գործ N ԵԱՔԴ/0048/01/10

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը

նախագահող դատավոր Լ.Ավետիսյան
դատական նիստերի քարտուղար Ե.Կարապետյան
մեղադրող Ա. Շահազիզյան
պաշտպան Ա. Շաթիրյան
տուժող Մ. Սիմոնյան
տուժողի ներկայացուցիչ Տ. Գասպարյան
թարգման Վ. Շահինյան

2010թ. սեպտեմբերի 6-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արսեն Շահենի Եղիազարյանի, ծնված 05.01.1959թ., ՌԴ Կրասնոդարի երկրամասում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին ոչ ոք, նախկինում չդատված, աշխատում է ՙՄետրոշին վերանորոգում՚ ՓԲԸ-ում որպես տեղամասի պետ, հաշվառված է Երևան քաղաքի Քրիստափորի 3-րդ նրբ. 6 տանը, փաստացի բնակվում է Երևան քաղաքի Խորենացի փողոցի 211 շենքի թիվ 31 բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2008թ. օգոստոսի 9-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14129908 քրեական գործը:
Արաբկիրի քննչական բաժնի ավագ քննիչի 2009թ. ապրիլի 25-ին որոշմամբ թիվ 14129908 քրեական գործի վարույթը կարճվել է:
ՀՀ գլխավոր դատախազի 2010թ. փետրվարի 01-ի որոշմամբ քրեական գործի վարույթը կարճելու մասին Արաբկիրի քննչական բաժնի ավագ քննիչի կողմից 2009թ. ապրիլի 25-ին կայացված որոշումը վերացվել է:
2010թ. ապրիլի 14-ին Արսեն Շահենի Եղիազարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2010թ. ապրիլի 15-ի որոշմամբ Արմեն Սամվելի Դավթյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 216 հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
2010թ. ապրիլի 23-ին թիվ 14129908 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
2.Գործի փաստական հանգամանքները.
Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Արսեն Շահենի Եղիազարյանին մեղադրանք է առաջադրել հետևյալ արարքի համար.
Արսեն Եղիազարյանը 2008 թվականի օգոստոսի սկզբներին, կոնկրետ օրը հայտնի չէ, Մարգարիտա Գրիգորի Սիմոնյանին պատկանող Երևան քաղաքի Բաղրամյան 6 հասցեում գտնվող ավտոտնակի քանդման հետևանքով առաջացած իրեն վստահված շինանյութը` 4 հատ բետոնե ծածկեր, 4 հատ գնացքի ռելսեր, մեկ ՙԶիլ՚ ավտոմեքենա ավազ, 560 հատ միջնորմային պատի քարեր, 80 հատ տուֆ տեսակի քարեր, հափշտակություն կատարելու նպատակով վաճառել է Արմեն Դավթյանին և արժեքը յուրացրել, որով Մ.Սիմոնյանին պատճառել է խոշոր չափի` 537.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
3.Ապացույցների հետազոտում.
Առաջադրված մեղադրանքում Արսեն Շահենի Եղիազարյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքը մասնագիտությամբ շինարար է և կատարում է տարբեր շինվերանորոգման աշխատանքներ: 2007թ. ամռանը հանդիպելով տուժող Մարգարիտա Սիմոնյանին և տեղեկանալով, որ վերջինս Երևանի քաղաքապետի թույլտվության և նածագծի համաձայն ցանկանում է քանդել Երևան քաղաքի Բաղրամյան փողոցի թիվ 6 շենքի բակում կառուցված ավտոտնակը և դրա փոխարեն կառուցել երկհարկանի շինություն, համաձայնության են եկել և ինքը ձեռնամուխ է եղել շինարարարական աշխատանքների կատարմանը` պայմանավորվելով, որ Մարգարիտա Սիմոնյանը վճարումը կկատարի աշխատանքներն ավարտելուց հետո: Այդ ընթացքում ինքը հանձնարարել է քանդել հին ավտոտնակը, փորել նոր շինության հիմքերը, շինարարության համար իր միջոցներով գնել է տախտակ, ամրաններ, ցեմենտ և այլ շինանյութեր ու սկսել է շինարարությունը: Որոշ ժամանակ անց Երևանի քաղաքապետի կողմից որոշում է կայացվել վերը նշված շինության կառուցումը դադարեցնելու մասին, որի հիման վրա ինքն այլևս չի շարունակել շինարարարական աշխատանքները: Ինքը Մ.Սիմոնյանի հետ պայմանավորվել է, որ շինարարության իրականացումը կշարունակի Երևանի քաղաքապետի համապատասխան թույտվություն ստանալուց հետո:
Այնուհետև, ինչպես իր կողմից գնված շինանյութերն, այնպես էլ հին ավտոտնակի ապամոնտաժման հետևանքով առաջացած շինանյութերը (4 հատ բետոնե ծածկեր, 4 հատ գնացքի ռելսեր, մեկ ՙԶիլ՚ ավտոմեքենա ավազ, 80 հատ տուֆ քարեր և 560 հատ միջնորմային քարեր) շուրջ մեկ տարի մնացել են շին հրապարակում, գտնվել են իր հսկողության տակ և հանձնված են եղել իր վստահությանը: Ինքը ծածկել է այդ ապրանքները` հնարավորինս փչանալուց և վնասվելուց պաշտպանելու նպատակով: 2008թ. օգոստոսին իրեն է հանդիպել նույն շենքերի բակում բարեկարգման աշխատանքներ իրականացնող ՙԷվանս Ինթերթրեյդ՚ ՍԱ ընկերության ներկայացուցիչ Արմեն Դավթյանը և հայտնել, որ հին ավտոտնակի շինարարության վայրում շինանյութերի առկայությունը խանգարում է բարեկարգման աշխատանքերի կատարմանը և առաջարկել է փոխհատուցում` այդ ապրանքները թափելու դիմաց: Ինքն Ա.Դավթյանից ստանալով 600.000 ՀՀ դրամ փոխհատուցում, նրան իրավունք է տվել շին հրապարակում մնացած շինանյութը թափելու համար:
Արսեն Եղիազարյանը հայտնել է նաև, որ նշված 600.000 ՀՀ դրամ գումարի մեջ ինքը հաշվարկել է միայն իր կողմից գնված շինանյութերը (ցեմենտ, ամրաններ, տախտակ, բետոնե շաղախ և այլն), իսկ Մ.Սիմոնյանի հին ավտոտնակի ապամոնտաժումից առաջացած շինանյութերը ինքը չի հաշվարկել, քանի որ, իր կարծիքով, դրանք հանդիսացել են շինարարարական աղբ և իրենցից արժեք չեն ներկայացրել: Դա է եղել պատճառը, որ Մ.Սիմոնյանին պատկանող նյութերը նույնպես թափելու համար Ա.Դավթյանին համաձայնություն տալիս ինքը Մ.Սիմոնյանի կարծիքը չի հարցրել:
Հետագայում, երբ ինքն իմացել է, որ իրեն պատկանող վերը նշված շինանյութերը հափշտակելու մասին Մ.Սիմոնյանը դիմել է ոստիկանության բաժին, գնացել է վերջինիս տուն և հայտնել, որ ինքն է թույլատրել այդ շինանյութը թափել և խնդրել նրան, որպեսզի ոստիկանություն հասցեագրված դիմումից հրաժարվի, սկայան Մ.Սիմոնյանը չի համաձայնել:
Ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանը պատճառաբանել է նաև, որ տուժող Մ.Սիմոնյանին պատկանող ավտոտնակը կառուցված է եղել 1965թ.: Դրա ապամոնտաժումը կատարվել է 2007թ., որի հետևանքով առաջացած շինանյութերը շինարարական կանոնների համաձայն այլևս պիտանի չեն օգտագործման և հանդիսանում են շինարարարական աղբ: Ավելին, դրանցից գնացքի ռելսերը շինարարության մեջ օգտագործելն ընդհանրապես արգելված է: Այն կարելի է գնահատել որպես մետաղալոմ: Իսկ միջնորմային քարերը մուրճով քանդելու հետևանքով դարձել են ոչ պիտանի և լրիվ արժեզրկվել են:
Ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել և նրա կողմից բերված պատճառաբանությունները հերքվել են գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Մարգարիտա Սիմոնյանի ցուցմունքով, այն մասին, որ Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտայի թիվ 6 շենքի հարակից տարածքում ունեցել է հին ավտոտնակ: Այն քանդելու և դրա փոխարեն երկհարկանի շինություն կառուցելու վերաբերյալ ունեցել է Երևանի քաղաքապետի թույլտվություն և նախագիծ: 2007 թվականի ամռանը հանդիպել է Արսեն Եղիազարյանին և նրա հետ պայմանավորվել է, որպեսզի վերջինս 2.000.000 ՀՀ դրամի դիմաց կառուցի նոր շինությունը:
Նշված պայմանավորվածությունից հետո Ա.Եղիազարյանը ձեռնամուխ է եղել ավտոտնակի շինարարությանը: Քանդել է հին ավտոտնակը, փորել է նոր ավտոտնակի հիմքը, իր միջոցներով գնել է ամրաններ, տախտակ, ցեմենտ և այլ շինանյութեր: Դրանից հետո Երևանի քաղաքապետի կողմից կայացվել է նշված տարածքում շինաշխատանքները դադարեցնելու մասին որոշում և Ա.Եղիազարյանն ավտոտնակի շինարարությունը դադարեցրել է, մինչև համապատասխան թույլտվություն ստանալը: Արսեն Եղիազարյանի կողմից գնված շինանյութերը` տախտակը, ամրանները, ցեմենտը և այլն, ինչպես նաև ավտոտնակի քանդման հետևանքով մնացած իր շինանյութերը`4 հատ բետոնե ծածկեր, 4 հատ գնացքի ռելսեր, մեկ ՙԶիլ՚ ավտոմեքենա ավազ, 80 հատ տուֆ տեսակի քարեր, 560 հատ միջնորմային քարեր, մնացել են շինարարության վայրում: Դրանք հանձնված են եղել Արսեն Եղիազարյանի վստահությանը և գտնվել են նրա հսկողության ներքո: 2008թ. օգոստոսի 9-ին, ցերեկվա ժամերին տանից դուրս է եկել և տեսել, որ ՙԱմերիա՚ բանկի աշխատակիցները տեղափոխում են վերոհիշյալ շինանյութերը: Ինքը և տանը գտնվող իր ընկերուհի Արմենուհի Ավետիսյանը զանգահարել են ոստիկանություն: Դեպքի վայր ժամանած ոստիկանության աշխատակիցների գնալուց հետո իր բնակարան է գնացել Արսեն Եղիազարյանը և հայտնել, որ նշված անձանց ինքն է թույլատրել շինանյութը տեղափոխել և այդ մասին մոռացել է տեղյակ պահել Մարգարիտա Սիմոնայնին ու խնդրել է չբողոքել ոստիկանություն, սակայն ինքը հրաժարվել է Արսեն Եղիազարյանի առաջարկից և պնդել է, որ շարունակելու է բողոքել: Արսեն Եղիազարյանին ինքը երբևէ իրավունք չի տվել և չի թույլատրել իրեն պատկանող շինանյութը հանձնել կամ վաճառել որևէ այլ անձի: Կատարված հանցագործությամբ իրեն պատճառվել է 537.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
Տուժողը հայտնել է նաև, որ իրեն պատկանող շինանյութերի արժեքի վերաբերյալ որևէ փաստաթուղթ ներկայացնել չի կարող, քանի որ դրանք այլևս գոյություն չունեն: Ինքն այդ ապրանքների գները ճշտել է շինարարությամբ և շինանյութերի առևտրով զբաղվող անձանց հետ խորհրդակցելով:
Մ.Սիմոնյանն իր ցուցմունքը նախնական քննության ընթացքում պնդել է նաև Ա.Եղիազարյանին առերես:
Վկա Արմենուհի Խաչիկի Ավետիսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է Մարգարիտա Սիմոնյանի ընկերուհին և հաճախ հյուրընկալվում է նրան: 2008թ. օգոստոսի 9-ին իր զարմուհու` Տաթև Մարտիրոսյանի հետ հերթական անգամ հյուր է գնացել Մարգարիտա Սիմոնյանին: Այդ ընթացքում Մարգարիտա Սիմոնյանը դուրս է եկել բակ և վերադառնալով հայտնել, որ բակում գտնվող իր ավտոտնակի համար նախատեսված շինանյութը գողացել են: Իրենք շտապ զանգահարել են ոստիկանություն և հայտնել կատարվածի մասին: Դեպքի վայր ժամանած ոստիկանության աշխատակիցների գնալուց հետո Մարգարիտա Սիմոնյանի բնակարան է գնացել նրա ավտոտնակի շինարարության աշխատանքներն իրականացնող Արսեն Եղիազարյանը և իր ներկայությամբ Մարգարիտա Սիմոնյանին հայտնել է, որ շինանյութը չի հափշտակվել, այլ տեղափոխվել է նրա թույլտվությամբ, սակայն նա այդ մասին մոռացել է տեղեկացնել Մարգարիտա Սիմոնյանին և խնդրել է վերջինիս չբողոքել: Մարգարիտա Սիմոնյանը հրաժարվել է կատարել Ա.Եղիազարյանի խնդրանքը նրան պատասխանելով, որ ինքը որևէ մեկին չի թույլատրել և որևէ մեկին իրավունք չի վերապահել իրեն պատկանող շինանյութը տեղափոխել: Դրանից հետո Արսեն Եղիազարյանը հեռացել է:
Ա.Ավետիսյանը իր ցուցմունքը նախնական քննության ընթացքում պնդել է նաև Ա.Եղիազարյանին առերես:
Վկա Տաթևիկ Վարդգեսի Մարտիրոսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2008թ. օգոստոսի 9-ին իր մորաքրոջ` Արմենուհի Ավետիսյանի հետ հյուր է գնացել վերջինիս ընկերուհուն` Մարգարիտա Սիմոնյանին: Այդ ընթացքում Մարգարիտա Սիմոնյանը դուրս է եկել բակ և վերադառնալով հայտնել, որ բակում գտնվող իր ավտոտնակի համար նախատեսված շինանյութը գողացել են: Իրենք զանգահարել են ոստիկանություն և հայտնել կատարվածի մասին: Դեպքի վայր ժամանած ոստիկանության աշխատակիցների գնալուց հետո Մարգարիտա Սիմոնյանի բնակարան է գնացել նրա ավտոտնակի շինարարության աշխատանքներն իրականացնող Արսեն Եղիազարյանը և իր ներկայությամբ Մարգարիտա Սիմոնյանին հայտնել, որ շինանյութը չի հափշտակվել, այլ տեղափոխվել է նրա թույլտվությամբ, սակայն նա այդ մասին մոռացել է տեղեկացնել Մարգարիտա Սիմոնյանին և խնդրել է նրան ոստիկանությունում չբողոքել: Մարգարիտա Սիմոնյանը հրաժարվել է կատարել Ա.Եղիազարյանի խնդրանքը նրան պատասխանելով, որ ինքը որևէ մեկին չի թույլատրել և որևէ մեկին իրավունք չի վերապահել իրեն պատկանող շինանյութը տեղափոխել: Դրանից հետո Արսեն Եղիազարյանը հեռացել է:
Վկա Արմեն Սամվելի Դավթյանի ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում էՙԷվանս Ինթերթրեյդ՚ ՍԱ ընկերության ներկայացուցիչը: Երևանի քաղաքապետի որոշման համաձայն նշված ընկերությունը պարտավորություն է ստանձնել բարեկարգման աշխատանքներ իրականցնել Երևան քաղաքի Բաղրամյան թիվ 6 հասցեի հարակից տարածքում: Բարեկարգման աշխատանքներին խանգարել է Մարգարիտա Սիմոնյանի ավտոտնակի համար նախատեսված և նրա նախկին ավտոտնակի մոտ լցված շինանյութը: 2008 թվականի օգոստոս ամսի սկզբներին տեղեկացել է, որ նշված ավտոտնակի շինարարությամբ զբաղվել է Արսեն Եղիազարյանը: Ինքը հանդիպել է նրան և վերջինից տեղեկանալով, որ այդ շինանյութը` տախտակը, ամրանները, ցեմենտը, 4 հատ բետոնե ծածկերը, 4 հատ գնացքի ռելսերը, մեկ ՙԶիլ՚ ավտոմեքենա ավազը, 80 հատ տուֆ տեսակի քարերը, 560 հատ միջնորմային քարերն ամբողջությամբ պատկանում է նրան, պայմանավորվել է, որ ինքը Ա.Եղիազարյանին կփոխհատուցի այդ շինանյութերի արժեքը: Ա.Եղիազարյանին վճարելով 600.000 դրամ, ստացել է այդ շինանյութը տեղափոխելու իրավունք, որից հետո պատահական մեքենաներով շինանյութը տեղափոխվել և թափվել է աղբանոցներում: Արսեն Եղիազարյանն իրեն չի հայտնել, որ այդ շինանյութի մի մասը` 4 հատ բետոնե ծածկերը, 4 հատ գնացքի ռելսերը, մեկ ՙԶիլ՚ ավտոմեքենա ավազը, 80 հատ տուֆ տեսակի քարերը, 560 հատ միջնորմային քարերը պատկանում են Մարգարիտա Սիմոնյանին և ինքը հավատալով Ա.Եղիազարյանին ոչինչ չի կասկածել:
Ամաբստանյալ Արսեն Եղիազարյանի հանցանքը հիմնավորվել է նաև դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, դատարանի հարցումների կապակցությամբ ՀՀ քաղաքաշինության նախարարության 19.08.2010թ. պատասխանով և ՙԳնագոյացման վերլուծական ինֆորմացիոն կենտրոն՚ ՊՈԱԿ-ի կողմից հրապարակվող ՙԻնֆորմացիոն տեղեկագրով՚, ՙՀՀ փորձագիտական կենտրոն՚ ՊՈԱԿ-ի 13.08.2010թ., ՙՀՀ ԳԱԱ փորձաքննությունների ազգային բյուրո՚ ՊՈԱԿ-ի 21.08.2010թ., ՙԵվրոպա՚ ՍՊԸ-ի 20.08.2010թ. և ՙՕջախ՚ ՍՊԸ-ի 20.08.2010թ. գրություններով:
Քննության առնելով պաշտպանության կողմի ներկայացրած ՙՇահութահարկի մասին՚ ՀՀ օրենքը որպես ապացույց գնահատելու հարցը, դատարանը գտավ, որ այն չի կարող դրվել ամբաստանյալին արդարացնող ապացույցների թվում և ոչ վերաբերելի է հետևյալ պատճառաբանությամբ.
նշված օրենքի 12-րդ հոդվածը վերաբերում է շենքերի և շինությունների համար ամորտիզացման գումարները հաշվարկելուն, մինչդեռ սույն քրեական գործով հափշտակության օբյեկտ են հանդիսացել ոչ թե շենքեր և շինություններ, այլ` տուժողին պատկանող ավտոտնակի ապամոնտաժման հետևանքով առաջացած շինանյութերը:
Դատարանը գտնում է, որ գործով անթույլատրելի ապացույցներ չկան:
4.Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Դատարանը գնահատության ենթարկելով քրեական գործով ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, գտնում է, որ ամբաստանյալ Արսեն Եղիազարյանի կատարած արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետից պետք է վերաորակել նույն հոդվածի 1-ին մասով, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Արսեն Եղիազարյանին նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանք է առաջադրվել իրեն վստահված, տուժող Մարգարիտա Սիմոնյանին պատկանող խոշոր չափերով` 537.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ շինանյութերը վաճառելու և արժեքը յուրացնելու համար:
Մեղադրանք առաջադրելիս հափշտակված ապրանքի արժեքի որոշման համար հիմք են հանդիսացել տուժող Մարգարիտա Սիմոնյանի ցուցմունքները, քանի որ այդ ապրանքներն այլևս գոյություն չեն ունեցել:
Դատարանը գտնում է, որ միայն տուժողի ցուցմունքները չեն կարող բավարար համարվել ամբաստանյալին մեղսագրվող հափշտակության չափը որոշելու հարցում հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Հափշտակված գնացքի 4 հատ ռելսերի ընդհանուր երկարությունը կազմել է 14 գծամետր: Համաձյան ՀՀ քաղաքաշինության նախարարության շինարարական նյութերի, կոնստրուկցիաների պատրաստվածքների շուկայական գների և գնագոյացման մասին ՙինֆորմացիոն տեղեկագրի՚` 1 գծմ ռելսի գինը 5000 ՀՀ դրամ է կազմում: Այսինքն` 14 գծմ գինը կազմում է 70.000 դրամ, այլ` ոչ թե 200.000 դրամ, ինչպես նշել է տուժողը:
Նույն տեղեկագրի համաձայն` տուժողից հափշտակված բետոնե 4 սալերի գինը կազմում է ոչ թե 240.000 դրամ, ինչպես տուժողն է նշել, այլ` 136.000 դրամ:
Դատարանը գտնում է նաև, որ տուժողից հափշտակված շինանյութերի թվից պետք է հանել 67.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ 560 հատ միջնորմային քարերը, նկատի ունենալով, որ դրանք ավտոտնակի պատին շարված են եղել դեռևս 1965թ., քանդվել 2007թ.` մուրճով հարվածելու եղանակով, որի հետևանքով դրանք որակազրկվել ու դարձել են օգտագործման համար ոչ պիտանի և իրենցից արժեք չեն ներկայացնում: Հետևաբար ամաբստանյալին առաջադրված մեղադրանքի ծավալից պետք է հանել նշված դրվագը:
Այսպիսով, տուժողից հափշտակված շինանյութերի ընդհանուր վնասը կազմում է ոչ թե 537.000 ՀՀ դրամ, այլ` 236.400 ՀՀ դրամ (136.000 + 70.000 + 10.400 + 20.000 = 236.400):
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ պարբերության, սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունների վերաբերյալ գործերով զգալի չափ է համարվում հանցագործության պահին սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկից հինգհարյուրապատիկը չգերազանցող գումարը (արժեքը): 2008թ. դրությամբ այդ գումարը կազմել է 5000 - 500.000 ՀՀ դրամ:
Այսպիսով, դատարանն ապացուցված է համարում, որ Արսեն Շահենի Եղիազարյանը կատարել է հանցանք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 1-ին մասով:
Արսեն Եղիազարյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում կատարված արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև հանցավորի անձը:
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, դրական է բնութագրվում:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Արսեն Եղիազարյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանը, հաշվի առնելով, որ պատժի նպատակներն ապահովելու համար առավել խիստ պատիժ նշանակելու անհրաժեշտությունը բացակայում է, գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել տուգանքի ձևով:
ՙՀամաներում հայտարարելու մասին՚ ՀՀ Ազգային ժողովի 2009 թվականի հունիսի 19-ի որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետի համաձայն` պատժից պետք է ազատել ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժների դատապարտված անձանց: Նույն որոշման 14-րդ կետի համաձայն` ՙՀամաներում հայտարարելու մասին՚ ՀՀ Ազգային ժողովի 2009 թվականի հունիսի 19-ի որոշումը կիրառվում է այն անձանց նկատմամբ, որոնք հանցագործություն են կատարել մինչև 2009 թվականի հունիսի 1-ը ներառյալ, իսկ Արսեն Եղիազարյանը հանրորեն վտանգավոր վերջին արարքը կատարել է 2008 թվականին:
Հիմք ընդունելով վերը նշվածը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արսեն Եղիազարյանին ՙՀամաներում հայտարարելու մասին՚ ՀՀ Ազգային Ժողովի 2009 թվականի հունիսի 19-ի որոշման կիրառմամբ պետք է ազատել նշանակված պաժից:
Դատարանը քննության առնելով տուժողի ներկայացուցիչ Տ.Գասպարյանի ներկայացրած քաղաքացիական հայցի պահանջը` 1 մլն 337.000 ՀՀ դրամի չափով, որից 537.000 դրամը ամբաստանյալի կողմից հափշտակված շինանյութերի արժեքը, 600.000 դրամը` տուժողին պատկանող ավտոտնակն ամսական 30 հազար դրամ վճարով վարձով տալու դեպքում սպասվելիք գումարը, իսկ 200.000 դրամը` փաստաբանական ծառայության համար տուժողի ներկայացուցչին վճարած գումարը, գտավ, որ այն պետք է բավարարել մասնակի, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Դատաքննությամբ ապացուցված է համարվել, որ տուժողից հափշտակված շինանյութերի արժեքը 537.000 դրամ, նախաքննության մարմնի կողմից հաշվարկելիս հիմք է ընդունվել դրանց գների վերաբերյալ միայն տուժողի հայտարարությունը, քանի որ այդ շինանյութերն արդեն գոյություն չեն ունեցել:
Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով դատարանը հաստատված է համարել, որ նշված ապրանքների արժեքն իրականում կազմել է 236.400 դրամ, որն ամբողջությամբ ենթակա է բռնագանձման ամբաստանյալից:
Փաստաբանական ծառայության համար տուժողի ներկայացուցիչ Տ.Գասպարյանին վճարված 200.000 դրամի պահանջն ամբողջությամբ ենթակա է բավարարման:
Ավտոտնակը վարձով տալու դեպքում սպասվելիք 600.000 դրամն ամբաստանյալից բռնագանձելու վերաբերյալ պահանջը ենթակա է մերժման, նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալը մեղավոր է ճանաչվել ոչ թե տուժողի նախկին ավտոտնակը քանդելու համար, այլ այն Երևանի քաղաքապետի որոշման համաձայն, տուժողի հանձնարարությամբ քանդելուց հետո առաջացած շինանյութերը հափշտակելու համար: Այսինքն` ավտոտնակի քանդման հարցում ամբաստանյալի մեղքը բացակայում է և դրա հետևանքով պատճառված նյութական վնասի հատուցման համար ամբաստանյալը պատասխանատվություն չպետք է կրի:
Դատարանը քննության առնելով ամբաստանյալ Ա.Եղիազարյանի գույքի վրա արգելանք դնելու վերաբերյալ տուժողի ներկայացուցչի պահանջը, գտնում է, որ այն պետք է մերժել:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360 հոդվածներով, դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Արսեն Շահենի Եղիազարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 1-ին մասով և նրան դատապարտել տուգանքի երեք հարյուր հազար (300.000) ՀՀ դրամի չափով:
Կիրառել ՙՀամաներում հայտարարելու մասին՚ ՀՀ Ազգային ժողովի 2009թ. հունիսի 19-ի որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետը և Արսեն Շահենի Եղիազարյանին ազատել պատժի կրումից:
Արսեն Շահենի Եղիազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել:
Արսեն Շահենի Եղիազարյանից հօգուտ տուժող Մարգարիտա Գրիգորի Սիմոնյանի բռնագանձել 236.400 ՀՀ դրամ, որպես հանցագործությամբ պատճառված վնաս և 200.000 ՀՀ դրամ, որպես փաստաբանական ծառայության համար նրա կողմից վճարված գումար:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
Բնագրի հետ ճիշտ է
ԴԱՏԱՎՈՐ Լ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ