ԳՈՐԾ ԵԱՔԴ/0020/01/10

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

29 սեպտեմբերի 2011թ. ք. Երևան

ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարանը /այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Քարտուղարությամբ` Տ.Հակոբյանի

Մասնակցությամբ`

Մեղադրող` Ռ.Խաչատրյանի
Պաշտպան` Ա.Թորոսյանի

Դռնբաց դատական նիստում, պաշտպան Անի Թորոսյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության վարույթի կանոններով, քննության առնելով ԱՐԱ ԼԻՊԱՐԻՏԻ ՂԱԶԱՐՅԱՆԻ վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով, քրեական գործը,


Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
01.12.2009թ. անհայտ անձի կողմից գողություն կատարելու փաստի առթիվ ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով հարուցվել է թիվ 14137009 քրեական գործը:
18.12.2009թ. Արա Լիպարիտի Ղազարյանը ձերբակալվել է:
21.12.2009թ. որոշմամբ Արա Ղազարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով և 183-րդ հոդվածի 1-ին մասով: Նույն օրը մեկ այլ որոշմամբ Արա Ղազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը:
03.03.2010թ. թիվ 14137009 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010թ. հունիսի 11-ի դատավճռով` Արա Ղազարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով և 183-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով`ազատազրկման 3(երեք) տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման 1(մեկ) տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով Արա Ղազարյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 3(երեք) տարի 6(վեց) ամիս ժամկետով:
Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ 09.07.2010թ. ամբաստանյալ Արա Ղազարյանի պաշտպան Անի Թորոսյանը բողոք է ներկայացրել վերաքննիչ դատարան:
Վերաքննիչ քրեական դատարանի 03.08.2010թ. որոշմամբ` պաշտպան Ա.Թորոսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժվել է, իսկ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010թ. հունիսի 11-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արա Լիպարիտի Ղազարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով և 183-րդ հոդվածի 1-ին մասով` մասնակիորեն բեկանվել և գործը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով, իրեղեն ապացույցների տնօրինման և տուժող Ն.Վարդանյանին հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասի մասով, վերադարձվել է նույն դատարան` նոր դատաքննության: Դատավճիռը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 1-ին մասով թողնվել է օրինական ուժի մեջ:
2010թ. սեպտեմբերի 14-ին թիվ ԵԱՔԴ/0020/01/10 քրեական գործը վերաքննիչ քրեական դատարանի որոշմամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` նոր քննության:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը, 2011թ. հունիսի 22-ի դատավճռով Արա Լիպարիտի Ղազարյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 (երեք) տարի ժամկետով: Կիրառվել է ՀՀ Ազգային Ժողովի 2011թ. մայիսի 26-ի <ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին> որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետը և նա ազատվել է պատժի կրումից: Արա Ղազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանքը, վերացվել է և նրան անմիջապես ազատել են կալանքից:
Դատավճռով Արա Ղազարյանի տնտեսությունից և անձնական վաստակից հօգուտ տուժող Նադյա Վարդանյանի բռնագանձվել է 2.685.000 ՀՀ դրամ` որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում, հաշվանցելով տուժողին հանձնված իրեղեն ապացույցների արժեքը:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված <Զոլոտոյե Սոլնցե> տեսակի 3 լիտրանոց շշով ձեթը, <Ավեդով> տեսակի 1 լիտրանոց շշերով ձեթերը, <Վաշ Г> ապրանքանիշի ատամի խոզանակը, 2 հատ <Ռոմաշկա> ապրանքանիշի շամպունները, 1 հատ <Վերնել> ապրանքանիշի լվացքի հեղուկները, 3 հատ<Պալմոլիվ> և 2 հատ <Սեյվգարդ> օճառները, 1 հատ <Արիել> ապրանքանիշի լվացքի փոշին հանձնվել է ըստ պատկանելության` տուժող Ն.Վարդանյանին, իսկ պոլիմերային պարկը ոչնչացվել է :
Վերը նշված դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալի շահերի պաշտպան Անի Թորոսյանը:
Պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը 11.08.2011թ. որոշմամբ ընդունվել է վարույթ և գործը նշանակվել է քննության ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 418-րդ հոդվածով սահմանված կարգով:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխաններ չեն ներկայացվել:

Գործի փաստական հանգամանքները.
Ամբաստանյալ Արա Լիպարիտի Ղազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ և 4-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրել այն արարքի համար, որ նա 08.03.1995թ. ՀՀ Գերագույն դատարանի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 99-րդ հոդվածի 4-րդ կետով 14 տարի ժամկետով դատապարտվել է ազատազրկման: Պատժի կրումից 2003թ. պայմանական-վաղաժամկետ ազատվելուց հետո, դատվածությունը չմարված, կրկին անգամ կատարել է դիտավորյալ հանցագործություններ:
Դրանք են.
2009թ. հոկտեմբերի 23-ին` ժամը 20:00-ից մինչև 2009թ. հոկտեմբերի 24-ն ժամը 08:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ բացել է Երևան քաղաքի Կոմիտաս 53 հասցեում գտնվող Նադյա Վարդանյանին պատկանող մթերային խանութի դուռը, ապօրինաբար մուտք է գործել մթերային խանութ և գողացել տարբեր տեսակի ծխախոտներ, խմիչքներ, շոկոլադներ, երշիկեղեն, թեյ, սուրճ և այլ մթերքներ` վերջինիս պատճառելով խոշոր չափ հանդիսացող 1.185.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
Բացի այդ, Ա.Ղազարյանը, կրկին անգամ, 2009թ. նոյեմբերի 30-ին` ժամը 19:00-ից մինչև 2009թ. դեկտեմբերի 1-ի ժամը 08:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ, բացել է Երևան քաղաքի Կոմիտաս 53 հասցեում գտնվող, Նադյա Վարդանյանին պատկանող մթերային խանութի դուռը, ապօրինաբար մուտք է գործել մթերային խանութ և գողացել տարբեր տեսակի ծխախոտներ, խմիչքներ, շոկոլադներ, երշիկեղեն, թեյ, սուրճ, այլ ապրանքներ և դրամարկղային հաշվիչ սարքը` վերջինիս պատճառելով խոշոր չափ հանդիսացող 1.500.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
Դատական քննության փուլում մեղադրողի կողմից <Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին> 2011թ. մայիսի 23-ի ՀՀ օրենքի 16-րդ հոդվածի համաձայն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետն ուժը կորցրած ճանաչվելու կապակցությամբ Ա.Ղազարյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ կետերով:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Պաշտպանն իր վերաքննիչ բողոքով հայտնել է, որ առաջին ատյանի դատարանը խախտել է <Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին> Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի, ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ հոդվածի, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածի, 18-րդ հոդվածի 4-րդ մասի, 127-րդ հոդվածի, 358-րդ հոդվածի, 371-րդ հոդվածի պահանջները , դատական ակտը անհիմն է խաթարվել է արդարադատության էությունը և ամբաստանյալի նկատմամբ կայացվել է մեղադրական դատավճիռ, այն դեպքւմ երբ գործով որևէ ապացույց չի եղել նրա մասնակցությունը հիմնավորված համարելու հանցագործության դեպքին:
Ըստ պաշտպանի` սույն գործով հարկ է պարզել, թե որքանով է հիմնավորված Ա.Ղազարյանի առաջադրված մեղադրանքի ծավալը լրացնելու որոշումը և պահպանված են արդյոք ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309.1 հոդվածի պահանջները դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների համատեքստում:
Բողոքաբերը նշում է, որ դատական քննության ժամանակ Լյուբա Պողոսյանն իր ցուցմունքով հատնել է, որ առարկաները ճանաչման ներկայացնելիս քննիչը առարկաները ներկայացրել է մեկական օրինակ և բոլորը միաժամանակ: Այսինքն` նման պայմաններում դատարանը պարտավոր էր առարկաները ճանաչման ներկայացնելու վերաբերյալ արձանագրությունը սույն գործով ճանաչեր անթույլատրելի ապացույց, քանի որ արդեն իսկ վկայի ցուցմունքով հաստատվել էր, որ տվյալ քննչական գործողությունը կատարվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 222–րդ հոդվածի խախտումներով:
Սույն գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով հաստատվում է, որ Արա Ղազարյանի կողմից ՀՀ Վերաքննիչ դատարանում, ինչպես նաև քննչական բաժնում առերես պնդած ցուցմունքները դատարանի կողմից անարժանահավատ չեն ճանաճվել, ուստի անհասկանալի է, թե դատարանը կոնկրետ ինչպիսի ապացույցներ է գնահատել սույն գործով Արա Ղազարյանին մեղավոր ճանաչելով: Ա.Ղազարյանին ներկայացված մեղադրանքը որևէ կերպ չհիմնավորված և չապացուցված լինելու պարագայում դատարանը պարտավոր էր հաստատված համարել այն, որ նրան մեղսագրված արարքը ձեռք բերված ապացույցներով որևէ կերպ չհիմնավորված է և բոլոր ապացույցները ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի պահանջով պետք է մեկնաբանվեր հօգուտ Ա.Ղազարյանի և հենց այդ հիմքով էլ կարճեր գործի վարույթը` դադարեցնելով քրեական հետապնդումը:
Սույն գործով դատարանը չի կատարել բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն`գնահատման առարկա չի դարձրել որևէ վկայի ցուցմունք, ինչպես նաև զործում առկա մյուս ապացույցները, որևէ կերպ չի պատճառաբանել Ա.Ղազարյանի մեղքը սույն զործով հաստատված լինելուն, քանի որ ցործով ձեռք բերված ապացույցներով հաստատված չէ մեղսագրված արարքում նրա մեղքը, ավելին` Ա.Ղազարյանն իր ցուցմունքում ուղղակիորեն մատնանշել է, որ քննվող հանցագործությունը կատարել են Արթուր Գրիգորյանը, Տիգրան Գրիգորյանը, Արամայիս Բլբուլյանը և Արսեն Նոր-Պարոնյանը, որի հիմքով էլ նրանց նկատմամբ հարուցվել և քննվում է թիվ 14202210 քրեական գործը, նույն հանցագործության հատկանիշներով ինչում մեղադրվում է Ա.Ղազարյանը։ Դատարանը մեղադրական դատավճիռ կայացնեյիս պարտավոր էր ցործում աոկա յուրաքանչյուր ապացույց գնահատեր մյուս ապացույցների համակցությամբ, որի արդյունքում հաստատված համարեր Ա.Ղազարյանի մեղքը, ինչը տվյալ դեպքում նույնպես չի պահպանվել:
Դատարանն իր կայացրած դատավճոով Արա Ղազարյանից հօգուտ տուժող Նադյա Վարդանյանի վճռել է բռնագանձել 2.685.000 ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործությամբ պատճաոված վնասի հատուցում։
Բողոքաբերը հայտնում է, որ նշված գումարի չափը որևէ կերպ չի հիմանվորվել դատական քննության ընթացքում և տուժող Ն.Վարդանյանի կողմից դատարանին չի ներկայացվել քաղաքացիական հայց:
Ըստ պաշտպանի` 2.685.000 ՀՀ դրամ գումարի չափը հիմնավորված չէ, բացի այդ եթե Ա.Ղազարյանը մեղավոր է ճանաչվել նախնական համաձայնության գալով հանցագործությունը կատարելու մեջ, ապա վնասը պետք է վերականգնվի համապարտությամբ: Ելնելով վերը նշվածից` պաշտպանը գտնում է, որ քաղհայցը բավարարելու մասով էլ դատարանի դատավճիռ չի համապատասխանում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի պահանջներին։
Վերոգրյալից ելնելով և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-380.1-րդ և 398-րդ հոդվածներով ` պաշտպանը խնդրել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ- Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավսաության առաջին ատյանի դատարանի թիվ ԵԱՔԴ/0020/01/10 քրեական զործով 22.06.2011թ. կայացրած դատավճռը բեկանել և փոփոխել, Արա Ղազարյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել և քրեական գործի վարույթը կարճել՝ կատարված հանցազործությանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու պատճառաբանությամբ, իսկ քաղաքացիական հայցը թողնել առանց բավարարման :

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Բողոքում նշված հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ դատարանի դատավճիռը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն`
Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն…:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, կատարելով ապացույցների հետազոտություն և համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի պահանջի` յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգել է այն հետևության, որ Արա Ղազարյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով, առաջադրված մեղադրանքը հաստատված է և հիմնավորված դատաքննության ժամանակ հետազոտված և դատավճռում շարադրված հետևյալ ապացույցներով.
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Արա Ղազարյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը գողություն չի կատարել այլ գողությունը կատարել են Արսեն Նոր-Պարոնյանը, Արամայիս Բլբուլյանը, Արթուր Գրիգորյանը և Տիգրան Գրիգորյանը: 2009թ. սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին իրենց տանը ժամանակավոր բնակվել է Արսեն Նոր-Պարոնյանը, այդ ժամանակ ինքը իր բնակարանի վերանորոգման աշխատանքներ էր կատարում, Արսենը առաջարկել էր, որ դիմի Տիգրանին այդ աշխատանքներում օգնելու համար և Ա.Ղազարյանը չի հրաժարվել օգնությունից: Տիգրան Գրիգորյանը բերել էր իր գործիքներն ու հագուստը և օգնել է բնակարանի վերանորոգման աշխատանքներին: Նույն թվականի հոկտեմբերի 23-ի երեկոյան երեխայի ծննդյան կապակցությամ ինքը հավաքույթ է կազմակերպել իր տանը, որին ներկա են եղել Արսեն Նոր-Պարոնյանը, Տ.Գրիգորյանը, Ա.Բլբուլյանը և Արթուր Գրիգորյանը: Հյուրասիրությունից հետո նրանք պատրաստվում էին գնալ Ա.Գրիգորյանի քեռու տուն, որը գտնվում է Կոմիտաս 52 հասցեում: Երբ ինքը ցանկություն է հայտնել դուրս գալ նրանց հետ, Տ.Գրիգորյանը և մյուսները դեմ են եղել, քանի որ ինքը եղել է հարբած վիճակում, սակայն ինքը պնդել է, որ պիտի գնա ծննդատուն,իր կնոջը և նորածին երեխային տեսակցելու: Տ.Գրիգորյանը և Ա.Գրիգորյանը տաքսիով գնացել են Նար-Դոս փողոց, իսկ ինքը Ա.Նոր-Պարոնյանի հետ ոտքով քայլել են դեպի Սասունցի Դավիթ փողոց: Այդ ընթացքում զանգահարել են Ա.Բլբուլյանին և տեղեկացել են, որ վերջինիս վարած <ԶԻԼ> մակնիշի մեքենայի վառելիքը վերջացել է և իրենք գնացել են հրե մեքենան և հասցրել գազալցակայան, իրենց օգնության է եկել նաև Ա.Գրիգորյանը, վերջինս մեքենան գազալցակայան հասցնելուց անմիջապես հետո հեռացել է տաքսիով, իսկ իրենք մեքենան վառելիքով լիցքավորելուց հետո շարժվել են դեպի Նար-Դոս փողոց, որտեղ բնակվում են Արթուր և Տիգրան Գրիգորյանները: Հասնելով այնտեղ` Ա.Բլբուլյանը և Ա.Նոր-Պարոնյանը իջել են մեքենայից և ինչ որ հարցի շուրջ զրուցել Արթուր և Տիգրան Գրիգորյանների հետ և վերադարձել: Ինքը չի իջել մեքենայից, քանի որ իրեն վատ էր զգում, այնուհետև Միասին գնացել են Կոմիտաս 52 հասցե, որտեղ նրանք իջել են մեքենայից, պատճառաբանելով որ գնում են Ա.Նոր-Պարոնյանի քեռու տուն: Ինքը սպասել է նրանց մեքենայի մեջ, խնդրելով, որ շուտ վերադառնան: Որոշ ժամանակ անց Տ.Գրիգորյանը վերադարձել է և միասին տաքսիով գնացել են Էրեբունի ծննդատուն, այնտեղ նրան թույլ չեն տվել մտնել ծննդատուն և նրանք վերադարձել են իրենց տուն:
Հասնելով տան մոտ տեսել է, որ տնից քիչ հեռու կանգնած է Ա.Բլբուլյանի <ԶԻԼ> մակնիշի ավտոմեքենան: Երբ ինքը մտել է տուն տեսել է պարկերով լիքը տարբեր տեսակի ապրանքներ ,իսկ երբ իմացել է, որ դրանք գողացված են պահանջել է, որ անմիջապես ապրանքները տանեն իր տնից և վիճել է Ա.Նոր-Պարոնյանի և Ա.Բլբուլյանի հետ: Դրանից հետո Ա.Նոր-Պարոնյանը, Ա.Բլբուլյանը, Տ.Գրիգորյանը և Ա.Գրիգորյանը այդ ապրանքները բաժանել են միմյանց միջև և հեռացել են: Հետագայում երբ ինքը գտնվել է գյուղում, իրեն զանգահարել է իր հայրը և հայտնել, որ Սանամ Մանուկյանին տարել են ոստիկանության բաժին և ինչ-որ պարկի մասին հարցաքննել, որտեղ Ս.Մանուկյանն ասել է, որ այդպիսի պարկ տվել է Ա.Ղազարյանին: Հետագայում իմացել է, որ այդ պարկերից մեկի մեջ իր մայրը` Ս.Հախվերդյանը փաթաթել է Տ.Գրիգորյանի գործիքներն ու հագուստը և տվել վերջինիս: Դրանից հետո երբ իմացել է, որ խանութը, որտեղից գողություն է կատարվել, գտնվում է Կոմիտասի 53 հասցեում, Ա.Նոր-Պարոնյանի քեռու տան հարևանությամբ, նա համոզվել է, որ հենց այդ խանութի գողությունն են կատարել Ա.Նոր-Պարոնյանը, Ա.Բլբուլյանը, Տ.Գրիգորյանը և Ա.Գրիգորյանը և պարկը թողել խանութում: Հետագայում, երբ ցանկացել է մեկնել ՌԴ Մոսկվա քաղաք իրեն ձերբակալել են օդանավակայանում և բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա.Ղազարյանի նման պատճառաբանություններն անհիմն են, հետապնդում են պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ, և նրա մեղքը կատարված հանցագործությունների մեջ հիմնավորվել են գործով ձեռք բերված , առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Նադյա Վարդանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է Երևանի Կոմիտաս 53 հասցեում գտնվող մթերային խանութում որպես վաճառողուհի: Առողջական խնդիրների պատճառով խանութի աշխատանքը վերջին մեկ տարվա ընթացքում կատարել է դուստրը` Լյուբա Պողոսյանը: Վերջինս 2009թ. հոկտեմբերի 24-ին, առավոտյան` ժամը 08:00-ին, աշխատանքի գալով տեսել է, որ խանութում խառնաշփոթ է և այնտեղից գողություն է կատարվել, նա զանգահարել և այդ ամենի մասին հայտնել է իրեն, իսկ ինքը զանգահարելով ոստիկանություն, անմիջապես գնացել է խանութ: Դեպքի վայրի զննության ընթացքում հայտնաբերվել է պոլիմերային պարկ, որն իրեն չի պատկանել և որի վրա համարներ են գրված եղել: Հետագայում իրեն ճանաչման են ներկայացվել ապրանքներ, որոնք ինքը ճանաչել է` որպես իր խանութից գողացված ապրանքներ, այդ ապրանքները կարողացել է ճանաչել գնապիտակի վրայի ձեռագրից, նշելով, որ դա իր կամ իր դստեր ձեռագիրն է: Ն.Վարդանյանը հայտնել է նաև, որ 2009թ. հոկտեմբերի 24-ին իր խանութից գողացել են ընդհամենը 1.185.000 ՀՀ դրամ արժողության տարբեր տեսակի ծխախոտներ, խմիչքներ, շոկոլադներ, երշիկեղեն, թեյ, սուրճ և այլ մթերքներ: Բացի այդ, 2009թ. նոյեմբերի 30-ի` ժամը 19:00-ից մինչև 2009թ. դեկտեմբերի 1-ի` ժամը 08:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, նույն եղանակով իր խանութից գողացել են 1.500.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության տարբեր տեսակի ծխախոտներ, խմիչքներ, շոկոլադներ, երշիկեղեն, թեյ, սուրճ, այլ մթերքներ և դրամարկղային հաշվիչ սարքը: Տուժողը պահանջել է հատուցել իրեն պատճառված վնասն ամբողջությամբ:
Վկա Սեդա Հախվերդյանը, ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր որդի Ա.Ղազարյանի ընկեր Արսենը խնդրել էր թույլ տալ ժամանակավոր բնակվելու իրենց բնակարանում, իրենք դեմ չեն եղել և նա տեղափոխվել է իրենց բնակարան, քանի որ այդ ժամանակ իրենք բնակարանի վերանորոգման աշխատանքներ են կատարել, Արսենը կանչել է իր ընկեր Տիգրանին, որպեսզի վերջինս օգնի բնակարանի վերանորոգման աշխատանքներին: Նոյեմբեր ամսվա սկզբերին որդին` Ա.Ղազարյանը վթարի էր ենթարկել իր ընկեր Հակոբի մեքենան, այդ դեպքից հետո Տիգրանը այլևս չի եկել իրենց բնակարան վերանորոգման աշխատանքներին օգնելու համար, սակայն նա իր գործիքները չի տարել: Նոյեմբերի վերջերին Տիգրանը զանգահարել և հայտնել է, որ ցանկանում է իր գործիքները և հագուստը վերցնել, ինքը անձամբ Տիգրանի շորերը և գոծիքները փաթաթել է պոլիմերային պարկի մեջ և հանձնել նրան: Ս.Հախվերդյանը միաժամանակ նշել է, որ այդ պարկը վերցրել են իրենց հարևան Սանամից, որը բոլոր հարևաններին անվճար բաժանում էր այդ պարկերը և դրանց վրա գրված էր նրա հասցեն և հեռախոսահամարը, հենց այդ պարկերից մեկի մեջ էլ նա փաթաթել է Տիգրանի գործիքները և հագուստը ու տվել նրան: Հետագայում` Ա.Ղազարյանին գողություն կատարելու կասկածանքով ձերբակալելուց հետո, Տիգրանը իրեն խոստովանել է, որ ինքն է Երևան քաղաքի Կոմիտաս 53 հասցեում գտնվող մթերային խանութից գողություն կատարել` չհայտնելով թե ում հետ է կատարել: Միաժամանակ պատմել է, որ ինքն է թողել այդ պարկը խանութում: Տիգրանը խոստացել է մթերային խանութին հատուցել գողության հետևանքով պատճառված վնասը, եթե Ա.Ղազարյանը լռի և չհայտնի ոստիկանությանը, որ գողությունը կատարել է ինքը: իր որդին` Ա.Ղազարյանը այդ պատճառով ոստիկանությանը չի պատմել իրականությունը և խնդրել է իր մորը` Ս.Հախվերդյանին նույնպես լռել, և Տիգրանին <չծախել> Հետագայում Տիգրանը ոչ մի գործողություն չի կատարել խանութին պատճառված վնասի հատուցման ուղղությամբ և, քանի որ իրենցից էին պահանջում պատճառված վնասների հատուցում` իրենք որոշել են հայտնել թե իրականում ով է կատարել այդ գողությունը: Վկան նշել է, որ իր որդին գողություն չի կատարել և, որ նրա մեղքը կայանում է միայն նրանում, որ ոստիկանությանը չի պատմել իրականությունը գողություն կատարողների մասին:Վկան նույնպես պնդել է, որ գողությունը կատարել է Տիգրանը իր ընկերների հետ:
Վկա Արթուր Գրիգորյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը երբևիցէ գողություն չի կատարել և ժխտել է իր մասնակցությունը Երևանի Կոմիտաս 53 հասցեում գտնվող մթերային խանութից կատարված գողության մեջ և նա միաժամանակ հայտնեց, որ այդ գողության վերաբերյալ որևէ տեղեկություն չունի:
Վկա Տիգրան Գրիգորյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ երբևէ Ա.Ղազարյանի բնակարանում վերանորոգման աշխատանքներ չի կատարել: Վերջինիս բնակարան գնացել է միայն վթարված ավտոմեքենայի վնասի հատուցման հարցը պարզաբանելու համար: Ինքը ոչ մի պարկ չի ստացել Ա.Ղազարյանից և որևէ կապ չունի Երևանի Կոմիտաս 53 հասցեում գտնվող մթերային խանութից կատարված գողության հետ:
Վկաներ Արամայիս Բլբուլյանը, Արսեն Նոր-Պարոնյանը նույնաբովանդակ ցուցմունքներ են է տվել այն մասին, որ ճանաչում են Արա Ղազարյանին, նրա հետ գտնվում են նորմալ հարաբերությունների մեջ, իրենք գողություն չեն կատարել և Երևանի Կոմիտաս 53 հասցեում գտնվող մթերային խանութից կատարված գողության վերաբերյալ որևէ տեղեկություն չունեն:
Վկա, տուժող Նադյա Վարդանյանի դուստր` Լյուբա Պողոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008թ. առայսօր աշխատում է մորը պատկանող Երևան քաղաքի Կոմիտաս 53 հասցեում գտնվող <Տիգրան-Ալեքս> ՍՊԸ-ում` որպես վաճառող: 2009թ. հոկտեմբերի 23-ին` ժամը 20:00-ի սահմաններում, աշխատանքը վերջացնելով խանութի եվրոպական արտադրության դուռը կողպելով գնացել է տուն, իսկ հաջորդ օրը` ժամը 08:00-ին, աշխատանքի գալով նկատել է, որ խանութի դուռը վնասված և բացված վիճակում է, այնտեղից գողացել են ընդհանուր 1.185.000 ՀՀ դրամ արժողության տարբեր տեսակի ծխախոտներ, խմիչքներ, շոկոլադներ, երշիկեղեն, թեյ, սուրճ և այլ մթերքներ: Այդ մասին հայտնել է մորը, որն էլ հաղորդում է տվել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին:
Բացի այդ, 2009թ. նոյեմբերի 30-ին` ժամը 20:00-ին, աշխատանքը ավարտելով կողպել է խանութի դուռը և գնացել տուն: Հաջորդ օրը, 2009թ. դեկտեմբերի 1-ին` ժամը 08:00-ին, աշխատանքի գալով նկատել է, որ կրկին նույն եղանակով գողացել են ընդհանուր 1.500.000 ՀՀ դրամ արժողության ապրանքներ և դրամարկղային հաշվիչ սարքը: Արաբկիրի քննչական բաժնում առարկաների ճանաչման ժամանակ իրեն ներկայացված ապրանքներից տեսել և ճանաչել է առաջին դեպքով գողացված <Զոլոտոյե Սոլնցե> տեսակի 3 լիտրանոց շշով ձեթը, <Ավեդով> տեսակի 1 լիտրանոց շշերով ձեթերը, <Վաշ Г> ապրանքանիշի ատամի խոզանակը, 2 հատ <Ռոմաշկա> ապրանքանիշի շամպունները, 1 հատ <Վերնել> ապրանքանիշի լվացքի հեղուկները, 3 հատ <Պալմոլիվ> և 2 հատ <Սեյվգարդ> օճառները, 1 հատ <Արիել> ապրանքանիշի լվացքի փոշին: Լվացքի փոշու վրա եղել է իր ձեռագրով գրված գնապիտակը:
Վկա Սանամ Մանուկյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2004թ.ից Թուրքիայից հագուստներ է ներմուծում Հայաստանի Հանրապետություն, որոնք վաճառում է <Հրազդան> տոնավաճառում: 2009թ. հոկտեմբերին իր հարևան Արա Ղազարյանին վաճառել է տղամարդու կոստյում, տաբատ, որոնք տեղավորել է պոլիմերային պարկի մեջ: Նշված պարկի վրա գրված է իր անունը և հեռախոսահամարը: Ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում տեսել և ճանաչել է Երևան քաղաքի Կոմիտաս 53 հասցեում գտնվող մթերային խանութում կատարված դեպքի վայրի զննության ժամանակ հայտնաբերված, պարկը և հայտնել, որ ինքը իր կողմից վաճառած ապրանքները գնորդներին հանձնում է, այդպիսի պարկերի մեջ դնելով, որոնց վրա գրված է իր անունը և հեռախոսահամարը, և որ վերջերս նմանատիպ պարկ տվել է Ա.Ղազարյանին, սակայն չի կարող հաստատել, որ հենց այս պարկն էր տվել Ա.Ղազարյանին և չի կարող կոնկրետ ասել, թե ում ինչ պարկ է տվել, քանի որ այդ պոլիմերային պարկերը հնարավոր չէ տարբերել միմյանցից, բոլորը միանման են:
Վկաներ Վահրամ և Աիդա Ալոյանները ցուցմունքներ են տվել այն մասին, որ Արա Ղազարյանը իրենց քեռու որդին է :Իրենք ընտանիքով բնակվում է Արմավիրի մարզի Գետաշեն գյուղում: Ա.Ղազարյանը 2009թ. նոյեմբերի 20-ից մինչև դեկտեմբեր ամիսը հյուրընկալվել է իրենց տանը: Նա եկել է իր որդու բանակի քեֆին մասնակցելու, մնացել է իրենց տանը, սակայն եղել են օրեր, որ նա մեկնել է Երևան իր գործերով և հաջորդ օրը վերադարձել է գյուղ:
Վկաներ Ալբերտ Օհանյանը, Նելլի Սիմոնյանը նույնաբովանդակ ցուցմունքներ են տվել այն մասին, որ տեղյակ են եղել, որ Արա Ղազարյանի տանը կատարվել են վերանորոգման աշխատանքներ, սակայն թե ով է կատարել` չգիտեն, չեն կարող հաստատել, որ այդ աշխատանքները կատարել է Տիգրան Գրիգորյանը:
Դատաձեռագրաբանական փորձաքննության թիվ 47170901 եզրակացության համաձայն փորձաքննությանը ներկայացված <Արիել> լվացքի փոշու պոլիմերային տուփին փակցված գնապիտակի վրա տեղավորված ՙ...800՚ թվային գրառումները գրող անձի ինքնությունը պարզել հնարավոր չէ` դրանց գրաֆիկական նյութի սակավության պատճառով:
Դեպքի վայրի զննության 23.10.2009թ., 01.12.2009թ. և 02.11.2009թ. արձանագրությնների համաձայն` դեպքի վայրի զննության ժամանակ հայտնաբերվել և առգրավվել է պոլիմերային պարկ:
Ամբաստանյալ Արա Ղազարյանի կողմից կատարած հանցավոր արարքը հիմնավորվել է նաև խուզարկություն, առգրավվում կատարելու մասին, առարկաները ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրություններով, պոլիմերային պարկը, <Զոլոտոյե Սոլնցե> տեսակի 3 լիտրանոց շշով ձեթը, <Ավեդով> տեսակի 1 լիտրանոց շշերով ձեթերը, <Վաշ Г> ապրանքանիշի ատամի խոզանակը, 2 հատ <Ռոմաշկա> ապրանքանիշի շամպունները, 1 հատ <Վերնել> ապրանքանիշի լվացքի հեղուկները, 3 հատ <Պալմոլիվ> և 2 հատ <Սեյվգարդ> օճառները, 1 հատ <Արիել> ապրանքանիշի լվացքի փոշին գործով իրեղեն ապացույցներ ճանաչելու մասին որոշմամբ:
Էրեբունի բժշկական կենտրոնից ներկայացված տեղեկանքով, համաձայն որի` 2009թ. հունիս-հուլիս ամիսներին <ՀՀ Տուբերկուլյոզի դեմ պայքարի Ազգային ծրագրի ուժեղացում> ծրագրի շրջանակներում, Տուբկաբինետում հաշվառված Լիպարիտ Ղազարյանը օգնության կարգով ստացել է հեևյալ ապրանքատեսակները` Մակարոն 0.9 կգ 2 փաթեթ,ձավար - 1կգ , բրինձ-1կգ, ոսպ -1կգ, դեղին սիսեռ -1կգ, հնդկաձավար - 1կգ, ձեթ արևածաղիկի /Ավեդով/ - 1լ 1 հատ, շամպուն /Ռոմոշկա/ - 0.420կգ 2 հատ, օճառ - 5 հատ, ատամի մածուկ /Լեսնայա/ - 50-60 գր 2 հատ, ատամի խոզանակ /Վաշ Г/ - 1 հատ, մաքրող փոշի /Բարֆ/ - 0.5 կգ 1 հատ, աման լվացող հեղուկ - 0.5 կգ 1 հատ, լվացքի փոշի /Փրայդ/ 0.3 կգ 1 տուփ, պոլիէթիլենային տոպրակ 3 հատ :
<Վիվասել> և <Արմենտել> ՓԲԸ-ի հեռախոսազանգերի և հեռախոսահամարներ սպասարկող ալեհավաքների տեղակայման հասցեների ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ 2009թ. հոկտեմբերի 23-ի լույս 24-ի գիշերը Արթուր Գրիգորյանը, Տիգրան Փոստանջյանը, Արամայիս Բլբուլյանը և Արսեն Նոր-Պարոնյանը գտնվել են Կոմիտաս 53 հասցեն սպասարկող տարածքում, որոնք լիովին համընկել են ամբաստանյալ Ա.Ղազարյանի ցուցմունքում նշված հանգամանքներին;
Վերաքննիչ դատարանը ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ, հիմք ընդունելով նաև Առաջին ատյանի դատարանի 2011թ. հունիսի 22-ի վերոհիշյալ դատավճռի հիմնավորումները, հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է ճիշտ հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանում` դատաքննության ընթացքում, հետազոտված փաստական տվյալներով, որոնք նշված են վերոհիշյալ դատավճռում, ապացուցված է այն արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալ Ա.Ղազարյանը և այդ արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին և որ ապացուցված է ամբաստանյալի կողմից այդ արարքի կատարելը:
Ապացուցված է նաև ամբաստանյալ Ա.Ղազարյանի մեղավորությունը նշված հանցանքը կատարելու մեջ և այդ հանցանքը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևան Արաբկիր և Քանաքեռ Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.06.2011թ. դատավճիռը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները, եզրահանգումները` անհիմն, և որ չեն խախտվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմեր:
Ինչ վերաբերում է պաշտպանի այն առարկություններին, որ որոշ ապացույցներ ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտմամբ, ապա ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից հարցը քննվել է և արդեն իսկ տրվել է պատճառաբանված գնահատական որպիսիք հիմավոր են և օրինական:
Քննության առնելով բողոքի պատճառաբանությունները քաղաքացիական հայցի մասով` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ այն փոփոխելու հիմքերը ևս բացակայում են հետևյալ նկատառումներով.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 58-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` տուժող է ճանաչվում այն անձը, ում քրեական օրենսգրքով արգելված արարքով անմիջականորեն պատճառվել է բարոյական, ֆիզիկական կամ գույքային վնաս:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քաղաքացիական հայցվոր է ճանաչվում քրեական գործով վարույթի ընթացքում հայց ներկայացրած ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի նկատմամբ բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ նրան քրեական օրենսգրքով արգելված արարքով պատճառվել է քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնաս:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քաղաքացիական հայցը հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար: Իսկ նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն հայցադիմումում նշվում է, թե որ քրեական գործով, ով, ում, ինչի հիման վրա և ինչ չափով է հարուցում քաղաքացիական հայց: Հայցադիմումը պետք է բովանդակի խնդրանք` վնասի հատուցման համար ենթակա կոնկրետ դրամական գումարի և գույքի բռնագանձման մասին:
Վերը նշված նորմերից հետևում է, որ քրեական դատավարությունում` քրեական գործի քննության հետ միասին կարող է հարուցվել և լուծվել միայն հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի հատուցման հետ կապված քաղաքացիական հայցը: Ընդ որում, քաղաքացիական հայցը կարող է հարուցվել միայն կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա օրենքով, քրեական գործով վարույթի ընթացքում ներկայացված հայցի հիման վրա կարող է դրվել գույքային պատասխանատվություն քրեական օրենսգրքով արգելված արարքով գույքային վնաս պատճառած մեղադրյալի գործողությունների համար:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության:
Ինչպես երևում է գործի նյութերից տուժող Ն.Վարդանյանին հանցագործությամբ պատճառվել է ընդհանուրը 2.685.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս և տուժողը պահանջել է այն հարթել, իսկ ընդհանուր իրավասության դատարանը լուծել է:
Ինչ վերաբերում է քաղաքացիական հայցը համապարտությամբ վերականգնելուն ապա Վերաքննիչ դատարանը այդ հարցին կարող է անդրադառնալ գործով մյուս մեղադրյալների` Արսեն Նոր -Պարոնյանի, Արամայիս Բլբուլյանի, Արթուր Գրիգորյանի և Տիգրան Գրիգորյանի վերաբերյալ դատական ակտ կայացնելիս:
Այսպիսով. քաղաքացիական հայցի լուծման ընթացքում նյութական և դատավարական օրենքների պահանջների խախտումների մասին բողոքի փաստարկները չեն բխում գործի փաստական հանգամանքներից, ուստի բողոքն այդ մասով ևս անհիմն է և պետք է մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 412-րդ, 418-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Պաշտպան Անի Թորոսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.06.2011թ. դատավճիռն ըստ մեղադրանքի ԱՐԱ ԼԻՊԱՐԻՏԻ ՂԱԶԱՐՅԱՆԻ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ե.ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ

Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ