ԵԱՔԴ/0019/01/10







ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՐԱԲԿԻՐ ԵՎ ՔԱՆԱՔԵՌ-ԶԵՅԹՈՒՆ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

«10» մայիսի 2010թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը (այսուհետ` Դատարան)

Նախագահող դատավոր Մ.Պապոյան
դատական նիստերի քարտուղար Ռ.Ավետյան
մեղադրող Ա.Շահազիզյան
տուժող Ք.Թոփուզյան
պաշտպան Ռ.Սաֆարյան

դռնբաց դատական նիստում` արագացված դատական քննության կարգով, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Վիկտոր Իլյայի Շիրինյանի` ծնված 1960 թվականի սեպտեմբերի 23-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, նախկինում դիտավորյալ հանցագործությունների դատապարտված, որոնցից երկուսը հափշտակություններ կատարելու համար, չի աշխատում, հաշվառված է Երևան քաղաքի Նոր Նորքի 8-րդ զանգվածի 35-րդ շենքի 7-րդ բնակարանում: Մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, արգելանքի տակ է 2010 թվականի փետրվարի 4-ից:
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2010 թվականի փետրվարի 4-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Մեջլումյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 14104010 քրեական գործը:
2010 թվականի փետրվարի 6-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Մեջլումյանի որոշմամբ թիվ 14104010 քրեական գործով Վիկտոր Իլյայի Շիրինյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով:
2009 թվականի փետրվարի 25-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Մեջլումյանի որոշմամբ թիվ 14104010 քրեական գործով Վիկտոր Իլյայի Շիրինյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով:
2010 թվականի մարտի 3-ին Վիկտոր Իլյայի Շիրինյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Դատարան:
Վիկտոր Իլյայի Շիրինյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով` այն արարքի համար, որ նա, նախկինում 9 անգամ դատապարտված լինելով դիտավորյալ հանցագործությունների համար, ընդ որում դրանցից 2 անգամը հափշտակություններ կատարելու համար, որոնցից վերջինը Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 2006 թվականի փետրվարի 26-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով, դատվածությունը չմարված, կրկին անգամ կատարել է հափշտակություն, այն է.
2010 թվականի փետրվարի 4-ին` ժամը 15:45-ի սահմաններում, «Թոփուզյան Քնարիկ» ԱՁ-ին պատկանող Երևան քաղաքի Կոմիտասի 49 հասցեին կից կրպակաշարի թիվ 21 կրպակի դրսային մասում ցուցադրվող ապրանքներից փորձել է գողանալ զգալի չափ հանդիսացող 6.500 ՀՀ դրամ արժողության «SONASHI» ֆիրմայի «SFH» մոդելի էլեկտրական օդաջեռուցիչ, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներով հանցագործությունը ավարտին չի հասցրել, քանի որ նույն պահին բռնվել է ոստիկանության աշխատակցի կողմից և բերման ենթարկվել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին:
2. Արագացված դատական քննություն.
Մինչ դատաքննությունն սկսելն ամբաստանյալ Վիկտոր Իլյայի Շիրինյանը միջնորդեց դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով և հայտնեց, որ միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, խորհրդակցել է իր պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է մեղադրանքի հետ:
Դատարանը, համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3751-րդ և 3752-րդ հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին:
Դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, գտնում է, որ ամբաստանյալ Վիկտոր Իլյայի Շիրինյանը կատարել է արարք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով:
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Դատարանը, ուսումնասիրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, մասնավորապես` ինքնախոստովանական ցուցմունքները, ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի պահանջագիրը և դատական ակտերի պատճենները, եկավ հետևյալ եզրահանգման.
Վիկտոր Շիրինյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ են ինքնախոստովանական ցուցմունքներ տալը և կատարածի համար զղջալը:
Վիկտոր Շիրինյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք է հանցանքները կատարելու ռեցիդիվը, քանի որ բացի հափշտակությունների համար դատվածություն ունենալուց, նա դատվածություն ունի նաև այլ դիտավորյալ հանցագործությունների համար:
Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ Վիկտոր Շիրինյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չկան:
Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Վիկտոր Շիրինյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանը, հաշվի առնելով Վիկտոր Շիրինյանի կատարած արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, նրան դրականորեն բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ Վիկտոր Շիրինյանի կատարած արարքի համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով` որպես հիմնական պատիժ, նախատեսված է միայն ազատազրկում, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին հասնելու համար նրա նկատմամբ հիմնական պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով: Ընդ որում` կատարված արարքի համար չպետք է նշանակել 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված լրացուցիչ պատիժը` գույքի բռնագրավումը:
Դատարանը միաժամանակ հարկ է համարում անդրադառնալ ամբաստանյալ Վիկտոր Շիրինյանի պատժի չափի հարցին: Ամբաստանյալին մեղսագրվող հանցանքի համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է հիմնական պատիժ` ազատազրկում` չորսից ութ տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցափորձի համար ազատազրկման ձևով պատժի ժամկետը չի կարող գերազանցել ՀՀ քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի մասով որոշակի ժամկետով ազատազրկման ձևով նախատեսված պատժի առավելագույն ժամկետի երեք քառորդը: Այսինքն, ՀՀ քրեական օրենսգրքի ուժով տվյալ հանցագործության համար նախատեսված հիմնական պատժի առավելագույն ժամկետը վեց տարի ժամկետով ազատազրկումն է: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3753-րդ հադվածի 6-րդ մասի համաձայն՝ դատարանը արագացված կարգով դատական քննության արդյունքում մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս նշանակում է պատիժ, որը չի կարող գերազանցել կատարված հանցագործության համար նախատեսված առավել խիստ պատժի երկու երրորդը, իսկ եթե առավել խիստ պատժի երկու երրորդը փոքր է տվյալ հանցագործության համար նախատեսված առավել մեղմ պատժից, ապա առավել մեղմ պատիժը: Քանի որ տվյալ չավարտված հանցագործության համար նախատեսված հիմնական պատժի առավելագույն ժամկետը ՀՀ քրեական օրենսգրքի ուժով վեց տարի ժամկետով ազատազրկումն է, հետևաբար արագացված կարգ կիրառելու պայմաններում՝ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվող հիմնական պատիժը չի կարող գերազանցել չորս տարի ժամկետով ազատազրկումը: Դատարանի նման եզրահանգումը պայմանավորված է նրանով, որ ոչ քրեական, ոչ քրեադատավարական օրենսդրությամբ արգելված կամ սահմանափակված չէ վկայակոչված քրեաիրավական և քրեադատավարական նորմերի միաժամանակյա կիրառությանը, ավելին` դրանց միջև չկա որևէ հակասություն: Այսինքն, երկու ինստիտուտներն էլ տվյալ իրավահարաբերությունում կիրառելի են: Հակառակ մեկնաբանության պարագայում չավարտված հանցագործություններով վկայակոչված ինստիտուտներից մեկը պետք է չգործի, ինչը չի բխում նաև ամբաստանյալի շահերից:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի համաձայն` մեղադրյալին կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվվում է ձերբակալելիu անձին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` մինչև դատավճռի oրինական ուժի մեջ մտնելը կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվակցվում է ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին` մեկ օրը հաշվելով մեկ օրվա դիմաց: Ամբաստանյալ Վիկտոր Շիրինյանի պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվել 2010 թվականի փետրվարի 4-ից, քանի որ նա ձերբակալվել է այդ օրը, իսկ 2009 թվականի փետրվարի 6-ին նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը:
Դատարանը գտնում է, որ Վիկտոր Շիրինյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ և 119-րդ հոդվածներով, գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` 2010 թվականի փետրվարի 5-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Քնարիկ Թոփուզյանին ի պահ հանձնված «SONASHI» (Սոնաշի) ֆիրմայի էլեկտրական տաքացուցիչը պետք է վերադարձնել Քնարիկ Թոփուզյանին` տվյալ դեպքում թողնել նրա տնօրինությանը:
Դատարանը գտնում է, որ դատական ծախսերն ամբաստանյալ Վիկտոր Շիրինյանից ենթակա չեն բռնագանձման, քանի տուժող Քնարիկ Թոփուզյանին պատկանող և իրեղեն ապացույց ճանաչված «SONASHI» (Սոնաշի) ֆիրմայի էլեկտրական տաքացուցիչը վերոգրյալ հիմնավորմամբ պետք է վերադարձվի նրան, իսկ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի առաջին մաuի 2-8-րդ կետերով նախատեuված դատական ծախuերն արագացված դատական քննության կարգ կիրառելու դեպքում, համաձայն նույն օրենսգրքի 3753-րդ հոդվածի 8-րդ մասի` ամբաuտանյալից ենթակա չեն բռնագանձման:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ, 119-րդ, 168-րդ, 309-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 369-372-րդ, 3751-րդ և 3753-րդ հոդվածներով` Դատարանը
ՎՃՌԵՑ

Վիկտոր Իլյայի Շիրինյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով և պատիժ նշանակել ազատազրկում` 4 (չորս) տարի ժամկետով` պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2010 թվականի փետրվարի 4-ից:
Վիկտոր Իլյայի Շիրինյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` 2010 թվականի փետրվարի 5-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Քնարիկ Թոփուզյանին ի պահ հանձնված «SONASHI» (Սոնաշի) ֆիրմայի էլեկտրական տաքացուցիչը թողնել Քնարիկ Թոփուզյանի տնօրինությանը:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում (դատավճիռը չի կարող բողոքարկվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին կետով նախատեսված հիմքով):


ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ