ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԵԱՔԴ/0116/01/10
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն
վարչական շրջանների ընդհանուր
իրավասության առաջին ատյանի դատարանի
դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Ա. Մկրտչյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

18 օգոստոսի 2011 թվական ք. Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ռ. ԱԶԱՐՅԱՆ
Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Պ. ԲՈՇՆԱՂՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Անահիտ Ռուբենի Վանյանի պաշտպան Սամվել Հովհաննիսյանի բերած վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Անահիտ Ռուբենի Վանյանի, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքի կատարման համար

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. ՀՀ ոստիկանության Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ն. Աշրաֆյանի 2010 թվականի ապրիլի 7-ի որոշմամբ` Անահիտ Վանյանի կողմից խարդախություն կատարելու վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14200210 քրեական գործը: /տես` քր. գործ, հ.1 գ/թ 37/

2. 2010 թվականի ապրիլի 8-ի որոշմամբ Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա. Մեջլումյանը թիվ 14200210 քրեական գործն ընդունել է վարույթ և կատարել նախաքննություն: /հ.1 գ-թ 39/

3. 2010 թվականի ապրիլի 20-ի որոշմամբ Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Դ. Մխիթարյանը` քննիչ Ա. Մեջլումյանի ծանրաբեռնվածության պատճառով իրեն հանձնված թիվ 14200210 քրեական գործն ընդունել է վարույթ և կատարել նախաքննություն: /հ.1 գ-թ 47/

4. Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Դ. Մխիթարյանի 2010 թվականի օգոստոսի 6-ի որոշմամբ Անահիտ Ռուբենի Վանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: /տես` հ.1 գ-թ 124ա-126/

5. Քննիչ Դ. Մխիթարյանի 2010 թվականի օգոստոսի 6-ի որոշմամբ Անահիտ Ռուբենի Վանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: /հ.1 գ-թ 131/

6. 2011 թվականի օգոստոսի 12-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ նաև` առաջին ատյանի դատարան/` ըստ էության քննելու համար, որն առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է 2010 թվականի օգոստոսի 17-ին: /հ.1 գ-թ 145/

7. Առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի օգոստոսի 17-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, 2010 թվականի օգոստոսի 24-ի որոշմամբ` քրեական գործը նշանակվել է դռնբաց դատական նիստում քննության 2010 թվականի սեպտեմբերի 2-ին, նախագահող դատավոր` Լ. Ավետիսյան: /տես`հ.1 գ-թ 146, 151/

8. Առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի սեպտեմբերի 2-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Անահիտ Վանյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել` կալանավորումը:
Քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` մինչև ամբաստանյալ Ա. Վանյանին հայտնաբերելը: /հ.1 գ-թ 161/

9. Առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի դեկտեմբերի 16-ի որոշմամբ Անահիտ Ռուբենի Վանյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0116/01/10 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է: /հ.1 գ-թ 197/

10. 2011 թվականի փետրվարի 8-ին Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Լ. Ավետիսյանը` Ա. Վանյանի պաշտպան Ս. Հովհաննիսյանի կողմից իր դեմ հայտնած ինքնաբացարկի միջնորդությունը բավարարելու կապակցությամբ, թիվ ԵԱՔԴ/0116/01/10 քրեական գործը հանձնել է մեկ այլ դատավորի: /հ.2 գ-թ 1/

11. Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ա. Մկրտչյանի 2011 թվականի փետրվարի 10-ի որոշմամբ Անահիտ Վանյանի վերաբերյալ քրեական գործն ընդունել է վարույթ:հ.2 գ-թ 3/

12. Առաջին ատյանի դատարանը 2011թվականի հունիսի 16-ի դատավճռով, Անահիտ Ռուբենի Վանյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով:
Կիրառել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը` Անահիտ Վանյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառել և սահմանել է փորձաշրջան 1 /մեկ/ տարի ժամկետով:
Անահիտ Ռուբենի Վանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: /հ.2 գ-թ133-138 /

13. Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ 2011 թվականի հուլիսի 15-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Ա. Վանյանի պաշտպան Ս. Հովհաննիսյանը: /Վերաքննիչ դատ. նյութեր հ.3 գ-թ 2-16/

14. Վերաքննիչ դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 25-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, նշանակվել է վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության:

Գործի փաստական հանգամանքները

15. Ամբաստանյալ Ա. Վանյանը վերոհիշյալ դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել այն բանի համար, որ նա 2009թ. նոյեմբեր ամսին <<գինդ>> թերթում կարդալով ավտոմեքենայի գովազդը զանգահարել է Վրեժ Մկրտիչի Սահակյանին և ցանկություն է հայտնել գնել վերջինիս <<ԲՄՎ X5>> մակնիշի 15 SL 585 պետհամարանիշի ավտոմեքենան` <<Կոնվերս>> բանկի միջոցով: Վերը նշված ավտոմեքենան գնելու համար Վրեժ Սահակյանին առաջարկել այն գրավ դնել գրավատանը և ձեռք բերված գումարը, որպես կանխավճար վճարել բանկին, քանի որ ինքը գումար չուներ կանխավճար վճարելու համար: Ստանալով Վ. Սահակյանի համաձայնությունը 2009թ նոյեմբեր ամսին <<ԲՄՎ X5>> մակնիշի <<15 SL 585>> պետհամարանիշի ավտոմեքենան գրավադրել են <<Գարանտ Պլյուս>> ՓԲԸ գրավատանը, որի դիմաց ձեռք են բերել 2.325.000 ՀՀ դրամ գումար, որին էլ Վ.Սահակյանը ավելացնելով 1.455.000 ՀՀ դրամ գումարը, ընդհանուր առմամբ Ա. Վանյանին է տվել 3.780.000 ՀՀ դրամ գումար` վերջինիս կողմից բանկում վերը նշված ավտոմեքենայի համար կանխավճար մուծելու համար:
Այնուհետև Անահիտ Վանյանը, չարաշահելով Վրեժ Սահակյանի վստահությունը, և ձեռք բերելով 3.780.000 ՀՀ դրամ գումարը, տիրացել է վերը նշված գումարին, որից 1.200.000 ՀՀ դրամ գումարը վճարել է <<ՎՏԲ>> բանկին, իրեն պատկանող <<Հոնդայ Տուքսոն>> մակնիշի 94 LL 999 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի վարկը մարելու համար:
Այսպիսով, Անահիտ Ռուբենի Վանյանը խաբեությամբ և Վրեժ Սահակյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակել է Վ. Սահակյանին պատկանող 3.780.000 ՀՀ դրամ գումարը:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

16. Վերաքննիչ բողոքում ամբաստանյալ Ա. Վանյանի պաշտպան Ս. Հովհաննիսյանը նշել է, որ դատարանի կայացրած դատավճիռը ակնհայտ անհիմն է և դրանում չի տրված որևիցէ հիմնավորում, թե ինչումն է կայանում Անահիտ Վանյանի մեղքը և դատական քննությամբ ձեռք բերված որ ապացույցների հիման վրա է դատարանը նրան դատապարտել: Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 16.06.2011 թվականի դատավճիռը ենթակա է բեկանման, Անահիտ Վանյանը արդարացման, իսկ քրեական գործի վարույթը կարճման հետևյալ հիմնավորումներով`
1. Դատարանը գնահատման չի արժանացրել այն հանգամանքը, որ Անահիտ Վանյանը ինչպես նախաքննության այնպես էլ դատական քննության ընթացքում չի ունեցել դատավարական կարգավիճակ, այսինքն նախաքննության ընթացքում նրան մեղադրանք չի առաջադրվել, որ քննիչի կողմից կատարվել են կեղծիքներ, հետևաբար դատական քննության ընթացքում նա չէր կարող ունենալ ամբաստանյալի կարգավիճակ:
23.03.2011 թվականի դատական նիստի ժամանակ իր կողմից միջնորդություն է ներկայացվել դատարանին այն մասին, որ Անահիտ Վանյանը չունի դատավարական կարգավիճակ, որ քննիչն առանց նրան մեղադրանք առաջադրելու որոշում է դրել քրեական գործի մեջ նրան որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և կատարելով կեղծիք, այդ որոշման վրա գրել է և ստորագրել, որ իբր Անահիտ Վանյանը հրաժարվել է ծանոթանալ և ստորագրել այդ որոշումը, ինչպես նաև, որ քննիչը քրեական գործի մեջ նույնիսկ մեղադրյալի հարցաքննության ձևաթուղթ չի դրել, այսինքն նրան նույնիսկ չի հարցաքննել:
2. Դատավճռում որևիցէ խոսք չկա այն մասին, թե ինչումն է կայացել Անահիտ Վանյանի գործողություններում խարդախությունը: Ընդհանրապես դատավճռի բովանդակությունից չի երևում, թե ինչի համար է դատարանը դատապարտել Անահիտ Վանյանին: Դատարանը դատվճռի իրավական վերլուծությունները բաժնում նշել է, որ հետազոտել է ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ: Մինչդեռ, դատավճռում նշված ապացույցները հիմնավորում են հակառակը:
Ինչպես նախաքննության նյութերը, այնպես էլ դատարանում ձեռք բերված ապացույցները ցույց են տալիս, որ Անահիտ Վանյանի և Վրեժ Սահակյանի միջև պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել ավտոմեքենայի առուվաճառքի վերաբերյալ: Ընդ որում, Անահիտ Վանյանն ի սկզբանե Վրեժ Սահակյանին հայտնել է, որ կանխիկ գումար չունի ավտոմեքենան գնելու համար և Վրեժ Սահակյանի համաձայնության դեպքում գործարքը կատարվելու էր բանկի միջոցով` վարկի ձևակերպմամբ: Այսինքն նա չի թաքցրել, որ գումար չունի ավտոմեքենան գնելու համար և այն պետք է ձեռք բերեր բանկից վարկ վերցնելով:
Այստեղից հետևում է, որ ավտոմեքենան ձեռք բերելու հետ կապված Անահիտ Վանյանի գործողություններում բացակայում է խաբեությունը:
Լիա Ավետիսյանի վերբարյալ 24.02.2011 թվականի ԵԿԴ/0176/01/09 գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կայացրած որոշման 23-րդ կետում վճռաբեկ դատարանը խաբեությունը բնութագրել է որպես գույքի սեփականատիրոջ կամ գույքը տիրապետողին մոլորության մեջ գցելու նպատակով, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրումը, կամ ճշմարտության մասին լռելը: Անահիտ Վանյանը Վրեժ Սահակյանին մոլորության մեջ չի գցել, փաստերը չի խղաթյուրել և ճշմարտության մասին էլ չի լռել: Նշված հանգամանքերը հիմնավորված են ինչպես Վրեժ և Հայկանուշ Սահակյանների նախաքննական, այնպես էլ դատարանում որպես վկա հարցաքննված Հարություն Ավետիսյանի ցուցմունքներով:
Ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատարանում հիմնավորվել է, որ Վրեժ Սահակյանի ավտոմեքենան գրավադրվել է ,,Գարանտ Պլյուս,, գրավատանը նրա քրոջ որդի Հարություն Ավետիսյանի կողմից 09.11.2009 թվականին և նա ստացած 2325000 ՀՀ դրամ գումարը տվել է Վրեժ Սահակյանի, այլ ոչ թե Անահիտ Վանյանին:
Ավտոմեքենան գրավադրելուց հետո Անահիտ Վանյանը գնացել է ,,Կոնվերս,, բանկի Ավանի մասնաճյուղ և հետաքրքրվել վարկի ձևակերպմամբ, որտեղ Նարեկ անունով աշխատակիցը նրան հայտնել է, որ վարկի ձևակերպումը հնարավոր է կատարել սակայն գումարի տրամադրումը կարող է տեղի ունենալ միայն հաջորդ տարվա սկզբին` հունվար ամսվա կեսից հետո:
Անահիտ Վանյանն անմիջապես Վրեժ Սահակյանին հայտնել է, որ բանկը կատարելու է վարկի ձևակերպումը, իսկ գումարի տրամադրումը կատարելու է միայն հաջորդ տարվա սկզբին` հունվարի կեսից հետո: Վրեժ Սահակյանը տեղեկանալով այդ մասին, բնականաբար ստուգել է նրա հայտնածը, որից հետո որոշում է կայացրել պայմանավորվածությունից հրաժարվելու մասին:
Դատարանում հիմնավորվել է, որ Անահիտ Վանյանը իրոք Վրեժ Սահակյանին հայտնել է, որ բանկը կատարում է վարկի ձևակերպումը, իսկ գումարի տրամադրումը կատարում է հաջորդ տարվա սկզբին և նա ստուգել է վերջինիս խոսքերը:
09.11.2009 թվականին ավտոմեքենան գրավադնելուց հետո ,,Գարանտ Պլյուս,, գրավատնից ստացված 2325000 ՀՀ դրամ գումարը գտնվել է Վրեժ Սահակյանի մոտ: Վերջինս, հրաժարվելով բանկով ավտոմեքենայի առուվաճառք կատարելուց, ինչի համար ավտոմեքենան չի հանել գրավից, եթե գումարը գտնվել է իր մոտ: Ինչպես նախաքննության ժամանակ այնպես էլ դատարանում Անահիտ Վանյանը ցուցմունք է տվել, որ Վրեժ Սահակյանին առաջարկել է ավտոմեքենան հանել գրավից և պարտավորվել է վճարել գրավատան տոկոսները, որը կազմել է 175000 ՀՀ դրամ:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 24.02.2011 թվականի որոշման մեջ նշել է, որ վստահությունը չարաշահելը դա ուրիշի գույքին տիրանալու կամ դրա նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելու նպատակով հանցավորի կողմից, նրա և գույքի սեփականատիրոջ կամ գույքը տիրապետողի միջև ձևավորված վստահության հարաբերությունների օգտագործումն է: Դատարանը անտեսել է այն հանգամանքը, թե արդյոք Անահիտ Վանյանի և Վրեժ Սահակյանի միջև ձևավորված են եղել վստահության հարաբերություններ նրաց միջև չի եղել և մեկ օրում չէր կարող ձևավորվել: Կամ եթե եղել է վստահության հարաբերություններ, այդ դեպքում ինչի համար էր Վրեժ Սահակյանը գումարը Անահիտ Վանյանին տալիս փոխառության պայմանագրով և ինչու էր դեմ լինում նրա կինը:
Քրեական գործի նյութերից և հատկապես դատական քննությամբ որևիցե ապացույց ձեռք չի բերվել, որը կհիմնավորեր, որ Անահիտ Վանյանն ի սկզբանե նպատակ է ունեցել չվերադարձնել փոխառության պայմանագրով Վրեժ Սահակյանից պարտքով ստացած գումարը: Ավելին, դատարանում հիմնավորվել է, որ նա իր գործողություններով ապացուցել է, որ ամեն կերպ փորձել է վերադարձնել այդ պարտքը, սակայն որոշակի օբյեկտիվ հանգամանքերի պատճառով դա նրան ժամանակին չի հաջողվել կատարել: Այդպիսի օբյեկտիվ հանգամանքներն են այն, որ Անահիտ Վանյանը ցանկացել է վաճառել իր ,,Հունդայի Տուքսոն,, մակնիշի ավտոմեքենան, որը հիմնավորվել է Վրեժ Սահակյանի և գործով վկա Ռոբերտ Հակոբյանի ցուցմունքներով, որ Անահիտ Վանյանի անշարժ գույքի գործակալությանը չի հաջողվել կատարել բնակարանի վաճառքը:
Վճռաբեկ դատարանը որոշման 29-րդ կետում նշել է, որ խարդախության դեպքում անձի մոտ քաղաքացիաիրավական պայմանագրով ստանձնած պարտավորությունները չկատարելու դիտավորությունը ծագում է նախքան գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները ձեռք բերելը:
Դատարանն անտեսել է այն հանգամանքը, որ Վրեժ Սահակյանի դրամական միջոցներին տիրանալու միտում Անահիտ Վանյանի մոտ ի սկզբանե չի եղել և չէր կարող լինել, քանի որ նրանք պայմանավորվել են ավտոմեքենայի առուվաճառքը բանկով` վարկի ձևակերպմամբ կատարելու համար, որ Անահիտ Վանյանը գնացել է բանկ և հետաքրքրվել վարկի ձևակերպմամբ, իսկ Վրեժ Սահակյանի քրոջ որդի Հարություն Ավետիսյանն էլ իր հերթին ստուգել է նրա հայտնածը վարկի ձևակերպման հետ կապված:
Դատարանն անտեսել է այն հանգամանքը, որ դեռևս հետաքննության ընթացքում հետաքննիչի նախաձեռնությամբ Անահիտ Վանյանի և Վրեժ Սահակյանի ու նրա շահերի ներկայացուցչի մասնակցությամբ 09.03.2010թ. կատարվել է մի նոր գործարք, որով Անահիտ Վանյանը պարտավորություն է ստանձնել մինչև 2010 թվականի հոկտեմբեր ամիսը մարել Վրեժ Սահակյանի պարտքը, հակառակ դեպքում պարտավորվել է նրան լրացուցիչ վճարել տուգանք ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 411-րդ հոդվածի կարգով, ինչն էլ կատարել է: Այսինքն դատարանը անտեսել է որ Անահիտ Վանյանի և Վրեժ Սահակյանի միջև տեղի է ունեցել կրկնակի քաղաքացիաիրավական հարաբերություններ և դա կատարվել է մինչև քրեական գործ հարուցելը և այն դեպքում, երբ Անահիտ Վանյանը 09.03.2010 թվականին պարտավորվել էր մինչև 2010 թվականի հոկտեմբերը մարել պարտքը, ապա ինչ հիմքով է 06.04.2010 թվականին հարուցվել քրեական գործը և ինչումն է կայացել խարդախությունը:
Վերոգրյալից ելնելով պաշտպանը խնդրել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի դատարանի 16.06.2011 թվականի դատավճիռը բեկանել ամբողջությամբ, Անահիտ Վանյանին արդարացնել և քրեական գործի վարույթը կարճել:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը

Գործի քննության ժամանակի և տեղի մասին պատշաճ ծանուցված մբաստանյալը, նրա պաշտպանը և մեղադրողը չեն ներկայացել վերաքննիչ դատարանի դատական նիստին:

Վերաքննիչ դատարանը հաշվի ատռնելով, որ սույն գործը քննվում է վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 418-րդ հոդվածի 5-րդ կետի համաձայն` որոշում է կայացրել գործը քննել մեղադրողի, ամբաստանյալի և պաշտպանի բացակայությամբ:

17. Վերաքննիչ դատարանում 2011 թվականի օգոստոսի 17-ին ստացվել է Անահիտ Վանյանի և նրա պաշտպան Ս. Հովհաննիսյանի դիմումները: Պաշտպանն իր դիմումում նշել է. <<…Պաշտպանյալիս հետ քննարկվել է և վերջինս տվել է իր համաձայնությունը վերաքննիչ բողոքը հետ վերցնելու համար:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 73-րդ և 383-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջներով, խնդրում եմ վերաքննիչ բողոքը հետ վերադարձնել…>>:
Ամբաստանյալ Ա. Վանյանն իր դիմումում նշել է. <<…Պաշտպանիս հետ քննարկել եմ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 383-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կարգով բողոքը հետ վերցնելու հարցը և ես իմ համաձայնությունն եմ տալիս պաշտպանիս բողոքը հետ վերցնելու համար: Խնդրում եմ բավարարել պաշտպանիս դիմումը և հետ վերադարձնել 15.07.2011 թվականին տրված վերաքննիչ բողոքը:>>:

18. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 383-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն. <<Բողոք բերած անձը և այն անձը, որի շահերի պաշտպանության նպատակով բերվել է բողոքը, իրավունք ունեն հետ վերցնելու այն մինչև վերաքննիչ դատարանում դատական նիստն սկսվելը։>>:

19. Վերաքննիչ դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 383-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և նկատի ունենալով, որ վերաքննիչ բողոքը հետ վերցնելու վերաբերյալ պաշտպան Ս. Հովհաննիսյանը և ամբաստանյալ Ա. Վանյանը դիմումներ են ներկայացրել 2011 թվականի օգոստոսի 17-ին` Վերաքննիչ դատարանում դատական նիստը սկսվելուց հետո, վերաքննիչ բողոքի քննությունը շարունակեց:/Տես նաև` ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2005 թվականի հուլիսի 29-ի ՎՔԲ-199/05-2005թ. որոշումը/


21. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, ինչպես նաև ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ, հետևյալ պատճառաբանությամբ.

22. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`…
1/ ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2/ այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3/ ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4/ ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն…

23. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի հետևությունները հիմնված են դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցների, մասնավորապես` տուժող Վրեժ Սահակյանը նախաքննական ցուցմունքներով, վկա Հայկանուշ Սահակյանը նախաքնական ցուցմունքներով, վկաներ Հարություն Ավետիսյանի, Ռոբերտ Հակոբյանի ցուցմունքներով:

24. Առաջին ատյանի դատարանը, հետազոտելով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ, գտել է, որ ամբաստանյալ Անահիտ Վանյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ ապացուցված է, որի համար նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առել կատարած արարքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Դատարաննն ամբաստանյալ Անահիտ Վանյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ հաշվի է առել այն, որ նա բնութագրվում է դրական, նախկինում դատված չի եղել, ամբողջությամբ հատուցել է հանցագործության հետևանքով տուժողին պատճառված վնասը:
Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Անահիտ Վանյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք չի արձանագրել:
Անդրադառնալով Անահիտ Վանյանի նկատմամբ նշանակվող պատժին, դատարանը գտել է, որ նրա ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու:

25. Վերաքննիչ դատարանը, քննության ենթարկելով ամբաստանյալ Ա. Վանյանի պաշտպան Ս. Հովհաննիսյանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկները, դրանք համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հետ, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ հանգում է այն հետևության, որ Ա. Վանյանի մեղքը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված արարքում հաստատված է:

26. Այսպիսով, ամբաստանյալ Ա. Վանյանի կողմից կատարված հանցանքն ապացուցված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, ամբաստանյալի պաշտպան Ս. Հովհաննիսյանի բողոքում առկա փաստարկները, հիմք չեն կարող հանդիսանալ դատական ակտը բեկանելու, Ա. Վանյանին արդարացնելու և քրեական գործի վարույթը կարճելու համար:

27. Անդրադառնալով ամբաստանյալ Ա. Վանյանի պաշտպանի այն պատճառաբանությանը, որ իր պաշտպանյալը 06.08.2010թ. Արաբկիրի քննչական բաժնում չի եղել, նրա ոչ ոք մեղադրանք չի առաջադրել և բողոր փաստաթղթերը քննիչի կողմից լրացված ձևաթղթեր են, հետևաբար իր պաշտպանյալը քրեական գործով կարգավիճակ չունի, ապա վերաքննիչ դատարանը անհրաժեշտ է համարում հայտնել հետևյալ իրավական դիրքորոշումը:

28. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` մեղադրյալ է այն անձը, որի նկատմամբ որոշում է կայացվել որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:

29. Գործի ուսումնասիրությունից երևում է, որ 06.08.2010թ. քննիչի կողմից կազմվել է որոշում, Անահիտ Վանյանին քրեական գործով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին, նրան մեղադրանք առաջադրելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մաս 1-ին կետով: Նույն որոշման վրա քննիչը կատարել է հետևյալ գրառումը. <<Անահիտ Վանյանը ծանոթանալով իրեն մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշման հետ, հայտնեց, որ իրեն մեղավոր չի ճանաչում և հրաժարվեց ստորագրել արձանագրության տակ>>:

30. Այսինքն, քննիչ կազմած որոշման համաձայն, ամբաստանյալ Ա. Վանյանը սույն քրեական գործով հանդիսացել է մեղադրյալ:

31. Ինչ վերաբերվում է պաշտպան Ս. Հովհաննիսյանի այն փաստարկին, որ Ա. Վանյանը 06.08.2010թ. քննչական բաժնում չի եղել և բոլոր փաստաթղթերը քննիչ կողմից լրացված ձևաթղթեր են, ապա վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ քրեական գործում պաշտպանի փաստարկը հիմնավորող ապացույցներ առկա չեն:

32. Վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հունիսի 16-ի վերոհիշյալ դատավճիռը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները, եզրահանգումներն` անհիմն և թույլ չի տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտում:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, 402-րդ, 404-րդ հոդվածներով, 412-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերաքննիչ դատարանը

ՈՐՈՇԵՑ

1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:

2. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի հունիսի 16-ի դատավճիռը` Անահիտ Ռուբենի Վանյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:

3. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

4. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ռ. ԱԶԱՐՅԱՆ

Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ