ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռ
գործ թիվ ԵԱՔԴ/0148/01/10
նախագահող դատավոր Ա.Մկրտչյան

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

21 հուլիսի 2011 թվական ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ
ԴԱՏԱՐԱՆԸ /ԱՅՍՈՒՀԵՏ` ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆ/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Հ.ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
դատավորներ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Ա.ՓԱՇԻԿՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
մեղադրող` Ա.ԱՂԱՅԱՆԻ
պաշտպան` Հ.ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Լ.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության առնելով ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը, ամբաստանյալ Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի մայիսի 12-ի դատավճռի դեմ,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց
ԳՈՐԾԻ ԴԱՏԱՎԱՐԱԿԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ

1. ՀՀ Արաբկիրի շրջանի ՆԳ բաժնի քննիչ Ա.Խաչատրյանի 1995 թվականի դեկտեմբերի 02-ի որոշմամբ հարուցվել է թիվ 14118095 քրեական գործը` ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 88-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:

2. Նախաքննական մարմնի 16.01.1996թ. որոշմամբ Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 88-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:

3. 1996 թվականի հունվարի 16-ի որոշմամբ մեղադրյալ Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում և որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:

4. Նախաքննական մարմնի 23.03.1996թ. որոշմամբ մեղադրյալ Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 88-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 232-րդ հոդվածի 1-ին մասով:

5. Նախաքննական մարմնի 22.02.1998թ. որոշմամբ թիվ 14118095 քրեական գործով մեղադրյալներ Անդրանիկ Ղազարյանի, Լևոն Գրիգորյանի և Ռուբեն Առուշանյանի վերաբերյալ անջատված քրեական գործի նախաքնությունը կասեցվել է` մինչև վերջիններիս հայտնաբերումը:

6. Նախաքննական մարմնի 26.07.1999թ. որոշմամբ թիվ 14118095 քրեական գործով մեղադրյալ Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանի մասով գործի վարույթը կասեցվել է` մինչև վերջինիս հայտնաբերելը:

7. Նախաքննական մարմնի 05.08.2003թ. որոշմամբ թիվ 14118095 քրեական գործով մեղադրյալ Լևոն Գրիգորյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով:

8. 2005 թվականի հունիսի 20-ին Արաբկիրի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Ասատրյանը միջնորդություն է ներկայացրել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարան` թիվ 14118095 քրեական գործով մեղադրյալ Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումը կիրառելու վերաբերյալ, որը դատարանի նույն օրվա որոշմամբ բավարարվել է:

9. 1999 թվականի հուլիսի 21-ին թիվ 14118095 քրեական գործից Լևոն Գրիգորյանի և քննությամբ չպարզված անձի նկատմամբ գործն անջատվել է առանձին վարույթում, գործի քննությունը շարունակվել է նույն համարով:

10. Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Հ.Անանյանի 16.07.2010թ. որոշմամբ թիվ 14118095 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործի կասեցված վարույթը վերսկսվել է` հետախուզվող Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանին հայտնաբերելու և կալանավորելու հիմքով:

11. 2010 թվականի հուլիսի 16-ին Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Հ.Անանյանը միջնորդություն է ներկայացրել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` թիվ 14118095 քրեական գործով մեղադրյալ Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումը կիրառելու վերաբերյալ նախաքննական մարմնի միջնորդությունը բավարարելու վերաբերյալ առաջին ատյանի դատարանի համապատասխան որոշումը վերահաստատելու մասին, որը դատարանի նույն օրվա որոշմամբ բավարարվել է:

12. 2010 թվականի սեպտեմբերի 03-ին Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Հ.Անանյանը միջնորդություն է ներկայացրել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` թիվ 14118095 քրեական գործով մեղադրյալ Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքի տակ պահելու ժամկետը 1 /մեկ/ ամիս ժամանակով` մինչև 16.10.2010թ. երկարացնելու վերաբերյալ, որը դատարանի 08.09.2010թ. որոշմամբ բավարարվել է:

13. Նախաքննական մարմնի 24.09.2010թ. որոշմամբ անհայտ անձի վերաբերյալ քրեական գործի մասը կարճվել, 16.07.2010թ. Լ.Գրիգորյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով:

14. 2010 թվականի հոկտեմբերի 04-ին թիվ 14118095 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ` առաջին ատյանի դատարան/:

15. Առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Մ.Պապոյանն իր 2010 թվականի հոկտեմբերի 08-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ընդունել է վարույթ, իսկ 2010 թվականի հոկտեմբերի 22-ի որոշմամբ նշանակել է քննության 2010 թվականի նոյեմբերի 01-ին, ժամը 12.30-ին:

16. Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Աղայանի 29.11.2010թ. որոշմամբ Լևոն Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի 1-ին մասով:

17. Առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Մ.Պապոյանի զեկուցագրի հիման վրա քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի 1-ին մասով, հանձնվել է նույն դատարանի դատավոր Ա.Մկրտչյանին, որի 11.01.2011թ. որոշմամբ վերոնշյալ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 26.01.2011թ. որոշմամբ նշանակվել է դատական քննության 2011 թվականի փետրվարի 04-ին, ժամը 12.30-ին:

18 . Առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի մայիսի 12-ի դատավճռով Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 6 (վեց) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 2 (երկու) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 1 (մեկ) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով, պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով` Լևոն Գրիգորյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 7 /յոթ/ տարի ժամկետով:
Դատավճռով որոշվել է Լևոն Գրիգորյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանքը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2010 թվականի հուլիսի 16-ից, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Դատավճռով որոշվել է նաև Լ.Գրիգորյանից համապարտության կարգով հօգուտ տուժողներ Ա.Մարտիրոսյանի, Գ.Մարտիրոսյանի և Ա.Մովսիսյանի բռնագանձել 9.114.278 /ինը միլիոն հարյուր տասնչորս հազար երկու հարյուր յոթանասունութ/ ՀՀ դրամ:

19. Առաջին ատյանի դատարանի 12.05.2011թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանը:

20. Ամբաստանյալ Լ.Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքը վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2011 թվականի հունիսի 06-ին:
Քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի 1-ին մասով, վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2011 թվականի հունիսի 15-ին:

21. Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխաններ չեն ներկայացվել:

22. Վերաքննիչ դատարանն իր 2011 թվականի հունիսի 16-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունել է վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի 1-ին մասով, նշանակել է վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության 2011 թվականի հունիսի 29-ին, ժամը` 12.00-ին, Երևան քաղաքում:

ԳՈՐԾԻ ՓԱՍՏԱԿԱՆ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՆԵՐԸ

23. Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ նա նախնական համաձայնության գալով Անդրանիկ Մովսիսյանի, Ռուբեն Առուշանյանի, Զավեն Կիրակոսյանի հետ, Ռ.Առուշանյանից վերցնելով և առանց համապատասխան թույլտվության, ապօրինի կրելով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը 1995 թվականի նոյեմբերի 30-ին ժամը 24:00-ի սահմաններում Ռ.Առուշանյանի անձնական օգտագործման Վազ 2121 մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել են Երևան քաղաքի Այգեձորի փողոցի 1-ին նրբանցքի 15 տան մոտ, որտեղ Լ.Գրիգորյանը զինված ինքնաձիգով, Ռ.Առուշանյանը ատրճանակով, Զ.Կիրակոսյանը առանց զենքի, Ա.Մովսիսիյանը զինված խաղալիք ատրճանակով, դիմակավորված մտել են նշված բնակարան, որտեղիից Զ.Կիրակոսյանը դանակ է վերցրել և միասին սպառնացել են տուժողներ Արաքսյա Մարտիրոսյանին, Արմեն Հարությունյանին, ինչպես նաև Գևորգ Մարտիրոսյանին, նրանց կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, վերջինիս ծեծի ենթարկելով պատճառել են նրա առողջությանը կարճատև քայքայող թեթև մարմնական վնասվածք և տուժողներից պահանջել են գումար և ոսկյա զարդեր: Այդ ընթացքում Լ.Գրիգորյանը, Ռ.Առուշանյանը Ա.Մովսիսյանը և Զ.Կիրակոսյանը իրենց հետ բերված թելերով կապել են տուժողների ձեռքերն ու ոտքերը, ապա, բնակարանից հափշտակել են ոսկյա զարդեր, տարբեր ապրանանքեր և կանխիկ գումար` տուժողներին պատճառելով առանձնապես խոշոր չափերի` 9.114.278 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3091-րդ հոդվածի կարգով դատաքննությամբ մեղադրողի կողմից Լ.Գրիգորյանին մեղադրանք է առաջադրվել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ նա 1995 թվականի նոյեմբերի վերջերին, մեղսագրվող արարքը կատարելուց հետո պատահական տաքսի ավտոմեքենայով հատել է Հայաստան-Վրաստան պետական սահմանը, այնուհետև մեկնել է ՌԴ: 1996 թվականից մինչև 2004 թվականը բնակվել է ՌԴ-ում և Լեհաստանում, որտեղ իրեն այցելել է կինը, իսկ 2004 թվականի ձմռանը Լ.Գրիգորյանը, ըստ իր ցուցմունքի, ՌԴ Մոսկվա քաղաքում ծանոթին հանձնել է իր լուսանկարը և հայտնել անունը, ազգանունը, հայրանունը և ծննդյան թիվը, որից հետո այդ անձն իրեն է տրամադրել ձև 9 տեղեկանքը, իբրև կորցրած անձնագրի փոխարեն:
Այնուհետև, Լ.Գրիգորյանը օգտագործելով նշված տեղեկանքը <<Բագրատաշեն>> հսկիչ-անցագրային կետում 2004 թվականի ձմռանը հատել է ՀՀ սահմանը:
Լ.Գրիգորյանը 1995 թվականին հանցագործությունը կատարելուց հետո հեռացել է ՀՀ-ից և վերադարձել է 2004 թվականին, այսինքն 1996 թվականից գտնվելով հետախուզման մեջ, առանց սահմանված փաստաթղթերի և պատշաճ թույլտվությամբ ապօրինի հատել է ՀՀ պահպանվող պետական սահմանը:

ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔԻ ՀԻՄՔԵՐԸ, ՀԻՄՆԱՎՈՐՈՒՄՆԵՐԸ ԵՎ ՊԱՀԱՆՋԸ

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

24.1. Ամբաստանյալ Լևոն Գրիգորյանը խնդրել է իր վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի մայիսի 12-ի դատավճիռը բեկանել, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել և հռչակել իր անմեղությունը, կարճել իր դեմ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցված քրեական գործի վարույթը` քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետներն անցնելու հիմքով:

24.2. Եթե դատարանը հանգի այլ եզրակացության, ապա դատավճիռը պատժի և քաղաքացիական հայցի մասով բեկանել և փոփոխել` մեղմացնել նշանակված պատիժը և տուժողներին վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք:

25. Ի հիմնավորումն ասվածի` ամբաստանյալ Լ.Գրիգորյանը վերաքննիչ բողոքում նշում է հետևյալը. <<1. Ես ընդունել եմ իմ մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով ինձ առաջադրված մեղադրանքում և տվել եմ խոստովանական ցուցմունքներ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի 1-ին մասով ինձ մեղավոր չեմ ճանաչել, քանի որ իրականում հետախուզման մեջ գտնվելով չեմ բացակայել Հայաստանի Հանրապետությունից: Դատաքննության ընթացքում ցուցմունք տալով այն մասին, որ հանցանք կատարելուց հետո մեկնել եմ Հայաստանի Հանրապետությունից, նպատակ եմ ունեցել ավելորդ խնդիրներից և քաշքշուկից զերծ պահել այն անձանց, ում տանը թաքնվել եմ հետախուզման ընթացքում: Հետագայում հրաժարվելով իմ կողմից տված սխալ ցուցմունքներից դատարանին հայտնել եմ իրականությունը: Չնայած այն հանգամանքին, որ գործով ձեռք չբերվեց ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը հաստատող որևէ ապացույց, այնուամենայնիվ դատարանն ինձ մեղավոր ճանաչեց վերը նշված հոդվածով:
Դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում թվարկված են մեղադրողի կողմի արված բոլոր հարցումների պատասխանները, որոնցից պարզ երևում է, որ ես համապատասխան ժամանակահատվածում արտասահմանում, մասնավորապես Ռուսաստանում և Լեհաստանում չեմ գտնվել:
Իմ որդի` Արգիշտի Քանանյանի ՌԴ Պրիմորսկի երկրամասի Արտյոմ քաղաքում ծնվելու փաստի վերաբերյալ իմ կինը` Արմենուհի Քանանյանը մանրամասն ցուցմունք է տվել, որտեղ մասնավորապես նշել է, որ ծանր սոցիալական պայմաններից ելնելով մեկնել է ՌԴ Արտյոմ քաղաք, որտեղ բնակվել է մոտիկ ազգականի բնակարանում:Երեխայի ծննդյան վկայականում հոր վերաբերյալ գրառումը կատարվել է նրա հայտարարության հիման վրա: Ա.Քանանյանի ցուցմունքները հաստատվել են համապատասխան փաստաթղթերով` անձնագրի բնօրինակով, ծննդյան վկայականով և այլն: Նույնիսկ խնդրել եմ մեղադրող կողմից և դատարանից համապատասխան հարցումներով համոզվել ցուցմունքի արժանահավատության մեջ:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
Օրենքի նշված պահանջն ակնհայտորեն խախտվել է, քանի որ գործով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքի վերաբերյալ ոչ թե ապացույցերի բավարար ամբողջականություն, այլ նույնիսկ մեկ հավաստի ապացույց ձեռք չի բերվել:
2. Իմ նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակել է ազատազրկում 2 տարի ժամկետով, ինչը ակնհայտ խիստ պատիժ է, հաշվի չառնելով տվյալ հոդվածի սանկցիան և հանցանքը կատարելու վաղեմությունը:
Դատավճռում նշվել են իմ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները: Պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
Դատավճռով նման խիստ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ օրենքով նախատեսված որևէ պատճառաբանություն չի ներկայացվել:
Տվյալ հոդվածով ակնհայտ խիստ պատժի նշանակումը բնականաբար ազդել է նաև հանցանքների համակցությամբ վերջնական պատժաչափի վրա:
3. Դատավճիռն անհիմն է նաև քաղաքացիական հայցի մասով:
Դատավճռով որոշվել է հօգուտ տուժողների համապարտության կարգով բռնագանձել հափշտակված ամբողջ գույքի արժեքը, այն դեպքում, երբ այդ գույքի մի մասը դեռ նախաքննության ընթացքում հայտնաբերվել է և վերադարձվել տուժողներին: Բացի դրանից Զ.Կիրակոսյանի և Ռ.Առուշանյանի վերաբերյալ դատավճիռների կատարմամբ նույնպես ինչ-որ չափով վերականգնվել է տուժողների վնասը: Նման պայմաններում դատարանը պետք է ճշտեր տուժողներին պատճառված վնասի դեռ չվերականգնված չափը և այդ չափով բավարարեր քաղ.հայցը, կամ քաղաքացիական հայցի իրավունք վերապահեր տուժողներին:>>:

ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐՆ ՈՒ ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄԸ

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալի բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանական կողմի ելույթը, դատական ակտը չբողոքարկած հակառակ կողմի` մեղադրողի պատասխանը, ինչպես նաև ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակիորեն, այն է` քաղաքացիական հայցի մասով, իսկ դատական ակտը մնացած մասով պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.

Ա/ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի
235-րդ հոդվածի 1-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի 1-ին մասերով նախատեսված
հանցավոր արարքների կատարման մեջ ամբաստանյալ Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանի
մեղավորության հաստատված լինելը

26. Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռի <<Ապացույցների հետազոտում>> բաժնում նշել է հետևյալը. <<ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանն իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և տվել է խոստովանական ցուցմունք այն մասին, որ տեղյակ է եղել, որ իր նկատմամբ հետախուզում է հայտարարվել, վախենալով քրեական պատասխանատվությունից ինքն անընդմեջ թաքնվել է: Ա.Առուշանյանը հանսիսանում է իր քենակալը: 1995թ. նոյեմբերի 29-ին պայմանավորվել է Ռ.Առուշանյանի և նրա հետ եկած Ա.Մովսիսյանի հետ, որ հաջորդ օրն ավազակային հարձակում պետք է կատարեն Երևան քաղաքի Այգեձոր փողոցի տներից մեկի վրա: 1995թ. նոյեմբերի 30-ին ուշ երեկոյան իր հետևից եկել է Ռ.Առուշանյանը ՎԱԶ 2121 մակնիշի ավտոմեքենայով, ինքը նստել է ավտոմեքենան և տեսել է, որ ավտոմեքենայի մեջ են գտնվում նաև Ա.Մովսիսիյանը և Զ.Կիրակոսյանը: Պայմանավորվել են, որ պետք է դիմակավորվեն և զինվեն ավտոմեքենայի մեջ գտնվող զենքերով: Չորսով գնացել են Երևան քաղաքի Այգեձոր 1-ին նրբանցքի տան մոտ, հագել են դիմակները, ինքը վերցրել է ինքնաձիգը, մյուսները նույնպես զինվել են, մտել տուն, որտեղ տեսել են մեկ կնոջ և մեկ մեծահասակ տղամարդու, զենքերի սպառնալիքի տակ իրենք պահանջել են գումար և ոսկյա զարդեր, կապել են տանտերերին, այնուհետև տուն է վերադարձել այդ կնոջ ամուսինը, որին իրենք նույնպես կապել են: Սպառնացել են տանտետերին հաշվեհարդար տեսնել և պահանջել են գումար և զարդեր: Ի վերջո տանտերերն իրենց հանձնել են ոսկյե զարդեր, կանխիկ գումար և այլ ապրանքներ և իրենք չորսով դուրս են եկել նշված առանձնատանից, նստել են Ռ.Առուշանյանի ավտոմեքենան և գնացել են Էջմիածին քաղաք, որտեղ կիսել են հափշտակածը և բաժանվել: Ավազակություն կատարելու ընթացքում իր ձեռքին եղած ինքնաձիգը, դեպքից հետո մնացել է իր մոտ, այն եղել է մարտական, որից շուտափույթ ազատվելու նպատակով ինքն այն մի քանի օր անց ջարդել և նետել է գետը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում Լ.Գրիգորյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և այդ կապակցությամբ տվել է հակասական ու իրարամերժ ցուցմունքներ:
Ամբաստանյալ Լ.Գրիգորյանը նախորդ դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<1995 թվականի նոյեմբերի վերջերին պատահական տաքսի ավտոմեքենայով հատել է Հայաստան-Վրաստան պետական սահմանը, այնուհետև մեկնել է Ռուսաստան£ 1996 թվականից մինչև 2004 թվականը բնակվել է ՌԴ-ում և Լեհաստանում, իսկ 2004 թվականի ձմռանը` Մոսկվա քաղաքում իր ծանոթին է հանձնել իր լուսանկարը և հայտնել անունը, ազգանունը, հայրանունը և ծննդյան թիվը, որից հետո այդ անձն իրեն է տրամադրել ձև 9 տեղեկանքը, և օրինական ճանապարհով հատել է ՀՀ սահմանը: Ձև 9 տեղեկանքն օգտագործել է կորցրած անձնագրի փոխարեն:>>:
Դատաքննությամբ Լ.Գրիգորյանը հրաժարվել է իր ցուցմունքներից և հայտարարել, որ հանցագործությունը կատարելուց հետո երբևէ Հայաստանից չի բացակայել, ՌԴ մեկնելու և 2004 թվականին ՀՀ վերադառնալու վերաբերյալ իր տված ցուցմունքները մտացածին են, չեն համապատասխանում իրականությանը և ինքն այդ ամենը հորինել է լսելով իր նախկին պաշտպանին:
Ամբաստանյալ Լ.Գրիգորյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է դատաքննությամբ հետազոտված ներքոհիշյալ ապացույցներով.
Տուժող` Երևանի Այգեձոր 1-ին նրբանցքի 15 տան բնակիչ Արաքսյա Գևորգի Մարտիրոսյանի ցուցմուքներով այն մասին, որ ինքն ամուսնու, երկու երեխաների և հոր` Գ.Մարտիրոսյանի հետ բնակվում է վերոհիշյալ հասցեում: 1995թ. նոյեմբերի 30-ին ժամը 24:00-ի սահմաններում իրենց տուն են մտել ինքնաձիգով, ատրճանակով, դանակով զինված չորս անձ, սպառնացել են իրեն, ամուսնուն և հորը, պահանջել են զարդեր և գումար: Այդ ընթացքում Լ.Գրիգորյանը, Ռ.Առուշանյանը, Ա.Մովսիսիյանը և Զ.Կիրակոսյանն իրենց հետ բերած թելերով կապել են իրենց ոտքերը և ձեռքերը, ապա բնակարանից հափշտակել են 452 ԱՄՆ դոլար, 1368.000 ՀՀ դրամ, 5.708.000 ՀՀ դրամ արժողության ոսկե զարդեր, ինչպես նաև 1.856.000 ՀՀ դրամ արժողոթյան տարբեր ապրանքներ` կոշիկներ, ժամացույցներ, կաշվե բաճկոններ, օծանելիք, ֆոտոխցիկ` պատճառելով 9.114.278 ՀՀ դրամի գույքային վնաս: Երբ 22.12.1995թ. բռնվել է Ա.Մովսիսյանը, նրանից ինքն իմացել է, որ ավազակություն կատարելիս իրենց տանը եղել են նաև Լ.Գրիգորյանը, Ռ.Առուշանյանը, Զ.Կիրակոսյանը, որոնց լուսանկարներն ինքը տեսել է քրեական գործի նյութերին ծանոթանալիս, նրանցից Ռ.Առուշանյանին ճանաչել է, չնայած նրա դեմքին եղել է դիմակ, սակայն այն գրեթե թափանցիկ է եղել, և մերթ ընդ մերթ նրանք կիսով չափ բացել են դեմքերը: Ոստիկանության բաժնում իրեն ճանաչման են ներկայացրել տարբեր ապրանքներ, որոնց մեջ ճանաչել է իրենց տնից հափշտակված ապրանքները, այդ թվում սեղանի ժամացույցը, որից ևս մեկ հատ մնացել է իրենց տանը, այդպիսի ժամացույցներ Հայաստանում չեն վաճառվել, դրանք բերվել են արտասահմանից և <<Էտոնիկ>> ֆիրմայի սև գույնի կիսաճիտ կոշիկներ, իսկ հետո իմացել է, որ դրանք խուզարկությամբ առգրավվել են Ռ.Առուշանյանի բնակարանից: Հետո բռնվել է Զ.Կիրակոսյանը, որը խոստովանել է, որ ինքը նույնպես մասնակցել է ավազակությանը` պնդելով Ա.Մովսիսյանի ցուցմունքը: Դատարանում Զ.Կիրակոսյանը ցուցմունք է տվել, որ իրենց հետ ավազակությանը մասնակցել է նաև Ռ.Առուշանյանը, որի հետ իրեն ծանոթացրել է Ա.Մովսիսյանը: Հետո բռնվել է Ռ.Առուշանյանը, որը դատարանում ցուցմունք է տվել, որ ավազակությանը մասնակցել է նաև Լ.Գրիգորյանը: Այժմ իմանալով, որ Լ.Գրիգորյանը բռնվել է համոզված է, որ նա նույնպես մասնակցել է ավազակային հարձակմանը, նկարագել է, որ դեպքի ժամանակ դիմակի որոշ չափով թափանցիկությունից նկատել է, որ ինքնաձիքով զինված անձնավորությունն ունեցել է մեծ քիթ և սուր դիմագծեր, դեպքի ժամանակ հանցագործները միմյանց հետ հաղորդակցվել են նաև <<Լևոն, Լյով>> անունը տալով, այժմ` դեպքից բազմաթիվ տարիներ անց, ինքը կարող է չճանաչել նրան դեմքով: Պահանջել է, որ Լ.Գրիգորյանը հատուցի իրեն պատճառված գուքային վնասը:
գ/թ. 17-20, 89, 120, 152, 175, 229-231, 290-291
Տուժող` Երևան քաղաքի Այգեձոր 1-ին նրբ. 15 տան բնակիչ Արմեն Ռոբերտի Հարությունյանի ցուցմունքով: Վերջինս ցուցմունք է տվել, որ 1995թ. նոյեմբերի 30-ի գիշերը մտնելով տուն հյուրասենյակում տեսել է իր կնոջ հորը` Գ.Մարտիրոսյանին` կապված վիճակում: Այդ պահին իրեն նույնպես կապել են և գումար պահանջել, ապա ատրճանակով և ինքնաձիգով սպառնալով վերցրել են իր ապարանջանը:
Դրանից հետո Ա.Մովսիսյանը, Ռ.Առուշանյանը, Զ.Կիրակոսյանը և Լ.Գրիգորյանը բնակարանից հափշտակել են ոսկե զարդեր, կանխիկ գումար և տարբեր ապրանքներ, ծեծի են ենթարկել Գ.Մարտիրոսյանին և իրենց կապված վիճակում թողնելով, հեռացել են: Իրեն և Գ.Մարտիրոսյանին օգնել է իր կինը և կապերն արձակելուց հետո իրենք կատարվածի մասին հայտնել են ՆԳ բաժին, ինքը տան զուգարանից գտել է մի այցետոմս, որի վրա գրված են եղել հեռախոսահամարներ, իսկ հյուրասենյակի սեղանի տակից գտել է մեկ հատ փամփուշտ, որոնք հանձնել է ոստիկանության աշխատակիցներին: Իրեն պատճառված նյութական վնասը կազմում է 152.000 ՀՀ դրամ:
գ/թ. 23-28, 176, 217-218
Տուժող` Երևան քաղաքի Այգեձոր 1-ին նրբ. 15 տան բնակիչ Գևորգ Մարտիրոսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 1995թ. նոյեմբերի 30-ին ժամը 24:00-ի սահմաններում իր տուն են մտել դիմակավորված չորս անձինք, որոնցից երկուսի ձեռքին եղել է ատրճանակ, երրորդի ձեռքին ինքնաձիգ, իսկ մյուսը զինված է եղել իրենց տնից վերցրած դանակով, իրենցից պահանջել են կանխիկ գումար և ոսկյե զարդեր, ապա իրեն ծեծի են ենթարկել, կապել են իրեն և ավելի ուշ տուն եկած Ա.Հարությունյանին: Այդ ընթացքում հանցագործներն սպառնալիքով վերցրել են իր մատանին, ապա հափշտակելով տան ոսկե զարդերը, կանխիկ գումարը, ինչպես նաև տարբեր ապրանքներ, իրենց թողել են կապված և հեռացել են: Դրանից հետո ննջասենյակից դուրս է եկել աղջիկը` Ա.Մարտիրոսյանը, արձակել իրենց, որից հետո կատարվածի մասին հայտնել է ոստիկանություն:
Իրեն պատճառված նյութական վնասը կազմում է 764.300 ՀՀ դրամ:
գ/թ. 12-14, 41
Վկա` նույն գործով որպես կասկածյալ և մեղադրյալ հարցաքննված Անդրանիկ Մարգարի Մովսիսյանի ցուցմուքնով այն մասին, որ ինքը 1995թ. նոյեմբերի 30-ի երեկոյան Ռ.Առուշանյանի վարած ՎԱԶ-2121 մակնիշի Ժ 7262 ԱՐ պետհամարանիշի ավտոմեքենայով գնացել են Երևան քաղաքի Այգեձոր 1-ին նրբանցք, Ռ.Առուշանյանը զինված լինելով ատրճանակով, Լ.Գրիգորյանը` ինքնաձիգով, ինքը խաղալիք ատրճանակով, Զ.Կիրակոսյանը առանց զենքի, մուտք են գործել առանձնատուն, որտեղ Զ.Կիրակոսյանը վերցրել է դանակ, և միասին սպառնացել են հյուրասենյակում գտնվող Գ.Մարտիրոսյանին` պահանջելով գումար և ոսկե զարդեր, այդ ժամանակ Ռ.Առուշանյանն իր ձեռքի ատրճանակով հարվածել է Գ.Մարտիրոսյանի ուսին: Հետո Ռ.Առուշանյանի հետ մտել են ննջասենյակ, որտեղ զենքով սպառնալով տանտիրոջ աղջկանից վերցրել են ոսկյա զարդեր: Դրանից հետո կապել են տուժողների ոտքերն ու ձեռքերը: Իրենք հագել են մեկական սև կաշվից թիկնոցներ և վերցնելով հափշտակված գումարը, ոսկյա զարդերը, մյուս ապրանքները, Ռ.Առուշանյանի ավտոմեքենայով գնացել են Էջմիածին, որտեղ հափշտակածը բաժանել են միմյանց միջև: Իրեն բաժին հասած ապրանքների մի մասը հետագայում առգրավել են ոստիկանության աշխատակիցները: Հափշտակած ապրանքների մեջ եղել է նաև մեկ դեղին գույնի սեղանի ժամացույց, որի վրա եղել են ոսկեգույն գմբեթներ, այդ ժամացույցը վերցրել է Ռ.Առուշանյանը: Տուժողների տանն իր հագին եղել է սև տաբատ, թիկնոց, դեմքին` գործած գլխարկ:
գ/թ. 60-67,77-78
Նույն գործով որպես մեղադրյալ հարցաքննված Զ.Կիրակոսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ ինքը 1995թ. նոյեմբերի 30-ին Ա.Մովսիսյանի առաջարկով նրա երկու երևանցի ծանոթների հետ, նրանցից մեկի կողմից վարած ավտոմեքենայով գնացել են Երևան քաղաք և մտել են մի առանձնատուն, իր մոտ եղել է ատրճանակ, Ա.Մովսիսյանի մոտ եղել է խաղալիք ատրճանակ: Տանը գտնվող տղամարդուց պահանջել են գումար և ոսկեղեն: Հետո տուն է եկել մի երիտասարդ տղամարդ, և ինքը երևանցի տղաներից մեկի հետ կապել է վերջինիս ոտքերն ու ձեռքերը: Իրենք վերցրել են ոսկյա զարդեր և գումար, կաշվե թիկնոց, դուրս են եկել փողոց, նստել ավտոմքենան և գնացել Էջմիածին, որտեղ իրեն տվել են երեք ադամանդե քարեր, 250.000 ՀՀ դրամ և իջեցրել ավտոմեքենայից:
գ/թ. 165-170
Վկա Արմենուհի Քանանյանի դատաքննության փուլում տված ցուցմունքով այն մասին, որ իր ամուսինը` Լ.Գրիգորյանը, 1995թ. նոյեմբերի վերջերից անսպասելի անհետացել է և ինքը չի իմացել նրա գտնվելու վայրի մասին: Դեկտեմբերի 18-ին տուն են եկել ոստիկանության աշխատակիցներ և ինքը իմացել է, որ Լ.Գրիգորյանին և Ռ.Առուշանյանին կասկածում են ավազակություն կատարելու մեջ:
Վկան նշել է, որ իր ամուսինը դեպքից հետո Հայաստանից չի հեռացել և չի բացակայել, իսկ ինքը միայնակ գտնվել է ՌԴ Պրիմորսկի երկրամասի Արտյոմ քաղաքում, որտեղ 14.01.2001թ. ծնվել է իր որդին` Արգիշտի Լևոնի Քանանյանը:
Վկա Արթուր Վարդգեսի Քանանյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 1995թ. հոկտեմբեր ամսից բացվել է <<Գոլդսթար>> խանութը, որտեղ աշխատել են նաև իր փեսաները` Ռ.Առուշանյանը և Լ.Գրիգորյանը: 1995թ. դեկտեմբերի 16-ին ժամը 15:30-ի սահմաներում, երբ ինքը եկել է խանութ, այնտեղ չեն եղել ոչ Լևոնը և ոչ էլ Ռուբիկը: Ինքը խանութի մյուս աշխատակիցներից իմացել է, որ խանութի աշխատող Ռուզաննային տարել են ոստիկանություն, այդ ժամանակ էլ անհետացել են Լևոնը և Ռուբիկը: Դրանից հետո խանութ են եկել ոստիկանության աշխատակիցներ, որոնք հարցրել են Լևոնի և Ռուբիկի մասին, սակայն ինքը չի իմացել նրանց գտնվելու վայրը: <<Գոլդսթար>> խանութն ունեցել է այցետոմս, որի վրա գրված է խանութի հեռախոսահամարը:
գ/թ. 45-46
Դատաբժշկական փորձագետի թիվ 899 եզրակացությամբ, համաձայն որի տուժող Գ.Մարտիրոսյանին պատճառված մարմնական վնասվածքը հետևանք է բութ առարկաների ներգործության, կարող էր առաջանալ դեպքի օրը և դասվում է առողջությունը կարճատև քայքայող թեթև մարմնական վնասվածքների շարքին:
գ/թ.72-73
Լուսանկարով անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ այն մասին, որ Ա.Մովսիսյանը ճանաչել է լուսանկարում պատկերված Լ.Գրիգորյանին և հայտնել, որ նրան ճանաչում է, և մյուսների հետ Լ.Գրիգորյանը նույնպես մասնակցել է 1995թ. նոյեմբերի 30-ին Երևան քաղաքի Այգեձոր 1-ին նրբանցքի 15 տանը կատարված ավազակային հարձակմանը:
գ/թ. 68-69
Ապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 13/17,6/38,2/53 եզրակացություններով այն մասին, որ տուժող Գ.Մարտիրոսյանի տնից հափշտակած և մեղադրյալ Ա.Մովսիսյանից առգրավված ադամանդե քարերի արժեքը կազմում է 24.300 ՀՀ դրամ, ՙՊոլարոիդ՚ ֆոտոխցիկի արժեքը կազմում է 20.000 ՀՀ դրամ, ՙԼապիդուս՚ օծանելիքի արժեքը` 1000 դրամ, տղամարդու սև կաշվից թիկնոցի արժեքը` է 80.000 ՀՀ դրամ, Ռ.Առուշանյանի բնակարանից խուզարկությամբ առգրավված իրեղեն ապացույց ճանաչված <<Կաբեեռ>> տեսակի ժամացույցի արժեքը` 6000 ՀՀ դրամ, տղամարդու կոշիկների արժեքը` 6500 ՀՀ դրամ:
գ/թ. 130-132
Դեպքի վայրի զննման արձանագրությամբ:
գ/թ. 8-11
1996թ. ՀՀ Գերագույն դատարանի քրեական գործերի դատական կոլեգիայի որոշմամբ Ա.Մովսիսյանին քրեական պատասխանատվությունից ազատելու և նրա նկատմամբ բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոց կիրառելու և 1998թ. ՀՀ Գերագույն դատարանի քրեական գործերի դատական կոլեգիայի Զ.Կիրակոսյանի վերաբերյալ մեղադրական դատավճռով:
գ/թ. 310-315
1999թ. սեպտեմբերի 24-ի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի` Ռ.Առուշանյանի վերաբերյալ մեղադրական դատավճռով այն մասին, որ 1995թ. նոյեմբերի 30-ին Երևան քաղաքի Այգեձոր 1-ին նրբանցքի 15 տանը կատարել է ավազակային հարձակում Լ.Գրիգորյանի, Զ.Կիրակոսյանի, Ա.Մովսիսյանի հետ միասին:
գ/թ. 318-324
Լ.Գրիգորյանի մայրը Գոհար Գրիգորյանը, նախաքննության փուլում դիմում է
ներկայացրել Երևան քաղաքի դատախազին և նշել, որ իր որդին` Լևոն Գրիգորյանը 1995թ.-ից մեկնել է Հայաստանից արտագնա աշխատանքի, հետագայում միլիցիայի աշխատակիցներից իմացել է, որ իր որդին իբր կատարել է ավազակային հարձակում:
Երբ որդին զանգահարել է, ինքն այդ մասին տեղյակ է պահել նրան:
գ.թ. 246-247
Բացի այդ, քրեական գործում առկա է ՀՀ ոստիկանության Շենգավիթի բաժնի պետի գրությունն ուղղված քննչական բաժնի պետին, այն մասին, որ ըստ օպերատիվ տվյալների Լ.Գրիգորյանը գտնվում է Լեհաստանում:
գ.թ. 270-271
I-BC N 566086 ծննդյան վկայականի պատճենի համաձայն Լևոն Գրիգորյանի որդին Արգիշտի Լևոնի Քանանյանը, ծնվել է 14.01.2001թ. ՌԴ Պրիմորսկի երկրամասի Արտյոմ քաղաքում:
Համաձայն ՀՀ ԱԱԾ վարչության պետի գրության` Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանի կենսորոշիրչ տվյալներով ՀՀ պետական սահմանով մուտքի և ելքի վերաբերյալ հաշվառումներ չեն գրանցվել:
ՀՀ ԱԳ նախարարության հյուպատոսական վարչության գրության համաձայն`
Ռուսաստանի Դաշնությունում, Դոնի Ռոստովում և Սանկտ-Պետերբուրգում Հայաստանի Հանրապետության դեսպանության հյուպատոսական բաժինը Լևոն դերենիկի Գրիգորյանին ՀՀ վերադարձի վկայականներ չի տրամադրել:
ՀՀ ոստիկանության անձնագրային և վիզաների վարչության կողմից տրված
բնակչության պետական ռեգիստրում հաշվառման մասին տեղեկանքի համաձայն` բնակչության պետական ռեգիստրի պահոցում Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանի վերաբերյալ տվյալներ չկան:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Լ.Գրիգորյանի մոր` Գ.Գրիգորյանի նախաքննության փուլում տված ցուցմունքին այն մասին, որ <<որդին 1995 թվականի դեկտեմբերի 16-ից հեռացել և այլևս տուն չի վերադարձել>> /գ.թ. 125-126/, ապա դատարանը գտնում է, որ այդ ցուցմունքը չպետք է օգտագործվի որպես ապացույց, քանի որ վերջինիս չի բացատրվել ՀՀ սահմանադրության 22-րդ հոդվածը, այն է. <<Ոչ ոք պարտավոր չէ ցուցմունք տալ իր, ամուսնու կամ մերձավոր ազգականների վերաբերյալ:
Օրենքը կարող է նախատեսել ցուցմունք տալու պարտականությունից ազատվելու այլ դեպքեր: Արգելվում է օրենքի խախտմամբ ձեռք բերված ապացույցների օգտագործումը:>>:

27. Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռի <<Դատարանի իրավական վերլուծությունները>> բաժնում նշել է հետևյալը. <<Դատարանը հետազոտելով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Լևոն Գրիգորյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 329-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ ապացուցված է, որի համար նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանը գտնում է, որ Լևոն Գրիգորյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված սանկցիայի սահմաններում: Հանցանքի կատարման պահին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասը պատիժ է նախատեսել ազատազրկում վեցից տասը տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի համաձայն. <<Արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենքը հետադարձ ուժ ունի...:>>:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ինչպես նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Լևոն Գրիգորյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա բնութագրվում է դրական, նախկինում դատված չի եղել, ընտանիքի միակ կերակրողն է, խնամքին են գտնվում 1995թ. և 2001թ. ծնված անչափահաս երեխաները, 2-րդ խմբի հաշմանդամ եղբայրը և մայրը:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարան չի արձանագրել:
Անդրադառնալով հանցագործությամբ տուժողներին պատճառված նյութական վնասի փոխհատուցման հարցին դատարանը գտնում է, որ Լ.Գրիգորյանից համապարտության կարգով հօգուտ տուժողներ Ա.Մարտիրոսյանի, Գ.Մարտիրոսյանի և Ա.Մովսիսյանի պետք է բռնագանձել 9.114.278 /ինը միլիոն հարյուր տասնչորս հազար երկու հարյուր յոթանասունութ/ ՀՀ դրամ:>>:

Բ/ Քրեական պատասխանատվությունից ազատելը վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով

28. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատվում է, եթե մինչև նշված ժամկետներն անցնելն անձը կատարում է միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապես ծանր նոր հանցանք: Այս դեպքում վաղեմության ժամկետի հաշվարկն սկսվում է նոր հանցանքի ավարտված համարելու պահից, իսկ նույն հոդվածի 4-րդ մասը սահմանում է, որ վաղեմության ժամկետի ընթացքը կասեցվում է, եթե անձը խուսափում է քննությունից կամ դատից:
Այս դեպքում վաղեմության ընթացքը վերսկսվում է անձին ձերբակալելու կամ մեղայականով նրան ներկայացնելու պահից: Ընդ որում, անձը չի կարող քրեական պատասխանատվության ենթարկվել, եթե ոչ մեծ ծանրության կամ միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել է տասը տարի, իսկ ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից` քսան տարի, և վաղեմության ժամկետի ընթացքը ընդհատված չի եղել նոր հանցագործությամբ:
1961 թվականի հուլիսի 01-ին ուժի մեջ մտած քրեական օրենսգրքի 44-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` վաղեմության ընթացքն ընդհատվում է, եթե մինչև նշված ժամկետները լրանալը տվյալ անձը կատարի նոր հանցագործություն, որի համար ըստ օրենքի կարող է նշանակվել ազատազրկում երկու տարուց ավելի ժամանակով: Այս դեպքում վաղեմության ժամկետի հաշվումն սկսվում է նոր հանցագործության կատարման պահից, իսկ նույն հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է, որ վաղեմության ընթացքը կասեցվում է, եթե հանցագործություն կատարած անձը թաքնվում է քննությունից կամ դատից: Այդպիսի դեպքերում վաղեմության ընթացքը վերսկսվում է անձին ձերբակալելու կամ մեղայականով նրա ներկայանալու պահից: Ընդ որում, անձը չի կարող քրեական պատասխանատվության ենթարկվել, եթե հանցագործությունը կատարելու ժամանակից անցել է տասնհինգ տարի և վաղեմությունն ընդհատված չի եղել նոր հանցագործության կատարմամբ:

29. Ըստ մեղադրական եզրակացության եզրափակիչ մասի` Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքները կատարել է 1995 թվականի նոյեմբերի 30-ին:
Ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու, լրացնելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին մեղադրող` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Աղայանի 2010 թվականի նոյեմբերի 29-ի որոշման համաձայն` Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներից բացի նրան մեղադրանք է առաջադրվել նաև միջին ծանրության հանցագործություն համարվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի 1-ին մասով /առավելագույն պատիժ կարող է նշանակվել ազատազրկում երեք տարի ժամկետով/` այն արարքի համար, որ նա 1995 թվականին հանցագործությունը կատարելուց հետո հեռացել է ՀՀ-ից և վերադարձել 2004 թվականին, այսինքն` 1996 թվականից գտնվելով հետախուզման մեջ, առանց սահմանված փաստաթղթերի և պատշաճ թույլտվության ապօրինի հատել է ՀՀ պաշտպանվող պետական սահմանը:

30. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ գործի նման փաստական տվյալների առկայության պայմաններում ամբաստանյալի բողոքն այդ մասով նույնպես անհիմն է և ենթակա է մերժման, քանի որ ամբաստանյալ Լևոն Գրիգորյանին առաջադրված մեղադրանքի` նրան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքների վաղեմության ժամկետները ընդհատվել են վերջինիս կողմից 2004 թվականին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված միջին ծանրության հանցագործություն կատարելու արդյունքում, այսինքն` նշված արարքների վաղեմության ժամկետները չեն անցել:

31. Վերաքննիչ դատարանը, ստուգման ենթարկելով ամբաստանյալ Լ.Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկները, դրանք համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հետ, ստուգելով ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարություն տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ Լ.Գրիգորյանի մեղավորության վերաբերյալ հանգում է այն հետևության, որ Լ.Գրիգորյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-դր մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի 1-ին մասերով մեղսագրված արարքներում հաստատված է, իսկ ամբաստանյալի պատճառաբանությունները հերքված են առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում շարադրված ապացույցներով:

32. Այսպիսով, ամբաստանյալ Լ.Գրիգորյանի կողմից կատարված հանցանքը ապացուցված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջականությամբ, ամբաստանյալի բողոքում առկա փաստարկները հիմք չեն կարող հանդիսանալ դատական ակտը բեկանելու, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչելու և հռչակելու նրա անմեղությունը կամ կարճելու նրա դեմ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցված քրեական գործի վարույթը քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետներն անցնելու հիմքով:

Գ/ Նշանակված պատժի համապատասխանությունը հանցագործության ծանրությանը
և ամբաստանյալի անձին

33. Ամբաստանյալ Լ.Գրիգորյանը վերաքննիչ բողոքում խնդրում է. << … Եթե դատարանը հանգի այլ եզրակացության, ապա դատավճիռը պատժի մասով փոփոխել և նշանակված պատիժը մեղմացնել:>>:

34. Վերաքննիչ դատարանը նկատի ունենալով Լ.Գրիգորյանի կատարած արարքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, գործի նման փաստական տվյալների առկայության պայմաններում հանգում է այն հետևության, որ առաջին ատյանի դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ և 62-րդ հոդվածների պահանջները, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայի սահմաններում, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով, Լ.Գրիգորյանի նկատմամբ նշանակել է պատիժ` ազատազրկում 7 /յոթ/ տարի ժամկետով, որը համապատասխանում է հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, և որ բողոքում նշված փաստարկները Լ.Գրիգորյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնելու հիմք չեն կարող դառնալ:

Դ/ Քաղաքացիական հայցը քրեական դատավարությունում

35. Առաջին ատյանի դատարանը հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, գտել է, որ ամբաստանյալ Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքները, որոնց համար պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության և պատժի, ու այն պետք է կրի:

36. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 163-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը լուծվում է դատավճռով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քաղաքացիական դատավարության օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով:

37. Նույն օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
(…..)
10) քաղաքացիական հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով, ինչպես նաև պատճառված գույքային վնասը ենթակա է արդյոք հատուցման, եթե քաղաքացիական հայց չի հարուցվել:

38. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ գոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քաղաքացիական հայցը հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար:
ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1058-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քաղաքացուն, անձին կամ գույքին պատճառված վնասը լրիվ ծավալով ենթակա է հատուցման այն պատճառած անձի կողմից:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի համաձայն` տուժող է ճանաչվում այն անձը, ում քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով անմիջականորեն պատճառվել է բարոյական, ֆիզիկական կամ գույքային վնաս:
Նույն օրենսգրքի 60-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քաղաքացիական հայցվոր է ճանաչվում քրեական գործով վարույթի ընթացքում հայց ներկայացրած ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի նկատմամբ բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ նրան քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով պատճառվել է քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնաս:

39. Ինչպես երևում է գործի նյութերից, նկատի ունենալով, որ Անդրանիկ Մովսիսյանի հարազատները պատճառված վնասի դիմաց տուժողներ Ա.Մարտիրոսյանին, Ա.Հարությունյանին և Գ.Մարտիրոսյանին վճարել են 630.000 /վեցհարյուր հազար/ ՀՀ դրամ, ՀՀ Գերագույն դատարանի քրեական գործերի դատական կոլեգիան 28.10.1996թ. որոշմամբ որոշել է Ա.Մովսիսյանի տնտեսությունից հօգուտ տուժողների բռնագանձել պատճառված վնասի մնացած մասը` 7.955.066 ՀՀ դրամ:
Վերոհիշյալ որոշումը մտել է օրինական ուժի մեջ: /տես` հատոր 1, գ.թ. 158-161/
Բացի այդ, նկատի ունենալով, որ ՀՀ Գերագույն դատարանի քրեական գործերի դատական կոլեգիան 28.10.1996թ. որոշմամբ հօգուտ տուժողների բռնագանձման ենթակա 7.955.066 դրամից տուժողները ոչ մի գումար չեն ստացել և այդ չափով էլ քաղաքացիական հայցի պահանջ են ներկայացրել, ՀՀ Գերագույն դատարանի քրեական գործերի դատական կոլեգիան 06.04.1998թ. դատավճռով վճռել է ամբաստանյալ Զավեն Սուրենի Կիրակոսյանից հօգուտ տուժողներ Ա.Մարտիրոսյանի, Ա.Հարությունյանի և Գ.Մարտիրոսյանի համապարտության կարգով բռնագանձել վնասի հատուցման գումար 7.955.066 ՀՀ դրամի չափով:
Վերոհիշյալ դատավճիռը մտել է օրինական ուժի մեջ: /տես` հատոր 1, գ.թ. 310-314/
Բացի այդ, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանը 24.09.1999թ. դատավճռով վճռել է ամբաստանյալ Ռուբեն Համլետի Առուշանյանից հօգուտ տուժողներ Ա.Մարտիրոսյանի, Գ.Մարտիրոսյանի և Ա.Հարությունյանի համապարտության կարգով բռնագանձել 7.955.066 ՀՀ դրամ, որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում, բռնագանձումը տարածելով Ռ.Առուշանյանին պատկանող ՎԱԶ 2121 մակնիշի Ժ 7262 ԱՐ պետհամարանիշի ավտոմեքենայի վրա:
Վերոհիշյալ դատավճիռը մտել է օրինական ուժի մեջ: /տես` հատոր 1, գ.թ. 318-324/

40. Մինչդեռ, առաջին ատյանի դառարանը` անտեսելով այն հանգամանքը, որ օրինական ուժի մեջ մտած վերոհիշյալ դատական ակտերով որոշվել է Ա.Մովսիսյանից, Զ.Կիրակոսյանից և Ռ.Առուշանյանից հօգուտ տուժողներ Ա.Մարտիրոսյանի, Գ.Մարտիրոսյանի և Ա.Հարությունյանի համապարտության կարգով բռնագանձել 7.955.066 ՀՀ դրամ, որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում, քաղաքացիական հայցը լուծելիս որոշել է ամբաստանյալ Լ.Գրիգորյանից համապարտության կարգով հօգուտ տուժողներ Ա.Մարտիրոսյանի, Գ.Մարտիրոսյանի և Ա.Մովսիսյանի բռնագանձել 9.114.278 ՀՀ դրամ, այսինքն` առաջին ատյանի դատարանը գործի քննության և լուծման ընթացքում թույլ է տվել ամբաստանյալ Լ.Գրիգորյանի նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտում:

41. Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ գործի նման փաստական հանգամանքների առկայության պայմաններում Լ.Գրիգորյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի մայիսի 12-ի դատավճիռը քաղաքացիական հայցի մասով պետք է փոփոխել, այն է` Լ.Գրիգորյանին համապարտության կարգով մասնակից դարձնել տուժողներ Արաքսյա Մարտիրոսյանի, Արմեն Հարությունյանի և Գևորգ Մարտիրոսյանի օգտին սույն գործով դատապարտյալներ Անդրանիկ Մովսիսյանից, Ռուբեն Առուշանյանից և Զավեն Կիրակոսյանից բռնագանձման ենթակա 7.955.066 ՀՀ դրամի բռնագանձմանը, որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով` պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, Լևոն Գրիգորյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատավճռով նշանակված պատիժը` ազատազրկում 7 /յոթ/ տարի ժամկետով, պետք է թողնել անփոփոխ:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ հոդվածներով, 402-րդ հոդվածով, վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց
1. Վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն:

2. Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի մայիսի 12-ի դատավճիռը քաղաքացիական հայցի մասով փոփոխել.

3. Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանին համապարտության կարգով մասնակից դարձնել տուժողներ Արաքսյա Մարտիրոսյանի, Արմեն Հարությունյանի և Գևորգ Մարտիրոսյանի օգտին սույն գործով դատապարտյալներ Անդրանիկ Մովսիսյանից, Ռուբեն Առուշանյանից և Զավեն Կիրակոսյանից բռնագանձման ենթակա 7.955.066 ՀՀ դրամի բռնագանձմանը, որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում:

4. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով` պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով, Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 329-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերոնշյալ դատավճռով նշանակված պատիժը` ազատազրկում 7/յոթ/ տարի ժամկետով, թողնել անփոփոխ:

5. Լևոն Դերենիկի Գրիգորյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Պատժի սկիզբը հաշվել 2010 թվականի հուլիսի 16-ից, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:

6. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:

7. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Հ.ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ