ԵԱՔԴ/0018/01/10





ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՐԱԲԿԻՐ ԵՎ ՔԱՆԱՔԵՌ-ԶԵՅԹՈՒՆ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

«26» մայիսի 2010թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը (այսուհետ` Դատարան)

Նախագահող դատավոր Մ.Պապոյան
դատական նիստերի քարտուղար Ռ.Ավետյան
մեղադրող Ն.Աշրաֆյան
պաշտպան Ա.Թորոսյան

դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Ալվարդ Շավարշի Յարալյանի` ծնված 1963 թվականի փետրվարի 4-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատապարտված, բնակվում է Երևան քաղաքի Դավիթաշենի 3-րդ փողոցի 30-րդ շենքի 29-րդ տանը: Մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338-րդ հոդվածի 1-ին մասով, խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2009 թվականի հոկտեմբերի 28-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Դ.Մխիթարյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 14134109 քրեական գործը:
2010 թվականի փետրվարի 12-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Դ.Մխիթարյանի որոշմամբ թիվ 14134109 քրեական գործով Ալվարդ Շավարշի Յարալյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2010 թվականի մարտի 1-ին Ալվարդ Շավարշի Յարալյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Դատարան:
Ալվարդ Շավարշի Յարալյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338-րդ հոդվածի 1-ին մասով` այն արարքի համար, որ նա 2008 թվականի հոկտեմբեր ամսին Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղի 3 հասցեում գտնվող քաղաքացիական դատարանում սուտ ցուցմունք է տվել` հայտնելով, որ Երևան քաղաքի Անդրանիկի փողոցի 131 շենքի նկուղային հարկի բնակելի տարածքը, ինքը 3 միլիոն ՀՀ դրամով գնել է Ռաիսա Վլադիմիրի Գիլովյանից և հետագայում «Գինդ» թերթով հայտարարություն տալով տարածքը վաճառելու համար, Մարինե Հարությունյանի հետ Շենգավիթի նոտարական գրասենյակում ձևակերպել են առուվաճառքի պայմանագիր և ինքը անձամբ վերցրել է տարածքի վաճառքից առաջացած 10.680.000 ՀՀ դրամ գումարը:
2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալ Ալվարդ Յարալյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչեց և օգտվելով իր սահմանադրական իրավունքից` հրաժարվեց ցուցմունք տալուց: Սակայն իրեն առաջադրված հարցերին ամբաստանյալը պատասխանեց, որ իրականում ինքը Ռաիսա Գիլովյանին պարտքով գումար է տվել և որպես պարտքը վերադարձնելու երաշխիք` Ռաիսան առուվաճառքի պայմանագրով այդ տարածքը ձևակերպել է իր անունով: Դրանից 4-5 ամիս անց Ռաիսան այդ տարածքը վաճառել է Մարինե Հարությունյանին, ստացել վաճառքի գումարը և ետ վերադարձրել իր տված պարտքը: Ինքը Մարինեի հետ տարածքի առուվաճառքի կապակցությամբ որևէ բառ չի խոսել, միայն նոտարական գրասենյակում ստորագրել է պայմանագիրը, քանի որ տարածքը եղել է իր անվամբ: Ինքը Մարինեից գումար չի վերցրել, նույնիսկ չի տեսել գումարը տալու պահը, քանի որ այն տրվել է բանկում: Երևանի քաղաքացիական դատարանում Մարինեի խնդրանքով ինքը նշվածի մասին չի հայտնել, այլ սուտ տեղեկություններ է տվել այն մասին, որ Ռաիսայից գնել է տարածք, որը վաճառել է Մարինեին և նրանից անձամբ վերցրել տարածքի վաճառքի գումարը: Երևանի քաղաքացիական դատարանում ինքը դատավորի հարցին պատասխանել է, որ տեսել է այդ տարածքը, սակայն իրականում ինքը այդ տարծքը չի տեսել և չգիտի նույնիսկ տարածքի գտվելու վայրը:
Ամբաստանյալ Ալվարդ Յարալյանը նախնական քննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Ռաիսա Գիլովյանին ճանաչում է եղբոր` Ավոյի ընկեր Արսենի միջոցով: 2006 թվականին ինքը 4.500 ԱՄՆ դալար է պարտքով տվել Ռաիսա Գիլովյանին, որի դիմաց նա, որպես երաշխիք, Անդրանիկի 131 հասցեում գտնվող կիսանկուղային տարածքը առուվաճառքի պայմանագրով ձևակերպել է իր անվամբ: Նրա հետ պայմանավորվել են, որ այդ տարածքը վաճառելուց հետո նա կվերադարձնի իր պարտքը: Որոշ ժամանակ անց Ռաիսա Գիլովյանի որդին` Արամը, զանգահարել է իրեն և ասել, որ ցանկանում է այդ տարածքը վաճառել, որի համար գնորդ կա ու իրեն խնդրել, որպեսզի ինքը գնա Շենգավիթի նոտարական գրասենյակ և ստորագրի առուվաճառքի պայմանագիրը: Նրա կողմից նշված օրը ինքը գնացել է Շենգավիթի նոտարական գրասենյակ, որտեղ եկել են Արամը, Ռաիսան, Մարինե Հարությունյանը և վերջինի ամուսինը` Գնել Գասպարյանը: Իրենք մտել են նոտարական գրասենյակ, և ինքը Մարինե Հարությունյանի հետ ստորագրել է առուվաճառքի պայմանագիրը: Պայմանագիրը ստորագրելու ժամանակ Մարինե Հարությունյանը իրեն որևէ գումար չի տվել: Պայմանագիրը ստորագրելուց հետո իրենք գնացել են «ԱԿԲԱ-ԿՐԵԴԻՏ ԱԳՐԻԿՈԼ» բանկի մասնաճյուղ, որտեղ գումարը ստուգելու նպատակով Արամը և Գնելը միասին մտել են բանկ: Դրանից հետո Գնելը և Մարինեն հեռացել են, իսկ Արամը վերադարձրել է իր պարտքը` 4.500 ԱՄՆ դոլարը, ու մեքենայով իրեն տարել Չարբախի շուկայի մոտ: Մի քանի ամիս անց ինքը տեղեկացել է, որ այդ տարածքի հետ կապված վեճ է առկա, իսկ հետագայում իրենք մասնակցել են բազմաթիվ դատական նիստերի: Երևան քաղաքի քաղաքացիական դատարանի կայացրած վճիռի համաձայն` անվավեր է ճանաչվել իրենց բոլորի պայմանագրերը, միաժամանակ որոշվել, որ ինքը Մարինե Հարությունյանին պետք է վերադարձնի 10.680.000 ՀՀ դրամ: Ինքը քաղաքացիական դատարանում հայտնել է, որ այդ տարածքը ինքը Ռաիսա Գիլովյանից գնել է ցանկանալով այնտեղ որևէ բան նախատեսել, սակայն հետագայում, ցանկացել է տարածքը վաճառել և «Գինդ» թերթով հայտարարություն է տվել: Մարինե Հարությունյանը զանգահարել է իրեն և ինքը տարածքը վաճառել է նրան և վերցրել 10.680.000 ՀՀ դրամ, սակայն իրականում նման բան չի եղել, ինքը Ռաիսա Գիլովյանից տարածք չի գնել, այլ դա եղել է պարտքի դիմաց որպես երաշխիք: Ինքը «Գինդ» թերթով հայտարարություն չի տվել, այլ հայտարարությունը տվել է Ռաիսա Գիլովյանը: Ինքը Մարինե Հարությունյանի հետ ստորագրել է առուվաճառքի պայմանագիր, սակայն, քանի որ տարածքը պատկանել է Ռաիսա Գիլովյանին, ապա նա է վերցրել առուվաճառքի ստացված գումարը, այլ ոչ թե ինքը:
Վկա Ռաիսա Գիլովյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Ալվարդ Յարալյանը իրեն պարտքով գումար է տվել, սակայն շատ մտերիմ չլինելու պատճառով, մինչև պարտքի վերադարձնելը, որպես երաշխիք, իրեն պատկանող տարածքը առուվաճառքի պայմանագրով գրանցվել է Ալվարդի անունով: Ալվարդը այդ տարածքի գտնվելու վայրը չի իմացել: Այնուհետև ինքը ցանկացել է վաճառել այդ տարածքը և այդ կապակցությամբ «Գինդ» թերթում տվել է հայտարարություն: Հայտարարության հիման վրա Մարինե Հարությունյանը այն գնելու ցանկություն է հայտնել և իրենց հետ ձեռք բերել այն գնելու պայմանավորվածություն: Տարածքը Ռաիսայի անվամբ գրանցված լիենլու պատճառով, ինքը խնդրել է Ռաիսային, որպեսզի նա գա նոտարական գրասենյակ և ստորագրի առուվաճառքի պայմանագիրը: Նոտարական գրասենյակում տարածքի գնորդ Մարինե Հարությունյանից ինքը կամ իր որդին ստացել են տարածքի վաճառքի գումարը և դրանից վերադարձրել Ռաիսայի պարտքը, իսկ մնացածը տնօրինել անձամբ: Այնուհետև այդ տարածքի շենքի բնակիչները քաղաքացիական հայց են ներկայացրել դատարան և ինքը, որպես պատասխանող, մասնակցել է դատավարությանը, սակայն չի կարող ասել, թե դատարանին Ալվարդը ինչպիսի ցուցմունքներ է տվել: Քաղաքացիական դատավարության ընթացքում դատարանն իրեն հարց չի տվել, թե իր և Ալվարդի մեջև իրական առուծախ է եղել, թե պարտքի դիմաց է ինքն այն գրանցել Ալվարդի անվամբ:
Վկա Արամ Մաթևոսյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2005-2006 թվականներին իր ներկայությամբ մայրը` Ռաիսա Գիլովյանը, Ալվարդ Յարալյանից պարտքով գումար է վերցրել և որպեսզի Ալվարդը հանգիստ լինի, փոխառության երաշխիքի փոխարեն, իր մոր սեփականություն հանդիսացող տարածքը առուվաճառքի պայմանագրով ձևակերպել են Ալվարդի անվամբ: Այնուհետև այդ տարածքը ցանկացել են վաճառել, և այդ նպատկով ինքը և իր մայրը «Գինդ» թերթում տվել են հայտարարություն: Հայտարարության հիման վրա իրեն զանգահարել է Մարինե Հարությունյանը, ում հետ ինքը պայմանավորվել է հանդիպել և ցույց տալ վաճառվող տարածքը: Տարածքը ցույց տալուց հետո պայմանավորվել են կնքել առուվաճառքի պայմանագիր: Առուվաճառքի պայմանագիրը կնքվել է Շենգավիթի նոտարական գրասենյակում: Տարածքի վաճառքի գումարը եղել է 27.000-30.000 ԱՄՆ դոլարի սահմաններում, որն իր մայրը վերցրել է նոտարական գրասենյակում կամ գրասենյակի բակում: Այդ գումարից իր մայրը վերադարձրել է Ալվարդի պարտքը, իսկ մնացածը տնօրինել են իրենք: Ինքը ներկա չի եղել և տեղյակ չի, թե Ալվարդը Երևանի քաղաքացիական դատարանում ինչպիսի ցուցմունք է տվել:
Վկա Մարինե Հարությունյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Ալվարդ Յարալյանը քաղաքացիական դատարանում կեղծ ցուցմունք չի տվել, այլ նա պատմել է ողջ ճշմարտությունը: 2007 թվականի մարտի կեսերին իրենք «Գինդ» թերթում կարդացել են հայտարություն, որտեղ գրված է եղել, որ 36.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառվում էր տարածքը: Դրանից երկու օր անց իր ամուսինը զանգահարել է հայտարարության մեջ նշված համարով, խոսել Արամ անունով մի անձի հետ և պայմանավորվել հանդիպել: Հաջորդ օրը ինքն ու իր ամուսինը հանդիպել են Արամի հետ և գնացել վաճառվող տարածք: Տարածքը նայելուց հետո իր ամուսինը Արամին հարցրել է, թե ում անվամբ է գրանցված այդ տարածքը, իսկ նա պատասխանել է, որ այն գրանցված է մոր անվամբ: Այնուհետև իրենք առաջարկել են տարածքի դիմաց վճարել 30.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ Արամը ասել է, որ կմտածի և կպատասխանի: Հետո Արամը զանգահարել է իր ամուսնուն և ասել, որ համաձայն է 30.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառել այն, որից հետո պայմանավորվել են, գնացել նոտարական գրասենյակ և կնքել առուվաճառքի պայմանագիր: Պայմանավորված օրը ինքն ու իր ամուսինը գնացել են Շենգավիթի նոտարական գրասենյակ և գրասենյակի միջանցքում հանդիպել Արամին: Արամն իրենց առաջարկել է անմիջապես մտել նոտարի աշխատասենյակ: Այդ ժամանակ նոտարի աշխատասենյակի անկյունում նստած է եղել մի կին, իսկ նոտարի աշխատասեղանի մոտ նստած է եղել Ալվարդ Յարալյանը: Այդ ժամանակ իրենք կարծել են, որ Արամի մայրը Ալվարդն է, սակայն հետագայում իմացել են, որ անկյունում նստած կինը` Ռաիսա Գիլովյանն է` Արամի մայրը: Նոտարի աշխատասենյակում ինքը տարածքի վաճառքի գումարը` 30.000 ԱՄՆ դոլարը, փաթեթավորված վիճակում փոխանցել է Ալվարդին: Այդ ժամանակ գումարը իրենք չեն հաշվել: Ալվարդը պնդել է, որպեսզի նշված թղթադրամները բանկում ստուգեն, ինչի կապակցությամբ գործարքը կնքելուց հետո գնացել են բանկ: Ինքը, ամուսինը, Արամը, նրա մայրը և Ալվարդը միասին գնացել են բանկ, սակայն բանկ մտել են միայն Արամը և իր ամուսինը, իսկ իրենք սպասել են դրսում: Գումարը ստուգելուց հետո Արամն ասել է, որ ամեն ինչ նորմալ է և գումարը տվել Ալվարդին: Դրանից հետո ինքն ու իր ամուսինը գնացել են կադաստր: Այդ տարածքի բանալին իրենց հանձնել է Արամը և տարածքի հետ կապված հարցերով իրենք միշտ դիմել են նրան: Երևանի քաղաքացիական դատարանում Ալվարդը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ այդ տարածքը նրան է պատկանել, նա է գումարը վերցրել և նոտարական գրասենյակում առուվաճառքի պայմանագիր կնքել: Ինքը Ալվարդ Յարալյանին չի խնդրել և չի պարտադրել, որ նա նման ցուցմունք տա:
Վկա Գնել Գասպարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2007 թվականին ինքն ու իր կինը` Մարինե Հարությունյանը, թերթում կարդացել են հայտարարություն, որ Անդրանիկի 131 հասցեում վաճառվում է տարածք: Հայտարարությունը կարդալուց հետո զանգահարել են նշված համարով և առաջին անգամ խոսել մի տղամարդու հետ, իսկ երկրորդ անգամ մի կնոջ հետ և պայմանավորվել հանդիպել վաճառվող տարածքի մոտ: Իրենց հետ հանդիպման է եկել Արամ անունով մի անձ և ցույց տվել այդ տարածքը: Նրա հետ իրենք սակարկել են տարածքի վաճառքի գինը և պայմանավորվել այն գնել 30.000 ԱՄՆ դոլարով: Արամը ասել է նաև, որ վաճառվող տարածքը մոր անվամբ է գրանցված: Այնուհետև նրա հետ պայմանավորվել են հանդիպել Շենգավիթի նոտարական գրասենյակում և կնքել առուվաճառքի պայմանագիր: Նշված օրն ինքն ու իր կինը պայմանավորված ժամից մոտ 10 րոպե ուշ են գնացել նոտարական գրասենյակ և շատ հապճեպ Արամի հետ ձևակերպել փաստաթղթերը: Նատարական գրասենյակում Ալվարդ Յարալյանը ներկայացել է որպես տարածքի սեփականատեր, ստորագրել առուվաճառքի պայմանագիրը և վերցրել վաճառքի գումարը: Նոտարական գրասենյակում ներկա են եղել ինքը, իր կինը, Ալվարդը, Արամը և Ռաիսան, սակայն այդ ժամանակ իրենք չեն իմացել, թե վերջինն ով է: Գործարքը կնքելուց հետո նրանք պահանջել են, որպեսզի թղթադրամները ստուգվի բանկում և այդ նպատակով իրենք գնացել են բանկ: Բանկում ինքն ու Արամը թղթադրամները ստուգելուց հետո դուրս են եկել, և Արամը այդ գումարը տվել է Ալվարդին: Դրանից ամիսներ հետո տեղեկացել են, որ այդ տարածքի վերաբերյալ առկա է դատական վեճ: Տարբեր դատական ատյաններում հայցվոր կողմի ներկայացուցիչը նշել է, որ Ռաիսա Գիլովյանի և Ալվարդ Յարալյանի միջև կնքված առուվաճառքը կեղծ, շինծու գործարք է եղել, սակայն նրանք պնդել են, որ այդպես չէ: Ինքը համոզված է, որ Ալվարդ Յարալյանը քաղաքացիական դատարանում կեղծ ցուցմունք չի տվել, այլ հայտնել է իրականությունը:
2009 թվականի դեկտեմբերի 23-ի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն` Ալվարդ Յարալյանը հայտնել է, որ իր հետ առերես հարցաքննվող Մարինե Հարությունյանի հետ ծանոթացել է 2007 թվականի մարտին Շենգավիթի նոտարական գրասենյակում, որտեղ իր և Մարինեի միջև կնքվել է առուվաճառքի պայմանագիր: Վաճառվող տարածքը մինչ այդ առուվաճառքի պայամանգրով ձևակերպված է եղել իր անվամբ, սակայն ինքը իրական գնորդ չի եղել, այլ իրականում այդ տարածքը Ռաիսա Գիլովյանի որդուն տրված 4.500 ԱՄՆ դոլար պարտքի դիմաց, որպես երեշխիք է գրանցվել իր անվամբ: Նոտարական գրասենյակում ներկա են եղել ինքը, Ռաիսան, նրա որդին, Մարինեն, Գնելը և իր դուստր Օվսաննան: Պայմանագիրը կնքելուց հետո իրենք գնացել են «ԱԿԲԱ-ԿՐԵԴԻՏ ԱԳՐԻԿՈԼ» բանկի Շենգավիթի մասնաճյուղ: Արամը և Գնելը մտել են բանկ և մոտ կես ժամ անց դուրս եկել, որի ընթացքում իրենք գտնվել են դրսում: Դրանից հետո Մարինեն և նրա ամուսինը հեռացել են, իսկ Արամը վերադարձրել է իր 4.500 ԱՄՆ դոլարը: Հետագայում ինքը իմացել է, որ դատարանը անվավեր է ճանաչել այդ տարածքի վերաբերյալ պայմանագրերը: Քաղաքացիական գործով դատական նիստերից առաջ Մարինեն զանգահարել է իրեն և խնդրել, որ դատական նիստի ժամանակ ինքը հայտնի, որ այդ տարածքը օրինական կարգով գնել է և բարեխիղճ գնորդ է եղել: Ինքը, չհասկանալով հետևանքնները, դատարանում ցուցմունք է տվել, որ այդ տարածքը գնել է Ռաիսա Գիլովյանից: Ինքը անձամբ Մարինեից որևէ գումար չի վերցրել և տեղյակ չէ, թե նա ում է տվել տարածքի վաճառքի գումարը, քանի որ իր և Ռաիսա Գիլովյանի միջև կնքված պայմանագիրը եղել է ձևական: Իսկ Մարինե Հարությունյանը հայտնել է, որ իր հետ առերես հարցաքննվող Ալվարդ Յարալյանի հետ ծանոթացել է 2007 թվականի մարտին: Նոտարական գրասենյակում կնքվել է առուվաճառքի պայմանագիր և նոտարի աշխատասենյակում ներկա են եղել Ալվարդը, Արամը, Ռաիսան, իր ամուսին Գնելը, իսկ Ալվարդի դուստրը այնտեղ չի եղել: Նոտարի մոտ ինքն անձամբ Ալվարդին տվել է 30.000 ԱՄՆ դոլար: Նոտարի ներկայությամբ գումարի փաթեթը չի բացվել, այլ թղթադրամների իսկությունը պարզելու նպատակով բոլոր ներկա գտնվողներով գնացել են «ԱԿԲԱ-ԿՐԵԴԻՏ ԱԳՐԻԿՈԼ» բանկի Շենգավիթի մասնաճյուղ: Ճանապարհին Ալվարդը գումարի փաթեթը տվել է իրեն, իսկ երբ հասել են բանկ, ինքը, ամուսինը և Արամը մտել են բանկ գումարը ստուգելու: Բանկից դուրս գալուց հետո գումարը տվել են Ալվարդին և հեռացել: Այնուհետև մի քանի ամիս անց դատարանում քննվել է այդ տարածքի վերաբերյալ պայմանագրերն անվավեր ճանաչելու հայց: Դատական նիստի ժամանակ Ալվարդը հայտնել է, որ այդ տարածքը նա վաճառել է իրեն, որի հիման վրա դատարանը վճռել է Ալվարդից հօգուտ իրեն բռնագանձել 30.000 ԱՄՆ դոլար: Ալվարդը դատարանում տվել է ճիշտ ցուցմունք և ներկայումս նման եղանակով փորձում է խուսափել իր գումարը վերադարձնելուց:
2009 թվականի դեկտեմբերի 24-ի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն` Ալվարդ Յարալյանը հայտնել է, որ իր հետ առերես հարցաքննվող Գնել Գասպարյանի հետ ծանոթացել է նոտարական գրասենյակում: Նոտարական գրասենյակում եղել են ինքը, իր դուստրը, Արամը, Ռաիսան, Մարինեն և Գնելը: Այդտեղ ինքը Մարինեի հետ ստորագրել է առուվաճառքի պայմանագիր, որի ժամանակ, որևէ խոսակցություն չի եղել և ինքը գումար չի վերցրել: Այդ պայմանագիրը ստորագրել է ինքը, քանի որ մինչ այդ ինքը Ռաիսա Գիլովյանին պարտքով 4.500 ԱՄՆ դոլար է տվել և որպես երաշխիք` Ռաիսան տարածքը առուվաճառքի պայմանագրով ձևակերպել է իր անվամբ: Պայմանագիրը կնքելուց հետո իրենք գնացել են բանկ, որտեղ Արամը, Մարինեն և Գնելը գումարը ստուգելու համար մտել են բանկ, իսկ այդտեղից դուրս գալուց հետո Արամը վերադարձրել է իր գումարը: Իր գումարը վերադարձնելու պահին Գնելն ու Մարինեն ներկա չեն եղել: Դրանից որոշ ժամանակ անց այդ տարածքի վերաբերյալ քաղաքացիական գործ է քննվել դատարանում: Այդ ժամանակ ինքն ու իր աղջիկը հանդիպել են Գնելի, Մարինեի և Արամի հետ, որտեղ ինքն իմացել է, որ նրանք այդ տարածքի համար վճարել են 30.000 հազար ԱՄՆ դոլար: Մինչ քաղաքացիական դատարանի դատական նիստը, Մարինեն զանգահարել է իրեն և ասել, որ նրանք հանդես են գալիս որպես բարեխիղճ գնորդ, և խնդել, որ ինքը նույնպես այդպես ասի: Իսկ Գնել Գասպարյանը հայտնել է, որ իր հետ առերես հարցաքննվող Ալվարդ Յարալյանի հետ ծանոթացել է նոտարական գրասենյակում: Ալվարդի ցուցմունքները մասամբ են համապատասխանում իրականությանը: Նրա դուստրը նոտարական գրասենյակում ներկա չի եղել և գումարը նոտարի պահանջով վերջինի նեկայությամբ Մարինեն տվել է Ալվարդին: Այնուհետև Ալվարդը գումարը տվել է Արամին, և իրենք գնացել են բանկ` այն ստուգելու: Բանկից դուրս գալուց հետո Արամը այդ գումարը տվել է Ալվարդին: Մինչ գործարքը կնքելը այդ տարածքը իրենց ցույց է տվել Արամը և ասել, որ այն գրանցված է մոր անվամբ: Արամը որպես մայր ներկայացրել է Ալվարդին:
2010 թվականի փետրվարի 12-ի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն` Ռաիսա Գիլովյանը հայտնել է, որ իր հետ առերես հարցաքննվող Մարինե Հարությունյանի հետ ծանոթացել է տարածքը վաճառելու նպատակով մինչ նոտարական գրասենյակ գնալը: 4-5 տարի առաջ Ալվարդ Յարալյանը իրեն պարտքով գումար է տվել և ինքն իրեն պատկանող` Անդրանիկի 131-րդ շենքի կիսանկուղային տարածքը առուվաճառքի պայմանագրով ձևակերպել է Ալվարդի անվամբ` պայմանով, որ տարածքը վաճառելուց հետո կվերադարձնի նրա պարտքը: Ինքը «Գինդ» թերթում հայտարարություն է տվել, այն մասին, որ ցանկանում է վաճառել Անդրանիկի 131-րդ շենքի կիսանկուղային տարածքը: Հայտարարության կապկացությամբ իրեն զանգահարել է Մարինե Հարությունյանը և ասել, որ ցանկանում է այն գնել: Դրանից հետո նրանք տեսել են այդ տարածքը և պայմանավորված օրը գնացել նոտարական գրասենյակ: Նոտարական գրասենյակում ներկա են եղել ինքը, իր որդի Արամը, Ալվարդը, Մարինեն և Գնելը: Նոտարական գրասենյակ մտնելուց առաջ իրենք Մարինեին և Գնելին ասել են, որ տարածքը պատկանում է իրեն, սակայն գրանցված է Ալվարդի անվամբ: Նոտարական գրասենյակում առուվաճառքի պայմանագիրը ստորագրելուց հետո գումարը ստուգելու նպատակով իրենք գնացել են բանկ: Բանկ մտել են Արամը և Գնելը, իսկ բանկից դուրս գալուց հետո գումարը տրվել է Ալվարդին, ով վերցնելով նրան հասանելիք գումարը, մնացածը վերադարձրել է իրեն: Դրանից հետո այդ տարածքի վերաբերյալ բազմաթիվ դատական նիստեր են տեղի ունեցել: Իսկ Մարինե Հարությունյանը հայտնել է, որ իր հետ առերես հարցաքննվող Ռաիսա Գիլովյանի հետ ծանոթացել է նոտարական գրասենյակում Ալվարդ Յարալյանի հետ առուվաճառքի պայմանագիրը կնքելուց հետո, երբ Արամը Ռաիսային ներկայացրել է, որպես մայր, իսկ Ալվարդին` որպես մորաքրոջ աղջիկ: Մինչ նոտարական գրասենյակ մտնելը իրենց ոչ ոք չի ներկայացրել: Ռաիսայի ցուցմունքնները մասամբ են համապատասխանում իրականությանը: Նոտարական գրասենյակ մտնելուց առաջ իրեն ոչ ոք չի ասել, որ տարածքը պատկանել է Ռաիսային, սակայն գրանցված է Ալվարդի անվամբ: Նոտարական գրասենյակում գումարը իրենք փոխանցել են Ալվարդին, իսկ հետո այն ստուգելու նպատակով գնացել են բանկ: Բանկից դուրս գալուց հետո Արամը այդ գումարը փոխանցել է Ալվարդին:
2010 թվականի փետրվարի 12-ի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն` Գնել Գասպարյանը հայտնել է, որ իր հետ առերես հարցաքննվող Ռաիսա Գիլովյանին տեսել է երկու անգամ, առաջինը` նոտարական գրասենյակում, որտեղ նա չի ներկայացել թե ով է, իսկ երրորդը` քաղաքացիական դատարանում: Իրենք «Գինդ» թերթում կարդացել են, որ հարավ-արևմտյան Բ2 թաղամասում վաճառվում է տարածք: Նշված հեռախոսահամարով զանգահարելուց հետո պայմանավորվել են և Արամի հետ գնացել տարածքը տեսնելու: Դրանից հետո իրենք գնացել են նոտարական գրասենյակ, որտեղ ներկա են եղել Մարինեն, Ալվարդը, Արամը և Ռաիսան: Իրեն Ռաիսային չեն ներկայացրել, և ինքը չի իմացել, թե ով է նա: Մարինեի և Ալվարդի միջև պայմանագիրը ստորագրելուց հետո իրենք գնացել են բանկ, որտեղ ներս են մտել ինքն ու Արամը: Բանկից դուրս գալուց Արամը գումարը տվել է Ալվարդին: Հետագայում ինքը Ռաիսայի հետ որևէ առնչություն չի ունեցել: Իսկ Ռաիսա Գիլովյանը հայտնել է, որ իր հետ առերես հարցաքննվող Գնել Գասպարյանի հետ ծանոթացել է նոտարական գրասենյակում, որտեղ իրենք հայտնել են, որ տարածքը Ալվարդի անվամբ է, սակայն իրեն է պատկանում: Այդ շենքի բնակիչների ներկայացուցիչ Մամիկոն Մամիկոնյանը որևէ հիմք չի ունեցել իրեն մեղադրելու շինծու և կեղծ գործարք կնքելու համար, քանի որ իր և Ալվարդի միջև կնքված առուվաճառքի պայմանագիրը կնքվել է օրենքի սահմաններում: Տարածքի վաճառքի գումարը` 10.680.000 ՀՀ դրամը վերցրել է ինքը և դրանից տվել իր պարտքը:
2010 թվականի փետրվարի 20-ի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն` Գնել Գասպարյանը հայտնել է, որ իր հետ առերես հարցաքննվող Արամ Մաթևոսյանի հետ ծանոթացել է տարածքը գնելու կապակցությամբ: «Գինդ» թերթում հայտարարության են կարդացել, որ վաճառվում է տարածք: Այնուհետև զանգահարել և զրուցել սկզբում մի կնոջ, այնուհետև մի տղամարդու հետ: Վերջինի հետ պայմանավորվել են հանդիպել և ուսումնասիրել տարածքը: Պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են Արամի հետ, իսկ մի քանի անգամ հանդիպելուց և տարածքի վաճառքի գինը սակարկելուց հետո Արամը իրեն ասել է, որ այն մոր անվամբ է: Իսկ Արամ Մաթևոսյանը հայտնել է, որ իր հետ առերես հարցաքննվող Գնել Գասպարյանի հետ ծանոթացել է իր մորը պատկանող տարածքը վաճառելու առիթով: Գնել Գասպարյանի ցուցմունքը ճիշտ է և ինքը պնդում է իր ցուցմունքները: Տարածքը վաճառելու ժամանակ որևէ դատական վեճ առկա չի եղել: Իր մայրը Ռաիսա Գիլովյանն է: Ալվարդի և Ռաիսայի միջև կնքված առուվաճառքի պայմանագիրը շինծու չի եղել, քանի որ օրինական առուվաճառք է արվել, իսկ թե ինչ պայմանավորվածություն է եղել Ալվարդի և Ռաիսայի միջև, ապա դա այլ հարց է: Ինքը չի կարծում, որ պարտավոր էր Գնելին պատմել, թե տարածքի վաճառքի գումարը ինքը ում պետք է տար: Եթե ինքը իմանար, որ հետագայում այդ տարածքի վերաբերյալ քաղաքացիական գործ պետք է քննվեր, ապա իրենք Գնելին կասեին, որ պարտքի դիմաց այդ տարածքը գրանցվել է Ալվարդի անվամբ:
2010 թվականի փետրվարի 20-ի առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն` Արամ Մաթևոսյանը հայտնել է, որ իր հետ առերես հարցաքննվող Մարինե Հարությունյանի հետ ծանոթացել է տարածքը գնելու կապակցությամբ: Մարինեն գնել է իր մորը պատկանող տարածքը: Տարածքը վաճառելու համար իրենք հայտարարություն են տվել «Գինդ» թերթում: Հայտարության հիման վրա Մարինեն զանգահարել է և ամուսնու հետ եկել տարածքը նայելու: Այնուհետև նոտարական գրասենյակում Մարինեն Ալվարդ Յարալյանի հետ ստորագրել է առուվաճառքի պայմանագիրը, քանի որ տարածքը, որպես պարտքի դիմաց երաշխիք, ձևակերպված է եղել Ալվարդի անվամբ: Բանկում գումարը ստուգելուց հետո իրենք վերադարձրել են Ալվարդի գումարը, իսկ մնացած գումարը վերցրել են իրենք: Այդ պահին առաջնային խնդիր է եղել այդ տարածքը վաճառելը և Ալվարդի պարտքը վերադարձնելը: Այդ տարածքը իրականում պատկանել է իր մորը` Ռաիսա Գիլովյանին, և ինքը նրանց չի խաբել: Ռաիսայի և Ալվարդի միջև կնքված առուվաճառքի պայմանագիրը օրենքով սահմանված նոտարական վավերացում է ստացել, գրանցվել կադաստրում, ինչի պատճառով ինքը չի գտնում, որ դա եղել է կեղծ գործարք: Իր կարծիքով Ալվարդը Երևանի քաղաքացիական դատարանում մասնակի սուտ ցուցմունք է տվել: Իսկ Մարինե Հարությունյանը հայտնել է, որ 2007 թվականի մարտին «Գինդ» թերթում կարդացել են տարածքի վաճառքի մասին հայտարարություն, որից հետո զանգահարել են Արամին ու գնացել տարածքը տեսնելու: Վերջին հանդիպման ժամանակ Արամը ասել է, որ այդ տարածքը մոր անվամբ է գրանցված: Իրենք պայմանավորվել են հանդիպել նոտարական գրասենյակում: Նոտարական գրասենյակում Արամի հետ եղել են երկու կին: Այդտեղ Ալվարդի հետ կնքել են առուվաճառքի պայմանագիր և նոտարի ներկայությամբ տարածքի վաճառքի գումարը` 30.000 ԱՄՆ դոլարը, տվել Ալվարդին: Գրասենյակից դուրս գալուց հետո Ալվարդը պնդել է, որ այդ գումարը ստուգեն բանկում: Իրենք գնացել են բանկ, որտեղ ներս են մտել Արամը և Գնելը: Բանկից դուրս գալուց հետո Արամը գումարը տվել է Ալվարդին: Մինչ նոտարական գրասենյակ մտնելը իրենց ոչ ոքի չեն ներկայացրել:
«Գինդ» թերթի 2007 թվականի մարտի 2-8-ի թիվ 8(301) համարում առկա հայտարարության համաձայն` վաճառվել է տարածք. «ՀԱ Բ2 թաղամասի Անդրանիկի փողոցում (14/կիսանկուղ հ., 150քմ, 6 սեն. առանձին մուտք, եռաֆազ հոսանք, հեռախոս, կոմ. հարմ. սեփականաշնորհված): Հեռ. 72-39-38, 093-79-31-65»
Ձայնային արձանագրման լազերային կրիչի լսումներ կատարելու մասին 2009 թվականի սեպտեմբերի 4-ի արձանագրության համաձայն` լսվել է Երևանի քաղաքացիական դատարանի կողմից քննված թիվ ԵՔԴ/0611/02/08 քաղաքացիական գործի 2008 թվականի սեպտեմբերի 19-ի դատական նիստի ձայնային արձանագրման լազերային կրիչը` համաձայն որի Ալվարդ Յարալյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ բնակվում է Դավթաշենի 3-րդ թաղամասի 29-րդ բնակարանում: 2006 թվականի օգոստոսի 4-ին ինքը 3.000.000 ՀՀ դրամով Ռաիսա Գիլովյանից գնել է տարածք: Ամեն ինչ եղել է օրինական. առկա է եղել սեփականության վկայական, իրենք գնացել են նոտար, նոտարում վավերացրել գործարքը և գնացել կադաստր: Ինքը ստացել է սեփականության վկայական: Իրենք ցանկություն են ունեցել այդտեղ տարածք գնել և ինչ-որ բան նախաձեռնել: Մինչ գործարքը ինքը չի ճանաչել Ռաիսա Գիլոյանին: Նա «Գինդ» թերթում հայտարություն է տվել, որ Անդրանիկի 131 հասցեում վաճառվում է տարածք: Մինչ Ռայիսա Գիլովյանից տարածքը գնելը ինքը տեսել է այն, որը գտնվել է նորմալ վիճակում: 2007 թվականին քաղաքից բացակայելու պատճառով ցանկացել են վաճառել տարածքը և այն ինքը վաճառել է Մարինե Հարությունյանին: Ամեն ինչ եղել է օրինական և առկա է եղել սեփականության վկայական: Հիմք ընդունելով սեփականության վկայականը` իրենց միջև եղել է առուծախ և գումարը տրվել է իրեն: Մինչ գործարքը ինքը Մարինե Հարությունյանին չի ճանաչել: Վաճառքի մասին իրենք հայտարարություն են տվել «Գինդ» թերթում: Մարինե Հարությունյանին, որպես վաճառքի գումար, իրենք նշել են 10.680.000 ՀՀ դրամ, որի շուրջ իրենք եկել են համաձայնության, և այդ գումարը ինքը ստացել է ՀՀ դրամով: Ինքը տեղյակ չի եղել, որ այդ տարծքի հետ կապված կան դատական վեճեր: Ինքը Մարինե Հարությունյանի և Ռաիսա Գիլովյանի հետ որևէ կապ ընդհանրապես չի ունեցել:
Երևանի քաղաքացիական դատարանի 2008 թվականի հոկտեմբերի 3-ի թիվ ԵՔԴ/0611/02/08 վճռի համաձայն` վճռվել է.
«Հայցը բավարարել մասնակի:
Անվավեր ճանաչել Երևան քաղաքի Անդրանիկի փողոցի 131 շենքի նկուղային հարկի 142քմ մակերեսով տարծքի նկատմամբ Ռաիսա Գիլովյանի անվամբ 21.06.2006թ. կատարված սեփականության իրավունքի պետական գրանցումը:
Անվավեր ճանաչել 2006թ. օգոստոսի 4-ին կնքված 5168 առուվաճառքի պայմանագիրը և նշված պայմանագրի հիման վրա Ալվարդ Յարալյանի անվամբ 31.08.2006 թվականին կատարված իրավունքի պետական գրանցումը:
Անվավեր ճանաչել 2007թ. մարտի 23-ին կնքված տարածքի առուվաճառքի պայմանագիրը և նշված պայմանագրի հիման վրա Մարինե Հարությունյանի անվամբ 27.03.2007 թվականին կատարված իրավունքի պետական գրանցումը:
Որպես գործարքների անվավերության հետևանքններ` պարտավորեցնել Ալվարդ Յարալյանին վերադարձնել Մարինե Հարությունյանին առուվաճառքի պայմանագրով վիճելի տարածքի դիմաց ստացած 10.680.000 ՀՀ դրամ գումարը, իսկ Ռաիսա Գիլովյանին վերադարձնել Ալվարդ Յարալյանին առուվաճառքի պայմանագրով վիճելի տարածքի դիմաց ստացած 3.000.000 ՀՀ դրամ գումարը:
Մնացած մասով հայցը մերժել:
Սույն վճիռն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից մեկ ամիս հետո և կարող է բողոքարկվել միայն ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարան:
Վճիռը կամովին չկատարելու դեպքում դա կկատարվի ԴԱՀԿ ծառայության միջոցով պարտապանի հաշվին»:
ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 13-ի որոշման համաձայն` որոշվել է.
«1.Մարինե Հարությունյանի և Ալվարդ Յարալյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
2.Երևանի քաղաքացիական դատարանի 03.10.2008թ. թիվ ԵՔԴ/0611/02/08 վճիռը թողնել անփոփոխ:
3.Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
4.Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից:
5.Սույն որոշումն կարող է բողոքարկվել վճռաբեկության կարգով` օրենքով սահմանված ժամկետներում»:
ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի 2009 թվականի հուլիսի 22-ի վճռաբեկ բողոքը վերադարձնելու մասին որոշման համաձայն` որոշվել է.
«1.Վերադարձնել թիվ ԵՔԴ/0611/02/08 քաղաքացիական գործով ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի 13.02.2009 թվականի որոշման դեմ Ալվարդ Յարալյանի ներկայացուցչի բերած վճռաբեկ բողոքը:
2.Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից և ենթակա չէ բողոքարկման»:
ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի պահանջագրի համաձայն` Ալվարդ Շավարշի Յարալյանը նախկինում դատապարտված չի եղել:
Վերոգրյալ ապացույցների հիման վրա Դատարանը հաստատված է համարում գործի լուծման համար նշանակություն ունեցող հետևյալ փաստերը.
-Անդրանիկի փողոցի 131 շենքի նկուղային տարածքը (այսուհետ` Տարածք) սեփականության իրավունքով պատկանել է Ռաիսա Գիլովյանին,
-Ալվարդ Յարալյանը Ռաիսա Գիլովյանին պարտքով տվել է 4.500 ԱՄՆ դոլար,
-պարտքով տրված 4.500 ԱՄՆ դոլարի դիմաց, որպես երաշխիք, 2006 թվականի օգոստոսի 4-ին Ռաիսա Գիլովյանի և Ալվարդ Յարալյանի միջև կնքվել է առուվաճառքի պայմանագիր` համաձայն որի Ալվարդ Յարալյանը Տարածքի նկատամբ ձեռք է բերել սեփականության իրավունք,
-Ռաիսա Գիլովյանը և Ալվարդ Յարալյանը պայմանավորվել են պարտքը վերադարձնելուց հետո Տարածքի նկատմամբ սեփականության իրավունքը փոխանցել Ռաիսա Գիլովյանին,
-Ռաիսա Գիլովյանը ցանկացել է վաճառել Տարածքը, ինչի կապակցությամբ «Գինդ» թերթում տվել է հայտարարություն,
-հայտարարության հիման վրա Մարինե Հարությունյանը ցանկություն է հայտնել գնել Տարածքը,
-Տարածքի վաճառքի գնի և այլ հարցերի հետ կապված Մարինե Հարությունյանը զրուցել և պայմանավորվել է Ռաիսա Գիլովյանի որդու` Արամ Մաթևոսյանի հետ,
-Ռաիսա Գիլովյանը Ալվարդ Յարալյանին խնդրել է գալ նոտարական գրասենյակ և ստորագրել Տարածքի առուվաճառքի պայամանագիր,
-2007 թվականին Շենգավիթի նոտարական գրասենյակում Ալվարդ Յարալյանի և Մարինե Հարությունյանի միջև կնքվել է Տարածքի առուվաճառքի պայմանագիր,
-Տարածքի գնելու համար Մարինե Հարությունյանը վճարել է 30.000 ԱՄՆ դոլար,
-30.000 ԱՄՆ դոլարից Ռաիսա Գիլովյանը Ալվարդ Յարալյանին վերադարձրել է իր պարտքը, իսկ մնացած մասը տնօրինել անձամբ,
-Երևանի քաղաքացիական դատարանում Տարածքի վերաբերյալ քննվել է թիվ ԵՔԴ/0611/02/08 քաղաքացիական գործը և 2008 թվականի հոկտեմբերի 3-ին կայացվել վճիռ,
-2008 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Երևանի քաղաքացիական դատարանում թիվ ԵՔԴ/0611/02/08 քաղաքացիական գործի դատական քննության ժամանակ Ալվարդ Յարալյանը, որպես պատասխանող, տվել է ցուցմունք, այն մասին, որ.
1.2006 թվականի օգոստոսի 4-ին ինքը Ռաիսա Գիլովյանից գնել է Տարածքը,
2.Տարածքի գնելու համար ինքը Ռաիսա Գիլովյանին վճարել է 3.000.000 ՀՀ դրամ,
3.2007 թվականին ինքը ցանկացել է վաճառել Տարածքը, ինչի կապակցությամբ «Գինդ» թերթում տվել է հայտարարություն,
4.2007 թվականին ինքը Տարածքը վաճառել է Մարինե Հարությունյանին,
5.որպես Տարածքի վաճառքի գումար` Մարինե Հարությունյանից անձամբ ստացել 10.680.000 ՀՀ դրամ:
-Ալվարդ Յարալյանը ունի բարձրագույն կրթություն և նախկինում դատապարտված չի եղել:
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Վերոգրյալ փաստերի հիման վրա Դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ Ալվարդ Շավարշի Յարալյանը 2008 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղում գտնվող Երևանի քաղաքացիական դատարանում թիվ ԵՔԴ/0611/02/08 քաղաքացիական գործի դատական քննության ժամանակ, որպես պատասխանող, սուտ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2006 թվականի օգոստոսի 4-ին ինքը 3.000.000 ՀՀ դրամ վճարելով Ռաիսա Գիլովյանից գնել է Երևան քաղաքի Անդրանիկի փողոցի 131-րդ շենքի նկուղային տարածքը, որը 2007 թվականին վաճառել է Մարինե Հարությունյանին և նրանից անձամբ ստացել վաճառքի գումարը` 10.680.000 ՀՀ դրամը: Այսինքն` Ալվարդ Շավարշի Յարալյանը քաղաքացիական գործով տվել է սուտ ցուցմունք, ինչը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներին:
Ապացուցված է Ալվարդ Շավարշի Յարալյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը կատարելու մեջ:
Ալվարդ Յարալյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ են բարձրագույն կրթություն ունենալը, ինքնախոստովանական ցուցմունքներ տալը և կատարածի համար զղջալը:
Ալվարդ Յարալյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է մեղայականով ներկայանալը:
Ալվարդ Յարալյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է նաև նախկինում արատավորված` դատապարտված չլինելը (նման իրավական դիրքորոշում է արտահայտել ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր` 2007 թվականի հունիսի 12-ի թիվ ՎԲ-124/07 որոշմամբ):
Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ Ալվարդ Յարալյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Ալվարդ Յարալյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
Դատարանը, հաշվի առնելով Ալվարդ Յարալյանի կատարած արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, նրան դրականորեն բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ Ալվարդ Յարալյանի կատարած արարքի համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև տուգանքի ձևով, գտնում է, որ նրա նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել տուգանքի ձևով:
«Համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2009 թվականի հունիսի 19-ի որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետի համաձայն` պատժից պետք է ազատել ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատիժների դատապարտված անձանց: Նույն որոշման 14-րդ կետի համաձայն` «Համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2009 թվականի հունիսի 19-ի որոշումը կիրառվում է այն անձանց նկատմամբ, որոնք հանցագործություն են կատարել մինչև 2009 թվականի հունիսի 1-ը ներառյալ, իսկ Ալվարդ Յարալյանը հանրորեն վտանգավոր արարքը կատարել է 2008 թվականի սեպտեմբերի 19-ին: Համաներման որոշման 8-րդ կետում սահմանված են այն դեպքերը, որոնց առկայության պայմաններում օրենսդիրը բացառել է համաներման կիրառումը: Մասնավորապես` համաներման որոշման 8-րդ կետի 7-րդ ենթակետում թվարկված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի այն հոդվածները և հոդվածների մասերը, որոնցով նախատեսված արարքը կատարած անձանց նկատմամբ համաներումը կիրառելի չէ: Սակայն հարկ է նկատել, որ թվարկված հոդվածների և հոդվածների մասերի շարքից բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338-րդ հոդվածի 1-ին մասը, այսինքն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարք կատարած անձանց նկատմամբ համաներման կիրառումը սահմանափակված չէ: Սույն քրեական գործի նյութերում բացակայում է նաև համաներման որոշման 8-րդ կետի մյուս ենթակետերում նշված այն սահմանափակումները, որոնք կարող են արգելք հանդիսանալ Ալվարդ Յարալյանի նկատմամբ համաներման ակտի կիրառման համար: Հիմք ընդունելով վերը նշվածը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ալվարդ Յարալյանին «Համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային Ժողովի 2009 թվականի հունիսի 19-ի թիվ Ն-152-4 որոշման կիրառմամբ պետք է ազատել նշանակված պատժից:
Դատարանը գտնում է, որ Ալվարդ Յարալյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախսերն ամբաստանյալ Ալվարդ Յարալյանից ենթակա չեն բռնագանձման, քանի որ 1-ին և 3-6-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսեր ընդհանրապես չկան, իսկ 2-րդ կետով նախատեսված ծախսերի վերաբերյալ տվյալները բացակայում են: Ավելին` նման պահանջ դատարանին չի ներկայացվել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ, 309-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` Դատարանը

ՎՃՌԵՑ

Ալվարդ Շավարշի Յարալյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338-րդ հոդվածի 1-ին մասով և պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավաձի երեքհարյուրապատիկի չափով:
«Համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային Ժողովի 2009 թվականի հունիսի 19-ի թիվ Ն-152-4 որոշման 1-ին կետի 3-րդ ենթակետի կիրառմամբ Ալվարդ Շավարշի Յարալյանին պատժից ազատել:
Ալվարդ Շավարշի Յարալյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում:

ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ