ԳՈՐԾ-ԵԱՔԴ/0167/01/10

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

06 հունիսի 2011թ. ք. Երևան

ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարանը /այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/
հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
Քարտուղարությամբ` Տ.Հակոբյանի

Մասնակցությամբ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.Շահազիզյանի
ՊԱՇՏՊԱՆ` Վ.Խաչատրյանի
ԹԱՐԳՄԱՆԻՉ` Վ.Շահինյանի

Դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Կ.Էլբակյանի և պաշտպան Վ.Խաչատրյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա, վճռաբեկության կանոններով, քննության առնելով ԿԱՐԵՆ ՎԱՀԱՆԻ ԷԼԲԱԿՅԱՆԻ վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով քրեական գործը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՄՈՒԹՅՈՒՆԸ.
2010թ. մարտի 18-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 09106510 քրեական գործը:
2010թ. ապրիլի 8-ին Կարեն Վահանի էլբակյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը և հայտարարվել հետախուզում:
2010թ. մայիսի 14-ին Կարեն Վահանի էլբակյանի առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, ընտրված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ:
2010թ. սեպտեմբերի 1-ին Կարեն Վահանի էլբակյանը հայտնաբերվել և ներկայացվել է Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժին:
2010թ. սեպտեմբերի 2-ին Կարեն Վահանի էլբակյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը վերահաստատվել է:
2010թ. նոյեմբերի 4-ին թիվ 09106510 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. մարտի 16-ի դատավճռով Կարեն Վահանի էլբակյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և դատապարտվել ազատազրկման երկու (2) տարի ժամկետով:Կարեն էլբակյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2010թ. սեպտեմբերի 01-ից:
Տուժող Գայանե Սահակյանի քաղաքացիական հայցի հարցը համարվել է լուծված:
Վերոհիշյալ դատական ակտի դեմ ամբաստանյալ Կարեն Էլբակյանի և նրա շահերի պաշտպան Վոլոդյա Խաչատրյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքները 2011թ. ապրիլի 29-ի որոշմամբ ընդունվել են վարույթ և գործը նշանակվել է քննության ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 418-րդ հոդվածով սահմանված կարգով:
Վերաքննիչ բողոքների դեմ գրավոր պատասխաններ չեն ներկայացվել:

ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ.
Ամբաստանյալ Կարեն Էլբակյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա նախկինում հափշտակության համար դատապարտված լինելով, դատվածությունը դեռևս չմարված, կրկին անգամ կատարել է հափշտակություն, այն է. 2010թ. մարտի 18-ին, իր և իր ընկերուհի Քրիստինե Սարգսի Ղազարյանի բնակության վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի Կ.Ուլնեցու փողոցի 1-ին շենքի թիվ 12 բնակարանում գտնվելիս, այնտեղից գաղտնի հափշտակել է Քրիստինե Ղազարյանի մորը` Գայանե Սահակյանին պատկանող, զգալի չափերի հասնող՝ 85.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության, <Սամսունգ> ֆիրմայի հեռուստացույցը։

ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ.
Ամբաստանյալ Կարեն Էլբակյանն իր վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ ստորադաս դատարանի դատավճիռը չի համապատասխանում իր անձին, գործի փաստական հանգամաներին և ելնելով վերոգրյալից խնդրում է վերանայել գործը և իր նկատմամբ նշանակել մեղմ պատիժ:
Պաշտպանն իր վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ դատարանը թույլ է տվել նյութական իրավունքի նորմերի խախտումներ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 322 հոդվածի 1-ին մասով դատավճիռ կայացնելու փոխարեն դատավճիռ է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգքրի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, որը ազդել է` գործի ելքի վրա :
Ըստ պաշտպանի` կայացված դատավճիռը պատճառաբանված և հիմնավորված չէ, իր պաշտպանյալը գողություն չի կատարել, նա բնակվել է նույն տանը` պատկերացնելով, որ հեռուստացույցը պատկանում է կնոջը, կարող է ժամանակավորապես վերցնել կնոջը սեփականությամբ պատկանող գույքը` վերադարձնելու պայմանով: Գողություն կատարելու նպատակ չի ունեցել:
Հաշվի առնելով վերը շարադրվածը` պաշտպանը խնդրել է բեկանել դատավճիռը և Կ.Էլբակյանին առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետից վերաորակել նույն օրենսգրքի 322 հոդվածի 1-ին մասով:

ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ԵՎ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքները` բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով նաև բողոքներում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալի և պաշտպանի պատճառաբանությունները, մեղադրողի պատասխանը դրանց դեմ, ինչպես նաև ուսումնասիրելով և վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանական կողմի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը կատարելով ապացույցների հետազոտություն և համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջի` յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգել է այն հետևության, որ Կարեն Էլբակյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը հաստատված է և հիմնավորված դատաքննության ժամանակ հետազոտված և դատավճռում շարադրված հետևյալ ապացույցներով.
Առաջադրված մեղադրանքում Կարեն էլբակյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2009թ. օգոստոս ամսից բնակվել է իր հետ փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ գտնվող Քրիստինե Ղազարյանի մոր` Գայանե Սահակյանի կողմից վարձակալած Երևան քաղաքի Կ.Ուլնեցու փողոցի 1-ին շենքի թիվ 12 բնակարանում։ 2010թ. մարտի 18-ի առավոտյան Քրիստինե Ղազարյանի և Գայանե Սահակյանի տանից դուրս գալուց մոտ կես ժամ հետո, իրեն է զանգահարել իր ծանոթ Արշալույսը (ում ինքը փող է պարք եղել) և ասել, որ մինչև երեկո փողը վերադարձնի: Քանի որ հայրը խոստացել էր ՌԴ-ից փող ուղարկել, մտածել է տան հեռուստացույցը գրավ դնել, պարտքը վերադարձնել և փողը ստանալուց հետո հեռուստացույցը հետ բերել: Իր ծանոթ տաքսու վարորդ Արթուր Աբրահամյանին խնդրել է, որպեսզի վերջինիս ավտոմեքենայով հեռուստացույցը տանեն գրավատուն։ Քանի որ ինքը ՌԴ քաղաքացի է և օտարերկրյա անձնագրով չի կարող գրավ դնել հեռուստացույցը, խնդրել է Արթուր Աբրահամյանին, որպեսզի նրա անձնագրով գործարքը կատարեն։ Ստանալով վերջինիս համաձայնությունը` Արթուրի հետ <Սամսունգ> ֆիրմայի հեռուստացույցը տարել են Արարատյան զանգվածում գտնվող <Գարանտ Պլյուս> ՓԲԸ-ին պատկնող գրավատուն, որտեղ Արթուր Աբրահամյանի անվամբ, 60.000 ՀՀ դրամ գումարի դիմաց գրավադրել է այն։ Ստանալով գումարը` նույն օրը դրանից 50.000 ՀՀ դրամը, որպես պարտք, վերադարձրել է իր ծանոթ ոմն Արշալույսին, ով ներկայումս բնակվում է ՌԴ Մոսկվա քաղաքում։ Հետո զանգահարել է կնոջը` Քրիստինե Ղազարյանին, որպեսզի հայտնի, որ հեռուստացույցը ինքն է վերցրել, սակայն նրա հեռախոսն անջատված է եղել: Այնուհետև գնացել է քրոջ տուն և այնտեղ իմացել, որ Գայանե Սահակյանը դիմել է ոստիկանություն գողության դեպքի առթիվ: Քիչ հետո զանգահարել է կինը և ասել, որ ոստիկաններն իրենց տանն են, թյուրիմացություն է տեղի ունեցել և բողոքը հետ կվերցնեն: Այդ օրը մնացել է քրոջ տանը: Առավոտյան հայրը փողն ուղարկել է և իր քույր Կարինե էլբակյանը հեռուստացույցը գրավատնից հանելով վերադարձրել է: Հետո ինքը, ոստիկաններից վախենալով, գնացել է Գյումրի, մինչև ամեն ինչ հանդարտվի: Այդ ընթացքում ինքը մշտական կապի մեջ է եղել Քրիստինեի և Գայանեի հետ: Նշել է, որ հեռուստացույցը դստերը` Քրիստինե Ղազարյանին նվիրել էր նրա մայրը` Գայանե Սահակյանը: Հեռուստացույցը համատեղ էին օգտագործում: Ինքն ընդունում է, որ այն վերցրել է առանց տեղյակ պահելու և զղջում է դրա համար, սակայն գտնում է, որ ինքը գողություն չի կատարել և հետագայում հեռուստացույցը պետք է վերադարձներ:
Ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը, բացի նրա ցուցմունքից հիմնավորվել է նաև գործով ձեռք բերված և դատավճռում շարադրված հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Գայանե Ռազմիկի Սահակյանի ցուցմունքով այն մասին, որ մոտ 5 տարի է իր դուստրը` Քրիստինե Ղազարյանը փաստական կագով ամուսնացած է Կարեն Էլբակյանի հետ: Շուրջ մեկ տարի է ինքն ու իր ամուսինը նրանց հետ միասին վարձակալությամբ բնակվում են Երևան քաղաքի Կ.Ուլնեցու փողոցի 1-ին շենքի թիվ 12 բնակարանում։ 2010թ. մարտի 18-ին ինքը և դուստրը դուրս են եկել տանից անձնական գործերով։ Նույն օրը` երեկոյան, տուն վերադառնալով նկատել են, որ տան <Սամսունգ> ֆիրմայի հեռուստացույցը բացակայում է։ Հասկանալով, որ այն գողացել են, ինքը զանգահարել է ոստիկանություն և այդ մասին հայտարարություն տվել։ Այդ հեռուստացույցը ինքն ու իր ամուսինն էին նվիրել Քրիստինեին, երբ նրանք առանձին էին ապրում: Հետո իմացել են, որ այն վերցրել է Կարենը և գրավադրել։ Դեպքեր է եղել, որ Կարենը վերցրել է Քրիստինեի ոսկեղենից, բայց վերադարձրել է: Հաջորդ օրը Կարեն էլբակյանի քույրը` Կարինե էլբակյանը իրենց տուն է բերել հեռուստացույցը և 110 դոլար գումար` Քրիստինեին փոխանցելու համար: Նշել է, որ Կարեն էլբակյանը որևէ իավունք չուներ իր բնակարանից առանց իր գիտության և համաձայնության որևէ իր վերցնել, սակայն բողոք և որևէ պահանջ չունի վերջինիս դեմ։
Վկա Քրիստինե Սարգսի Ղազարյանի ցուցմունքով այն մասին, որ մոր Գայանե Սահակյանի և փաստացի ամուսին Կարեն էլբակյանի հետ բնակվել է Երևան քաղաքի Կ.Ուլնեցու փողոցի 1-ին շենքի թիվ 12 բնակարանում։ 2010թ. մարտի 18-ին մոր հետ դուրս է եկել տանից անձնական գործերով։ Նույն օրը երեկոյան, երբ վերադարձել են տուն, նկատել են, որ տան <Սամսունգ> ֆիրմայի հեռուստացույցր բացակայում է։ Այդ կապակցությամբ մայրը զանգահարել է ոստիկանություն։ Նույն օրը գիշերն իրեն զանգահարել է Կարեն էլբակյանը և հայտնել, որ նա է վերցրել հեռուստացույցը, իսկ ինքն ասել է, որ այդ մասին մայրն արդեն հայտնել է ոստիկանություն։ Հաջորդ օրը Կարենի քույրը` Կարինե էլբակյանը հետ է բերել հեռուստացույցը և հայտնել, որ այն վերցրել է եղբայրը և գրավադրել։
Վկա Արթուր Մեսրոպի Աբրահամյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2010թ. մարտի 18-ին ժամը 13-ի սահմաններում, երբ ինքն իր անձնական տաքսի ավտոմեքենայով կանգնած է եղել Կ.Ուլնեցու փողոցի 3-րդ փակուղու խաչմերուկում, իրեն է մոտեցել իր մշտական հաճախորդներից Կարեն Էլբակյանը և խնդրել նրանց տան հեռուստացույցը տանել և գրավադնել Արարատյան զանգվածում գտնվող գրավատանը և քանի որ նրա անձնագիրը ռուսական է և գտնվում է դեսպանատանը, խնդրել է հեռուստացույցը գրավադնել իր անունով։ Կ.Ուլնեցի 1-ին շենքի բակից վերցնելով հեռուստացույցը, այն տարել և գրավադրել են Արարատյան զանգվածում գտնվող գրավատանը` իր անձնագրով, որի դիմաց Կարեն էլբակյանը գրավատնից ստացել է 60.000 ՀՀ դրամ գումար: Դրանից 3000 ՀՀ դրամը վճարել է իրեն իր ծառայության՝ տեղափոխելու համար։ Հաջորդ օրը՝ 19.03.2010թ. իրեն զանգահարել է Կարեն էլբակյանր և խնդրել, որ քրոջը տանի նույն գրավատուն, որպեսզի վերջինս այնտեղից վերցնի նշված հեռուստացույցը։ Ինքը, Կարեն էլբակյանի քրոջ հետ գնացել է նշված գրավատուն: Վերջինս վճարել է հեռոուստացույցի գումարը և հետ վերցրել այն։ Կարեն էլբակյանի քրոջը հեռուստացույցի հետ իջեցրել է Կ.Ուլնեցու փողոցի 1-ին շենքի մոտ և հեռացել։ Նշված հեռուստացույցը գրավադրելու ժամանակ ինքը չի իմացել, որ դա գողացված է, քանի որ Կարեն էլբակյանը վստահեցրել է իրեն, որ հեռուստացույցը նրանն է, ինչպես նաև հեռուստացույցը եղել է իր տուփով և անձնագրով և որևէ կասկած չի հարուցել։
Ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցանքը հիմնավորվել է նաև 13.05.2010թ. տրված հմ. 12191010 ապրանքագիտական փորձաքննության եզրակացությամբ, համաձայն որի` փորձաքննությանը ներկայացված, որոշմամբ առաջադրված հեռուստացույցի, առկա ապրանքային վիճակում, շուկայական արժեքը, 2010թ.մարտի 18-ի դրությամբ կարող էր կազմել 85.000 դրամ։
23.03.2010թ. առգրավում կատարելու և <Սամսունգ> ֆիրմայի հեռուստացույցն իրեղեն ապացույց ճանաչելու որոշումներով։
Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքի հիմնավորումներին` այն մասին, որ ամբաստանյալի գործողությունները համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 322-րդ հոդվածի հատկանիշներին, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 322-րդ հոդվածի համաձայն` <Ինքնիրավչությունը՝ օրենքով կամ այլ նորմատիվ իրավական ակտով սահմանված կարգի խախտմամբ իր իրական կամ ենթադրյալ իրավունքներն ինքնակամ (ինքնագլուխ) իրականացնելը, որն էական վնաս է պատճառել անձանց իրավունքներին կամ օրինական շահերին կամ խոշոր վնաս՝ պետական կամ հասարակական շահերին>:
Այլ կերպ ասած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 322-րդ հոդվածում խոսվում է անձի իրական կամ ենթադրյալ իրավունքների իրականացման մասին: Մինչդեռ ամբաստանյալին ի սկզբանե հայտնի ե եղել, որ ինքը տուժողին պատկանող հեռուստացույցի նկատմամբ որևէ իրավունք չի ունեցել և չէր կարող ունենալ, միայն առիթից օգտվելով, որ տուժողը բացակայում է բնակարանից, գաղտնի հափշտակել է այն և տնօրինել, որպիսի գործողությունների իրավական գնահատականը ճիշտ է տրվել:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը, ներկայացված բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, ուսումնասիրության և գնահատման ենթարկելով քրեական գործում առկա նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ստորադաս դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի հիմքում դրված ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալ Կարեն Էլբակյանի մեղավորության վերաբերյալ հանգել է ճիշտ հետևության, նրան մեղսագրված արարքի քրեաիրավական գնահատականը ճիշտ է տրվել, ուստի ամբաստանյալի նկատմամբ առաջադրված մեղադրանքը վերաորակելու հիմքերը բացակայում են, իսկ դատավճիռն այդ մասով օրինական և հիմնավորված է:
Քրեական գործի դատաքննության ավարտին մեղադրողը միջնորդեց ամբաստանյալին մեղսագրվող արարքը վերաորակել գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 1-ին մասին` պատճառաբանելով, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետը ՀՀ քրեական օրենսգրքումկատարված և 25.05.2011թ. ուժի մեջ մտած փոփոխությունների և լրացումների համաձայն` ճանաչվել է ուժը կորցրած: Միաժամանակ մեղադրողը միջնորդեց ամբաստանյալի նկատմամբ կիրառել ՀՀ ԱԺ <ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին> 26.05.2011թ. որոշման պահանջը` ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական գործի վարույթը կարճել` դադարեցնելով քրեական հետապնդումը:
Ամբաստանյալ Կ.Էլբակյանը միացավ բերված միջնորդությանը:
Քննության առնելով բերված միջնորդությունը` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Կարեն Էլբակյանին ` ՀՀ քրեական օրենգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը համաձայն 25.05.2011թ. ուժի մեջ մտած <ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին> 23.05.2011թ. օրենքի` օրենսգրքի 21-րդ հոդվածը (հանցագործությունների կրկնակիությունը) ուժը կորցրած է ճանաչվել:
Նույն օրենքի 16-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետը ևս ճանաչվել է ուժը կորցրած, իսկ նույն հոդվածի 1-ին կետի 1-ին ենթակետով ՀՀ քրեական օրենսգքրի 177 հոդվածի 1-ին մասի դիսպոզիցիան շարադրվել է հետևյալ խմբագրությմաբ <Գողությունը՝ ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակությունը> :
Վերը նշված փոփոխությունների սույն գործով կիրառելիության հարցը լուծելիս պետք է անդրադառնալ ՀՀ Սահմանադրության 22 հոդվածի պահանջին առ այն, որ <Արարքի պատժելիությունը վերացնեղ կամ պատիժը մեղմացնող օրենքն ունի հետադարձ ուժ>:
ՀՀ քրեական օրենսգքրի 13 հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ <Արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենքը հետադարձ ուժ ունի, այսինքն՝ տարածվում է մինչև այդ օրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատասխան արարք կատարած անձանց, այդ թվում՝ այն անձանց վրա, ովքեր կրում են պատիժը կամ կրել են դա, սակայն ունեն դատվածություն>, իսկ նույն հոդվածի 3-րդ մասի իրավադրույթի համաձայն` <Պատասխանատվությունը մասնակիորեն մեղմացնող և միաժամանակ պատասխանատվությունը մասնակիորեն խստացնող օրենքը հետադարձ ուժ ունի միայն այն մասով, որը մեղմացնում է պատասխանատվությունը:>
Գործի նյութերից երևում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով մեղադրանքն առաջադրվել է հաշվի առնելով հանցագործության կրկնակիությունը, և նկատի ունենալով, որ օրենսդրի կողմից այն ճանաչվել է ուժը կորցրած, ուստի ամբաստանյալի արարքը պետք է վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասին հատկանիշներին` նկատի ունենալով, որ գողոնի արժեքը կազմել է 85.000 դրամ, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն`< Սույն գլխում զգալի չափ է համարվում`գողության միջոցով հափշտակություն կատարելու պահին Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկից հինգհարյուրապատիկը չգերազանցող գումարը (արժեքը)>:
Անդրադառնալով ՀՀ ԱԺ-ի կողմից 26.05.2011թ. համաներում կիրառելու միջնորդությանը` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 82-րդ պահանջից, որի համաձայն` <Հանցանք կատարած անձն օրենսդիր մարմնի կողմից ընդունվող համաներման ակտով կարող է ազատվել քրեական պատասխանատվությունից (...):>
<ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին> ՀՀ Ազգային ժողովի 26.05.2011թ. որոշման 6-րդ կետի 2-րդ ենթակետի համաձայն` <Քրեական հետապնդում չհարուցել և քրեական հետապնդում չիրականացնել, ինչպես նաև կարճել մինչև 2011թ. մայիսի 01-ը կատարած հանցագործությունների վերաբերյալ հետաքննության մարմինների, նախաքննության մարմինների կամ դատարանի վարույթում գտնվող քրեական գործերը (...), որոնցով անձինք կարող են մեղադրվել կամ մեղադրվում են այնպիսի հանցագործություններ կատարելու մեջ, որոնց համար նախատեսված է պատիժ ` ոչ ավելի, քան երեք տարի ժամկետով ազատազրկում:>
Նկատի ունենալով, որ Կ.Էլբակյանին պետք է մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որի սանկցիան սահմանում է պատիժ տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանք՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկում՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, ուստի համաներման որոշմամբ վերը նշված իրավանորմը կիրառելի է ամբաստանյալ Կ.Էլբակյանի նկատմամբ:
Քրեական գործում առկա և դատարանի կողմից կատարված հարցման պատասխաններով հաստատվել է, որ Կարեն Էլբակյանը վերջին 10 տարիների ընթացքում նշանկված պատժի կրումից չի ազատվել կամ նրա նկատմամբ պատժաչափը չի կրճատվել ՀՀ ԱԺ-ի` համաներում հայտարարելու մասին և ՀՀ Նախագահի` ներում շնորհելու մասին որոշումների հիման վրա: Գործով Կ.Էլբակյանի նկատմամբ քաղաքացիական հայցը համարվել է լուծված` պատճառված նյութական վնասն ամբողջովին հատուցված լինելու պատճառաբանությամբ:
Այսպիսով. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Կարեն Էլբակյանի նկատմամբ կիրառելի է <ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին> ՀՀ Ազգային ժողովի 26.05.2011թ. որոշման 6-րդ կետի 2-րդ ենթակետը, ուստի նրա նկատմամբ քրեական գործի վարույթը պետք է կարճել` դադարեցնելով քրեական հետապնդումը:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով <ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին> որոշման 6-րդ կետի 2-րդ ենթակետով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 374-րդ, 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ և 418-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Պաշտպանական կողմի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Բավարարել մեղադրողի և ամբաստանյալի միջնորդությունները:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. մարտի 16-ի դատավճիռն ըստ մեղադրանքի ԿԱՐԵՆ ՎԱՀԱՆԻ ԷԼԲԱԿՅԱՆԻ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով և Կարեն Էլբակյանի նկատմամբ կիրառել ՀՀ Ազգային ժողովի 26.05.2011թ. <ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին> որոշման 6-րդ կետի 2-րդ ենթակետը և քրեական գործի վարույթը կարճել և նրա նկատմամբ դադարեցնել քրեական հետապնդումը:
Կարեն Էլբակյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը վերացնել և նրան ազատել կալանքից դատական նիստերի դահլիճում:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ

Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ