Հիմնական
Գործի համար:
ԵԱՔԴ/0044/01/10
Վիճակագրական տողի համար :
6.3
Պատասխանող
Ավետիք Օրդյան
Ավետիք Օրդյան Ալբերտի
Ավետիք Օրդյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մանուշակ Պետրոսյան
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Լևոն Ավետիսյան
Վճռաբեկ
Դավիթ Ավետիսյան
Համլետ Ասատրյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մանուշակ Պետրոսյան
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Լևոն Ավետիսյան
Վճռաբեկ
Դավիթ Ավետիսյան
Համլետ Ասատրյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2010-09-30 | 14:00 | 5 | |||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2010-05-03 | 14:00 | 2 | |||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2010-07-21 | 14:00 | 2 |
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
Գործ. ԵԱՔԴ/0044/01/10
30 սեպտեմբերի 2010թ. ք.Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ
Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆՒ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա. ՇԱՀԳԱԼԴՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Մ. ԹՈՎՄԱՍՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂԻ ՕՐԻՆԱԿԱՆ
ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Գ. ԲԱՅԼՈՒԶՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Ա. ՊԱՊԻԿՅԱՆԻ
Դռնբաց դատական նիստում քննելով դատախազ Հր. Բադալյանի և տուժող Ա. Բուդոյանի օրինական ներկայացուցիչ Գ. Բայլուզյանի վերաքննիչ բողոքները` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, և մյուսների, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանը /այսուհետև դատարան/ 2010 թվականի հուլիսի 22-ի դատավճռի դեմ.
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
Նախաքննական մարմնի 2008թ. հոկտեմբերի 09-ի որոշմամբ սույն գործով Ավետիք Ալբերտի Օրդյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և վերջինիս նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին և հայտարարվել է հետախուզում:
2009թ. փետրվարի 02-ին Ավետիք Օրդյանը ինքնակամ ներկայացել է ոստիկանության Արաբկիրի բաժին:
2009թ. մարտի 25-ի որոշմամբ Ավետիք Օրդյանի նկատմամբ կրկին հայտարարվել է հետախուզում:
2009 թվականի մարտի 26-ին Ա. Օրդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը փոփոխվել է և որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը:
2009 թվականի դեկտեմբերի 06-ին Ավետիք Օրդյանը ՌԴ Սոչի քաղաքից էտապավորվել է ՀՀ:
Սույն քրեական գործով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով որպես մեղադրյալներ են ներգրավվել նաև Հարություն Սամվելի Մկրտչյանը և Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանը, վերջիններիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին և հայտարարվել է հետախուզում:
2010 թվականի մարտի 25-ի որոշմամբ թիվ 14130108 քրեական գործից մեղադրյալներ Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի և Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի մասով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով մասն անջատվել է և շնորհվել է թիվ 14109810 համարը:
2010 թվականի ապրիլի 07-ին թիվ 14130108 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ա. Օրդյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Գործի դատաքննության ընթացքում մեղադրող Ա.Շահազիզյանի միջնորդությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 28 հոդվածի կարգով Դատարանի 2010թ. հուլիսի 21-ի որոշմամբ թիվ ԵԱՔԴ 0044/01/10 (14130108) քրեական գործից ամբաստանյալ Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքի մասն անջատվել և միացվել է թիվ 14109810 քրեական գործին, իսկ Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի վերաբերյալ քրեական գործի քննությունը շարունակվել է ՀՀ քրեական օրեսնգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով և 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքների շրջանակներում, այն բանի համար, որ նա 2008թ. հունիս ամսին Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մոտակայքում խաբեության միջոցով Տիգրան Արտաշեսի Բաղդասարյանից հափշտակել է վերջինիս ՙՍոնի Էրիքսոն w-800՚ մոդելի հեռախոսը` պատճառելով 33.000 ՀՀ դրամի վնաս:
Բացի այդ, կրկին անգամ, 2008թ. հունիսին Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի և Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի հետ նախնական համաձայնությամբ Երևան քաղաքի Ազատության 7բ շենքի մոտ անչափահաս Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանի վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ տարածելու սպառնալիքով վերջինից հափշտակել են նրա ոսկյա մատանին` պատճառելով 13.500 ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
Կրկին անգամ, 2008թ հուլիսին նախնական համաձայնության գալով Հարություն Մկրտչյանի հետ, Երևան քաղաքի Ազատության 7բ շենքի մոտ խաբեության միջոցով հափշտակել են անչափահաս Միքայել Վահեի Սաֆարյանի ՙՆոկիա Ն-73՚ մոդելի բջջային հեռախոսը, վերջինիս պատճառելով 110.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
Կրկին անգամ, 2008թ օգոստոսի սկզբներին, Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մոտակայքում անչափահաս Մհեր Էդուարդի Ներսիսյանից խաբեության միջոցով հափշտակել է նրա 8 գրամանոց ոսկյա շղթան` պատճառելով 48.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
Բացի այդ, կրկին անգամ, 2008թ օգոստոսի 9-ին ժամը 1500-ից մինչև ժամը 22:00-ն ընկած ժամանակահատվածում Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, ապօրինի մուտք գործելու եղանակով Գայանե Գրիգորի Բայլուզյանի Արաբկիր 53 փողոցի 5 տնից գաղտնի կերպով հափշտակել են վերջինիս պատկանող 550.000 ՀՀ դրամ, 750 ԱՄՆ դոլար, 100 եվրո գումար, տարբեր տեսակի ապրանքներ և ոսկյա զարդեր, վերջինիս պատճառելով 1.642.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
Մեղադրող Ա.Շահազիզյանը գտնելով, որ դատաքննության ընթացքում բավարար ապացույցներ ձեռք չեն բերվել տուժող Մայիս Բայլուզյանի մատանին ամբաստանյալներ Ա. Օրդյանի, Հ. Մկրտչյանի և Ա. Չիբուխչյանի կողմից շորթման եղանակով հափշտակելու վերաբերյալ, միջնորդել է այդ դրվագի համար Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով:
Դատարանը նկատի ունենալով, որ մեղադրողի կողմից հարուցված միջնորդությունը հիմնավոր է, բավարարել է այն և իր 22.07.2010 թվականի դատավճռով Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով և դատապարտել է ազատազրկման երկու (2) տարի ժամկետով` պատժի սկիզբը հաշվելով 2009թ. հուլիսի 09-ից, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Ավետիք Օրդյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժողներ Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանի, Տիգրան Արտաշեսի Բաղդասարյանի, Մհեր Էդուարդի Սարգսյանի, Միքայել Վահեի Սաֆարյանի քաղաքացիական հայցերի հարցը համարվել է լուծված:
Տուժող Գայանե Գրիգորի Բայլուզյանի քաղաքացիական հայցի հարցը թողնվել է լուծելու թիվ 14109810 քրեական գործի շրջանակներում:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և անչափահաս տուժող Մայիս Բայլուզյանի օրինական ներկայացուցիչ Գայանե Բայլուզյանին ի պահ հանձնված ոսկյա մատանին թողնվել է վերջինիս տնօրինությանը:
2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են բերել Երևան քաղաքի դատախազ Հր. Բադալյանը և տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գ. Բայլուզյանը` հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Բողոքաբեր Հր. Բադալյանը վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ դատարանի դատավճիռը ամբաստանյալ Ա. Օրդյանի կողմից տուժող Մ. Բայլուզյանի մատանին շորթման եղանակով հափշտակելու արարքը խարդախություն վերաորակելու և Ա. Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով մեղավոր ճանաչելու մասով անհիմն է և չպատճառաբանված: Այն կայացվել է նյութական իրավունքի նորմերի խախտմամբ և ենթակա է բեկանման, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Դատարանի վերլուծություններն այն մասին, որ բավարար ապացույցներ ձեռք չեն բերվել Ավետիք Օրդյանի կողմից 2008 թվականի հունիսին Աշոտ Չիբուխչյանի և Հ. Մկրտչյանի հետ նախնական համաձայնությամբ անչափահաս Մայիս Բայլուզյանի վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ տարածելու սպառնալիքով վերջինիցս ոսկյա մատանին հափշտակելու վերաբերյալ, անհիմն են, չեն բխում քրեական գործով նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված, դատաքննության ընթացքում հետազոտված և հաստատված ապացույցներից, քանի որ նախաքննության ընթացքում տուժող Մ. Բայլուզյանը իր ցուցմունքներով և մեղադրյալ Ա. Օրդյանի հետ առերեսման ժամանակ պնդել է և նկարագրել է նշված դրվագի մանրամասները:
Դատարանի կողմից ճիշտ չեն գնահատվել և ոչ լրիվությամբ են վերլուծվել տուժող Մ. Բայլուզյանի դռնփակ դատական նիստում տված ցուցմունքը: Տուժողը իրականում ամբողջությամբ պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքները և կաշկանդված լինելով դահլիճում ներկա կանանցից չի կարողացել բառացի նշել իր անձը արատավորող այն արտահայտությունները, որոնք Ա. Օրդյանը մյուս տղաների հետ սպառնացել է տարածել շրջապատում` մատանին չտալու դեպքում:
Դատարանը ամբաստանյալ Ա. Օրդյանի կողմից խարդախություն կատարելու հանգամանքը հիմնավորող ապացույց է դիտել նաև վկաներ Վ. Նազարյանի և Վ. Հովհաննիսյանի ցուցմունքները, մինչդեռ, նշված երկու անձանցից և ոչ մեկը ներկա չի գտնվել տուժող Մ. Բայլուզյանի, ամբաստանյալ Ա. Օրդյանի և մյուս տղաների խոսակցությանը, իսկ միայն այն հանգամանքը, որ համաձայն վերջիններիս ցուցմունքների, Մ. Բայլուզյանը Ա. Օրդյանի հետ գնացել է գրավատուն, չի նշանակում, որ վերջինս կամավոր է գրավադրել իր մատանին: Ավելին, Մ. Բայլուզյանը ինչպես նախաքննական, այնպես էլ դատաքննական ցուցմունքներում պնդել է, որ ինքը, մատանին գրավադրելու ժամանակ, Ա. Օրդյանի հետ գրավատուն չի գնացել, այլ գնացել է դրանից որոշ ժամանակ անց, երբ արդեն Ա. Օրդյանը այլևս գրավատանը չի եղել, որպեսզի ճշտի, թե իրականում իր մատանին գրավադրել են, թե ոչ:
Բացի այդ, նշանակված դատաապրանքագիտական փորձաքննության համաձայն, Մ. Բայլուզյանից շորթմամբ հափշտակված մատանու շուկայական արժեքը կազմել է 13.500 ՀՀ դրամ: <<Վարչական իրավախախտումների մասին>> ՀՀ օրենսգրքի 53-րդ հոդվածի համաձայն, խարդախության եղանակով հափշտակությունների մանր չափ է սահմանված նվազագույն աշխատավարձի եռեսնապատիկը չգերազանցող գումարը` այսինքն` 30.000 ՀՀ դրամը, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն հափշտակությունների մանր չափ է սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հինգապատիկից հինգհարյուրապատիկը չգերազանցող գումարը: Օրենսգրքում առկա նման հակասության պայմաններում առավելությունը պետք է տրվի <<Վարչական իրավախախտումների մասին> ՀՀ օրենքի նորմին, քանի որ այն բարելավում է ամբաստանյալի վիճակը:
Բողոքաբերը միջնորդել է նշված հանգամանքները հաշվի առնելով մասնակիրեն բեկանել դատավճիռը, տուժող Մ. Բայլուզյանի մատանին հափշտակելու համար Ա. Օրդյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով և վերջինիս նկատմամբ նշանակել նշված հոդվածի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկման ձևով պատիժ:
Տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գայանե Բայլուզյանը վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ դատարանի կողմից թույլ են տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ, որն արտահայտվել է նրանում, որ նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված ապացույցներին դատարանի կողմից ճիշտ գնահատական չի տրվել: Դատարանը անհիմն արժանահավատ է համարել դատաքննության ընթացքում ձեռք բերված ակնհայտ կեղծ ցուցմունքները:
Դատավարության ողջ ընթացքում մեղադրողը ստանձնել է ամբաստանյալի շահերի պաշտպանությունը, հերքել է իր իսկ կողմից հաստատված մեղադրական եզրակացությունը, իսկ դատարանը բավարարել է ամբաստանյալի պաշտպանությանն ուղղված մեղադրողի կողմից ներկայացված բոլոր միջնորդությունները և վերջինիս աջակցությամբ ստեղծվել են արհեստական ապացույցներ, ինչի առնչությամբ ներկայացվել են դիմում-բողոքներ:
Դատարանը անդրադառնալով Ավետիք Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը մեղադրողի միջնորդությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով վերաորակելու հարցին, դատավճռի հիմքում դրել է այն հանգամանքը, որ տուժող Ա. Բայլուզյանը իր ցուցմունքում որևէ լուրջ փաստարկ չի ներկայացրել` ամաստանյալի կողմից իր անձն արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու սպառնալիքի վերաբերյալ, մինչդեռ իրականում տուժողի կողմից դատական նիստում տրված ցուցմունքով ներկայացվել է սպառնալիքների բնույթն ու իրական վտանգը:
Բացի այդ, ամբաստանյալի կողմից շորթում կատարելու հանգամանքը հաստատված է նաև գործում առկա վկա Վազգեն Հովհաննիսյանի նախաքննական ցուցմունքներով, որը նույնիսկ փորձել է կանխել հանցագործությունը, սակայն դեպքի վայրից հեռանալուց հետո հանցագործները ավարտին են հասցրել իրենց հանցավոր մտադրությունը:
Գործով վկա Վ. Առաքելյանը գործի դատաքննության ընթացքում փոխել է իր կողմից նախկինում տրված ցուցմունքները, ինչը և դատարանի կողմից արժանահավատ է դիտվել:
Դատարանը անարժանահավատ է համարել նաև գործով տուժող Ա. Բայլուզյանի ցուցմունքները, այն դեպքում երբ ամբաստանյալնի ցուցմունքները, որով վերջինս փորձում է խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից, համարել է արժանահավատ:
Բացի այդ, ինչպես նախաքննական մարմինը, այնպես էլ դատարանը ուշադրության չեն արժանացրել այն հանգամանքը, որ Ա. Օրդյանը օգտագործելով իր <<հեղինակությունը>> հանցագործության մեջ ներգրավել է նաև այլ անչափահասների և նրա գործողությունների հետևանքով տուժել են 4 անչափահասներ:
Ըստ բողոքաբերի դատարանի կողմից Ավետիք Օրդյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը անջատելու և թիվ 14109810 քրեական գործին միացնելու միջոցով խախտվել է ՀՀ արդարադատության արդյունավետության շահերը:
Դատարանի կողմից չի պահպանվել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ պահանջները, այն է` ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվել է ակնհայտ մեղմ պատիժ:
Դատարանը արձանագրել է, որ ամբաստանյալի պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներ չկան, մինչդեռ հանցագործությամբ պատճառվել է ծանր հետևանքներ, հանցանքը կատարվել է մի խումբ անձանց, կազմակերպված խմբի, հանցավոր համագործակցության կազմում, հանցագործությունների մեջ ամբաստանյալը ունեցել է առանձնապես ակտիվ դեր, հանցանքն ըստ ցուցմունքների կատարել է թմրեցնող նյութերի ազդեցության տակ:
Ելնելով վերոգրյալից միջնորդել է Ավետիք Օրդյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով, 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և սահմանել նշված հոդվածների սանկցիայով նախատեսված համաչափ պատիժ` ազատազրկման ձևով:
3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով մեղադրողի և տուժողի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքների կապակցությամբ և պաշտպանական կողմի պատասխանը վերաքննիչ բողոքների դեմ, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, գործով տուժող Ա. Բայլուզյանի դրվագով հաստատված է, իսկ մեղադրողի և տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գ. Բայլուզյանի կողմից բերված պատճառաբանություններն ու վերաքննիչ բողոքների փաստարկները, առ այն, որ Ա. Օրդյանին նախաքննական մարմնի կողմից տուժող Ա. Բայլուզյանից 13.500 ՀՀ դրամ արժողությամբ մատանին շորթման եղանակով հափշտակելու վերաբերյալ առաջադրված մեղադրանքի դրվագը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերի հատկանիշնմերին, հերքված են գործով ձեռք բերված և սույն որոշման հիմքում դրված հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող, Երևանի Արաբկիր 53 փողոցի 5 տան բնակիչ, Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանը փոփոխել է նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները և դեպքի կապակցությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008թ հունիս ամսին, ստույգ օրը չի հիշում, ցերեկվա ժամերին, երբ անցնելիս է եղել Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մոտակայքով, իրեն մոտ է կանչել նույն բակի բնակիչ Ավետիք Օրդյանը, ով այդ պահին կանգնած է եղել կրկին նույն բակի բնակիչներ Աշոտ Չիբուխչյանի, Հարություն Մկրտչյանի և Վազգեն Հովհաննիսյանի հետ: Այդ ժամանակ Վազգենը հեռացել է և ինքը մնացել է Ավետիքի, Աշոտի և Հարությունի հետ: Վերջիններս իրենից պահանջել են իր մատին դրված ոսկյա մատանին: Ինքը հրաժարվել է պահանջը կատարելուց, որից հետո նշված երեք անձինք սկսել են սպառնալ, որ եթե նա իրենց չտա մատանին, նրանք իր վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ կտարածեն շրջապատում և ինքն այլևս չի կարողանա բնակվել այդ թաղամասում: Մասնավորապես սպառնացել են, որ կտարածեն, որ ինքը ՙլավ՚ տղա չի, վարքաբեկված անձնավորություն է, որից հետո բոլորն իր կողքով անցնելիս կթքեն իր վրա: Ինքը վախեցել է այդ սպառնալիքներից, քանի որ նրանք իրենից տարիքով մեծ են և շրջապատում հեղինակություն են վայելել: Նշված սպառնալիքներից դրդված ինքը ոսկյա մատանին տվել է Ավետիք Օրդյանին և վերջիններս այն տարել են գրավատուն: Դեպքից որոշ ժամանակ անց Հ.Մկրտչյանը զանգահարել է իրեն և խնդրել, որ ոստիկանությունում նշի, որ մատանին հափշտակելուց սպառնալիքներ եղել են միայն Ավետիք Օրդյանի և Աշոտ Չիբուխչյանի կողմից, իսկ ինքը ոչինչ չի արել: Ավետիք Օրդյանը, Հարություն Մկրտչյանը և Աշոտ Չիբուխչյանը իր հասցեին արատավորող տեղեկություններ տարածելու սպառնալիքի տակ, հափշտակել են իր ոսկյա մատանին և պատճառել են նյութական վնաս:
Դատական քննության ընթացքում տուժող Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Ավետիքն ու Հարությունն իրենից պահանջել են իր ոսկյա մատանին, ասելով որ երկու օրից կվերադարձնեն: Ինքը չի համաձայնել, բայց երբ իրենց հարևան Աշոտը, ում ինքը վստահում էր, ասել է ՙտուր, ես տեր եմ՚, ինքը մատանին տվել է: Հետագայում անընդհատ Ավետիքից պահանջել է, որ մատանին հանեն գրավադրումից, քանի դեռ իր մայրը չի իմացել, բայց Ավետիքն ասել է, որ փողի մի մասը ունի, մի մասն էլ ինքը պետք է տա: Դրա համար լողավազան գնալու պատրվակով երկու հազար դրամ վերցրել է մորից և մարել գրավատան տոկոսները, սակայն դրանից հետո էլ, իրար վրա գցելով Ավետիքը և Հարությունը մատանին չեն հանել գրավադրումից:
Վկա, Երևանի Ազատության պողոտայի 9/4 շենքի 25 բնակարանի բնակիչ Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Ավետիք Օրդյանին, Հարություն Մկրտչյանին և Աշոտ Չիբուխչյանին ճանաչում է բակից: Նրանց հետ ժամանակ առ ժամանակ գտնվել է մոտ հարաբերությունների մեջ: Շրջակայքի խոսակցություններից տեղեկացել է նրանց կողմից թմրադեղեր օգտագործելու նասին: 2008թ. հունիս ամսին, ժամը մոտավորապես 13: 00-ի սահմաններում, ինքը կանգնած է եղել Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մոտակայքում Ավետիք Օրդյանի, Հարություն Մկրտչյանի և Աշոտ Չիբուխչյանի հետ միասին: Այնտեղ է եղել նաև բակի երեխաներից Մայիս Բայլուզյանը, որի մատին եղել է ոսկեգույն մատանի: Այդ ժամանակ Ավետիք Օրդյանը սնդիկի պես պտտվել է Մայիս Բայլուզյանի շուրջը և նայել նրա մատանուն, որից հետո պահանջել է, որ իրեն տա մատանին, իբր վերադարձնելու պայմանով: Նա ցանկացել է մատանին գրավ թողնել գրավատանը: Նրա պահանջներին են միացել նաև Աշոտ Չիբուխչյանը և Հարություն Մկրտչյանը: Այդ ժամանակ Ավետիք Օդյանը Մայիս Բայլուզյանի ձեռքից վերցրել է մատանին, սակայն ինքը հետ է վերցրել մատանին և այն վերադարձրել է Մայիսին ու հեռացել է` ամոթանք տալով Ավետիք Օրդյանին` երեխայի ձեռքից մատանի վերցնելու համար: Որոշակի ժամանակ անց, տանից դուրս գալիս կրկին հանդիպել է Մայիս Բայլուզյանին, ով կարծես թե լացելիս է եղել: Այն հարցին, թե ինչ է պատահել իր հետ, Մ.Բայլուզյանը պատասխանել է, որ Ա.Օրդյանը մատանին վերցրել է իր ձեռքից: Իր ներկայությամբ սպառնալիքներ Մայիս Բայլուզյանի նկատմամբ չի եղել, սակայն ինքը չի բացառում, որ նման սպառնալիքներ եղած լինեն, քանի որ, երբ ինքը տեսել է Մ.Բայլուզյանին, նա լացելիս է եղել: Դեպքից որոշ ժամանակ հետո ինքն այլևս չի հանդիպել Ա.Օրդյանին, Ա.Չիբուխչյանին և Հ.Մկրտչյանին: Նշել է նաև, որ այդ ժամանակահատվածում նշված անձինք կարծես, թե ինչ-որ գաղտնիքներ են ունեցել իրենից և աշխատել են իր հետ չշփվել և այդ ընթացքում ինքը նրանցից գրեթե ոչ մի տեղեկություն չի ունեցել:
Դատական քննության ընթացքում Վազգեն Հովհաննիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը մատանին ամբաստանյալ Ա. Օրդյանի ձեռքից չի վերցրել և Մայիսին չի վերադարձրել: Իր ներկայությամբ որևէ սպառնալիք չի եղել: Մայիս Բայլուզյանն իր կամքով է հանձնել մատանին, պայմանով որ հաջորդ օրը պետք է վերադարձնեին: Մայիսն իրեն դժգոհել է երկրորդ օրը, քանի որ այդ օրը մատանին գրավատնից չեն հանել: Ինքը գրավատան աշխատողից իմացել է, որ մատանին գրավ դնելու ժամանակ Մայիսը նույնպես գրավատանն է եղել:
Սույն գործով դատարանում որպես լրացուցիչ վկա հարցաքննված Վլադիմիր Նազարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՙԱլիկ՚ ՍՊԸ-ում որպես գնահատող: Մայիս Բայլուզյանին և Ավետիք Օրդյանին ճանաչում է որպես նույն թաղամասի բնակիչների: Մատանու գրավադրման ժամանակ Մայիս Բայլուզյանը եղել է Ավետիք Օրդյանի հետ և նա ինքն է իր մատից հանել ու տվել մատանին: Գործարքը կատարվել է Ավետիքի անձնագրով: Երկու ժամ հետո, Մայիսը գնացել է գրավատուն և հարցրել իրեն. մատանին հանել են, թե` ոչ:
Գործով որպես լրացուցիչ վկա հարցաքննված Վեներա Մանուկյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008թ. ապրիլի 4-ից աշխատում է ՙԱլիկ՚ ՍՊԸ-ում: Ինքը պայմանագիր կնքող է եղել: Քաղաքացին մոտենում է իրեն, ներկայացնում ոսկին: Ինքը ոսկին տալիս է գնահատողին, վերջինս ստուգելով այն, տալիս է իրեն, ինքը գումարը տալիս է քաղաքացուն: Ինքը չի հիշում Ավետիք Օրդյանին, քանի որ շատ մարդիկ են մտնում դուրս գալիս և բոլորին հիշել հնարավոր չէ:
Մայիս Բայլուզյանի և Ավետիք Օրդյանի առերես հարցաքննության արձանագրությամբ այն մասին, որ Մայիս Բայլուզյանը նախաքննության ընթացքում տված իր ցուցմունքները պնդել է առերես, իսկ Ավետիք Օրդյանը հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց:
Փորձագետի թիվ 43420810 եզրակացությամբ այն մասին, որ փորձաքննության ներկայացված Մայիս Բայլուզյանից Ավետիք Օրդյանի, Աշոտ Չիբուխչյանի, Հարություն Մկրտչյանի կողմից շորթման միջոցով հափշտակված մատանին 2,534 գրամ քաշով է, պատրաստված է 583 հարգի ոսկու համաձուլվածքից, դրա վրա առկա մեկ հատ քարը հանդիսանում է ապակի: Նշված մատանու շուկայական արժեքը կազմում է 13.500 ՀՀ դրամ գումար:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված Մայիս Բայլուզյանից Ավետիք Օրդյանի, Աշոտ Չիբուխչյանի, Հարություն Մկրտչյանի կողմից շորթման միջոցով հափշտակված ոսկյա մատանու առկայությամբ:
Սույն քրեական գործով և դատաքննության ընթացքում ձեռք բերված լրացուցիչ ապացույցների պայմաններում ընդհանուր իրավասության դատարանում մեղադրող Ա.Շահազիզյանը գտնելով, որ տուժող Մայիս Բայլուզյանի մատանին ամբաստանյալ Ա. Օրդյանի և մյուսների կողմից շորթման եղանակով հափշտակելու վերաբերյալ ձեռք չեն բերվել բավարար ապացույցներ, միջնորդել է նշված դրվագով Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով:
Դատարանը քննության առնելով մեղադրող Ա. Շահազիզյանի միջնորդությունը, այն բավարարել է` պատճառաբանելով, որ ամբաստանյալ Ա. Օրդյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմքում նախաքննության մարմնի կողմից որպես ապացույց դրվել է հիմնականում անչափահաս տուժող Մայիս Բայլուզյանի և դրան ածանցվող նրա մոր` Գայանե Բայլուզյանի ցուցմունքները:
Բացի այդ, քրեական գործի դատական քննության ընթացքում տուժող Մայիս Բայլուզյանի և նրա օրինական ներկայացուցիչ Գայանե Բայլուզյանի միջնորդությամբ տեղի ունեցած դռնփակ դատական նիստում տուժող Մ. Բայլուզյանն ըստ էության որևէ լուրջ փաստարկ չի ներկայացրել ամբաստանյալ Ա. Օրդյանի կողմից իր անձն արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու սպառնալիքների վերաբերյալ: Ավելին, ցուցմունք է տվել, որ ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանի հետ ինքը գտնվել է ջերմ փոխհարաբերությունների մեջ, նրան ընդունել է որպես ՙավագ եղբայր՚ և ինչպես դեպքից առաջ, այնպես էլ դրանից հետո ինքը հաճախակի գտնվել է ամբաստանյալի տանը, զբաղվել են համակարգչային խաղերով, ինչը հաստատել է նաև
ամբաստանյալ Ա.Օրդյանը իր ցուցմունքներով:
Գործով վկաներ Վլադիմիր Նազարյանը և Վազգեն Հովհաննիսյանը նույնպես իրենց ցուցմունքներով հիմնավորվել են, որ տուժող Մայիս Բայլուզյանն ամբաստանյալ Ա. Օրդյանի հետ միասին գնացել է գրավատուն և իր մատանին կամովին գրավադրել է:
Վերոգրյալ փաստերի ճնշման տակ դատարանը իրավացիորեն հանգել է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանը տուժող Մայիս Բայլուզյանի մատանին հափշտակել է ոչ թե շորթման եղանակով, այլ` խարդախությամբ, որ նշված դրվագով Ավետիք Օրդյանի կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերի հատկանիշներին, այն է`
Ամբաստանյալ Ա. Օրդյանը և մյուսները տուժող Մ. Բայլուզյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով դրսևորել են այնպիսի վարքագիծ, որով մոլորության մեջ են գցել գույքի սեփականատեր հանդիսացող Մ. Բայլուզյանին` իրենց իրական մտադրությունների կապակցությամբ, նրա մոտ վստահություն են առաջացրել իրենց ապագա վարքագծի կապակցությամբ, որի պայմաններոյմ Մ. Բայլուզյանը իր կամքով մատանին հանձնել է ամբաստանյալ Ա. Օրդյանին` համոզված լինելով, որ այն վերջինս կվերադարձնի իրեն։
Վերաքննիչ դատարանը անդրադառնալով տուժողի օրինական ներկայացուցչի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններին այն մասին, որ դատարանի կողմից ճիշտ չեն գնահատվել ու վերլուծվել տուժող Մ. Բայլուզյանի դռնփակ դատական նիստում տված ցուցմունքը, քանի որ վերջինս ամբողջությամբ պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքները և կաշկանդված լինելով դահլիճում ներկա կանանցից չի կարողացել բառացի նշել իր անձը արատավորող արտահայտությունները և այլն, գտնում է, որ այն անհիմն է ու չպատճառաբանված, քանի որ նախաքննության ընթացքում բացի տուժող Մ. Բայլուզյանի ցուցմունքներից ամբաստանյալ Ա. Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով մեղսագրված արարքը կատարելու մեջ մեղադրող այլ ապացույցներ ձեռք չեն բերվել:
Իսկ ինչ վերաբերվում է այն հանգամանքին, որ նախաքննության ընթացքում տուժող Մ. Բայլուզյանը իր ցուցմունքներում և մեղադրյալ Ա. Օրդյանի հետ առերեսման ժամանակ պնդել է և նկարագրել է նշված դրվագի մանրամասները, հանգում է այն հետևության, որ տուժող Մ. Բայլուզյանի կողմից հիշյալ դրվագի կապակցությամբ տրված ցուցմունքների արժանահավատության հարցը դատարանի գնահատման խնդիրն է, և այն հանգամանքը, որ տուժողը նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալի դեմ տրված մերկապարանոց ու միակողմանի ցուցմունքները պնդել է նաև ամբաստանյալի հետ առերես հարցաքննվելիս, դեռևս բավարար չէ ամբաստանյալ Ա. Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված համարելու համար:
Վերաքննիչ դատարանը անդրադառնալով տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գ. Բայլուզյանի կողմից ներկայացված պատճառաբանություններին այն մասին, որ մեղադրողի աջակցությամբ ստեղծվել են արհեստական ապացույցներ, հանգում է այն հետևության, որ այն ըստ էության հիմնազուրկ է և իր հաստատումը չի գտել գործի նյութերում:
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը հետազոտելով նախաքննության, առաջին ատյանի դատարանի և վերաքննիչ դատարանի դատաքննությունների ընթացքում ձեռք բերված ապացույցները, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցները իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանին մեղսագրված արարքը գործով տուժող Ա. Օրդյանի դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերից մեղադրողի միջնորդությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով վերաորակելը հիմնավորված և հաստատված է գործին վերաբերվող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, քրեական գործի ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում թույլ չեն տրվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, որոնք գործին մասնակցող անձանց օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել են կամ կարող են ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, և գործի փաստական հանգամանքների մասին դատարանի դատավճռում շարադրված հետևությունները բխում են քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից, ամբաստանյալ Ա. Օրդյանի նկատմամբ կիրառվել է քրեական այն օրենքը, որը ենթակա էր կիրառման, այսինքն նրան մեղսագրված արարքը տուժող Ա. Բայլուզյանի դրվագով համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերի հատկանիշներին:
Վերաքննիչ քրեական դատարանը նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Ա. Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը սույն գործով տուժողներ Տիգրան Արտաշեսի Բաղդասարյանի և Միքայել Վահեի Սաֆարյանի, Մհեր Էդուարդի Ներսիսյանի դրվագներով չի վիճարկվում և նրանց վերաբերյալ ինչպես մեղադրողը, այնպես էլ տուժողի օրինական ներկայացուցիչը վերաքննիչ բողոքներ չեն բերել, ուստի դատարանը նշված դրվագներով չի անդրադառնում դատարանի դատավճռին:
Միաժամանակ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա. Օրդյանը տուժող Մ. Բայլուզյանի մատանին խարդախության եղանակով հափշտակելու դրվագով ենթակա չէ քրեական պատասխանատվության և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով նրան մեղսագրված արարքի ծավալից պետք է հանել տուժող Ա. Բայլուզյանից խարդախության եղանակով 13.500 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա մատանին հափշտակելու դրվագը` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 21-րդ գլխում հափշտակության մանր չափ է համարվում հանցագործության պահին uահմանված նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկը չգերազանցող գումարը (արժեքը)։ ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ընդունվել է 2003թ. ապրիլի 29-ին, գործողության մեջ է դրվել 2003թ. օգոստոսի 1-ից։
Վարչական իրավախախտումների մասին ՀՀ օրենքի 53-րդ հոդվածի համաձայն` գույքի մանր հափշտակումը յուրացման, վատնման, պաշտոնեական դիրքի չարաշահման կամ խարդախության միջոցով` առաջացնում է տուգանքի նշանակում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի լրիվ չափից մինչև եռապատիկը։ Ծանոթության համաձայն մանր հափշտակության չափն է` իրավախախտումը կատարելու պահին Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երեսնապատիկ չափը չգերազանցող գումարը (արժեքը)։ Նշված հոդվածում վերջին փոփոխությունը կատարվել է 2001թ. մարտի 7-ին։
Իրավական ակտերի մասին ՀՀ օրենքի 24-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` միևնույն մարմնի նոր ընդունած իրավական ակտը չպետք է հակասի նախկինում ընդունված և ուժի մեջ մտած հավասար իրավաբանական ուժ ունեցող իրավական ակտերին։ Միևնույն մարմնի ընդունած հավասար իրավաբանական ուժ ունեցող իրավական ակտերի միջև հակասությունների դեպքում գործում են ավելի վաղ ուժի մեջ մտած իրավական ակտերի նորմերը։ Իսկ 7-րդ մասի համաձայն` հավասար իրավաբանական ուժ ունեցող նորմատիվ իրավական ակտերի կամ նույն իրավական ակտի տարբեր մասերի միջև հակասության դեպքում պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինները ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց հետ հարաբերություններում պետք է կիրառեն ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց համար նախընտրելի նորմատիվ իրավական ակտը կամ դրա մասը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող oրենքը հետադարձ ուժ ունի։
ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ուժի մեջ է մտել ավելի ուշ քան վարչական իրավախախտումների մասին ՀՀ օրենքի 53-րդ հոդվածում կատարված փոփոխությունը։ Հետևաբար ՀՀ քրեական օրենսգրքի և վարչական իրավախախտումների մասին ՀՀ օրենքի միջև հակասության դեպքում` գործում են ավելի վաղ ընդունված` վարչական իրավախախտումների մասին ՀՀ օրենքի դրույթները։ Բացի այդ ՀՀ քրեական օրենսգիրքը և վարչական իրավախախտումների մասին ՀՀ օրենքը տվյալ իրավիճակում հավասար իրավաբանական ուժ ունեցող նորմատիվ իրավական ակտեր են։ Վերոհիշյալ հակասության դեպքում կիրառման ենթակա է ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց համար նախընտրելի իրավական ակտը` այսինքն, վարչական իրավախախտումների մասին ՀՀ օրենքի 53-րդ հոդվածը, որը նախընտրելի է ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանի համար։
Վերաքննիչ քրեական դատարանը քննության առնելով ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը խստացնելու վերաբերյալ տուժողի օրինական ներկայացուցչի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունները, հանգում է այն հետևության, որ վերջինիս վերաքննիչ բողոքը այդ մասով նույնպես անհիմն է և ենթակա է մերժման` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հագամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով մեղադրվող ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով բազմակողմանի ստուգման ու պատշաճ գնահատության է ենթարկել ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցանքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալը նախկինում դատապարտված, արատավորված չի եղել, և պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ, ինչը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից` համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին:
Ինչ վերաբերվում է տուժողի օրինական ներկայացուցչի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններին այն մասին, որ դատարանի կողմից ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի չեն առնվել վերջինիս պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ հանցագործությամբ պատճառվել է ծանր հետևանքներ, հանցանքը կատարվել է մի խումբ անձանց, կազմակերպված խմբի, հանցավոր համագործակցության կազմում, հանցագործությունների մեջ ամբաստանյալը ունեցել է առանձնապես ակտիվ դեր, հանցանքն ըստ ցուցմունքների կատարել է թմրեցնող նյութերի ազդեցության տակ և այլն, ապա դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տուժողի օրինական ներկայացուցիչը վերաքննիչ բողոքով բերված հիշյալ փաստարկները հիմնավորող ապացույցներ չի ներկայացրել, այդպիսիք ձեռք չեն բերվել նաև սույն քրեական գործի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում, հետևաբար տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գ. Բայլուզյանի կողմից մատնանշված վերոգրյալ պատճառաբանությունները չեն կարող դիտվել որպես ամբաստանյալի պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներ և հիմք հանդիսանալ վերջինիս նկատմամբ դատսրանի դատավճռով նշանակված պատիժը խստացման առումով փոփոխելու համար:
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ, ամբաստանյալ Ա. Օրդյանին մեղսագրված արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով վերաորակելը բխում է քրեական գործի փաստական տվյալներից, դատարանի դատավճիռը այդ մասով օրինական է ու հիմնավորված, ուստի այն բեկանելու և բերված վերաքննիչ բողոքները բավարարելու հիմքեր չկան:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ 394-րդ, 402-րդ հոդվածներով ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը.
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Մեղադրող Ա. Շահգալդյանի և տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գ. Բայլուզյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.07.2010 թվականի դատավճիռն ըստ մեղադրանքի Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով թողնել անփոփոխ` ամբաստանյալ Ա. Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքի ծավալից հանելով Մ. Բայլուզյանից խարդախությամբ 13.500 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկայ մատանին հափշտակելու մասը:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին` այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
Գործ. ԵԱՔԴ/0044/01/10
30 սեպտեմբերի 2010թ. ք.Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ
Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆՒ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա. ՇԱՀԳԱԼԴՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Մ. ԹՈՎՄԱՍՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂԻ ՕՐԻՆԱԿԱՆ
ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Գ. ԲԱՅԼՈՒԶՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Ա. ՊԱՊԻԿՅԱՆԻ
Դռնբաց դատական նիստում քննելով դատախազ Հր. Բադալյանի և տուժող Ա. Բուդոյանի օրինական ներկայացուցիչ Գ. Բայլուզյանի վերաքննիչ բողոքները` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, և մյուսների, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանը /այսուհետև դատարան/ 2010 թվականի հուլիսի 22-ի դատավճռի դեմ.
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
Նախաքննական մարմնի 2008թ. հոկտեմբերի 09-ի որոշմամբ սույն գործով Ավետիք Ալբերտի Օրդյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և վերջինիս նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին և հայտարարվել է հետախուզում:
2009թ. փետրվարի 02-ին Ավետիք Օրդյանը ինքնակամ ներկայացել է ոստիկանության Արաբկիրի բաժին:
2009թ. մարտի 25-ի որոշմամբ Ավետիք Օրդյանի նկատմամբ կրկին հայտարարվել է հետախուզում:
2009 թվականի մարտի 26-ին Ա. Օրդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը փոփոխվել է և որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը:
2009 թվականի դեկտեմբերի 06-ին Ավետիք Օրդյանը ՌԴ Սոչի քաղաքից էտապավորվել է ՀՀ:
Սույն քրեական գործով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով որպես մեղադրյալներ են ներգրավվել նաև Հարություն Սամվելի Մկրտչյանը և Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանը, վերջիններիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին և հայտարարվել է հետախուզում:
2010 թվականի մարտի 25-ի որոշմամբ թիվ 14130108 քրեական գործից մեղադրյալներ Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի և Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի մասով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով մասն անջատվել է և շնորհվել է թիվ 14109810 համարը:
2010 թվականի ապրիլի 07-ին թիվ 14130108 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ա. Օրդյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Գործի դատաքննության ընթացքում մեղադրող Ա.Շահազիզյանի միջնորդությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 28 հոդվածի կարգով Դատարանի 2010թ. հուլիսի 21-ի որոշմամբ թիվ ԵԱՔԴ 0044/01/10 (14130108) քրեական գործից ամբաստանյալ Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքի մասն անջատվել և միացվել է թիվ 14109810 քրեական գործին, իսկ Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի վերաբերյալ քրեական գործի քննությունը շարունակվել է ՀՀ քրեական օրեսնգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով և 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքների շրջանակներում, այն բանի համար, որ նա 2008թ. հունիս ամսին Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մոտակայքում խաբեության միջոցով Տիգրան Արտաշեսի Բաղդասարյանից հափշտակել է վերջինիս ՙՍոնի Էրիքսոն w-800՚ մոդելի հեռախոսը` պատճառելով 33.000 ՀՀ դրամի վնաս:
Բացի այդ, կրկին անգամ, 2008թ. հունիսին Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի և Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի հետ նախնական համաձայնությամբ Երևան քաղաքի Ազատության 7բ շենքի մոտ անչափահաս Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանի վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ տարածելու սպառնալիքով վերջինից հափշտակել են նրա ոսկյա մատանին` պատճառելով 13.500 ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
Կրկին անգամ, 2008թ հուլիսին նախնական համաձայնության գալով Հարություն Մկրտչյանի հետ, Երևան քաղաքի Ազատության 7բ շենքի մոտ խաբեության միջոցով հափշտակել են անչափահաս Միքայել Վահեի Սաֆարյանի ՙՆոկիա Ն-73՚ մոդելի բջջային հեռախոսը, վերջինիս պատճառելով 110.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
Կրկին անգամ, 2008թ օգոստոսի սկզբներին, Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մոտակայքում անչափահաս Մհեր Էդուարդի Ներսիսյանից խաբեության միջոցով հափշտակել է նրա 8 գրամանոց ոսկյա շղթան` պատճառելով 48.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
Բացի այդ, կրկին անգամ, 2008թ օգոստոսի 9-ին ժամը 1500-ից մինչև ժամը 22:00-ն ընկած ժամանակահատվածում Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, ապօրինի մուտք գործելու եղանակով Գայանե Գրիգորի Բայլուզյանի Արաբկիր 53 փողոցի 5 տնից գաղտնի կերպով հափշտակել են վերջինիս պատկանող 550.000 ՀՀ դրամ, 750 ԱՄՆ դոլար, 100 եվրո գումար, տարբեր տեսակի ապրանքներ և ոսկյա զարդեր, վերջինիս պատճառելով 1.642.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
Մեղադրող Ա.Շահազիզյանը գտնելով, որ դատաքննության ընթացքում բավարար ապացույցներ ձեռք չեն բերվել տուժող Մայիս Բայլուզյանի մատանին ամբաստանյալներ Ա. Օրդյանի, Հ. Մկրտչյանի և Ա. Չիբուխչյանի կողմից շորթման եղանակով հափշտակելու վերաբերյալ, միջնորդել է այդ դրվագի համար Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով:
Դատարանը նկատի ունենալով, որ մեղադրողի կողմից հարուցված միջնորդությունը հիմնավոր է, բավարարել է այն և իր 22.07.2010 թվականի դատավճռով Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով և դատապարտել է ազատազրկման երկու (2) տարի ժամկետով` պատժի սկիզբը հաշվելով 2009թ. հուլիսի 09-ից, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Ավետիք Օրդյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժողներ Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանի, Տիգրան Արտաշեսի Բաղդասարյանի, Մհեր Էդուարդի Սարգսյանի, Միքայել Վահեի Սաֆարյանի քաղաքացիական հայցերի հարցը համարվել է լուծված:
Տուժող Գայանե Գրիգորի Բայլուզյանի քաղաքացիական հայցի հարցը թողնվել է լուծելու թիվ 14109810 քրեական գործի շրջանակներում:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և անչափահաս տուժող Մայիս Բայլուզյանի օրինական ներկայացուցիչ Գայանե Բայլուզյանին ի պահ հանձնված ոսկյա մատանին թողնվել է վերջինիս տնօրինությանը:
2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են բերել Երևան քաղաքի դատախազ Հր. Բադալյանը և տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գ. Բայլուզյանը` հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Բողոքաբեր Հր. Բադալյանը վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ դատարանի դատավճիռը ամբաստանյալ Ա. Օրդյանի կողմից տուժող Մ. Բայլուզյանի մատանին շորթման եղանակով հափշտակելու արարքը խարդախություն վերաորակելու և Ա. Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով մեղավոր ճանաչելու մասով անհիմն է և չպատճառաբանված: Այն կայացվել է նյութական իրավունքի նորմերի խախտմամբ և ենթակա է բեկանման, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Դատարանի վերլուծություններն այն մասին, որ բավարար ապացույցներ ձեռք չեն բերվել Ավետիք Օրդյանի կողմից 2008 թվականի հունիսին Աշոտ Չիբուխչյանի և Հ. Մկրտչյանի հետ նախնական համաձայնությամբ անչափահաս Մայիս Բայլուզյանի վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ տարածելու սպառնալիքով վերջինիցս ոսկյա մատանին հափշտակելու վերաբերյալ, անհիմն են, չեն բխում քրեական գործով նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված, դատաքննության ընթացքում հետազոտված և հաստատված ապացույցներից, քանի որ նախաքննության ընթացքում տուժող Մ. Բայլուզյանը իր ցուցմունքներով և մեղադրյալ Ա. Օրդյանի հետ առերեսման ժամանակ պնդել է և նկարագրել է նշված դրվագի մանրամասները:
Դատարանի կողմից ճիշտ չեն գնահատվել և ոչ լրիվությամբ են վերլուծվել տուժող Մ. Բայլուզյանի դռնփակ դատական նիստում տված ցուցմունքը: Տուժողը իրականում ամբողջությամբ պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքները և կաշկանդված լինելով դահլիճում ներկա կանանցից չի կարողացել բառացի նշել իր անձը արատավորող այն արտահայտությունները, որոնք Ա. Օրդյանը մյուս տղաների հետ սպառնացել է տարածել շրջապատում` մատանին չտալու դեպքում:
Դատարանը ամբաստանյալ Ա. Օրդյանի կողմից խարդախություն կատարելու հանգամանքը հիմնավորող ապացույց է դիտել նաև վկաներ Վ. Նազարյանի և Վ. Հովհաննիսյանի ցուցմունքները, մինչդեռ, նշված երկու անձանցից և ոչ մեկը ներկա չի գտնվել տուժող Մ. Բայլուզյանի, ամբաստանյալ Ա. Օրդյանի և մյուս տղաների խոսակցությանը, իսկ միայն այն հանգամանքը, որ համաձայն վերջիններիս ցուցմունքների, Մ. Բայլուզյանը Ա. Օրդյանի հետ գնացել է գրավատուն, չի նշանակում, որ վերջինս կամավոր է գրավադրել իր մատանին: Ավելին, Մ. Բայլուզյանը ինչպես նախաքննական, այնպես էլ դատաքննական ցուցմունքներում պնդել է, որ ինքը, մատանին գրավադրելու ժամանակ, Ա. Օրդյանի հետ գրավատուն չի գնացել, այլ գնացել է դրանից որոշ ժամանակ անց, երբ արդեն Ա. Օրդյանը այլևս գրավատանը չի եղել, որպեսզի ճշտի, թե իրականում իր մատանին գրավադրել են, թե ոչ:
Բացի այդ, նշանակված դատաապրանքագիտական փորձաքննության համաձայն, Մ. Բայլուզյանից շորթմամբ հափշտակված մատանու շուկայական արժեքը կազմել է 13.500 ՀՀ դրամ: <<Վարչական իրավախախտումների մասին>> ՀՀ օրենսգրքի 53-րդ հոդվածի համաձայն, խարդախության եղանակով հափշտակությունների մանր չափ է սահմանված նվազագույն աշխատավարձի եռեսնապատիկը չգերազանցող գումարը` այսինքն` 30.000 ՀՀ դրամը, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն հափշտակությունների մանր չափ է սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հինգապատիկից հինգհարյուրապատիկը չգերազանցող գումարը: Օրենսգրքում առկա նման հակասության պայմաններում առավելությունը պետք է տրվի <<Վարչական իրավախախտումների մասին> ՀՀ օրենքի նորմին, քանի որ այն բարելավում է ամբաստանյալի վիճակը:
Բողոքաբերը միջնորդել է նշված հանգամանքները հաշվի առնելով մասնակիրեն բեկանել դատավճիռը, տուժող Մ. Բայլուզյանի մատանին հափշտակելու համար Ա. Օրդյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով և վերջինիս նկատմամբ նշանակել նշված հոդվածի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկման ձևով պատիժ:
Տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գայանե Բայլուզյանը վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ դատարանի կողմից թույլ են տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ, որն արտահայտվել է նրանում, որ նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված ապացույցներին դատարանի կողմից ճիշտ գնահատական չի տրվել: Դատարանը անհիմն արժանահավատ է համարել դատաքննության ընթացքում ձեռք բերված ակնհայտ կեղծ ցուցմունքները:
Դատավարության ողջ ընթացքում մեղադրողը ստանձնել է ամբաստանյալի շահերի պաշտպանությունը, հերքել է իր իսկ կողմից հաստատված մեղադրական եզրակացությունը, իսկ դատարանը բավարարել է ամբաստանյալի պաշտպանությանն ուղղված մեղադրողի կողմից ներկայացված բոլոր միջնորդությունները և վերջինիս աջակցությամբ ստեղծվել են արհեստական ապացույցներ, ինչի առնչությամբ ներկայացվել են դիմում-բողոքներ:
Դատարանը անդրադառնալով Ավետիք Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը մեղադրողի միջնորդությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով վերաորակելու հարցին, դատավճռի հիմքում դրել է այն հանգամանքը, որ տուժող Ա. Բայլուզյանը իր ցուցմունքում որևէ լուրջ փաստարկ չի ներկայացրել` ամաստանյալի կողմից իր անձն արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու սպառնալիքի վերաբերյալ, մինչդեռ իրականում տուժողի կողմից դատական նիստում տրված ցուցմունքով ներկայացվել է սպառնալիքների բնույթն ու իրական վտանգը:
Բացի այդ, ամբաստանյալի կողմից շորթում կատարելու հանգամանքը հաստատված է նաև գործում առկա վկա Վազգեն Հովհաննիսյանի նախաքննական ցուցմունքներով, որը նույնիսկ փորձել է կանխել հանցագործությունը, սակայն դեպքի վայրից հեռանալուց հետո հանցագործները ավարտին են հասցրել իրենց հանցավոր մտադրությունը:
Գործով վկա Վ. Առաքելյանը գործի դատաքննության ընթացքում փոխել է իր կողմից նախկինում տրված ցուցմունքները, ինչը և դատարանի կողմից արժանահավատ է դիտվել:
Դատարանը անարժանահավատ է համարել նաև գործով տուժող Ա. Բայլուզյանի ցուցմունքները, այն դեպքում երբ ամբաստանյալնի ցուցմունքները, որով վերջինս փորձում է խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից, համարել է արժանահավատ:
Բացի այդ, ինչպես նախաքննական մարմինը, այնպես էլ դատարանը ուշադրության չեն արժանացրել այն հանգամանքը, որ Ա. Օրդյանը օգտագործելով իր <<հեղինակությունը>> հանցագործության մեջ ներգրավել է նաև այլ անչափահասների և նրա գործողությունների հետևանքով տուժել են 4 անչափահասներ:
Ըստ բողոքաբերի դատարանի կողմից Ավետիք Օրդյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը անջատելու և թիվ 14109810 քրեական գործին միացնելու միջոցով խախտվել է ՀՀ արդարադատության արդյունավետության շահերը:
Դատարանի կողմից չի պահպանվել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ պահանջները, այն է` ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվել է ակնհայտ մեղմ պատիժ:
Դատարանը արձանագրել է, որ ամբաստանյալի պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներ չկան, մինչդեռ հանցագործությամբ պատճառվել է ծանր հետևանքներ, հանցանքը կատարվել է մի խումբ անձանց, կազմակերպված խմբի, հանցավոր համագործակցության կազմում, հանցագործությունների մեջ ամբաստանյալը ունեցել է առանձնապես ակտիվ դեր, հանցանքն ըստ ցուցմունքների կատարել է թմրեցնող նյութերի ազդեցության տակ:
Ելնելով վերոգրյալից միջնորդել է Ավետիք Օրդյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով, 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և սահմանել նշված հոդվածների սանկցիայով նախատեսված համաչափ պատիժ` ազատազրկման ձևով:
3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով մեղադրողի և տուժողի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքների կապակցությամբ և պաշտպանական կողմի պատասխանը վերաքննիչ բողոքների դեմ, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, գործով տուժող Ա. Բայլուզյանի դրվագով հաստատված է, իսկ մեղադրողի և տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գ. Բայլուզյանի կողմից բերված պատճառաբանություններն ու վերաքննիչ բողոքների փաստարկները, առ այն, որ Ա. Օրդյանին նախաքննական մարմնի կողմից տուժող Ա. Բայլուզյանից 13.500 ՀՀ դրամ արժողությամբ մատանին շորթման եղանակով հափշտակելու վերաբերյալ առաջադրված մեղադրանքի դրվագը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերի հատկանիշնմերին, հերքված են գործով ձեռք բերված և սույն որոշման հիմքում դրված հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող, Երևանի Արաբկիր 53 փողոցի 5 տան բնակիչ, Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանը փոփոխել է նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները և դեպքի կապակցությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008թ հունիս ամսին, ստույգ օրը չի հիշում, ցերեկվա ժամերին, երբ անցնելիս է եղել Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մոտակայքով, իրեն մոտ է կանչել նույն բակի բնակիչ Ավետիք Օրդյանը, ով այդ պահին կանգնած է եղել կրկին նույն բակի բնակիչներ Աշոտ Չիբուխչյանի, Հարություն Մկրտչյանի և Վազգեն Հովհաննիսյանի հետ: Այդ ժամանակ Վազգենը հեռացել է և ինքը մնացել է Ավետիքի, Աշոտի և Հարությունի հետ: Վերջիններս իրենից պահանջել են իր մատին դրված ոսկյա մատանին: Ինքը հրաժարվել է պահանջը կատարելուց, որից հետո նշված երեք անձինք սկսել են սպառնալ, որ եթե նա իրենց չտա մատանին, նրանք իր վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ կտարածեն շրջապատում և ինքն այլևս չի կարողանա բնակվել այդ թաղամասում: Մասնավորապես սպառնացել են, որ կտարածեն, որ ինքը ՙլավ՚ տղա չի, վարքաբեկված անձնավորություն է, որից հետո բոլորն իր կողքով անցնելիս կթքեն իր վրա: Ինքը վախեցել է այդ սպառնալիքներից, քանի որ նրանք իրենից տարիքով մեծ են և շրջապատում հեղինակություն են վայելել: Նշված սպառնալիքներից դրդված ինքը ոսկյա մատանին տվել է Ավետիք Օրդյանին և վերջիններս այն տարել են գրավատուն: Դեպքից որոշ ժամանակ անց Հ.Մկրտչյանը զանգահարել է իրեն և խնդրել, որ ոստիկանությունում նշի, որ մատանին հափշտակելուց սպառնալիքներ եղել են միայն Ավետիք Օրդյանի և Աշոտ Չիբուխչյանի կողմից, իսկ ինքը ոչինչ չի արել: Ավետիք Օրդյանը, Հարություն Մկրտչյանը և Աշոտ Չիբուխչյանը իր հասցեին արատավորող տեղեկություններ տարածելու սպառնալիքի տակ, հափշտակել են իր ոսկյա մատանին և պատճառել են նյութական վնաս:
Դատական քննության ընթացքում տուժող Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Ավետիքն ու Հարությունն իրենից պահանջել են իր ոսկյա մատանին, ասելով որ երկու օրից կվերադարձնեն: Ինքը չի համաձայնել, բայց երբ իրենց հարևան Աշոտը, ում ինքը վստահում էր, ասել է ՙտուր, ես տեր եմ՚, ինքը մատանին տվել է: Հետագայում անընդհատ Ավետիքից պահանջել է, որ մատանին հանեն գրավադրումից, քանի դեռ իր մայրը չի իմացել, բայց Ավետիքն ասել է, որ փողի մի մասը ունի, մի մասն էլ ինքը պետք է տա: Դրա համար լողավազան գնալու պատրվակով երկու հազար դրամ վերցրել է մորից և մարել գրավատան տոկոսները, սակայն դրանից հետո էլ, իրար վրա գցելով Ավետիքը և Հարությունը մատանին չեն հանել գրավադրումից:
Վկա, Երևանի Ազատության պողոտայի 9/4 շենքի 25 բնակարանի բնակիչ Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Ավետիք Օրդյանին, Հարություն Մկրտչյանին և Աշոտ Չիբուխչյանին ճանաչում է բակից: Նրանց հետ ժամանակ առ ժամանակ գտնվել է մոտ հարաբերությունների մեջ: Շրջակայքի խոսակցություններից տեղեկացել է նրանց կողմից թմրադեղեր օգտագործելու նասին: 2008թ. հունիս ամսին, ժամը մոտավորապես 13: 00-ի սահմաններում, ինքը կանգնած է եղել Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մոտակայքում Ավետիք Օրդյանի, Հարություն Մկրտչյանի և Աշոտ Չիբուխչյանի հետ միասին: Այնտեղ է եղել նաև բակի երեխաներից Մայիս Բայլուզյանը, որի մատին եղել է ոսկեգույն մատանի: Այդ ժամանակ Ավետիք Օրդյանը սնդիկի պես պտտվել է Մայիս Բայլուզյանի շուրջը և նայել նրա մատանուն, որից հետո պահանջել է, որ իրեն տա մատանին, իբր վերադարձնելու պայմանով: Նա ցանկացել է մատանին գրավ թողնել գրավատանը: Նրա պահանջներին են միացել նաև Աշոտ Չիբուխչյանը և Հարություն Մկրտչյանը: Այդ ժամանակ Ավետիք Օդյանը Մայիս Բայլուզյանի ձեռքից վերցրել է մատանին, սակայն ինքը հետ է վերցրել մատանին և այն վերադարձրել է Մայիսին ու հեռացել է` ամոթանք տալով Ավետիք Օրդյանին` երեխայի ձեռքից մատանի վերցնելու համար: Որոշակի ժամանակ անց, տանից դուրս գալիս կրկին հանդիպել է Մայիս Բայլուզյանին, ով կարծես թե լացելիս է եղել: Այն հարցին, թե ինչ է պատահել իր հետ, Մ.Բայլուզյանը պատասխանել է, որ Ա.Օրդյանը մատանին վերցրել է իր ձեռքից: Իր ներկայությամբ սպառնալիքներ Մայիս Բայլուզյանի նկատմամբ չի եղել, սակայն ինքը չի բացառում, որ նման սպառնալիքներ եղած լինեն, քանի որ, երբ ինքը տեսել է Մ.Բայլուզյանին, նա լացելիս է եղել: Դեպքից որոշ ժամանակ հետո ինքն այլևս չի հանդիպել Ա.Օրդյանին, Ա.Չիբուխչյանին և Հ.Մկրտչյանին: Նշել է նաև, որ այդ ժամանակահատվածում նշված անձինք կարծես, թե ինչ-որ գաղտնիքներ են ունեցել իրենից և աշխատել են իր հետ չշփվել և այդ ընթացքում ինքը նրանցից գրեթե ոչ մի տեղեկություն չի ունեցել:
Դատական քննության ընթացքում Վազգեն Հովհաննիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը մատանին ամբաստանյալ Ա. Օրդյանի ձեռքից չի վերցրել և Մայիսին չի վերադարձրել: Իր ներկայությամբ որևէ սպառնալիք չի եղել: Մայիս Բայլուզյանն իր կամքով է հանձնել մատանին, պայմանով որ հաջորդ օրը պետք է վերադարձնեին: Մայիսն իրեն դժգոհել է երկրորդ օրը, քանի որ այդ օրը մատանին գրավատնից չեն հանել: Ինքը գրավատան աշխատողից իմացել է, որ մատանին գրավ դնելու ժամանակ Մայիսը նույնպես գրավատանն է եղել:
Սույն գործով դատարանում որպես լրացուցիչ վկա հարցաքննված Վլադիմիր Նազարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՙԱլիկ՚ ՍՊԸ-ում որպես գնահատող: Մայիս Բայլուզյանին և Ավետիք Օրդյանին ճանաչում է որպես նույն թաղամասի բնակիչների: Մատանու գրավադրման ժամանակ Մայիս Բայլուզյանը եղել է Ավետիք Օրդյանի հետ և նա ինքն է իր մատից հանել ու տվել մատանին: Գործարքը կատարվել է Ավետիքի անձնագրով: Երկու ժամ հետո, Մայիսը գնացել է գրավատուն և հարցրել իրեն. մատանին հանել են, թե` ոչ:
Գործով որպես լրացուցիչ վկա հարցաքննված Վեներա Մանուկյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008թ. ապրիլի 4-ից աշխատում է ՙԱլիկ՚ ՍՊԸ-ում: Ինքը պայմանագիր կնքող է եղել: Քաղաքացին մոտենում է իրեն, ներկայացնում ոսկին: Ինքը ոսկին տալիս է գնահատողին, վերջինս ստուգելով այն, տալիս է իրեն, ինքը գումարը տալիս է քաղաքացուն: Ինքը չի հիշում Ավետիք Օրդյանին, քանի որ շատ մարդիկ են մտնում դուրս գալիս և բոլորին հիշել հնարավոր չէ:
Մայիս Բայլուզյանի և Ավետիք Օրդյանի առերես հարցաքննության արձանագրությամբ այն մասին, որ Մայիս Բայլուզյանը նախաքննության ընթացքում տված իր ցուցմունքները պնդել է առերես, իսկ Ավետիք Օրդյանը հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց:
Փորձագետի թիվ 43420810 եզրակացությամբ այն մասին, որ փորձաքննության ներկայացված Մայիս Բայլուզյանից Ավետիք Օրդյանի, Աշոտ Չիբուխչյանի, Հարություն Մկրտչյանի կողմից շորթման միջոցով հափշտակված մատանին 2,534 գրամ քաշով է, պատրաստված է 583 հարգի ոսկու համաձուլվածքից, դրա վրա առկա մեկ հատ քարը հանդիսանում է ապակի: Նշված մատանու շուկայական արժեքը կազմում է 13.500 ՀՀ դրամ գումար:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված Մայիս Բայլուզյանից Ավետիք Օրդյանի, Աշոտ Չիբուխչյանի, Հարություն Մկրտչյանի կողմից շորթման միջոցով հափշտակված ոսկյա մատանու առկայությամբ:
Սույն քրեական գործով և դատաքննության ընթացքում ձեռք բերված լրացուցիչ ապացույցների պայմաններում ընդհանուր իրավասության դատարանում մեղադրող Ա.Շահազիզյանը գտնելով, որ տուժող Մայիս Բայլուզյանի մատանին ամբաստանյալ Ա. Օրդյանի և մյուսների կողմից շորթման եղանակով հափշտակելու վերաբերյալ ձեռք չեն բերվել բավարար ապացույցներ, միջնորդել է նշված դրվագով Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով:
Դատարանը քննության առնելով մեղադրող Ա. Շահազիզյանի միջնորդությունը, այն բավարարել է` պատճառաբանելով, որ ամբաստանյալ Ա. Օրդյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմքում նախաքննության մարմնի կողմից որպես ապացույց դրվել է հիմնականում անչափահաս տուժող Մայիս Բայլուզյանի և դրան ածանցվող նրա մոր` Գայանե Բայլուզյանի ցուցմունքները:
Բացի այդ, քրեական գործի դատական քննության ընթացքում տուժող Մայիս Բայլուզյանի և նրա օրինական ներկայացուցիչ Գայանե Բայլուզյանի միջնորդությամբ տեղի ունեցած դռնփակ դատական նիստում տուժող Մ. Բայլուզյանն ըստ էության որևէ լուրջ փաստարկ չի ներկայացրել ամբաստանյալ Ա. Օրդյանի կողմից իր անձն արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու սպառնալիքների վերաբերյալ: Ավելին, ցուցմունք է տվել, որ ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանի հետ ինքը գտնվել է ջերմ փոխհարաբերությունների մեջ, նրան ընդունել է որպես ՙավագ եղբայր՚ և ինչպես դեպքից առաջ, այնպես էլ դրանից հետո ինքը հաճախակի գտնվել է ամբաստանյալի տանը, զբաղվել են համակարգչային խաղերով, ինչը հաստատել է նաև
ամբաստանյալ Ա.Օրդյանը իր ցուցմունքներով:
Գործով վկաներ Վլադիմիր Նազարյանը և Վազգեն Հովհաննիսյանը նույնպես իրենց ցուցմունքներով հիմնավորվել են, որ տուժող Մայիս Բայլուզյանն ամբաստանյալ Ա. Օրդյանի հետ միասին գնացել է գրավատուն և իր մատանին կամովին գրավադրել է:
Վերոգրյալ փաստերի ճնշման տակ դատարանը իրավացիորեն հանգել է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանը տուժող Մայիս Բայլուզյանի մատանին հափշտակել է ոչ թե շորթման եղանակով, այլ` խարդախությամբ, որ նշված դրվագով Ավետիք Օրդյանի կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերի հատկանիշներին, այն է`
Ամբաստանյալ Ա. Օրդյանը և մյուսները տուժող Մ. Բայլուզյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով դրսևորել են այնպիսի վարքագիծ, որով մոլորության մեջ են գցել գույքի սեփականատեր հանդիսացող Մ. Բայլուզյանին` իրենց իրական մտադրությունների կապակցությամբ, նրա մոտ վստահություն են առաջացրել իրենց ապագա վարքագծի կապակցությամբ, որի պայմաններոյմ Մ. Բայլուզյանը իր կամքով մատանին հանձնել է ամբաստանյալ Ա. Օրդյանին` համոզված լինելով, որ այն վերջինս կվերադարձնի իրեն։
Վերաքննիչ դատարանը անդրադառնալով տուժողի օրինական ներկայացուցչի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններին այն մասին, որ դատարանի կողմից ճիշտ չեն գնահատվել ու վերլուծվել տուժող Մ. Բայլուզյանի դռնփակ դատական նիստում տված ցուցմունքը, քանի որ վերջինս ամբողջությամբ պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքները և կաշկանդված լինելով դահլիճում ներկա կանանցից չի կարողացել բառացի նշել իր անձը արատավորող արտահայտությունները և այլն, գտնում է, որ այն անհիմն է ու չպատճառաբանված, քանի որ նախաքննության ընթացքում բացի տուժող Մ. Բայլուզյանի ցուցմունքներից ամբաստանյալ Ա. Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով մեղսագրված արարքը կատարելու մեջ մեղադրող այլ ապացույցներ ձեռք չեն բերվել:
Իսկ ինչ վերաբերվում է այն հանգամանքին, որ նախաքննության ընթացքում տուժող Մ. Բայլուզյանը իր ցուցմունքներում և մեղադրյալ Ա. Օրդյանի հետ առերեսման ժամանակ պնդել է և նկարագրել է նշված դրվագի մանրամասները, հանգում է այն հետևության, որ տուժող Մ. Բայլուզյանի կողմից հիշյալ դրվագի կապակցությամբ տրված ցուցմունքների արժանահավատության հարցը դատարանի գնահատման խնդիրն է, և այն հանգամանքը, որ տուժողը նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալի դեմ տրված մերկապարանոց ու միակողմանի ցուցմունքները պնդել է նաև ամբաստանյալի հետ առերես հարցաքննվելիս, դեռևս բավարար չէ ամբաստանյալ Ա. Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված համարելու համար:
Վերաքննիչ դատարանը անդրադառնալով տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գ. Բայլուզյանի կողմից ներկայացված պատճառաբանություններին այն մասին, որ մեղադրողի աջակցությամբ ստեղծվել են արհեստական ապացույցներ, հանգում է այն հետևության, որ այն ըստ էության հիմնազուրկ է և իր հաստատումը չի գտել գործի նյութերում:
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը հետազոտելով նախաքննության, առաջին ատյանի դատարանի և վերաքննիչ դատարանի դատաքննությունների ընթացքում ձեռք բերված ապացույցները, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցները իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանին մեղսագրված արարքը գործով տուժող Ա. Օրդյանի դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերից մեղադրողի միջնորդությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով վերաորակելը հիմնավորված և հաստատված է գործին վերաբերվող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, քրեական գործի ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում թույլ չեն տրվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, որոնք գործին մասնակցող անձանց օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել են կամ կարող են ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, և գործի փաստական հանգամանքների մասին դատարանի դատավճռում շարադրված հետևությունները բխում են քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից, ամբաստանյալ Ա. Օրդյանի նկատմամբ կիրառվել է քրեական այն օրենքը, որը ենթակա էր կիրառման, այսինքն նրան մեղսագրված արարքը տուժող Ա. Բայլուզյանի դրվագով համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերի հատկանիշներին:
Վերաքննիչ քրեական դատարանը նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Ա. Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը սույն գործով տուժողներ Տիգրան Արտաշեսի Բաղդասարյանի և Միքայել Վահեի Սաֆարյանի, Մհեր Էդուարդի Ներսիսյանի դրվագներով չի վիճարկվում և նրանց վերաբերյալ ինչպես մեղադրողը, այնպես էլ տուժողի օրինական ներկայացուցիչը վերաքննիչ բողոքներ չեն բերել, ուստի դատարանը նշված դրվագներով չի անդրադառնում դատարանի դատավճռին:
Միաժամանակ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա. Օրդյանը տուժող Մ. Բայլուզյանի մատանին խարդախության եղանակով հափշտակելու դրվագով ենթակա չէ քրեական պատասխանատվության և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով նրան մեղսագրված արարքի ծավալից պետք է հանել տուժող Ա. Բայլուզյանից խարդախության եղանակով 13.500 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա մատանին հափշտակելու դրվագը` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 21-րդ գլխում հափշտակության մանր չափ է համարվում հանցագործության պահին uահմանված նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկը չգերազանցող գումարը (արժեքը)։ ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ընդունվել է 2003թ. ապրիլի 29-ին, գործողության մեջ է դրվել 2003թ. օգոստոսի 1-ից։
Վարչական իրավախախտումների մասին ՀՀ օրենքի 53-րդ հոդվածի համաձայն` գույքի մանր հափշտակումը յուրացման, վատնման, պաշտոնեական դիրքի չարաշահման կամ խարդախության միջոցով` առաջացնում է տուգանքի նշանակում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի լրիվ չափից մինչև եռապատիկը։ Ծանոթության համաձայն մանր հափշտակության չափն է` իրավախախտումը կատարելու պահին Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երեսնապատիկ չափը չգերազանցող գումարը (արժեքը)։ Նշված հոդվածում վերջին փոփոխությունը կատարվել է 2001թ. մարտի 7-ին։
Իրավական ակտերի մասին ՀՀ օրենքի 24-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` միևնույն մարմնի նոր ընդունած իրավական ակտը չպետք է հակասի նախկինում ընդունված և ուժի մեջ մտած հավասար իրավաբանական ուժ ունեցող իրավական ակտերին։ Միևնույն մարմնի ընդունած հավասար իրավաբանական ուժ ունեցող իրավական ակտերի միջև հակասությունների դեպքում գործում են ավելի վաղ ուժի մեջ մտած իրավական ակտերի նորմերը։ Իսկ 7-րդ մասի համաձայն` հավասար իրավաբանական ուժ ունեցող նորմատիվ իրավական ակտերի կամ նույն իրավական ակտի տարբեր մասերի միջև հակասության դեպքում պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինները ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց հետ հարաբերություններում պետք է կիրառեն ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց համար նախընտրելի նորմատիվ իրավական ակտը կամ դրա մասը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող oրենքը հետադարձ ուժ ունի։
ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ուժի մեջ է մտել ավելի ուշ քան վարչական իրավախախտումների մասին ՀՀ օրենքի 53-րդ հոդվածում կատարված փոփոխությունը։ Հետևաբար ՀՀ քրեական օրենսգրքի և վարչական իրավախախտումների մասին ՀՀ օրենքի միջև հակասության դեպքում` գործում են ավելի վաղ ընդունված` վարչական իրավախախտումների մասին ՀՀ օրենքի դրույթները։ Բացի այդ ՀՀ քրեական օրենսգիրքը և վարչական իրավախախտումների մասին ՀՀ օրենքը տվյալ իրավիճակում հավասար իրավաբանական ուժ ունեցող նորմատիվ իրավական ակտեր են։ Վերոհիշյալ հակասության դեպքում կիրառման ենթակա է ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց համար նախընտրելի իրավական ակտը` այսինքն, վարչական իրավախախտումների մասին ՀՀ օրենքի 53-րդ հոդվածը, որը նախընտրելի է ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանի համար։
Վերաքննիչ քրեական դատարանը քննության առնելով ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը խստացնելու վերաբերյալ տուժողի օրինական ներկայացուցչի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունները, հանգում է այն հետևության, որ վերջինիս վերաքննիչ բողոքը այդ մասով նույնպես անհիմն է և ենթակա է մերժման` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հագամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով մեղադրվող ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով բազմակողմանի ստուգման ու պատշաճ գնահատության է ենթարկել ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցանքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալը նախկինում դատապարտված, արատավորված չի եղել, և պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ, ինչը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից` համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին:
Ինչ վերաբերվում է տուժողի օրինական ներկայացուցչի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններին այն մասին, որ դատարանի կողմից ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի չեն առնվել վերջինիս պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ հանցագործությամբ պատճառվել է ծանր հետևանքներ, հանցանքը կատարվել է մի խումբ անձանց, կազմակերպված խմբի, հանցավոր համագործակցության կազմում, հանցագործությունների մեջ ամբաստանյալը ունեցել է առանձնապես ակտիվ դեր, հանցանքն ըստ ցուցմունքների կատարել է թմրեցնող նյութերի ազդեցության տակ և այլն, ապա դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տուժողի օրինական ներկայացուցիչը վերաքննիչ բողոքով բերված հիշյալ փաստարկները հիմնավորող ապացույցներ չի ներկայացրել, այդպիսիք ձեռք չեն բերվել նաև սույն քրեական գործի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում, հետևաբար տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գ. Բայլուզյանի կողմից մատնանշված վերոգրյալ պատճառաբանությունները չեն կարող դիտվել որպես ամբաստանյալի պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներ և հիմք հանդիսանալ վերջինիս նկատմամբ դատսրանի դատավճռով նշանակված պատիժը խստացման առումով փոփոխելու համար:
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ, ամբաստանյալ Ա. Օրդյանին մեղսագրված արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով վերաորակելը բխում է քրեական գործի փաստական տվյալներից, դատարանի դատավճիռը այդ մասով օրինական է ու հիմնավորված, ուստի այն բեկանելու և բերված վերաքննիչ բողոքները բավարարելու հիմքեր չկան:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ 394-րդ, 402-րդ հոդվածներով ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը.
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Մեղադրող Ա. Շահգալդյանի և տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գ. Բայլուզյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.07.2010 թվականի դատավճիռն ըստ մեղադրանքի Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով թողնել անփոփոխ` ամբաստանյալ Ա. Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքի ծավալից հանելով Մ. Բայլուզյանից խարդախությամբ 13.500 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկայ մատանին հափշտակելու մասը:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին` այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը
նախագահող դատավոր Լ.Ավետիսյան
դատական նիստերի քարտուղար Ե.Կարապետյան, Ն.Ղազարյան
մեղադրող Ա. Շահազիզյան
ամբաստանյալ Ա. Օրդյան
պաշտպան Մ. Թովմասյան
տուժողներ Մ.Բայլուզյան, Տ.Բաղդասարյան,
Մ.Սաֆարյան, Մ.Սարգսյան
տուժող և տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գ.Բայլուզյան
տուժողների օրինական ներկայացուցիչներ Զ.Եղիազարյան, Է.Սարգսյան,
Ա.Բաղդասարյան
2010թ. հուլիսի 22-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի, ծնված 30.03.1978թ., Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուրի, չի աշխատել, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվել է Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի 7Բ շենքի թիվ 2 բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով, 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով, արգելանքի տակ է 2009թ. հուլիսի 09-ից,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2008թ. օգոստոսի 9-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14130108 քրեական գործը:
2008թ. հոկտեմբերի 09-ին նախանական քննության մարմնի կողմից որոշում է կայացվել Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի բացակայության պայմաններում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով որպես մեղադրյալ ներգրավվելու մասին, որպես խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին և նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
2008թ. հոկտեմբերի 09-ին նախանական քննության մարմնի կողմից որոշում է կայացվել Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի բացակայության պայմաններում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով որպես մեղադրյալ ներգրավվելու մասին, որպես խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին և նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
2008թ. հոկտեմբերի 09-ին նախանական քննության մարմնի կողմից որոշում է կայացվել Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի բացակայության պայմաններում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով որպես մեղադրյալ ներգրավվելու մասին, որպես խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին և նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
2009թ. փետրվարի 02-ին Ավետիք Օրդյանը ինքնակամ ներկայացել է ոստիկանության Արաբկիրի բաժին:
Նախնական քննության մարմնի 2009թ. մարտի 25-ի որոշմամբ Ավետիք Օրդյանի նկատմամբ կրկին հայտարարվել է հետախուզում:
2009թ. մարտի 26-ին Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը փոփոխվել և որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանավորումը:
2009թ. մարտի 26-ին Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը փոփոխվել և որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանավորումը:
2009թ. մարտի 26-ին Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը փոփոխվել և որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանավորումը:
Նախնական քննության մարմնի 2009թ. ապրիլի 30-ի որոշմամբ Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին առաջադրված, Հարություն Սամվելի Մկրտչյանին և Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշումներում կատարվել է փոփոխություն և լրացում:
2009թ. ապրիլի 30-ին Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով:
2009թ. ապրիլի 30-ին Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով:
2009թ. ապրիլի 30-ին Հարություն Սամվելի Մկրտչյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և և 3-րդ կետերով:
2009թ. հուլիսի 31-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Էրեբունու քննչական բաժնում Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի կողմից ժամկետային զինվորական ծառայության հերթական և այլընտրանքային զորակոչերից խուսափելու դեպքի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 327 հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 12126609 քրեական գործը:
Նախնական քննության մարմնի 2009թ. օգոստոսի 26-ի որոշմամբ թիվ 12126609 քրեական գործն ըստ ենթակայության ուղարկվել է ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Արաբկիրի քննչական բաժին` թիվ 14130108 քրեական գործին միացնելու և համատեղ ընթացքը լուծելու համար:
Նախնական քննության մարմնի 2009թ. օգոստոսի 28-ի որոշմամբ թիվ 12126609 քրեական գործը միացվել է թիվ 14130108 քրեական գործին` թողնվելով թիվ 14130108 համարը:
Նախնական քննության մարմնի 2009թ. օգոստոսի 28-ի առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելու և լրացնելու մասին որոշմամբ Հարություն Սամվելի Մկրտչյանին որպես մեղադրյալ ներգարվելու մասին որոշման մեջ կատարվել է փոփոխում և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 327 հոդվածի 1-ին մասով սահմանված հանցագործության մասով այն լրացվել է:
2009թ. դեկտեմբերի 06-ին Ավետիք Ալբերտի Օրդյանը ՌԴ Սոչի քաղաքից էտապավորվել է ՀՀ:
Նախնական քննության մարմնի 2010թ. մարտի 25-ի որոշմամբ թիվ 14130108 քրեական գործից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով մեղադրյալներ Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի և Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի վերաբերյալ մասն անջատվել է և շնորհվել թիվ 14109810 համարը:
2010թ. ապրիլի 12-ին թիվ 14130108 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում և ընդունվել վարույթ:
2.Գործի փաստական հանգամանքները.
Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին մեղադրանք է առաջադրել հետևյալ արարքի համար.
Ավետիք Օրդյանը 2008թ. հունիս ամսին Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մոտակայքում խաբեության միջոցով Տիգրան Արտաշեսի Բաղդասարյանից հափշտակել է վերջինիս ՙՍոնի Էրիքսոն w-800՚ մոդելի հեռախոսը` պատճառելով 33.000 ՀՀ դրամի վնաս:
Բացի այդ, կրկին անգամ, 2008թ. հունիսին Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի և Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի հետ նախնական համաձայնությամբ Երևան քաղաքի Ազատության 7բ շենքի մոտ անչափահաս Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանի վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ տարածելու սպառնալիքով վերջինից հափշտակել են նրա ոսկյա մատանին` պատճառելով 13.500 ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
Կրկին անգամ, 2008թ հուլիսին նախնական համաձայնության գալով Հարություն Մկրտչյանի հետ, Երևան քաղաքի Ազատության 7բ շենքի մոտ խաբեության միջոցով հափշտակել են անչափահաս Միքայել Վահեի Սաֆարյանի ՙՆոկիա Ն-73՚ մոդելի բջջային հեռախոսը, վերջինիս պատճառելով 110.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
Կրկին անգամ, 2008թ օգոստոսի սկզբներին, Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մոտակայքում անչափահաս Մհեր Էդուարդի Ներսիսյանից խաբեության միջոցով հափշտակել է նրա 8 գրամանոց ոսկյա շղթան` պատճառելով 48.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
Բացի այդ, կրկին անգամ, 2008թ օգոստոսի 9-ին ժամը 1500-ից մինչև ժամը 2200-ն ընկած ժամանակահատվածում Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, ապօրինի մուտք գործելու եղանակով Գայանե Գրիգորի Բայլուզյանի Արաբկիր 53 փողոցի 5 տնից գաղտնի կերպով հափշտակել են վերջինիս պատկանող 550.000 ՀՀ դրամ, 750 ԱՄՆ դոլար, 100 եվրո գումար, տարբեր տեսակի ապրանքներ և ոսկյա զարդեր, վերջինիս պատճառելով 1.642.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
3.Ապացույցների հետազոտում.
Նախաքննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Ավետիք Ալբերտի Օրդյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց:
Դատական քննության ժամանակ առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Ավետիք Ալբերտի Օրդյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ տուժողներին բոլորին ճանաչում է: Ինքը ոչ մեկին չի վախեցրել և որևէ հանցագործությւոն չի կատարել: Տիգրան Բաղդասարյանից հեռախոսը վերցրել է մի քանի օրով, քանի որ իր հեռախոսը տվել էր վերանորոգման: Հեռախոսն անսարք վիճակում է եղել:
Մայիս Բայլուզյանն ինքն է առաջարկել, որ նրա մատանին իր անձնագրով հանձնեն գրավատուն: Գումարը վերցրել է Մայիսը:
Միքայել Սաֆարյանն իրեն հեռախոս չի տվել:
Իրեն գումար է հարկավոր եղել և Մհեր Սարգսյանից վերցրել է նրա ոսկյա շղթան, սակայն պետք է վերադարձներ այն: Մհերին տվել է իր կողմից գնված շղթան, սակայն չի իմացել որ այն ոսկյա չէ:
Բայլուզյանների բնակարանից կատարված գողությունից ընդհանրապես տեղյակ չէ, դրա մասին իմացել է Մայիս Բայլուզյանից:
Ավետիք Օրդյանի պատճառաբանություններն անհիմն են և նպատակ են հետապնդում խուսափել քրեական պատասխանատվությունից:
Ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով.
Դատական քննության ընթացքում տուժող և տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գայանե Գրիգորի Բայլուզյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ իր որդին` Մայիս Բայլուզյանը ոստիկանության բաժնում իրեն պատմել է, որ ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանը և հետախուզման մեջ գտնվող մեղադրյալ Հարություն Մկրտչյանը 2008թ. հունիս ամսին, Մայիսին արատավորող տեղեկություններ տարածելու սպառնալիքի տակ, վերցրել են վերջինիս պատկանող ոսկյա մատանին, գրավ դրել գրավատանը և դրա դիմաց ստացված գումարը ծախսել իրենց կարիքների համար, տուժողին պատճառելով 13.500 դրամի վնաս:
Տուժող, Երևանի Արաբկիր 53 փողոցի 5 տան բնակիչ, Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008թ հունիս ամսին, ստույգ օրը չի հիշում, ցերեկվա ժամերին, երբ անցնելիս է եղել Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մոտակայքով, իրեն մոտ է կանչել նույն բակի բնակիչ Ավետիք Օրդյանը, ով այդ պահին կանգնած է եղել կրկին նույն բակի բնակիչներ Աշոտ Չիբուխչյանի, Հարություն Մկրտչյանի և Վազգեն Հովհաննիսյանի հետ: Այդ ժամանակ Վազգենը հեռացել է և ինքը մնացել է Ավետիքի, Աշոտի և Հարությունի հետ: Վերջիններս իրենից պահանջել են իր մատին դրված ոսկյա մատանին: Ինքը հրաժարվել է պահանջը կատարելուց, որից հետո նշված երեք անձինք սկսել են սպառնալ, որ եթե նա իրենց չտա մատանին, նրանք իր վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ կտարածեն շրջապատում և ինքն այլևս չի կարողանա բնակվել այդ թաղամասում: Մասնավորապես սպառնացել են, որ կտարածեն, որ ինքը ՙլավ՚ տղա չի, վարքաբեկված անձնավորություն է, որից հետո բոլորն իր կողքով անցնելիս կթքեն իր վրա: Ինքը վախեցել է այդ սպառնալիքներից, քանի որ նրանք իրենից տարիքով մեծ են և շրջապատում հեղինակություն են վայելել: Նշված սպառնալիքներից դրդված ինքը ոսկյա մատանին տվել է Ավետիք Օրդյանին և վերջիններս այն տարել են գրավատուն: Դեպքից որոշ ժամանակ անց Հ.Մկրտչյանը զանգահարել է իրեն և խնդրել, որ ոստիկանությունում նշի, որ մատանին հափշտակելուց սպառնալիքներ եղել են միայն Ավետիք Օրդյանի և Աշոտ Չիբուխչյանի կողմից, իսկ ինքը ոչինչ չի արել: Ավետիք Օրդյանը, Հարություն Մկրտչյանը և Աշոտ Չիբուխչյանը իր հասցեին արատավորող տեղեկություններ տարածելու սպառնալիքի տակ, հափշտակել են իր ոսկյա մատանին և պատճառել են նյութական վնաս:
Դատական քննության ընթացքում Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Ավետիքն ու Հարությունն իրենից պահանջել են իր ոսկյա մատանին, ասելով որ երկու օրից կվերադարձնեն: Ինքը չի համաձայնել, բայց երբ իրենց հարևան Աշոտը, ում ինքը վստահում էր, ասել է ՙտուր, ես տեր եմ՚, մատանին տվել է: Հետագայում անըդհատ պահանջել է, որ մատանին հանեն գրավադրումից, քանի դեռ իր մայրը չի իմացել: Ավետիքն ասել է, որ փողի մի մասը նա ունի, մի մասն էլ ինքը պետք է տա: Դրա համար լողավազան գնալու պատրվակով երկու հազար դրամ վերցրել է մորից և մարել գրավատան տոկոսները, սակայն դրանից հետո էլ, իրար վրա գցելով Ավետիքը և Հարությունը մատանին չեն հանել գրավադրումից:
Տուժող, Երևանի Ազատության պողոտայի 9/4 շենքի 5 բնակարանի բնակիչ Տիգրան Արտաշեսի Բաղդասարյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008թ. հունիս ամսին, ստույգ օրը չի հիշում, նույն բակի բնակիչ Ավետիք Օրդյանը, ում հետ ինքը ծանոթացել է նշված ամռան ընթացքում, իրենից խնդրել է բջջային հեռախոս որոշակի ժամանակ օգտագործելու համար: Ինքը տանը ունենալով ՙW-800 Սոնի Էրիքսոն՚ մոդելի բջջայնի հեռախոս, որը այդ ժամանակ չի օգտագործել, որոշել է ընդառաջել նրա խնդրանքին: Տվել է բջջային հեռախոսը, որ մի քանի օր օգտագործելուց հետո այն հետ վերադարձնի: Այնուհետև, որոշ ժամանակ անց, հետ է պահանջել բջջային հեռախոսը Ավետիք Օրդյանից, սակայն վերջինս պատասխանել է, որ մի քանի օրվա ընթացքում կտա: Որոշ ժամանակ անց կրկին հետ է պահանջել հեռախոսը, այս անգամ արդեն Ավետիք Օրդյանը հայտնել է, որ կորցրել է: Պարբերաբար հեռախոսը հետ վերադարձնելու պահանջներին ամբաստանյալը չի արձագանքել և իր վստահությունը չարաշահելու եղենակով հափշտակել է այն: Նշված հեռախոսի արժեքը կազմել է 33.000 ՀՀ դրամ:
Դատական քննության ընթացքում Տիգրան Բաղդասարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2008թ. ամռանը Ավետիքը խնդրել է իրեն օգտագործման համար հեռախոս տալ: Տանը ՙW-800 Սոնի Էրիքսոն՚ մոդելի բջջային հեռախոս է ունեցել, որը չի օգտագործել, քանի որ էկրանը կոտրված է եղել և միայն կարողացել է զանգեր ստանալ: Հեռախոսը տվել է Ավետիքին, ով ասել է, որ որոշ ժամանակ օգտագործելուց հետո կվերադարձնի, սակայն չի վերադարձրել:
Տուժողի ներկայացուցիչ Արտաշես Բաղդասարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ դեպքի մասին իրեն հայտնի է դարձել, երբ իրենց կանչել են ոստիկանություն: Հեռախոսն իրոք մասամբ անսարք է եղել և դրա վրա ուշադրություն չեն դարձրել: Հեռախոսի արժեքը` 30.000 դրամ հատուցվել է ամբաստանյալի մոր կողմից:
Տուժող, Աբովյանի Սարալանջ փողոցի 13 շենքի 14 բնակարանի բնակիչ Մհեր Էդուարդի Սարգսյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ազատ օրերին հաճախ եկել է Երևան` իր պապի և տատի բնակարան, որը գտնվում է Ազատության պողոտա 12/1 շենք 30 բնակարան հասցեում: 2008թ. հունիս ամսին ծանոթացել է նշված թաղամասի բնակիչ Ավետիք Օրդյանի հետ: Ծանոթությունից հետո իրենց միջև առանձնակի շփում չի եղել: 2008թ. օգոստոսի սկզբներին, երբ ինքը գտնվել է վերը նշված շենքի բակում, Ավետիք Օրդյանը իրեն ասել է, որ տա իր ձեռքի ոսկյա շղթան, որը պատրաստված էր 58 հարգի 8 գրամ քաշով ոսկուց, որպեսզի գրավ թողնի գրավատանը` 3000 ՀՀ դրամի դիմաց, խանութում ունեցած իր պարտքը մարելու համար: Խոստացել է, որ հաջորդ օրը հետ կվերադարձնի իր շղթան: Այնուհետև հաջորդ օրը, երբ հանդիպել է Ավետիք Օրդյանին, ով պայմանավորվածության համաձայն նշված օրը պետք է վերադարձներ շղթան, վերջինս հայտնել է, որ իրեն ավելի շատ գումար է հարկավոր եղել և ինքը վերցրել է շղթայի դիմաց ողջ հասանելիք գումարը, սակայն խոստացել է, որ մի քանի օրվա ընթացքում հետ կվերադարձնի այն: Դրանից հետո հաճախակի հանդիպել է Ավետիք Օրդյանին, սակայն վերջինս տարբեր պատճառաբանություններով, մասնավորապես, որ դեռևս գումար չունի, հետաձգել է շղթան հետ վերադարձնելը: Որոշ ժամանակ նման կերպով ժամանակ ձգելուց հետո, հերթական պահանջներից հետո Ավետիք Օրդյանը իրեն է տվել ոսկեգույն մետաղից մի շղթա, ասել է, որ այն ոսկյա է և խնդրել է պահել մինչև կվերադարձնի իրենը, իսկ այդ շղթան ինքը կվերադարձնի հետ: Իր մոտ կասկած է առաջացել, որ այդ շղթան ոսկյա է և պատին քսելուց հետո շղթան անմիջապես գունաթափել է: Հասկացել է, որ Ավետիք Օրդյանը խաբել է իրեն, հետ է վերադարձրել այդ շղթան և պահանջել, որ իրեն վերադարձնի այն ինչ վերցրել է: Հետ վերադարձնելուց հարցրել է Ավետիքին, թե նա ինչու է նման խաբեության դիմում, սակայն վերջինս հայտնել է, որ իբր ինքն էլ չի իմացել, որ այդ շղթան իրականում ոսկյա չէ: Դրանից հետո պարբերաբար հետ է պահանջել իր ոսկյա շղթան, սակայն Ա.Օրդյանը տարբեր պատճառաբանություններով, խաբելով հետ չի վերադարձրել այն: 2008թ. օգոստոսի 21-ից հետո այլևս չի տեսել Ա.Օրդյանին: Նշված ոսկյա շղթայի արժեքը կազմել է 48.000 ՀՀ դրամ:
Դատական քննության ընթացքում Մհեր Սարգսյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2008թ. ամռանն Ավետիք Օրդյանի խնդրանքով իր ոսկյա շղթան տվել է նրան: Այդ օրն ինքն Ավետիքից վերցրել է մեկ այլ շղթա, որը ոսկյա չէր, որպեսզի տանը չիմանան: Երկու օր հետո, երբ տեսել է Ավետիքին, վերջինս խոստացել է, որ շուտով կվերադարձնի շղթան: Դրանից հետո երկար ժամանակ չի տեսել նրան: Ոստիկանությունում Ավետիք Օրդյանն իրեն առաջարկել է վերադարձնել շղթան, սակայն ինքը չի ցանկացել:
Տուժող, Երևանի Ազատության պողոտայի 12/3 շենքի 16 բնակարանի բնակիչ Միքայել Վահեի Սաֆարյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008թ. հուլիս ամսին ինքը դուրս է եկել բակ և իր հետ վերցրել է հոր կողմից իր համար Դուբայից բերված ՙՆոկիա Ն-73՚ մոդելի բջջային հեռախոսը: Բակում իրենից որոշակի հեռավորության վրա կանգնած են եղել նույն բակի տարիքով ավագ տղաներից Հարություն Մկրտչյանը և Ավետիք Օրդյանը: Հարությունը մոտեցել է իրեն և խնդրել է իրեն տալ բջջային հեռախոսը, որն այդ ժամանակ եղել է իր ձեռքում: Այդ պահին, երբ վերջինս մոտեցել է դեպի իր կողմը, Ավետիք Օրդյանը մտել է շենքի մուտք: Հարություն Մկրտչյանը վերցնելով բջջային հեռախոսը, մոտեցել է նույն շենքի մուտքին, որտեղ րոպե առաջ մտել էր Ավետիք Օրդյանը: Այնուհետև ինքը մոտեցել և Հարություն Մկրտչյանից հետ է պահանջել հեռախոսը: Վերջինս ասել է, որ հեռախոսը տվել է Ավետիք Օրդյանին, ով այդ ժամանակ արդեն բակում չի գտնվել: Այդ պահին ինքը գնացել է տուն, այնուհետև երեկոյան կրկին իջել է բակ, որ հետ վերցնի հեռախոսը: Հարությունը իրեն կրկին ասել է, որ հեռախոսը գտնվում է Ավետիքի մոտ: Ինքն անմիջապես դիմել է վերջինիս, իսկ նա ասել է, որ հեռախոսը կորցրել է տաքսու մեջ: Պարզաբանելու համար հարցրել է, թե ինչ տաքսի ծառայության է պատկանել այդ ավտոմեքենան, Ավետիքը պատասխանել է, որ դա տաքսի ծառայություն չի եղել: Ինքն անմիջապես հասկացել է, որ նրանք միասին խաբեությամբ հափշտակել են իր հեռախոսը: Դրանից հետո վերջիններս հետ չեն վերադարձրել հեռախոսը:
Դատական քննության ընթացքում Միքայել Սաֆարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ բակում տեսել է Ավետիք Օրդյանին և Հարություն Մկրտչյանին: Հարությունը խնդրել է մի քանի ժամով հեռախոսը տալ իրեն: Ինքն այդ ժամանակ երկու հեռախոս էր պահում և մեկը տվել է նրան: Մի քանի ժամ անց, երբ Հարությունից հետ է պահանջել հեռախոսը, վերջինս ասել է, որ այն տվել է Ավետիք Օրդյանին: Իսկ Ավետիքն ասել է, որ այն կորցրել է տաքսու մեջ: Տանը ծնողներին ասել է, որ հեռախոսը կորցրել է լողավազանում:
Տուժողի ներկայացուցիչ Զարուհի Եղիազարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2008թ. ամռանը, երբ որդին տուն է եկել, տեսել է որ նրա հեռախոսը չկա: Իր հարցին որդին պատասխանել է, որ այն կորցրել է լողավազանում: Հետագայում ոստիկաններից է տեղեկացել, որ հեռախոսը վերցրել են Հարությունը և Ավետիքը: Որդին պատմել է, որ բակում նստած է եղել տղաների հետ, երբ իրեն է մոտեցել Հարությունը, զանգահարելու համար վերցրել հեռախոսը և խոսելով հեռացել: Երբ որդին Հարությունից պահանջել է հեռախոսը, վերջինս ասել է, որ այն Ավետիքի մոտ է:
Վկա, Երևանի Ազատության պողոտայի 12/3 շենքի 12 բնակարանի բնակիչ Արտաշես Հրանտի Բաղդասարյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իմանալով Ավետիք Օրդյանի կողմից իր որդուց` Տիգրան Բաղդասարյանից բջջային հեռախոսը խարդախությամբ հափշտակելու դեպքի առթիվ, հաղորդում է տվել ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում: Ավետիք Օրդյանին ճանաչել է որպես թաղամասի բնակիչ, նրա հետ առանձնակի շփում չի ունեցել: 2008թ. սեպտեմբերի 10-ին, երեկոյան սահմաններում իրենց շենքի բակում հանդիպել է Ավետիք Օրդյանի մորը` Քնարիկ Ձվակիրյանին, ով իրեն հրավիրել է բարձրանալ տուն: Վերջինս իրեն հայտնել է, որ տեղյակ է իր որդու կողմից կատարված հանցագործության վերաբերյալ, մասնավորապես որդուց` Տիգրան Բաղդասարյանից, բջջային հեռախոսի հափշտակությունից, և հենց նույն պահին հատուցել է հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասը` 33.000 ՀՀ դրամ գումար:
Վկա, Երևանի Ազատության պողոտայի 7բ շենքի 2 բնակարանի բնակիչ, ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանի մայր Քնարիկ Երեմի Ձվակիրյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ մոտավորապես 2008թ. օգոստոս ամսին, ստույգ օրը չի հիշում, երեկոյան սահմաններում, երբ վերադարձել է տուն, իր որդին` Ավետիք Օրդյանն այլևս տանը չի եղել և դրանից հետո նրա վերաբերյալ տեղեկություն չի ունեցել: Այնուհետև ոստիկանության աշխատակիցներից տեղեկացել է, որ որդին ինչ-որ խնդիրներ ունի, սակայն ստույգ չի իմացել, թե ինչումն է հարցը: Տեղյակ է եղել միայն իր որդու կողմից նույն բակի բնակիչ Արտաշես Բաղդասարյանի որդուց` Տիգրան Բաղդասարյանից բջջային հեռախոս հափշտակելու դեպքի վերաբերյալ: Այդ նպատակով մոտավորապես 2008թ. սեպտեմբեր ամսին հանդիպել է Ա.Բաղդասարյանին, հրավիրել իր տուն և հատուցել հանցագործությամբ պատճառված վնասը` 33.000 ՀՀ դրամ: Մհեր Սարգսյանն իրեն ասել է, որ ինքն այդ շղթան նվեր է տվել Ավետիքին, որ այն իրեն պետք չի:
Վկա, Երևանի Ազատության պողոտայի 9/4 շենքի 25 բնակարանի բնակիչ Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Ավետիք Օրդյանին, Հարություն Մկրտչյանին և Աշոտ Չիբուխչյանին ճանաչում է բակից: Նրանց հետ ժամանակ առ ժամանակ գտնվել է մոտ հարաբերությունների մեջ: Շրջակայքի խոսակցություններից տեղեկացել է նրանց կողմից թմրադեղեր օգտագործելու նասին: 2008թ. հունիս ամսին, ժամը մոտավորապես 1300-ի սահմաններում, ինքը կանգնած է եղել Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մոտակայքում Ավետիք Օրդյանի, Հարություն Մկրտչյանի և Աշոտ Չիբուխչյանի հետ միասին: Այնտեղ է եղել նաև բակի երեխաներից Մայիս Բայլուզյանը, որի մատին եղել է ոսկեգույն մատանի: Այդ ժամանակ Ավետիք Օրդյանը սնդիկի պես պտտվել է Մայիս Բայլուզյանի շուրջը և նայել նրա մատանուն, որից հետո պահանջել է, որ իրեն տա մատանին, իբր վերադարձնելու պայմանով: Նա ցանկացել է մատանին գրավ թողնել գրավատանը: Նրա պահանջներին են միացել նաև Աշոտ Չիբուխչյանը և Հարություն Մկրտչյանը: Այդ ժամանակ Ավետիք Օդյանը Մայիս Բայլուզյանի ձեռքից վերցրել է մատանին, որից հետո ինքը հետ է վերցրել մատանին և տվել Մայիսին, որից հետո նոր հեռացել է` ամոթանք տալով Ավետիք Օրդյանին, որ երեխայի ձեռքից մատանի է վերցնում: Այնուհետև որոշակի ժամանակ անց, երբ դուրս գալիս է եղել տանից, կրկին հանդիպել է Մայիս Բայլուզյանին, ով կարծես թե լացելիս է եղել: Այն հարցին, թե ինչ է պատահել իր հետ, Մ.Բայլուզյանը պատասխանել է, որ Ա.Օրդյանը մատանին վերցրել է իր ձեռքից: Իր ներկայությամբ սպառնալիքներ Մայիս Բայլուզյանի նկատմամբ չի եղել, սակայն ինքը չի բացառում, որ նման սպառնալիքներ եղած լինեն, քանի որ, երբ ինքը տեսել է Մ.Բայլուզյանին նա լացելիս է եղել: Դեպքից որոշ ժամանակ հետո ինքն այլևս չի հանդիպել Ա.Օրդյանին, Ա.Չիբուխչյանին և Հ.Մկրտչյանին: Նշել է նաև, որ այդ ժամանակահատվածում նշված անձինք կարծես, թե ինչ-որ գաղտնիքներ են ունեցել իրենից և աշխատել են իր հետ չշփվել և այդ ընթացքում ինքը նրանցից գրեթե ոչ մի տեղեկություն չի ունեցել:
Դատական քննության ընթացքում Վազգեն Հովհաննիսյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքը մատանին չի վերցրել և Մայիսին չի վերադարձրել: Իր ներկայությամբ որևէ սպառնալիք չի եղել: Մայիս Բայլուզյանն իր կամքով է հանձնել մատանին, պայմանով որ հաջորդ օրը պետք է վերադարձնեին: Մայիսն իրեն դժգոհել է երկրորդ օրը, քանի որ այդ օրը մատանին գրավատնից չեն հանել: Ինքը գրավատան աշխատողից իմացել է, որ գրավ դնելու ժամանակ Մայիս էլ է եղել գրավատանը:
Վկա, Երևանի Բաբայան փողոցի 28 շենքի 17 բնակարանի բնակիչ Շողակաթ Նորիկի Հակոբյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ մոտավորապես 5 տարի է ընդհանուր ծանոթների միջոցով ճանաչում է Քնարիկ Ձվակիրյանին: Նրա հետ պարբերաբար հանդիպումների ընթացում ծանոթացել է նրա որդու` Ավետիք Օրդյանի հետ: 2008թ. օգոստոսի կեսերին, կոնկրետ օրը չի հիշում, իր անձնական խնդիրները լուծելու համար գնացել է Քնարիկ Ձվակիրյանի` Ազատության պողոտայի 7բ շենքի 2 բնակարան: Այդ ժամանակ, մի քանի րոպե անց այլայլված դեմքով բնակարան է մտել Ավետիք Օրդյանը և մորը` Քնարիկ Ձվակիրյանին, ցույց է տվել մի ոսկեգույն մատանի, վրան հորիզոնական տեղադրված ադամանդանման քարերով: Ասել է, որ վաճառում է 20.000 ՀՀ դրամ գումարով: Ավետիք Օրդյանը խուսափել է նշել, թե որտեղից է ձեռք բերել մատանին: Այդ ժամանակ Ք.Ձվակիրյանը իրեն է առաջարկել գնել մատանին, սակայն տեսնելով Ա.Օրդյանի այլայլված տեսքը և ուշադրություն դարձնելով այն հանգամանքին, որ նա խուսափում է նշել, թե որտեղից է ձեռք բերել մատանին, ինքը մերժել է: Դրանից որոշ ժամանակ անց, ինքը տեղեկացել է, որ Ավետիք Օրդյանը տարբեր հափշտակություններ կատարելու համար դիմել է փախուստի: Այնուհետև նույն շենքի բնակիչ Մարինե Մերուժանի Գրիգորյանից տեղեկացել է, որ նշված ժամանակահատվածում Ա.Օրդյանը 50 ԱՄՆ դոլար գումարով առաջարկել է մի բուռ ոսկեգույն խաչեր և կախազարդեր, նշելով, որ դրանք ոսկյա են, սակայն, ինքը հասկացել է, որ դրանք հափշտակված են և մերժել է դրանք գնելու առաջարկը:
Դատական քննության ընթացքում Շողակաթ Հակոբյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ պնդում է նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը, հայտնելով, որ իրեն ամբաստանյալն առաջարկել է հեռախոս, ոսկեղեն և այլ ապրանքներ գնել և ամբաստանյալի մայրն այդ ամենից տեղյակ է եղել:
Վկա, Երևանի Ազատության պողոտայի 7բ շենքի 3 բնակարանի բնակիչ Մարինե Մերուժանի Գրիգորյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ բնակվում է Քնարիկ Ձվակիրյանի և նրա որդի` Ավետիք Օրդյանի հետ միևնույն շենքում: Նրանց հետ գտնվել է նորմալ հարաբերությունների մեջ: 2008թ. ամռանը Ավետիք Օրդյանը գնացել է իր տուն և առաջարկել է մի բուռ ոսկեգույն զարդեր ընդհամենը 50 ԱՄՆ դոլար գումարով: Վերջինս նշել է, որ դրանք ոսկյա են: Հայացք նետելով զարդերին նկատել է, որ դրանք նման չեն ոսկու և հրաժարվել է գնելուց:
Գործով որպես լրացուցիչ վկա հարցաքննված Վլադիմիր Նազարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ աշխատում է ՙԱլիկ՚ ՍՊԸ-ում որպես գնահատող: Մայիս Բայլուզյանին և Ավետիք Օրդյանին ճանաչում է որպես նույն թաղամասի բնակիչների: Մատանու գրավադրման ժամանակ Մայիս Բայլուզյանը եղել է Ավետիք Օրդյանի հետ և նա է իր մատից հանել ու տվել մատանին: Գործարքը կատարվել է Ավետիքի անձնագրով: Երկու ժամ հետո, Մայիսը գնացել է գրավատուն և հարցրել իրեն. մատանին հանել են, թե` ոչ:
Գործով որպես լրացուցիչ վկա հարցաքննված Վեներա Մանուկյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2008թ. ապրիլի 4-ից աշխատում է ՙԱլիկ՚ ՍՊԸ-ում: Ինքը պայմանագիր կնքող է եղել: Քաղաքացին մոտենում է իրեն, ներկայացնում ոսկին: Ինքը ոսկին տալիս է գնահատողին, վերջինս ստուգելով այն, տալիս է իրեն, ինքը գումարը տալիս է քաղաքացուն: Ինքը չի հիշում Ավետիք Օրդյանին, քանի որ շատ մարդիկ են մտնում դուրս գալիս և բոլորին հիշել հնարավոր չէ:
Ամբաստանյալի կատարած հանցանքը հիմնավորվել է նաև քրեական գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով.
Մայիս Բայլուզյանի և Ավետիք Օրդյանի առերես հարցաքննության արձանագրությամբ այն մասին, որ Մայիս Բայլուզյանը նախաքննության ընթացքում տված իր ցուցմունքները պնդել է առերես, իսկ Ավետիք Օրդյանը հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց:
Գայանե Բայլուզյանի և Ավետիք Օրդյանի առերես հարցաքննության արձանագրությամբ այն մասին, որ Գայանե Բայլուզյանը նախաքննության ընթացքում իր տված ցուցմունքները պնդել է առերես, իսկ Ավետիք Օրդյանը հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց:
Մհեր Սարգսյանի և Ավետիք Օրդյանի առերես հարցաքննության արձանագրությամբ այն մասին, որ Մհեր Սարգսյանը նախաքննության ընթացքում իր տված ցուցմունքները պնդել է առերես, իսկ Ավետիք Օրդյանը հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց:
Լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությամբ, որով Մայիս Բայլուզյանն իրեն ճանաչման ներկայացված լուսանկարներից ճանաչել է Ավետիք Օրդյանի լուսանկարը, որպես իրենից իր մատանին շորթած անձանցից մեկի` Ավետիքի լուսանկար:
Առարկաները ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությամբ, որով Մայիս Բայլուզյանն իրեն ճանաչման ներկայացված մատանիներից ճանաչել է Ավետիք Օրդյանի, Աշոտ Չիբուխչյանի, Հարություն Մկրտչյանի կողմից իրենից հափշտակած մատանին:
Փորձագետի թիվ 43420810 եզրակացությամբ այն մասի, որ փորձաքննության ներկայացված Մայիս Բայլուզյանից Ավետիք Օրդյանի, Աշոտ Չիբուխչյանի, Հարություն Մկրտչյանի կողմից շորթման միջոցով հափշտակված մատանին 2,534 գրամ քաշով է, պատրաստված է 583 հարգի ոսկու համաձուլվածքից, դրա վրա առկա մեկ հատ քարը հանդիսանում է ապակի: Նշված մատանու շուկայական արժեքը կազմում է 13.500 ՀՀ դրամ գումար:
ՙԱլեք 999՚ ՍՊ ընկերության վարկային պայմանագրերի գրանցամատյանը զննելու մասին արձանագրությամբ և դրա հավելվածով:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված Մայիս Բայլուզյանից Ավետիք Օրդյանի, Աշոտ Չիբուխչյանի, Հարություն Մկրտչյանի կողմից շորթման միջոցով հափշտակված ոսկյա մատանու առկայությամբ:
4.Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Գործի դատաքննության ընթացքում մեղադրող Ա.Շահազիզյանը միջնորդեց ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 28 հոդվածի կարգով ամբաստանյալ Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի վերաբերյալ սույն քրեական գործից գողության դրվագն անջատել և միացնել Արաբկիրի քննչական բաժնի վարույթում գտնվող կասեցված թիվ 14109810 քրեական գործին:
Դատարանի 2010թ. հուլիսի 21-ի որոշմամբ մեղադրողի միջնորդությունը բավարարվել է` թիվ ԵԱՔԴ 0044/01/10 (14130108) քրեական գործից ամբաստանյալ Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքի մասն անջատվել և միացվել է թիվ 14109810 քրեական գործին:
Վերոգրյալի հիման վրա դատարանը գտնում է, որ սույն քրեական գործի ապացույցների շարքից պետք է հանել և թիվ 14109810 քրեական գործին միացնել գողության դրվագին վերաբերող ապացույցները, քանի որ սույն քրեական գործով դրանք ոչ վերաբերելի ապացույցներ են:
Դատարանը քննության առնելով Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի որպես վկա տված ցուցմունքի գնահատման հարցը, գտնում է, որ այն պետք է դիտել անթույլատրելի և հանել ապացույցների ցանկից, քանի որ Հարություն Մկրտչյանը ցուցմունք է տվել որպես վկա, հետագայում նա դարձել է մեղադրյալ և որպես մեղադրյալ չի հարցաքննվել:
Մեղադրող Ա.Շահազիզյանը գտնելով, որ դատաքննության ընթացքում բավարար ապացույցներ ձեռք չեն բերվել տուժող Մայիս Բայլուզյանի մատանին ամբաստանյալի կողմից շորթման եղանակով հափշտակելու վերաբերյալ, միջնորդեց այդ դրվագի համար Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով:
Դատարանը գտնում է, որ մեղադրողի միջնորդությունը հիմնավոր է և Մայիս Բայլուզյանից կատարված շորթման դրվագը ենթակա է վերաորակման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Ավետիք Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2008թ. հունիսին Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի և Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի հետ նախնական համաձայնությամբ Երևան քաղաքի Ազատության 7բ շենքի մոտ անչափահաս Մայիս Բայլուզյանի վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ տարածելու սպառնալիքով վերջինից հափշտակել են նրա ոսկյա մատանին` պատճառելով 13.500 ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
Նշված մեղադրանքի հիմքում նախաքննության մարմնի կողմից որպես ապացույց դրվել է հիմնականում անչափահաս տուժող Մայիս Բայլուզյանի և դրան ածանցվող նրա մոր` Գայանե Բայլուզյանի ցուցմունքները:
Քրեական գործի դատական քննության ընթացքում տուժող Մայիս Բայլուզյանի և նրա օրինական ներկայացուցիչ Գայանե Բայլուզյանի միջնորդությամբ տուժողի հարցաքննությունը դատարանի որոշմամբ կատարվել է դռնփակ դատական նիստում: Չնայած դրան, տուժողն իր ցուցմունքում, որևէ լուրջ փաստարկ չներկայացրեց ամբաստանյալի կողմից իր անձն արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու սպառնալիքների վերաբերյալ: Ավելին, նա ցուցմունք տվեց, որ ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանի հետ ինքը գտնվել է ջերմ փոխհարաբերությունների մեջ, նրան ընդունել է որպես ՙավագ եղբայր՚ և ինչպես դեպքից առաջ, այնպես էլ դրանից հետո ինքը հաճախակի գտնվել է ամբաստանյալի տանը, զբաղվել են համակարգչային խաղերով:
Նշված հանգամանքն իր ցուցմունքով հիմնավորեց նաև ամբաստանյալ Ա.Օրդյանը:
Վկաներ Վլադիմիր Նազարյանի և Վազգեն Հովհաննիսյանի ցուցմունքներով նույնպես հիմնավորվեց, որ տուժող Մայիս Բայլուզյանն ամբաստանյալի հետ գնացել է գրավատուն և իր մատանին կամովին է գրավադրել:
Այսպիսով, դատարանն ապացուցված համարեց, որ ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանը տուժող Մայիս Բայլուզյանի մատանին հափշտակել է ոչ թե շորթման եղանակով, այլ` խարդախությամբ:
Նման պայմաններում դատարանը գտնում է, որ նշված դրվագով Ավետիք Օրդյանի կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերին:
Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցանքը կատարելու մեջ ապացուցված է:
Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև հանցավորի անձը:
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանը, հաշվի առնելով Ավետիք Օրդյանի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա անձը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, գտնում է, որ պատժի նպատակներին հասնելու համար նրա նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի:
Նկատի ունենալով, որ տուժողներ Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանին և Տիգրան Արտաշեսի Բաղդասարյանին հացագործության հետևանքով պատճառված վնասը վերականգնվել է, Մհեր Էդուարդի Սարգսյանը, Միքայել Վահեի Սաֆարյանը քաղաքացիական հայցերի պահանջ չեն ներկայացրել, դատարանը գտնում է, որ Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանի, Տիգրան Արտաշեսի Բաղդասարյանի, Մհեր Էդուարդի Սարգսյանի, Միքայել Վահեի Սաֆարյանի քաղաքացիական հայցերի հարցը պետք է համարել լուծված:
Տուժող Գայանե Գրիգորի Բայլուզյանի քաղաքացիական հայցի հարցը պետք է թողնել լուծելու թիվ 14109810 քրեական գործով:
Դատարանն անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին, գտնում է, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված և անչափահաս տուժող Մայիս Բայլուզյանի օրինական ներկայացուցիչ Գայանե Բայլուզյանին ի պահ հանձնված ոսկյա մատանին պետք է թողնել նրան` ի տնօրինություն:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360 հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով և նրան դատապարտել ազատազրկման երկու (2) տարի ժամկետով:
Պատժի սկիզբը հաշվել 2009թ. հուլիսի 09-ից:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Ավետիք Օրդյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժողներ Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանի, Տիգրան Արտաշեսի Բաղդասարյանի, Մհեր Էդուարդի Սարգսյանի, Միքայել Վահեի Սաֆարյանի քաղաքացիական հայցերի հարցը համարել լուծված:
Տուժող Գայանե Գրիգորի Բայլուզյանի քաղաքացիական հայցի հարցը թողնել լուծելու թիվ 14109810 քրեական գործով:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և անչափահաս տուժող Մայիս Բայլուզյանի օրինական ներկայացուցիչ Գայանե Բայլուզյանին ի պահ հանձնված ոսկյա մատանին թողնել վերջինիս տնօրինությանը:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
Բնագրի հետ ճիշտ է
ԴԱՏԱՎՈՐ Լ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը
նախագահող դատավոր Լ.Ավետիսյան
դատական նիստերի քարտուղար Ե.Կարապետյան, Ն.Ղազարյան
մեղադրող Ա. Շահազիզյան
ամբաստանյալ Ա. Օրդյան
պաշտպան Մ. Թովմասյան
տուժողներ Մ.Բայլուզյան, Տ.Բաղդասարյան,
Մ.Սաֆարյան, Մ.Սարգսյան
տուժող և տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գ.Բայլուզյան
տուժողների օրինական ներկայացուցիչներ Զ.Եղիազարյան, Է.Սարգսյան,
Ա.Բաղդասարյան
2010թ. հուլիսի 22-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի, ծնված 30.03.1978թ., Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուրի, չի աշխատել, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվել է Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի 7Բ շենքի թիվ 2 բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով, 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով, արգելանքի տակ է 2009թ. հուլիսի 09-ից,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2008թ. օգոստոսի 9-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14130108 քրեական գործը:
2008թ. հոկտեմբերի 09-ին նախանական քննության մարմնի կողմից որոշում է կայացվել Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի բացակայության պայմաններում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով որպես մեղադրյալ ներգրավվելու մասին, որպես խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին և նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
2008թ. հոկտեմբերի 09-ին նախանական քննության մարմնի կողմից որոշում է կայացվել Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի բացակայության պայմաններում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով որպես մեղադրյալ ներգրավվելու մասին, որպես խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին և նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
2008թ. հոկտեմբերի 09-ին նախանական քննության մարմնի կողմից որոշում է կայացվել Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի բացակայության պայմաններում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով որպես մեղադրյալ ներգրավվելու մասին, որպես խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին և նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
2009թ. փետրվարի 02-ին Ավետիք Օրդյանը ինքնակամ ներկայացել է ոստիկանության Արաբկիրի բաժին:
Նախնական քննության մարմնի 2009թ. մարտի 25-ի որոշմամբ Ավետիք Օրդյանի նկատմամբ կրկին հայտարարվել է հետախուզում:
2009թ. մարտի 26-ին Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը փոփոխվել և որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանավորումը:
2009թ. մարտի 26-ին Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը փոփոխվել և որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանավորումը:
2009թ. մարտի 26-ին Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը փոփոխվել և որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանավորումը:
Նախնական քննության մարմնի 2009թ. ապրիլի 30-ի որոշմամբ Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին առաջադրված, Հարություն Սամվելի Մկրտչյանին և Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշումներում կատարվել է փոփոխություն և լրացում:
2009թ. ապրիլի 30-ին Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով:
2009թ. ապրիլի 30-ին Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով:
2009թ. ապրիլի 30-ին Հարություն Սամվելի Մկրտչյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և և 3-րդ կետերով:
2009թ. հուլիսի 31-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Էրեբունու քննչական բաժնում Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի կողմից ժամկետային զինվորական ծառայության հերթական և այլընտրանքային զորակոչերից խուսափելու դեպքի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 327 հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 12126609 քրեական գործը:
Նախնական քննության մարմնի 2009թ. օգոստոսի 26-ի որոշմամբ թիվ 12126609 քրեական գործն ըստ ենթակայության ուղարկվել է ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Արաբկիրի քննչական բաժին` թիվ 14130108 քրեական գործին միացնելու և համատեղ ընթացքը լուծելու համար:
Նախնական քննության մարմնի 2009թ. օգոստոսի 28-ի որոշմամբ թիվ 12126609 քրեական գործը միացվել է թիվ 14130108 քրեական գործին` թողնվելով թիվ 14130108 համարը:
Նախնական քննության մարմնի 2009թ. օգոստոսի 28-ի առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելու և լրացնելու մասին որոշմամբ Հարություն Սամվելի Մկրտչյանին որպես մեղադրյալ ներգարվելու մասին որոշման մեջ կատարվել է փոփոխում և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 327 հոդվածի 1-ին մասով սահմանված հանցագործության մասով այն լրացվել է:
2009թ. դեկտեմբերի 06-ին Ավետիք Ալբերտի Օրդյանը ՌԴ Սոչի քաղաքից էտապավորվել է ՀՀ:
Նախնական քննության մարմնի 2010թ. մարտի 25-ի որոշմամբ թիվ 14130108 քրեական գործից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով մեղադրյալներ Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի և Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի վերաբերյալ մասն անջատվել է և շնորհվել թիվ 14109810 համարը:
2010թ. ապրիլի 12-ին թիվ 14130108 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում և ընդունվել վարույթ:
2.Գործի փաստական հանգամանքները.
Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին մեղադրանք է առաջադրել հետևյալ արարքի համար.
Ավետիք Օրդյանը 2008թ. հունիս ամսին Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մոտակայքում խաբեության միջոցով Տիգրան Արտաշեսի Բաղդասարյանից հափշտակել է վերջինիս ՙՍոնի Էրիքսոն w-800՚ մոդելի հեռախոսը` պատճառելով 33.000 ՀՀ դրամի վնաս:
Բացի այդ, կրկին անգամ, 2008թ. հունիսին Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի և Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի հետ նախնական համաձայնությամբ Երևան քաղաքի Ազատության 7բ շենքի մոտ անչափահաս Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանի վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ տարածելու սպառնալիքով վերջինից հափշտակել են նրա ոսկյա մատանին` պատճառելով 13.500 ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
Կրկին անգամ, 2008թ հուլիսին նախնական համաձայնության գալով Հարություն Մկրտչյանի հետ, Երևան քաղաքի Ազատության 7բ շենքի մոտ խաբեության միջոցով հափշտակել են անչափահաս Միքայել Վահեի Սաֆարյանի ՙՆոկիա Ն-73՚ մոդելի բջջային հեռախոսը, վերջինիս պատճառելով 110.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
Կրկին անգամ, 2008թ օգոստոսի սկզբներին, Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մոտակայքում անչափահաս Մհեր Էդուարդի Ներսիսյանից խաբեության միջոցով հափշտակել է նրա 8 գրամանոց ոսկյա շղթան` պատճառելով 48.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
Բացի այդ, կրկին անգամ, 2008թ օգոստոսի 9-ին ժամը 1500-ից մինչև ժամը 2200-ն ընկած ժամանակահատվածում Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, ապօրինի մուտք գործելու եղանակով Գայանե Գրիգորի Բայլուզյանի Արաբկիր 53 փողոցի 5 տնից գաղտնի կերպով հափշտակել են վերջինիս պատկանող 550.000 ՀՀ դրամ, 750 ԱՄՆ դոլար, 100 եվրո գումար, տարբեր տեսակի ապրանքներ և ոսկյա զարդեր, վերջինիս պատճառելով 1.642.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
3.Ապացույցների հետազոտում.
Նախաքննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Ավետիք Ալբերտի Օրդյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց:
Դատական քննության ժամանակ առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Ավետիք Ալբերտի Օրդյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ տուժողներին բոլորին ճանաչում է: Ինքը ոչ մեկին չի վախեցրել և որևէ հանցագործությւոն չի կատարել: Տիգրան Բաղդասարյանից հեռախոսը վերցրել է մի քանի օրով, քանի որ իր հեռախոսը տվել էր վերանորոգման: Հեռախոսն անսարք վիճակում է եղել:
Մայիս Բայլուզյանն ինքն է առաջարկել, որ նրա մատանին իր անձնագրով հանձնեն գրավատուն: Գումարը վերցրել է Մայիսը:
Միքայել Սաֆարյանն իրեն հեռախոս չի տվել:
Իրեն գումար է հարկավոր եղել և Մհեր Սարգսյանից վերցրել է նրա ոսկյա շղթան, սակայն պետք է վերադարձներ այն: Մհերին տվել է իր կողմից գնված շղթան, սակայն չի իմացել որ այն ոսկյա չէ:
Բայլուզյանների բնակարանից կատարված գողությունից ընդհանրապես տեղյակ չէ, դրա մասին իմացել է Մայիս Բայլուզյանից:
Ավետիք Օրդյանի պատճառաբանություններն անհիմն են և նպատակ են հետապնդում խուսափել քրեական պատասխանատվությունից:
Ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով.
Դատական քննության ընթացքում տուժող և տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գայանե Գրիգորի Բայլուզյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ իր որդին` Մայիս Բայլուզյանը ոստիկանության բաժնում իրեն պատմել է, որ ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանը և հետախուզման մեջ գտնվող մեղադրյալ Հարություն Մկրտչյանը 2008թ. հունիս ամսին, Մայիսին արատավորող տեղեկություններ տարածելու սպառնալիքի տակ, վերցրել են վերջինիս պատկանող ոսկյա մատանին, գրավ դրել գրավատանը և դրա դիմաց ստացված գումարը ծախսել իրենց կարիքների համար, տուժողին պատճառելով 13.500 դրամի վնաս:
Տուժող, Երևանի Արաբկիր 53 փողոցի 5 տան բնակիչ, Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008թ հունիս ամսին, ստույգ օրը չի հիշում, ցերեկվա ժամերին, երբ անցնելիս է եղել Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մոտակայքով, իրեն մոտ է կանչել նույն բակի բնակիչ Ավետիք Օրդյանը, ով այդ պահին կանգնած է եղել կրկին նույն բակի բնակիչներ Աշոտ Չիբուխչյանի, Հարություն Մկրտչյանի և Վազգեն Հովհաննիսյանի հետ: Այդ ժամանակ Վազգենը հեռացել է և ինքը մնացել է Ավետիքի, Աշոտի և Հարությունի հետ: Վերջիններս իրենից պահանջել են իր մատին դրված ոսկյա մատանին: Ինքը հրաժարվել է պահանջը կատարելուց, որից հետո նշված երեք անձինք սկսել են սպառնալ, որ եթե նա իրենց չտա մատանին, նրանք իր վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ կտարածեն շրջապատում և ինքն այլևս չի կարողանա բնակվել այդ թաղամասում: Մասնավորապես սպառնացել են, որ կտարածեն, որ ինքը ՙլավ՚ տղա չի, վարքաբեկված անձնավորություն է, որից հետո բոլորն իր կողքով անցնելիս կթքեն իր վրա: Ինքը վախեցել է այդ սպառնալիքներից, քանի որ նրանք իրենից տարիքով մեծ են և շրջապատում հեղինակություն են վայելել: Նշված սպառնալիքներից դրդված ինքը ոսկյա մատանին տվել է Ավետիք Օրդյանին և վերջիններս այն տարել են գրավատուն: Դեպքից որոշ ժամանակ անց Հ.Մկրտչյանը զանգահարել է իրեն և խնդրել, որ ոստիկանությունում նշի, որ մատանին հափշտակելուց սպառնալիքներ եղել են միայն Ավետիք Օրդյանի և Աշոտ Չիբուխչյանի կողմից, իսկ ինքը ոչինչ չի արել: Ավետիք Օրդյանը, Հարություն Մկրտչյանը և Աշոտ Չիբուխչյանը իր հասցեին արատավորող տեղեկություններ տարածելու սպառնալիքի տակ, հափշտակել են իր ոսկյա մատանին և պատճառել են նյութական վնաս:
Դատական քննության ընթացքում Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Ավետիքն ու Հարությունն իրենից պահանջել են իր ոսկյա մատանին, ասելով որ երկու օրից կվերադարձնեն: Ինքը չի համաձայնել, բայց երբ իրենց հարևան Աշոտը, ում ինքը վստահում էր, ասել է ՙտուր, ես տեր եմ՚, մատանին տվել է: Հետագայում անըդհատ պահանջել է, որ մատանին հանեն գրավադրումից, քանի դեռ իր մայրը չի իմացել: Ավետիքն ասել է, որ փողի մի մասը նա ունի, մի մասն էլ ինքը պետք է տա: Դրա համար լողավազան գնալու պատրվակով երկու հազար դրամ վերցրել է մորից և մարել գրավատան տոկոսները, սակայն դրանից հետո էլ, իրար վրա գցելով Ավետիքը և Հարությունը մատանին չեն հանել գրավադրումից:
Տուժող, Երևանի Ազատության պողոտայի 9/4 շենքի 5 բնակարանի բնակիչ Տիգրան Արտաշեսի Բաղդասարյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008թ. հունիս ամսին, ստույգ օրը չի հիշում, նույն բակի բնակիչ Ավետիք Օրդյանը, ում հետ ինքը ծանոթացել է նշված ամռան ընթացքում, իրենից խնդրել է բջջային հեռախոս որոշակի ժամանակ օգտագործելու համար: Ինքը տանը ունենալով ՙW-800 Սոնի Էրիքսոն՚ մոդելի բջջայնի հեռախոս, որը այդ ժամանակ չի օգտագործել, որոշել է ընդառաջել նրա խնդրանքին: Տվել է բջջային հեռախոսը, որ մի քանի օր օգտագործելուց հետո այն հետ վերադարձնի: Այնուհետև, որոշ ժամանակ անց, հետ է պահանջել բջջային հեռախոսը Ավետիք Օրդյանից, սակայն վերջինս պատասխանել է, որ մի քանի օրվա ընթացքում կտա: Որոշ ժամանակ անց կրկին հետ է պահանջել հեռախոսը, այս անգամ արդեն Ավետիք Օրդյանը հայտնել է, որ կորցրել է: Պարբերաբար հեռախոսը հետ վերադարձնելու պահանջներին ամբաստանյալը չի արձագանքել և իր վստահությունը չարաշահելու եղենակով հափշտակել է այն: Նշված հեռախոսի արժեքը կազմել է 33.000 ՀՀ դրամ:
Դատական քննության ընթացքում Տիգրան Բաղդասարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2008թ. ամռանը Ավետիքը խնդրել է իրեն օգտագործման համար հեռախոս տալ: Տանը ՙW-800 Սոնի Էրիքսոն՚ մոդելի բջջային հեռախոս է ունեցել, որը չի օգտագործել, քանի որ էկրանը կոտրված է եղել և միայն կարողացել է զանգեր ստանալ: Հեռախոսը տվել է Ավետիքին, ով ասել է, որ որոշ ժամանակ օգտագործելուց հետո կվերադարձնի, սակայն չի վերադարձրել:
Տուժողի ներկայացուցիչ Արտաշես Բաղդասարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ դեպքի մասին իրեն հայտնի է դարձել, երբ իրենց կանչել են ոստիկանություն: Հեռախոսն իրոք մասամբ անսարք է եղել և դրա վրա ուշադրություն չեն դարձրել: Հեռախոսի արժեքը` 30.000 դրամ հատուցվել է ամբաստանյալի մոր կողմից:
Տուժող, Աբովյանի Սարալանջ փողոցի 13 շենքի 14 բնակարանի բնակիչ Մհեր Էդուարդի Սարգսյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ազատ օրերին հաճախ եկել է Երևան` իր պապի և տատի բնակարան, որը գտնվում է Ազատության պողոտա 12/1 շենք 30 բնակարան հասցեում: 2008թ. հունիս ամսին ծանոթացել է նշված թաղամասի բնակիչ Ավետիք Օրդյանի հետ: Ծանոթությունից հետո իրենց միջև առանձնակի շփում չի եղել: 2008թ. օգոստոսի սկզբներին, երբ ինքը գտնվել է վերը նշված շենքի բակում, Ավետիք Օրդյանը իրեն ասել է, որ տա իր ձեռքի ոսկյա շղթան, որը պատրաստված էր 58 հարգի 8 գրամ քաշով ոսկուց, որպեսզի գրավ թողնի գրավատանը` 3000 ՀՀ դրամի դիմաց, խանութում ունեցած իր պարտքը մարելու համար: Խոստացել է, որ հաջորդ օրը հետ կվերադարձնի իր շղթան: Այնուհետև հաջորդ օրը, երբ հանդիպել է Ավետիք Օրդյանին, ով պայմանավորվածության համաձայն նշված օրը պետք է վերադարձներ շղթան, վերջինս հայտնել է, որ իրեն ավելի շատ գումար է հարկավոր եղել և ինքը վերցրել է շղթայի դիմաց ողջ հասանելիք գումարը, սակայն խոստացել է, որ մի քանի օրվա ընթացքում հետ կվերադարձնի այն: Դրանից հետո հաճախակի հանդիպել է Ավետիք Օրդյանին, սակայն վերջինս տարբեր պատճառաբանություններով, մասնավորապես, որ դեռևս գումար չունի, հետաձգել է շղթան հետ վերադարձնելը: Որոշ ժամանակ նման կերպով ժամանակ ձգելուց հետո, հերթական պահանջներից հետո Ավետիք Օրդյանը իրեն է տվել ոսկեգույն մետաղից մի շղթա, ասել է, որ այն ոսկյա է և խնդրել է պահել մինչև կվերադարձնի իրենը, իսկ այդ շղթան ինքը կվերադարձնի հետ: Իր մոտ կասկած է առաջացել, որ այդ շղթան ոսկյա է և պատին քսելուց հետո շղթան անմիջապես գունաթափել է: Հասկացել է, որ Ավետիք Օրդյանը խաբել է իրեն, հետ է վերադարձրել այդ շղթան և պահանջել, որ իրեն վերադարձնի այն ինչ վերցրել է: Հետ վերադարձնելուց հարցրել է Ավետիքին, թե նա ինչու է նման խաբեության դիմում, սակայն վերջինս հայտնել է, որ իբր ինքն էլ չի իմացել, որ այդ շղթան իրականում ոսկյա չէ: Դրանից հետո պարբերաբար հետ է պահանջել իր ոսկյա շղթան, սակայն Ա.Օրդյանը տարբեր պատճառաբանություններով, խաբելով հետ չի վերադարձրել այն: 2008թ. օգոստոսի 21-ից հետո այլևս չի տեսել Ա.Օրդյանին: Նշված ոսկյա շղթայի արժեքը կազմել է 48.000 ՀՀ դրամ:
Դատական քննության ընթացքում Մհեր Սարգսյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2008թ. ամռանն Ավետիք Օրդյանի խնդրանքով իր ոսկյա շղթան տվել է նրան: Այդ օրն ինքն Ավետիքից վերցրել է մեկ այլ շղթա, որը ոսկյա չէր, որպեսզի տանը չիմանան: Երկու օր հետո, երբ տեսել է Ավետիքին, վերջինս խոստացել է, որ շուտով կվերադարձնի շղթան: Դրանից հետո երկար ժամանակ չի տեսել նրան: Ոստիկանությունում Ավետիք Օրդյանն իրեն առաջարկել է վերադարձնել շղթան, սակայն ինքը չի ցանկացել:
Տուժող, Երևանի Ազատության պողոտայի 12/3 շենքի 16 բնակարանի բնակիչ Միքայել Վահեի Սաֆարյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008թ. հուլիս ամսին ինքը դուրս է եկել բակ և իր հետ վերցրել է հոր կողմից իր համար Դուբայից բերված ՙՆոկիա Ն-73՚ մոդելի բջջային հեռախոսը: Բակում իրենից որոշակի հեռավորության վրա կանգնած են եղել նույն բակի տարիքով ավագ տղաներից Հարություն Մկրտչյանը և Ավետիք Օրդյանը: Հարությունը մոտեցել է իրեն և խնդրել է իրեն տալ բջջային հեռախոսը, որն այդ ժամանակ եղել է իր ձեռքում: Այդ պահին, երբ վերջինս մոտեցել է դեպի իր կողմը, Ավետիք Օրդյանը մտել է շենքի մուտք: Հարություն Մկրտչյանը վերցնելով բջջային հեռախոսը, մոտեցել է նույն շենքի մուտքին, որտեղ րոպե առաջ մտել էր Ավետիք Օրդյանը: Այնուհետև ինքը մոտեցել և Հարություն Մկրտչյանից հետ է պահանջել հեռախոսը: Վերջինս ասել է, որ հեռախոսը տվել է Ավետիք Օրդյանին, ով այդ ժամանակ արդեն բակում չի գտնվել: Այդ պահին ինքը գնացել է տուն, այնուհետև երեկոյան կրկին իջել է բակ, որ հետ վերցնի հեռախոսը: Հարությունը իրեն կրկին ասել է, որ հեռախոսը գտնվում է Ավետիքի մոտ: Ինքն անմիջապես դիմել է վերջինիս, իսկ նա ասել է, որ հեռախոսը կորցրել է տաքսու մեջ: Պարզաբանելու համար հարցրել է, թե ինչ տաքսի ծառայության է պատկանել այդ ավտոմեքենան, Ավետիքը պատասխանել է, որ դա տաքսի ծառայություն չի եղել: Ինքն անմիջապես հասկացել է, որ նրանք միասին խաբեությամբ հափշտակել են իր հեռախոսը: Դրանից հետո վերջիններս հետ չեն վերադարձրել հեռախոսը:
Դատական քննության ընթացքում Միքայել Սաֆարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ բակում տեսել է Ավետիք Օրդյանին և Հարություն Մկրտչյանին: Հարությունը խնդրել է մի քանի ժամով հեռախոսը տալ իրեն: Ինքն այդ ժամանակ երկու հեռախոս էր պահում և մեկը տվել է նրան: Մի քանի ժամ անց, երբ Հարությունից հետ է պահանջել հեռախոսը, վերջինս ասել է, որ այն տվել է Ավետիք Օրդյանին: Իսկ Ավետիքն ասել է, որ այն կորցրել է տաքսու մեջ: Տանը ծնողներին ասել է, որ հեռախոսը կորցրել է լողավազանում:
Տուժողի ներկայացուցիչ Զարուհի Եղիազարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2008թ. ամռանը, երբ որդին տուն է եկել, տեսել է որ նրա հեռախոսը չկա: Իր հարցին որդին պատասխանել է, որ այն կորցրել է լողավազանում: Հետագայում ոստիկաններից է տեղեկացել, որ հեռախոսը վերցրել են Հարությունը և Ավետիքը: Որդին պատմել է, որ բակում նստած է եղել տղաների հետ, երբ իրեն է մոտեցել Հարությունը, զանգահարելու համար վերցրել հեռախոսը և խոսելով հեռացել: Երբ որդին Հարությունից պահանջել է հեռախոսը, վերջինս ասել է, որ այն Ավետիքի մոտ է:
Վկա, Երևանի Ազատության պողոտայի 12/3 շենքի 12 բնակարանի բնակիչ Արտաշես Հրանտի Բաղդասարյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իմանալով Ավետիք Օրդյանի կողմից իր որդուց` Տիգրան Բաղդասարյանից բջջային հեռախոսը խարդախությամբ հափշտակելու դեպքի առթիվ, հաղորդում է տվել ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում: Ավետիք Օրդյանին ճանաչել է որպես թաղամասի բնակիչ, նրա հետ առանձնակի շփում չի ունեցել: 2008թ. սեպտեմբերի 10-ին, երեկոյան սահմաններում իրենց շենքի բակում հանդիպել է Ավետիք Օրդյանի մորը` Քնարիկ Ձվակիրյանին, ով իրեն հրավիրել է բարձրանալ տուն: Վերջինս իրեն հայտնել է, որ տեղյակ է իր որդու կողմից կատարված հանցագործության վերաբերյալ, մասնավորապես որդուց` Տիգրան Բաղդասարյանից, բջջային հեռախոսի հափշտակությունից, և հենց նույն պահին հատուցել է հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասը` 33.000 ՀՀ դրամ գումար:
Վկա, Երևանի Ազատության պողոտայի 7բ շենքի 2 բնակարանի բնակիչ, ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանի մայր Քնարիկ Երեմի Ձվակիրյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ մոտավորապես 2008թ. օգոստոս ամսին, ստույգ օրը չի հիշում, երեկոյան սահմաններում, երբ վերադարձել է տուն, իր որդին` Ավետիք Օրդյանն այլևս տանը չի եղել և դրանից հետո նրա վերաբերյալ տեղեկություն չի ունեցել: Այնուհետև ոստիկանության աշխատակիցներից տեղեկացել է, որ որդին ինչ-որ խնդիրներ ունի, սակայն ստույգ չի իմացել, թե ինչումն է հարցը: Տեղյակ է եղել միայն իր որդու կողմից նույն բակի բնակիչ Արտաշես Բաղդասարյանի որդուց` Տիգրան Բաղդասարյանից բջջային հեռախոս հափշտակելու դեպքի վերաբերյալ: Այդ նպատակով մոտավորապես 2008թ. սեպտեմբեր ամսին հանդիպել է Ա.Բաղդասարյանին, հրավիրել իր տուն և հատուցել հանցագործությամբ պատճառված վնասը` 33.000 ՀՀ դրամ: Մհեր Սարգսյանն իրեն ասել է, որ ինքն այդ շղթան նվեր է տվել Ավետիքին, որ այն իրեն պետք չի:
Վկա, Երևանի Ազատության պողոտայի 9/4 շենքի 25 բնակարանի բնակիչ Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Ավետիք Օրդյանին, Հարություն Մկրտչյանին և Աշոտ Չիբուխչյանին ճանաչում է բակից: Նրանց հետ ժամանակ առ ժամանակ գտնվել է մոտ հարաբերությունների մեջ: Շրջակայքի խոսակցություններից տեղեկացել է նրանց կողմից թմրադեղեր օգտագործելու նասին: 2008թ. հունիս ամսին, ժամը մոտավորապես 1300-ի սահմաններում, ինքը կանգնած է եղել Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մոտակայքում Ավետիք Օրդյանի, Հարություն Մկրտչյանի և Աշոտ Չիբուխչյանի հետ միասին: Այնտեղ է եղել նաև բակի երեխաներից Մայիս Բայլուզյանը, որի մատին եղել է ոսկեգույն մատանի: Այդ ժամանակ Ավետիք Օրդյանը սնդիկի պես պտտվել է Մայիս Բայլուզյանի շուրջը և նայել նրա մատանուն, որից հետո պահանջել է, որ իրեն տա մատանին, իբր վերադարձնելու պայմանով: Նա ցանկացել է մատանին գրավ թողնել գրավատանը: Նրա պահանջներին են միացել նաև Աշոտ Չիբուխչյանը և Հարություն Մկրտչյանը: Այդ ժամանակ Ավետիք Օդյանը Մայիս Բայլուզյանի ձեռքից վերցրել է մատանին, որից հետո ինքը հետ է վերցրել մատանին և տվել Մայիսին, որից հետո նոր հեռացել է` ամոթանք տալով Ավետիք Օրդյանին, որ երեխայի ձեռքից մատանի է վերցնում: Այնուհետև որոշակի ժամանակ անց, երբ դուրս գալիս է եղել տանից, կրկին հանդիպել է Մայիս Բայլուզյանին, ով կարծես թե լացելիս է եղել: Այն հարցին, թե ինչ է պատահել իր հետ, Մ.Բայլուզյանը պատասխանել է, որ Ա.Օրդյանը մատանին վերցրել է իր ձեռքից: Իր ներկայությամբ սպառնալիքներ Մայիս Բայլուզյանի նկատմամբ չի եղել, սակայն ինքը չի բացառում, որ նման սպառնալիքներ եղած լինեն, քանի որ, երբ ինքը տեսել է Մ.Բայլուզյանին նա լացելիս է եղել: Դեպքից որոշ ժամանակ հետո ինքն այլևս չի հանդիպել Ա.Օրդյանին, Ա.Չիբուխչյանին և Հ.Մկրտչյանին: Նշել է նաև, որ այդ ժամանակահատվածում նշված անձինք կարծես, թե ինչ-որ գաղտնիքներ են ունեցել իրենից և աշխատել են իր հետ չշփվել և այդ ընթացքում ինքը նրանցից գրեթե ոչ մի տեղեկություն չի ունեցել:
Դատական քննության ընթացքում Վազգեն Հովհաննիսյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքը մատանին չի վերցրել և Մայիսին չի վերադարձրել: Իր ներկայությամբ որևէ սպառնալիք չի եղել: Մայիս Բայլուզյանն իր կամքով է հանձնել մատանին, պայմանով որ հաջորդ օրը պետք է վերադարձնեին: Մայիսն իրեն դժգոհել է երկրորդ օրը, քանի որ այդ օրը մատանին գրավատնից չեն հանել: Ինքը գրավատան աշխատողից իմացել է, որ գրավ դնելու ժամանակ Մայիս էլ է եղել գրավատանը:
Վկա, Երևանի Բաբայան փողոցի 28 շենքի 17 բնակարանի բնակիչ Շողակաթ Նորիկի Հակոբյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ մոտավորապես 5 տարի է ընդհանուր ծանոթների միջոցով ճանաչում է Քնարիկ Ձվակիրյանին: Նրա հետ պարբերաբար հանդիպումների ընթացում ծանոթացել է նրա որդու` Ավետիք Օրդյանի հետ: 2008թ. օգոստոսի կեսերին, կոնկրետ օրը չի հիշում, իր անձնական խնդիրները լուծելու համար գնացել է Քնարիկ Ձվակիրյանի` Ազատության պողոտայի 7բ շենքի 2 բնակարան: Այդ ժամանակ, մի քանի րոպե անց այլայլված դեմքով բնակարան է մտել Ավետիք Օրդյանը և մորը` Քնարիկ Ձվակիրյանին, ցույց է տվել մի ոսկեգույն մատանի, վրան հորիզոնական տեղադրված ադամանդանման քարերով: Ասել է, որ վաճառում է 20.000 ՀՀ դրամ գումարով: Ավետիք Օրդյանը խուսափել է նշել, թե որտեղից է ձեռք բերել մատանին: Այդ ժամանակ Ք.Ձվակիրյանը իրեն է առաջարկել գնել մատանին, սակայն տեսնելով Ա.Օրդյանի այլայլված տեսքը և ուշադրություն դարձնելով այն հանգամանքին, որ նա խուսափում է նշել, թե որտեղից է ձեռք բերել մատանին, ինքը մերժել է: Դրանից որոշ ժամանակ անց, ինքը տեղեկացել է, որ Ավետիք Օրդյանը տարբեր հափշտակություններ կատարելու համար դիմել է փախուստի: Այնուհետև նույն շենքի բնակիչ Մարինե Մերուժանի Գրիգորյանից տեղեկացել է, որ նշված ժամանակահատվածում Ա.Օրդյանը 50 ԱՄՆ դոլար գումարով առաջարկել է մի բուռ ոսկեգույն խաչեր և կախազարդեր, նշելով, որ դրանք ոսկյա են, սակայն, ինքը հասկացել է, որ դրանք հափշտակված են և մերժել է դրանք գնելու առաջարկը:
Դատական քննության ընթացքում Շողակաթ Հակոբյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ պնդում է նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը, հայտնելով, որ իրեն ամբաստանյալն առաջարկել է հեռախոս, ոսկեղեն և այլ ապրանքներ գնել և ամբաստանյալի մայրն այդ ամենից տեղյակ է եղել:
Վկա, Երևանի Ազատության պողոտայի 7բ շենքի 3 բնակարանի բնակիչ Մարինե Մերուժանի Գրիգորյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ բնակվում է Քնարիկ Ձվակիրյանի և նրա որդի` Ավետիք Օրդյանի հետ միևնույն շենքում: Նրանց հետ գտնվել է նորմալ հարաբերությունների մեջ: 2008թ. ամռանը Ավետիք Օրդյանը գնացել է իր տուն և առաջարկել է մի բուռ ոսկեգույն զարդեր ընդհամենը 50 ԱՄՆ դոլար գումարով: Վերջինս նշել է, որ դրանք ոսկյա են: Հայացք նետելով զարդերին նկատել է, որ դրանք նման չեն ոսկու և հրաժարվել է գնելուց:
Գործով որպես լրացուցիչ վկա հարցաքննված Վլադիմիր Նազարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ աշխատում է ՙԱլիկ՚ ՍՊԸ-ում որպես գնահատող: Մայիս Բայլուզյանին և Ավետիք Օրդյանին ճանաչում է որպես նույն թաղամասի բնակիչների: Մատանու գրավադրման ժամանակ Մայիս Բայլուզյանը եղել է Ավետիք Օրդյանի հետ և նա է իր մատից հանել ու տվել մատանին: Գործարքը կատարվել է Ավետիքի անձնագրով: Երկու ժամ հետո, Մայիսը գնացել է գրավատուն և հարցրել իրեն. մատանին հանել են, թե` ոչ:
Գործով որպես լրացուցիչ վկա հարցաքննված Վեներա Մանուկյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2008թ. ապրիլի 4-ից աշխատում է ՙԱլիկ՚ ՍՊԸ-ում: Ինքը պայմանագիր կնքող է եղել: Քաղաքացին մոտենում է իրեն, ներկայացնում ոսկին: Ինքը ոսկին տալիս է գնահատողին, վերջինս ստուգելով այն, տալիս է իրեն, ինքը գումարը տալիս է քաղաքացուն: Ինքը չի հիշում Ավետիք Օրդյանին, քանի որ շատ մարդիկ են մտնում դուրս գալիս և բոլորին հիշել հնարավոր չէ:
Ամբաստանյալի կատարած հանցանքը հիմնավորվել է նաև քրեական գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով.
Մայիս Բայլուզյանի և Ավետիք Օրդյանի առերես հարցաքննության արձանագրությամբ այն մասին, որ Մայիս Բայլուզյանը նախաքննության ընթացքում տված իր ցուցմունքները պնդել է առերես, իսկ Ավետիք Օրդյանը հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց:
Գայանե Բայլուզյանի և Ավետիք Օրդյանի առերես հարցաքննության արձանագրությամբ այն մասին, որ Գայանե Բայլուզյանը նախաքննության ընթացքում իր տված ցուցմունքները պնդել է առերես, իսկ Ավետիք Օրդյանը հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց:
Մհեր Սարգսյանի և Ավետիք Օրդյանի առերես հարցաքննության արձանագրությամբ այն մասին, որ Մհեր Սարգսյանը նախաքննության ընթացքում իր տված ցուցմունքները պնդել է առերես, իսկ Ավետիք Օրդյանը հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց:
Լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությամբ, որով Մայիս Բայլուզյանն իրեն ճանաչման ներկայացված լուսանկարներից ճանաչել է Ավետիք Օրդյանի լուսանկարը, որպես իրենից իր մատանին շորթած անձանցից մեկի` Ավետիքի լուսանկար:
Առարկաները ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությամբ, որով Մայիս Բայլուզյանն իրեն ճանաչման ներկայացված մատանիներից ճանաչել է Ավետիք Օրդյանի, Աշոտ Չիբուխչյանի, Հարություն Մկրտչյանի կողմից իրենից հափշտակած մատանին:
Փորձագետի թիվ 43420810 եզրակացությամբ այն մասի, որ փորձաքննության ներկայացված Մայիս Բայլուզյանից Ավետիք Օրդյանի, Աշոտ Չիբուխչյանի, Հարություն Մկրտչյանի կողմից շորթման միջոցով հափշտակված մատանին 2,534 գրամ քաշով է, պատրաստված է 583 հարգի ոսկու համաձուլվածքից, դրա վրա առկա մեկ հատ քարը հանդիսանում է ապակի: Նշված մատանու շուկայական արժեքը կազմում է 13.500 ՀՀ դրամ գումար:
ՙԱլեք 999՚ ՍՊ ընկերության վարկային պայմանագրերի գրանցամատյանը զննելու մասին արձանագրությամբ և դրա հավելվածով:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված Մայիս Բայլուզյանից Ավետիք Օրդյանի, Աշոտ Չիբուխչյանի, Հարություն Մկրտչյանի կողմից շորթման միջոցով հափշտակված ոսկյա մատանու առկայությամբ:
4.Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Գործի դատաքննության ընթացքում մեղադրող Ա.Շահազիզյանը միջնորդեց ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 28 հոդվածի կարգով ամբաստանյալ Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի վերաբերյալ սույն քրեական գործից գողության դրվագն անջատել և միացնել Արաբկիրի քննչական բաժնի վարույթում գտնվող կասեցված թիվ 14109810 քրեական գործին:
Դատարանի 2010թ. հուլիսի 21-ի որոշմամբ մեղադրողի միջնորդությունը բավարարվել է` թիվ ԵԱՔԴ 0044/01/10 (14130108) քրեական գործից ամբաստանյալ Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքի մասն անջատվել և միացվել է թիվ 14109810 քրեական գործին:
Վերոգրյալի հիման վրա դատարանը գտնում է, որ սույն քրեական գործի ապացույցների շարքից պետք է հանել և թիվ 14109810 քրեական գործին միացնել գողության դրվագին վերաբերող ապացույցները, քանի որ սույն քրեական գործով դրանք ոչ վերաբերելի ապացույցներ են:
Դատարանը քննության առնելով Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի որպես վկա տված ցուցմունքի գնահատման հարցը, գտնում է, որ այն պետք է դիտել անթույլատրելի և հանել ապացույցների ցանկից, քանի որ Հարություն Մկրտչյանը ցուցմունք է տվել որպես վկա, հետագայում նա դարձել է մեղադրյալ և որպես մեղադրյալ չի հարցաքննվել:
Մեղադրող Ա.Շահազիզյանը գտնելով, որ դատաքննության ընթացքում բավարար ապացույցներ ձեռք չեն բերվել տուժող Մայիս Բայլուզյանի մատանին ամբաստանյալի կողմից շորթման եղանակով հափշտակելու վերաբերյալ, միջնորդեց այդ դրվագի համար Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով:
Դատարանը գտնում է, որ մեղադրողի միջնորդությունը հիմնավոր է և Մայիս Բայլուզյանից կատարված շորթման դրվագը ենթակա է վերաորակման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Ավետիք Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2008թ. հունիսին Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի և Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի հետ նախնական համաձայնությամբ Երևան քաղաքի Ազատության 7բ շենքի մոտ անչափահաս Մայիս Բայլուզյանի վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ տարածելու սպառնալիքով վերջինից հափշտակել են նրա ոսկյա մատանին` պատճառելով 13.500 ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
Նշված մեղադրանքի հիմքում նախաքննության մարմնի կողմից որպես ապացույց դրվել է հիմնականում անչափահաս տուժող Մայիս Բայլուզյանի և դրան ածանցվող նրա մոր` Գայանե Բայլուզյանի ցուցմունքները:
Քրեական գործի դատական քննության ընթացքում տուժող Մայիս Բայլուզյանի և նրա օրինական ներկայացուցիչ Գայանե Բայլուզյանի միջնորդությամբ տուժողի հարցաքննությունը դատարանի որոշմամբ կատարվել է դռնփակ դատական նիստում: Չնայած դրան, տուժողն իր ցուցմունքում, որևէ լուրջ փաստարկ չներկայացրեց ամբաստանյալի կողմից իր անձն արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու սպառնալիքների վերաբերյալ: Ավելին, նա ցուցմունք տվեց, որ ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանի հետ ինքը գտնվել է ջերմ փոխհարաբերությունների մեջ, նրան ընդունել է որպես ՙավագ եղբայր՚ և ինչպես դեպքից առաջ, այնպես էլ դրանից հետո ինքը հաճախակի գտնվել է ամբաստանյալի տանը, զբաղվել են համակարգչային խաղերով:
Նշված հանգամանքն իր ցուցմունքով հիմնավորեց նաև ամբաստանյալ Ա.Օրդյանը:
Վկաներ Վլադիմիր Նազարյանի և Վազգեն Հովհաննիսյանի ցուցմունքներով նույնպես հիմնավորվեց, որ տուժող Մայիս Բայլուզյանն ամբաստանյալի հետ գնացել է գրավատուն և իր մատանին կամովին է գրավադրել:
Այսպիսով, դատարանն ապացուցված համարեց, որ ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանը տուժող Մայիս Բայլուզյանի մատանին հափշտակել է ոչ թե շորթման եղանակով, այլ` խարդախությամբ:
Նման պայմաններում դատարանը գտնում է, որ նշված դրվագով Ավետիք Օրդյանի կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերին:
Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցանքը կատարելու մեջ ապացուցված է:
Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև հանցավորի անձը:
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանը, հաշվի առնելով Ավետիք Օրդյանի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա անձը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, գտնում է, որ պատժի նպատակներին հասնելու համար նրա նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի:
Նկատի ունենալով, որ տուժողներ Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանին և Տիգրան Արտաշեսի Բաղդասարյանին հացագործության հետևանքով պատճառված վնասը վերականգնվել է, Մհեր Էդուարդի Սարգսյանը, Միքայել Վահեի Սաֆարյանը քաղաքացիական հայցերի պահանջ չեն ներկայացրել, դատարանը գտնում է, որ Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանի, Տիգրան Արտաշեսի Բաղդասարյանի, Մհեր Էդուարդի Սարգսյանի, Միքայել Վահեի Սաֆարյանի քաղաքացիական հայցերի հարցը պետք է համարել լուծված:
Տուժող Գայանե Գրիգորի Բայլուզյանի քաղաքացիական հայցի հարցը պետք է թողնել լուծելու թիվ 14109810 քրեական գործով:
Դատարանն անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին, գտնում է, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված և անչափահաս տուժող Մայիս Բայլուզյանի օրինական ներկայացուցիչ Գայանե Բայլուզյանին ի պահ հանձնված ոսկյա մատանին պետք է թողնել նրան` ի տնօրինություն:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360 հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով և նրան դատապարտել ազատազրկման երկու (2) տարի ժամկետով:
Պատժի սկիզբը հաշվել 2009թ. հուլիսի 09-ից:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Ավետիք Օրդյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժողներ Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանի, Տիգրան Արտաշեսի Բաղդասարյանի, Մհեր Էդուարդի Սարգսյանի, Միքայել Վահեի Սաֆարյանի քաղաքացիական հայցերի հարցը համարել լուծված:
Տուժող Գայանե Գրիգորի Բայլուզյանի քաղաքացիական հայցի հարցը թողնել լուծելու թիվ 14109810 քրեական գործով:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և անչափահաս տուժող Մայիս Բայլուզյանի օրինական ներկայացուցիչ Գայանե Բայլուզյանին ի պահ հանձնված ոսկյա մատանին թողնել վերջինիս տնօրինությանը:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
Բնագրի հետ ճիշտ է
ԴԱՏԱՎՈՐ Լ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0044/01/10
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 12-04-2010 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | 0044 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 14130108 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Ավետիք Օրդյանը բազմիցս խաբեության միջոցով տարբեր անձանցից հափշտակել է բջջային հեռախոսներ,ոսկյա մատանի, ոսկյա շղթա գումարներ և այլ ոսկյա զարդեր։ |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Ավետիք |
| Ազգանուն | Օրդյան |
| Հայրանուն | Ալբերտի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Լրացուցիչ ինֆորմացիա | բարձր.կրթ.,չամուսնացած,չի աշխատում |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 178 Մաս 2 Կետ 1,3 |
| Դատվածություն | |
| Դատվածություն | չունի |
| Վիճակագրական տողի համարը | 6.3 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 12-04-2010 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Լևոն |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 12-04-2010 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 12-04-2010 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 12-04-2010 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 03-05-2010 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | |
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 11-05-2010 |
|---|---|
| Ժամ | 12:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 01-06-2010 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 16-06-2010 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 24-06-2010 |
|---|---|
| Ժամ | 15:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 02-07-2010 |
|---|---|
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 21-07-2010 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 22-07-2010 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Ավետիք |
| Ազգանուն | Օրդյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամսաթիվ | 22-07-2010 |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Այլ հանցագործության հոդվածներ |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը նախագահող դատավոր Լ.Ավետիսյան դատական նիստերի քարտուղար Ե.Կարապետյան, Ն.Ղազարյան մեղադրող Ա. Շահազիզյան ամբաստանյալ Ա. Օրդյան պաշտպան Մ. Թովմասյան տուժողներ Մ.Բայլուզյան, Տ.Բաղդասարյան, Մ.Սաֆարյան, Մ.Սարգսյան տուժող և տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գ.Բայլուզյան տուժողների օրինական ներկայացուցիչներ Զ.Եղիազարյան, Է.Սարգսյան, Ա.Բաղդասարյան 2010թ. հուլիսի 22-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի, ծնված 30.03.1978թ., Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուրի, չի աշխատել, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվել է Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի 7Բ շենքի թիվ 2 բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով, 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով, արգելանքի տակ է 2009թ. հուլիսի 09-ից, Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1.Գործի դատավարական նախապատմությունը. 2008թ. օգոստոսի 9-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14130108 քրեական գործը: 2008թ. հոկտեմբերի 09-ին նախանական քննության մարմնի կողմից որոշում է կայացվել Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի բացակայության պայմաններում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով որպես մեղադրյալ ներգրավվելու մասին, որպես խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին և նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում: 2008թ. հոկտեմբերի 09-ին նախանական քննության մարմնի կողմից որոշում է կայացվել Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի բացակայության պայմաններում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով որպես մեղադրյալ ներգրավվելու մասին, որպես խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին և նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում: 2008թ. հոկտեմբերի 09-ին նախանական քննության մարմնի կողմից որոշում է կայացվել Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի բացակայության պայմաններում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով որպես մեղադրյալ ներգրավվելու մասին, որպես խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին և նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում: 2009թ. փետրվարի 02-ին Ավետիք Օրդյանը ինքնակամ ներկայացել է ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Նախնական քննության մարմնի 2009թ. մարտի 25-ի որոշմամբ Ավետիք Օրդյանի նկատմամբ կրկին հայտարարվել է հետախուզում: 2009թ. մարտի 26-ին Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը փոփոխվել և որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանավորումը: 2009թ. մարտի 26-ին Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը փոփոխվել և որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանավորումը: 2009թ. մարտի 26-ին Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը փոփոխվել և որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանավորումը: Նախնական քննության մարմնի 2009թ. ապրիլի 30-ի որոշմամբ Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին առաջադրված, Հարություն Սամվելի Մկրտչյանին և Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշումներում կատարվել է փոփոխություն և լրացում: 2009թ. ապրիլի 30-ին Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով: 2009թ. ապրիլի 30-ին Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով: 2009թ. ապրիլի 30-ին Հարություն Սամվելի Մկրտչյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և և 3-րդ կետերով: 2009թ. հուլիսի 31-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Էրեբունու քննչական բաժնում Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի կողմից ժամկետային զինվորական ծառայության հերթական և այլընտրանքային զորակոչերից խուսափելու դեպքի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 327 հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 12126609 քրեական գործը: Նախնական քննության մարմնի 2009թ. օգոստոսի 26-ի որոշմամբ թիվ 12126609 քրեական գործն ըստ ենթակայության ուղարկվել է ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Արաբկիրի քննչական բաժին` թիվ 14130108 քրեական գործին միացնելու և համատեղ ընթացքը լուծելու համար: Նախնական քննության մարմնի 2009թ. օգոստոսի 28-ի որոշմամբ թիվ 12126609 քրեական գործը միացվել է թիվ 14130108 քրեական գործին` թողնվելով թիվ 14130108 համարը: Նախնական քննության մարմնի 2009թ. օգոստոսի 28-ի առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելու և լրացնելու մասին որոշմամբ Հարություն Սամվելի Մկրտչյանին որպես մեղադրյալ ներգարվելու մասին որոշման մեջ կատարվել է փոփոխում և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 327 հոդվածի 1-ին մասով սահմանված հանցագործության մասով այն լրացվել է: 2009թ. դեկտեմբերի 06-ին Ավետիք Ալբերտի Օրդյանը ՌԴ Սոչի քաղաքից էտապավորվել է ՀՀ: Նախնական քննության մարմնի 2010թ. մարտի 25-ի որոշմամբ թիվ 14130108 քրեական գործից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով մեղադրյալներ Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի և Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի վերաբերյալ մասն անջատվել է և շնորհվել թիվ 14109810 համարը: 2010թ. ապրիլի 12-ին թիվ 14130108 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում և ընդունվել վարույթ: 2.Գործի փաստական հանգամանքները. Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին մեղադրանք է առաջադրել հետևյալ արարքի համար. Ավետիք Օրդյանը 2008թ. հունիս ամսին Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մոտակայքում խաբեության միջոցով Տիգրան Արտաշեսի Բաղդասարյանից հափշտակել է վերջինիս ՙՍոնի Էրիքսոն w-800՚ մոդելի հեռախոսը` պատճառելով 33.000 ՀՀ դրամի վնաս: Բացի այդ, կրկին անգամ, 2008թ. հունիսին Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի և Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի հետ նախնական համաձայնությամբ Երևան քաղաքի Ազատության 7բ շենքի մոտ անչափահաս Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանի վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ տարածելու սպառնալիքով վերջինից հափշտակել են նրա ոսկյա մատանին` պատճառելով 13.500 ՀՀ դրամի նյութական վնաս: Կրկին անգամ, 2008թ հուլիսին նախնական համաձայնության գալով Հարություն Մկրտչյանի հետ, Երևան քաղաքի Ազատության 7բ շենքի մոտ խաբեության միջոցով հափշտակել են անչափահաս Միքայել Վահեի Սաֆարյանի ՙՆոկիա Ն-73՚ մոդելի բջջային հեռախոսը, վերջինիս պատճառելով 110.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս: Կրկին անգամ, 2008թ օգոստոսի սկզբներին, Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մոտակայքում անչափահաս Մհեր Էդուարդի Ներսիսյանից խաբեության միջոցով հափշտակել է նրա 8 գրամանոց ոսկյա շղթան` պատճառելով 48.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս: Բացի այդ, կրկին անգամ, 2008թ օգոստոսի 9-ին ժամը 1500-ից մինչև ժամը 2200-ն ընկած ժամանակահատվածում Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, ապօրինի մուտք գործելու եղանակով Գայանե Գրիգորի Բայլուզյանի Արաբկիր 53 փողոցի 5 տնից գաղտնի կերպով հափշտակել են վերջինիս պատկանող 550.000 ՀՀ դրամ, 750 ԱՄՆ դոլար, 100 եվրո գումար, տարբեր տեսակի ապրանքներ և ոսկյա զարդեր, վերջինիս պատճառելով 1.642.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս: 3.Ապացույցների հետազոտում. Նախաքննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Ավետիք Ալբերտի Օրդյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց: Դատական քննության ժամանակ առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Ավետիք Ալբերտի Օրդյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ տուժողներին բոլորին ճանաչում է: Ինքը ոչ մեկին չի վախեցրել և որևէ հանցագործությւոն չի կատարել: Տիգրան Բաղդասարյանից հեռախոսը վերցրել է մի քանի օրով, քանի որ իր հեռախոսը տվել էր վերանորոգման: Հեռախոսն անսարք վիճակում է եղել: Մայիս Բայլուզյանն ինքն է առաջարկել, որ նրա մատանին իր անձնագրով հանձնեն գրավատուն: Գումարը վերցրել է Մայիսը: Միքայել Սաֆարյանն իրեն հեռախոս չի տվել: Իրեն գումար է հարկավոր եղել և Մհեր Սարգսյանից վերցրել է նրա ոսկյա շղթան, սակայն պետք է վերադարձներ այն: Մհերին տվել է իր կողմից գնված շղթան, սակայն չի իմացել որ այն ոսկյա չէ: Բայլուզյանների բնակարանից կատարված գողությունից ընդհանրապես տեղյակ չէ, դրա մասին իմացել է Մայիս Բայլուզյանից: Ավետիք Օրդյանի պատճառաբանություններն անհիմն են և նպատակ են հետապնդում խուսափել քրեական պատասխանատվությունից: Ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով. Դատական քննության ընթացքում տուժող և տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գայանե Գրիգորի Բայլուզյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ իր որդին` Մայիս Բայլուզյանը ոստիկանության բաժնում իրեն պատմել է, որ ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանը և հետախուզման մեջ գտնվող մեղադրյալ Հարություն Մկրտչյանը 2008թ. հունիս ամսին, Մայիսին արատավորող տեղեկություններ տարածելու սպառնալիքի տակ, վերցրել են վերջինիս պատկանող ոսկյա մատանին, գրավ դրել գրավատանը և դրա դիմաց ստացված գումարը ծախսել իրենց կարիքների համար, տուժողին պատճառելով 13.500 դրամի վնաս: Տուժող, Երևանի Արաբկիր 53 փողոցի 5 տան բնակիչ, Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008թ հունիս ամսին, ստույգ օրը չի հիշում, ցերեկվա ժամերին, երբ անցնելիս է եղել Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մոտակայքով, իրեն մոտ է կանչել նույն բակի բնակիչ Ավետիք Օրդյանը, ով այդ պահին կանգնած է եղել կրկին նույն բակի բնակիչներ Աշոտ Չիբուխչյանի, Հարություն Մկրտչյանի և Վազգեն Հովհաննիսյանի հետ: Այդ ժամանակ Վազգենը հեռացել է և ինքը մնացել է Ավետիքի, Աշոտի և Հարությունի հետ: Վերջիններս իրենից պահանջել են իր մատին դրված ոսկյա մատանին: Ինքը հրաժարվել է պահանջը կատարելուց, որից հետո նշված երեք անձինք սկսել են սպառնալ, որ եթե նա իրենց չտա մատանին, նրանք իր վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ կտարածեն շրջապատում և ինքն այլևս չի կարողանա բնակվել այդ թաղամասում: Մասնավորապես սպառնացել են, որ կտարածեն, որ ինքը ՙլավ՚ տղա չի, վարքաբեկված անձնավորություն է, որից հետո բոլորն իր կողքով անցնելիս կթքեն իր վրա: Ինքը վախեցել է այդ սպառնալիքներից, քանի որ նրանք իրենից տարիքով մեծ են և շրջապատում հեղինակություն են վայելել: Նշված սպառնալիքներից դրդված ինքը ոսկյա մատանին տվել է Ավետիք Օրդյանին և վերջիններս այն տարել են գրավատուն: Դեպքից որոշ ժամանակ անց Հ.Մկրտչյանը զանգահարել է իրեն և խնդրել, որ ոստիկանությունում նշի, որ մատանին հափշտակելուց սպառնալիքներ եղել են միայն Ավետիք Օրդյանի և Աշոտ Չիբուխչյանի կողմից, իսկ ինքը ոչինչ չի արել: Ավետիք Օրդյանը, Հարություն Մկրտչյանը և Աշոտ Չիբուխչյանը իր հասցեին արատավորող տեղեկություններ տարածելու սպառնալիքի տակ, հափշտակել են իր ոսկյա մատանին և պատճառել են նյութական վնաս: Դատական քննության ընթացքում Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Ավետիքն ու Հարությունն իրենից պահանջել են իր ոսկյա մատանին, ասելով որ երկու օրից կվերադարձնեն: Ինքը չի համաձայնել, բայց երբ իրենց հարևան Աշոտը, ում ինքը վստահում էր, ասել է ՙտուր, ես տեր եմ՚, մատանին տվել է: Հետագայում անըդհատ պահանջել է, որ մատանին հանեն գրավադրումից, քանի դեռ իր մայրը չի իմացել: Ավետիքն ասել է, որ փողի մի մասը նա ունի, մի մասն էլ ինքը պետք է տա: Դրա համար լողավազան գնալու պատրվակով երկու հազար դրամ վերցրել է մորից և մարել գրավատան տոկոսները, սակայն դրանից հետո էլ, իրար վրա գցելով Ավետիքը և Հարությունը մատանին չեն հանել գրավադրումից: Տուժող, Երևանի Ազատության պողոտայի 9/4 շենքի 5 բնակարանի բնակիչ Տիգրան Արտաշեսի Բաղդասարյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008թ. հունիս ամսին, ստույգ օրը չի հիշում, նույն բակի բնակիչ Ավետիք Օրդյանը, ում հետ ինքը ծանոթացել է նշված ամռան ընթացքում, իրենից խնդրել է բջջային հեռախոս որոշակի ժամանակ օգտագործելու համար: Ինքը տանը ունենալով ՙW-800 Սոնի Էրիքսոն՚ մոդելի բջջայնի հեռախոս, որը այդ ժամանակ չի օգտագործել, որոշել է ընդառաջել նրա խնդրանքին: Տվել է բջջային հեռախոսը, որ մի քանի օր օգտագործելուց հետո այն հետ վերադարձնի: Այնուհետև, որոշ ժամանակ անց, հետ է պահանջել բջջային հեռախոսը Ավետիք Օրդյանից, սակայն վերջինս պատասխանել է, որ մի քանի օրվա ընթացքում կտա: Որոշ ժամանակ անց կրկին հետ է պահանջել հեռախոսը, այս անգամ արդեն Ավետիք Օրդյանը հայտնել է, որ կորցրել է: Պարբերաբար հեռախոսը հետ վերադարձնելու պահանջներին ամբաստանյալը չի արձագանքել և իր վստահությունը չարաշահելու եղենակով հափշտակել է այն: Նշված հեռախոսի արժեքը կազմել է 33.000 ՀՀ դրամ: Դատական քննության ընթացքում Տիգրան Բաղդասարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2008թ. ամռանը Ավետիքը խնդրել է իրեն օգտագործման համար հեռախոս տալ: Տանը ՙW-800 Սոնի Էրիքսոն՚ մոդելի բջջային հեռախոս է ունեցել, որը չի օգտագործել, քանի որ էկրանը կոտրված է եղել և միայն կարողացել է զանգեր ստանալ: Հեռախոսը տվել է Ավետիքին, ով ասել է, որ որոշ ժամանակ օգտագործելուց հետո կվերադարձնի, սակայն չի վերադարձրել: Տուժողի ներկայացուցիչ Արտաշես Բաղդասարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ դեպքի մասին իրեն հայտնի է դարձել, երբ իրենց կանչել են ոստիկանություն: Հեռախոսն իրոք մասամբ անսարք է եղել և դրա վրա ուշադրություն չեն դարձրել: Հեռախոսի արժեքը` 30.000 դրամ հատուցվել է ամբաստանյալի մոր կողմից: Տուժող, Աբովյանի Սարալանջ փողոցի 13 շենքի 14 բնակարանի բնակիչ Մհեր Էդուարդի Սարգսյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ազատ օրերին հաճախ եկել է Երևան` իր պապի և տատի բնակարան, որը գտնվում է Ազատության պողոտա 12/1 շենք 30 բնակարան հասցեում: 2008թ. հունիս ամսին ծանոթացել է նշված թաղամասի բնակիչ Ավետիք Օրդյանի հետ: Ծանոթությունից հետո իրենց միջև առանձնակի շփում չի եղել: 2008թ. օգոստոսի սկզբներին, երբ ինքը գտնվել է վերը նշված շենքի բակում, Ավետիք Օրդյանը իրեն ասել է, որ տա իր ձեռքի ոսկյա շղթան, որը պատրաստված էր 58 հարգի 8 գրամ քաշով ոսկուց, որպեսզի գրավ թողնի գրավատանը` 3000 ՀՀ դրամի դիմաց, խանութում ունեցած իր պարտքը մարելու համար: Խոստացել է, որ հաջորդ օրը հետ կվերադարձնի իր շղթան: Այնուհետև հաջորդ օրը, երբ հանդիպել է Ավետիք Օրդյանին, ով պայմանավորվածության համաձայն նշված օրը պետք է վերադարձներ շղթան, վերջինս հայտնել է, որ իրեն ավելի շատ գումար է հարկավոր եղել և ինքը վերցրել է շղթայի դիմաց ողջ հասանելիք գումարը, սակայն խոստացել է, որ մի քանի օրվա ընթացքում հետ կվերադարձնի այն: Դրանից հետո հաճախակի հանդիպել է Ավետիք Օրդյանին, սակայն վերջինս տարբեր պատճառաբանություններով, մասնավորապես, որ դեռևս գումար չունի, հետաձգել է շղթան հետ վերադարձնելը: Որոշ ժամանակ նման կերպով ժամանակ ձգելուց հետո, հերթական պահանջներից հետո Ավետիք Օրդյանը իրեն է տվել ոսկեգույն մետաղից մի շղթա, ասել է, որ այն ոսկյա է և խնդրել է պահել մինչև կվերադարձնի իրենը, իսկ այդ շղթան ինքը կվերադարձնի հետ: Իր մոտ կասկած է առաջացել, որ այդ շղթան ոսկյա է և պատին քսելուց հետո շղթան անմիջապես գունաթափել է: Հասկացել է, որ Ավետիք Օրդյանը խաբել է իրեն, հետ է վերադարձրել այդ շղթան և պահանջել, որ իրեն վերադարձնի այն ինչ վերցրել է: Հետ վերադարձնելուց հարցրել է Ավետիքին, թե նա ինչու է նման խաբեության դիմում, սակայն վերջինս հայտնել է, որ իբր ինքն էլ չի իմացել, որ այդ շղթան իրականում ոսկյա չէ: Դրանից հետո պարբերաբար հետ է պահանջել իր ոսկյա շղթան, սակայն Ա.Օրդյանը տարբեր պատճառաբանություններով, խաբելով հետ չի վերադարձրել այն: 2008թ. օգոստոսի 21-ից հետո այլևս չի տեսել Ա.Օրդյանին: Նշված ոսկյա շղթայի արժեքը կազմել է 48.000 ՀՀ դրամ: Դատական քննության ընթացքում Մհեր Սարգսյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2008թ. ամռանն Ավետիք Օրդյանի խնդրանքով իր ոսկյա շղթան տվել է նրան: Այդ օրն ինքն Ավետիքից վերցրել է մեկ այլ շղթա, որը ոսկյա չէր, որպեսզի տանը չիմանան: Երկու օր հետո, երբ տեսել է Ավետիքին, վերջինս խոստացել է, որ շուտով կվերադարձնի շղթան: Դրանից հետո երկար ժամանակ չի տեսել նրան: Ոստիկանությունում Ավետիք Օրդյանն իրեն առաջարկել է վերադարձնել շղթան, սակայն ինքը չի ցանկացել: Տուժող, Երևանի Ազատության պողոտայի 12/3 շենքի 16 բնակարանի բնակիչ Միքայել Վահեի Սաֆարյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008թ. հուլիս ամսին ինքը դուրս է եկել բակ և իր հետ վերցրել է հոր կողմից իր համար Դուբայից բերված ՙՆոկիա Ն-73՚ մոդելի բջջային հեռախոսը: Բակում իրենից որոշակի հեռավորության վրա կանգնած են եղել նույն բակի տարիքով ավագ տղաներից Հարություն Մկրտչյանը և Ավետիք Օրդյանը: Հարությունը մոտեցել է իրեն և խնդրել է իրեն տալ բջջային հեռախոսը, որն այդ ժամանակ եղել է իր ձեռքում: Այդ պահին, երբ վերջինս մոտեցել է դեպի իր կողմը, Ավետիք Օրդյանը մտել է շենքի մուտք: Հարություն Մկրտչյանը վերցնելով բջջային հեռախոսը, մոտեցել է նույն շենքի մուտքին, որտեղ րոպե առաջ մտել էր Ավետիք Օրդյանը: Այնուհետև ինքը մոտեցել և Հարություն Մկրտչյանից հետ է պահանջել հեռախոսը: Վերջինս ասել է, որ հեռախոսը տվել է Ավետիք Օրդյանին, ով այդ ժամանակ արդեն բակում չի գտնվել: Այդ պահին ինքը գնացել է տուն, այնուհետև երեկոյան կրկին իջել է բակ, որ հետ վերցնի հեռախոսը: Հարությունը իրեն կրկին ասել է, որ հեռախոսը գտնվում է Ավետիքի մոտ: Ինքն անմիջապես դիմել է վերջինիս, իսկ նա ասել է, որ հեռախոսը կորցրել է տաքսու մեջ: Պարզաբանելու համար հարցրել է, թե ինչ տաքսի ծառայության է պատկանել այդ ավտոմեքենան, Ավետիքը պատասխանել է, որ դա տաքսի ծառայություն չի եղել: Ինքն անմիջապես հասկացել է, որ նրանք միասին խաբեությամբ հափշտակել են իր հեռախոսը: Դրանից հետո վերջիններս հետ չեն վերադարձրել հեռախոսը: Դատական քննության ընթացքում Միքայել Սաֆարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ բակում տեսել է Ավետիք Օրդյանին և Հարություն Մկրտչյանին: Հարությունը խնդրել է մի քանի ժամով հեռախոսը տալ իրեն: Ինքն այդ ժամանակ երկու հեռախոս էր պահում և մեկը տվել է նրան: Մի քանի ժամ անց, երբ Հարությունից հետ է պահանջել հեռախոսը, վերջինս ասել է, որ այն տվել է Ավետիք Օրդյանին: Իսկ Ավետիքն ասել է, որ այն կորցրել է տաքսու մեջ: Տանը ծնողներին ասել է, որ հեռախոսը կորցրել է լողավազանում: Տուժողի ներկայացուցիչ Զարուհի Եղիազարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2008թ. ամռանը, երբ որդին տուն է եկել, տեսել է որ նրա հեռախոսը չկա: Իր հարցին որդին պատասխանել է, որ այն կորցրել է լողավազանում: Հետագայում ոստիկաններից է տեղեկացել, որ հեռախոսը վերցրել են Հարությունը և Ավետիքը: Որդին պատմել է, որ բակում նստած է եղել տղաների հետ, երբ իրեն է մոտեցել Հարությունը, զանգահարելու համար վերցրել հեռախոսը և խոսելով հեռացել: Երբ որդին Հարությունից պահանջել է հեռախոսը, վերջինս ասել է, որ այն Ավետիքի մոտ է: Վկա, Երևանի Ազատության պողոտայի 12/3 շենքի 12 բնակարանի բնակիչ Արտաշես Հրանտի Բաղդասարյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իմանալով Ավետիք Օրդյանի կողմից իր որդուց` Տիգրան Բաղդասարյանից բջջային հեռախոսը խարդախությամբ հափշտակելու դեպքի առթիվ, հաղորդում է տվել ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում: Ավետիք Օրդյանին ճանաչել է որպես թաղամասի բնակիչ, նրա հետ առանձնակի շփում չի ունեցել: 2008թ. սեպտեմբերի 10-ին, երեկոյան սահմաններում իրենց շենքի բակում հանդիպել է Ավետիք Օրդյանի մորը` Քնարիկ Ձվակիրյանին, ով իրեն հրավիրել է բարձրանալ տուն: Վերջինս իրեն հայտնել է, որ տեղյակ է իր որդու կողմից կատարված հանցագործության վերաբերյալ, մասնավորապես որդուց` Տիգրան Բաղդասարյանից, բջջային հեռախոսի հափշտակությունից, և հենց նույն պահին հատուցել է հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասը` 33.000 ՀՀ դրամ գումար: Վկա, Երևանի Ազատության պողոտայի 7բ շենքի 2 բնակարանի բնակիչ, ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանի մայր Քնարիկ Երեմի Ձվակիրյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ մոտավորապես 2008թ. օգոստոս ամսին, ստույգ օրը չի հիշում, երեկոյան սահմաններում, երբ վերադարձել է տուն, իր որդին` Ավետիք Օրդյանն այլևս տանը չի եղել և դրանից հետո նրա վերաբերյալ տեղեկություն չի ունեցել: Այնուհետև ոստիկանության աշխատակիցներից տեղեկացել է, որ որդին ինչ-որ խնդիրներ ունի, սակայն ստույգ չի իմացել, թե ինչումն է հարցը: Տեղյակ է եղել միայն իր որդու կողմից նույն բակի բնակիչ Արտաշես Բաղդասարյանի որդուց` Տիգրան Բաղդասարյանից բջջային հեռախոս հափշտակելու դեպքի վերաբերյալ: Այդ նպատակով մոտավորապես 2008թ. սեպտեմբեր ամսին հանդիպել է Ա.Բաղդասարյանին, հրավիրել իր տուն և հատուցել հանցագործությամբ պատճառված վնասը` 33.000 ՀՀ դրամ: Մհեր Սարգսյանն իրեն ասել է, որ ինքն այդ շղթան նվեր է տվել Ավետիքին, որ այն իրեն պետք չի: Վկա, Երևանի Ազատության պողոտայի 9/4 շենքի 25 բնակարանի բնակիչ Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Ավետիք Օրդյանին, Հարություն Մկրտչյանին և Աշոտ Չիբուխչյանին ճանաչում է բակից: Նրանց հետ ժամանակ առ ժամանակ գտնվել է մոտ հարաբերությունների մեջ: Շրջակայքի խոսակցություններից տեղեկացել է նրանց կողմից թմրադեղեր օգտագործելու նասին: 2008թ. հունիս ամսին, ժամը մոտավորապես 1300-ի սահմաններում, ինքը կանգնած է եղել Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մոտակայքում Ավետիք Օրդյանի, Հարություն Մկրտչյանի և Աշոտ Չիբուխչյանի հետ միասին: Այնտեղ է եղել նաև բակի երեխաներից Մայիս Բայլուզյանը, որի մատին եղել է ոսկեգույն մատանի: Այդ ժամանակ Ավետիք Օրդյանը սնդիկի պես պտտվել է Մայիս Բայլուզյանի շուրջը և նայել նրա մատանուն, որից հետո պահանջել է, որ իրեն տա մատանին, իբր վերադարձնելու պայմանով: Նա ցանկացել է մատանին գրավ թողնել գրավատանը: Նրա պահանջներին են միացել նաև Աշոտ Չիբուխչյանը և Հարություն Մկրտչյանը: Այդ ժամանակ Ավետիք Օդյանը Մայիս Բայլուզյանի ձեռքից վերցրել է մատանին, որից հետո ինքը հետ է վերցրել մատանին և տվել Մայիսին, որից հետո նոր հեռացել է` ամոթանք տալով Ավետիք Օրդյանին, որ երեխայի ձեռքից մատանի է վերցնում: Այնուհետև որոշակի ժամանակ անց, երբ դուրս գալիս է եղել տանից, կրկին հանդիպել է Մայիս Բայլուզյանին, ով կարծես թե լացելիս է եղել: Այն հարցին, թե ինչ է պատահել իր հետ, Մ.Բայլուզյանը պատասխանել է, որ Ա.Օրդյանը մատանին վերցրել է իր ձեռքից: Իր ներկայությամբ սպառնալիքներ Մայիս Բայլուզյանի նկատմամբ չի եղել, սակայն ինքը չի բացառում, որ նման սպառնալիքներ եղած լինեն, քանի որ, երբ ինքը տեսել է Մ.Բայլուզյանին նա լացելիս է եղել: Դեպքից որոշ ժամանակ հետո ինքն այլևս չի հանդիպել Ա.Օրդյանին, Ա.Չիբուխչյանին և Հ.Մկրտչյանին: Նշել է նաև, որ այդ ժամանակահատվածում նշված անձինք կարծես, թե ինչ-որ գաղտնիքներ են ունեցել իրենից և աշխատել են իր հետ չշփվել և այդ ընթացքում ինքը նրանցից գրեթե ոչ մի տեղեկություն չի ունեցել: Դատական քննության ընթացքում Վազգեն Հովհաննիսյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքը մատանին չի վերցրել և Մայիսին չի վերադարձրել: Իր ներկայությամբ որևէ սպառնալիք չի եղել: Մայիս Բայլուզյանն իր կամքով է հանձնել մատանին, պայմանով որ հաջորդ օրը պետք է վերադարձնեին: Մայիսն իրեն դժգոհել է երկրորդ օրը, քանի որ այդ օրը մատանին գրավատնից չեն հանել: Ինքը գրավատան աշխատողից իմացել է, որ գրավ դնելու ժամանակ Մայիս էլ է եղել գրավատանը: Վկա, Երևանի Բաբայան փողոցի 28 շենքի 17 բնակարանի բնակիչ Շողակաթ Նորիկի Հակոբյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ մոտավորապես 5 տարի է ընդհանուր ծանոթների միջոցով ճանաչում է Քնարիկ Ձվակիրյանին: Նրա հետ պարբերաբար հանդիպումների ընթացում ծանոթացել է նրա որդու` Ավետիք Օրդյանի հետ: 2008թ. օգոստոսի կեսերին, կոնկրետ օրը չի հիշում, իր անձնական խնդիրները լուծելու համար գնացել է Քնարիկ Ձվակիրյանի` Ազատության պողոտայի 7բ շենքի 2 բնակարան: Այդ ժամանակ, մի քանի րոպե անց այլայլված դեմքով բնակարան է մտել Ավետիք Օրդյանը և մորը` Քնարիկ Ձվակիրյանին, ցույց է տվել մի ոսկեգույն մատանի, վրան հորիզոնական տեղադրված ադամանդանման քարերով: Ասել է, որ վաճառում է 20.000 ՀՀ դրամ գումարով: Ավետիք Օրդյանը խուսափել է նշել, թե որտեղից է ձեռք բերել մատանին: Այդ ժամանակ Ք.Ձվակիրյանը իրեն է առաջարկել գնել մատանին, սակայն տեսնելով Ա.Օրդյանի այլայլված տեսքը և ուշադրություն դարձնելով այն հանգամանքին, որ նա խուսափում է նշել, թե որտեղից է ձեռք բերել մատանին, ինքը մերժել է: Դրանից որոշ ժամանակ անց, ինքը տեղեկացել է, որ Ավետիք Օրդյանը տարբեր հափշտակություններ կատարելու համար դիմել է փախուստի: Այնուհետև նույն շենքի բնակիչ Մարինե Մերուժանի Գրիգորյանից տեղեկացել է, որ նշված ժամանակահատվածում Ա.Օրդյանը 50 ԱՄՆ դոլար գումարով առաջարկել է մի բուռ ոսկեգույն խաչեր և կախազարդեր, նշելով, որ դրանք ոսկյա են, սակայն, ինքը հասկացել է, որ դրանք հափշտակված են և մերժել է դրանք գնելու առաջարկը: Դատական քննության ընթացքում Շողակաթ Հակոբյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ պնդում է նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը, հայտնելով, որ իրեն ամբաստանյալն առաջարկել է հեռախոս, ոսկեղեն և այլ ապրանքներ գնել և ամբաստանյալի մայրն այդ ամենից տեղյակ է եղել: Վկա, Երևանի Ազատության պողոտայի 7բ շենքի 3 բնակարանի բնակիչ Մարինե Մերուժանի Գրիգորյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ բնակվում է Քնարիկ Ձվակիրյանի և նրա որդի` Ավետիք Օրդյանի հետ միևնույն շենքում: Նրանց հետ գտնվել է նորմալ հարաբերությունների մեջ: 2008թ. ամռանը Ավետիք Օրդյանը գնացել է իր տուն և առաջարկել է մի բուռ ոսկեգույն զարդեր ընդհամենը 50 ԱՄՆ դոլար գումարով: Վերջինս նշել է, որ դրանք ոսկյա են: Հայացք նետելով զարդերին նկատել է, որ դրանք նման չեն ոսկու և հրաժարվել է գնելուց: Գործով որպես լրացուցիչ վկա հարցաքննված Վլադիմիր Նազարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ աշխատում է ՙԱլիկ՚ ՍՊԸ-ում որպես գնահատող: Մայիս Բայլուզյանին և Ավետիք Օրդյանին ճանաչում է որպես նույն թաղամասի բնակիչների: Մատանու գրավադրման ժամանակ Մայիս Բայլուզյանը եղել է Ավետիք Օրդյանի հետ և նա է իր մատից հանել ու տվել մատանին: Գործարքը կատարվել է Ավետիքի անձնագրով: Երկու ժամ հետո, Մայիսը գնացել է գրավատուն և հարցրել իրեն. մատանին հանել են, թե` ոչ: Գործով որպես լրացուցիչ վկա հարցաքննված Վեներա Մանուկյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2008թ. ապրիլի 4-ից աշխատում է ՙԱլիկ՚ ՍՊԸ-ում: Ինքը պայմանագիր կնքող է եղել: Քաղաքացին մոտենում է իրեն, ներկայացնում ոսկին: Ինքը ոսկին տալիս է գնահատողին, վերջինս ստուգելով այն, տալիս է իրեն, ինքը գումարը տալիս է քաղաքացուն: Ինքը չի հիշում Ավետիք Օրդյանին, քանի որ շատ մարդիկ են մտնում դուրս գալիս և բոլորին հիշել հնարավոր չէ: Ամբաստանյալի կատարած հանցանքը հիմնավորվել է նաև քրեական գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով. Մայիս Բայլուզյանի և Ավետիք Օրդյանի առերես հարցաքննության արձանագրությամբ այն մասին, որ Մայիս Բայլուզյանը նախաքննության ընթացքում տված իր ցուցմունքները պնդել է առերես, իսկ Ավետիք Օրդյանը հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց: Գայանե Բայլուզյանի և Ավետիք Օրդյանի առերես հարցաքննության արձանագրությամբ այն մասին, որ Գայանե Բայլուզյանը նախաքննության ընթացքում իր տված ցուցմունքները պնդել է առերես, իսկ Ավետիք Օրդյանը հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց: Մհեր Սարգսյանի և Ավետիք Օրդյանի առերես հարցաքննության արձանագրությամբ այն մասին, որ Մհեր Սարգսյանը նախաքննության ընթացքում իր տված ցուցմունքները պնդել է առերես, իսկ Ավետիք Օրդյանը հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց: Լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությամբ, որով Մայիս Բայլուզյանն իրեն ճանաչման ներկայացված լուսանկարներից ճանաչել է Ավետիք Օրդյանի լուսանկարը, որպես իրենից իր մատանին շորթած անձանցից մեկի` Ավետիքի լուսանկար: Առարկաները ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությամբ, որով Մայիս Բայլուզյանն իրեն ճանաչման ներկայացված մատանիներից ճանաչել է Ավետիք Օրդյանի, Աշոտ Չիբուխչյանի, Հարություն Մկրտչյանի կողմից իրենից հափշտակած մատանին: Փորձագետի թիվ 43420810 եզրակացությամբ այն մասի, որ փորձաքննության ներկայացված Մայիս Բայլուզյանից Ավետիք Օրդյանի, Աշոտ Չիբուխչյանի, Հարություն Մկրտչյանի կողմից շորթման միջոցով հափշտակված մատանին 2,534 գրամ քաշով է, պատրաստված է 583 հարգի ոսկու համաձուլվածքից, դրա վրա առկա մեկ հատ քարը հանդիսանում է ապակի: Նշված մատանու շուկայական արժեքը կազմում է 13.500 ՀՀ դրամ գումար: ՙԱլեք 999՚ ՍՊ ընկերության վարկային պայմանագրերի գրանցամատյանը զննելու մասին արձանագրությամբ և դրա հավելվածով: Իրեղեն ապացույց ճանաչված Մայիս Բայլուզյանից Ավետիք Օրդյանի, Աշոտ Չիբուխչյանի, Հարություն Մկրտչյանի կողմից շորթման միջոցով հափշտակված ոսկյա մատանու առկայությամբ: 4.Դատարանի իրավական վերլուծությունները. Գործի դատաքննության ընթացքում մեղադրող Ա.Շահազիզյանը միջնորդեց ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 28 հոդվածի կարգով ամբաստանյալ Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի վերաբերյալ սույն քրեական գործից գողության դրվագն անջատել և միացնել Արաբկիրի քննչական բաժնի վարույթում գտնվող կասեցված թիվ 14109810 քրեական գործին: Դատարանի 2010թ. հուլիսի 21-ի որոշմամբ մեղադրողի միջնորդությունը բավարարվել է` թիվ ԵԱՔԴ 0044/01/10 (14130108) քրեական գործից ամբաստանյալ Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքի մասն անջատվել և միացվել է թիվ 14109810 քրեական գործին: Վերոգրյալի հիման վրա դատարանը գտնում է, որ սույն քրեական գործի ապացույցների շարքից պետք է հանել և թիվ 14109810 քրեական գործին միացնել գողության դրվագին վերաբերող ապացույցները, քանի որ սույն քրեական գործով դրանք ոչ վերաբերելի ապացույցներ են: Դատարանը քննության առնելով Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի որպես վկա տված ցուցմունքի գնահատման հարցը, գտնում է, որ այն պետք է դիտել անթույլատրելի և հանել ապացույցների ցանկից, քանի որ Հարություն Մկրտչյանը ցուցմունք է տվել որպես վկա, հետագայում նա դարձել է մեղադրյալ և որպես մեղադրյալ չի հարցաքննվել: Մեղադրող Ա.Շահազիզյանը գտնելով, որ դատաքննության ընթացքում բավարար ապացույցներ ձեռք չեն բերվել տուժող Մայիս Բայլուզյանի մատանին ամբաստանյալի կողմից շորթման եղանակով հափշտակելու վերաբերյալ, միջնորդեց այդ դրվագի համար Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով: Դատարանը գտնում է, որ մեղադրողի միջնորդությունը հիմնավոր է և Մայիս Բայլուզյանից կատարված շորթման դրվագը ենթակա է վերաորակման հետևյալ պատճառաբանությամբ. Ավետիք Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2008թ. հունիսին Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի և Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի հետ նախնական համաձայնությամբ Երևան քաղաքի Ազատության 7բ շենքի մոտ անչափահաս Մայիս Բայլուզյանի վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ տարածելու սպառնալիքով վերջինից հափշտակել են նրա ոսկյա մատանին` պատճառելով 13.500 ՀՀ դրամի նյութական վնաս: Նշված մեղադրանքի հիմքում նախաքննության մարմնի կողմից որպես ապացույց դրվել է հիմնականում անչափահաս տուժող Մայիս Բայլուզյանի և դրան ածանցվող նրա մոր` Գայանե Բայլուզյանի ցուցմունքները: Քրեական գործի դատական քննության ընթացքում տուժող Մայիս Բայլուզյանի և նրա օրինական ներկայացուցիչ Գայանե Բայլուզյանի միջնորդությամբ տուժողի հարցաքննությունը դատարանի որոշմամբ կատարվել է դռնփակ դատական նիստում: Չնայած դրան, տուժողն իր ցուցմունքում, որևէ լուրջ փաստարկ չներկայացրեց ամբաստանյալի կողմից իր անձն արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու սպառնալիքների վերաբերյալ: Ավելին, նա ցուցմունք տվեց, որ ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանի հետ ինքը գտնվել է ջերմ փոխհարաբերությունների մեջ, նրան ընդունել է որպես ՙավագ եղբայր՚ և ինչպես դեպքից առաջ, այնպես էլ դրանից հետո ինքը հաճախակի գտնվել է ամբաստանյալի տանը, զբաղվել են համակարգչային խաղերով: Նշված հանգամանքն իր ցուցմունքով հիմնավորեց նաև ամբաստանյալ Ա.Օրդյանը: Վկաներ Վլադիմիր Նազարյանի և Վազգեն Հովհաննիսյանի ցուցմունքներով նույնպես հիմնավորվեց, որ տուժող Մայիս Բայլուզյանն ամբաստանյալի հետ գնացել է գրավատուն և իր մատանին կամովին է գրավադրել: Այսպիսով, դատարանն ապացուցված համարեց, որ ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանը տուժող Մայիս Բայլուզյանի մատանին հափշտակել է ոչ թե շորթման եղանակով, այլ` խարդախությամբ: Նման պայմաններում դատարանը գտնում է, որ նշված դրվագով Ավետիք Օրդյանի կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերին: Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցանքը կատարելու մեջ ապացուցված է: Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև հանցավորի անձը: Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել: Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան: Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի: Դատարանը, հաշվի առնելով Ավետիք Օրդյանի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա անձը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, գտնում է, որ պատժի նպատակներին հասնելու համար նրա նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի: Նկատի ունենալով, որ տուժողներ Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանին և Տիգրան Արտաշեսի Բաղդասարյանին հացագործության հետևանքով պատճառված վնասը վերականգնվել է, Մհեր Էդուարդի Սարգսյանը, Միքայել Վահեի Սաֆարյանը քաղաքացիական հայցերի պահանջ չեն ներկայացրել, դատարանը գտնում է, որ Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանի, Տիգրան Արտաշեսի Բաղդասարյանի, Մհեր Էդուարդի Սարգսյանի, Միքայել Վահեի Սաֆարյանի քաղաքացիական հայցերի հարցը պետք է համարել լուծված: Տուժող Գայանե Գրիգորի Բայլուզյանի քաղաքացիական հայցի հարցը պետք է թողնել լուծելու թիվ 14109810 քրեական գործով: Դատարանն անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին, գտնում է, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված և անչափահաս տուժող Մայիս Բայլուզյանի օրինական ներկայացուցիչ Գայանե Բայլուզյանին ի պահ հանձնված ոսկյա մատանին պետք է թողնել նրան` ի տնօրինություն: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360 հոդվածներով, դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով և նրան դատապարտել ազատազրկման երկու (2) տարի ժամկետով: Պատժի սկիզբը հաշվել 2009թ. հուլիսի 09-ից: Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում: Ավետիք Օրդյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Տուժողներ Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանի, Տիգրան Արտաշեսի Բաղդասարյանի, Մհեր Էդուարդի Սարգսյանի, Միքայել Վահեի Սաֆարյանի քաղաքացիական հայցերի հարցը համարել լուծված: Տուժող Գայանե Գրիգորի Բայլուզյանի քաղաքացիական հայցի հարցը թողնել լուծելու թիվ 14109810 քրեական գործով: Իրեղեն ապացույց ճանաչված և անչափահաս տուժող Մայիս Բայլուզյանի օրինական ներկայացուցիչ Գայանե Բայլուզյանին ի պահ հանձնված ոսկյա մատանին թողնել վերջինիս տնօրինությանը: Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն Բնագրի հետ ճիշտ է ԴԱՏԱՎՈՐ Լ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 22-07-2010 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 11-08-2010 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 639 |
| Գործին կից նյութերը | Առդիր քրեական գործը 3 հատորից համապատասխանաբար 265, 261, 113 թերթերից և ամբաստանյալի վիճակագրական քարտը: |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 11-08-2010 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 639 |
| Գործին կից նյութերը | Առդիր քրեական գործը 3 հատորից համապատասխանաբար 265, 261, 113 թերթերից և ամբաստանյալի վիճակագրական քարտը: |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 11-08-2010 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 639 |
| Գործին կից նյութերը | Առդիր քրեական գործը 3 հատորից համապատասխանաբար 265, 261, 113 թերթերից և ամբաստանյալի վիճակագրական քարտը: |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-9804 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 17-08-2010 |
|---|
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 24-12-2010 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 27-12-2010 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 29-12-2010 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 252 |
| Գործին կից նյութերը | Առդիր քրեական գործը 1 հատորից և ամբաստանյալի վիճակագարական քարտը: |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 29-12-2010 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 252 |
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0044/01/10
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 06-08-2010 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 06-08-2010 |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Գայանե |
| Ազգանուն | Բայլուզյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Բեկանել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի /ՀՀ քր. օր-ի 178 հոդ. 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով - 2 տարի ազ / վերաբերյալ 22.07.2010թ դատավճիռը : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Առձեռն հանձնվել է գրասենյակ |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 10-08-2010 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մանուշակ |
| Ազգանուն | Պետրոսյան |
Քրեական գործի մուտքագրում
| Ամսաթիվ | 13-08-2010 |
|---|---|
| Կից փաստաթղթեր և իրեղեն ապացույց | չկան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 30-08-2010 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 14-09-2010 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 30-09-2010 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը փոփոխվել է
| Փոփոխված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 30-09-2010 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Ավետիք |
| Ազգանուն | Օրդյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն Գործ. ԵԱՔԴ/0044/01/10 30 սեպտեմբերի 2010թ. ք.Երևան ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆՒ ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ` ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա. ՇԱՀԳԱԼԴՅԱՆԻ ՊԱՇՏՊԱՆ` Մ. ԹՈՎՄԱՍՅԱՆԻ ՏՈՒԺՈՂԻ ՕՐԻՆԱԿԱՆ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Գ. ԲԱՅԼՈՒԶՅԱՆԻ ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Ա. ՊԱՊԻԿՅԱՆԻ Դռնբաց դատական նիստում քննելով դատախազ Հր. Բադալյանի և տուժող Ա. Բուդոյանի օրինական ներկայացուցիչ Գ. Բայլուզյանի վերաքննիչ բողոքները` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, և մյուսների, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանը /այսուհետև դատարան/ 2010 թվականի հուլիսի 22-ի դատավճռի դեմ. Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները. Նախաքննական մարմնի 2008թ. հոկտեմբերի 09-ի որոշմամբ սույն գործով Ավետիք Ալբերտի Օրդյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և վերջինիս նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին և հայտարարվել է հետախուզում: 2009թ. փետրվարի 02-ին Ավետիք Օրդյանը ինքնակամ ներկայացել է ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: 2009թ. մարտի 25-ի որոշմամբ Ավետիք Օրդյանի նկատմամբ կրկին հայտարարվել է հետախուզում: 2009 թվականի մարտի 26-ին Ա. Օրդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը փոփոխվել է և որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը: 2009 թվականի դեկտեմբերի 06-ին Ավետիք Օրդյանը ՌԴ Սոչի քաղաքից էտապավորվել է ՀՀ: Սույն քրեական գործով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով որպես մեղադրյալներ են ներգրավվել նաև Հարություն Սամվելի Մկրտչյանը և Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանը, վերջիններիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին և հայտարարվել է հետախուզում: 2010 թվականի մարտի 25-ի որոշմամբ թիվ 14130108 քրեական գործից մեղադրյալներ Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի և Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի մասով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով մասն անջատվել է և շնորհվել է թիվ 14109810 համարը: 2010 թվականի ապրիլի 07-ին թիվ 14130108 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ա. Օրդյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան: Գործի դատաքննության ընթացքում մեղադրող Ա.Շահազիզյանի միջնորդությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 28 հոդվածի կարգով Դատարանի 2010թ. հուլիսի 21-ի որոշմամբ թիվ ԵԱՔԴ 0044/01/10 (14130108) քրեական գործից ամբաստանյալ Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքի մասն անջատվել և միացվել է թիվ 14109810 քրեական գործին, իսկ Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի վերաբերյալ քրեական գործի քննությունը շարունակվել է ՀՀ քրեական օրեսնգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով և 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքների շրջանակներում, այն բանի համար, որ նա 2008թ. հունիս ամսին Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մոտակայքում խաբեության միջոցով Տիգրան Արտաշեսի Բաղդասարյանից հափշտակել է վերջինիս ՙՍոնի Էրիքսոն w-800՚ մոդելի հեռախոսը` պատճառելով 33.000 ՀՀ դրամի վնաս: Բացի այդ, կրկին անգամ, 2008թ. հունիսին Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի և Հարություն Սամվելի Մկրտչյանի հետ նախնական համաձայնությամբ Երևան քաղաքի Ազատության 7բ շենքի մոտ անչափահաս Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանի վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ տարածելու սպառնալիքով վերջինից հափշտակել են նրա ոսկյա մատանին` պատճառելով 13.500 ՀՀ դրամի նյութական վնաս: Կրկին անգամ, 2008թ հուլիսին նախնական համաձայնության գալով Հարություն Մկրտչյանի հետ, Երևան քաղաքի Ազատության 7բ շենքի մոտ խաբեության միջոցով հափշտակել են անչափահաս Միքայել Վահեի Սաֆարյանի ՙՆոկիա Ն-73՚ մոդելի բջջային հեռախոսը, վերջինիս պատճառելով 110.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս: Կրկին անգամ, 2008թ օգոստոսի սկզբներին, Երևան քաղաքի Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մոտակայքում անչափահաս Մհեր Էդուարդի Ներսիսյանից խաբեության միջոցով հափշտակել է նրա 8 գրամանոց ոսկյա շղթան` պատճառելով 48.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս: Բացի այդ, կրկին անգամ, 2008թ օգոստոսի 9-ին ժամը 1500-ից մինչև ժամը 22:00-ն ընկած ժամանակահատվածում Աշոտ Վարդանի Չիբուխչյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, ապօրինի մուտք գործելու եղանակով Գայանե Գրիգորի Բայլուզյանի Արաբկիր 53 փողոցի 5 տնից գաղտնի կերպով հափշտակել են վերջինիս պատկանող 550.000 ՀՀ դրամ, 750 ԱՄՆ դոլար, 100 եվրո գումար, տարբեր տեսակի ապրանքներ և ոսկյա զարդեր, վերջինիս պատճառելով 1.642.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս: Մեղադրող Ա.Շահազիզյանը գտնելով, որ դատաքննության ընթացքում բավարար ապացույցներ ձեռք չեն բերվել տուժող Մայիս Բայլուզյանի մատանին ամբաստանյալներ Ա. Օրդյանի, Հ. Մկրտչյանի և Ա. Չիբուխչյանի կողմից շորթման եղանակով հափշտակելու վերաբերյալ, միջնորդել է այդ դրվագի համար Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով: Դատարանը նկատի ունենալով, որ մեղադրողի կողմից հարուցված միջնորդությունը հիմնավոր է, բավարարել է այն և իր 22.07.2010 թվականի դատավճռով Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով և դատապարտել է ազատազրկման երկու (2) տարի ժամկետով` պատժի սկիզբը հաշվելով 2009թ. հուլիսի 09-ից, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում: Ավետիք Օրդյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Տուժողներ Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանի, Տիգրան Արտաշեսի Բաղդասարյանի, Մհեր Էդուարդի Սարգսյանի, Միքայել Վահեի Սաֆարյանի քաղաքացիական հայցերի հարցը համարվել է լուծված: Տուժող Գայանե Գրիգորի Բայլուզյանի քաղաքացիական հայցի հարցը թողնվել է լուծելու թիվ 14109810 քրեական գործի շրջանակներում: Իրեղեն ապացույց ճանաչված և անչափահաս տուժող Մայիս Բայլուզյանի օրինական ներկայացուցիչ Գայանե Բայլուզյանին ի պահ հանձնված ոսկյա մատանին թողնվել է վերջինիս տնօրինությանը: 2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը. Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են բերել Երևան քաղաքի դատախազ Հր. Բադալյանը և տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գ. Բայլուզյանը` հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով. Բողոքաբեր Հր. Բադալյանը վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ դատարանի դատավճիռը ամբաստանյալ Ա. Օրդյանի կողմից տուժող Մ. Բայլուզյանի մատանին շորթման եղանակով հափշտակելու արարքը խարդախություն վերաորակելու և Ա. Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով մեղավոր ճանաչելու մասով անհիմն է և չպատճառաբանված: Այն կայացվել է նյութական իրավունքի նորմերի խախտմամբ և ենթակա է բեկանման, հետևյալ պատճառաբանությամբ. Դատարանի վերլուծություններն այն մասին, որ բավարար ապացույցներ ձեռք չեն բերվել Ավետիք Օրդյանի կողմից 2008 թվականի հունիսին Աշոտ Չիբուխչյանի և Հ. Մկրտչյանի հետ նախնական համաձայնությամբ անչափահաս Մայիս Բայլուզյանի վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ տարածելու սպառնալիքով վերջինիցս ոսկյա մատանին հափշտակելու վերաբերյալ, անհիմն են, չեն բխում քրեական գործով նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված, դատաքննության ընթացքում հետազոտված և հաստատված ապացույցներից, քանի որ նախաքննության ընթացքում տուժող Մ. Բայլուզյանը իր ցուցմունքներով և մեղադրյալ Ա. Օրդյանի հետ առերեսման ժամանակ պնդել է և նկարագրել է նշված դրվագի մանրամասները: Դատարանի կողմից ճիշտ չեն գնահատվել և ոչ լրիվությամբ են վերլուծվել տուժող Մ. Բայլուզյանի դռնփակ դատական նիստում տված ցուցմունքը: Տուժողը իրականում ամբողջությամբ պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքները և կաշկանդված լինելով դահլիճում ներկա կանանցից չի կարողացել բառացի նշել իր անձը արատավորող այն արտահայտությունները, որոնք Ա. Օրդյանը մյուս տղաների հետ սպառնացել է տարածել շրջապատում` մատանին չտալու դեպքում: Դատարանը ամբաստանյալ Ա. Օրդյանի կողմից խարդախություն կատարելու հանգամանքը հիմնավորող ապացույց է դիտել նաև վկաներ Վ. Նազարյանի և Վ. Հովհաննիսյանի ցուցմունքները, մինչդեռ, նշված երկու անձանցից և ոչ մեկը ներկա չի գտնվել տուժող Մ. Բայլուզյանի, ամբաստանյալ Ա. Օրդյանի և մյուս տղաների խոսակցությանը, իսկ միայն այն հանգամանքը, որ համաձայն վերջիններիս ցուցմունքների, Մ. Բայլուզյանը Ա. Օրդյանի հետ գնացել է գրավատուն, չի նշանակում, որ վերջինս կամավոր է գրավադրել իր մատանին: Ավելին, Մ. Բայլուզյանը ինչպես նախաքննական, այնպես էլ դատաքննական ցուցմունքներում պնդել է, որ ինքը, մատանին գրավադրելու ժամանակ, Ա. Օրդյանի հետ գրավատուն չի գնացել, այլ գնացել է դրանից որոշ ժամանակ անց, երբ արդեն Ա. Օրդյանը այլևս գրավատանը չի եղել, որպեսզի ճշտի, թե իրականում իր մատանին գրավադրել են, թե ոչ: Բացի այդ, նշանակված դատաապրանքագիտական փորձաքննության համաձայն, Մ. Բայլուզյանից շորթմամբ հափշտակված մատանու շուկայական արժեքը կազմել է 13.500 ՀՀ դրամ: <<Վարչական իրավախախտումների մասին>> ՀՀ օրենսգրքի 53-րդ հոդվածի համաձայն, խարդախության եղանակով հափշտակությունների մանր չափ է սահմանված նվազագույն աշխատավարձի եռեսնապատիկը չգերազանցող գումարը` այսինքն` 30.000 ՀՀ դրամը, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն հափշտակությունների մանր չափ է սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հինգապատիկից հինգհարյուրապատիկը չգերազանցող գումարը: Օրենսգրքում առկա նման հակասության պայմաններում առավելությունը պետք է տրվի <<Վարչական իրավախախտումների մասին> ՀՀ օրենքի նորմին, քանի որ այն բարելավում է ամբաստանյալի վիճակը: Բողոքաբերը միջնորդել է նշված հանգամանքները հաշվի առնելով մասնակիրեն բեկանել դատավճիռը, տուժող Մ. Բայլուզյանի մատանին հափշտակելու համար Ա. Օրդյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով և վերջինիս նկատմամբ նշանակել նշված հոդվածի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկման ձևով պատիժ: Տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գայանե Բայլուզյանը վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ դատարանի կողմից թույլ են տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ, որն արտահայտվել է նրանում, որ նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված ապացույցներին դատարանի կողմից ճիշտ գնահատական չի տրվել: Դատարանը անհիմն արժանահավատ է համարել դատաքննության ընթացքում ձեռք բերված ակնհայտ կեղծ ցուցմունքները: Դատավարության ողջ ընթացքում մեղադրողը ստանձնել է ամբաստանյալի շահերի պաշտպանությունը, հերքել է իր իսկ կողմից հաստատված մեղադրական եզրակացությունը, իսկ դատարանը բավարարել է ամբաստանյալի պաշտպանությանն ուղղված մեղադրողի կողմից ներկայացված բոլոր միջնորդությունները և վերջինիս աջակցությամբ ստեղծվել են արհեստական ապացույցներ, ինչի առնչությամբ ներկայացվել են դիմում-բողոքներ: Դատարանը անդրադառնալով Ավետիք Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը մեղադրողի միջնորդությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով վերաորակելու հարցին, դատավճռի հիմքում դրել է այն հանգամանքը, որ տուժող Ա. Բայլուզյանը իր ցուցմունքում որևէ լուրջ փաստարկ չի ներկայացրել` ամաստանյալի կողմից իր անձն արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու սպառնալիքի վերաբերյալ, մինչդեռ իրականում տուժողի կողմից դատական նիստում տրված ցուցմունքով ներկայացվել է սպառնալիքների բնույթն ու իրական վտանգը: Բացի այդ, ամբաստանյալի կողմից շորթում կատարելու հանգամանքը հաստատված է նաև գործում առկա վկա Վազգեն Հովհաննիսյանի նախաքննական ցուցմունքներով, որը նույնիսկ փորձել է կանխել հանցագործությունը, սակայն դեպքի վայրից հեռանալուց հետո հանցագործները ավարտին են հասցրել իրենց հանցավոր մտադրությունը: Գործով վկա Վ. Առաքելյանը գործի դատաքննության ընթացքում փոխել է իր կողմից նախկինում տրված ցուցմունքները, ինչը և դատարանի կողմից արժանահավատ է դիտվել: Դատարանը անարժանահավատ է համարել նաև գործով տուժող Ա. Բայլուզյանի ցուցմունքները, այն դեպքում երբ ամբաստանյալնի ցուցմունքները, որով վերջինս փորձում է խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից, համարել է արժանահավատ: Բացի այդ, ինչպես նախաքննական մարմինը, այնպես էլ դատարանը ուշադրության չեն արժանացրել այն հանգամանքը, որ Ա. Օրդյանը օգտագործելով իր <<հեղինակությունը>> հանցագործության մեջ ներգրավել է նաև այլ անչափահասների և նրա գործողությունների հետևանքով տուժել են 4 անչափահասներ: Ըստ բողոքաբերի դատարանի կողմից Ավետիք Օրդյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը անջատելու և թիվ 14109810 քրեական գործին միացնելու միջոցով խախտվել է ՀՀ արդարադատության արդյունավետության շահերը: Դատարանի կողմից չի պահպանվել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ պահանջները, այն է` ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվել է ակնհայտ մեղմ պատիժ: Դատարանը արձանագրել է, որ ամբաստանյալի պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներ չկան, մինչդեռ հանցագործությամբ պատճառվել է ծանր հետևանքներ, հանցանքը կատարվել է մի խումբ անձանց, կազմակերպված խմբի, հանցավոր համագործակցության կազմում, հանցագործությունների մեջ ամբաստանյալը ունեցել է առանձնապես ակտիվ դեր, հանցանքն ըստ ցուցմունքների կատարել է թմրեցնող նյութերի ազդեցության տակ: Ելնելով վերոգրյալից միջնորդել է Ավետիք Օրդյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով, 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և սահմանել նշված հոդվածների սանկցիայով նախատեսված համաչափ պատիժ` ազատազրկման ձևով: 3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները. Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով մեղադրողի և տուժողի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքների կապակցությամբ և պաշտպանական կողմի պատասխանը վերաքննիչ բողոքների դեմ, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, գործով տուժող Ա. Բայլուզյանի դրվագով հաստատված է, իսկ մեղադրողի և տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գ. Բայլուզյանի կողմից բերված պատճառաբանություններն ու վերաքննիչ բողոքների փաստարկները, առ այն, որ Ա. Օրդյանին նախաքննական մարմնի կողմից տուժող Ա. Բայլուզյանից 13.500 ՀՀ դրամ արժողությամբ մատանին շորթման եղանակով հափշտակելու վերաբերյալ առաջադրված մեղադրանքի դրվագը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերի հատկանիշնմերին, հերքված են գործով ձեռք բերված և սույն որոշման հիմքում դրված հետևյալ ապացույցներով. Տուժող, Երևանի Արաբկիր 53 փողոցի 5 տան բնակիչ, Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանը փոփոխել է նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները և դեպքի կապակցությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008թ հունիս ամսին, ստույգ օրը չի հիշում, ցերեկվա ժամերին, երբ անցնելիս է եղել Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մոտակայքով, իրեն մոտ է կանչել նույն բակի բնակիչ Ավետիք Օրդյանը, ով այդ պահին կանգնած է եղել կրկին նույն բակի բնակիչներ Աշոտ Չիբուխչյանի, Հարություն Մկրտչյանի և Վազգեն Հովհաննիսյանի հետ: Այդ ժամանակ Վազգենը հեռացել է և ինքը մնացել է Ավետիքի, Աշոտի և Հարությունի հետ: Վերջիններս իրենից պահանջել են իր մատին դրված ոսկյա մատանին: Ինքը հրաժարվել է պահանջը կատարելուց, որից հետո նշված երեք անձինք սկսել են սպառնալ, որ եթե նա իրենց չտա մատանին, նրանք իր վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ կտարածեն շրջապատում և ինքն այլևս չի կարողանա բնակվել այդ թաղամասում: Մասնավորապես սպառնացել են, որ կտարածեն, որ ինքը ՙլավ՚ տղա չի, վարքաբեկված անձնավորություն է, որից հետո բոլորն իր կողքով անցնելիս կթքեն իր վրա: Ինքը վախեցել է այդ սպառնալիքներից, քանի որ նրանք իրենից տարիքով մեծ են և շրջապատում հեղինակություն են վայելել: Նշված սպառնալիքներից դրդված ինքը ոսկյա մատանին տվել է Ավետիք Օրդյանին և վերջիններս այն տարել են գրավատուն: Դեպքից որոշ ժամանակ անց Հ.Մկրտչյանը զանգահարել է իրեն և խնդրել, որ ոստիկանությունում նշի, որ մատանին հափշտակելուց սպառնալիքներ եղել են միայն Ավետիք Օրդյանի և Աշոտ Չիբուխչյանի կողմից, իսկ ինքը ոչինչ չի արել: Ավետիք Օրդյանը, Հարություն Մկրտչյանը և Աշոտ Չիբուխչյանը իր հասցեին արատավորող տեղեկություններ տարածելու սպառնալիքի տակ, հափշտակել են իր ոսկյա մատանին և պատճառել են նյութական վնաս: Դատական քննության ընթացքում տուժող Մայիս Ալբերտի Բայլուզյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Ավետիքն ու Հարությունն իրենից պահանջել են իր ոսկյա մատանին, ասելով որ երկու օրից կվերադարձնեն: Ինքը չի համաձայնել, բայց երբ իրենց հարևան Աշոտը, ում ինքը վստահում էր, ասել է ՙտուր, ես տեր եմ՚, ինքը մատանին տվել է: Հետագայում անընդհատ Ավետիքից պահանջել է, որ մատանին հանեն գրավադրումից, քանի դեռ իր մայրը չի իմացել, բայց Ավետիքն ասել է, որ փողի մի մասը ունի, մի մասն էլ ինքը պետք է տա: Դրա համար լողավազան գնալու պատրվակով երկու հազար դրամ վերցրել է մորից և մարել գրավատան տոկոսները, սակայն դրանից հետո էլ, իրար վրա գցելով Ավետիքը և Հարությունը մատանին չեն հանել գրավադրումից: Վկա, Երևանի Ազատության պողոտայի 9/4 շենքի 25 բնակարանի բնակիչ Վազգեն Խաչատուրի Հովհաննիսյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Ավետիք Օրդյանին, Հարություն Մկրտչյանին և Աշոտ Չիբուխչյանին ճանաչում է բակից: Նրանց հետ ժամանակ առ ժամանակ գտնվել է մոտ հարաբերությունների մեջ: Շրջակայքի խոսակցություններից տեղեկացել է նրանց կողմից թմրադեղեր օգտագործելու նասին: 2008թ. հունիս ամսին, ժամը մոտավորապես 13: 00-ի սահմաններում, ինքը կանգնած է եղել Ազատության պողոտայի 7բ շենքի մոտակայքում Ավետիք Օրդյանի, Հարություն Մկրտչյանի և Աշոտ Չիբուխչյանի հետ միասին: Այնտեղ է եղել նաև բակի երեխաներից Մայիս Բայլուզյանը, որի մատին եղել է ոսկեգույն մատանի: Այդ ժամանակ Ավետիք Օրդյանը սնդիկի պես պտտվել է Մայիս Բայլուզյանի շուրջը և նայել նրա մատանուն, որից հետո պահանջել է, որ իրեն տա մատանին, իբր վերադարձնելու պայմանով: Նա ցանկացել է մատանին գրավ թողնել գրավատանը: Նրա պահանջներին են միացել նաև Աշոտ Չիբուխչյանը և Հարություն Մկրտչյանը: Այդ ժամանակ Ավետիք Օդյանը Մայիս Բայլուզյանի ձեռքից վերցրել է մատանին, սակայն ինքը հետ է վերցրել մատանին և այն վերադարձրել է Մայիսին ու հեռացել է` ամոթանք տալով Ավետիք Օրդյանին` երեխայի ձեռքից մատանի վերցնելու համար: Որոշակի ժամանակ անց, տանից դուրս գալիս կրկին հանդիպել է Մայիս Բայլուզյանին, ով կարծես թե լացելիս է եղել: Այն հարցին, թե ինչ է պատահել իր հետ, Մ.Բայլուզյանը պատասխանել է, որ Ա.Օրդյանը մատանին վերցրել է իր ձեռքից: Իր ներկայությամբ սպառնալիքներ Մայիս Բայլուզյանի նկատմամբ չի եղել, սակայն ինքը չի բացառում, որ նման սպառնալիքներ եղած լինեն, քանի որ, երբ ինքը տեսել է Մ.Բայլուզյանին, նա լացելիս է եղել: Դեպքից որոշ ժամանակ հետո ինքն այլևս չի հանդիպել Ա.Օրդյանին, Ա.Չիբուխչյանին և Հ.Մկրտչյանին: Նշել է նաև, որ այդ ժամանակահատվածում նշված անձինք կարծես, թե ինչ-որ գաղտնիքներ են ունեցել իրենից և աշխատել են իր հետ չշփվել և այդ ընթացքում ինքը նրանցից գրեթե ոչ մի տեղեկություն չի ունեցել: Դատական քննության ընթացքում Վազգեն Հովհաննիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը մատանին ամբաստանյալ Ա. Օրդյանի ձեռքից չի վերցրել և Մայիսին չի վերադարձրել: Իր ներկայությամբ որևէ սպառնալիք չի եղել: Մայիս Բայլուզյանն իր կամքով է հանձնել մատանին, պայմանով որ հաջորդ օրը պետք է վերադարձնեին: Մայիսն իրեն դժգոհել է երկրորդ օրը, քանի որ այդ օրը մատանին գրավատնից չեն հանել: Ինքը գրավատան աշխատողից իմացել է, որ մատանին գրավ դնելու ժամանակ Մայիսը նույնպես գրավատանն է եղել: Սույն գործով դատարանում որպես լրացուցիչ վկա հարցաքննված Վլադիմիր Նազարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՙԱլիկ՚ ՍՊԸ-ում որպես գնահատող: Մայիս Բայլուզյանին և Ավետիք Օրդյանին ճանաչում է որպես նույն թաղամասի բնակիչների: Մատանու գրավադրման ժամանակ Մայիս Բայլուզյանը եղել է Ավետիք Օրդյանի հետ և նա ինքն է իր մատից հանել ու տվել մատանին: Գործարքը կատարվել է Ավետիքի անձնագրով: Երկու ժամ հետո, Մայիսը գնացել է գրավատուն և հարցրել իրեն. մատանին հանել են, թե` ոչ: Գործով որպես լրացուցիչ վկա հարցաքննված Վեներա Մանուկյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008թ. ապրիլի 4-ից աշխատում է ՙԱլիկ՚ ՍՊԸ-ում: Ինքը պայմանագիր կնքող է եղել: Քաղաքացին մոտենում է իրեն, ներկայացնում ոսկին: Ինքը ոսկին տալիս է գնահատողին, վերջինս ստուգելով այն, տալիս է իրեն, ինքը գումարը տալիս է քաղաքացուն: Ինքը չի հիշում Ավետիք Օրդյանին, քանի որ շատ մարդիկ են մտնում դուրս գալիս և բոլորին հիշել հնարավոր չէ: Մայիս Բայլուզյանի և Ավետիք Օրդյանի առերես հարցաքննության արձանագրությամբ այն մասին, որ Մայիս Բայլուզյանը նախաքննության ընթացքում տված իր ցուցմունքները պնդել է առերես, իսկ Ավետիք Օրդյանը հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց: Փորձագետի թիվ 43420810 եզրակացությամբ այն մասին, որ փորձաքննության ներկայացված Մայիս Բայլուզյանից Ավետիք Օրդյանի, Աշոտ Չիբուխչյանի, Հարություն Մկրտչյանի կողմից շորթման միջոցով հափշտակված մատանին 2,534 գրամ քաշով է, պատրաստված է 583 հարգի ոսկու համաձուլվածքից, դրա վրա առկա մեկ հատ քարը հանդիսանում է ապակի: Նշված մատանու շուկայական արժեքը կազմում է 13.500 ՀՀ դրամ գումար: Իրեղեն ապացույց ճանաչված Մայիս Բայլուզյանից Ավետիք Օրդյանի, Աշոտ Չիբուխչյանի, Հարություն Մկրտչյանի կողմից շորթման միջոցով հափշտակված ոսկյա մատանու առկայությամբ: Սույն քրեական գործով և դատաքննության ընթացքում ձեռք բերված լրացուցիչ ապացույցների պայմաններում ընդհանուր իրավասության դատարանում մեղադրող Ա.Շահազիզյանը գտնելով, որ տուժող Մայիս Բայլուզյանի մատանին ամբաստանյալ Ա. Օրդյանի և մյուսների կողմից շորթման եղանակով հափշտակելու վերաբերյալ ձեռք չեն բերվել բավարար ապացույցներ, միջնորդել է նշված դրվագով Ավետիք Ալբերտի Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով: Դատարանը քննության առնելով մեղադրող Ա. Շահազիզյանի միջնորդությունը, այն բավարարել է` պատճառաբանելով, որ ամբաստանյալ Ա. Օրդյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմքում նախաքննության մարմնի կողմից որպես ապացույց դրվել է հիմնականում անչափահաս տուժող Մայիս Բայլուզյանի և դրան ածանցվող նրա մոր` Գայանե Բայլուզյանի ցուցմունքները: Բացի այդ, քրեական գործի դատական քննության ընթացքում տուժող Մայիս Բայլուզյանի և նրա օրինական ներկայացուցիչ Գայանե Բայլուզյանի միջնորդությամբ տեղի ունեցած դռնփակ դատական նիստում տուժող Մ. Բայլուզյանն ըստ էության որևէ լուրջ փաստարկ չի ներկայացրել ամբաստանյալ Ա. Օրդյանի կողմից իր անձն արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու սպառնալիքների վերաբերյալ: Ավելին, ցուցմունք է տվել, որ ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանի հետ ինքը գտնվել է ջերմ փոխհարաբերությունների մեջ, նրան ընդունել է որպես ՙավագ եղբայր՚ և ինչպես դեպքից առաջ, այնպես էլ դրանից հետո ինքը հաճախակի գտնվել է ամբաստանյալի տանը, զբաղվել են համակարգչային խաղերով, ինչը հաստատել է նաև ամբաստանյալ Ա.Օրդյանը իր ցուցմունքներով: Գործով վկաներ Վլադիմիր Նազարյանը և Վազգեն Հովհաննիսյանը նույնպես իրենց ցուցմունքներով հիմնավորվել են, որ տուժող Մայիս Բայլուզյանն ամբաստանյալ Ա. Օրդյանի հետ միասին գնացել է գրավատուն և իր մատանին կամովին գրավադրել է: Վերոգրյալ փաստերի ճնշման տակ դատարանը իրավացիորեն հանգել է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանը տուժող Մայիս Բայլուզյանի մատանին հափշտակել է ոչ թե շորթման եղանակով, այլ` խարդախությամբ, որ նշված դրվագով Ավետիք Օրդյանի կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերի հատկանիշներին, այն է` Ամբաստանյալ Ա. Օրդյանը և մյուսները տուժող Մ. Բայլուզյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով դրսևորել են այնպիսի վարքագիծ, որով մոլորության մեջ են գցել գույքի սեփականատեր հանդիսացող Մ. Բայլուզյանին` իրենց իրական մտադրությունների կապակցությամբ, նրա մոտ վստահություն են առաջացրել իրենց ապագա վարքագծի կապակցությամբ, որի պայմաններոյմ Մ. Բայլուզյանը իր կամքով մատանին հանձնել է ամբաստանյալ Ա. Օրդյանին` համոզված լինելով, որ այն վերջինս կվերադարձնի իրեն։ Վերաքննիչ դատարանը անդրադառնալով տուժողի օրինական ներկայացուցչի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններին այն մասին, որ դատարանի կողմից ճիշտ չեն գնահատվել ու վերլուծվել տուժող Մ. Բայլուզյանի դռնփակ դատական նիստում տված ցուցմունքը, քանի որ վերջինս ամբողջությամբ պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքները և կաշկանդված լինելով դահլիճում ներկա կանանցից չի կարողացել բառացի նշել իր անձը արատավորող արտահայտությունները և այլն, գտնում է, որ այն անհիմն է ու չպատճառաբանված, քանի որ նախաքննության ընթացքում բացի տուժող Մ. Բայլուզյանի ցուցմունքներից ամբաստանյալ Ա. Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով մեղսագրված արարքը կատարելու մեջ մեղադրող այլ ապացույցներ ձեռք չեն բերվել: Իսկ ինչ վերաբերվում է այն հանգամանքին, որ նախաքննության ընթացքում տուժող Մ. Բայլուզյանը իր ցուցմունքներում և մեղադրյալ Ա. Օրդյանի հետ առերեսման ժամանակ պնդել է և նկարագրել է նշված դրվագի մանրամասները, հանգում է այն հետևության, որ տուժող Մ. Բայլուզյանի կողմից հիշյալ դրվագի կապակցությամբ տրված ցուցմունքների արժանահավատության հարցը դատարանի գնահատման խնդիրն է, և այն հանգամանքը, որ տուժողը նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալի դեմ տրված մերկապարանոց ու միակողմանի ցուցմունքները պնդել է նաև ամբաստանյալի հետ առերես հարցաքննվելիս, դեռևս բավարար չէ ամբաստանյալ Ա. Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված համարելու համար: Վերաքննիչ դատարանը անդրադառնալով տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գ. Բայլուզյանի կողմից ներկայացված պատճառաբանություններին այն մասին, որ մեղադրողի աջակցությամբ ստեղծվել են արհեստական ապացույցներ, հանգում է այն հետևության, որ այն ըստ էության հիմնազուրկ է և իր հաստատումը չի գտել գործի նյութերում: Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը հետազոտելով նախաքննության, առաջին ատյանի դատարանի և վերաքննիչ դատարանի դատաքննությունների ընթացքում ձեռք բերված ապացույցները, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցները իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանին մեղսագրված արարքը գործով տուժող Ա. Օրդյանի դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերից մեղադրողի միջնորդությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով վերաորակելը հիմնավորված և հաստատված է գործին վերաբերվող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, քրեական գործի ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում թույլ չեն տրվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, որոնք գործին մասնակցող անձանց օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել են կամ կարող են ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, և գործի փաստական հանգամանքների մասին դատարանի դատավճռում շարադրված հետևությունները բխում են քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից, ամբաստանյալ Ա. Օրդյանի նկատմամբ կիրառվել է քրեական այն օրենքը, որը ենթակա էր կիրառման, այսինքն նրան մեղսագրված արարքը տուժող Ա. Բայլուզյանի դրվագով համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերի հատկանիշներին: Վերաքննիչ քրեական դատարանը նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Ա. Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը սույն գործով տուժողներ Տիգրան Արտաշեսի Բաղդասարյանի և Միքայել Վահեի Սաֆարյանի, Մհեր Էդուարդի Ներսիսյանի դրվագներով չի վիճարկվում և նրանց վերաբերյալ ինչպես մեղադրողը, այնպես էլ տուժողի օրինական ներկայացուցիչը վերաքննիչ բողոքներ չեն բերել, ուստի դատարանը նշված դրվագներով չի անդրադառնում դատարանի դատավճռին: Միաժամանակ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա. Օրդյանը տուժող Մ. Բայլուզյանի մատանին խարդախության եղանակով հափշտակելու դրվագով ենթակա չէ քրեական պատասխանատվության և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով նրան մեղսագրված արարքի ծավալից պետք է հանել տուժող Ա. Բայլուզյանից խարդախության եղանակով 13.500 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա մատանին հափշտակելու դրվագը` հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 21-րդ գլխում հափշտակության մանր չափ է համարվում հանցագործության պահին uահմանված նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկը չգերազանցող գումարը (արժեքը)։ ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ընդունվել է 2003թ. ապրիլի 29-ին, գործողության մեջ է դրվել 2003թ. օգոստոսի 1-ից։ Վարչական իրավախախտումների մասին ՀՀ օրենքի 53-րդ հոդվածի համաձայն` գույքի մանր հափշտակումը յուրացման, վատնման, պաշտոնեական դիրքի չարաշահման կամ խարդախության միջոցով` առաջացնում է տուգանքի նշանակում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի լրիվ չափից մինչև եռապատիկը։ Ծանոթության համաձայն մանր հափշտակության չափն է` իրավախախտումը կատարելու պահին Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երեսնապատիկ չափը չգերազանցող գումարը (արժեքը)։ Նշված հոդվածում վերջին փոփոխությունը կատարվել է 2001թ. մարտի 7-ին։ Իրավական ակտերի մասին ՀՀ օրենքի 24-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` միևնույն մարմնի նոր ընդունած իրավական ակտը չպետք է հակասի նախկինում ընդունված և ուժի մեջ մտած հավասար իրավաբանական ուժ ունեցող իրավական ակտերին։ Միևնույն մարմնի ընդունած հավասար իրավաբանական ուժ ունեցող իրավական ակտերի միջև հակասությունների դեպքում գործում են ավելի վաղ ուժի մեջ մտած իրավական ակտերի նորմերը։ Իսկ 7-րդ մասի համաձայն` հավասար իրավաբանական ուժ ունեցող նորմատիվ իրավական ակտերի կամ նույն իրավական ակտի տարբեր մասերի միջև հակասության դեպքում պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինները ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց հետ հարաբերություններում պետք է կիրառեն ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց համար նախընտրելի նորմատիվ իրավական ակտը կամ դրա մասը։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող oրենքը հետադարձ ուժ ունի։ ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ուժի մեջ է մտել ավելի ուշ քան վարչական իրավախախտումների մասին ՀՀ օրենքի 53-րդ հոդվածում կատարված փոփոխությունը։ Հետևաբար ՀՀ քրեական օրենսգրքի և վարչական իրավախախտումների մասին ՀՀ օրենքի միջև հակասության դեպքում` գործում են ավելի վաղ ընդունված` վարչական իրավախախտումների մասին ՀՀ օրենքի դրույթները։ Բացի այդ ՀՀ քրեական օրենսգիրքը և վարչական իրավախախտումների մասին ՀՀ օրենքը տվյալ իրավիճակում հավասար իրավաբանական ուժ ունեցող նորմատիվ իրավական ակտեր են։ Վերոհիշյալ հակասության դեպքում կիրառման ենթակա է ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց համար նախընտրելի իրավական ակտը` այսինքն, վարչական իրավախախտումների մասին ՀՀ օրենքի 53-րդ հոդվածը, որը նախընտրելի է ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանի համար։ Վերաքննիչ քրեական դատարանը քննության առնելով ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը խստացնելու վերաբերյալ տուժողի օրինական ներկայացուցչի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունները, հանգում է այն հետևության, որ վերջինիս վերաքննիչ բողոքը այդ մասով նույնպես անհիմն է և ենթակա է մերժման` հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հագամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը: Սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով մեղադրվող ամբաստանյալ Ավետիք Օրդյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով բազմակողմանի ստուգման ու պատշաճ գնահատության է ենթարկել ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցանքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալը նախկինում դատապարտված, արատավորված չի եղել, և պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ, ինչը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից` համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին: Ինչ վերաբերվում է տուժողի օրինական ներկայացուցչի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններին այն մասին, որ դատարանի կողմից ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի չեն առնվել վերջինիս պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ հանցագործությամբ պատճառվել է ծանր հետևանքներ, հանցանքը կատարվել է մի խումբ անձանց, կազմակերպված խմբի, հանցավոր համագործակցության կազմում, հանցագործությունների մեջ ամբաստանյալը ունեցել է առանձնապես ակտիվ դեր, հանցանքն ըստ ցուցմունքների կատարել է թմրեցնող նյութերի ազդեցության տակ և այլն, ապա դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տուժողի օրինական ներկայացուցիչը վերաքննիչ բողոքով բերված հիշյալ փաստարկները հիմնավորող ապացույցներ չի ներկայացրել, այդպիսիք ձեռք չեն բերվել նաև սույն քրեական գործի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում, հետևաբար տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գ. Բայլուզյանի կողմից մատնանշված վերոգրյալ պատճառաբանությունները չեն կարող դիտվել որպես ամբաստանյալի պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներ և հիմք հանդիսանալ վերջինիս նկատմամբ դատսրանի դատավճռով նշանակված պատիժը խստացման առումով փոփոխելու համար: Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ, ամբաստանյալ Ա. Օրդյանին մեղսագրված արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով վերաորակելը բխում է քրեական գործի փաստական տվյալներից, դատարանի դատավճիռը այդ մասով օրինական է ու հիմնավորված, ուստի այն բեկանելու և բերված վերաքննիչ բողոքները բավարարելու հիմքեր չկան: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ 394-րդ, 402-րդ հոդվածներով ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը. Ո Ր Ո Շ Ե Ց Մեղադրող Ա. Շահգալդյանի և տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գ. Բայլուզյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել: Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.07.2010 թվականի դատավճիռն ըստ մեղադրանքի Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով թողնել անփոփոխ` ամբաստանյալ Ա. Օրդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքի ծավալից հանելով Մ. Բայլուզյանից խարդախությամբ 13.500 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկայ մատանին հափշտակելու մասը: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին` այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։ ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ Իսկականի հետ ճիշտ է` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 30-09-2010 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 08-11-2010 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-ին հատորը` 265 թ., 2-րդ հատորը` 261 թերթից, 3-րդ հատորը` 210 թերթից: |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 08-11-2010 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 265, 261 և 210 թերթից |
| Ուր | Վճռաբեկ |
| Գրության համարը | Ե-14291/10 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 10-11-2010 |
|---|
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0044/01/10
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 28-10-2010 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Դատախազ |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Մ |
| Ազգանուն | Շահգալդյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Լրացուցիչ ինֆորմացիա | ամբաստանյալ՝ Ավետիք Ալբերտի Օրդյան |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է վճռաբեկ դատարան
| Գործի առաքման ամսաթիվը | 08-11-2010 |
|---|---|
| Գրության համարը | Ե-14291/10 |
| Գործի ստացման ամսաթիվը | 16-11-2010 |
| Քրեական գործի հատորներ /փաստաթղթեր/ | 3 հատոր, 1 վիճակագրական քարտ |
| Գործի համարը | ԵԱՔԴ/0044/01/10 |
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
| Պատասխանատվության ենթարկվածների թիվը | 1 |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 16-11-2010 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Համլետ |
| Ազգանուն | Ասատրյան |
Բողոքը վերադարձվել է որոշումով
| Ամսաթիվ | 16-12-2010 |
|---|---|
| Որոշման բովանդակությունը | Ավետիք Ալբերտի Օրդյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2010 թվականի սեպտեմբերի 30-ի որոշման դեմ մեղադրող Ա.Շահգալդյանի վճռաբեկ բողոքը վերադարձնել, տուժողի օրինական ներկայացուցիչ Գ.Բայլուզյանի վճռաբեկ բողոքը թողնել առանց քննության: |
Որոշումը ուղարկվել է կողմերին
| Ամսաթիվ | 20-12-2010 |
|---|
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 22-12-2010 |
|---|---|
| Դատարան | Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն |
| Այլ նշումներ | 3 հատոր՝ 265, 261, 235 թերթ, 1 վիճակագրական քարտ: |