0110ԵԱՔԴ/0110/01/10





ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՐԱԲԿԻՐ ԵՎ ՔԱՆԱՔԵՌ-ԶԵՅԹՈՒՆ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

«1» հոկտեմբերի 2010թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը (այսուհետ` Դատարան)

Նախագահող դատավոր Մ.Պապոյան
դատական նիստերի քարտուղար Ռ.Ավետյան
մեղադրող Հ.Սարգսյան
տուժող Գ.Սարգսյան
տուժողի ներկայացուցիչ Ա.Գրիգորյան
պաշտպաններ Մ.Ղազարյան
Ա.Քարամյան

դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանի` ծնված 1966 թվականի սեպտեմբերի 10-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնալուծված, չի աշխատում, նախկինում չդատապարտված, հաշվառված է Երևան քաղաքի Արցախի փողոցի 10-րդ շենքի 74-րդ բնակարանում: Մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, արգելանքի տակ է 2009 թվականի օգոստոսի 11-ից:
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1999 թվականի հունիսի 22-ին Արաբկիրի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Առաքելյանի որոշմամբ Քրեական օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 14108799 քրեական գործը:
1999 թվականի օգոստոսի 22-ին Արաբկիրի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Առաքելյանի որոշմամբ թիվ 14108799 քրեական գործով արարքը վերաորակվել է Քրեական օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և քրեական գործով վարույթը կասեցվել է հանցագործություն կատարած անձի ինքնությունը պարզված չլինելու հիմքով:
2004 թվականի նոյեմբերի 27-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Տ.Ղուկասյանի որոշմամբ թիվ 14108799 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործով վարույթը վերսկսվել է:
2005 թվականի փետրվարի 2-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Տ.Ղուկասյանի որոշմամբ թիվ 14108799 քրեական գործը, ըստ քննչական ենթակայության, ուղարկվել է ՀՀ զինվորական դատախազություն:
2005 թվականի փետրվարի 8-ին ՀՀ զինվորական դատախազության ՀԿԳ քննիչ Ա.Հակոբյանի որոշմամբ թիվ 14108799 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2005 թվականի փետրվարի 8-ին ՀՀ զինվորական դատախազ Գ.Ջհանգիրյանի որոշմամբ թիվ 14108799 քրեական գործի նախաքննության կատարումը հանձնարարվել է քննչական խմբին, որի կազմում ընդգրկվել են ՀՀ զինվորական դատախազության ՀԿԳ քննիչ Ա.Հակոբյանը և Գուգարքի կայազորի զինվորական դատախազության քննիչ Ս.Տոնոյանը, քրեական գործը թողնվել է ՀԿԳ քննիչ Ա.Հակոբյանի վարույթում` որպես քննչական խմբի ղեկավար:
2005 թվականի օգոստոսի 18-ին ՀՀ զինվորական դատախազության ՀԿԳ քննիչ Ա.Հակոբյանի որոշմամբ թիվ 14108799 քրեական գործով Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով և 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2005 թվականի օգոստոսի 18-ին ՀՀ զինվորական դատախազության ՀԿԳ քննիչ Ա.Հակոբյանի որոշմամբ թիվ 14108799 քրեական գործով Արտաշես Մնացականի Նիկողոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով և 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2005 թվականի օգոստոսի 22-ին ՀՀ զինվորական դատախազության ՀԿԳ քննիչ Ա.Հակոբյանի որոշմամբ թիվ 14108799 քրեական գործից անջատվել է Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանի և Արտաշես Մնացականի Նիկողոսյանի վերաբերյալ քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով և 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, անջատված քրեական գործին շնորհվել է 90102805 համարը, և այն ընդունվել է վարույթ:
2005 թվականի հոկտեմբերի 20-ին ՀՀ զինվորական դատախազության ՀԿԳ քննիչ Ա.Հակոբյանի որոշմամբ թիվ 90102805 քրեական գործով վարույթը կասեցվել է մինչև մեղադրյալներ Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանի և Արտաշես Մնացականի Նիկողոսյանի հայտնաբերումը:
2005 թվականի դեկտեմբերի 9-ին ՀՀ զինվորական դատախազության ՀԿԳ քննիչ Ա.Հակոբյանի որոշմամբ թիվ 90102805 քրեական գործով վարույթը վերսկսվել է:
2006 թվականի հունվարի 12-ին ՀՀ զինվորական դատախազության ՀԿԳ քննիչ Ա.Հակոբյանի որոշմամբ թիվ 90102805 քրեական գործից անջատվել է Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանի վերաբերյալ քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով և 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, անջատված քրեական գործին շնորհվել է 90100106 համարը, և այն ընդունվել է վարույթ:
2006 թվականի հունվարի 16-ին ՀՀ զինվորական դատախազության ՀԿԳ քննիչ Ա.Հակոբյանի որոշմամբ թիվ 90100106 քրեական գործով վարույթը կասեցվել է մինչև մեղադրյալ Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանի հայտնաբերումը:
2007 թվականի դեկտեմբերի 1-ին ՀՀ ՊՆ քննչական վարչության ՀԿԳ քննչական բաժնի ՀԿԳ քննիչ Ա.Բաբայանի որոշմամբ թիվ 90100106 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2009 թվականի մայիսի 24-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննության բաժնի պետ Ա.Այվազյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 69104909 քրեական գործը:
2009 թվականի մայիսի 25-ին ՀՀ ազգային անվտանգության ծառայության քննչական վարչության պետի տեղակալ Մ.Մարուքյանի որոշմամբ թիվ 69104909 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2009 թվականի մայիսի 25-ին ՀՀ ազգային անվտանգության ծառայության քննչական վարչության պետ Վ.Սարգսյանի որոշմամբ թիվ 69104909 քրեական գործի նախաքննության կատարումը հանձնարարվել է քննչական խմբին, որի կազմում ընդգրկվել են ՀՀ ազգային անվտանգության ծառայության քննչական վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Վ.Պապոյանը, ավագ քննիչներ Մ.Համբարձումյանը, Ա.Գրիգորյանը, քննիչներ Կ.Հովհաննիսյանը, Տ.Սինոյանը, ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Հ.Սարգսյանը և ավագ քննիչ Ռ.Վարդանյանը, քրեական գործը թողնվել է ՀՀ ազգային անվտանգության ծառայության քննչական վարչության պետի տեղակալ Մ.Մարուքյանի վարույթում` որպես քննչական խմբի ղեկավար:
2009 թվականի օգոստոսի 14-ին ՀՀ ազգային անվտանգության ծառայության քննչական վարչության պետի ժամանակավոր պաշտոնակատար Մ.Մարուքյանի որոշմամբ թիվ 62205901 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործով վարույթը վերսկսվել է:
2009 թվականի օգոստոսի 14-ին ՀՀ ազգային անվտանգության ծառայության քննչական վարչության պետի ժամանակավոր պաշտոնակատար Մ.Մարուքյանի որոշմամբ թիվ 62205901 քրեական գործը միացվել է թիվ 69104909 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 69104909 համարով:
2009 թվականի օգոստոսի 14-ին ՀՀ ազգային անվտանգության ծառայության քննչական վարչության պետի ժամանակավոր պաշտոնակատար Մ.Մարուքյանի որոշմամբ թիվ 90100106 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2009 թվականի օգոստոսի 14-ին ՀՀ ազգային անվտանգության ծառայության քննչական վարչության պետի ժամանակավոր պաշտոնակատար Մ.Մարուքյանի որոշմամբ թիվ 90100106 քրեական գործը միացվել է թիվ 69104909 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է թիվ 69104909 համարով:
2009 թվականի օգոստոսի 14-ին ՀՀ ազգային անվտանգության ծառայության քննչական վարչության պետի ժամանակավոր պաշտոնակատար Մ.Մարուքյանի որոշմամբ թիվ 69104909 քրեական գործով Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով, 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով:
2010 թվականի ապրիլի 23-ին ՀՀ ազգային անվտանգության ծառայության քննչական վարչության պետ Մ.Մարուքյանի որոշմամբ թիվ 69104909 քրեական գործով վարույթի` շատերի կյանքի համար վտանգավոր եղանակով Գագիկ Պողոսյանի սպանությունը կատարելու դրվագով Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանի մասը կարճվել է հանցակազմի բացակայության հիմքով:
2010 թվականի ապրիլի 23-ին ՀՀ ազգային անվտանգության ծառայության քննչական վարչության պետ Մ.Մարուքյանի որոշմամբ թիվ 69104909 քրեական գործից անջատվել է Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանի վերաբերյալ թիվ 90100106 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով և 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, և այն ընդունվել է վարույթ:
2010 թվականի ապրիլի 23-ին ՀՀ ազգային անվտանգության ծառայության քննչական վարչության պետ Մ.Մարուքյանի որոշմամբ թիվ 90100106 քրեական գործի նախաքննության կատարումը հանձնարարվել է քննչական խմբին, որի կազմում ընդգրկվել են ՀՀ ազգային անվտանգության ծառայության քննչական վարչության պետ Մ.Մարուքյանը և ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա.Գրիգորյանը, քրեական գործը թողնվել է ՀՀ ազգային անվտանգության ծառայության քննչական վարչության պետ Մ.Մարուքյանի վարույթում:
2010 թվականի հուլիսի 9-ին ՀՀ ազգային անվտանգության ծառայության քննչական վարչության պետ Մ.Մարուքյանի որոշմամբ թիվ 90100106 քրեական գործով Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2010 թվականի հուլիսի 22-ին Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Դատարան:
Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով` այն արարքի համար, որ նա նախնական համաձայնության է եկել Երևան քաղաքի բնակիչներ Քրիստափոր Սերգեյի Վարդանյանի, Արտաշես Մնացականի Նիկողոսյանի և Վազգեն Ստեփանի Կարապետյանի հետ ապօրինի կերպով բնակարան մուտք գործելու միջոցով Գոհար Պողոսի Սարգսյանին պատկանող` Երևան քաղաքի Բաղրամյան փողոցի 1-ին նրբանցքի 4-րդ շենքի 38-րդ բնակարանից առանձնապես խոշոր չափերով գումար գաղտնի հափշտակելու շուրջ:
1999 թվականի հունիսի 18-ից 22-ն ընկած ժամանակահատվածում` ժամը 02:00-ի սահմաններում, ըստ նախօրոք կատարված դերաբաշխման նա, Վազգեն Կարապետյանը և Արտաշես Նիկողոսյանը գտնվել են նշված շենքի բակում և վերահսկել անցուդարձը, իսկ այդ ընթացքում Քրիստափոր Վարդանյանը, նախապես պատրաստված ապակեհատ գործիքի օգտագործմամբ պատուհանից մուտք է գործել բնակարան, այնտեղից գողացել է մետաղյա պահարան, որում եղել են 5.464.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ ոսկյա զարդեր և հուշանվեր հանդիսացող ՀՀ ոսկեդրամներ, ինչպես նաև 37.705.050 ՀՀ դրամին համարժեք 69.000 ԱՍՆ դոլար: Այուհետև նա նախապես վերցված պարանի միջոցով օգնել է Քրիստափոր Վարդանյանին նույն ճանապարհով բնակարանից դուրս գալու գործում, իսկ գողացված առանձնապես խոշոր չափերի գումարը և ոսկեղենը նույն օրը բաժանել են հանցակիցների միջև:
2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալ Գևորգ Պետրոսյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր ճանաչեց և օգտվելով իր սահմանադրական իրավունքից` հրաժարվեց ցուցմունք տալ:
Ամբաստանյալ Գևորգ Պետրոսյանը նախնական քննության ընթացքում` 2009 թվականի սեպտեմբերի 1-ին, ցուցմունք է տվել այն մասին, որ մինչև բնակարանային գողությունը Վազգեն Կարապետյանի հետ ունեցել է լավ հարաբերություններ: Այդ բնակարանային գողությունը տեղի է ունեցել 1999 թվականի հունիսին, որին մասնակցել են ինքը, Վազգենը, Արտաշես Նիկողոսյանը և Քրիստափոր Վարդանյանը: Իրենք գողություն են կատարել Երևան քաղաքի Բաղրամյան փողոցի 1-ին նրբանցքի 4-րդ շենքի 38-րդ բնակարանից: Դրանից հետո Վազգենը դատապարտվել է և խզել շփումը բոլոր հարազատների, այդ թվում նաև իր հետ: Այդ գողությունը կատարելու գաղափարը եղել իրենը, ինքը կազմակերպել է այն, և դրան մասնակցել են ինքը, Վազգենը, Արտաշեսը և Քրիստափորը: Բնակարան մուտք է գործել Քրիստափորը, իսկ իրենք հսկել են իրավիճակը բակում և շենքի մուտքում: Գողոնը իրենք մասնակիցների քանակով բաժանել են չորս հավասար մասերի:
Ամբաստանյալ Գևորգ Պետրոսյանը նախնական քննության ընթացքում` 2008 թվականի դեկտեմբերի 16-ին, ցուցմունք է տվել այն մասին, որ գողությունը տեղի է ունեցել հետյալ կերպ. ինքը նախնական համաձայնության է եկել իր քրոջ որդի Վազգեն Կարապետյանի, իր հարևան Արտաշես Նիկողոսյանի և Արտաշեսի ծանոթ Քրիստափոր Վարդանյանի հետ` ապօրինի կերպով Երևան քաղաքի Բաղրամյան փողոցի 1-ին նրբանցքի 4-րդ շենքի 38-րդ բնակարան մուտք գործելու միջոցով այնտեղից գողություն կատարելու շուրջ: 1999 թվականի հունիսի 18-ից 22-ն ընկած ժամանակահատվածում` ժամը 02:00-ի սահմաններում, ըստ նախօրոք կատարված դերաբաշխման, Վազգենը և Արտաշեսը գտնվել են նշված շենքի բակում և վերահսկել անցուդարձը, իսկ ինքը վերահսկել է շքամուտքը և գտնվել այդտեղ: Այդ ընթացքում Քրիստափորը, նախապես պատրաստված ապակեհատ գործիքի օգտագործմամբ, պատուհանից մուտք է գործել բնակարան, այնտեղից գողացել մետաղյա պահարանը, որում եղել են ոսկեղենը և գումարը: Այնուհետև Վազգենը և Արտաշեսը նախապես վերցված պարանի միջոցով օգնել են Քիրստափորին նույն ճանապարհով բնակարանից դուրս գալու հարցում: Ինքը ոսկեղենը և գումարը չի տեսել, սակայն Քրիստափորն իրեն հայտնել է, որ պահարանում եղել է 65.000 ԱՄՆ դոլար և որպես փայաբաժին իրեն տվել 15.000 ԱՄՆ դոլար:
Ամբաստանյալ Գևորգ Պետրոսյանը նախնական քննության ընթացքում` 2010 թվականի հուլիսի 1-ին, ցուցմունք է տվել այն մասին, իր եղբայր Ալեքսանդր Պետրոսյանը գողության նախապատրաստման և կատարման հետ որևէ առնչություն չի ունեցել: Նա այդ բնակարանում կատարել է վերանորոգման աշխատանքներ, և նրան այցելելու ժամանակ ինքը տեսել է այդ չհրկիզվող պահարանը, սակայն չհրկիզվող պահարանը գողանալու կապակցությամբ Ալեքսանդրի հետ որևէ խոսակցություն չի ունեցել: Իրենց միջև դերաբախշումը կատարվել է նախապես: Քրիստափորը բնակարանում եղել է միայնակ, իսկ ինքը, Վազգենը և Արտաշեսը վերահսկել են բակի և փողոցի անցուդարձը: Երբ Քրիստափորը չհրկիզվող պահարանը տվել է իրենց, ինքը ու Վազգենը մեքենայով գնացել են իրենց տուն, իսկ Արտաշեսն ու Քրիստափորը իրենց տուն են եկել մեկ այլ մեքենայով: Ինքը հուշադրամ և ոսկյա զարդեր չի տեսել, իսկ երբ Քրիստափորն իջել է բնակարանից, չհրկիզվող պահարանը եղել է բացված: Գողոնը կազմել է 69.000 ԱՄՆ դոլար և այն իրենց տանը բաժանել են չորս հավասար մասի:
Տուժող Գոհար Սարգսյանը նախնական քննության ընթացքում ցուցմունքն է տվել այն մասին, որ 1998 թվականին գնել են Երևան քաղաքի Բաղրամյան փողոցի 1-ին նրբանցքի 4-րդ շենքի 38-րդ բնակարանը և այնտեղ կատարել վերանորոգման աշխատանքներ, որոնք վերահսկել է իր ամուսնու ընկեր Ա.Թանթուշյանը: Իր խնդրանքով բնակարանում տեղադրվել է մետաղյա չհրկիզվող պահարան: 1999 թվականի մայիսից ինքը բացակայել է Հայաստանից և վերադարձել է 1999 թվականի հուլիսի 26-ին: Այդ ժամանակ իմացել է, որ բնակարանի պատուհանի ապակին կոտրելու միջոցով հանցագործը մուտք է գործել բնակարան և այնտեղից գողացել չհրկիզվող պահարանը, որի մեջ եղել է մոտավորապես 5.5 միլիոն ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա զարդեր, հուշանվեր հանդիսացող ՀՀ դրամներ, ինչպես նաև մոտ 70.000 ԱՄՆ դոլար:
Դատապարտյալ Քրիստափոր Վարդանյանը դատական քննության ընթացքում, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվեց ցուցմունք տալ և հայտնեց, որ պնդում է նախնական քննության ընթացքում իր տրված ցուցմունքները:
Դատապարտյալ Քրիստափոր Վարդանյանը նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1999 թվականի մայիսի վերջերին իր ընկեր Պողոս (Արայիկ) Ղազարյանի շենքի բակում գարեջուր խմելու ժամանակ ծանոթացել է նույն թաղամասում բնակվող Գևորգի և նրա քրոջ որդի, զինծառայող Վազգենի հետ: Դրանից մի քանի օր հետո երկրորդ անգամ հանդիպել է Վազգենին` Ամիրյան փողոցում գտնվող նրա տան նկուղում, որտեղ օղի են խմել ու զրուցել են վատ ապրելու ու գումար չլինելու մասին: Վազգենը հայտնել է, որ մի բնակարան գիտի, որտեղ կա մեծ գումարի առկայությամբ չհրկիզվող պահարան, իսկ ինքն ասել է, որ կարող է գողանալ չհրկիզվող պահարանը: Վազգենի առաջարկությամբ միասին գնացել են Արցախի փողոցում բնակվող նրա քեռի Գևորգի տուն, որտեղ Վազգենն իր մտադրության մասին հայտնել է նրան: Գևորգը նկարագրել է բնակարանի ու չհրկիզվող պահարանի տեղերը և 100 տոկոսով համոզված է եղել, որ պահարանում գումար կա, քանի որ այդ մասին իմացել է բնակարանում վերանորոգում կատարած մի անձից, սակայն նշել, որ դռնից հնարավոր չէ բնակարան մուտք գործել: Զրույցի ընթացքում իրենց է միացել Գևորգի հետ նույն շենքում բնակվող Արտաշեսը, ում ինքը չի ճանաչել: Վազգենն ասել է, որ Արտաշեսը տեղյակ է այդ գործից: Իրենք պայմանավորվել են գողությունը կատարելուց հետո գումարը բաժանել 4 մասի և ինչ-որ մի բան տալ այն մարդուն, ով ասել է գումարի մասին: Այդ օրվանից սկսած ինքը մոտ մեկ շաբաթ մնացել է Գևորգի տանը, իսկ Արտաշեսն ու Վազգենը հաճախակի եկել են իրենց մոտ: 1999 թվականի հունիսի կեսերին, շաբաթ կամ կիրակի օրը, ինքը, Գևորգը և Արտաշեսը գնացել են Բաղրամյան փողոց, որտեղ իրեն ցույց են տվել բնակարանը: Ինքը բարձրացել է 5-րդ հարկ և տեսել, որ մուտքի պատուհանից «կառնիզ» է գնում մինչև այդ բնակարանի պատուհանը: Դրանից հետո վերադարձել են Գևորգի տուն ու նախապատրաստել գողության կատարման համար անհրաժեշտ միջոցները: Ինքը գոգնոց է կարել կոտրած ապակիները գրպանը դնելու համար, Վազգենի տված գումարով խանութից լուսարձակ և ապակեհատ գործիք է գնել, ձեռնոցներ ու փոշիացված թութուն վերցրել: Հաջորդ օրը Վազգենը երկար պարան է բերել: Երեքշաբթի օրը` ժամը 22:00-ի սահմաններում, Արտաշեսը և Վազգենը գնացել են Բաղրամյան փողոցի 1-ին նրբանցքի 4-րդ շենքի բակ` բնակարանին հետևելու նպատակով, իսկ ժամը 01:00-ի սահմաններում ինքը և Գևորգը միացել են նրանց: Վազգենն ու Արտաշեսը շրջել են փողոցում, Գևորգը մնացել է մուտքի մոտ, իսկ ինքը բարձրացել է 5-րդ հարկ, մուտքի պատուհանի ապակին հանելու միջոցով պատի «կառնիզի» վրայով քայլել է մինչև բնակարանի պատուհանը, այնուհետև երկշերտ ապակիներից մեկը կոտրելով, իսկ մյուսն ապակեհատ գործիքի միջոցով կտրելով բացել է պատուհանը և մտել բնակարան: Իր ձեռքերին եղել են ռետինե ձեռնոցներ, որոնք հետագայում այրել է, իսկ ոտքերին եղել են պելիէթիլենային տոպրակներ` հետքեր չթողնելու համար: Ինքն անմիջապես հայտնաբերել է չհրկիզվող մետաղյա պահարանը, քանի որ Գևորգը շատ մանրամասն նկարագրել էր տեղը: Այն, մի քանի անգամ ետ ու առաջ քաշելով, պոկել է հատակից, սակայն զգալով, որ չհրկիզվող պահարանը չի կարող պատուհանից պարանով իջեցնել ներքև, նույն ճանապարհով դուրս է եկել բնակարանից և իջել ներքև: Մուտքի մոտ սպասող Գևորգի հետ խորհրդակցելով` որոշել են պահարանը բնակարանից դուրս հանել պայուսակի մեջ դնելով` մեջքին կապած: Պարանի մի ծայրն ապահովության նպատակով կապել են աղբատար խողովակից, իսկ մյուս ծայրն ինքը հասցրել է մինչև բնակարանի խոհանոցի պատուհանը: Այնուհետև կրկին մուտք է գործել բնակարան, չհրկիզվող պահարանը տեղադրել է բնակարանից վերցված պայուսակում, կապել մեջքին ու պատուհանից դուրս եկել` բնակարանի հատակին շաղ տալով թութունը: Պարանի ծայրն ամրացրել է մեջքին, պատի դուրս եկած մասով քայլել մինչև մուտքի պատուհանը, իսկ այդ ընթացքում Գևորգը պարանի մյուս ծայրը ձգելու միջոցով ապահովել է իր անվտանգությունը: Այնուհետև շենքի մուտքի պատուհանի ապակին նորից տեղադրել են իր տեղում և իջել ներքև: Գողացված պահարանը Վազգենը և Գևորգը տեղափոխել են վերջինի բնակարան: Ինքն ու Արտաշեսն այլ մեքենայով գնացել են Գևորգի տուն` ճանապարհին փոխելով տաքսի մեքենան: Գողացված չհրկիզվող պահարանում եղել է 69.000 ԱՄՆ դոլար գումար, ոսկյա զարդեր ու ոսկյա հուշադրամներ: Գումարը բաժանել են 4 մասի` յուրաքանչյուրին 15.000-ական ԱՄՆ դոլար, իսկ մնացած 9.000 ԱՄՆ դոլարը Գևորգը պահել է իր մոտ` նշելով, որ դրանից 5.000 ԱՄՆ դոլարը տալու է այն անձնին, ով ասել է չհրկիզվող պահարանի տեղը, իսկ 4.000 ԱՄՆ դոլարը որպես «օգնություն» ուղարկելու է կալանավայր: Գողացված ոսկե զարդերը բաժին են հասել իրեն, իսկ ոսկե հուշադրամները մնացել են Արտաշեսի մոտ:
Դատապարտյալ Վազգեն Կարապետյանը դատական քննության ընթացքում, օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվեց ցուցմունք տալ, սակայն իրեն առաջադրված հարցերին պատասխանեց, որ Գևորգ Պետրոսյանն իր մորեղբայրն է: Իրենց մեջ թշնամություն կա, քանի որ գողություն կատարելուց հետո Քրիստափոր Վարդանյանը խոստովանել է, որ նրան ասել են, որպեսզի որպես 1998-1999 թվականների կատարված գողության մասնակից նա տա իր անունը, ինչի դիմաց խոստացել են կալանավայրում աջակցել Քրիստափորին: Այդ գողությունը կատարվել է Բաղրամյան փողոցից, սակայն ինքը չգիտի այդ բնակարանի հասցեն, ինչպես նաև այն, թե ում է այն պատկանում: Ինքը չի մասնակցել այդ գողությանը, չնայած 1999 թվականին դատապարտվել է այդ գործով, ինչը տեղի է Քրիստափորի ցուցմունքների հիման վրա: Քրիստափորն ասել է, որ նա Երևան քաղաքի Բաղրամյան փողոցի վրա գտնվող բնակարանից գողությունը կատարել է նա, իսկ Գևորգը հետևել է անցուդարձին: Ինքը Քրիստափորին մինչ գողությունը չի ճանաչել, այլ նրան ճանաչել է գողությունից հետո: Նախանական քննության ընթացքում իր տված ցուցմունքները չեն համապատասխանում իրականությանը:
Դատապարտյալ Վազգեն Կարապետյանը նախնական քննության ընթաքցքում` 2005 թվականի հունվարի 15-ին, ցուցմունք է տվել մասին, որ Քրիստափոր Վարդանյանի հետ ծանոթացել է 1999 թվականի սեպտեմբերին, երբ վերջինը ցանկացել է վարձակալել Ամիրյան փողոցում գտնվող իրենց բնակարանի նկուղը: Սկզբում իրենց հարաբերությունները եղել են նորմալ, սակայն Քրիստափորն իրենից պարտքով 500 ԱՄՆ դոլար է վերցրել և ցանկացել է փախնել ՌԴ: Ինքը բռնել է նրան, պահանջել է գումարը, վերցրել ինքնաթիռի տոմսերը, հետո վերադարձել: Քրիստափորն իրեն սպառնացել է, որ ինքը դա չի մարսի: Դրանից հետո Քրիստափորին տեսել է 2000 թվականի աշնանը կամ 2001 թվականի գարնանը, սակայն իրենց միջև ոչ մի միջադեպ չի եղել: Հետագայում իրեն տեսնելու համար Քրիստափորը գնացել է Ամիրյան փողոցի նկուղ, սակայն իր հայրը նրան վռնդել է, որից հետո այլևս իրար չեն հանդիպել: Ինքը Քրիստափորին որևէ բնակարան մատնացույց չի արել, նրանից գումար չի ստացել, բացի իր 500 ԱՄՆ դոլարից:
Դատապարտյալ Վազգեն Կարապետյանը նախնական քննության ընթաքցքում` 2005 թվականի փետրվարի 11-ին և հուլիսի 25-ին, ցուցմունքներ է տվել մասին, որ ինքը և Քրիստափոր Վարդանյանն ընդհանուր ծանոթներ չեն ունեցել, միմյանց որևէ մեկի հետ չեն ծանոթացրել: Ինքն ունի շինարարությամբ և բնակարանների վերանորոգմամբ զբաղվող բարեկամներ, այդ թվում նաև մորեղբայրը` Ալեքսանդր Պետրոսյանը: Տիգրան Սարգսյանի բնակարանից կատարված գողության մասին առաջին անգամ լսել է Արաբկիրի ոստիկանության բաժնում` իրեն բերման ենթարկելու օրը: Առաջին անգամ է լսել, որ Ալեքսանդր Պետրոսյանը մասնակցել է այդ բնակարանի վերանորոգմանը: Ինքը տեղյակ չէ, թե իր մորեղբայրները Քրիստափորին ճանաչել են, թե ոչ: Իր մորեղբայր Գևորգ Պետրոսյանի հարևան Արտաշես Նիկողոսյանին ճանաչում է 2002 թվականի դեկտեմբերից, սակայն տեղյակ չէ` Գևորգը և Արտաշեսը ընկերներ են, թե մտերիմներ:
Դատապարտյալ Վազգեն Կարապետյանը նախնական քննության ընթաքցքում` 2005 թվականի օգոստոսի 19-ին, ցուցմունք է տվել այն մասին, որ երբ 1999 թվականի օգոստոսի վերջերին ինքր փնտրել է Քրիստափոր Վարդանյանին, իր մորեղբայր Գևորգ Պետրոսյանը տեղեկացել է այդ մասին և խնդրել նեղացնել Քրիստափորին, ինչպես նաև խոստացել նրանից վերցնել 500 դոլարը և տալ իրեն: Ինքր տեղյակ չէ, թե երբ և ինչ հանգամանքներում են ծանոթացել Գևորգը և Քրիստափորը: Նախկին ցուցմունքներում այդ մասին չի հայտնել, քանի որ կալանքի տակ գտնվելու ժամանակ` 2005 թվականի հունվարի վերջերին, մորեղբայրը լուր է ուղարկել ու խնդրել քննիչներին չասել նրա և Քրիստափորի ծանոթության մասին:
Դատապարտյալ Վազգեն Կարապետյանը Գևորգ Պետրոսյանի վերաբերյալ անջատված թիվ 90100106 քրեական գործով նախանական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրականում բնակարանից գողությունը կատարվել է հետևյալ կերպ. 1999 թվականի գարնանը` մարտի վերջերին կամ ապրիլի սկզբներին, իր մորեղբայրները` Գևորգ և Ալեքսանդր Պետրոսյանները իրեն առաջարկել են գողություն կատարել ինչ-որ բանկի աշխատակցի տնից: Քննարկելուց հետո բոլորը հրաժարվել են այդ մտքից: Այնուհետև Գևորգը ծանոթացել է Քրիստափորի հետ և որոշել են կատարել այդ գողությունը: Այդ ժամանակ Քրիստափորն օթևան չի ունեցել և, իր կարծիքով, թաքնվել է իրավապահ մարմիններից: Գևորգը նրան ապաստան է տրամադրել, սակայն այդ հանգամանքը նա իրենից և շրջապատից թաքցրել է: Երբ ինքը գնացել է նրանց տուն, Գևորգն իրենից թաքցրել է, որ նրա բնակարանում մարդ կա և աշխատել է այնպես անել, որպեսզի ինքը շուտ հեռանա: Այդ ժամանակ էլ որոշել են բանկի աշխատակցի` Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտայում գտնվող բնակարանից միասին գողություն կատարել: Իրենց մտադրության մասին հայտնել են Արտաշես Նիկողոսյանին, ով համաձայնել է մասնակցել այդ գողությանը: Արտաշեսին ասել են, որ նա իրենց սպասի Պռոշյան փողոցի և Բաղրամյան պողոտայի խաչմերուկում, իսկ իրենց չվերադառնալու դեպքում այդ մասին տեղյակ պահի իրենց հարազատներին, որպեսզի նրանք քրեական գործ չհարուցվելու համար շտապ միջոցներ ձեռնարկեն: Արտաշեսին ներգրավել են գործի մեջ, քանի որ մտադիր են եղել գողանալ նաև ոսկեղեն, իսկ Արտաշեսը աշխատել է ոսկու շուկայում և կարող էր այն իրացնել: Քրիստափորն առաջարկել է գողոնը բաժանել 3 մասի, սակայն Գևորգը ասել է, որ դա արդարացի չէ, քանի որ կա 4-րդ անձը, ով մատնացույց է արել այդ բնակարանը: Դրանից հետո կատարել են գողությունը: Քրիստափորը մուտք է գործել բնակարան, իսկ Գևորգը սպասել է շենքի մուտքի մոտ, պարանի միջոցով օգնել Քրիստափորին բնակարանից դուրս գալու և գողոնը դուրս բերելու գործում, իսկ Արտաշեսն սպասել է նշված վայրում: Ինքը այդ ամենի, այսինքն նախապատրաստվող գողության մասին իմացել է հանցագործությունը կատարելու օրը: Այդ օրը առավոտյան Գևորգը եկել է իրենց տուն, հայտնել նախապատրաստվող գողության մասին և խնդրել ձախողման դեպքում օգնել նրան և նրա հանցակիցներին ոստիկանությունից ազատ արձակվելու գործում, քանի որ իր մոտ որոշակի գումար է եղել: Ձախողման դեպքում ինքը և Արտաշեսը պետք է միջոցներ ձեռնարկեին Քրիստափորին և Գևորգին ոստիկանությունից ազատելու համար: Գողությունը տեղի է ունեցել առանց խոչընդոտների, դրանից հետո Գևորգ Պետրոսյանը իրեն 15.000 ԱՄՆ դոլար է տվել: Ինքը չի հանդիսացել այն անձը ով գողության համար մատնացույց է արել Տիգրան Սարգսյանի բնակարանը, դա հորինվել է Քրիստափորի առջև, որպեսզի գումարը կիսվի ոչ թե 3, այլ 4 մասի:
Դատապարտյալ Արտաշես Նիկողոսյանը նախական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Քրիստափոր Վարդանյանից վերցրել է վերջինի «ՎԱԶ-21099» մակնիշի ավտոմեքենան, քանի որ Քրիստափորն իրեն գումար է պարտք եղել: Գևորգ Պետրոսյանը իր հարևանն է, իսկ Վազգեն Կարապետյանին չի ճանաչում:
Վկա Ալեքսանդր Պետրոսյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Գևորգ Պետրոսյանն իր եղբայրն է: Մոտ 20 օր ինքն այլ անձանց հետ վերանորոգման աշխատանքներ է կատարել «Բարեկամություն» մետրոյի մոտ գտնվող բարձրահարկ շենքերից մեկի 5-րդ կամ 6-րդ հարկում գտնվող բնակարաններից մեկում, սակայն աշխատանքներ կատարելու տարեթիվը չի հիշում: Աշխատանքների ժամանակ բոլորը տեսել են, որ բնակարանում առկա է փոքր չհրկիզվող պահարան, սակայն իրենք չեն իմացել, թե ում է պատկանում բնակարանը: Հնարավոր է, որ Գևորգը եկել է իր մոտ և տեսել չհրկիզվող պահարանը կամ ինքն է նրան պատմել այդ մասին: Ինքն ու Գևորգը իրենց քրոջ որդի Վազգենին երբևէ չեն առաջարկել այդ տնից գողություն կատարել: Նախնական քննության ընթացքում իր տված ցուցմուքները համապատասխանում են իրականությանը:
Վկա Ալեքսանդր Պետրոսյանը նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1999 թվականին կենտրոնական բանկի նախագահի տեղակալ Թանթուշյանի առաջարկությամբ մանրահատակի վերանորոգման աշխատանքներ է կատարել Երևան քաղաքի Բաղրամյան փողոցի 1-ին նրբանցքի շենքերից մեկի 1-ին մուտքի 5-րդ հարկի բնակարանում, սակայն չի իմացել, թե դա ում բնակարանն է եղել: Այդ օրերին նշված բնակարան է բերվել չհրկիզվող պահարան, որը պետք է տեղադրվեր ննջասենյակի ու պատշգամբի մեջտեղի ջեռուցման մարտկոցների միջև: Մանրահատակը լաքապատելուց հետո արհեստավորներից Սուրիկը չհրկիզվող պահարանը մեխերով ամրացրել է մանրահատակին: Դրանից մի քանի օր անց իրենք ավարտել են այդ բնակարանի վերանորոգման աշխատանքները: Նշված բնակարանում աշխատելու ընթացքում իր եղբայր Գևորգ Պետրոսյանը եկել է իր մոտ և պարտքով գումար խնդրել: Ինքը չի հիշում` այդ ժամանակ չհրկիզվող պահարանը տեղադրված եղել է, թե ոչ, սակայն Գևորգը հարցրել է, թե չհրկիզվող պահարանն ինչի համար է և ով է բնակարանի տերը: Ինքը պատասխանել է, որ տան տերը բանկի աշխատող Թանթուշյանն է, իսկ չհրկիզվող պահարանը հավանաբար փողեր պահելու համար է: Մոտ մեկ տարի հետո արհեստավոր Վարուժից իմացել է, որ նշված բնակարանից չհրկիզվող պահարանը գողացել են: Նույն ժամանակահատվածում հանդիպել է նաև Թանթուշյանին ու նրանից իմացել, որ այդ բնակարանը պատկանում է ՀՀ կենտրոնական բանկի նախագահ Տիգրան Սարգսյանին, իսկ գողացված չհրկիզվող պահարանում եղել է մոտ 100.000 կամ 150.000 հազար ԱՄՆ դոլար:
Վկա Տիգրան Սարգսյանը նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր կինը` Գոհար Սարգսյանը, 1998 թվականին գնել է Երևան քաղաքի Բաղրամյան փողոցի 1-ին նրբանցքի 4-րդ շենքի 38-րդ բնակարանը: Այդ բնակարանում մոտ 6 ամիս կատարվել են վերանորոգման աշխատանքներ, որոնք վերահսկվել են իր և Ա.Թանթուշյանի կողմից: 1999 թվականի հունիսի 22-ին իրեն հայտնել են, որ նշված բնակարանից գողություն են կատարել: Ինքն անմիջապես գնացել է նշված բնակարան ու պարզել, որ գողացել են մոտ 4 ամիս առաջ ննջասենյակում տեղադրված չհրկիզվող պահարանը, որում եղել է շուրջ 70.000 ԱՄՆ դոլար և ոսկյա թանկարժեք իրեր, որոնց գումարը կազմում է մոտ 10.000 ԱՄՆ դոլար: Բնակարանի հատակին թութուն է շաղ տրված եղել: Խոհանոցի պատուհանի դրսի ապակին եղել է կոտրված, իսկ ներսի ապակու վրա եղել է կլոր անցք:
Վկա Պողոս (Արայիկ) Ղազարյանը նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ, որ 1994 թվականին ՌԴ Մոսկվա քաղաքում ծանոթացել է Քրիստափոր Վարդանյանի հետ: Երևան վերադառնալուց հետո 1999 թվականին կրկին հանդիպել են և շարունակել ընկերություն անել: Ինքը Քրիստափորին ծանոթացրել է իր դասընկերներ Արամ Ղարիբյանի և Գագիկ Շահինյանի հետ, ինչպես նաև իր բակի ընկեր Արտաշես Նիկողոսյանի հետ: 1999 թվականի ամռանը Քրիստափորը եկել է իրենց տուն և առաջարկել գնալ հանգստանալու: Իրենք գնացել են Իջևան, որտեղ զրույցի ժամանակ Քրիստափորը հայտնել է, որ նա Արտաշեսի, վերջինի հետ նույն շենքում բնակվող Գևորգի և ոմն Վազգենի հետ գողացել են 70.000 ԱՄՆ դոլար, բաժանել են 4 մասի և նրան մնացել է 17.000 ԱՄՆ դոլար: Նա իրեն չի ասել, թե կոնկրետ որտեղից են գողություն կատարել:
Վկա Գագիկ Շահինյանը նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1999 թվականի հունիսին իր դասըկեր Արայիկ Ղազարյանի միջոցով ծանոթացել է Քրիստափոր Վարդանյանի հետ: 1999 թվականի հունիս կամ հուլիս ամիսներին (կոնկրետ օրը չի հիշում) Քրիստափորն ասել է, որ ցանկանում է գնալ հանգստանալու: Ինքն առաջարկել է գնալ Իջևան, որտեղ իրենք տուն ունեն: Այդ օրը Քրիստափորի մոտ եղել 18.000 ԱՍՆ դոլար գումար, որից 15.000 ԱՄՆ դոլարը ի պահ են տվել իր մորը, իսկ հաջորդ օրը գնացել են Իջևան: Այնուհետև Քրիստափորն իրեն ասել է, որ այդ 18.000 ԱՄՆ դոլարը եղել է գողացված գումար, սակայն նա չի ասել, թե այն որտեղից, ինչպես և ում հետ գողացել:
Այլ փաստաթղթերն ապացույց ճանաչելու և քրեական գործին կցելու մասին 2010 թվականի հուլիսի 9-ի որոշման համաձայն` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի 2005 թվականի դեկտեմբերի 30-ի, ՀՀ քրեական և զինվորական գործերով վերաքննիչ դատարանի 2006 թվականի մարտի 2-ի և Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի 2006 թվականի մարտի 21-ի դատավճիռները ճանաչվել են ապացույց և կցվել քրեական գործին:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի 2005 թվականի դեկտեմբերի 30-ի թիվ 1-201/2005 դատավճռով հաստաված է համարվել, որ 1999 թվականի հունիսի 18-ից 22-ն ընկած ժամանակահատվածում` ժամը 22:00-ի սահմաններում, Արտաշես Նիկողոսյանը և Վազգեն Կարապետյանը գնացել են Երևան քաղաքի Բաղրամյան փողոցի 1-ին նրբանցքի 4-րդ շենքի բակ` բնակիչներին հետևելու նապտակով: Ժամը 01:00-ի սահմաններում նրանց են միացել Գևորգ Պետրոսյանը և Քրիստափոր Վարդանյանը: Նախօրոք կատարված դերաբաշխմամբ Վազգեն Կարապետյանը և Արտաշես Նիկողոսյանը շրջել են շենքի բակում, Գևորգ Պետրոսյանը մնացել է մուտքի մոտ, իսկ Քրիստափոր Վարդանյանը բարձրացել է 5-րդ հարկ: Նա մուտքի պատուհանի ապակին հանելու միջոցով պատի դուրս եկած հատվածի («կառնիզի») վրայով քայլել է մինչև բնակարանի խոհանոցի պատուհանը, այնուհետև երկշերտ ապակիներից մեկը կոտրելով, իսկ մյուսն ապակեհատ գործիքի միջոցով կտրելով բացել է պատուհանը և ապօրինի մուտք գործել բնակարան: Քրիստափոր Վարդանյանը հայտնաբերել է չհրկիզվող մետաղյա պահարանը, մի քանի անգամ ետ ու առաջ քաշելով, այն պոկել է հատակից: Զգալով, որ չհրկիզվող պահարանը չի կարող պատուհանից պարանով իջեցնել ներքև, նույն ճանապարհով դուրս է եկել բնակարանից և իջել ներքև: Մուտքի մոտ սպասող Գևորգ Պետրոսյանի հետ խորհրդակցելով` որոշել են պահարանը բնակարանից դուրս հանել պայուսակի մեջ դնելով` Քրիստափոր Վարդանյանի մեջքին կապած: Նախապես վերցված պարանի մի ծայրն ապահովության նպատակով կապել են աղբատար խողովակից, իսկ մյուս ծայրն Քրիստափոր Վարդանյանը հասցրել է մինչև բնակարանի խոհանոցի պատուհանը: Կրկին անգամ մուտք է գործել բնակարան, չհրկիզվող պահարանը տեղադրել է բնակարանից վերցված պայուսակում, կապել մեջքին ու պատուհանից դուրս եկել` բնակարանի հատակին շաղ տալով թութունը: Պարանի ծայրն ամրացրել է մեջքին, պատի դուրս եկած մասով քայլել մինչև մուտքի պատուհանը, իսկ այդ ընթացքում Գևորգ Պետրոսյանը պարանի մյուս ծայրը ձգելու միջոցով ապահովել է Քրիստափոր Վարդանյանի անվտանգությունը: Շենքի մուտքի պատուհանի ապակին նորից տեղադրել են իր տեղում և իջել ներքև: Գողացված պահարանը տեղափոխել են Գևորգ Պետրոսյանի բնակարան, այն բացել են ու բաժանել պարունակությունը: Գողացված պահարանում եղել է 37.705.050 ՀՀ դրամին համարժեք 69.000 ԱՍՆ դոլար և 5.464.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ ոսկյա զարդեր և ոսկե հուշադրամներ: Գումարը բաժանել են 4 մասի` յուրաքանչյուրին 15.000-ական ԱՄՆ դոլար, իսկ մնացած 9.000 ԱՄՆ դոլարը Գևորգ Պետրոսյանը պահել է իր մոտ` նշելով, որ դրանից 5.000 ԱՄՆ դոլարը տալու է այն անձնավորությանը, որն ասել էր չհրկիզվող պահարանի տեղը, իսկ 4.000 ԱՄՆ դոլարը որպես «օգնություն» ուղարկելու է կալանավայր: Գողացված ոսկե զարդերը բաժին են հասել Քրիստափոր Վարդանյանին, իսկ ոսկե հուշադրամները մնացել են Արտաշես Նիկողոսյանի մոտ:
ՀՀ քրեական և զինվորական գործերով վերաքննիչ դատարանի 2006 թվականի մարտի 2-ի դատավճռի համաձայն` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի 2005 թվականի դեկտեմբերի 30-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Վ.Կարապետյանի և պաշտպան Ա.Քարամյանի կողմից բերված վերաքնիչ բողոքները թողնվել են առանց բավարարման:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի 2006 թվականի մարտի 21-ի թիվ 1-51/2006 դատավճռով հաստաված է համարվել, որ Արտաշես Նիկողոսյանը 1999 թվականի հունիսի 18-ից 22-ն ընկած ժամանակահատվածում` ժամը 02:00-ի սահմաններում, նախօրոք կատարված դերաբաշխման համաձայն գտնվել է Երևան քաղաքի Բաղրամյան փողոցի 1-ին նրբանցքի 4-րդ շենքի բակում և վերահսկել անցուդարձը, իսկ այդ ընթացքում Քրիստափոր Վարդանյանը նախապես պատրաստված ապակեհատ գործիքի գործադրմամաբ պատուհանից մուտք է գործել տուժող Գոհար Սարգսյանին պատկանող` այդ շենքի թիվ 38 բնակարան և այնտեղից գողացել մետաղյա պահարանը, որում եղել են 5.464.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության ոսկյա զարդեր և հուշանվեր հանդիսացող ՀՀ ոսկեդրամներ, 37.705.050 ՀՀ դրամին համարժեք 69.000 ԱՍՆ դոլար, այնուհետև նախապես վերցված պարանի օգտագործմամբ նույն ճանապարհով դուրս է եկել բնակարանից:
ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի պահանջագրի համաձայն` Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանը նախկինում դատապարտված չի եղել:
Տուժող ճանաչելու մասին 1999 թվականի հուլիսի 27-ի որոշման համաձայն թիվ 14108799 քրեական գործով Գոհար Պողոսի Սարգսյանը ճանաչվել է տուժող:
Քաղաքացիական հայցվոր ճանաչելու մասին 2010 թվականի հուլիսի 9-ի որոշման համաձայն` թիվ 90100106 քրեական գործով Գոհար Պողոսի Սարգսյանը ճանաչվել է քաղաքացիական հայցվոր և նրա քաղաքացիական հայցի պահանջը կազմել է 43.169.550 ՀՀ դրամ:
Տուժողի ներկայացուցիչ ճանաչելու մասին 2010 թվականի հուլիսի 9-ի որոշման համաձայն` թիվ 90100106 քրեական գործով Արթուր Գրիգորյանը ճանաչվել է տուժողի ներկայացուցիչ:
2010 թվականի օգոստոսի 28-ին ներկայացված հայցադիմումի համաձայն` տուժողի և քաղաքացիական հայցվորի ներկայացուցիչ Արթուր Գրիգորյանը խնդրել է Գևորգ Պետրոսյանից հօգուտ Գոհար Սարգսյանի բռնագանձել 5.464.500 ՀՀ դրամ և 37.705.050 ՀՀ դրամին համարժեք 69.000 ԱՄՆ դոլար` որպես հանցագործությամբ պատճառված վնաս:
Գույքի վրա կալանք դնելու մասին 2005 թվականի սեպտեմբերի 30-ի որոշմամբ կալանք է դրվել Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանին պատկանող` Երևան քաղաքի Արցախի փողոցի 10-րդ շենքի 74-րդ բնակարանի վրա:
ՀՀ կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի «Էրեբունի» տարածքային ստորաբաժանման ղեկավարի 2005 թվականի հոկտեմբերի 5-ի թիվ Թ1Կ-04/4-4727 գրության համաձայն Երևան քաղաքի Արցախի փողոցի 10-րդ շենքի 74-րդ բնակարանի կադաստրային գործը վերցվել է արգելանքի: Միաժամանակ հայտնվել է, որ Գևորգ Պետրոսյանը հանդիսանում է այդ բնակարանի համասեփականատեր:
Հետախուզում հայտարարելու մասին 2005 թվականի օգոստոսի 18-ի որոշման համաձայն` թիվ 14108799 քրեական գործով մեղադրյալ Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
Կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու միջնորդությունը քննելու մասին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 2005 թվականի օգոստոսի 18-ի որոշման համաձայն` Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանավորումը` երկու ամիս ժամկետով:
Մոսկվա քաղաքի «Օդջակովո-Մատվեևսկոյե» ՆԳԲ հետաքննության բաժնի հետաքննիչի 2009 թվականի օգոստոսի 14-ի հաղորդագրության համաձայն` 2009 թվականի օգոստոսի 11-ին` ժամը 19:40-ին, հետախուզվող Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանը ձերբակալվել է:
Մեղադրյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորման հարցը կրկին քննելու մասին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 2009 թվականի դեկտեմբերի 17-ի որոշման համաձայն` Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանի նկատմամբ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 2005 թվականի օգոստոսի 18-ի որոշմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված երկու ամիս ժամկետով կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ, կալանավորման սկիզբը հաշվվել է 2009 թվականի դեկտեմբերի 15-ից:
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Վերոգրյալ ապացույցները վերլուծելու և համադրելու արդյունքում Դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանը, նախնական համաձայնության է եկել Քրիստափոր Վարդանյանի, Արտաշես Նիկողոսյանի և Վազգեն Կարապետյանի հետ ապօրինի կերպով բնակարան մուտք գործելու միջոցով Գոհար Պողոսի Սարգսյանին պատկանող` Երևան քաղաքի Բաղրամյան փողոցի 1-ին նրբանցքի 4-րդ շենքի 38-րդ բնակարանից գումար գաղտնի հափշտակելու շուրջ և 1999 թվականի հունիսի 18-ից 22-ն ընկած ժամանակահատվածում` ժամը 02:00-ի սահմաններում, ըստ նախօրոք կատարված դերաբաշխման նա, Վազգեն Կարապետյանը և Արտաշես Նիկողոսյանը գտնվել են նշված շենքի բակում և վերահսկել անցուդարձը, իսկ այդ ընթացքում Քրիստափոր Վարդանյանը, նախապես պատրաստված ապակեհատ գործիքի օգտագործմամբ, պատուհանից մուտք է գործել բնակարան, այնտեղից գաղտնի, ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակներով և առանց վերադարձնելու մտադրության վերցրել մետաղյա պահարան, որում եղել են առանձնապես խոշոր չափերի 5.464.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ ոսկյա զարդեր ու հուշանվեր հանդիսացող ՀՀ ոսկեդրամներ և 37.705.050 ՀՀ դրամին համարժեք 69.000 ԱՍՆ դոլար:
Այսինքն, Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանը կատարել է արարք, ինչը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին:
Ապացուցված է Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու մեջ:
Գևորգ Պետրոսյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ են ինքնախոստովանական ցուցմունքներ տալը և կատարածի համար զղջալը:
Գևորգ Պետրոսյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է նախկինում արատավորված` դատապարտված չլինելը (նման իրավական դիրքորոշում է արտահայտել ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր` 2007 թվականի հունիսի 12-ի թիվ ՎԲ-124/07 որոշմամբ):
Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ Գևորգ Պետրոսյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Գևորգ Պետրոսյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանը, հաշվի առնելով Գևորգ Պետրոսյանի կատարած արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, նրան դրականորեն բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքը, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ Գևորգ Պետրոսյանի կատարած արարքի համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ միայն ազատազրկման ձևով գտնում է, որ նրա նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի: Ընդ որում` կատարված արարքի համար չպետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված լրացուցիչ պատիժը` գույքի բռնագրավումը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի համաձայն` մեղադրյալին կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվվում է ձերբակալելիս անձին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` մինչև դատավճռի oրինական ուժի մեջ մտնելը կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվակցվում է ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին` մեկ oրը հաշվելով մեկ oրվա դիմաց: Գևորգ Պետրոսյանի պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվել 2009 թվականի օգոստոսի 11-ից, քանի որ գտնվելով հետախուզման մեջ` 2009 թվականի օգոստոսի 11-ին նա հայտնաբերվել է և արգելանքի վերցվել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենքը հետադարձ ուժ ունի, այսինքն` տարածվում է մինչև այդ օրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատասխան արարք կատարած անձանց, այդ թվում` այն անձանց վրա, ովքեր կրում են պատիժը կամ կրել են դա, սակայն ունեն դատվածություն, իսկ նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խստացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենքը հետադարձ ուժ չունի:
2003 թվականին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` մինչև դատավճռի oրինական ուժի մեջ մտնելը կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվակցվում է ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին` մեկ oրը հաշվելով մեկուկես օրվա դիմաց: 2004 թվականի հուլիսի 24-ին ուժի մեջ մտած «ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին» ՀՀ օրենքով նշված նորմում կատարվել է փոփոխություն, որի համաձայն` կալանավորման մեկ օրը հաշվվում է ազատազրկման մեկ օրվա դիմաց: Դատարանը, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ Գևորգ Պետրոսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքները կատարել է մինչ վերը նշված նորմի փոփոխությունը, գտնում է, որ անձի վիճակը բարելավող օրենքին հետադարձ ուժ տալու և վատթարացնող օրենքին հետադարձ ուժ չտալու կանոնների կիրառմամբ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու օրը Գևորգ Պետրոսյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետի մեկ օրը պետք է հաշվարկել ազատազրկման մեկուկես օրվա դիմաց:
Դատարանը գտնում է, որ Գևորգ Պետրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է այն հարցը, թե քաղաքացիական հայցը ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով:
Սույն քրեական գործով քաղաքացիական հայց է ներկայացրել տուժող Գոհար Սարգսյանը` ամբաստանյալ Գևորգ Պետրոսյանից պահանջելով հանցագործությամբ իրեն պատճառված վնասը` 5.464.500 ՀՀ դրամը և 37.705.050 ՀՀ դրամին համարժեք 69.000 ԱՄՆ դոլարը: Քանի որ սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներով հաստատվում է, որ Գոհար Սարգսյանին հանցագործությամբ պատճառվել է 43.169.550 (5.464.500+37.705.050) ՀՀ դրամի վնաս, Դատարանը գտնում է, որ Գևորգ Պետրոսյանի դեմ ներկայացված Գոհար Սարգսյանի քաղաքացիական հայցի պահանջը պետք է բավարարել և Գևորգ Պետրոսյանից հօգուտ Գոհար Սարգսյանի, որպես հանցագործությամբ պատճառված վնաս, պետք է բռնագանձել 43.169.550 ՀՀ դրամ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետի համաձայն` դատարանը պետք է լուծի նաև հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասի հատուցումը կամ գույքի հնարավոր բռնագրավումն ապահովելու համար գույքի վրա դրված կալանքը վերացնելու հարցը, իսկ նույն օրենսգրքի 238-րդ հոդվածը սահմանում է, որ գույքը քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ ազատվում է կալանքից, եթե քաղաքացիական հայցը հետ վերցվելու, կասկածյալին կամ մեղադրյալին վերագրվող արարքի որակումը փոխվելու հետևանքով կամ այլ պատճառներով վերացել է գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը:
2005 թվականի սեպտեմբերի 30-ի որոշմամբ քաղաքացիական հայցի ապահովման նպատակով կալանք է դրվել Գևորգ Պետրոսյանին պատկանող` Երևան քաղաքի Արցախի փողոցի 10-րդ շենքի 74-րդ բնակարանի վրա: Ի կատարումն այդ որոշման` Երևան քաղաքի Արցախի փողոցի 10-րդ շենքի 74-րդ բնակարանի կադաստրային գործը վերցվել է արգելանքի: Դատարանը, նկատի ունենալով, որ սույն քրեական գործով ներկայացված քաղաքացիական հայցը պետք է բավարարվի, գտնում է, որ Գևորգ Պետրոսյանի գույքի վրա դրված կալանքը պետք է թողնել անփոփոխ:
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մաuի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախսերը ամբաստանյալ Գևորգ Պետրոսյանից ենթակա չեն բռնագանձման, քանի որ քաղաքացիական հայցը վերոգրյալ հիմնավորմամբ պետք է բավարարել: Բռնագանձման ենթակա չեն նաև վկայակոչված հոդվածի նույն մասի 2-6-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերը, քանի որ 3-5-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսեր ընդհանրապես չկան, իսկ 2-րդ և 6-րդ կետերով նախատեսված ծախսերի վերաբերյալ տվյալները բացակայում են, ավելին` նման պահանջ Դատարան չի ներկայացվել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ, 308-րդ, 309-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` Դատարանը
ՎՃՌԵՑ

Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և պատիժ նշանակել ազատազրկում` 5 (հինգ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2009 թվականի օգոստոսի 11-ից:
Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը` Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանի կալանավորման ժամկետի մեկ օրը հաշվարկել ազատազրկման մեկուկես օրվա դիմաց:
Գոհար Պողոսի Սարգսյանի քաղաքացիական հայցը բավարարել. Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանից հօգուտ Գոհար Պողոսի Սարգսյանի, որպես հանցագործությամբ պատճառված վնաս, բռնագանձել 43.169.550 (քառասուներեք միլիոն հարյուր վաթսունինը հազար հինգ հարյուր հիսուն) ՀՀ դրամ:
Գևորգ Զալիբեկի Պետրոսյանի գույքի վրա դրված կալանքը թողնել անփոփոխ:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ