ԵԱՔԴ/0115/01/10





ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՐԱԲԿԻՐ ԵՎ ՔԱՆԱՔԵՌ-ԶԵՅԹՈՒՆ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

«3» դեկտեմբերի 2010թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը (այսուհետ` Դատարան)

Նախագահող դատավոր Մ.Պապոյան
դատական նիստերի քարտուղարներ Ռ.Ավետյան
Ա.Մնացականյան
մեղադրող Ն.Աշրաֆյան
տուժող Գ.Զուրունյան
պաշտպան Հ.Արսենյան

դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանի` ծնված 1983 թվականի հունվարի 27-ին Արարատի մարզի Ն.Դվին գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չի աշխատում, չամուսնացած, նախկինում դատապարտված, բնակվել Աբովյան քաղաքի 4-րդ միկրոշրջանի 28-րդ շենքի 48-րդ բնակարանում: Մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով, սույն գործով կալանավորումը որպես խափանման միջոց է ընտրվել 2010 թվականի մայիսի 7-ից:
Արմեն Վարազդատի Եղոյանի` ծնված 1982 թվականի օգոստոսի 28-ին Շիրակի մարզի Աշոցք գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չի աշխատում, չամուսնացած, նախկինում չդատապարտված, հաշվառված է Շիրակի մարզի Աշոցք գյուղում, բնակվում է Երևան քաղաքի Սարի Թաղի 19-րդ փողոցի 22-րդ տանը: Մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին:
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2010 թվականի փետրվարի 8-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ն.Եղիկյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 14104510 քրեական գործը:
2010 թվականի ապրիլի 20-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ն.Եղիկյանի որոշմամբ թիվ 14104510 քրեական գործով Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով:
2010 թվականի մայիսի 17-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Հ.Անանյանի որոշմամբ թիվ 14104510 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2010 թվականի օգոստոսի 3-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Հ.Անանյանի որոշմամբ թիվ 14104510 քրեական գործով Արմեն Վարազդատի Եղոյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
2010 թվականի օգոստոսի 3-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Հ.Անանյանի որոշմամբ թիվ 14104510 քրեական գործով Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով:
2010 թվականի օգոստոսի 4-ին Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանի և Արմեն Վարազդատի Եղոյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Դատարան:
Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով` այն արարքի համար, որ նա, 2005 թվականի հունվարի 31-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայքների առաջին ատյանի դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով դատապարտվել է 6 ամիս ժամկետով ազատազրկման, 2005 թվականի ապրիլի 22-ին պայմանական վաղաժամկետ ազատվելով պատժի մնացած մասը` 12 օր ժամկետով ազատազրկումը կրելուց, դատվածությունը չմարված, կրկին անգամ, 2007 թվականի դեկտեմբերի 27-ին, նախնական համաձայնության գալով Արմեն Վարազդատի Եղոյանի հետ, ուրիշի գույքի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, Գևորգ Գրիգորի Զուրունյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով վերջինին պատկանող «ԲՄՎ-318» մակնիշի 06ՍՕ675 պետհամարանիշի մեքենան գնելու և մեքենայի արժեքը կազմող 6.200 ԱՄՆ դոլար գումարը հետագայում մաս-մաս վճարելու պատրվակով, խաբեության համոզել են նրան Արաբկիրի նոտարական գրասենյակում առուվաճառքի պայմանագիր կնքել, որով Գևորգ Զուրունյանը նշված մեքենան ի սեփականություն հանձնել է Արմեն Եղոյանի հորը` Վարազդատ Վոլոդյայի Եղոյանին: Խաբեությամբ մեքենային տիրանալուց հետո Դավիթ Քիթապսզյանը և Արմեն Եղոյանը ոչինչ չեն ձեռնարկել պայմանավորված 1.884.800 ՀՀ դրամ կազմող 6.200 ԱՄՆ դոլար գումարը Գևորգ Զուրունյանին մեքենայի համար վճարելու ուղղությամբ և խարդախությամբ հափշտակել են այն` Գևորգ Զուրունյանին պատճառելով խոշոր չափերի նյութական վնաս:
Արմեն Վարազդատի Եղոյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` այն արարքի համար, որ նա, 2007 թվականի դեկտեմբերի 27-ին նախնական համաձայնության գալով Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանի հետ, ուրիշի գույքի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, Գևորգ Գրիգորի Զուրունյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով վերջինին պատկանող «ԲՄՎ-318» մակնիշի 06ՍՕ675 պետհամարանիշի մեքենան գնելու և մեքենայի արժեքը կազմող 6.200 ԱՄՆ դոլար գումարը հետագայում մաս-մաս վճարելու պատրվակով, խաբեության համոզել են նրան Արաբկիրի նոտարական գրասենյակում առուվաճառքի պայմանագիր կնքել, որով Գևորգ Զուրունյանը նշված մեքենան ի սեփականություն հանձնել է Արմեն Եղոյանի հորը` Վարազդատ Վոլոդյայի Եղոյանին: Խաբեությամբ մեքենային տիրանալուց հետո Դավիթ Քիթապսզյանը և Արմեն Եղոյանը ոչինչ չեն ձեռնարկել պայմանավորված 1.884.800 ՀՀ դրամ կազմող 6.200 ԱՄՆ դոլար գումարը Գևորգ Զուրունյանին մեքենայի համար վճարելու ուղղությամբ և խարդախությամբ հափշտակել են այն` Գևորգ Զուրունյանին պատճառելով խոշոր չափերի նյութական վնաս:
2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Ամբաստանյալ Դավիթ Քիթապսզյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչեց մասնակի (մեղավոր չճանաչեց մեղսագրվող արարքը մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ, այսինքն` Արմեն Եղոյանի հետ նախնական համաձայնությամբ կատարելու համար առաջադրված մեղադրանքում) և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքը զբաղվել է մեքենաների առուվաճառքով: 2007 թվականի նոյեմբերի վերջին ինքը Երևան քաղաքի Հր.Քոչար փողոցում կանգնեցրել է մի տաքսի մեքենա և պատվիրել գնալ Բավրայի մաքսատուն: Այդ տաքսի մեքենայի վարորդը եղել է Արմեն Եղոյանը: Ճանապարհին ինքն ու Արմենը ծանոթացել են, և Արմենը տեղեկացել է, որ ինքը զբաղվում է մեքենաների առուվաճառքով: Մաքսատնից ետ վերադառնալու ճանապարհին իրենք մտել են Արմենենց տուն, որտեղ ինքը ծանոթացել է Արմենի հոր` Վարազդատ Եղոյանի հետ: Այդ ժամանակ Վարազդատն ասել է, որ ցանկանում է մոտ 12-13 նստատեղ ունեցող մեքենա գնել, իսկ ինքը նրան առաջարկել է գնել «Դոջ» կամ «Կրայսլեր» մակինշի մեքենա: Դրանից հետո հեռախոսազանգի միջոցով ինքը Վարազդատին ասել է, որ կարող է նրա համար «Կրայսլեր» մակնիշի ավտոմքենա բերել, և նրան ցույց է տվել այդ մեքենայի նկարները: Վարազդատը համաձայնել է գնել այդ մեքենան, որի համար Արմենի միջոցով նա իրեն տվել է 4.500 ԱՄՆ դոլար: 2007 թվականի դեկտեմբերի սկզբին ինքը Վարազդատին ցույց է տվել այդ մեքենան, սակայն մեքենան ունեցել է որոշ թերություններ, որի պատճառով նա հրաժարվել է այն գնել: Դրանից հետո` 2007 թվականի դեկտեմբերի 25-ին, ինքն ինտերնետում տեսել է Գևորգ Զուրունյանի մեքենան ու զանգահարել նրան: Գևորգի մեքենայի մասին ինքը տեղեկացրել է Վարազդատին, ով համաձայնել է այն գնել: 2007 թվականի դեկտեմբերի 26-ին ինքն ու Արմենը գնացել են Գևորգի մեքենան տեսնելու: Այդ ժամանակ Արմենը Գևորգին ընդամենը հարցրել է, թե մեքենան ինչպիսի թերություններ ունի, իսկ մեքենայի արժեքի ու դրա վճարման վերաբերյալ միայն ինքն է զրուցել Գևորգի հետ: Իր և Գևորգի զրույցի ընթացքում Արմենը եղել է իրենցից մի փոքր հեռու: Ինքը Գևորգին ասել է, որ մեքենան իր ընկերոջ համար է, սակայն դրա գումարը` 6.200 ԱՄՆ դոլարը, վճարելու է ինքը: Ինքն Արմենին չի ասել, որ նրան Գևորգի մոտ ներկայացրել է որպես մտերիմ ընկեր և նրանից չի խնդրել համապատասխան վարքագիծ դրսևորել: Այդ օրն ինքն ու Գևորգը գնացել են Ավան թաղամասում գտնվող «ՎՏԲ» բանկ և իր ծանոթից հետաքրքրվել, թե արդյոք հնարավոր է այդ մեքենան գնելու համար բանկից վարկ վերցնել: Ավան թաղամասում գտնվող «ՎՏԲ» բանկ գնալու ժամանակ Արմենն իրենց հետ չի եղել: Ինքը Գևորգին խոստացել է սկզբում վճարել մեքենայի արժեքից 1.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ մնացած գումարը` բանկից վարկ վերցնելուց հետո: 2007 թվականի դեկտեմբերի 27-ին Արաբկիրի նոտարական գրասենյակում կնքվել է պայմանագիր` համաձայն որի Գևորգն իր մեքենան վաճառել է Վարազդատ Եղոյանին: Առուվաճառքի պայմանագիրը կնքելուց հետո Գևորգը մեքենան հանձնել է Արմենին, իսկ Արմենն այդ մեքենայով գնացել է Աշոցք: Նույն օրն ինքն ու Գևորգը, պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են Ամիրյան փողոցում: Այդ ժամանակ ինքը գնացել է «HSBC» (ԷյջԷսԲիՍի) բանկ, որպեսզի այդտեղից ստանա 1.000 ԱՄՆ դոլար ու տա Գևորգին, սակայն ուշ լինելու պատճառով չի կարողացել գումար ստանալ: Դրանից հետո ինքն ու Գևորգը պայմանավորվել են հանդիպել հաջորդ օրը, սակայն հաջորդ օրն ինքը զանգահարել է Գևորգին և առաջարկել հանդիպել դեկտեմբերի 29-ին: 2007 թվականի դեկտեմբերի 29-ին Երևան քաղաքի Կիևյան փողոցում գտնվող իր վարձակալած բնակարանում ինքը Գևորգին տվել է ստացական` համաձայն որի ինքը պարտավորվել է 1.000 ԱՄՆ դոլարը վճարել դեկտեմբերի 30-ին, իսկ մնացած գումարը` 2008 թվականի հունվարի 15-ից հետո: 2007 թվականի դեկտեմբերի 30-ին ինքը զանգահարել է Գևորգին ու ասել է, որ այդ 1.000 ԱՄՆ դոլարը չի կարող տալ և խոստացել ամբողջ գումարը միանգամից վճարել 2008 թվականի հունվարին: 2008 թվականի հունվարին ինքը Գյումրի քաղաքում հանդիպել է Արմենին, ով այդ ժամանակ գրավատնից վերցրել է գումար և տվել իրեն: Այդ ժամանակ ինքը գրել է ստացական, այն մասին է, որ Արմենից վերցրել է 1.700 ԱՄՆ դոլար: Դրանից հետո ինքը որոշ խնդիրներ է ունեցել, ինչի պատճառով չի կարողացել հանդիպել Գևորգի հետ ու նրան տալ գումարը, իսկ ավելի ուշ` 2008 թվականի ապրիլի 18-ից, իրեն կալանավորել են: Ինքը Գևորգին որևէ գումար չի տվել և մտադրություն չի էլ ունեցել նրան գումար տալ: Վարազդատ ու Արմեն Եղոյաններն իրեն տվել են 6.200 ԱՄՆ դոլար: Այդ ընթացքում Արմենը զանգահարել է իրեն, ասել, որ Գևորգը նրանից պահանջում է մեքենայի գումարը, և իրենից պահանջել այնպես անել, որպեսզի Գևորգը նրան չանհանգստացնի: Այդ ժամանակ ինքը Արմենին ասել է, որ այդ գումարի հետ կապված բոլոր հարցերն ինքը կլուծի անձամբ: Այդ ընթացքում ինքը Մերի Մուրադյանի հետ գտնվել է փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ, ում հեռախոսահամրը եղել է 091-10-28-50: Այդ ժամանակահատվածում ինքն օգտագործել է 091-16-61-71, 091-16-61-72, 091-16-61-73, 091-16-61-74 և 091-16-61-75 հեռախոսահամարները: Ինքն ընդունում է տուժողի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը: Ինքը չի վճարել Հյուսիսային քրեական դատարանի 2008 թվականի օգոստոսի 1-ի դատավճռով իրենից հօգուտ տուժողների բռնագանձված քաղաքացիական հայցերի գումարները:
Ամբաստանյալ Արմեն Եղոյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքը Գևորգ Զուրունյանի մեքենայի գումարը տվել է Դավիթ Քիթապսզյանին: Ինքը վարել է տաքսի մեքենա և 2006 կամ 2007 թվականի դեկտեմբերին Երևան քաղաքի Հրաչյա Քոչարի փողոցից ինքը Դավիթին իր տաքսի մեքենայով տարել է Բավրայի մաքսատուն և այդ ընթացքում ծանոթացել նրա հետ: Այդ ժամանակ ինքն իմացել է, որ Դավիթը զբաղվում է մեքենաների առուվաճառքով, ինչի մասին հայտնել է իր հորը` Վարազդատ Եղոյանին, քանի որ նա ցանկացել է մեքենա գնել: Իր հայրն ու Դավիթը զրուցել են և պայմանավորվել, որպեսզի Դավիթն իրենց համար մեքենա փնտրի: Այդ նպատակով Երևանում իրենք Դավիթին տվել են 4.500 ԱՄՆ դոլար: Դրանից մի քանի օր հետո իր հայրը զանգահարել է իրեն և ասել, որ Դավիթը ցանկանում է իրենց ինչ-որ մեքենա ցույց տալ: Ինքը հանդիպել է Դավիթի հետ, ով ցույց է տվել «Կրայսլեր» մակնիշի 8 նստատեղով մեքենա: Ինքն այդ մասին տեղեկացրել է իր հորը, ով չի համաձայնել այն գնել: Այնուհետև Դավիթը զանգահարել է իրեն և ասել, որ «ԲՄՎ-318» մակնիշի մեքենա է վաճառվում, ինչի մասին ինքը կրկին տեղեկացրել է իր հորը: Իր հայրն իրեն ասել է, որ եթե ինքը ցանկանում է, ապա կարող է գնալ և տեսնել այդ մեքենան: Դավիթն ասել է, որ մեքենայի արժեքի հետ կապված բոլոր խնդիրները ինքը պետք է լուծի նրա (Դավիթի) հետ` պատճառաբանելով, որ մեքենայի վաճառքից նա պետք է շահույթ ստանա: Ինքը Դավիթի հետ գնացել է Գևորգի տան բակ և ուսումնասիրել «ԲՄՎ-318» մակնիշի մեքենան: Այդ ժամանակ Դավիթն ու Գևորգն առանձնազրույց են ունեցել, որի բովանդակությանն ինքը տեղյակ չէ: Ինքը Գևորգին չի ներկայացել որպես Դավիթի ընկեր կամ մտերիմ, իր և Դավիթի հարաբերությունների մասին ոչինչ չի խոսել, նրան չի հարցրել մեքենայի արժեքը, այլ միայն խնդրել է ասել, թե մեքենան ինչ թերություններ ունի: Գևորգի տան բակից հեռանալուց հետո ինքը Դավիթից տեղեկացել է, որ այդ մեքենայի արժեքը 6.500 ԱՄՆ դոլար է, սակայն նրան ասել է, որ այդ մեքենայի համար ինքը կվճարի 6.200 ԱՄՆ դոլար, քանի որ մեքանան ունեցել է որոշ թերություններ: Դրանից հետո Դավիթը զանգահարել է իրեն և մեքենայի առուվաճառքը ձևակերպելու համար կանչել Արաբկիրի նոտարական գրասենյակ: Նոտարական գրասենյակում իրենից պահանջել են անձնագիր, սակայն իր անձնագիրը եղել է գյուղում: Ինքը զանգահարել է իր հորը և ասել, որ նման խնդիր կա, իսկ իր հայրն ասել է, որ նա Երևանում է, կարող է գալ և գործարքը կատարեն նրա անվամբ: Այնուհետև իր հայրը եկել է նոտարական գրասենյակ, որտեղ կատարվել է մեքենայի առուվաճառքը: Դրանից հետո ինքը գնացել է Գևորգի տուն, վերցրել մեքենան և գնացել Աշոցք: Ինքն ապառիկ վաճառք ձևակերպելու համար Դավիթի և Գևորգի հետ որևէ բանկ չի գնացել: Դրանից երկու օր անց Գևորգը զանգահարել է իրեն և ասել է, որ Դավիթը նրան գումար չի տվել: Գևորգն ասել է նաև, որ Դավիթը նրան խոստացել է սկզբում տալ 1.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ հետո մնացած 5.200 ԱՄՆ դոլարը: Ինքը զանգահարել է Դավիթին, ով ասել է, որ պայմանավորված գումարը տվել է Գևորգին: Դրանից հետո ինքը զանգահարել է Գևորգին, ասել Դավիթի խոսքերը, որից հետո պայմանավորվել են, որպեսզի այդ հարցերը լուծելու համար ինքը գնա Երևան: Դրանից հետո ինքը գնացել է Երևան` Գևորգի տուն, որտեղ ներկա են եղել նաև Գևորգի ընկերը և ևս երկու անձինք: Սկզբում նրանք ասել են, որ Դավիթիը խոստացել է տալ գումարը, սակայն նա գումար կամ գույք չունի, և նրանից որևէ ակնկալիք չունեն: Այնուհետև նրանք ասել են, որ մեքենայի գումարը պետք է տա ինքը, իսկ ինքն ասել է, որ այդ գումարն ինքն արդեն տվել է: Նրանք իրեն ասել են, որ 6.200 ԱՄՆ դոլարը չտալու դեպքում կվերցնեն իր մեքենան և թույլ չեն տա հեռանալ այդտեղից: Ինքը զանգահարել է իր հորը և ասել, որ Գևորգը մեքենայի գումարը չի ստացել ու այդ գումարը պահանջում է իրենից: Այդ իրավիճակից դուրս գալու համար ինքը նրանց խոստացել է տալ պահանջած գումարը, սակայն Գևորգի տնից դուրս գալուց հետո զանգահարել է նրան և ասել, որ որևէ գումար չի տա, քանի որ ինքն այն արդեն տվել է: Դրանից հետո Գևորգը փաստաբանի հետ եկել է Աշոցք և պահանջել գումարը կամ մեքենան: Այդ ժամանակ փաստաբանը, տեղեկանալով, որ ինքը տվել է գումարը, իսկ Գևորգը մեքենայի գինը պայմանավորվել է Դավիթի հետ, ասել է, որ իզուր են Աշոցք եկել: Այդ ժամանակ Գևորգն իրեն խնդրել է, որպեսզի ինքը պարզի Դավիթի գտնվելու վայրը, և նա կարողանա Դավիթի հետ լուծել այդ խնդիրները: Ինքը Գևորգին խոստացել է օգնել այդ հարցում: Դրանից հետո ինքը ստացել է քաղաքացիական դատարան ներկայանալու վերաբերյալ ծանուցագիր: Երբ ինքը տեսել է, որ Գևորգը չի կարողանում գտնել Դավիթին, նրան առաջարկել է տալ 1.700 ԱՄՆ դոլար, սակայն Գևորգն ասել է, որ գումարը նրան անհրաժեշտ է ամբողջական, ու ավելացրել, որ ինքն այդ գումարը տա Դավիթին, և նա Դավիթից կվերցնի ամբողջ գումարը: Ինչ վերաբերում է Գևորգի այն պնդմանը, որ ինքն առաջարկել է 1.700 ԱՄՆ դոլար տալ նրան, որպեսզի նա մեքենան հանի հաշվառումից, ապա այն չի համապատասխանում իրականությանը, և իրենք առանց որևէ խնդրի մեքենան հանել են հաշվառումից և հաշվառել իրենց անվամբ: Դրանից հետո Դավիթը զագահարել է իրեն և ասել, որ իրենց տված 4.500 ԱՄՆ դոլարը ծախսելու պատճառով չի կարողացել այն տալ Գևորգին, սակայն արդեն ճարել է 4.500 ԱՄՆ դոլար, և մնացած 1.700 ԱՄՆ դոլարը նրան շտապ անհրաժեշտ է, որպեսզի նա կարողանա ամբողջությամբ տալ Գևորգի գումարը: Գյումրի քաղաքում ինքը Դավիթին տվել է մնացած 1.700 ԱՄՆ դոլարը, որի մասին հեռախոսազանգի միջոցով ինքը տեղեկացրել է Գևորգին: Դրանից հետո ինքը Գևորգից տեղեկացել է, որ Դավիթը կրկին նրան որևէ գումար չի տվել, որից հետո փորձել է զանգահարել Դավիթին, սակայն նրա հեռախոսահամարը եղել է անջատված: Մեքենան գնելուց ութ ամիս հետո իրենք այդ մեքենան 5.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառել են, քանի որ Աշոցքի ճանապարհները եղել են ոչ բարվոք վիճակում: Այդ ընթացքում ինքն օգտագործել է 093-72-27-32 հեռախոսահամարը, իսկ 094-79-74-80 հեռախոսահամարը պատկանում է իր հորը:
Տուժող Գևորգ Զուրունյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2007 թվականի դեկտեմբեր ամսին որոշել է վաճառել իր անձնական «ԲՄՎ-318» մակնիշի մեքենան, որի վերաբերյալ ինտերնետում տեղադրել է հայտարարություն: 2007 թվականի դեկտեմբերի վերջին իրեն առանձին-առանձին զանգահարել են երկու տղա, ներկայացել Արմեն և Դավիթ անուններով և ցանկություն հայտնել գնելու նպատակով տեսնել մեքենան: Մի քանի օր անց նրանք զանգահարել են իրեն, և իրենք պայմանավորվել են հանդիպել իրենց տան շրջակայքում` Մոնումենտում: Ինքն իր մեքենայով գնացել և Դավիթին ու Արմենին ուղեկցել է իրենց տուն: Նրանք ներկայացել են որպես մոտ ընկերներ և մեքենայի առուվաճառքով զբաղվողներ, սակայն Արմենն ասել է, որ այդ մեքենան գնում է հոր համար: Նրանք ուսումնասիրել են մեքենան, որի վրա փոքր թերություններ են եղել, ինչի մասին ինքը տեղեկացրել է Արմենին: Արմենը մեքենայի գինը 6.500 ԱՄՆ դոլարից սակարկել է մինչև 6.200 ԱՄՆ դոլար: Նրանք իրեն ասել են, որ մեքենայի լրիվ գումարը չունեն, մեքենայի գործարքը կատարելու ժամանակ իրեն կտան 1.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ մնացած 5.200 ԱՄՆ դոլարը կտան մինչև 2008 թվականի հունվարի վերջ, երբ մեքենան կգրավադրեն բանկում: Քանի որ ինքը գումարային խնդիրներ է ունեցել, ստիպված համաձայնել է նրանց առաջարկին: 2007 թվականի դեկտեմբերի 27-ին իրենք հանդիպել Արաբկիրի նոտարական գրասենյակում, իսկ Արմենի հետ նախօրոք պայմանավորվել էին, որ մեքենայի առուվաճառքի գործարքը պետք է կնքվի նրա (Արմենի) հետ: Նոտարական գրասենյակի մոտ Արմենն ասել է, որ անձնագիրը մոռացել է և զանգահարել հորը: Պարզվել է, որ Արմենի հայրը` Վարազդատ Եղոյանը, գտնվում է նոտարական գրասենյակից մոտ 200 մետր հեռու: Այնուհետև Վարազդատը եկել է, և ինքը առուվաճառքի գործարքը կատարել է նրա հետ: Դրանից հետո ինքը, Դավիթն ու Արմենը գնացել են «ՎՏԲ» բանկի Ավանի մասնաճյուղ, որպեսզի գումար ստանալու համար Դավիթը թղթեր ներկայացնի նրա ծանոթին: Բանկի մոտ ինքն ու Արմենը սպասել են մեքենայի մեջ, իսկ Դավիթը մտել է բանկ և ետ վերադառնալով ասել, որ ամեն ինչ նորմալ է, տոներից հետո` մինչև հունվարի վերջ, գումարը կտան: Իրենք գնացել են տուն, ինքը մեքենայի բանալիները հանձնել է Արմենին ու հարցրել 1.000 ԱՄՆ դոլարը տալու մասին, սակայն Արմենն ասել է, որ ճանապարհների վատ լինելու պատճառով պետք է գնա Աշոցք, իսկ 1.000 ԱՄՆ դոլարը իրեն կտա Դավիթը: Արմենի գնալուց հետո Դավիթն ասել է, որ պետք է գնան բանկ, որպեսզի նա վերցնի 1.000 ԱՄՆ դոլար և տա իրեն: Ինքն ու Դավիթը միասին գնացել են Երևան քաղաքի Կենտրոն թաղամաս, որտեղ Դավիթը կանգնեցրել է մեքենան և ասել, որ պետք է հանդիպի ինչ-որ անձի հետ: Բավական երկար ժամանակ անց Դավիթը վերադարձել է, և իրենք գնացել են բանկ, սակայն աշխատանքային օրվա ավարտի պատճառով բանկը եղել է փակ: Այդ ժամանակ Դավիթն իրեն ասել է, որ այդ գումարը նա իրեն կտա մեկ կամ երկու օր հետո: Այդ պահին ինքը կասկածել է, որ իրեն խաբում են: Դավիթն իրեն ասել է, որ ստացական կգրի, քանի որ Արմենն ու նա ընկերներ են: Այնուհետև ինքն ու Դավիթը գնացել են մետրոյի «Բարեկամություն» կայարանի մոտ գտնվող մի բնակարան, որտեղ Դավիթը գրել է ստացական: Դրան հաջորդող օրերի ընթացքում ինքը զանգահարել է Դավիթին, սակայն նա չի պատասխանել, իսկ ավելի ուշ ասել է, որ մոտակա օրերին կտա գումարը: Այնուհետև ինքը զանգահարել է Արմենին, ով ասել է, որ գումարը տվել է Դավիթին, որպեսզի նա այն փոխանցի իրեն: Դրանից մոտ 15 օր հետո ինքը կրկին զանգահարել է Արմենին, ով ասել է, որ Դավիթը նրա ընկերը չէ, այլ նա Դավիթին մի քանի ամիս առաջ գումար է տվել, որպեսզի նրա (Արմենի) համար մեքենա բերի: 2008 թվականի հունվարին հեռախոսազրույցի ընթացքում Արմենն իրեն ասել է, որ եթե այդ մեքենայի արժեքը 6.200 ԱՄՆ դոլար է, ապա նա Դավիթին պետք է տա ևս 1.700 ԱՄՆ դոլար, և առաջարկել այդ գումարը տալ իրեն` մեքենան անվանափոխելու նախապայմանով: Սակայն ինքը մերժել է Արմենի առաջարկը: Դրանից որոշ ժամանակ անց ինքը կրկին զանգահարել է Արմենին և ասել է, որ կատարվածի մասին ինքը պատրաստվում է հայտնել իրավապահ մարմիններին, սակայն Արմենն իրեն խնդրել է մի քանի օր սպասել: 2008 թվականի փետրվարին Արմենը եկել է իրենց տուն և ասել, որ Դավիթը խաբել է նրան, իսկ ինքը նրան ասել է, որ կամ գումարը պետք է տա, կամ վերադարձնի մեքենան: Արմենն ասել է, որ որևէ խնդիր չկա և այդ կապակցությամբ պետք է խորհրդակցի հոր հետ: Արմենի գնալուց մոտ 2 ժամ անց նա զանգահարել է իրեն և ասել, որ որևէ գումար չի տա իրեն: Դրանից մի քանի ամիս անց ինքը փաստաբանի հետ գնացել Արմենենց տուն և պահանջել իր գումարը, սակայն Արմենը կրկին ասել է, որ գումարը տվել է Դավիթին: Դրանից հետո ինքը դիմել է դատարան. առաջին ատյանի և վերաքննիչ դատարաններում իր հայցը բավարարել է, իսկ վճռաբեկ դատարանում` մերժվել:
Վկա Վարազդատ Եղոյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքը բնակվում է Աշոցքում: Դավիթ Քիթապսզյանն իր որդու` Արմեն Եղոյանի տաքսի մեքենայով գնացել է Բավրայի մաքսատուն: Մաքսատնից ետ վերադառնալու ժամանակ ինքը ծանոթացել է Դավիթի հետ և տեղեկացել, որ նա զբաղվում է մեքենաների առուվաճառքով: Այդ ժամանակ ինքը ցանկացել է մեքենա գնել և Դավիթին առաջարկել է իր համար մեքենա փնտրել: Մի քանի օր հետո Դավիթը զանգահարել է և ասել, որ 12 նստատեղ ունեցող «Կրայսլեր» մակնիշի մեքենա կա, որը Հայաստան բերելու համար անհրաժեշտ է, որպեսզի ինքը նրան տա այդ մեքենայի արժեքի մի մասը` 4.500 ԱՄՆ դոլարը: Ինքը համաձայնել է Դավիթի առաջարկին և նրան տվել 4.500 ԱՄՆ դոլար: Սակայն հետագայում պարզվել է, որ այդ մեքենան ունի 8 նստատեղ, ինչի պատճառով ինքը հրաժարվել է այն գնել: Դրանից մի քանի օր հետո Դավիթը կրկին զանգահարել է և ասել, որ վաճառվում է «ԲՄՎ-318» մակնիշի մեքենա: Այդ ժամանակ ինքը գտնվել է Աշոցքում, իսկ այդ մեքենան` Երևանում, որի պատճառով զանգահարել է իր որդուն` Արմենին, և ասել, որպեսզի նա Դավիթի հետ միասին գնա այդ մեքենան տեսնելու: Դավիթն ու Արմենը ուսումնասիրել են այդ մեքենան, որից հետո Արմենը զանգահարել է իրեն և ասել, որ հավանել է այդ մեքենան, իսկ դրա արժեքը 6.200 ԱՄՆ դոլար է: Ինքը համաձայնել է գնել «ԲՄՎ-318» մակնիշի այդ մեքենան: Միաժամանակ ինքը Դավիթի հետ պայմանավորվել է, որ այդ մեքենայի արժեքի և իր տված գումարի տարբերությունը` 1.700 ԱՄՆ դոլարը, նրան տալ մեկ ամսվա ընթացքում: Աշխատանքի բերումով գործարքը կնքելու օրն ինքը գտնվել է Երևանում: Այդ ժամանակ Արմենի անձնագիրը եղել է Աշոցքում, որի պատճառով նա զանգահարել է իրեն և տեղեկանալով, որ ինքը գտնվում է Երևանում և իր անձնագիրն իր մոտ է, իրեն կանչել է նոտարական գրասենյակ: Նոտարական գրասենյակում, գործարքը կնքելու ժամանակ նոտարը Գևորգին հարցրել է, թե արդյոք գումարի հետ կապված խնդիրներ կան, իսկ Գևորգը պատասխանել է, որ որևէ խնդիր չկա: Նոտարական գրասենյակում նոտարական գործողությունների հետ կապված բոլոր վճարումները կատարել է Դավիթը: Դրանից հետո Արմենը Գևորգից վերցրել է մեքենան և այն բերել է Աշոցք: Այնուհետև իր որդին իրեն ասել է, որ Գևորգը զանգահարել է նրան ու ասել, որ մեքենայի գումարը նա չի ստացել: Այդ ընթացքում իրենք զանգահարել են Դավիթին, որպեսզի նրան տան մեքենայի արժեքի մնացած մասը` 1.700 ԱՄՆ դոլարը, սակայն նրա հեռախոսը եղել է անջատված, ինչի պատճառով իրենք զանգահարել են Գևորգին և առաջարկել այդ գումարը տալ նրան (Գևորգին): Սակայն Գևորգը չի համաձայնել այն վերցնել` ասելով, որ իրենք այդ գումարը տան Դավիթին, իսկ նա Դավիթից կվերցնի ամբողջ գումարը: Ինքը չի կարող ասել` Դավիթն ու Գևորգը նախկինում ճանաչել են միմյանց, թե ոչ:
Վկա Արթուր Սողոմոնյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Գևորգ Զուրունյանն իր ընկեր է: Գևորգը ցանկացել է վաճառել «ԲՄՎ-318» մակնիշի մեքենա, և այդ նպատակով ինքը նկարել է Գևորգի մեքենան ու այն տեղադրել ինտերնետային կայքերից մեկում: Որոշ ժամանակ անց Գևորգը զանգահարել է իրեն ու ասել, որ մեքենայի գնորդներ կան, ովքեր եկել, ուսումանսիրել են մեքենան և ցանկություն հայտնել գնել այն: Գևորգն ասել է նաև, որ նրանք ցանկանում են մեքենան գնել բանկի միջոցով` ապառիկ կարգով: Դրանից երկու օր անց Գևորգն իրեն ասել է, որ գնացել են բանկ, որտեղ որոշակի խնդիրներ են ծագել և պայմանավորվել են մեքենայի վաճառքի գումարը վճարել տարաժամկետ վճարումով, այսինքն` սկզբում Գևորգին պետք է վճարվեր 1.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ մեկ ամսվա ընթացքում` մնացած գումարը: Այնուհետև Գևորգն ասել է, որ մտահոգված է, քանի որ մեքենայի վաճառքի գումարը չի ստացել, որի կապակցությամբ նա սկզբում զանգահարել է Դավիթին, ով «այսօր, վաղը» ասելով ձգձգել է, իսկ հետո նրա հեռախոսը եղել է անջատված: Այնուհետև Գևորգը զանգահարել է Արմենին, ով ասել է, որ այդ հարցերը պետք է լուծի Դավիթը: Գևորգն իրեն պատմել է, որ մեքենան վաճառելու ժամանակ նա (Գևորգը) Դավիթի հետ պետք է գնար բանկ, սակայն ձգձգվել է, իսկ դրանից հետո ամանօրյա տոների պատճառով չեն կարողացել բանկից գումար վերցնել: Բացի այդ Գևորգը պատմել է նաև, որ մեքենայի առուվաճառքը պետք է կատարվեր Արմենի հետ, սակայն նոտարական գրասենյակում պարզվել է, որ Արմենն անձնագիր չունի և զանգահարել է հորը, ով եկել է, ու գործարքը կնքվել է նրա հետ: Ինքն առաջին անգամ Արմենին տեսել է Գևորգի տանը: Այդ ժամանակ Գևորգն Արմենից պահանջել է մեքենայի վաճառքի գումարը, սակայն Արմենը զարմացել է և ասել, որ մեքենայի վաճառքի գումարը նա (Արմենը) տվել է Դավիթին, ով այն պետք է տված լիներ Գևորգին: Այդ ժամանակ Արմենն ասել է նաև, որ Դավիթը նրա ընկերը չէ, այլ մինչ Գևորգի մեքենան գնելը նա (Արմենը) Դավիթին տվել է 4.500 ԱՄՆ դոլար, որպեսզի Դավիթը նրա համար «Կրայսլեր» մակնիշի մեքենա բերի, սակայն Դավիթն այդ մեքենան չի բերել ու պարտավորվել է դրա փոխարեն Արմենին տալ մեկ այլ մեքենա, որն էլ հանդիսացել է Գևորգի մեքենան: Որքան հիշում է այդ ժամանակ Արմենը Գևորգին առաջարկել է տալ 1.500 կամ 2.000 ԱՄՆ դոլար: Ինքը չի հիշում, որ նշված գումարը տալու դիմաց Արմենը Գևորգին որևէ պահանջ ներկայացնի: Գևորգի տանը զրույցի վերջում Արմենը խոստացել է մեքենայի ողջ գումարը անձամբ տալ Գևորգին, սակայն հետո զանգահարել է Գևորգին և ասել, որ այդ գումարը նա չի տա: Դրանից հետո Գևորգը դիմել է դատարան:
Վկա Տիգրան Հովհաննիսյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2008 թվականի օգոստոսի 5-ին Վարազդատ Եղոյանից 5.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 1.500.000 ՀՀ դրամով գնել է 1992 թվականի արտադրության, կանաչ գույնի «ԲՄՎ-318» մակնիշի մեքենա: Այդ մեքենան մինչ այժմ արգելանքի տակ է «Ակբա Կրեդիտ Ագրիկոլ» բանկի կողմից, քանի որ մեքենայի վաճառքի գումարն ինքը վերցրել է այդ բանկից և դեռ չի վճարել ողջ գումարը:
Վկա Մերի Մուրադյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Դավիթ Քիթապսզյանի հետ ծանոթացել է 2007 թվականի հոկտեմբերին և նրա հետ գտնվել փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ: Դավիթը զբաղվել է մեքենաների առուվաճառքով: Ինքն Արմեն և Վարազդատ Եղոյաններին չի ճանաչում և երբևէ նրանց չի տեսել, ինչպես նաև նրանց տանը չի եղել: Իր բնակարանի հեռախոսահամարնն է 27-73-29, իսկ բջջային հեռախոսահամարը` 091-10-28-50:
ՀՀ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստականություն» ծառայության պետի 2010 թվականի փետրվարի 26-ի թիվ 17/7-1011 գրության համաձայն` «ԲՄՎ-318» մակնիշի 06ՍՕ675 համարանիշի ավտոմոբիլը 2006 թվականի նոյեմբերի 10-ին հաշվառվել է քաղաքացի Արման Գույումջյանի անվամբ (հասցեն` քաղաք Երևան, Հալաբյան փողոց, 26-րդ շենք, 41-րդ բնակարան), այնուհետև 2008 թվականի ապրիլի 14-ին ավտոմոբիլը հաշվառումից հանվել է և 2008 թվականի ապրիլի 16-ին վերահաշվառվել է քաղաքացի Վարազդատ Եղոյանի անվամբ (հասցեն` Շիրակի մարզ, գյուղ Աշոցք), իսկ ավտոմոբիլին հատկացվել են 14ՏՕ439 համարանիշերը: 2008 թվականի օգոստոսի 5-ին ավտոմոբիլը հաշվառումից հանվել է և վերահաշվառվել քաղաքացի Տիգրան Գևորգի Հովհաննիսյանի անվամբ (հասցեն` Շիրակի մարզ, գյուղ Աշոցք), իսկ ավտոմոբիլին հատկացվել են 15ՕՕ653 համարանիշերը:
2010 թվականի փետրվարի 6-ին կազմված տեղեկանքի համաձայն` 2007 թվականի դեկտեմբերի 27-ին 1 ԱՄՆ դոլարի փոխարժեքը եղել է 304 ՀՀ դրամ:
2007 թվականի դեկտեմբերի 27-ին կնքված և նոտարի կողմից վավերացված ավտոմեքենայի առուվաճառքի պայմանագրի պատճենի համաձայն` Գևորգ Գրիգորի Զուրունյանը 2.000.000 ՀՀ դրամով «ԲՄՎ-318» մակնիշի 06ՕՍ375 պետահամարանիշի ավտոմեքենան վաճառել է Վարազդատ Եղոյանին:
Երևանի քաղաքացիական դատարանի 2008 թվականի նոյեմբերի 10-ի թիվ ԵՔԴ/0724/02/08 վճռի պատճենի համաձայն` հայցը բավարարվել է ամբողջությամբ. անվավեր է ճանաչվել Գևորգ Զուրանյանի և Վարազդատ Եղոյանի միջև 2007 թվականի դեկտեմբերի 27-ին կնքված ավտոմեքենայի առուվաճառքի պայմանագիրը: Պատասխանող Վարազդատ Եղոյանը պարտավորեցվել է հայցվոր Գևորգ Զուրունյանին վերադարձնել «ԲՄՎ-318» մակնիշի 06ՕՍ375 պետահամարանիշի ավտոմեքենան կամ ավտոմեքնայի արժեքը` 6.200 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի 2009 թվականի ապրիլի 8-ի թիվ ԵՔԴ/0724/02/08 որոշման պատճենի համաձայն` վերաքննիչ բողոքը մերժվել է: Երևանի քաղաքացիական դատարանի 2008 թվականի նոյեմբերի 10-ի թիվ ԵՔԴ/0724/02/08 վճիռը թողնվել է անփոփոխ:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի սեպտեմբերի 18-ի թիվ ԵՔԴ/0724/02/08 որոշման պատճենի համաձայն`վճռաբեկ բողոքը բավարարվել է: ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի 2009 թվականի ապրիլի 8-ի որոշումը բեկանվել է և փոփոխվել. Գևորգ Զուրունյանի հայցը մերժվել է:
Հյուսիսային քրեական դատարանի 2008 թվականի օգոստոսի 1-ի թիվ ՀՅՔՐԴ3/0074/01/08 դատավճռի պատճենի համաձայն` Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 (երեք) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով: Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանի նկատմամբ նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2008 թվականի ապրիլի 18-ից: Տուժողների քաղաքացիական հայցերը բավարավել են. Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանից հօգուտ Արման Մուրադյանի բռնագանձվել է 408.114 ՀՀ դրամ, հօգուտ Մոսի Մխիթարյանի` 256.400 ՀՀ դրամ, հօգուտ Արթուր Ղարախանյանի` 1.934.100 ՀՀ դրամ, հօգուտ Սուրեն Հարությունյանի` 1.063.000 ՀՀ դրամ` որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում:
ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի պահանջագրի համաձայն` Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանը`
-2005 թվականի հունվարի 31-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 6 (վեց) ամիս ժամկետով: 2005 թվականի ապրիլի 22-ին պայմանական վաղաժամկետ ազատվել է պատժի մնացած մասը` 12 օր ժամկետով ազատազրկումը կրելուց,
-2008 թվականի օգոստոսի 1-ին Հյուսիսային քրեական դատարանի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 (երեք) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի պահանջագրի համաձայն` Արմեն Վարազդատի Եղոյանը նախկինում դատապարտված չի եղել:
Տուժող ճանաչելու մասին 2010 թվականի փետրվարի 9-ի որոշման համաձայն` թիվ 14104510 քրեական գործով Գևորգ Գրիգորի Զուրունյանը ճանաչվել է տուժող:
2010 թվականի նոյեմբերի 29-ին Դատարան ներկայացված հայցադիմումի համաձայն` Գևորգ Գրիգորի Զուրունյանը խնդրել է մեղադրական դատավճիռ կայացնելու դեպքում Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանից և Արմեն Վարազդատի Եղոյանից համապարտության կարգով հօգուտ իրեն բռնագանձել 1.884.800 ՀՀ դրամ` որպես հանցագործությամբ պատճառված վնաս:
2010 թվականի դեկտեմբերի 2-ին Դատարան ներկայացված դիմումի համաձայն` Գևորգ Զուրունյանը նշել է, որ մեղադրողի կողմից Արմեն Եղոյանին առաջադրված մեղադրանքից հրաժարվելու պայմաններում ինքը փոխում է իր կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցի պահանջը և հայցադիմումով ներկայացված պահանջները ներկայացնում է միայն ամբաստանյալ Դավիթ Քիթապսզյանին:
Գույքի վրա կալանք դնելու մասին 2010 թվականի ապրիլի 20-ի որոշման համաձայն` որոշվել է գույքի հնարավոր բռնագրավումը, քրեական գործով ներկայացված քաղաքացիական հայցը և դատական ծախսերն ապահովելու համար կալանք դնել «ԲՄՎ-318» մակնիշի 15ՕՕ653 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի վրա:
Գույքի վրա կալանք դնելու մասին 2010 թվականի ապրիլի 22-ի արձանագրության համաձայն` կալանք է դրվել «ԲՄՎ-318» մակնիշի 15ՕՕ653 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի վրա:
Կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու միջնորդությունը քննության առնելու մասին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի մայիսի 7-ի որոշման համաձայն` թիվ 14104510 քրեական գործով մեղադրյալ Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանավորումը: Կալանավորման սկիզբը հաշվվել է 2010 թվականի մայիսի 7-ից:
Վերոգրյալ ապացույցները վերլուծելու և համադրելու արդյունքում Դատարանը հաստատված է համարում գործի լուծման համար նշանակություն ունեցող հետևյալ փաստերը.
-Արմեն Եղոյանը Վարազդատ Եղոյանի որդին է,
-Արմեն և Վարազդատ Եղոյանները ցանկացել են գնել մեքենա,
-2007 թվականի նոյեմբերից դեկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում Արմեն և Վարազդատ Եղոյանները պատահաբար ծանոթացել են Դավիթ Քիթապսզյանի հետ,
-Դավիթ Քիթապսզյանը Արմեն և Վարազդատ Եղոյաններին ներկայացել է որպես մեքենանների առուվաճառքով զբաղվող անձ,
-Արմեն և Վարազդատ Եղոյաններն մեքենա ձեռք բերելու համար Դավիթ Քիթապսզյանին տվել են 4.500 ԱՄՆ դոլար,
-Գևորգ Զուրունյանը ցանկացել է վաճառել իր «ԲՄՎ-318» մակնիշի մեքենան,
-Դավիթ Քիթապսզյանը Արմեն և Վարազդատ Եղոյաններին առաջարկել է ձեռք բերել Գևորգ Զուրունյանի մեքենան,
-Դավիթ Քիթապսզյանը Գևորգ Զուրունյանին առաջարկել է «ԲՄՎ-318» մակնիշի մեքենան առուվաճառքի պայմանագրով հանձնել Արմեն Եղոյանին` հավաստիացնելով, որ անձամբ նրան կվաճարի այդ մեքենայի արժեքը` 6.200 ԱՄՆ դոլարը,
-2007 թվականի դեկտեմբերի 27-ին Արաբկիրի նոտարական գրասենյակում Գևորգ Զուրունյանի և Վարազդատ Եղոյանի միջև «ԲՄՎ-318» մակնիշի մեքենայի վերաբերյալ կնքվել է առուվաճառքի պայմանագիր,
-«ԲՄՎ-318» մակնիշի մեքենան ձեռք բերելուց հետո Արմեն և Վարազդատ Եղոյանները Դավիթ Քիթապսզյանին տվել են ևս 1.700 ԱՄՆ դոլար,
-Դավիթ Քիթապսզյանը Գևորգ Զուրունյանին չի վճարել «ԲՄՎ-318» մակնիշի մեքենայի արժեքը` 6.200 ԱՄՆ դոլարը,
-Դավիթ Քիթապսզյանը ի սկզբանե մտադիր չի եղել Գևորգ Զուրունյանին վճարել «ԲՄՎ-318» մակնիշի մեքենայի արժեքը` 6.200 ԱՄՆ դոլարը,
-2007 թվականի դեկտեմբերի 27-ին 1 ԱՄՆ դոլարի փոխարժեքը եղել է 304 ՀՀ դրամ,
-Դավիթ Քիթապսզյանը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 2005 թվականի հունվարի 31-ի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 6 (վեց) ամիս ժամկետով,
-Դավիթ Քիթապսզյանը Հյուսիսային քրեական դատարանի 2008 թվականի օգոստոսի 1-ի թիվ ՀՅՔՐԴ3/0074/01/08 դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 3 (երեք) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով: Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանի նկատմամբ նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2008 թվականի ապրիլի 18-ից: Տուժողների քաղաքացիական հայցերը բավարավել են. Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանից հօգուտ Արման Մուրադյանի բռնագանձվել է 408.114 ՀՀ դրամ, հօգուտ Մոսի Մխիթարյանի` 256.400 ՀՀ դրամ, հօգուտ Արթուր Ղարախանյանի` 1.934.100 ՀՀ դրամ, հօգուտ Սուրեն Հարությունյանի` 1.063.000 ՀՀ դրամ` որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում,
-Դավիթ Քիթապսզյանը չի հատուցել Հյուսիսային քրեական դատարանի 2008 թվականի օգոստոսի 1-ի թիվ ՀՅՔՐԴ3/0074/01/08 դատավճռով տուժողների օգտին բռնագնաձված` հանցագործությամբ պատճառված վնասները:
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Սույն քրեական գործով մեղադրանքը պաշտպանող դատախազը մեղադրական ճառում հրաժարվեց Արմեն Վարազդատի Եղոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքից` նշելով, որ Դատարանում հետազոտված ապացույցներով չի ապացուցվել Արմեն Վարազդատի Եղոյանի մասնակցությունը կատարված հանցագործությանը և սպառվել են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` դատարանում մեղադրանքը պաշտպանող դատախազի` մեղադրանքից հրաժարվելու դեպքում, դատարանը մեղադրանքի այդ մասով կայացնում է արդարացնող դատավճիռ:
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ մեղադրանքը պաշտպանող դատախազը հրաժարվել է Արմեն Վարազդատի Եղոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքից, գտնում է, որ պետք է ճանաչել և հռչակել Արմեն Վարազդատի Եղոյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 13-րդ կետի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է նաև այն հարցը, թե վերացվելու, փոխվելու կամ ընտրվելու է արդյոք խափանման միջոց և ինչպիսի միջոց:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 151-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` խափանման միջոցը վերացվում է, երբ վերանում է դրա անհրաժեշտությունը:
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ վերը նշված հիմնավորմամբ պետք է ճանաչել և հռչակել Արմեն Վարազդատի Եղոյանի անմեղությունը, գտնում է, որ նրա նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու անհրաժեշտությունը վերացել է, ուստի ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, պետք է վերացնել:
Վերոգրյալ փաստերի հիման վրա Դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանը, խարդախության համար դատապարտված լինելով, դատվածությունը չմարված, կրկին անգամ, ի սկզբանե նպատակ ունենալով տիրանալ ուրիշի գույքին, խաբեությամբ` հետագայում մեքենայի արժեքը` 6.200 ԱՄՆ դոլարը անձամբ վճարելու խոստումով, Գևորգ Զուրունյանին առաջարկել է վերջինի` «ԲՄՎ-318» մակնիշի մեքենան առուվաճառքի պայմանագրով հանձնել Արմեն Եղոյանին, որի արդյունքում 2007 թվականի դեկտեմբերի 27-ին Արաբկիրի նոտարական գրասենյակում Գևորգ Զուրունյանի և Արմեն Եղոյանի հոր` Վարազդատ Եղոյանի միջև կնքվել է «ԲՄՎ-318» մակնիշի մեքենայի առուվաճառքի պայմանագիր, մեքենան հանձնվել է Արմեն Եղոյանին, սակայն Դավիթ Քիթապսզյանը, Արմեն և Վարազդատ Եղոյաններից վերցրած լիելով 6.200 ԱՄՆ դոլար, Գևորգ Զուրունյանին չի վճարել մեքենայի արժեքը` խոշոր չափերի` 1.884.800 ՀՀ դրամին համարժեք 6.200 ԱՄՆ դոլարը:
Այսինքն` Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանը կատարել է արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերի հատկանիշներին:
Ապացուցված է Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով նախատեսված արարքը կատարելու մեջ:
Ինչ վերաբերվում է Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքին, ապա սույն քրեական գործով մեղադրանքը պաշտպանող դատախազը մեղադրական ճառում հրաժարվեց Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքից:
Դատարանը հարկ է համարում նշել, որ սույն գործով մեղադրանքը պաշտպանող դատախազի կողմից Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքից հրաժարվելը նվազեցնում է նրան առաջադրված մեղադրանքի սահմանը, ինչի արդյունքում, սակայն, հոդվածի կամ հոդվածի մասի փոփոխություն տեղի չի ունենում: Նման պայմաններում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով արդարացման դատավճռի կայացումը և ամբաստանյալի անմեղության հռչակումը Դատարանը գտնում է անիրատեսական, քանի որ ամբաստանյալ Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանին մեղադրանք է առաջադրված եղել նաև նույն հոդվածի նույն մասի այլ կետերով, որոնցով նա ճանաչվել է մեղավոր:
Դավիթ Քիթապսզյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք է առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչելը:
Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ Դավիթ Քիթապսզյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Դավիթ Քիթապսզյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանը, հաշվի առնելով Դավիթ Քիթապսզյանի կատարած արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, նրան դրականորեն բնութագրող տվյալը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ Դավիթ Քիթապսզյանի կողմից կատարված արարքի համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ միայն ազատազրկման ձևով, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին հասնելու համար նրա նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով:
Քանի որ Դավիթ Քիթապսզյանն իրեն մեղսագրվող արարքը կատարել է նախքան Հյուսիսային քրեական դատարանի 2008 թվականի օգոստոսի 1-ի թիվ ՀՅՔՐԴ3/0074/01/08 դատավճռի կայացումը, ուստի կիրառելի է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասը, համաձայն որի` պատիժ նշանակվում է սույն հոդվածի կանոններով, եթե դատավճիռը կայացնելուց հետո պարզվի, որ դատապարտյալը մեղավոր է նաև մեկ այլ հանցանքի համար, որը նա կատարել է նախքան առաջին գործով դատավճիռ կայացնելը: Այս դեպքում վերջնական պատժի ժամկետին հաշվակցվում է առաջին դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը: Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` եթե հանցանքների համակցությունը ընդգրկում է ծանր հանցանքներ, ապա վերջնական պատիժը նշանակվում է պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով: Այսինքն` Դավիթ Քիթապսզյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ պետք է նշանակել պատիժները լրիվ կամ մասնակի գումարելու միջոցով: Դատարանը գտնում է, որ Դավիթ Քիթապսզյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակելու հարցում կիրառելի է պատիժները մասնակիորեն գումարելու կանոնը, որի արդյունքում նշանակված պատիժը նա պետք է կրի:
Դատարանը գտնում է, որ Դավիթ Քիթապսզյանի նկատմամբ նշանակվող վերջնական պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվել Հյուսիսային քրեական դատարանի 2008 թվականի օգոստոսի 1-ի թիվ ՀՅՔՐԴ3/0074/01/08 դատավճռով նշանակված պատժի սկզբից` 2008 թվականի ապրիլի 18-ից: Վերջնական պատժի սկիզբը նախորդ դատավճռով նշանակված պատժի սկզբից հաշվելու պարագայում` սույն գործով նախնական կալանքի տակ գտնվելու ժամկետը նշանակվող պատժին լրացուցիչ հաշվակցելու անհրաժեշտությունը բացակայում է, քանի որ ամբաստանյալ Դավիթ Քիթապսզյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրվել է 2010 թվականի մայիսի 7-ից, ինչն արդեն իսկ ընդգրկվում է 2008 թվականի ապրիլի 18-ից մինչև սույն դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելն ընկած ժամանակահատվածում:
Դատարանը գտնում է, որ Դավիթ Քիթապսզյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է այն հարցը, թե քաղաքացիական հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով։
Սույն քրեական գործով տուժող Գևորգ Գրիգորի Զուրունյանը ներկայացրել է քաղաքացիական հայց` ամբաստանյալ Դավիթ Քիթապսզյանից պահանջելով հանցագործությամբ իրեն պատճառված վնասը` 1.884.800 ՀՀ դրամը, սակայն սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներով հաստատվում է, որ Գևորգ Գրիգորի Զուրունյանին հանցագործությամբ պատճառվել է 6.200 ԱՄՆ դոլարի վնաս: Ելնելով նշվածից` Դատարանը գտնում է, որ Դավիթ Քիթապսզյանի դեմ ներկայացված Գևորգ Գրիգորի Զուրունյանի քաղաքացիական հայցի պահանջը պետք է բավարարել մասնակի և Դավիթ Քիթապսզյանից հօգուտ Գևորգ Գրիգորի Զուրունյանի, որպես հանցագործությամբ պատճառված վնաս, պետք է բռնագանձել հատուցման պահին 6.200 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ:
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախսերն ամբաստանյալ Դավիթ Քիթապսզյանից ենթակա չեն բռնագանձման, քանի որ տուժողի քաղաքացիական հայցը վերոգրյալ հիմնավորմամբ պետք է բավարարել մասնակի: Բռնագանձման ենթակա չեն նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-6-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերը, քանի որ 3-6-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսեր ընդհանրապես չկան, իսկ 2-րդ կետով նախատեսված ծախսերի վերաբերյալ տվյալները բացակայում են, ավելին` նման պահանջ Դատարան չի ներկայացվել:
Դատարանը գտնում է, որ «ԲՄՎ-318» մակնիշի 15ՕՕ653 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի վրա դրված կալանքը պետք է վերացնել, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 232-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` կալանք դրվում է կասկածյալի և մեղադրյալի, ինչպես նաև այն անձանց գույքի վրա, որոնց վրա, կասկածյալի և մեղադրյալի գործողությունների համար, կարող է դրվել նյութական պատասխանատվություն` անկախ նրանից, թե ինչպիսի գույք է և ում մոտ է գտնվում, իսկ «ԲՄՎ-318» մակնիշի 15ՕՕ653 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի սեփականատեր Տիգրան Գևորգի Հովհաննիսյանը սույն քրեական գործով չունի կասկածյալի կամ մեղադրյալի դատավարական կարգավիճակ, ինչպես նաև ամբաստանյալ Դավիթ Քիթապսզյանի գործողությունների համար նրա վրա չի կարող դրվել նյութական պատասխանատվություն:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 151-րդ, 168-րդ, 309-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 366-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` Դատարանը
ՎՃՌԵՑ

Արմեն Վարազդատի Եղոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով ճանաչել անպարտ և արդարացնել:
Արմեն Վարազդատի Եղոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, վերացնել:
Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով և պատիժ նշանակել ազատազրկում` 3 (երեք) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
Հյուսիսային քրեական դատարանի 2008 թվականի օգոստոսի 1-ի դատավճռով Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը` 3 (երեք) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկումը, և սույն դատավճռով նշանակված պատիժը` 3 (երեք) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկումը, գումարել մասնակիորեն` վերջնական պատիժ նշանակելով ազատազրկում` 4 (չորս) տարի ժամկետով` պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2008 թվականի ապրիլի 18-ից:
Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Գևորգ Գրիգորի Զուրունյանի քաղաքացիական հայցը բավարարել մասնակի և Դավիթ Եղիայի Քիթապսզյանից հօգուտ նրա, որպես հանցագործությամբ պատճառված վնաս, բռնագանձել 6.200 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո 2010 թվականի ապրիլի 20-ի որոշմամբ «ԲՄՎ-318» մակնիշի 15ՕՕ653 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի վրա դրված կալանքը վերացնել:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ