Գործ հ. ԵԱՔԴ/0188/01/09

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն

02 ապրիլի 2012թ. ք.Երևան

Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեական դատարանը
/այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ
Ա.ՄՈՒՐԱԴՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Ա.ՀՈԲՈՍՅԱՆԻ
Գ.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
Գ.ՄԱԼԽԱՍՅԱՆի
Հ.ԻՍՐԱՅԵԼՅԱՆԻ
ԹԱՐԳՄԱՆԻՉՆԵՐ` Վ.ՇԱՀԻՆՅԱՆԻ
Ռ.ՇԱԳԻՆՅԱՆԻ
Ա.ԽԱՆԻԿՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով Գելա Դեմուրի Աբուլաձեի նկատմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, Ռևազ Գեդևանի Գուլբատաշվիլու նկատմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, Դավիթ Օմարի Աբուլաձեի նկատմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, Թինաթին Միխեյիլի Դավիթաշվիլու նկատմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. սեպտեմբերի 15-ի դատավճռի դեմ բերված պաշտպանների և ամբաստանյալների վերաքննիչ բողոքները

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2009 թվականի հուլիսի 22-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14121209 քրեական գործը:
Թիվ 14121209 քրեական գործին միացվել են թիվ 13134509,13132009,13132509, 13133709, 14121009, 14118909, 14119909 քրեական գործերը:
2009 թվականի հուլիսի 23-ին Դավիթ Աբուլաձեն և Ռևազ Գուլբատաշվիլին ձերբակալվել են:
2009 թվականի հուլիսի 25-ին Գելա Աբուլաձեն ձերբակալվել է:
2009 թվականի հուլիսի 26-ին թիվ 14121209 քրեական գործով Ռևազ Գեդևանի Գուլբատաշվիլուն մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը:
2009 թվականի հուլիսի 26-ին թիվ 14121209 քրեական գործով Դավիթ Օմարի Աբուլաձեին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով և 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը:
2009 թվականի հուլիսի 27-ին թիվ 14121209 քրեական գործով Գելա Դեմուրի Աբուլաձեին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը:
2009 թվականի օգոստոսի 21-ին թիվ 14121209 քրեական գործը նախաքննությունը շարունակելու համար ուղարկվել է ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչություն:
2009 թվականի հոկտեմբերի 12-ին թիվ 14121209 քրեական գործով Բեսիկ Ցխովրեբաձեն ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ, 4-րդ կետերով, 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում, որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը:
2009 թվականի նոյեմբերի 23-ին Թինաթին Միխեյիլի Դավիթաշվիլին ձերբակալվել է:
2009 թվականի նոյեմբերի 26-ին թիվ 14121209 քրեական գործով Թինաթին Միխեյիլի Դավիթաշվիլուն մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը:
2009 թվականի դեկտեմբերի 1-ին Գելա Աբուլաձեին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ:
2009 թվականի դեկտեմբերի 1-ին Ռևազ Գեդևանի Գուլբատաշվիլուն առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ: 2009 թվականի դեկտեմբերի 1-ին Դավիթ Օմարի Աբուլաձեին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ:
2009 թվականի դեկտեմբերի 10-ին թիվ 14121209 քրեական գործից անջատվել է Բեսիկ Ցխովրեբաձեի կողմից կազմակերպված խմբի կազմում մի շարք գույքի գաղտնի հափշտակություններ կատարելու, ինչպես նաև անհայտ անձի կողմից Գելա Աբուլաձեի և Ռևազ Գուլբատաշվիլու հետ ՙՎՏԲ Հայաստան՚ բանկի թիվ 4 մասնաճյուղից ավազակային հարձակմամբ գումար հափշտակելու վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է 14121209/1 համարը:
2009 թվականի դեկտեմբերի 28-ին թիվ 14121209 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի դատարան:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի դատարանը 2011 թվականի սեպտեմբերի 15-ի դատավճռով ամբաստանյալ Գելա Դեմուրի Աբուլաձեին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտել է ազատազրկման 9 /ինը/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով` ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով` ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված կարգով` նշանակված պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով, Գելա Դեմուրի Աբուլաձեի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակել ազատազրկում` 11 /տասնմեկ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Պատժի սկիզբը հաշվել 2009 թվականի հուլիսի 25-ից:
Ամբաստանյալ Գելա Դեմուրի Աբուլաձեի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ամբաստանյալ Ռևազ Գեդևանի Գուլբատաշվիլուն մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման 10 /տաս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Պատժի սկիզբը հաշվել 2009 թվականի հուլիսի 23-ից:
Ամբաստանյալ Ռևազ Գեդևանի Գուլբատաշվիլու նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ամբաստանյալ Դավիթ Օմարի Աբուլաձեին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 34-177 հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով դատապարտել է ազատազրկման 6 /վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով` ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված կարգով` նշանակված պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով, Դավիթ Օմարի Աբուլաձեի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակել ազատազրկում` 7 /յոթ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: Պատժի սկիզբը հաշվել 2009 թվականի հուլիսի 23-ից:
Ամբաստանյալ Դավիթ Օմարի Աբուլաձեի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ամբաստանյալ Թինաթին Միխեյիլի Դավիթաշվիլուն մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով դատապարտել է ազատազրկման 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով` ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված կարգով` նշանակված պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով, Թինաթին Միխեյիլի Դավիթաշվիլու նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակել ազատազրկում` 5 /հինգ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Պատժի սկիզբը հաշվել 2009 թվականի նոյեմբերի 23-ից:
Ամբաստանյալ Թինաթին Միխեյիլի Դավիթաշվիլու նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վճռվել է` տուժող Հայկանուշ Կարապետի Գրիգորյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել` Դավիթ Օմարի Աբուլաձեից հօգուտ Հայկանուշ Կարապետի Գրիգորյանի բռնագանձել 3.797.500 /երեք միլիոն յոթ հարյուր իննսունյոթ հազար հինգ հարյուր/ ՀՀ դրամ գումար, որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնաս: Տուժող Վիկտորինա Վասիլի Լեոնովայի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել` Դավիթ Օմարի Աբուլաձեից, Գելա Դեմուրի Աբուլաձեից, Թինաթին Միխեյիլի Դավիթաշվիլուց հօգուտ Վիկտորինա Վասիլի Լեոնովայի բռնագանձել 433.900 /չորս հարյուր երեսուներեք հազար ինը հարյուր/ ՀՀ դրամ գումար, որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնաս: Տուժողի ներկայացուցիչ Կամո Պետրոսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել` Գելա Դեմուրի Աբուլաձեից, Ռևազ Գեդևանի Գուլբատաշվիլուց համապարտությամբ հօգուտ ՙՎՏԲ Հայաստան Բանկ՚ ՓԲԸ-ի բռնագանձել 5.440.080,9 /հինգ միլիոն չորս հարյուր քառասուն հազար ութսուն/ ՀՀ դրամ և ինը լումա գումար, որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնաս: Տուժող Սեդա Համբարձումի Հովհաննիսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել` Գելա Դեմուրի Աբուլաձեից, Ռևազ Գեդևանի Գուլբատաշվիլուց համապարտությամբ հօգուտ Սեդա Համբարձումի Հովհաննիսյանի բռնագանձել 1.000.000 /մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամ գումար, որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնաս: Տուժող Զարուհի Էդվարդի Պետրոսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել` Գելա Դեմուրի Աբուլաձեից, Ռևազ Գեդևանի Գուլբատաշվիլուց հօգուտ Զարուհի Էդվարդի Պետրոսյանի բռնագանձել 80.000 /ութսուն հազար/ ՀՀ դրամ գումար, որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնաս: Տուժողներ Արայիկ Սերգեյի Հակոբյանին, Վեռա Արտյոմի Բոյաջյանին, Նարինե Ալբերտի Չալաբյանին, Ալեքսանդր Անուշավանի Գրիգորյանին իրավունք վերապահել քաղաքացիական դատավարության կարգով հայց հարուցելու դատարան: Տուժողներ Նազիկ Բադալյանի, Ֆելիքս Անդրանիկի Ղազարյանի, Ռուբեն Արարատի Մեսրոպյանի, Հայկ Հովհաննեսի Հակոբյանի, Փառանձեմ Գրիգորի Սողոմոնյանի քաղաքացիական հայցերի հարցը համարել լուծված: Ռևազ Գուլբատաշվիլու /35.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ՙՍամսունգ դ-880՚ մակնիշի բջջային հեռախոս 2 հեռախոսաքարտերով, 317.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկե շղթա էբոնիտե խաչով, 8000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ՙՌօօտս՚ տեսակի ժամացույց/, Դավիթ Աբուլաձեի /8000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ՙՆոկիա-1200՚ մակնիշի բջջային հեռախոս 2 հեռախոսաքարտերով, 3000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկե խաչ, 48.700 ՀՀ դրամ արժողությամբ արծաթե գոտի, 500 ՀՀ դրամ արժողությամբ կաշվե դրամապանակ, 3.088.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ՙVolskwagen Beetl՚ մակնիշի ավտոմեքենա/, Գելա Աբուլաձեի /500 ՀՀ դրամ արժողությամբ կաշվե դրամապանակ, 15000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ՙՍամսունգ SGH E-250՚ մակնիշի բջջային հեռախոս 2 հեռախոսաքարտերով, 14500 ՀՀ դրամ արժողությամբ արժաթե շղթա խաչաձև զարդադրվագներով, 13.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ՙՌեկորդ՚ տեսակի ժամացույց, 4.053.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ՙMitsubishi Pajero V6՚ մակնիշի ավտոմեքենա/ գույքի վրա դրված կալանքը թողնել անփոփոխ:
Վճռվել է նաև` դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո 2009 թվականի նոյեմբերի 17-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված, Բայրոնի փողոցի 8 շենքի 3 բնակարանի դռան ներփորովի փականները, Աբովյան փողոցի 13 շենքի 36 բնակարանի մուտքի դռան թվով 2 փականի միջուկները, Մաշտոցի պողոտա 40 շենքի 20 բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականի միջուկը, Շիրվանզադե 2-րդ շենքի 39 բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականի միջուկը, Կիևյան 6 շենքի 2-րդ բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականները, 3 ծխուկները պահել քրեական գործի հետ միասին, մինչև մասն անջատված թիվ 14121209/1 քրեական գործի ավարտը:
ՙՀոբելյանական՚ տեսակի կոնյակը վերադարձնել Հայկանուշ Գրիգորյանին: ՙԱնահիտ՚ տեսակի կոնյակը, ՙՆաիրի՚ տեսակի կոնյակը, ՙBerville xo՚ տեսակի բռենդին, ՙNapoleon՚ տեսակի կոնյակը, պոլիմերային բարակ խմիչքի տուփը, որի մեջ առկա են 6 հատ 50 միլիգրամանոց տարբեր ՙՎիսկի՚ տեսակի կոլեկցիոն խմիչքներ, կիսաօվալաձև բարակ մետաղից տուփը և դրանում առկա 7 շիշ 50 միլիգրամանոց տարբեր տեսակի կոլեկցիոն խմիչքները, ՙGrants՚ տեսակի վիսկին, ոսկեգույն տուփով մեկ օծանելիքի յուղը, զարդատուփը վերադարձնել Էդիտա Բեգլարյանին: ՙԱրարատ՚ տեսակի 2 շիշ կոնյակները, 4 աղամանները, 1 գդալը, 2 ապարանջանները, 1 սկուտեղն իր 6 բաժակներով, փայտե զարդատուփը, 3 շղթաները, 2 մատանիները, 1 ականջողը, 5 գդալները, 3 հուշանվեր արձանիկները, նետողական դանակը, մտրակը վերադարձնել Վիկտորինա Լեոնովային:
Մեկ զույգ ծածկոցը, ՙՊանասոնիկ՚ մակնիշի հեռակառավարվող հեռախոսը վերադարձնել Փառանձեմ Սողոմոնյանին: Փառանձեմ Սողոմոնյանին ի պահ հանձնված ՙՏոշիբա՚ տեսակի հեռուստացույցը թողնել վերջինիս տնօրինությանը: Մարգարիտա Հակոբյանին ի պահ հանձնված ՙՍամսունգ՚ տեսակի հեռուստացույցը թողնել վերջինիս տնօրինությանը:
Անձնական խուզարկությամբ Ռևազ Գուլբատաշվիլու մոտից հայտնաբերված 22 հատ ԱՄՆ 100 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամները, 1 հատ ԱՄՆ 10 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամը, 6 հատ ռուսական հազար ռուբլի անվանական արժեքի թղթադրամները, անձնական խուզարկությամբ Դավիթ Աբուլաձեի մոտից հայտնաբերված 16 հատ ԱՄՆ 100 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամները, 2 հատ ԱՄՆ 2 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամները, 1 հատ ԱՄՆ 1 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամը, 1 հատ ռուսական 10 ռուբլի անվանական արժեքի թղթադրամը, 1 հատ վրացական 2 լարի անվանական արժեքի թղթադրամը, Թինաթին Դավիթաշվիլու մոտից հայտնաբերված 31 հատ ԱՄՆ 100 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամները, 4 հատ ԱՄՆ 50 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամները, 1 հատ ԱՄՆ 20 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամը, 2 հատ ԱՄՆ 10 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամները, 1 հատ ղազախական 200 տենգե անվանական արժեքի թղթադրամը, 1 հատ վրացական 2 լարի անվանական արժեքի թղթադրամը, 1 հատ ռուսական 1 ռուբլի մետաղադրամը, Գելա Աբուլաձեի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված 3 հատ ԱՄՆ 100 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամները, 3 հատ ռուսական 1000 ռուբլի անվանական արժեքի թղթադրամները, ուղղել հանցագործությամբ տուժողներին պատճառված վնասների հատուցմանը:
Վճռվել է նաև` դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո 2009 թվականի նոյեմբերի 17-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված, Բայրոնի փողոցի 8 շենքի 3 բնակարանի դռան ներփորովի փականները, Աբովյան փողոցի 13 շենքի 36 բնակարանի մուտքի դռան թվով 2 փականի միջուկները, Մաշտոցի պողոտա 40 շենքի 20 բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականի միջուկը, Շիրվանզադե 2-րդ շենքի 39 բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականի միջուկը, Կիևյան 6 շենքի 2-րդ բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականները, 3 ծխուկները պահել քրեական գործի հետ միասին, մինչև մասն անջատված թիվ 14121209/1 քրեական գործի ավարտը:
ՙՀոբելյանական՚ տեսակի կոնյակը վերադարձնել Հայկանուշ Գրիգորյանին: ՙԱնահիտ՚ տեսակի կոնյակը, ՙՆաիրի՚ տեսակի կոնյակը, ՙBerville xo՚ տեսակի բռենդին, ՙNapoleon՚ տեսակի կոնյակը, պոլիմերային բարակ խմիչքի տուփը, որի մեջ առկա են 6 հատ 50 միլիգրամանոց տարբեր ՙՎիսկի՚ տեսակի կոլեկցիոն խմիչքներ, կիսաօվալաձև բարակ մետաղից տուփը և դրանում առկա 7 շիշ 50 միլիգրամանոց տարբեր տեսակի կոլեկցիոն խմիչքները, ՙGrants՚ տեսակի վիսկին, ոսկեգույն տուփով մեկ օծանելիքի յուղը, զարդատուփը վերադարձնել Էդիտա Բեգլարյանին: ՙԱրարատ՚ տեսակի 2 շիշ կոնյակները, 4 աղամանները, 1 գդալը, 2 ապարանջանները, 1 սկուտեղն իր 6 բաժակներով, փայտե զարդատուփը, 3 շղթաները, 2 մատանիները, 1 ականջողը, 5 գդալները, 3 հուշանվեր արձանիկները, նետողական դանակը, մտրակը վերադարձնել Վիկտորինա Լեոնովային:
Մեկ զույգ ծածկոցը, ՙՊանասոնիկ՚ մակնիշի հեռակառավարվող հեռախոսը վերադարձնել Փառանձեմ Սողոմոնյանին: Փառանձեմ Սողոմոնյանին ի պահ հանձնված ՙՏոշիբա՚ տեսակի հեռուստացույցը թողնել վերջինիս տնօրինությանը: Մարգարիտա Հակոբյանին ի պահ հանձնված ՙՍամսունգ՚ տեսակի հեռուստացույցը թողնել վերջինիս տնօրինությանը:
Անձնական խուզարկությամբ Ռևազ Գուլբատաշվիլու մոտից հայտնաբերված 22 հատ ԱՄՆ 100 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամները, 1 հատ ԱՄՆ 10 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամը, 6 հատ ռուսական հազար ռուբլի անվանական արժեքի թղթադրամները, անձնական խուզարկությամբ Դավիթ Աբուլաձեի մոտից հայտնաբերված 16 հատ ԱՄՆ 100 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամները, 2 հատ ԱՄՆ 2 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամները, 1 հատ ԱՄՆ 1 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամը, 1 հատ ռուսական 10 ռուբլի անվանական արժեքի թղթադրամը, 1 հատ վրացական 2 լարի անվանական արժեքի թղթադրամը, Թինաթին Դավիթաշվիլու մոտից հայտնաբերված 31 հատ ԱՄՆ 100 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամները, 4 հատ ԱՄՆ 50 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամները, 1 հատ ԱՄՆ 20 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամը, 2 հատ ԱՄՆ 10 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամները, 1 հատ ղազախական 200 տենգե անվանական արժեքի թղթադրամը, 1 հատ վրացական 2 լարի անվանական արժեքի թղթադրամը, 1 հատ ռուսական 1 ռուբլի մետաղադրամը, Գելա Աբուլաձեի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված 3 հատ ԱՄՆ 100 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամները, 3 հատ ռուսական 1000 ռուբլի անվանական արժեքի թղթադրամները, ուղղել հանցագործությամբ տուժողներին պատճառված վնասների հատուցմանը:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի սեպտեմբերի 15-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են բերել պաշտպան` Գեղամ Հակոբյանը և ամբաստանյալ Գելա Աբուլաձեն, ամբաստանյալ` Դավիթ Աբուլաձեի շահերի պաշտպան` Անժելա Հոբոսյանը, ամբաստանյալ Թինաթին Դավիթաշվիլու շահերի պաշտպան` Ռուբեն Չիբուխչյանը, ամբաստանյալներ` Դավիթ Աբուլաձեն, Թինաթին Դավիթաշվիլուն և Ռևազ Գուլբադաշվիլին, որոնք Վերաքննիչ քրեական դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ:
Դատավարության մյուս մասնակիցների կողմից այլ վերաքննիչ բողոքներ և գրավոր պատասխաններ չեն ներկայացվել:
Քրեական գործը ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանում ստացվել է 2011 թվականի հոկտեմբերի 25-ին:


2.Գործի փաստական հանգամանքները.

Գելա Դեմուրի Աբուլաձեին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով այն արարքների համար, որ նա հանդիսանալով իր ազգական Դավիթ Օմարի Աբուլաձեի, նրա հետ փաստացի ամուսնական կապերի մեջ գտնվող Թինաթին Միխեյիլի Դավիթաշվիլու և նրանց մտերիմ Բեսիկ Օմարի Ցխովրեբաձեի մասնակացությամբ` Երևան քաղաքում ուրիշի գույքի հափշտակություններ կատարելու նպատակով ստեղծված կայուն կազմակերպված խմբի անդամ, Վրաստանի Հանրապետությունից ժամանել է Հայաստանի Հանրապետություն, նրանց հետ ժամանակավոր բնակություն հաստատել Երևան քաղաքի Հարավ-Արևմտյան թաղամասի Սվաճյան փողոցի 56 շենքի 44 բնակարնում և 2009թ. հունիս-հուլիս ամիսներին մասնակցել է կազմակերպված խմբի կողմից կատարված մի շարք հանցագործություններին: Մասնավորապես, ըստ նախապես որոշված դերաբաշխման, Թինաթին Դավիթաշվիլու հետ բնակարանների մուտքի դռները թակելու կամ դռների զանգի կոճակները սեղմելու միջոցով նախօրոք ստուգել են Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 15 շենքի 30, Մաշտոցի պողոտայի 40 շենքի 21, Աբովյան փողոցի 13 շենքի 36, Մաշտոցի պողոտայի 40 շենքի 40, Մաշտոցի պողոտայի 16 շենքի 23, Բայրոնի փողոցի 8 շենքի 3, Բայրոնի փողոցի 12 շենքի 30, Բայրոնի փողոցի 12 շենքի 35, Այգեստան 7-րդ փողոցի 1-ին շենքի 39, Մաշտոցի պողոտայի 15 շենքի 137 բնակարաններում բնակիչների առկայությունը և համոզվելով, որ նշված հասցեներում որևէ անձ չի բնակվում, այդ մասին հաղորդել են կազմակերպված խմբի անդամներ Դավիթ Աբուլաձեին և Բեսիկ Ցխովրեբաձեին: Վերջիններս ստանալով Թինաթին Դավիթաշվիլու և Գելա Աբուլաձեի հաղորդած տեղեկությունները, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ մուտքի դռների ներփորովի փականները կոտրելու եղանակով ապօրինի մուտք են գործել վերը նշված բնակարանները և կատարել ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություններ և հափշտակությունների փորձեր:
Այդ թվում`
2009թ. հունիսի 29-ի լույս 30-ի գիշերն ընկած ժամանակահատվածում ապօրինի մոտք են գործել Արտյոմ Աղասու Միրզոյանի` Երևան քաղաքի Մաշտոցի փողոցի 40 շենքի 40 բնակարան և գաղտնի հափշտակել զգալի չափերի հասնող 180.000 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլսի 5-ին, ժամը 0540-ի սահմաններում ապօրինի մուտք են գործել Նազիկ Վլադիմիրի Բադալյանի` Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի 13 շենքի 36 բնակարան և փորձել են կատարել գողություն, սակայն հանցագործությունը ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ միացել է բնակարանի ահազանգման ազդանշանային համակարգը:
2009թ. հուլիսի 05-ից մինչև հուլիսի 10-ն ընկած ժամանակահատվածում ապօրինի մուտք են գործել Էդիտա Յուրիի Բեգլարյանի` Երևան քաղաքի Մաշտոցի փողոցի 16-րդ շենքի 23 բնակարան և գաղտնի հափշտակել առանձնապես խոշոր չափերի հասնող 7.905.000 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիսի 21-ի գիշերն ապօրինի մուտք են գործել Վիկտորինա Վասիլի Լեոնովայի` Երևան քաղաքի Բայրոնի փողոցի 8 շենքի 3-րդ բնակարան և գաղտնի հափշտակել զգալի չափերի հասնող 371.700 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիսի 18-ի գիշերը կոտրելով Ֆելիքս Անդրանիկի Ղազարյանին պատկանող Երևան քաղաքի Բայրոնի փողոցի 12 շենքի 30 բնակարանի մուտքի դռան մեկ փականը փորձել են ապօրինի մուտք գործել բնակարան և կատարել գողություն, սակայն չկարողանալով բացել մուտքի դռան հաջորդ փականը հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով:
2009թ. հուլիս ամսվա կեսերին ապօրինի մուտք են գործել Հայկ Հովհաննեսի Հակոբյանի` Երևան քաղաքի Բայրոնի փողոցի 12 շենքի 35 բնակարան և գաղտնի հափշտակել խոշոր չափերի հասնող 663.000 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիսի 17-ից մինչև հուլիսի 22-ն ընկած ժամանակահատվածում ապօրինի մուտք են գործել Փառանձեմ Գրիգորի Սողոմոնյանի` Երևան քաղաքի Այգեստան 7-րդ փողոցի 1-ին շենքի 39 բնակարան և գաղտնի հափշտակել զգալի չափերի հասնող 204.000 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիսի 17-ից մինչև հուլիսի 22-ն ընկած ժամանակահատվածում ապօրինի մուտք են գործել Մարգարիտա Սերգեյի Հակոբյանի` Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 15 շենքի 144 բնակարան և գաղտնի հափշտակել զգալի չափերի հասնող 430.000 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիսի 18-ի լույս 19-ի գիշերն ընկած ժամանակահատվածում կոտրելով Գոհար Սիրեկանի Կոստանյանի` Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 40 շենքի 20 բնակարանի մուտքի դռան փականը, փորձել են մուտք գործել բնակարան, սակայն լսելով բնակարանում տեղադրված ձայնային ահազանգման սարքի ազդանշանը, փախչել են և հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով:
2009թ. հուլիս ամսվա վերջին տեխնիկական միջոցի գործադրմամբ փորձել են կոտրել Ռուբեն Արարատի Մեսրոպյանին պատկանող Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 15 շենքի 137 բնակարանի մուտքի դռան փականը, ապօրինի մուտք գործել բնակարան և կատարել գողություն, սակայն չկարողանալով բացել մուտքի դռան փականը, հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով:
Բացի դա Գելա Աբուլաձեն նախնական համաձայնության գալով Ռևազ Գեդևանի Գուլբատաշվիլու և քննությամբ ինքնությունը չպարզված անձի հետ, 2009թ. հուլիսի 22-ին, ժամը 09.27-ին ավազակային հարձակում կատարելու նպատակով, մուտք է գործել Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտայի 56 հասցեում գտնվող ՙՎՏԲ Հայաստան՚ բանկի թիվ 4 մասնաճուղ, որտեղ Ռևազ Գուլբատաշվիլին կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով` բռունցքներով հարվածներ հասցնելով մասնաճուղի կառավարիչ Սեդա Հովհաննիսյանի գլխին նրա առողջությանը պատճառել է միջին ծանրության վնաս, որից հետո Գելա Աբուլաձեն Ռևազ Գուլբատաշվիլու և քննությամբ ինքնությունը չպարզված անձի հետ կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքներ են տվել մասնաճուղի մասնագետ Զարուհի Պետրոսյանին և ավազակային հարձակմամբ հափշտակել են Սեդա Հովհաննիսյանի աշխատասեղանի դարակներում գտնված, մասնաճուղին պատկանող առանձնապես խոշոր չափերի հասնող 3.900.385.7 ՀՀ դրամ, 1.110.664 ՀՀ դրամին համարժեք 3.040.0 ԱՄՆ դոլար, 217.711.2 ՀՀ դրամին համարժեք 420 եվրո և 211.320.0 ՀՀ դրամին համարժեք 18.000 ՌԴ ռուբլի գումարները, ինչպես նաև Զարուհի Պետրոսյանի ձեռքում եղած ՙՄոտորոլա վ-3՚ մակնիշի 80.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ բջջային հեռախոսը: Այնուհետև Գելա Աբուլաձեն Ռևազ Գուլբատաշվիլու և ինքնությունը չպարզված անձի հետ կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքներ տալով մասնաճուղի մասնագետ Զարուհի Պետրոսյանին, նրանից վերցրել են մասնաճյուղի պահոցի բանալիները, բացել պահոցը, սակայն գումար չգտնելով հեռացել են մասնաճուղից:
Ռևազ Գեդևանի Գուլբատաշվիլուն մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, այն արարքի համար, որ նա նախնական համաձայնության գալով Գելա Դեմուրի Աբուլաձեի և քննությամբ ինքնությունը չպարզված անձի հետ, 2009թ. հուլիսի 22-ին, ժամը 09.27-ին ավազակային հարձակում կատարելու նպատակով, մուտք է գործել Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտայի 56 հասցեում գտնվող ՙՎՏԲ Հայաստան՚ բանկի թիվ 4 մասնաճուղ, որտեղ Ռևազ Գուլբատաշվիլին կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով` բռունցքներով հարվածներ հասցնելով մասնաճուղի կառավարիչ Սեդա Հովհաննիսյանի գլխին, նրա առողջությանը պատճառել է միջին ծանրության վնաս, որից հետո Գելա Աբուլաձեի և քննությամբ ինքնությունը չպարզված անձի հետ կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքներ են տվել մասնաճուղի մասնագետ Զարուհի Պետրոսյանին և ավազակային հարձակմամբ հափշտակել են Սեդա Հովհաննիսյանի աշխատասեղանի դարակներում գտնվող, մասնաճուղին պատկանող առանձնապես խոշոր չափերի հասնող 3.900.385.7 ՀՀ դրամ, 1.110.664 ՀՀ դրամին համարժեք 3.040.0 ԱՄՆ դոլար, 217.711.2 ՀՀ դրամին համարժեք 420 եվրո և 211.320.0 ՀՀ դրամին համարժեք 18.000 ՌԴ ռուբլի գումարները, ինչպես նաև Զարուհի Պետրոսյանի ձեռքում եղած ՙՄոտորոլա վ-3՚ մակնիշի 80.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ բջջային հեռախոսը: Այնուհետև Ռևազ Գուլբատաշվիլին Գելա Աբուլաձեի և ինքնությունը չպարզված անձի հետ կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքներ տալով մասնաճուղի մասնագետ Զարուհի Պետրոսյանին, նրանից վերցրել են մասնաճյուղի պահոցի բանալիները, բացել պահոցը, սակայն գումար չգտնելով հեռացել են մասնաճուղից:
Դավիթ Օմարի Աբուլաձեին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 177 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, այն արարքի համար, որ նա նախկինում երեք անգամ դատապարտված լինելով, որից մեկ անգամ գույքի գաղտնի հափշտակության համար, դատվածությունը չմարված, հանդիսանալով իր ազգական Գելա Դեմուրի Աբուլաձեի, նրա մտերիմ Բեսիկ Օմարի Ցխովրեբաձեի, իր հետ փաստացի ամուսնական կապերի մեջ գտնվող Թինաթին Միխեյիլի Դավիթաշվիլու մասնակացությամբ` Երևան քաղաքում ուրիշի գույքի հափշտակություններ կատարելու նպատակով ստեղծված կայուն կազմակերպված խմբի անդամ, Վրաստանի Հանրապետությունից ժամանել է Հայաստանի Հանրապետություն, նրանց հետ ժամանակավոր բնակություն հաստատել Երևան քաղաքի Հարավ-Արևմտյան թաղամասի Սվաճյան 56 շենքի 44 բնակարնում և 2009թ. հունիս-հուլիս ամիսներին մասնակցել է կազմակերպված խմբի կողմից կատարված մի շարք հանցագործություններին: Մասնավորապես, ըստ նախապես որոշված դերաբաշխման, Գելա Աբուլաձեն Թինաթին Դավիթաշվիլու հետ բնակարանների մուտքի դռները թակելու կամ դռների զանգի կոճակները սեղմելու միջոցով նախօրոք ստուգել են Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 15 շենքի 30, Մաշտոցի պողոտայի 40 շենքի 21, Աբովյան փողոցի 13 շենքի 36, Մաշտոցի պողոտայի 40 շենքի 40, Մաշտոցի պողոտայի 16 շենքի 23, Բայրոնի փողոցի 8 շենքի 3, Բայրոնի փողոցի 12 շենքի 30, Բայրոնի փողոցի 12 շենքի 35, Այգեստան 7-րդ փողոցի 1-ին շենքի 39, Մաշտոցի պողոտայի 15 շենքի 137 բնակարաններում բնակիչների առկայությունը և համոզվելով, որ նշված հասցեներում որևէ անձ չի բնակվում, այդ մասին հաղորդել են Դավիթ Աբուլաձեին և կազմակերպված խմբի անդամ Բեսիկ Ցխովրեբաձեին: Վերջիններս ստանալով Թինաթին Դավիթաշվիլու և Գելա Աբուլաձեի հաղորդած տեղեկությունները, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ մուտքի դռների ներփորովի փականները կոտրելու եղանակով ապօրինի մուտք են գործել վերը նշված բնակարանները և կատարել ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություններ և հափշտակությունների փորձեր:
Բացի վերը նշված հանցագործություններից Դավիթ Աբուլաձեն և Բեսիկ Ցխովրեբաձեն կատարել են գույքի գաղտնի հափշտակություններ Երևան քաղաքի Կիևյան փողոցի 6-րդ շենքի 2-րդ և Շիրվանզադե փողոցի 2-րդ շենքի 39 բնակարաններից և փորձել են գողություն կատարել Շիրվանզադեի փողոցի 2-րդ շենքի 37 բնակարանից:
Այսպես`
2009թ. հունիսի 29-ի լույս 30-ի գիշերն ընկած ժամանակահատվածում ապօրինի մուտք են գործել Արտյոմ Աղասու Միրզոյանի` Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 40շ.40 բնակարան և գաղտնի հափշտակել 180.000 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլսի 5-ին, ժամը 0540-ի սահմաններում ապօրինի մուտք են գործել Նազիկ Վլադիմիրի Բադալյանի` Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի 13 շենքի 36 բնակարան և փորձել են կատարել գողություն, սակայն հանցագործությունը ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ միացել է բնակարանի ահազանգման ազդանշանային համակարգը:
2009թ. հուլիսի 05-ից մինչև հուլիսի 10-ն ընկած ժամանակահատվածում ապօրինի մուտք են գործել Էդիտա Յուրիի Բեգլարյանի` Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 16-րդ շենքի 23 բնակարան և գաղտնի հափշտակել առանձնապես խոշոր չափերի հասնող 7.905.000 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիսի 05-ից մինչև հուլիսի 10-ն ընկած ժամանակահատվածում ապօրինի մուտք են գործել Հայկանուշ Կարապետի Գրիգորյանի` Երևան քաղաքի Կիևյան փողոցի 6-րդ շենքի 2 բնակարան և գաղտնի հափշտակել առանձնապես խոշոր չափերի հասնող 3.825.000 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիսի 21-ի գիշերն ապօրինի մուտք են գործել Վիկտորինա Վասիլի Լեոնովայի` Երևան քաղաքի Բայրոնի փողոցի 8 շենքի 3-րդ բնակարան և գաղտնի հափշտակել 371.700 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիսի 18-ի գիշերը կոտրելով Ֆելիքս Անդրանիկի Ղազարյանին պատկանող Երևան քաղաքի Բայրոնի փողոցի 12 շենքի 30 բնակարանի մուտքի դռան մեկ փականը, փորձել են ապօրինի մուտք գործել բնակարան և կատարել գողություն, սակայն չկարողանալով բացել մուտքի դռան հաջորդ փականը, հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով:
2009թ. հուլիս ամսվա կեսերին ապօրինի մուտք են գործել Հայկ Հովհաննեսի Հակոբյանի` Երևան քաղաքի Բայրոնի փողոցի 12 շենքի 35 բնակարան և գաղտնի հափշտակել 663.000 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիսի 16-ից մինչև հուլիսի 18-ն ընկած ժամանակահատվածում ապօրինի մուտք են գործել Ալեքսանդր Անուշավանի Գրիգորյանի` Երևան քաղաքի Շիրվանզադեի փողոցի 2-րդ շենքի 39 բնակարան և գողացել 665.000 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիսի 17-ից մինչև հուլիսի 22-ն ընկած ժամանակահատվածում ապօրինի մուտք են գործել Փառանձեմ Գրիգորի Սողոմոնյանի` Երևան քաղաքի Այգեստան 7-րդ փողոցի 1-ին շենքի 39 բնակարան և գաղտնի հափշտակել 204.000 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիսի 17-ից մինչև հուլիսի 22-ն ընկած ժամանակահատվածում ապօրինի մուտք են գործել Մարգարիտա Սերգեյի Հակոբյանի` Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 15 շենքի 144 բնակարան և գաղտնի հափշտակել 430.000 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիսի18-ի լույս 19-ի գիշերը ընկած ժամանակահատվածում կոտրելով Գոհար Սիրեկանի Կոստանյանի` Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 40 շենքի 20 բնակարանի մուտքի դռան փականը, փորձել են մուտք գործել բնակարան, սակայն լսելով բնակարանում տեղադրված ձայնային ահազանգման սարքի ազդանշանը, փախչել են և հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել` իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով:
2009թ. հուլիս ամսվա երկրորդ կեսին ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, տեխնիկական միջոցի գործադրմամբ փորձել են կոտրել Հույրենիկ Հրաչիկի Մարգարյանի` Երևան քաղաքի Շիրվանզադե փողոցի 2 շենքի 37 բնակարանի մուտքի դռան փականը, ապօրինի մուտք գործել բնակարան և կատարել գողություն, սակայն չկարողանալով բացել մուտքի դռան փականը, հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել` իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով:
2009թ. հուլիս ամսվա վերջին տեխնիկական միջոցի գործադրմամբ փորձել են կոտրել Ռուբեն Արարատի Մեսրոպյանին պատկանող Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 15 շենքի 137 բնակարանի մուտքի դռան փականը, ապօրինի մուտք գործել բնակարան և կատարել գողություն, սակայն չկարողանալով բացել մուտքի դռան փականը հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով:
Թինաթին Միխեյիլի Դավիթաշվիլուն մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, այն արարքի համար, որ նա ներգրավվելով իր հետ փաստացի ամուսնական կապերի մեջ գտնվող Դավիթ Օմարի Աբուլաձեի, վերջինիս ազգական Գելա Դեմուրի Աբուլաձեի և նրանց մտերիմ Բեսիկ Օմարի Ցխովրեբաձեի մասնակացությամբ` Երևան քաղաքում ուրիշի գույքի հափշտակություններ կատարելու նպատակով ստեղծված կայուն կազմակերպված խմբում, Վրաստանի Հանրապետությունից ժամանել է Հայաստանի Հանրապետություն, նրանց հետ ժամանակավոր բնակություն հաստատել Երևան քաղաքի Հարավ-Արևմտյան թաղամասի Սվաճյան փողոցի 56 շենքի 44 բնակարանում և 2009թ. հունիս-հուլիս ամիսներին մասնակցել է կազմակերպված խմբի կողմից կատարված մի շարք հանցագործություններին: Մասնավորապես, ըստ նախապես որոշված դերաբաշխման, Գելա Աբուլաձեի հետ բնակարանների մուտքի դռները թակելու կամ դռների զանգի կոճակները սեղմելու միջոցով նախօրոք ստուգել են Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 15 շենքի 30, Մաշտոցի պողոտայի 40 շենքի 21, Աբովյան փողոցի 13 շենքի 36, Մաշտոցի պողոտայի 40 շենքի 40, Մաշտոցի պողոտայի 16 շենքի 23, Բայրոնի փողոցի 8 շենքի 3, Բայրոնի փողոցի 12 շենքի 30, Բայրոնի փողոցի 12 շենքի 35, Այգեստանի 7-րդ փողոցի 1-ին շենքի 39, Մաշտոցի պողոտայի 15 շենքի 137 բնակարաններում բնակիչների առկայությունը և համոզվելով, որ նշված հասցեներում որևէ անձ չի բնակվում, այդ մասին հաղորդել են կազմակերպված խմբի մյուս անդամներ Դավիթ Աբուլաձեին և Բեսիկ Ցխովրեբաձեին: Վերջիններս ստանալով Թինաթին Դավիթաշվիլու և Գելա Աբուլաձեի հաղորդած տեղեկությունները, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ մուտքի դռների փականները կոտրելու եղանակով ապօրինի մուտք են գործել վերը նշված բնակարանները և կատարել ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություններ, հափշտակությունների փորձեր: Այդ թվում`
2009թ. հունիսի 29-ի լույս 30-ի գիշերն ընկած ժամանակահատվածում ապօրինի մոտք են գործել Արտյոմ Աղասու Միրզոյանի` Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 40 շենքի 40 բնակարան և գաղտնի հափշտակել զգալի չափերի հասնող 180.000 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիսի 5-ին, ժամը 05.40-ի սահմաններում ապօրինի մուտք են գործել Նազիկ Վլադիմիրի Բադալյանի Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի 13 շենքի 36 բնակարան և փորձել են կատարել գողություն, սակայն հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ միացել է բնակարանի ահազանգման ազդանշանային համակարգը և դիմել են փախուստի:
2009թ. հուլիսի 05-ից մինչև հուլիսի 10-ը ընկած ժամանակահատվածում ապօրինի մուտք են գործել Էդիտա Յուրիի Բեգլարյանի` Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 16-րդ շենքի 23 բնակարան և գաղտնի հափշտակել առանձնապես խոշոր չափերի` 7.905.000 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիսի 21-ի գիշերը ապօրինի մուտք են գործել Վիկտորինա Վասիլի Լեոնովայի` Երևան քաղաքի Բայրոնի փողոցի 8 շենքի 3-րդ բնակարան և գաղտնի հափշտակել զգալի չափերի` 371.700 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիսի 18-ի գիշերը կոտրելով Ֆելիքս Անդրանիկի Ղազարյանին պատկանող Երևան քաղաքի Բայրոնի փողոցի 12 շենքի 30 բնակարանի մուտքի դռան մեկ փականը փորձել են ապօրինի մուտք գործել բնակարան և կատարել գողություն, սակայն չկարողանալով բացել մուտքի դռան հաջորդ փականը հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով:
2009թ. հուլիս ամսվա կեսերին ապօրինի մուտք են գործել Հայկ Հովհաննեսի Հակոբյանի` Երևան քաղաքի Բայրոնի փողոցի 12 շենքի 35 բնակարան և գաղտնի հափշտակել խոշոր չափերի` 663.000 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիսի 17-ից մինչև հուլիսի 22-ը ընկած ժամանակահատվածում ապօրինի մուտք են գործել Փառանձեմ Գրիգորի Սողոմոնյանի` Երևան քաղաքի Այգեստան 7-րդ փողոցի 1-ին շենքի 39 բնակարան և գաղտնի հափշտակել զգալի չափերի` 204.000 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիսի 17-ից մինչև հուլիսի 22-ն ընկած ժամանակահատվածում ապօրինի մուտք են գործել Մարգարիտա Սերգեյի Հակոբյանի` Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 15 շենքի 144 բնակարան և գաղտնի հափշտակել զգալի չափերի` 430.000 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիսի18-ի լույս 19-ի գիշերը ընկած ժամանակահատվածում կոտրելով Գոհար Սիրեկանի Կոստանյանի` Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 40 շենքի 20 բնակարանի մուտքի դռան փականը, փորձել են մուտք գործել բնակարան, սակայն լսելով բնակարանում տեղադրված ձայնային ահազանգման սարքի ազդանշանը, փախչել են և հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել` իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով:
2009թ. հուլիս ամսվա վերջին տեխնիկական միջոցի գործադրմամբ փորձել են կոտրել Ռուբեն Արարատի Մեսրոպյանին պատկանող Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 15 շենքի 137 բնակարանի մուտքի դռան փականը, ապօրինի մուտք գործել բնակարան և կատարել գողություն, սակայն չկարողանալով բացել մուտքի դռան փականը հանցագործությունը ավարտին չեն հասցրել` իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով:



3. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջները.


ա/ Գեղամ Հակոբյանի և ամբաստանյալ Գելա Աբուլաձեի վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.

Ըստ պաշտպանի` Գելա Աբուլաձեի նկատմամբ Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. սեպտեմբերի 15-ի ԵԱՔԴ/0188/01/09 դատավճռով թույլ է տրվել նյութական, դատավարական և Եվրոպական կոնվենիցիայի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք Գելա Աբուլաձեի համար առաջացրել են ծանր հետևանքներ:
Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պայմանը, համաձայն որի ՙՀանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ՚, իսկ 4-րդ մասը սահմանում է. ՙՄեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի՚:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը Գելա Աբուլաձեին անհիմն կերպով մեղավոր է ճանաչել և դատապարտել այնպիսի արարքների համար, որոնք Գ. Աբուլաձեն չի կատարել և դրանց կատարումը չի հաստատվել դատական քննությամբ հետազոտված ապացույցներով, այլ ավելին դատական քննությամբ հիմնովին հերքվել է Գ. Աբուլաձեի կողմից որևէ հանցագործություն կատարելու հանգամանքը:
Ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից արված հետևությունները հիմնված չեն գործով ձեռք բերված ապացույցների վրա և դրանք միայն անհիմն ենթադրություններ են, որոնք չեն հաստատվել քրեական գործի քննությամբ:
Մասնավորապես.
Գելա Աբուլաձեին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքը մեղադրանքի կողմը հիմնավորում է Թինաթին Դավիթաշվիլիի նախաքննական ցուցմունքով:
Մինչդեռ Թինաթին Դավիտաշվիլին հենց նախաքննության ընթացքում հրաժարվել էր իր նախկին ցուցմունքներից և դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել, այն մասին, որ ինքը Դավիթ Աբուլաձեի հետ շուրջ 16 տարի գտնվում է փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ և Երևան է եկել միայն նրա մասին հոգ տանելու և տնտեսությունը վարելու համար: Տանից դուրս է եկել միայն շենքի կողքի խանութից գնումներ կատարելու համար և ազատ ժամանակ շփվել է հարևանների հետ: Ինքը չգիտեր որ Դավիթը գողություն է կատարում: Դավիթը երբեք թույլ չէր տա, որ ինքը գողության մասնակցեր: Վերջին անգամ ՀՀ եկել են Գելայի, Դավիթի և Ռևազի հետ: Եկել են Գելայի մեքենայով: Հուլիսի 22-ին վեր են կացել, ինքն արդուկել է Ռևազի վերնաշապիկը և ճանպարհել է նրան: Գելան ներքևում էր: Հետո Ռևազը վերադարձել է: Իրենք պետք է Վրաստան վերադառնային հուլիսի 24-ին, բայց Դավիթն ու Ռևազը որոշել են վերադառնալ այդ օրը: Բագրատաշենի մաքսային կետում ոստիկանները հարձակվել են իրենց մեքենայի վրա, իրենց տարել ինչ որ սենյակ և տղամարդկանց ծեծի ենթարկել: Գիշերն իրենց տարել են ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Մեկ շաբաթ իրեն պահել են ոստիկանության բաժնում` Արաբկիրի բաժնի օպերլիազոր Ջանիկ Մարությանի աշխատասենյակում: Վերջինս իրեն ասել է, որ եթե անի այնպես ինչպես իրենք կասեն, ոչ մի խնդիր չի ունենա: Ջ. Մարությանն իրեն սովորեցրել է ասել, իբր թե ինքը Գելայի հետ ստուգել է բնակարաններում բնակիչների առկայությունը, որից հետո գիշերը Դավիթը, Բեսիկը և Գելան այդ բնակարաններից կատարել են գողություններ: Նախապես իրեն տարել և ցույց է տվել մի քանի բնակարաններ, ասելով, որ եթե պետք լինի դու էլ պետք է ցույց տաս, քանի որ Դավիթն էլ է ցույց տվել: Որից հետո` հուլիսի 29-ին իրեն բաց են թողել: Ինքը բնակարան է վարձել Զեյթուն թաղամասում և բնակվել այնտեղ: Անձնագիրն իր մոտ է եղել և կարող էր մեկնել Վրաստան, սակայն ինքը ցանկություն չի ունեցել փախչելու, որովհետև գիտեր, որ անմեղ է: Երբ քննիչի մոտ ցուցմունք տալու ժամանակ ինքն իր պաշտպանին հայտնել է, որ սուտ է ասել, որ այդպիսի բան չի եղել, դրանից մեկ շաբաթ հետո` նոյեմբերի 23-ին քննիչն իրեն կանչել է հարցաքննության և ասել է, որ ձերբակալում է: Թ.Դավիթաշվիլին իր ցուցմունքում և ճառում մանրամասն նկարագրել է, թե ինչպիսի անմարդկային և դաժան վերաբերմունքի և սպառնալիքների ու վախի ազդեցության տակ է տվել Գելա Աբուլաձեի դեմ կեղծ ցուցմունքը: Այսինքն Թ. Դավիթաշվիլու 26.07.2009թ. ցուցմունքը, որը դատարանի կողմից անհիմն կերպով համարվել է արժանահավատ, ի սկզբանե հանդիսացել է անթույլատրելի ապացույց, քանի որ վերցվել է սպառնալիքի և խոշտանգումների ազդեցության տակ, իսկ հավաստիության տեսանկյունից միանշանակ պետք է դիտել ոչ հավաստի, քանի որ Թինաթին Դավիթաշվիլին նախաքննական հետագա ցուցմունքներում և դատաքննական ցուցմունքներում հայտնեց իրականությունը և պնդեց, որ թե ինքը, թե Գելա Աբուլաձեն որևէ գողության չեն մասնակցել և որևէ կապ չունեն վերագրվող արարքներին:
Ինչ վերաբերվում է կասկածյալի կարգավիճակում Դավիթ Աբուլաձեից կորզված /ավելի կոնկրետ թելադրված/ ցուցմունքները որպես Գ.Աբուլաձեի գողություններին մանակցելու փաստը հիմնավորող ապացույց օգտագործելուն, ապա սա նույնպես անհիմն է, քանի որ Դ. Աբուլաձեն, իր նախաքննական բոլոր ցուցմունքներով հերքել է այդ փաստը, դատարանում նույնպես բացառեց Գ. Աբուլաձեի մասնակցությունը որևէ հանցագործությանը:
Դատաքննության ընթացքում Դավիթ Աբուլաձեն իր ցուցմունքով հայտնել է, որ նախաքննության ընթացքում ցուցմուքները գրվել են բռնության ազդեցության ներքո:
Այսինքն Թինաթին Դավիթաշվիլու և Դավիթ Աբուլաձեի նախաքննական ցուցմունքները ձեռք են բերվել բռնության, սպառնալիքի և այլ անօրինական գործողությունների ազդեցության տակ և որևէ պարագայում դրանք չէին կարող համարվել թույլատրելի ապացույց, այն պարագայում, երբ այդ նույն անձանց նախաքննական և դատաքննական մնացած բոլոր ցուցմունքներով հիմնավոր կերպով հերքվել է Գ.Աբուլաձեի գողություններին մասնակցությության հանգամանքը և հիմնավորվել նախաքննության սկզբում սուտ ցուցմունքներ տալու պատճառները, որոնք են բռնությունը և սպառնալիքը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետերի համաձայն ՙՔրեական գործով վարույթում մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և որպես ապացույց օգտագործվել այն նյութերը, որոնք ձեռք են բերվել
1.բռնությամբ, սպառնալիքով, խաբեությամբ, անձին ծաղրի ենթարկելով, ինչպես նաև այլ անօրինական գործողություններով
2.կասկածյալի և մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքի, դատավարության լեզվին չտիրապետող անձանց իրավունքների` սույն օրենսգրքով նախատեսված լրացուցիչ երաշխիքների էական խախտմամբ:
Իսկ որ սույն քրեական գործով բոլոր ամբաստանյալների նկատմամբ նախաքննության ընթացքում եղել են բռնություններ և այլ անմարդկային վերաբերմունք և դրա արդյունքում են կորզվել իրականությանը չհամապատասխանող ցուցմունքները, դատաքննությամբ բազմիցս հիմնավորվեց և անհերքելիորեն հաստատվեց, անգամ դատարանին ներկայացված բռնության ակնհայտ հետքեր պարունակող լուսանկարով:
Դատարանի ակնհայտ ոչ օբյեկտիվ վերլուծության և գործում առկա ապացույցների թերի գնահատման արդյունքում Վրաստանի Հանրապետության քաղաքացին, որի մեղքը որևէ կերպ չապացուցվեց դատական քննությամբ, ենթարկվեց անօրինական ու անհիմն դատապարտման, այն պարագայում, որ դատաքննության արդյունքներն օբյեկտիվորեն գնահատելու պարագայում դատարանը Գ. Աբուլաձեին արդարացնելու այլընտրանք չուներ:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը խախտելով Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի պահանջը, չի կատարել գործում առկա ապացույցների օբյեկտիվ գնահատում, որի պայմաններում, խախտելով Գելա Աբուլաձեի արդար դատաքննության իրավունքը, կայացրել է չհիմնավորված դատական ակտ, որի պայմաններում վերջինիս նկատմամբ անհիմն կերպով իրականացվել է քրեական հետապնդում և հանիրավի դատապարտվել է չգործած արարքի համար:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն ՙՔրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում՚:
Մինչդեռ դատարանը անօրինական կերպով, կանխակալ մոտեցում ցուցաբերելով նախաքննության սկզբում բռնությամբ և սպառնալիքներով ձեռք բերված և ամբողջ գործի տվյալներին հակասող ցուցմունքներին, անհիմն կերպով հաստատված է համարել անձի մեղավորությունը, երբ իրական արդարադատություն իրականացնելու պարագայում, դա կբացառվեր:
Ինչ վերաբերվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Գելա Աբուլաձեին մեղավոր ճանաչելուն, ապա այս մասով դատավճռն ակնհայտ անօրինական է, սակայն ՙանօրինական՚ բառով բնորոշում տալը չափազանց մեղմ գնահատական կլինի, քանի որ անձին առանձնապես ծանր հանցանքի մեջ հանիրավի, առանց ապացույցների, մեղավոր ճանաչելով, ոչ միայն արհամարհանք է մարդու իրավունքների հանդեպ, այլ ոտնձգություն է արդարադատության հանդեպ, քանի որ քրեական գործով ձեռք բերված, դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները ոչ մի հնարավորություն չէին տալիս դատարանին, հանգելու նման հետևության: Այսինքն, իրականության մեջ Գելա Աբուլաձեի վերաբերյալ քրեական գործի քննությունը ֆորմալ գործընթաց էր, որի արդյունքում Գ. Աբուլաձեի նկատմամբ, ցավոք արդարադատություն չիրականացվեց և կոպիտ կերպով խախտվեց անձի արդար դատաքննության իրավունքը:
Քանի որ նախաքննական մարմինը ընդամենը մեկ անձի ենթադրական ցուցմունքի հիման վրա առաջադրելով առանձնապես ծանր մեղադրանք, դատաքննութամբ առավել քան ցայտուն կերպով հիմնավորվելով այդ մեղադրանքում Գելա Աբուլաձեի անմեղությունը, դատարանը կայացնում է դատաքննության արդյունքներին հակառակ դատավճիռ, որն ինքնին ցավ և հիասթափություն է առաջացնում:
Քանի որ Հայաստանի Հանրապետությունում արդարդատություն իրականացնող միակ օրինական մարմինը դա դատարանն է, իսկ եթե դատարանը փաստացի հրաժարվում է արդարադատություն իրականացնելուց և ընդամենը մեղադրական եզրակացությունը դատական ակտի վերածելու գործառույթ է իրականացնում, ապա հարց է առաջանում, ինչպես պետք է պաշտպանվի մարդն ապօրինի քրեական հետապնդումից, այն պարագայում, երբ գործի դատաքննությամբ որևէ կերպ չհաստատվեց անձին առաջադրված մեղադրանքը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրված է բացառապես Զարուհի Պետրոսյանի ցուցմունքը և ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությունը` նույն Զարուհի Պետրոսյանի մասնակցությամբ:
Իհարկե դատարանը բազմաթիվ անհերքելի փաստերի առկայության պայմաններում ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությունը ճանաչեց անթույլատրելի ապացույց, որը վառ վկայությունն էր նախաքննական անօրինականությունների:
Այսինքն Գելա Աբուլաձին առանձնապես ծանր հանցագործություն կատարելու մեղադրանքը դատարանը հաստատված է համարում բացառապես Զարուհի Պետրոսյանի նախաքննական ցուցմունքով, որը ոչ միայն չի հաստատվել քրեական գործով ձեռք բերված այլ ապացույցներով կամ ապացույցների համակցությամբ, այլ հակառակը, ավազակային հարձակմանը Գելա Աբուլաձեի մասնակցության մասին միակ ցուցմունքը և ըստ էության այդ միակ ապացույցը հերքվեց հենց Զարուհի Պետրոսյանի դատարանում տված ակնհայտ հակասական ցուցմունքով, սակայն դատարանն այս անգամ ևս օբյեկտիվ չգտնվելով և ակնհայտ կողմանակալ վերաբերմունք դրսևորելով դատական ակտի մեջ չի արտացոլել Զարուհի Պետրոսյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա էական հակասությունը:
Նույն անձի ցուցմունքներում էական հանգամանքների շուրջ, ակնհայտ հակասության պայմաններում, դատարանը թեև արձանագրելով հակասությունների փաստը, սակայն փորձելով մեղմել դրանք, Զ. Պետրոսյանի նախաքննական ցուցմունքները դատավճռի մեջ արտացոլում է թերի: Ընդ որում այդ սրբագրումը ոչ թե վերաբերվում է երկրորդական կամ ոչ էական հանգամանքներին, այլ սույն գործի համար առաջնային ու խիստ կարևոր նշանակություն ունեցող էական հանգամանքին: Որպիսի դրսևորումը ակնհայտ և կոպիտ ձևով ոտնահարում է Գ. Աբուլաձեի արդար դատաքննության իրավունքը:
Զարուհի Պետրոսյանի նախաքննական ցուցմունքը, որն ըստ էության մեղադրանքի կողմի միակ ապացույցն էր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքով, դատական քննությամբ իսպառ հերքվեց:
Իսկ դատարանը ցանկանալով ամեն գնով հաստատել անօրինական մեղադրանքը, քրեադատավարական օրենքի էական խախտմամբ, դատական ակտի հիմքում է դրել Զարուհի Պետրոսյանի նախաքննական մեկ այլ 24.09.2011թ. ցուցմունքը, /թեև չնշելով, ոչ գործ-թերթը, ոչ էլ ամսաթիվը/ որում ճանաչման հատկանիշի մասին խոսք չկա: Չնայած նրան, որ այս ցուցմունքը որևէ կերպ չի փարատում կամ վերացնում Զարուհի Պետրոսյանի 22.07.2009թ. որպես վկայի ցուցմունքի և դատաքննության ցուցմունքների ակնհայտ հակասությունը, սակայն դատարանը ավելի անվնաս տարբերակ ընտրելով, և ոչ օբյեկտիվ մոտեցում ցուցաբերելով, փորձ է արել մեղմել ակնհայտ և էական հակասությունները, և դատական ակտում չարտացոլելով պաշտպանական կողմի միջնորդությամբ, դատաքննությամբ հետազոտված Զ.Պետրոսյանի 22.07.2009թ. ցուցմունքը, ակնհայտ կերպով ոտնահարել է անձի արդար դատաքննության իրավունքը:
Ավելին, դատարանն իրավասու չէր Զ.Պետրոսյանի 24.08.2009թ. ցուցմունքը դնել դատական ակտի հիմքում, քանի որ Զ.Պետրոսյանի նշված ցուցմունքը դատական քննության ընթացքում չի հրապարակվել, չի հետազոտվել և չէր կարող դրվել դատավճռի հիմքում, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն ՙԴատարանի դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավորված՚:
Մինչդեռ, դատական քննությամբ Զարուհի Պետրոսյանը ակնհայտորեն հակասելով իր նախաքննական ցուցմունքին ոչ ավել, ոչ պակաս, դատարանում հայտնեց, որ Գելա Աբուլաձեին ճանաչել է դեմքից, հատկապես աչքերից և գեղարվեստական պաթոսով համեմելով իր ցուցմունքը, դատարանին հավաստիացնում էր, որ ինքը աչքերի նկատմամբ առանձնահատուկ հետաքրքրություն ունի և ինքը Գ. Աբուլաձեին ճանաչել է մի միայն աչքերից: Իսկ այն հարցին, թե արդյոք այդ անձի ձայնը լսել եք, թե ոչ, նա հստակ պատասխանեց, որ ոչ, նա երբեք չի խոսել և նրա ձայնը հարձակման ժամանակ չի լսել, որով նույնպես էական հակասություն ստեղծեց իր իսկ նախաքննական ցուցմունքի հետ:
Այս ակնհայտ հակասության փաստը անտեսելով, դատարանը հակասությունները մեխանիկական եղանակով մեղմելու միջոցով, ոչ օբյեկտիվ և կողմնակալ մոտեցում ցուցաբերով, ակնհայտորեն հանդես գալով մեղադրանքի կողմում, փորձ է արել Գ. Աբուլաձեին վերագրվող առաջնցնապես ծանր հանցագործությունը հիմնավորված համարել դատավճռի հիմքում դնելով չհետազոտված ապացույց:
Եթե անգամ Զ. Պետրոսյանն իր ցուցմունքները դատարանում պնդեր նույնությամբ, կամ հետազոտվեր դատավճռում ընդգրկված ցումունքը, ապա դատարանն այդ պարագայում անգամ իրավասու չէր մեկ անձի ցուցմունքով հաստատված համարելու առանձնապես ծանր մեղադրանքը, քանի որ դատարանը ապացույցները գնահատում է ապացույնցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
Իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորելու համար ոչ միայն չկար ապացույցների համակցություն, այլև Զարուհի Պետրոսյանի նախաքննական ցուցմունքը, դատաքննությամբ կորցրեց իր արժեքը և դատարանը նման պայմաններում պետք է օբյեկտիվ գտնվեր և այդ դրվագով առնվազն արդարացնող դատական ակտ կայացներ:
Նման պայմաններում դատարանի կողմից խախտվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պայմանը, համաձայն որի ՙՀանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ՚, իսկ 4-րդ մասը սահմանում է. ՙՄեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն ՙԴատարանի դատավճիռն հիմնավորված է, եթե` դրա հետևությունները հիմնված են միայն դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա, այդ ապացույցները բավարար են մեղադրանքը գնահատելու համար, դատարանի կողմից հաստատված ճանաչված հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին՚:
Դատարանը գնահատելով Զարուհի Պետրոսյանի ցուցմունքների միջև առկա հակասությունը, գտել է, որ այդ հակասությունը էական չի և դա արդյունք է դեպքի հետևանքով տուժողի տարած սթրեսի ու լարվածության:
Նախ զարմանալի է դատարանի այդ աստիճան ոչ օբյեկտիվ և կողմնակալ մոտեցումը, քանի որ ակնհայտ փաստերը փորձ է արվում սահուն քողարկել ու անձին անհիմն դատապարտել չգործած հանցանքի համար` կայացնելով անհիմն և անօրինական դատական ակտ:
Մի±թե էական չի այն հանգամանքը, որ մի դեպքում անձը որպես նմանեցման հատկանիշ է նշում ձայնը և երկու անգամ կրկնում, որ դեմքը չի տեսել, իսկ դատարանում հայտնելով, որ նրան դեմքով է ճանաչել, հաստատում է, որ նրա ձայնը չի լսել: Միթե այս ակնհայտ փաստերը անկախ և անաչառ դատարանն իրավունք ուներ չնկատելու և ընդամենը մեկ հակասական ցուցմունքով մարդուն դատապարտել առանձնապես ծանր հանցագործության մեղադրանքով:
Ինչ վերաբերվում է դատարանի այն հետևութուններին, որ արժանահավատ է համարում Ռևազ Գուլբադաշվիլու նախաքննական ցուցմունքները, ապա դատարանը այստեղ ևս խախտելով օբյեկտիվության սկզբունքը, երկակի ստանդարտներ է կիրառել: Մասնավորապես Ռևազ Գուլբադաշվիլին որպես կասկածյալ 23.07.2009թ. տված ցուցմունքով հայտնել է, որ ինքը, ոմն Դաթոյի և ոմն Բեսիկի հետ, 22.07.2009թ. մուտք է գործել ՙՎՏԲ Հայաստան՚ բանկի Բաղրամյան փողոցում գտնվող մասնաճյուղ և հարձակում գործելով մասնաճյուղի աշխատակիցների նկատմամբ, հափշտակել են մասնաճուղում եղած գումարը:
Որպես մեղադրյալ 26.07.2009թ. տված ցուցմունքում Ռևազ Գուլբատաշվիլին հայտնել է այն մասին, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասին 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում և պնդում է իր կողմից նախկինում տրված ցուցմունքն այն մասին, որ 22.07.2009թ. ոմն Բեսիկի և Դաթոյի հետ մուտք է գործել ՙՎՏԲ Հայաստան՚ բանկի Բաղրամյան փողոցում գտնվող մասնաճյուղ և, հարձակում գործելով մասնաճյուղի աշխատակիցների նկատմամբ, հափշտակել են մասնաճուղում եղած գումարը:
Ռևազ Գուլբատաշվիլու մասնակցությամբ 03.08.2009թ. կատարված քննչական փորձարարության ժամանակ, վերջինս մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Բաղրամյան 56 հասցեում տեղակայված ՙՎՏԲ Հայաստան Բանկ՚ ՓԲԸ-ի թիվ 4 մասնաճյուղը և պատմել, թե ինչպես է 2009թ. հուլիսի 22-ին Բեսիկի և Դաթոյի հետ մուտք գործել մասնաճյուղ, հարձակում գործել բանկի աշխատակիցների նկատմամբ և գումար հափշտակել:
Շատ զարմանալի է դատարանի այսօրինակ միակողմանիությունը, քանի որ Ռևազ Գուլբադաշվիլու վերը նշված ցուցմունքները գնահատելով արժանահավատ, դատարանը պետք է այն օբյեկտիվորեն գնահատեր գործի այլ ապացույցների համակցության մեջ և հիմնավոր կերպով հերքեր Գ.Աբուլաձեին առաջադրված մեղադրանքը:
Բացի այդ նախաքննական մարմնի թերի աշխատանքի արդյունքում, ստացվում է այնպես, որ իրականում հանցագործություն կատարած անձը հատում է ՀՀ սահմանը և անարգել հեռանում Հայաստանից, իսկ չգործած արարքի համար խստագույնս պատժի է ենթարկվում անմեղ մարդ, զուտ այն նկատառումով, որ քրեական գործը համարվի բացահայտված:
Քրեական գործով բազմիցս շրջանառվել են այդ անձանց անունները, անգամ օդանավակայանից առգրավված պայուսակը հենց պատկանել է Թելյա Դավիթին, սակայն թե դատարանը, թե նախաքննական մարմինը, անհասկանալի նկատառումներից ելնելով աչք են փակում ակնհայտ փաստերի վրա և անմեղ մարդուն դատապարտում չգործած արարքի համար:
Ինչ վերաբերվում է տեսաձայնագրային և ֆոտոտեխնիկական փորձաքննության թիվ 09-1745 եզրակացությանը, ապա այդ ապացույցը, որպես Գ.Աբուլաձեի մեղքը հիմնավորվող ապացույց դիտելը ուղղակի անթույլատրելի է, քանի որ փորձագետի կողմից ընդունելով, որ այդ տեսագրության մեջ դեմքեր չեն երևում: Չնայած աշտպանական կողմի համար միանշանակ ցանկալի կլիներ դեմքերի երևալը, քանի որ այն անձին, որին իբր Զ.Պետրոսյանը նմանեցրել է Գ.Աբուլաձեին, իր մարմնակազմական տվյալներով ակնհայտ փոքրամարմին է Գ.Աբուլաձեի համեմատությամբ և տեսաերիզի դատարանում արված վերարտադրման ժամանակ ակնհայտ դարձավ այդ հանգամանքը, որ ամենավառ երևակայության պարագայում, այդ անձը Գ. Աբուլաձեն լինել չի կարող, քանի որ մարմնակազմական տարբերություններ նկատելու համար պետք չէ լինել փորձագետ կամ ընդհանրապես մասնագետ:
Ինչ վերաբերվում է պաշտպանական կողմից ներկայացված և դատարանում հետազոտված Վրաստանի Հանրապետութունում կատարված փորձաքննության եզրակացությանը, ապա դատարանն անօրինական ձևով այն հանեց ապացույցների շարքից, քանի որ դա ևս ուղղակի վկայում էր Գելա Աբուլաձեի անմեղության մասին:
Մասնավորապես նշված եզրակացության համաձան բանկում հարձակում կատարած անձանց և Գելա Աբուլաձեի մարմնակազմական տվյալները տարբեր են և այդ 3 անձանցից ոչ մեկը չի կարող հանդիսանալ Գելա Աբուլաձեն:
Այս եզրակացությունը, որպես ապացույց չգնահատելով, դատարանը ևս խախտել է գործի քննության օբյեկտիվության և բազմակողմանիության պահանջը և հանգել անհիմն հետևության:
Բացի այդ նախաքննության փուլից սկսած և դատական քննությամբ, նույնպես կոպիտ կերպով խախտվել է Գելա Աբուլաձեի արդար դատաքննության իրավունքը, քանի որ նա հանդիսանալով Վրաստանի Հանրապետության քաղաքացի, տիրապետելով միայն վրացերեն լեզվին, քրեական գործն ամբողջությամբ չի թարգմանվել և չի տրամադրվել նրան, որի պարագայում Գ.Աբուլաձեն զրկվել է արդյունավետ պաշտպանվելու հնարավորությունից: Մասնավորապես քրեական գործում, բացի որոշ դատավարական փաստաթղթերի թարգմանություններից, բացակայում է քրեական գործի մնացած նյութերը, այդ թվում այն ապացույցների և նյութերի թարգմանությունը, որոնք դրված են եղել մեղադրանքի հիմքում:
Մասնավորապես խախտվել են Գելա Աբուլաձեի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված իր հտևյալ իրավունքները.
-փաստաթղթերի հաստատված պատճենների ստացումը իրեն հասկանալի լեզվով,
-քրեական վարույթ իրականացնող մարմնի կողմից իրեն փաստացի հնարավորություն տրամադրելը` ինքնուրույն, օրենքով չարգելված միջոցներով իրականացնելու իր պաշտպանությունը, անկախ գործին մասնակցող պաշտպանից (19-րդ հոդված),
- որպես մեղադրյալ ներգրավվելու մասին որոշման և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 65-րդ հոդվածով նախատեսված` մեղադրյալի իրավունքների ցանկի հանձնումն իրեն հասկանալի լեզվով (203-րդ հոդված),
-ինքնուրույն, պաշտպանից առանձին գործի նյութերին ծանոթանալը (266-րդ հոդված):
Խախտվել են նաև Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ մասի ՙա՚, ՙբ՚ և ՙզ՚ կետերով նախատեսված` առաջադրված մեղադրանքի բնույթի և հիմքի մասին մեղադրյալին անհապաղ և մանրամասն, իրեն հասկանալի լեզվով ծանուցելու, իր պաշտպանությունը նախապատրաստելու համար բավական ժամանակ և հնարավորություն տրամադրելու իրավունքը:
Պաշտպանը հղում կատարելով ՀՀ Սահմանադրության 3-րդ, 12-րդ, 16-րդ, 18-րդ հոդվածներին, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 15-րդ, 19-րդ, 63-րդ, 65-րդ հոդվածներին նշել է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասը մեղադրյալին և պաշտպանին իրավունք է վերապահում գործի նյութերին ծանոթանալ ինչպես միասին, այնպես էլ առանձին:
Ինչպես երևում է քրեական գործի նյութերից, Գելա Աբուլաձեն հանդիսանում է Վրաստանի Հանրապետության քաղաքացի, ազգությամբ վրացի է և չի տիրապետում հայերեն լեզվին:
Փաստորեն, նախաքննություն իրականացնող մարմինը չի ապահովել դատավարության լեզվին չտիրապետող մեղադրյալի իրավունքների իրականացման լրացուցիչ երաշխիքները և չի պահպանել այդ սկզբունքի իրականացման համար էական նշանակություն ունեցող իմպերատիվ պահանջը, այն է` հանձնման ենթակա փաստաթղթերի վավերացված պատճենները չեն հանձնվել Գելա Աբուլաձեին այն լեզվով, որին նա տիրապետում է:
Իսկ մեղադրանքի առաջադրումը, որի պարտադիր տարր է նաև որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշման հանձնումը մեղադրյալին, և գործի նյութերի ծանոթացումը հանդիսանում են քրեական դատավարությունում առանցքային նշանակություն ունեցող այն դատավարական գործողությունները, որոնք հնարավորություն են տալիս պաշտպանական կողմին կառուցել իրենց մարտավարությունը և արդյունավետ կերպով իրականացնել իրենց պաշտպանությունը:
ՙՄարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին՚ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ կետի ՙա՚ ենթակետի համաձայն` քրեական հանցագործություն կատարելու մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր ոք իրավունք ունի իրեն հասկանալի լեզվով անհապաղ և հանգամանորեն տեղեկացվելու իրեն ներկայացված մեղադրանքի բնույթի և հիմքի մասին:
Կամասինսկին ընդդեմ Ավստրիայի գործով վճռում Եվրոպական դատարանը մեղադրյալի` իրեն ներկայացված մեղադրանքի բնույթի և հիմքի մասին տեղեկացվելու իրավունքի իրացման ձևի կապակցությամբ հայտնել է հետևյալ դիրքորոշումը.
ՙՄեղադրական ակտն առանցքային դերակատարություն ունի քրեական դատավարությունում, քանի որ այն մեղադրյալին ներկայացնելու պահից սկսած տվյալ անձը պաշտոնապես ծանուցվում է իրեն առաջադրված մեղադրանքների փաստական և իրավական հիմքերի մասին: Մեղադրյալը, որը չի տիրապետում դատավարության լեզվին, կարող է հայտնվել ոչ բարենպաստ վիճակում, եթե նրան չի տրամադրվում մեղադրական ակտի գրավոր թարգմանությունը՚ (Kamasinski v.Austria, 19.12.1989, 9783/82, կետ 79):
Այն, որ առաջադրված մեղադրանքի մասին ծանուցումը պետք է արվի մեղադրյալի համար հասկանալի լեզվով, Եվրոպական դատարանն արձանագրել է նաև Բրոզիչեկն ընդդեմ Իտալիայի գործով վճռում: Այս գործում դիմողը` ազգությամբ գերմանացի, ստանալով իրեն առաջադրված մեղադրանքի մասին ծանուցումը իտալերեն լեզվով, խնդրել էր, որպեսզի բոլոր փաստաթղթերը թարգմանվեն ՄԱԿ-ի որևէ լեզվով: Սակայն նրա խնդրանքը թողնվել է առանց ուշադրության: Դատարանը նշել է, որ Իտալիայի իշխանություններն այն դեպքում, երբ համոզված չէին, որ դիմողը բավարար չափով է տիրապետում իտալերեն լեզվին, պետք է ապահովվեին դիմողին առաջադրված մեղադրանքի մասին ծանուցման թարգմանությունը նրա մայրենի լեզվով, ինչը չէին արել (Brozisek v.Italy, 19.12.1989, 11152/84, կետ 41):
Այսպիսով պաշտպանական կողմը գտնում է, որ այս գործով դատավարության լեզվին չտիրապետող մեղադրյալ Գ. Աբուլաձեի իրավունքների խախտումները, որոնք արտահայտվել են օրենքով նախատեսված` հանձնման ենթակա փաստաթղթերի վավերացված պատճեններն այն լեզվով, որին նա տիրապետում է, չտալով, գործի նյութերի ծանոթացումը պաշաճ չկազմակերպելով, ինչպես նաև լրացուցիչ երաշխիքների ապահովմանն ուղղված իրավունքները չպարզաբանելով և չապահովվելով, Գելա Աբուլաձեին զրկել են արդյունավետ պաշտպանություն իրականացնելու հնարավորությունից` սահմանափակելով մեղադրանքից պաշտպանվելու փաստացի հնարավորությունը և հանգեցրել են Եվրոպական կոնվենցիայի, ՀՀ Սահմանադրության և քրեական դատավարության օրենսգրքի վերոհիշյալ հոդվածների պահանջների էական խախտումների:
Արդար դատաքննության տրամաբանության մեջ, դատարանը առնվազն կոչված էր կատարելու գործի օբյեկտիվ և անաչառ քննություն, այսինքն վեր հանելու թե մեղադրող, թե արդարացնող հանգամանքները, սակայն Գելա Աբուլաձեի պարագայում, դատարանը շեղվելով այս տրամաբանությունից, առանց պատճառաբանության ապացույները գնահատելով կամայական և ոչ օբյեկտիվ, բացի այդ պաշտպանական կողմի ներկայացրած ապացույցը անհիմն կերպով հանելով ապացույցների շարքից, որի արդյունքում հանգեց ակնհայտ անհիմն հետևության, և անմեղ մարդուն դատապարտեց 11 տարի ազատազրկման, որը ոչ միայն խղճի դեմ ուղղված ոտնձգություն է, այլև արհամարհանք է նյութական և դատավարական օրենսդրության սկզբունքների հանդեպ, որպիսի փաստը ակնկալում ենք, վերացվի վերաքննիչ դատարանի կողմից:
Թեև հաստատապես ժխտվում է Գ.Աբուլաձեի կողմից որևէ հանցագործություն կատարելու հանգամանքը, այնուամենայնիվ գտնում եմ, որ ՎՏԲ բանկի վրա կատարված գործողությունն իր դիսպոզիտիվ հատկանիշներով համապատասխանում է, ոչ թե ավազակային հարձակման հանցակազմին, այլ կողոպուտի հանցակազմին, որի մասին անհրաժեշտության դեպքում հիմնավորումներ կներկայացնեմ դատարանում:
Պաշտպանական կողմը գտնում է, որ դատարանի կողմից կայացվել է ակնհայտ անհիմն և անօրինական դատական ակտ:
Վերը շարադրված հանգամանքները հիմք ընդունելով, պաշտպանական կողմը գտնում է, որ դատարանը դատական ակտ կայացնելիս չի հիմնվել գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ անմիջականորեն հետազոտված ապացույցների վրա, այլ առանց հիմնավոր պատճառաբանությունների կրկնելով մեղադրական եզրակացությամբ հաստատված հանգամանքները, ընդհանրապես հաշվի չառնելով դատաքննության արդյունքները, բացառապես ենթադրությունների և կասկածների հիման վրա կայացրել է անհիմն և անօրինական դատական ակտ, որով էլ թույլ է տվել առերևույթ դատական սխալ:
Նշված հանգամանքները հաշվի առնելով խիստ կարևորվում է Վերաքննիչ դատարանի կողմից ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17, 18, 126, 127 հոդվածների պահանջների պահպանմամբ, ձեռնարկել օրենքով նախատեսված բոլոր միջոցները գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել Գելա Աբուլաձեին արդարացնող հանգամանքները, գործով հավաքված ապացույցները ենթարկել բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման, որի արդյունքում հանգել օբյեկտիվ հետևության:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը խախտելով ՙարդար դատաքննության՚ սկզբունքը, ինչպես նաև մի շարք նորմերի պահանջները, Գելա Աբուլաձեի նկատմամբ չկատարած և գործով չհիմնավորված արարքների համար նշանակել է ակնհայտ խիստ պատիժներ` հաշվի չառնելով մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը:
Ելնելով վերոգրյալից պաշտպանը խնդրել է վերաքննիչ դատարանից Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. սեպտեմբերի 15-ի ԵԱՔԴ/0188/01/09 դատավճիռը բեկանել, Գելա Դեմուրի Աբուլաձեի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-177 հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 177 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով քրեական գործի վարույթը կարճել` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հիմքով:
Վերաքննիչ դատարանի կողմից արդարացնող դատական ակտ չկայացվելու դեպքում խնդրել է վերը նշված դատավճիռը Գելա Աբուլաձեի մասով բեկանել և քրեական գործը ուղարկել ստորադաս դատարան` նոր քննության, կամ Գ.Աբուլաձեի նկտամամբ նշանակված պատիժը մեղմացնել:
Միաժամանակ միջնորդել է վերաքննիչ դատարանում դատական քննությունը անցկացնել վերաքննության կարգով և հետազոտել Վերաստանի Հանրապետությունում իրականցած փորձաքննության եզրակացությունը և պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակում, այլ ապացույցների համակցության մեջ գնահատության ենթարկել վերը նշված ապացույցը:


բ/ Պաշտպան Անժելա Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 15.09.2011թ. դատական ակտում առկա են նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա, խախտվել է ՀՀ քր. օր. 2,3,4,6,9, հոդվածների պահանջները, ՀՀ քր. դատ. օր. 11, 16, 17, 29, 63, 83, 131.1, 133, 124-127, 358, 360, 365 հոդվածների պահանջները ՄԻԵԿ֊ի 3-րդ հոդվածի պահանջը։
Նախաքննական մարմինը ՀՀ քր. օր. 177-րդ հոդ. 3-րդ մասի 1-ին և 2 կետերով և 34-177-րդ հոդ. 3 մասի 2-րդ կետով Դավիթ Աբուլաձեին մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ նա մի շարք բնակարաններից կատարել է գողություն կամ գողության փորձ և դա հիմնավորել է Դավիթ Աբուլաձեի, Թինաթին Դավիթաշվիլու ցուցմունքներով, քննչական փորձարարության արձանագրություններով, մեքենայի զննության արձանագրությամբ, իրեղեն ապացույցներով։
Նախաքննության ժամանակ ՀՀ քր. օր. 177-րդ հոդ. 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 34-177հոդ. 3-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը Դավիթ Աբուլաձեն սկզբում ամբողջությամբ ընդունել է, իսկ հետագայում մասնակիորեն է ընդունել և ցուցմունք տվել, որ իր կողմից մատնացույց արված ոչ բոլոր բնակարաններից է գողություն կամ գողության փորձ կատարել, իրականում կատարել է գողության 3 դեպք և գողության 4 փորձ բնակարաններից։Նախաքննության ժամանակ Դավիթ Աբուլաձեն ցուցմունք է տվել, որ իր կողմից չմտած բնակարանները ցույց է տվել օպեր աշխատող Ջանիկ Մարությանի պարտադրանքով, իրեն նախապես անմարդկային տանջանքների են ենթարկել, ծեծել են, խոշտանգել և հարկադրված մատնացույց է արել Ջանիկ Մարությանի կողմից նշած բնակարանները։
Դատարանում Դավիթ Աբուլաձեն ցուցմունք տվեց, որ կատարել է գողություններ Բայրոնի 8շ. բն.3֊-ից, Այգեստան 7-րդ փող. 1-֊ին շ. բն. 39, Մաշաոցի 15շ. 144 բն-ից և գողության փորձ Աբովյան 13շ. բն. 36-ից, Բայրոնի 12շ. բն. 30-ից, Շիրվանզադե փող. 2շ. 37 բն-ից, Մաշաոցի 15շ. 137 բն.-֊ից:
Հայտնեց նաև, որ մեղադրական եզրակացությամբ թվարկված բնակարանները ցույց է տվել ոստիկանության աշխատակից Ջանիկ Մարությանի սպառնալիքի ազդեցության տակ, լինելով ծեծված, խոշտանգված, ֆիզիկապես հյուծված վիճակում, անկարող էր դիմանալ հետագա տանջանքներին ու իրականությանը չհամապատասխանող ցուցմունք էր տվել ինքն իր վրա, սակայն հետագայում ամիսներ անց, համարձակվել էր կրկին ցուցմունք տալ և հայտնել, որ այլ բնակարաններից ինքը գողություն չի կատարել։ Եվ իրոք, Մոսկովյան փող,. 37շ. բն. 29-ից իրականում գողություն կատարած անձը հետագայում բռնվել էր ու բացահայտվել էր գողությունը այլ անձի կողմից կատարված լինելու հանգամանքը, մինչդեռ Ջ. Մարությանի հորդորով այս էպիզոդն էլ Դ.Աբուլաձեն նշել էր, որ ինքն է կատարել ու ցույց էր տվել քննչական փորձարարության ժամանակ։ Քր. գործում բացի Դ. Աբուլաձեի ինքնախոստովանական ցուցմունքից, որևէ այլ ապացույց չկա, որ Մաշտոցի փող. 40շ. 40բն, Կիևյաե փող. շ.6 բն.2, Մաշտոցի 16շ. բն.23, Բայրոնի 12շ. բն. 35, Շիրվանզադե փող. 2շ. բն. 39-ից կատարված գողությունները և Մաշտոցի 40շ. բն. 20-ից գողության փորձը կատարվել է Դավիթ Աբուլաձեի կողմից։ Ավելին, տուժող էդիտա Բեգլարյանին պատկանող Մաշտոցի 16շ. բն. 23-ից վերցվել են մատնահետքեր, որոնք չեն համընկել Դավիթ Աբուլաձեի մատնահետքերի հետ, բայց միևնույնն է դատարանը այս դրվագով հաստատեց առաջադրված մեղադրանքը։
Թինաթին Դավիթաշվիլին, թե նախաքննության ժամանակ և թե դատարանում ցուցմունք է տվել, որ նախաքննության ժամանակ իր նկատմամբ կիրառվել է բռնություն, ծաղրանք, իրեն 7 օր պահել են անազատության մեջ, 7 օր գտնվել է Արաբկիրի ոստիկանության շենքում, քնել է օպեր Ջանիկ Մարությանի աշխատասենյակում, լսել է Դավիթի և Ռևազ Գուլբատաշվիլու գոռոցները, այնուհետև տեսել է իր փաստացի ամուսնուն՝ Դավիթին աննկարագրելի ծեծված, խոշտանգված վիճակում ու վախից, սարսափից դրդված, որ իր հետ էլ նույն կերպ կվարվեն, տվել է օպերի ասածին համաձայն մեղադրող ցուցմունք, թե իր, թե իր ամուսնու և թե Գելա Աբուլաձեի նկատմամբ։
ՀՀ քր. դատ. օր. 17-րդ հոդ. 3-րդ կետի համաձայն ՙքրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները՚։
Նույն հոդվածի 4-րդ կետի համաձայն ՙԿասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը՚, մինչդեռ քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը չի կատարել օրենքի այս պահանջը։
ՀՀ քր. օր-ի 11-րդ հոդ. 7-րդ կետը սահմանում է. ՙՔրեական դատավարության րնթացքում ոչ ոք չպետք է ենթարկվի խոշտանգումների, անօրինական ֆիզիկական կամ հոգեկան բռնության, այդ թվում` բժշկական դեղամիջոցների օգտագործմամբ, սովի, ուժասպառման, հիպնոսի, բժշկական օգնությունից գրկվելու, ինչպես նաև այլ դաժան վերաբերմունքի։ Արգելվում է կասկածյալից, մեղադրյալից, ամբաստանյալից, տուժողից, վկայից և քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձանցից ցուցմունքներ կորզել բռնության, սպառնալիքի, խաբեության, նրանց իրավունքների ոտնահարման, ինչպես նաև այլ անօրինական գործողությունների միջոցով՚։ Նույն է նշված նաև ՄԻԵԿ֊ի 3-րդ հոդ., սակայն միևնույնն է նախաքնեական մարմինը այդ ուղղությամբ ոչինչ չի կատարել, իսկ այն ինչ նախաձեռնվեց դատարանի կողմից պարզելու թե նախաքննության ընթացքում ինչ խորթ մեթոդներ են կիրառվել, դա էլ զուտ պատրանքային էր, որովհետև ՀՀ գլխ. դատախազի հանձնարարականից հետո ԱԱԾ֊-ի քննիչ Տ. Սինոյանը մոտ 5 ամսում ընդամենը 8 անձից բացատրություն է վերցրել, որոնք բնականաբար ժխտել են իրենց կողմից Դավիթ Աբռւլաձեին ծեծելու, խոշտանգելու հանգամանքը և դրա հիման վրա մերժել է քրեական գործի հարուցումը։ Այս կապակցությամբ հետաքրքիր փաստաթղթեր կան, որոնք հետազոտվեցին դատարանում։ Առաջինը դա ՁՊՎ-ից ստացված գրությունն է այն մասին, որ Դավիթ Աբուլաձեն 24.07.2009թ. մուտք է գործել ՁՊՎ մարմնական վնասվածքներ չեն գրանցվել, մինչդեռ Դավիթ Աբուլաձեին բռնել են 22.07.2009թ. և պարտավոր էին նույն օրն ուղարկել ՁՊՎ սակայն օրենքի պահանջը խախտելով 2 օր պահել են ոստիկանությունում։Ով է պահել, որ իրավունքով, որտեղ են պահել, ինչ պայմաններում հայտնի չէ և դրա համար ոչ ոք պատասխան չի տալիս, այն տպավորությունն է, որ այդպես էլ պետք է լիներ, քանի որ եթե անգամ բարձրաձայնում է պաշտպանական կողմը, ապա դա ոչ մի արձագանք որևէ մարմնի կողմից չի ստանում։ Այնուհետև, գրություն կա քր. գործի նյութերում, որ Դավիթ Աբռւլաձեն ՙՆուբարաշեն՚ քկհ մուտք է գործել 27.07.2009թ. մարմնական վնասվածքներով՝ 2 թիակների շրջանում մաշկային արյունազեղումներ դեղնավուն երանգի, իր խոսքերով ընկել է փողոցում։ Ինչ է ստացվում, ՁՊՎ-ում վնասվածք չեն արձանագրել, իսկ ՙՆուբարաշեն՚ քկհ-ում արդեն դեղնավուն երանգի արյունազեղում են հայտնաբերել, այստեղից պարզ է արդեն, որ ՁՊՎ-ում ուղղակի չեն արձանագրել Դավիթ Աբուլաձեի մարմնական վնասվածքները ու անհասկանալի է թե այդ, որ փողոցն է, որտեղ գրեթե մշտապես վայր են ընկնում բոլոր ձերբակալվածները։
Քննիչ Տ.Սինոյանի վարույթում գ.թ.79 պաշտպաններս հայտնաբերեցինք ՙՆուբարաշեն՚ քկհ-ի ղեկավարի գրությունը այն մասին, որ 27.7.2009թ. Դավիթ Աբուլաձեն և Ռևազ Գուլբատաշվիլին ընդունվել են քկհ բազմաթիվ մարմնական վնասվածքներով ու կրկին քննության առարկա չի դարձել այդ փաստը, թե ինչ պայմաններում են Դավիթ Աբուլաձեն և Ռևազ Գուլբատաշվիլին ստացել այդ բազմաթիվ մարմնական վնասվածքները։
Դատական նիստում բազմաթիվ միջնորդություններ են կատարվել, որ սույն քր. գործով ապացույցները ձեռք են բերվել դատավարական օրենսդրության կոպիտ խախտումներով, որոնք ազդել են գործի վերջնական ընթացքի վրա, սակայն դատարանը անտեսել է այդ խախտումները։
Այսպես, Դավիթ Աբուլաձեն նախաքննության ընթացքում ձերբակալվել է 23.07.2009թ. Ժամը 18.15-ին քննիչ Ա.Արամյանի կողմից և ձերբակալման հիմք է նշված այն հանգամանքը, որ նա կասկածվում է անմիջականորեն հանցագործության կատարման մեջ, ինչ հանցագործության մեջ` չի նշված։ Ինչպես պարզվեց դատաքննության ընթացքում Դավիթ Աբուլաձեն և մյուսները բերման եե ենթարկվել Արաբկիրի ոստիկանություն 22.07.2009թ. ժամը 22-ի սահմաններում։ Դրանով իսկ խախտվել է ՀՀ քր. դատ. օր. 63 հոդ. 2-րդ մասի պահանջը, նա չի տեղեկացվել, թե ինչում է կասկածվում, որ հանցագործության կատարման մեջ և քննիչից չի ստացել իր իրավունքների մասին գրավոր ծանուցում և պարզաբանում։ Դրանով իսկ խախտվել է նաև ՄԻԵԿ-ի 6-րդ հոդ. նախատեսված արդար դատաքննության պահանջը։ՄԻԵԿ–ի 6 հոդ. 3-֊րդ մասի համաձայն քրեական հանցագործություն կատարելու մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր ոք ունի հետևյալ նվազագույն իրավունքները` իրեն հասկանալի լեզվով անհապաղ և հանգամանորեն տեղեկացվելու իրեն ներկայացված մեղադրանքի բնույթի և հիմքի մասին, շարունակաբար խախտվել է ՀՀ քր. դատ. օր. 131.1 հոդ. պահանջը` Դ.Աբուլաձեին պետք է ձերբակալեին 22.07.2009թ. մինչև Ժամը 19-30-ը և ոչ թե 23.07.2009թ. ժամը 18.15 րոպեին և ՀՀ քր. դատ. օր. 131 հոդ. 3 մասի համաձայն ձերբակալման ժամկետը առավելագույնը կարող էր լինել մինչև 25.07.2009թ. ժամը 16.30-ը, որից անմիջապես հետո նրան պետք է մեղադրանք առաջադրվեր ՀՀ քր. դատ. օր. 62 հոդ. համապատասխան։
Դ.Աբուլաձեին մեղադրանք են առաջադրել 72 ժամից էլ մոտ 23 ժամ անց` 26.07.2009թ. Ժամը 15-ին 25.07.2009թ. ժամը 16.30–ի փոխարեն։Փաստորեն Դ.Աբուլաձեին ապօրինի ազատազրկել են մոտ 1 օր, այն էլ բռնության կիրառման պայմաններում, որր ՀՀ քր. օր. 133 հոդ. համաձայն հանցանք է և պատժվում է ազատազրկմամբ։
Դատարանը լսելով պաշտպանական կողմի վերլուծությունը, այնուհետև միջնորդությունը, միևնույն է բացարձակապես չի անդրադարձել այդ խախտումներին, իր հերթին ևս խախտելով օրենքի պահանջը։
Քննիչ Արամյանը Դ. Աբուլաձեին չէր կարող ձերբակալել նաև 23.07.2009թ. ժամը 18.15-ին այն պատճառով, քանի որ նույն պահին քննիչ Ա.Արամյանը հարցաքննել է կասկածյալ Ռևազ Գուլբատաշվիլուն`գ.թ. 85։
Ինչպես տեսնում ենք կոպտորեն խախտվել է թե օրենսդրության պահանջը և թե անձի գերագույն իրավունքը՝ ազատության իրավունքը և նախաքննական մարմինը անփույթ ձնով միայն ամսաթվերն է միմյանց հարմարեցրել, պատրանք ստեղծելով, թե պաշտպանում է դատավարական գործողությունների կարգն ու ժամկետները և դրանից ելնելով միջնորդեցի դատարանին հաստատել Դավիթ Աբուլաձեի ձերբակալման արձանագրությունը, մեղադրյալ ներգրավելու որոշումը, մեղադրյալի հարցաքննության արձանագրությունը որպես ապացույց օգտագործման անթույլատրելիությունը, որը դատարանի կողմից թողնվեց քննության խորհրդակցական սենյակում։
Դավիթ Աբուլաձեի ՙՖոլցվագեն՚ մակնիշի մեքենայի զննության արձանագրությունը կազմվել է ՀՀ քր. դատ. օր. 29, 81, հոդվածների պահանջների խախտմամբ՝ չի նշված ոչ միայն արձանագրության կազմման օրը, այլև դատավարական գործողության սկսման ու ավարտման ժամանակը` րոպեի ճշտությամբ: 23.07.2009թ. ընթերակաների մասնակցությամբ տեղի է ունեցել Դ.Աբուլաձեի ՙՖոլցվագեն՚ մակնիշի մեքենայի զննությունը Արաբկիրի ոստիկանության բակում։ Զննությանը չի մասնակցել Դավիթ Աբուլաձեն, մասնակցել են 2 ընթերականեր՝ Ոսկան Պողոսի Մարտիրոսյանը բն. Մելիքյան փող. 9շ. բն. 6 և Գոքոր Խանազարյանը, որի հասցեն չի նշված արձանագրության մեջ, որից պաշտպանական կողմի մոտ կասկածանք է առաջանում, թե իրոք ՀՀ-ում նման անձնավորություն կա թե ոչ։ Պաշտպանական կողմին հայտնի չէ, թե Բագրատաշենից մինչև Արաբկիրի ոստիկանություն ինչ ապրանքներ են ավելացվել մեքենայի մեջ, քանի որ մեքենան տեղում՝ Բագրատաշենում չի զենվել, չի կնքվել նրա դռները, այս պարագայում իրոք կարող էին մեքենայի մեջ տեղավորել ու հետագայում հայտնաբերվել այլ ապրանքներ, իսկ Դավիթ Աբուլաձեն չի ընդունում, որ տեսել է զննության արձանագրության մեջ նշված բոլոր ապրանքները կամ տեղյակ է դրանցից։
ՀՀ քր. դատ. օր. 18-րդ հոդ. 2 կետի համաձայն ՙՄեղադրանքի ապացուցման և կասկածյալին կամ մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը։
Դ.Աբուլաձեն դատարանում ցուցմունք տվեց, որ իր մեքենայի մեջ չէին կարող տեղավորվել մեքենայի զննության արձանագրության մեջ նշված ապրանքների քանակությունը մեքենայում 3 մարդու գտնվելու պայմաններում, քանի որ մյուս ընթերակայի՝ Գոքոր Խանազարյանի հասցեն հայտնի չէ, ուստի միայն Ոսկան Պողոսի Մարտիրոսյանին` բն. Մելիքյան փող. 9շ. բն. 6, կարող էր ներկայանալ դատարան ու մանրամասն ցուցմունքներ տալ, թե իրոք այդքան ապրանք է եղել մեքենայում, որ ապրանքը որտեղ է եղել, ինչպիսին է եղել իրերի դասավորվածությունը, միջնորդեցի, դատարան հրավիրել և որպես վկա հարցաքննել ընթերակա Ոսկան Պողոսի Մարտիրոսյանին մեքենայում հայտնաբերված ապրանքների քանակության, տեղադրման վերաբերյալ, սակայն այն մերժվեց, մինչդեռ այս ընթերակայի հարցաքննությունը կապահովեր դատաքննության օբյեկտիվությունը և կհաստատեր կամ կհերքեր որոշ փաստական տվյալներ։
Դավիթ Աբուլաձեին խուզարկության ենթարկելու արձանագրության մեջ բացակայում է նշումը այն մասին, թե երբ, որ օրն է կատարվել խուզարկությունը, միջնորդեցի այն ճանաչել անթույլատրելի ապացույց:
Դավիթ Աբուլաձեին բերման ենթարկելու արձանագրության մեջ՝ գ.թ.45՝ արձանագրության ամսաթիվը՝ 23.07.2009թ. և ժամը՝ 16.30 գրված է ուրիշ գրիչով, որը տեսանելի է անզեն աչքով, այսինքն օրն ու ժամը արձանագրությունը կազմող ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ 3-րդ վարչության 2-րդ բաժնի օ/լ ոստիկանության կապիտան է. Տիտիզյանը ավելացրել է հետագայում այլ՝ բաց գույնի գրիչով։
Դավիթ Աբուլաձեն, Գ. Աբուլաձեն և Թ.Դավիթաշվիլին ցուցմունք տվեցին, որ իրենց ոստիկանության Արաբկիրի բաժին բերման են ենթարկել 22.07.2009թ. երեկոյան ժամը 22-ի սահմաններում, այսինքն խախտվել է ՀՀ քր. դատ. օր. 29 հոդ. 1 կետի պահանջը։ Պաշտպանական կողմը գտնում է, որ սույն արձանագրության օրը և ժամը ճիշտ չի նշվել, դրանց հետ կապված խախտվել է նաև անձի ձերբակալման, խափանման միջոցը որպես կալանավորում կիրառելու ժամկետը, իսկ օրնսդիրը միաժամանակ հստակ նշել է անձի ձերբակալման կարգն ու ժամկետները, ինչպես նաև մեղադրանքի առաջադրման ժամկետները, որոնք նույնպես խախտվել են:
Բացի այդ անձին բերման ենթարկելու արձանագրության մեջ նշված Է, որ որպես թարգման դատավարական գործողությանը մասնակցել Է Արթուր Առաքելովը։
Ինչպես երևում է քր. գործի նյութերից, թարգման Արթուր Առաքելովը քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին չի ներկայացրել թարգմանչի՝ իր որակավորումը հաստատող փաստաթղթերը, ուստի և պարզ չէ թե վերջինս որքանով է ազատորեն տիրապետում քրեական դատավարության լեզվին և այն լեզվին, որից կատարվում է թարգմանությունը, այս առումով հավաստի չէ նրա կողմից կատարված թարգմանությունը, արձանագրության մեջ բացակայում է նշումը նրա հայրանվան, հասցեի և այլ անձնական տվյալի մասին, այսինքն միանշանակ խախտվել է ՀՀ քր. դատ. օր. 29, 83 հոդվածների պահանջները և միջնորդեցի դատարանին հաստատել Դավիթ Աբուլաձեին բերման ենթարկելու արձանագրության որպես ապացույց օգտագործման անթույլատրելիությունը :
23.07.2009թ. քննիչ Մ.Մանասյանը հարցաքննել է Դավիթ Աբուլաձեին ժամը 17.40-ից մինչև 18.35-ը։Այս հարցաքննության արձանագրության ժամերը չի համապատասխանում իրականությանը, քանի որ նույն օրը՝ 23.07.2009թ. ժամը 18.15-ին քննիչ Ա.Արամյանը իբրև ձերբակալել է Դ.Աբուլաձեին, միաժամանակ Արամյանը նույն օրը նույն ժամին՝ 17.30-ից մինչև 18.45-ը հարցաքննել է Ռևազ Գուլբատաշվիլուն, այսինքն խախտվել է ՀՀ քր. դատ. օր. 29-րդ հոդ. 3-֊րդ մասի պահանջը և միջնորդեցի, որ Դավիթ Աբուլաձեի կասկածյալի հարցաքննության արձանագրությունը պետք է ճանաչել աևթույլատրելի ապացույց,
Դավիթ Աբուլաձեի մասնակցությամբ քննչական փորձարարության ժամանակ որպես ընթերակա նշված է Բելա Երեմյանի անունը, որն այնտեղ չի եղել և չէր էլ կարող լինել, որովհետև նույն ժամին իբրև թե մասնակցել է Թինաթին Դավիթաշվիլու հետ կատարվող քննչական փորձարարությանը, հետևաբար այն պետք է հանել ապացույցների շարքից,
Դավիթ Աբուլաձեի նկատմամբ կիրառվել է քննությանը խորթ մեթոդներ՝ ֆիզիկական բռնություն՝ հարվածներ մարմնի տարբեր մասերին, որի արդյունքում վնասվել է ականջը, ցավեր ունի ականջի մասում, թուլացել է լսողությոնը, իսկ լյարդը, որին ոտքով են հարվածել, մինչև հիմա էլ ցավում է միջնորդեցի դատարանին նշանակել դատաբժշկական փորձաքննություն, որն անհիմն մերժվեց:
Դավիթ Աբուլաձեն ցուցմունք տվեց, որ 22.07.2009թ., 23.07.2009թ., 24.07.2009թ. նախաքննական մարմինը իր նկատմամբ կիրառել է քննությանը խորթ մեթոդներ՝ ֆիզիկական բռնություն, հարկադրանք, դաժան վերաբերմունք, որի արդյունքում մի քանի անգամ գիտակցությունը կորցրել է, ուշակորույս է եղել և հրավիրվել է նաև շտապ օգնության բրիգադա, բժիշկները իրեն բուժօգնություն են ցույց տվել, սրսկումներ կատարել; Պաշտպանական կողմը գտնելով, որ սույն հանգամանքի պարզաբանումը կարևոր ապացույց կարող էր դառնալ հետագայում իմ պաշտպանյալի տված ցուցմունքները գնահատելիս, ՀՀ քր. դատ. օր. 73 հոդ. համաձայն 18.05.2010թ. և 13.05.2011թ. հարցում եմ կատարել Երևանի շտապօգնության կենտրոնական կայանի պետին նրանց այցը Արաբկիրի ոստիկանություն հաստատելու նպատակով, սակայն առաջին նամակը հետ է վերադարձվել այն պատճառաբանությամբ, որ հասցեն ճիշտ չի նշված, իսկ 2-րդ անգամ հարցումը ստանալով ընդհանրապես չեն պատասխանել։
Վերը նշված պաշտպանական կողմի բոլոր միջնորդությունները եթե բավարարվեին դատարանի կողմից, ապա նույնիսկ արարքի կատարման պայմաններում Դավիթ Աբուլաձեն պետք է արդարացվեր, բայց քանի որ դա պրակտիկորեն բացառվում է, դատարանին միջնորդել եմ իմ պաշտպանյալ Դավիթ Աբուլաձեին մեղավոր ճանաչել այն արարքում, որն ինքը կատարել է և ընդունում է։Միաժամանակ միջնորդել եմ, խուզարկությամբ Դավիթ Աբուլաձեի մոտից հայտնաբերված 16 հատ 100 ԱՄՆ դոլարը, 5 Ամն դոլարը, 10 ռուսական ռուբլին, 2 վրացական լարին, 10 ուկրաինական ռուբլին, Նոկիա-1200 բջջային հեռախոսն ուղղել տուժողներին պատճառված վնասի հատուցմանը։
Դատարանը խախտելով ՀՀ քր, դատ. օր. 107, 124-127, 365 հոդվածների պահանջները, ոչ միայն ձեռք չի բերել հանգամանքներն ու դեպքը հաստատող ապացույցներ, չի ղեկավարվել անմեղության կանխավարկածով, այլև չի ստուգել ձեռք բերված ապացույցների աղբյուրները, չի գնահատել այդ ապացույցները իրենց թույլատրելիության, վերաբերելիության և բավարարության տեսանկյունից ու կայացրել է անհիմն ու անօրինական դատական ակտ։
ՀՀ քր. դատ. օր. 382 հոդ. 3 մասի համաձայն պաշտպանը միջնորդում է որպես վկա հարցաքննել ընթերակա Ոսկան Պողոսյանին, Դավիթ Աբուլաձեի նկատմամբ նշանակել դատաբժշկական փորձաքննություն և հարցում կատարել Կենտրոնական շտապ օգնության կայանին, թե արդյոք նրանք 22.07.2009թ. մինչև 24.07.2009թ. այցելել են Արաբկիրի ոստիկանություն, եթե այո, ապա ում են բժշկական օգնություն ցույց տվել։
Ղեկավարվելով ՀՀ քր. դատ. օր. 73, 376, 379, 394, 399 հոդվածներով, ՄԻԵԿ-ի Կոնվենցիայի դրույթներով, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանից պաշտպանը խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել և փոփոխել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 15.09.2011թ. դատական ակտը, քանի որ ստորադաս դատարանում հետազոտված փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ և դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից, այսինքն Դավիթ Օմարի Աբուլաձեին պատասխանատվության և պատժի ենթարկել իր կատարած արարքների համար և նշանակել մեղմ պատիժ;


գ/ Ամբաստանյալ Դավիթ Աբուլաձեի վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Ամբաստանյալ Դավիթ Աբուլաձեն Վերաքննիչ դատարանից խնդրել է վերանայել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 15.09.2011թվականի դատավճիռը, քանի որ համաձայն չէ մեղադրանքների հետ:Դատարանի դատավճիռն անհիմն է ու անօրինական:
Դիմելով Վերաքննիչ դատարան ամբաստանյալը խնդրել է իրեն դատապարտել իր կատարածի համար, որովհետև ուրիշի կատարածը չի ցանկանում իր վրա վերցնել: Վերաքննիչ դատարանից խնդրել է նաև դատարան հրավիրել օպեր Ջանիկ Մարությանին, որի պարտադրանքով չկատարված գողությունները վերցրել է իր վրա:
Վերաքննիչ դատարանից խնդրել է վերանայել վերը նշված դատական ակտը և կայացնել մեղմ պատիժ:


դ/Պաշտպան Ռուբեն Չիբուխչյանի վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դաաարանի 15. 09. 2011թ. դատական ակտում առկա է ՀՀ քր. դատ. օր 380.1հոդ. սահմանված վերաքննիչ բողոք բերելու հիմքերը` առկա է դատական սխալը` նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքիի վրա, խախտվել է ՀՀ քր. օր.-ի 2,3,4,6,9, հոդվածների պահանջները, ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 11, 16, 17, 29, 63, 83, 131.1, 133, 124-127, 358, 360, 365 հոդվածների պահանջները ՄԻԵԿ-ի 3-րդ հոդվածի պահանջը:
Նախաքննական մարմինը ՀՀ քր. օր.-ի 34-177 հոդ. 3-րդ մասի 2 կետով և 177 հոդ. 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով Թինաթին Դավիթաշվիլուն մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ նա 2009թ. հունիս-հուլիս ամիսներին մասնակցել է կազմակերպված խմբի կողմից կատարված մի շարք հանցագործություններին: Մասնավորապես` ըստ նախապես որոշված դերաբախշման, Գելա Աբուլաձեի հետ բնակարանների դռները թակելու կամ դռների զանգի կոճակները սեղմելու միջոցով նախօրոք ստուգել են Երևան քաղաքի մի շարք բնակարաններում բնակիչների առկայությունը և համոզվելով, որ նշված բնակարաններում որևէ անձ չի բնակվում, այդ մասին հաղորդել են կազմակերպված խմբի մյուս անդամներին: Վերջիններս, ստանալով այդ տեղեկությունները, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ մուտքի դռների փականները կոտրելու եղանակով ապօրինի մուտք են գործել բնակարաններ և կատարել ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություններ: Այս ամենը հիմնավորել է Դավիթ Աբուլաձեի, Թինաթին Դավիթաշվիլու ցուցմունքներով, քննչական փորձարարության արձանագրություններով, մեքենայի զննության արձանագրությամբ, իրեղեն ապացույցներով:
Նախաքննության ժամանակ ՀՀ քր. օր.-ի 177 հոդվ. 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 34-177 հոդվ. 3-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում Թինաթին Դավիթաշվիլին իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել, որ 2009 թվականի ընթացքում իր հետ փաստական ամուսնական կապերի մեջ գտնվող Դավիթ Աբուլաձեի հետ եկել է Երևան` վերջինիս պատկանող ՙՖորդ՚ մակնիշի ավտոմեքենան վաճառելու և ավտոմեքենաների առք ու վաճառքով զբաղվող ընկերություն հիմնելու համար: Իր նախկին ցուցմունքներն այն մասին, որ ինքը Գելա Աբուլաձեի հետ բնակարանային գողություններ են կատարել, չեն համապատասխանում իրականությանը, դրանք գրվել Է ոստիկանության աշխատակիցների հարկադրանքով: Իրականում ինքը որևէ հանցագործության կատարմանը չի մասնակցել, ոչ մի բնակարան չի այցելել և Գելա Աբուլաձեի հետ չի ստուգել բնակարաններում բնակիչների առկայությունը:
Դատական քննության ընթացքում Թինաթին Դավիթաշվիլին ՀՀ քր. օր. 177 հոդ. 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 34-177 հոդ. 3-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինքը Դավիթ Աբուլաձեի հետ շուրջ 16 տարի գտնվում է փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ և Երևան է եկել նրա մասին հոգ տանելու և տնտեսությունը վարելու համար: Տանից դուրս է եկել միայն շենքի կողքի խանութից գնումներ կատարելու համար և ազատ ժամանակ շփվել է հարևանների հետ: Ինքը չգիտեր, որ Դավիթը գողություն է կատարում: Դավիթը երբեք թույլ չէր տա, որ ինքը գողության մասնակցեր: Վերջին անգամ ՀՀ եկել են Գելայի, Դավիթի և Ռևազի հետ: Եկել են Գելայի մեքենայով: Հուլիսի 22-ին վեր են կացել, ինքն արդուկել է Ռևազի վերնաշապիկը, և ճանապարհել է նրան: Գելան ներքևում էր: Հետո Ռևազը վերադարձել է: Իրենք պետք է Վրաստան վերադառնային հուլիսի 24-ին, բայց Դավիթն ու Ռևազը որոշել են վերադառնալ այդ օրը: Բագրատաշենի մաքսային կետում ոստիկանները հարձակվել են իրենց մեքենայի վրա, իրենց տարել ինչ-որ սենյակ և տղամարդկանց ծեծի ենթարկել: Գիշերն իրենց տարել են ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Մեկ շաբաթ իրեն պահել են ոստիկանության բաժնում` Արաբկիրի բաժնի օպերլիազոր Ջ.Մարությանի աշխատասենյակում: Վերջինս իրեն ասել է, որ եթե անի այնպես ինչպես իրեն կասեն, ոչ մի խնդիր չի ունենա: Նա իրեն սովորեցրել է ասել, իբր թե ինքը Գելայի հետ ստուգել է բնակարաններում բնակիչների առկայությունը, որից հետո գիշերը Դավիթը, Բեսիկը և Գելան այդ բնակարաններից կատարել են գողություններ: Նախապես իրեն տարել և ցույց է տվել մի քանի բնակարաններ, ասելով, որ եթե պետք լինի դու էլ պիտի ցույց տաս, քանի որ Դավիթն էլ է ցույց տվել: Որից հետո` հուլիսի 29-ին իրեն բաց են թողել: Ինքը բնակարան է վարձել Զեյթուն թաղամասում և բնակվել այնտեղ: Անձնագիրն իր մոտ է եղել և կարող էր մեկնել Վրաստան, սակայն ինքը ցանկություն չի ունեցել փախչելու, որովհետև գիտեր, որ անմեղ է: Երբ քննիչի մոտ ցուցմունք տալու ժամանակ ինքն իր պաշտպանին հայտնել է, որ սուտ է ասել, որ այդպիսի բան չի եղել, դրանից մեկ շաբաթ հետո` նոյեմբերի 23-ին քննիչն իրեն կանչել է հարցաքննության և ասել է, որ ձերբակալում է:
Թինաթին Դավիթաշվիլին թե նախաքննության ժամանակ և թե դատարանում ցուցմունք է տվել, որ նախաքննության ժամանակ իր նկատմամբ կիրառվել է բռնություն, ծաղրանք, իրեն 7 օր պահել են անազատության մեջ, 7 օր պահվել է Արաբկիրի ոստիկանության շենքում, քնել է օպերլիազոր Ջանիկ Մարությանի աշխատասենյակում, լսել է Դավիթ Աբուլաձեի և Ռևազ Գուլբատաշվիլու գոռոցները, այնուհետև տեսել է իր փաստացի ամուսնուն` Դավիթին աննկարագրելի ծեծված, խոշտանգված վիճակում ու վախից, սարսափից դրդված, որ իր հետ էլ նույն կերպ կվարվեն, տվել է օպերի ասածին համաձայն մեղադրող ցուցմունք թե իր, թե իր ամուսնու և թե Գելա Աբուլաձեի նկատմամբ:
Բանն այն է, որ Թինաթին Դավիթաշվիլու այդ ցուցմունքները, որոնք դրվել են նրա մեղադրանքի հիմքում, տվել է որպես վկա հարցաքննվելիս, առանց փաստաբանի մասնակցության, իսկ որպես թարգմանիչ մասնակցած Հ.Հովհաննիսյանի վերաբերյալ քրեական գործում որևէ փաստաթուղթ գոյություն չունի /գ.թ 107 1-ին հատոր/: Այս եղանակով, առանց դատավարական նորմերի պահպանման կարելի է ցուցմունք կորզել դատավարական լեզվին չտիրապետող ցանկացած անձից, այնուհետև այդ ցուցմունքը դնել մեղադրանքի հիմքում և արդարանալ, որ նա հարցաքննվել է ոչ որպես կասկածյալ կամ մեղադրյալ, այլ` որպես վկա: Մինչդեռ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 69 հոդվածի 4-րդ կետի համաձայն պաշտպանի մասնակցությունը պարտադիր է եթե կասկածյալը կամ մեղադրյալը չի տիրապետում կամ բավարար չափով չի տիրապետում քրեական դատավարության լեզվին:
Թինաթին Դավիթաշվիլու ազատության մեջ գտնվելու գրեթե վեց ամիսների ընթացքում ոչ մի նոր հանգամանք, որը կարատավորեր նրան որպես կատարված հանցագործությունների մասնակից, նախաքննության մարմինը չի պարզել, սակայն Թինաթին Դավիթաշվիլին ձերբակալվել է և նրան մեղադրանք է առաջադրվել այն բանից հետո, երբ նա ցանկացել է ճշմարտացի ցուցմունքներ տալ և պատճառաբանել, թե ինչ պայմաններում է նա տվել նախկին ցուցմունքները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն ՙքրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Նույն հոդվածի 4-րդ կետի համաձայն ՙԿասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունր մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը՚, մինչդեռ քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը չի կատարել օրենքի այս պահանջը:
ՀՀ, քրեական դատավարության օրենսգրքի 11-րդ հոդվածի 7-րդ կետը սահմանում է. ՙՔրեական դատավարության րնթացքում ոչ ոք չպետք է ենթարկվի խոշտանգումների, անօրինական ֆիզիկական կամ հոգեկան բռնության, այդ թվում` բժշկական դեղամիջոցների օգտագործմամբ, սովի, ուժասպառման, հիպնոսի, բժշկական օգնությունից զրկվելու, ինչպես նաև այլ դաժան վերաբերմունքի: Արգելվում է կասկածյալից, մեղադրյալից, ամբաստանյալից, տուժողից, վկայից և քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձանցից ցուցմունքներ կորզել բռնության, սպառնալիքի, խաբեության, նրանց իրավունքների ոտնահարման, ինչպես նան այլ անօրինական գործողությունների միջոցով: Նույն է նշված նաև ՄԻԵԿ-ի 3-րդ հոդ., սակայն միևնույնն է նախաքննական մարմինը այդ ուղղությամբ ոչինչ չի կատարել, իսկ այն ինչ նախաձեռնվեց դատարանի կողմից պարզելու, թե նախաքննության ընթացքում ինչ խորթ մեթոդներ են կիրառվել, դա էլ զուտ պատրանքային էր, որովհետև ՀՀ գլխավոր դատախազի հանձնարարականից հետո ԱԱԾ-ի քննիչ Տ. Սինոյանը մոտ 5 ամսում ընդամենը 8 անձից բացատրություն է վերցրել, որոնք բնականաբար ժխտել են իրենց կողմից Դավիթ Աբուլաձեին, Գելա Աբուլաձեին և Ռևազ Գուլբատաշվիլուն ծեծելու, խոշտանգելու, Թինաթին Դավիթաշվիլուն ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում յոթ օր ապօրինի պահելու, նրան ծեծի և ծաղրանքի ենթարկելու հանգամանքը և դրա հիման վրա մերժել է քրեական գործի հարուցումը: Բնականաբար քննիչ Տ. Սինոյանի որոշումը 5 փաստաբաններով բողոքարկել են առաջին ատյանի դատարան և վերաքննիչ քրեական դատարան, սակայն ամեն ինչ անարդյունավետ էր, չկարողացանք հաստատել անհերքելին:
Դատական նիստում բազմաթիվ միջնորդություններ կատարվեցին, փաստելով, որ սույն քր. գործով ապացռւյցները ձեռք են բերվել դատավարական օրենսդրության կոպիտ խախտումներով, որոնք ազդել են գործի վերջնական ընթացքի վրա, սակայն դատարանր անտեսել է այդ խախտումները:
Դատարանը լսելով պաշտպանական կոդմի վերլուծությունը, այնուհետև միջնորդությունը, միևնույն է բացարձակապես չի անդրադարձել այդ խախտումներին, իր հերթին ևս խախտելով օրենքի պահանջը:
ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 18-րդ հոդ. 2-րդ կետի համաձայն ՙՄեղադրանքի ապացուցման և կասկածյալին կամ մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը:
3. հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի՚:
Դավիթ Աբուլաձեն դատարանում ցուցմունք տվեց, որ այն արարքների կատարումը, որոնք մեղսագրվում են Թինաթին Դավիթաշվիլուն տրամաբանությունից զուրկ է` չի կարելի բնակարաններում բնակիչների բացակայությունր ստուգել և համոզված լինել, որ կես ժամից հետո այդ բնակարաններում դարձյալ ոչ ոք չի լինի: Մինչդեռ քննչական փորձարարությունների ընթացքում, և դատարանում Դավիթ Աբուլաձեն ցուցմունք տվեց, որ բնակարաններում բնակիչների առկայությունը ինքն ստուգել է դռան բռնակի վրա եղած փոշու առկայությամբ:
Պաշտպանի համոզմամբ Թինաթին Դավիթաշվիլուն արհեստական, առանց իրավական, փաստական հիմնավորման մեղադրանք է առաջադրվել, իսկ նրա այդպիսի դերակատարումր իբրև թե հիմնավորող ցուցմունքները քննիչի շարադրանքն է: Այդ է վկայում քրեական գործի 1-ին հատորի վերջին էջում զետեղված Դավիթ Աբուլաձեի 26.06.2009թ. լրացուցիչ հարցաքննության արձանագրությունը, որը հաստատված չէ պաշտպանի ստորագրությամբ:
ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 107-րդ հոդ. համաձայն
Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը ն այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
6) այն հանգամանքներր, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով:
ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 365-րդ հոդ. 2-րդ մասի համաձայն ՙՄեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական րնթացակարգի շրջանակներում դատաական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360-րդ հողվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ՚:
Դատարանը խախտելով ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 107,124-127.365 հոդվածների պահանջները, ոչ միայն ձեռք չի բերել հանգամանքներն ու դեպքը հաստատող ապացույցներ, չի ղեկավարվել անմեղության կանխավարկածով, այլև չի ստուգել ձեռք բերված ապացույցների աղբյուրները, չի գնահատել այդ ապացույցները իրենց թույլատրելիության, վերաբերելիության և բավարարության տեսանկյունից ու կայացրել է իրավական անհիմն ու անօրինական դատական ակտ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 73-րդ, 376-րդ, 379-րդ, 394-րդ, 399-րդ հոդվածներով, ՄԻԵԿ-ի Կոնվենցիայի դրույթներով, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանից խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ- Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 15.09.2011թ. դատական ակտը, Թինաթին Դավիթաշվիլուն ճանաչել անպարտ և նրա նկատմամբ քրեական գործի վարույթը կարճել:

ե/ Ամբաստանյալ Թինաթին Դավիթաշվիլու վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավումները և պահանջը

Իր վերաքննիչ բողոքում Թ.Դավիթաշվիլին նշում է, որ հուլիսի 22-ին, ժամը 17:00-ին իրենց ձերբակալել են ՙԲագրատաշենի՚ մաքսատանը` չբացատրելով ոչ դրա պատճառը, ոչ էլ իրենց իրավունքներն ու պարտականությունները: Գիշերվա ժամը 2-ին իրեն տարել են Արաբկիրի ոստիկանության պետի գրասենյակ, ծեծել են, հայհոյել, որից հետո 7 օր անօրինական կերպով պահել են օպերլիազոր Ջանո Մարուքյանի աշխատասենյակում:
Այսպես կոչված քննչական փորձարարության ժամանակ ներկա չեն եղել ոչ իր փաստաբանը, ոչ թարգամանիչը և ոչ էլ ընթերականները: Ջանոն և քննիչը իրենք էին տանում գործի նյութերում նշված վայրերով և քանի որ ինքը քաղաքը բոլորովին չգիտի, ուստի չի կարողացել մտապահել նախապես ցույց տված բնակարանը:
Ստորագրելով իրենց անհրաժեշտ բոլոր թղթերը, իրեն հուլիսի 29-ին բաց են թողել` քաղաքացի դուրս չգալու պայմանով:
Այն ամենից հետո ինչ գործն անցավ քննիչ Վ.Մուրադյանին և ինքը հրաժարվեց հաստատել Արաբկիրում տված ցուցմունքները, քննիչ Մուրադյանը մշտապես իր վրա հոգեբանական ճնշում է գործադրել:
Իր վերաքննիչ բողոքում ամբաստանյալը նշում է, որ ինքն անմեղ է, չի մասնակցել ոչ մի հանցավոր արարքի, չի գնացել ոչ մի հասցեով, չի թակել ոչ մի դուռ, ինչպես նշված է քրեական գործի նյութերում: Ինքը իրեն զրպարտել է, քանի որ գտնվել է ոստիկանության աշխատակիցների կողմից գործադրվող ֆիզիակական և հոգեբանական ճնշման պայմաններում, տվել է ցուցմունքներ և դրանք ստորագրել է հարկադրված, քանի որ չի ցանկացել լինել ոչ բռնաբարված, ոչ էլ հաշմված: Իր մեղադրանքը և դատավճիռը հիմնված են միայն իր դեմ տված ցուցմունքների վրա և այդ ցուցմունքներն է դրվել են այն հանցագործության հիմքում, որը ինքը չի կատարել: Ամբաստանյալը դատարանին խնդրել է քննության առնել հետևյալ հանգամանքները` Երևան քաղաքի Արաբկիրիր շրջանում կալանավորված լինելու ողջ ժամանակահատվածում փաստաբան չունենալը, չթույլատրված ձերբակալության ժամկետի գերազանցումը, կոնվենցիայով ամրագրված մարդու իրավունքների խախտումը և անձին ու նրա սեփական արժանապատվության զգացումը վիրավորելը, մինչդատական քննության դատավարական նորմերի խախտումը:
Ելնելով վերոգրյալից և հաշվի առնելով իր անմեղությունը, այն, որ գտնվելով հայրենիքից հեռու ոչ միայն զրկված է ազատ տեղաշարժվելուց, այլև դատապարտված է բարոյական միայնության, քանի որ չգիտի ոչ լեզու, ոչ բարքեր, ուստի ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանից խնդրել է քննության առնել իր դիմում-բողոքը ու տալ արդարացի լուծում:


զ/Ամբաստանյալ Ռևազ Գուլբադաշվիլին վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավումները և պահանջը

Ամբաստանյալ Ռևազ Գուլբադաշվիլին գտնում է, որ դատարանը սխալ է կիրառել քրեական օրենքը, հաշվի չի առել դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցները, մասնավորապես իր և գործով մյուս ամբաստանյալների ցուցմունքները այն ամսին, որ նախաքննության ժամանակ ՙայդպես կոչված՚ ինքնախոստովանական ցուցմունքները տվել է բռնությունների և խոշտանգումների ազդեցության հետևանքով: Չնայած որ այդ կապակցությամբ դատարանի 27.07.2010թ. որոշմամբ նշված հարցը պարզելու նպատակով դատարանը դիմել է ՀՀ Գլխավոր դատախազին, որի հանձնարարությամբ ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից անցկացված հետաքննությամբ չի հիմնավորվել խոշտանգումների և բռնությունների կիրառման փաստը: Սակայն գտնում է, որ այդ հետաքննությունը անցկացվել է թերի, միակողմանի և նպատակ չի ունեցել բացահայտել իրականությունը: Քանի որ այն բազմաթիվ մարմնական վնասվածքները, որոնք արձանագրվել են իրեն քրեկատարողական հիմնարկ ընդունելուց, ինքը չէր կարող ստանալ աստիճանավանդակից ընկնելու հետևանքով:
Դատաքննության ժամանակ ինքը տվել է իրականությանը համապատսխանող ճշմարտացի ցուցմունքներ, այն, որ ինքը բանկի վրա կատարված ավազակային հարձակման մասնակից չի եղել, այլ անկախ իր կամքից հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ հայտնվել է այն ավտոմեքենայում, որի մեջ գտնված անձիք, պլանավորել և իրագործել են այդ հարձակումը, որի մասին ինքը իմացել է միայն հանցագործության ավարտից հետո:
Բացի դա նախաքննության ընթացքում իր մասնակցությամբ կատարված քննչական գործողությունները կատարվել են քր. դատ. օր-ի խախտումներով, մասնավորապես իրեն ճանաչման ներկայացնելու ժամանակ նախաքննության մարմինը խախտել է ՀՀ քր. դատ. օր-ի 221-րդ և 224-րդ հոդվածների պահանջները` իր հետ ճանաչման ներկայացված երեք անձիք իրենց արտաքին տվյալներով` մարմնի քաշով, հասկով և այլ հատկանիշներով գրեթե ընդհանրություն չեն ունեցել իր հետ, բացի դա ճանաչման ժամանակ միայն իրեն են գլխարկ հագցրել և ակնոցներ դրել, որից միայն Զ.Պետրոսյանն իրբրև իրեն մատնացույց է արել որպես ավազակայնի հարձակման կատարողներից մեկը, որից հետո միայն վերջինս նախաքննության և դատաքննության ժամանակ իր նկատմամբ սղոցված ցուցմունքներ է տվել:
Իսկ նախաքննության և դատաքննության ժամանակ նրա կողմից իր նկատմամբ տրված հակասական ցուցմունքները դատարանը պատճառաբանել է նրա սթրեսային վիճակում գտնվելով:
Ամբաստանյալը գտնում է, որ դատավճռով նշանակված պատիժն ակնհայտ անարդարացի է, այն չի համապատասխանում իր կատարած արարքին և առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանելու և փոփոխելու հիմք է:
Ելնելով վերոգրյալից ամբաստանյալ` Ռևազ Գուլբադաշվիլին Վերաքննիչ դատարանից խնդրել է բեկանել և փոփոխել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 15.09.2011թ. դատավճիռը իր մասով և իր արարքը ՀՀ քր. օր.-ի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետից վերավորակել համապատասխան հոդվածով:


4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 385հդ.-ի 1-ին մասի համաձայն` Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` Վերաքննիչ դատարանում բողոքի քննության ժամանակ առաջին ատյանի դատարանում հաստատված փաստական հանգամանքներն ընդունվում են որպես հիմք, բացառությամբ այն դեպքի, երբ բողոքում վիճարկվում է որևէ փաստական հանգամանք և Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն եզրակացության, որ տվյալ փաստական հանգամանքի վերաբերյալ եզրակացության հանգելիս առաջին ատյանի դատարանն ակնհայտ սխալ է թույլ տվել:
Վերաքննիչ քրեական դատարանում դատական ակտի կայացման պահանջներն ամրագրած ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 393հդ.-ի 10-րդ մասի համաձայն` դատական ակտ կայացնելիս, վերաքննիչ դատարանն իրավունք ունի իր դատական ակտը հիմնավորելու համար հիմնվել վերաքննիչ դատարանի դատական նիստին չկանչված, սակայն առաջին ատյանի դատարանում հարցաքննված անձանց ցուցմուքնների վրա:
ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 386հդ.-ի համաձայն` վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերաքննիչ դատարանն ստուգում է գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը:
Նկատի առնելով այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Գ. Աբուլաձեն և նրա պաշտպան Գ. Հակոբյանը, ամբաստանյալ Թինաթին Դավիթաշվիլին, ամբաստանյալ Թինաթին Դավիթաշվիլու պաշտպան Ռ. Չիբուխչյանը, ամբաստանյալ Դ. Աբուլաձեն, ամբաստանյալ Դ. Աբուլաձեի պաշտպան Ա. Հոբոսյանը, ամբաստանյալ Ռ. Գուլբադաշվիլին իրենց բերած վերաքննիչ բողոքներում ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն վիճարկել են նաև քրեական գործի փաստական հանգամանքները և ելնելով Քրեական վերաքննիչ դատարանի դատաքննության սահմաններն ամրագրած ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 385հդ.-ի 1-ին, 3-րդ մասերի, դատական ակտի կայացումն ամրագրած ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 393հդ.-ի 10-րդ մասի վերը նշված իրավադրույթների պահանջներից, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը, գտնում է, որ վերաքննիչ դատաքննությամբ պետք է հետազոտել Ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից սույն քրեական գործի քննության և լուծման ժամանակ գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի ճիշտ կիրառման, ինչպես նաև` քրեական գործով ապացույցների հավաքման, ստուգման և գնահատման ընթացքում ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության նորմերի պահպանման պահանջների կատարումը:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալների, պաշտպանների կողմից իրենց վերաքննիչ բողոքների կապակցությամբ բերված հիմնավորումները, ամբաստանյալների պատճառաբանությունները, դատական ակտը չբողոքարկած հակառակ կողմի պատասխանը, ստուգելով քրեական գործով ապացույցների հավաքման և ստուգման ընթացքում կատարված քննչական և դատական գործողությունների համապատասխանությունը ՀՀ Սահմանադրության, ՙՄարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին՚ Եվրոպական Կոնվենցիայի և ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջներին, բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման ենթարկելով գործով հավաքված ապացույցները` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, դրանք այլ ապացույցների հետ համադրելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները ստուգելու միջոցով, քրեական գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց վերլուծելով թույլատրելիության, վերաբերելիության վերաբերյալ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջների, ապացույցների ամբողջ համակցությունը` քրեական գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալների պատճառաբանություններն անհիմն են, նպատակ են հետապնդում ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն ազատվել իրենց մեղսագրված հանցանքների համար ՀՀ քրեական օրենսդրությամբ նախատեսված քրեական պատասխանատվությունից և պատժից, կամ քրեական պատասխանատվության և պատժի ենթարկվել անհամեմատ ավելի նվազ խիստ պատիժ նախատեսող արարքների համար, ինչպես նաև` քրեական պատասխանատվությունից զերծ պահել իրենց ընկերներին, ամբաստանյալների պատճառաբանություններն հերքված, իսկ նրանց մեղսագրված հանցանքները հիմնավորված են քրեական գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով:
Ամբաստանյալ Գելա Դեմուրի Աբուլաձեն նախնական քննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց:
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական քննության ընթացքում նույնպես ամբաստանյալ Գելա Աբուլաձեն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքն ավազակության և որևէ գողության մասնակից չի եղել և որևէ կապ չունի իրեն վերագրվող արարքների հետ:
Իրենք զբաղվել են մեքենաների առք ու վաճառքով: Վարձակալությամբ բնակվել են Երևանի ՙԲանգլադեշ՚ թաղամասում գտնվող բարձրահարկ շենքերից մեկում` Դավիթ Աբուլաձեի և Թինաթին Դավիթաշվիլու հետ միասին: Հետագայում, ցանկանալով ընտանիքին ևս տեղափոխել ՀՀ, նույն շենքում վարձակալել է մեկ այլ բնակարան: Ռևազին տեսել է ընդամենը մեկ անգամ:
Ավազակային հարձակման օրն, առավոտյան ժամը 9.15-ի սահմաններում, ինքն իջել է բակ, գարեջուր խմել և մեքենան տարել է ավտոլվացման կետ: Ժամը 10.-10.30-ի սահմաններում, երբ վերադարձել է, բակում հանդիպել է իր ծանոթ Վրեժին և միասին տարել են մեքենան սարքելու:
Հետո 5-6 ընկերներով իր մեքենայով գնացել են խեցգետին ուտելու: Ուշ է վերադարձել և պառկել է քնելու:
Քննիչը չի հարցաքննել այն մարդկանց, ովքեր իր օգտին ցուցմունք կտային: Առերեսման ժամանակ բոլոր քննչական գործողությունները կատարվել են օրենքի խախտմամբ: Օդանավակայանում առգրավված 2-րդ պայուսակը և դրանում եղած իրերից ոչ մեկն իրենը չէ:
Իրեն ճանաչման ներկայացնելու գործողության վերաբերյալ Գելա Աբուլաձեն ցուցմունք տվեց, որ երբ իրեն տանում էին ճանաչման, սխալմամբ մտել են ՙՊողոսյանի՚ աշխատասենյակ, որտեղ Զ.Պետրոսյանը վիճելիս է եղել մեկ այլ աղջկա հետ: Իր ձեռքը տվել են երկրորդ համարը: Ինքը կանգնել է Խ.խաչատրյանի և Մ.Հովհաննիսյանի մեջտեղում: Ինքը խնդրել է Մ.Հովհաննիսյանին` տեղերը փոխել: Երբ ներս է մտել այդ աղջիկը, առանց իրենց նայելու, ասել է, որ երկրորդ համարն է: Սակայն ինքը կանգնած է եղել երրորդ համարի տակ: Ոստիկանության աշխատակիցն այդ պահին իր ձեռնաշղթաներից քաշել և կանգնեցրել է երկրորդ համարի տակ: Մինչև ճանաչումը ինքը Զարուհի Պետրոսյանին ճանաչել է բանկի մասնաճյուղում մի քանի անգամ գործարքներ կատարելու կապակցությամբ: Նա էլ երևի իրեն կհիշեր:
Գելա Աբուլաձեն պնդել է, որ դեպքի օրը` 22.07.2009թ., մինչև ժամը 10.30-ի սահմաններում ինքը գտնվել է ՙԲանգլադեշ՚ թաղամասում:
Մինչդեռ, դատարանը, բավարարելով Գելա Աբուլաձեի պաշտպան Գ.Հակոբյանի միջնորդությունը, ՙՎԻՎԱՍԵԼ ՄՏՍ՚ ընկերությունից պահանջել և դատարանում հետազոտել է 094-42-87-92 հեռախոսահամարի (որի բաժանորդն է Գելա Աբուլաձեն) խոսակցությունների վերծանումը:
Պարզվել է, որ 2009 թվականի հուլիսի 22-ին ժամը 09.37-ին Գելա Աբուլաձեն գտնվել է Երևան քաղաքի Կոմիտասի պողոտայի 35 հասցեում:
Ամբաստանյալ Թինաթին Միխեյիլի Դավիթաշվիլին նախնական քննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել, որ 2009թ. ընթացքում ինքն, իր հետ փաստական ամուսնական կապերի մեջ գտնվող Դավիթ Աբուլաձեի հետ եկել է Երևան` վերջինիս պատկանող ՙՖորդ՚ մակնիշի ավտոմեքենան վաճառելու և ավտոմեքենաների առք ու վաճառքով զբաղվող ընկերություն հիմնելու համար: Իր նախկին ցուցմունքներն այն մասին, որ ինքը Գելա Աբուլաձեի հետ մասնակցել է բնակարանային գողություններ կատարելուն, չեն համապատասխանում իրականությանը, դրանք տվել է ոստիկանության աշխատակիցների հարկադրանքով: Իրականում ինքը որևէ հանցագործության կատարմանը չի մասնակցել, ոչ մի բնակարան չի այցելել և Գելա Աբուլաձեի հետ չի ստուգել բնակարաններում բնակիչների առկայությունը:
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական քննության ընթացքում նույնպես ամբաստանյալ Թինաթին Դավիթաշվիլին առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը Դավիթ Աբուլաձեի հետ շուրջ 16 տարի գտնվում է փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ և Երևան է եկել միայն նրա մասին հոգ տանելու և տնտեսությունը վարելու համար: Տանից դուրս է եկել միայն շենքի կողքի խանութից գնումներ կատարելու համար և ազատ ժամանակ շփվել է հարևանների հետ: Ինքը չգիտեր, որ Դավիթը գողություն է կատարում: Դավիթը երբեք թույլ չէր տա, որ ինքը գողության մասնակցեր:
Վերջին անգամ ՀՀ եկել են Գելայի, Դավիթի և Ռևազի հետ: Եկել են Գելայի մեքենայով: Հուլիսի 22-ին վեր են կացել, ինքն արդուկել է Ռևազի վերնաշապիկը և ճանպարհել է նրան: Գելան ներքևում էր: Հետո Ռևազը վերադարձել է: Իրենք պետք է Վրաստան վերադառնային հուլիսի 24-ին, բայց Դավիթն ու Ռևազը որոշել են վերադառնալ այդ օրը: Բագրատաշենի մաքսային կետում ոստիկանները հարձակվել են իրենց մեքենայի վրա, իրենց տարել ինչ-որ սենյակ և տղամարդկանց ծեծի ենթարկել: Գիշերն իրենց տարել են ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Մեկ շաբաթ իրեն պահել են ոստիկանության բաժնում` Արաբկիրի բաժնի օպերլիազոր Ջ.Մարությանի աշխատասենյակում: Վերջինս իրեն ասել է, որ եթե անի այնպես, ինչպես իրենք կասեն, ոչ մի խնդիր չի ունենա: Նա իրեն սովորեցրել է ասել, իբր թե ինքը Գելայի հետ ստուգել է բնակարաններում բնակիչների առկայությունը, որից հետո գիշերը Դավիթը, Բեսիկը և Գելան այդ բնակարաններից կատարել են գողություններ: Նախապես իրեն տարել և ցույց է տվել մի քանի բնակարաններ, ասելով, որ եթե պետք լինի` դու էլ պետք է ցույց տաս, քանի որ Դավիթն էլ է ցույց տվել: Որից հետո` հուլիսի 29-ին իրեն բաց են թողել: Ինքը բնակարան է վարձել Զեյթուն թաղամասում և բնակվել այնտեղ: Անձնագիրն իր մոտ է եղել և կարող էր մեկնել Վրաստան, սակայն ինքը ցանկություն չի ունեցել փախչելու, որովհետև գիտեր, որ անմեղ է: Երբ քննիչի մոտ ցուցմունք տալու ժամանակ ինքն իր պաշտպանին հայտնել է, որ սուտ է ասել, որ այդպիսի բան չի եղել, դրանից մեկ շաբաթ հետո` նոյեմբերի 23-ին քննիչն իրեն կանչել է հարցաքննության և ասել է, որ ձերբակալում է:
Ամբաստանյալ Դավիթ Օմարի Աբուլաձեն նախնական քննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն մեղավոր է ճանաչում միայն 3 գողության և 4 գողության փորձերի դեպքերով, իսկ մնացած 6 հանցագործության դեպքերով իրեն մեղավոր չի ճանաչում: Հայտնել է նաև, որ այդ 7 հանցագործությունների վերաբերյալ իր նախկին ցուցմունքերը պնդում է:
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական քննության ընթացքում նույնպես ամբաստանյալ Դավիթ Աբուլաձեն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Վրաստանում ինքը Գելայի հետ ավտոմեքենաների առք ու վաճառքով էր զբաղվում, և քանի որ այնտեղ վիճակը վատ էր, որոշել են գալ Հայաստան և այստեղ զբաղվել ավտոմեքենաների վաճառքով: Պատվեր ստանալու դեպքում բերում էին նաև ավտոմասեր: Վերջին անգամ ՀՀ եկել են ՙՋիպ՚ ավտոմեքենայով: Այդ մեքենան բերել են վաճառելու նպատակով, Գելայի ծանոթի մեքենան էր:
Երևանի բնակարանում բնակվել են ինքը, Թինան և Գելան: Բեսիկ Ցխովրեբաձեին ճանաչել է Վրաստանից: Նա այնտեղ սեփական գործ ուներ: Մեքենաները շատ դժվար էին վաճառվում և Բեսիկն առաջարկել է բնակարաններից գողություն անել: Ինքը համաձայնել է: Բեսիկն է բարձրացել և ստուգել բնակարանները: Եթե դռան փականի վրա փոշի էր, ուրեմն բնակարանում մարդ չկար: Ինքը երբեք թույլ չէր տա, որ Թինան մասնակցեր գողության: Գելան եթե իմանար, որ ինքը գողության է գնում, չէր թողնի և բիզնեսից կհեռացներ: Ընդհանուր եղել է 7 դեպք, որից 3 գողություն և 4 գողության փորձեր: Նախաքննության ընթացքում ցուցմուքները գրվել են բռնության ազդեցության ներքո: Իրեն սովորեցրել են ասել, որ ՙԼամբադա՚ կամրջի մոտ, ՙԲանգլադեշ՚ թաղամասում և Մոսկովյան փողոցի վրա գտնվող բնակարանների գողություններն ինքն է արել: Բնակարանները ցույց է տվել Արաբկիրի բաժնի օպերլիազոր Ջանիկ Մարությանի պարտադրանքով:
Ռևազից Վրաստանում պարտքով 2500 դոլար գումար էր վերցրել: Երբ եկել են ՀՀ, ինքը Ռևազին վերադարձրել է այդ գումարը: Իրենց մոտ եղել է Թինայի բնակարանի վաճառքի, իր հողամասի և ավտոմասերի վաճառքի գումարները: Զղջում է իր կատարածի համար և պատրաստ է հատուցել այն տուժողների վնասը, ում բնակարաններից ինքը գողություն է կատարել:
Ամբաստանյալ Ռևազ Գեդևանի Գուլբատաշվիլին նախնական քննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց:
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական քննության ընթացքում նույնպես ամբաստանյալ Ռևազ Գուլբատաշվիլին առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հուլիսի 17-ին եկել են Երևան: Գալու նպատակը եղել է այն, որ Դավիթ Աբուլաձեն վաճառեր ավտոմեքենան և վերադարձներ իրենից պարտքով վերցրած գումարը: Բնակվել է Դավիթի և Թինայի հետ միասին: Ինքն ու Թինան հիմնականում տանն էին լինում: Երևանի Մալաթիայի տոնավաճառում ծանոթացել է Բեսարիոն անունով մի վրացի տղամարդու հետ: Բեսարիոնը Բեսիկը չէ: Նա ասել է, որ Վրաստանից ապրանք է բերում և վաճառում: Նրան պատմել է, որ ինքը եկել է 2 հոգու հետ, ովքեր ավտոմեքենաների վաճառքով են զբաղվում և նա իբր թե ճանաչել է նրանց: Հուլիսի 20-ի երեկոյան, երբ Դավիթը վերադարձրել է 2500 դոլար գումարը, ինքը որոշել է ամսի 21-ին վերադառնալ Վրաստան: Ցանկանալով երեխաների համար նվերներ գնել, ինքը նորից է գնացել Մալաթիայի տոնավաճառ և այնտեղ կրկին հանդիպել է Բեսարիոնին, ով իրեն առաջարկել է իր հետ միասին Վրաստան գնալ հաջորդ օրն, ինչին ինքը համաձայնել է: Հուլիսի 22-ի առավոտյան արթնանալով` գնացել է իրենց պայմանավորված վայրը: Ճանապարհին Բեսարիոնին զանգահարել է ինչ-որ մեկը և նա հանդիպել է երկու երիտասարդի, ովքեր նստել են մեքենայի հետևի նստատեղին: Նրանք իրար հետ հայերեն են խոսել: Բեսարիոնն իրեն ասել է, որ մի քիչ սպասի, իրենք ինչ որ բան պետք է վերցնեն և շուտով կվերադառնան: Մոտ 10 րոպե անց, երեքն էլ վերադարձել են լրիվ ուրիշ հագուստով, նրանց ձեռքին տոպրակներ կային: Շատ արագ վարելով մեքենան, հեռացել են: Իր զարմացած հարցին, թե ինչ է կատարվում, պատասխանել են, որ դրամարկղ են թալանել: Բեսարիոնն իրենից ներողություն է խնդրել, ասելով` որ դա իր հետ կապ չունի, և ասել են ոչ ոքի ոչինչ չասել: Այդ ժամանակ ինքը տաքսի ավտոմեքենա է նստել և վերադարձել է տուն: Տանը եղել են Թինան ու Դավիթը: Վերջինիս հարցին, թե ինչու է վերադարձել, ինքը պատասխանել է, որ նրանք ավտոմեքենայի հետ կապված խնդիր են ունեցել: Դավիթն առաջարկել է միասին գնալ Վրաստան:
Ճանապարհին իրենց ձերբակալել են:
Նախաքնության ընթացքում խոստովանական ցուցմուքները տվել է ֆիզիկական բռնությունների և խոշտանգումների ազդեցության տակ, իրականում ինքը բանկի վրա կատարված ավազակային հարձակմանը մասնակից չի եղել, այլ անկախ իր կամքից, հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ, հայտնվել է այն ավտոմեքենայում, որի մեջ գտնված անձիք պլանավորել և իրագործել են այդ հարձակումը, որի մասին ինքն իմացել է միայն հանցագործության ավարտից հետո:
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը դատական քննության արդյունքներով գնահատության ենթարկելով ամբաստանյալ Ռևազ Գուլբատաշվիլու` դատաքննության ընթացքում տված ցուցմուքները, գտել է, որ դրանք արժանահավատ չպետք է համարել: Նա այդ եղանակով ցանկանում է խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և զերծ պահել պատասխանատվությունից նաև մյուս ամբաստանյալ Գելա Աբուլաձեին:
Քննության առնելով ամբաստանյալներ Գելա Աբուլաձեի, Ռևազ Գուլբատաշվիլի, Դավիթ Աբուլաձեի, Թինաթին Դավիթաշվիլիի` նախաքննության ընթացքում և Ընդհանուր իրավասության դատարանում տված այն ցուցմունքները, որոնցով նրանք հերքում են իրենց մեղսագրված արարքները, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ դրանք մտացածին են, չեն հիմնավորվում քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով, և նպատակ ունեն խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից, ինչպես նաև` քրեական պատասխանատվությունից և պատժից զերծ պահել իրենց ընկերներին:
Գելա Աբուլաձեին, Ռևազ Գուլբատաշվիլուն, Դավիթ Աբուլաձեին, Թինաթին Դավիթաշվիլուն առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորվել են քրեական գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով:
Նախնական քննության ընթացքում Թինաթին Դավիթաշվիլու 2009թ. հուլիսի 26-ին որպես վկա տված ցուցմունքով այն մասին, որ 2009թ. մայիս ամսին իր հետ փաստական ամուսնական կապերի մեջ գտնվող Դավիթ Աբուլաձեի և նրա ազգական Գելա Աբուլաձեի հետ Դավիթին պատկանող ՙՖորդ Էսկորդ՚ մակնիշի ավտոմեքենայով եկել են Երևան` նշված ավտոմեքենան վաճառելու, ինչպես նաև Երևանում ավտոմեքենաների առք ու վաճառքով զբաղվող ընկերություն հիմնելու համար: Երևանում բնակվել են Գելա Աբուլաձեի կողմից ՙԲանգլադեշ՚ թաղամասում վարձակալած բնակարանում: Մեքենան Երևանում չկարողանալով վաճառել, ինքը Դավիթ Աբուլաձեի հետ վերադարձել է Վրաստան, որտեղ գնելով ՙՖոլցվագեն՚ մակնիշի ավտոմեքենա, 2009թ. հունիս ամսին վերադրաձել են Երևան և կրկին բնակություն հաստատել ՙԲանգլադեշ՚ թաղամասում վարձակալած բնակարանում: Նույն բնակարանում այդ ժամանակ բնակություն է հաստատել նաև Գելա Աբուլաձեի ընկեր Բեսիկ Ցխովրեբաձեն: 2009թ. հունիսի վերջին ինքը Դավիթ Աբուլաձեի, Գելա Աբուլաձեի և Բեսիկ Ցխովրեբաձեի հետ մոտ 5-6 անգամ ավտոմեքենան կայանել են շենքերի մոտ, որից հետո ինքը Գելայի հետ ստուգել է մի քանի բնակարաններում բնակիչների առկայությունը, որին հաջորդող գիշերը Գելան, Բեսիկը և Դավիթը բնակարան են բերել տարբեր ապրանքներ` օծանելիքներ, կոնյակներ: Այդ ժամանակ ինքը հասկացել է, որ դրանք իր և Գելայի կողմից ստուգված բնակարաններից հափշտակված իրերն են: Եղել են դեպքեր, որ նշված անձինք վերադարձել են ձեռնունայն և ինքը հասկացել է, որ կամ բնակարանում գողանալու իր չի եղել, կամ այլ անհաջողության են մատնվել: Գելայի հետ վերը նշված բնակարաններ իր գնալու նպատակը եղել է այն, որ եթե բնակարանում բնակիչ լիներ, ապա կին տեսնելով, նրանց մոտ որևէ կասկած չէր առաջանա իրենց իրական նպատակների մասին: 2009թ. հուլիսի 13-ին ինքը վերադրաձել է Վրաստան, իսկ հաջորդ օրը Վրաստան են գնացել Գելան և Դավիթը: Դավիթն իր հետ Վրաստան է տարել տարբեր օծանելիքներ և այլ ապրանքներ: 16.07.2009թ. ինքը, Գելան և Դավիթը կրկին վերադարձել են Երևան: Դրանից հետո Գելայի հետ ստուգել է ևս 3 բնակարաններում բնակիչների առկայությունը, որից հետո այդ բնակարաններից կատարվել են գողություններ: Բնակարանների ստուգումները կատարվել են երեկոյան ժամերին, իսկ գողությունները` գիշերը, որոնց կատարմանը իրեն մասնակից չեն դարձրել: Բնակարանների դռների փականները, իր իմանալով, բացել են Դավիթը կամ Բեսիկը, քանի որ Գելան դռան փականներ բացելու հմտություններ չուներ: Ինքը գիտակցում է, որ իր գործողությունները հանցագործություն են, որի համար զղջում է:
Թինաթին Դավիթաշվիլին իր ցուցմունքում հայտնել է նաև, որ Երևանում գտնված ժամանակ Երևանի բանկերից մեկում գումար ստանալուց հետո Գելան զարմացած իրենց հայտնել է, որ բանկում չեն եղել անվտանգության աշխատակիցներ, բանկի աշխատակիցները սպասարկման սրահից մեկուսացված չեն ցուցապակիով և նույնիսկ տեսել է դարակներում եղած գումարները:
Թինաթին Դավիթաշվիլին հայտնել է նաև, որ Դավիթ Աբուլաձեն մշտապես ընդդիմացել է, որ ինքը Գելա Աբուլաձեի հետ ստուգի բնակարանները, սակայն Գելա Աբուլաձեի պնդումներից հետո ինքը նրա հետ մասնակցել է բնակարաններում բնակիչների առկայությունը ստուգելուն:
Կասկածյալ Դավիթ Աբուլաձեի մասնակցությամբ 24.07.2009թ. կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությամբ, որի համաձայն Դավիթ Աբուլաձեն մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Մաշտոցի 15 շենքի 30, Մաշտոցի 40 շենքի 21, Աբովյան 13 շենքի 36, Մաշտոցի 40 շենքի 40, Մաշտոցի 16 շենքի 23, Բայրոնի 8 շենքի 3, Բայրոնի 12 շենքի 30, Բայրոնի 12 շենքի 35, Այգեստան 7-րդ փողոցի 1-ին շենքի 39, Մաշտոցի 15 շենքի 137 բնակարանները, և հայտնել, որ այդ բնակարաններից Բեսիկ Ցխովրեբաձեի հետ կատարել է գողություններ և գողության փորձեր, իսկ այդ բնակարանները նախապես ստուգել են Գելա Աբուլաձեն և Թինաթին Դավիթաշվիլին:
Կասկածյալ Դավիթ Աբուլաձեի մասնակցությամբ 26.07.2009թ. կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությամբ, որի համաձայն Դավիթ Աբուլաձեն մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Շիրվանզադեի փողոցի 2-րդ շենքի 39 և Շիրվանզադեի փողոցի 2-րդ շենքի 37 բնակարանները և հայտնել, որ այդ բնակարաններից Բեսիկ Ցխովրեբաձեի հետ կատարել է գողություն և գողության փորձ:
Նախնական քննության ընթացքում Դավիթ Աբուլաձեի` որպես կասկածյալ 25.07.2009թ. տված ցուցմունքով այն մասին, որ իր կողմից 24.07.2009թ. քննչական փորձարարությամբ մատնանշված բնակարաններից գողություններ և գողության փորձեր են կատարել ինքը և Բեսիկ Ցխովրեբաձեն, իսկ նշված բնակարաններն, ըստ նախօրոք որոշված դերաբաշխման, ստուգել են Գելան և Թինան: Ինքը հաճախ ընդդիմացել է բնակարանները ստուգելուն Թինայի մասնակցությանը, սակայն Գելայի պահանջով Թինան նույնպես գնացել է և ստուգել այդ բնակարանները:
Իր հետագա ցուցմունքերում Դավիթ Աբուլաձեն, ընդունելով իր և Բեսիկ Ցխովրեբաձեի կողմից Երևանում բնակարանային գողություններ և գողության փորձեր կատարելու փաստը, հայտնել է, որ կատարված հանցագործություններում Թինաթինը և Գելան մասնակցություն չեն ունեցել:
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը դատական քննության արդյունքներով գնահատության ենթարկելով ամբաստանյալ Դավիթ Աբուլաձեի վերը նշված հետագա ցուցմունքները, գտել է, որ Դավիթ Աբուլաձեն այդ եղանակով նպատակ է հետապնդում քրեական պատասխանատվությունից զերծ պահել Գելա Աբուլաձեին և Թինաթին Դավիթաշվիլուն, ուստի այդ ցուցմունքներն արժանահավատ չի համարել:
Նախնական քննության ընթացքում Ռևազ Գուլբատաշվիլու` որպես կասկածյալ 23.07.2009թ. տված խոստովանական ցուցմունքով այն մասին, որ ինքը, ոմն Դաթոյի և ոմն Բեսիկի հետ, 22.07.2009թ. մուտք է գործել ՙՎՏԲ Հայաստան՚ բանկի Բաղրամյան փողոցում գտնվող մասնաճյուղ և հարձակում գործելով մասնաճյուղի աշխատակիցների նկատմամբ, հափշտակել են մասնաճուղում եղած գումարը:
Նախնական քննության ընթացքում Ռևազ Գուլբատաշվիլու` որպես մեղադրյալ 26.07.2009թ. տված խոստովանական ցուցմունքով այն մասին, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում և պնդում է իր կողմից նախկինում տրված ցուցմունքն այն մասին, որ 22.07.2009թ. ոմն Բեսիկի և Դաթոյի հետ մուտք է գործել ՙՎՏԲ Հայաստան՚ բանկի Բաղրամյան փողոցում գտնվող մասնաճյուղ և, հարձակում գործելով մասնաճյուղի աշխատակիցների նկատմամբ, հափշտակել են մասնաճուղում եղած գումարը:
Նախնական քննության ընթացքում 03.08.2009թ. մեղադրյալ Ռևազ Գուլբատաշվիլու մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությամբ, որի համաձայն` վերջինս մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Բաղրամյան 56 հասցեում տեղակայված ՙՎՏԲ Հայաստան Բանկ՚ ՓԲԸ-ի թիվ 4 մասնաճյուղը և պատմել, թե ինչպես է 2009թ. հուլիսի 22-ին Բեսիկի և Դաթոյի հետ մուտք գործել մասնաճյուղ, հարձակում գործել բանկի աշխատակիցների նկատմամբ և գումար հափշտակել:
Ամբաստանյալներ Գելա Աբուլաձեի, Դավիթ Աբուլաձեի, Ռևազ Գուլբատաշվիլու, Թինաթին Դավիթաշվիլու հանցանքները հիմնավորված են նաև քրեական գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Նազիկ Վլադիմիրի Բադալյանի նախաքննության ընթացքում տված և Ընդհանուր իրավասության դատարանում հետազոտված ցուցմունքով այն մասին, որ 2009թ. հուլիսի 4-ի լույս 5-ի գիշերը, ժամը 05.40-ի սահմաններում, իր բջջային հեռախոսի վրա հաղորդագրություն ստանալով այն մասին, որ իրեն պատկանող` Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի 13 շենքի թիվ 36 բնակարանի անվտանագության ձայնաազդանշանային համակարգը միացել է, անհապաղ մեկնել է վերը նշված բնակարան: Գնալով բնակարան, հայտնաբերել է, որ բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականները կոտրված են, իսկ բնակարանի դուռը կիսաբաց վիճակում է: Զննելով բնակարանը և համոզվելով, որ բնակարանից ոչինչ չի գողացվել, այդ մասին ահազանգել է ոստիկանություն: Նազիկ Բադալյանը քաղաքացիական հայց չի ներկայացրել:
Դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, որի համաձայն 04.07.2009թ. Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի 13 շենքի թիվ 36 բնակարանի զննության ժամանակ հայտնաբերվել է, որ բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականները կոտրված վիճակում են, իսկ բնակարանի մուտքի դուռը բացված: Դեպքի վայրի զննությամբ առգրավվել են բնակարանի մուտքի դռան վնասված փականները, ինչպես նաև բնակարանի շքամուտքում հայտնաբերված 3 ծխուկները:
Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 2082 եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձաքննությանը ներկայացված Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի 13 շենքի թիվ 36 բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականները բացվել են երկկողմանի գլանաձև մեխանիզմներն օտար մարմնի (հավանաբար տեխնիկական միջոցի) գործադրմամբ կոտրելով հանելու և փականների սողնակները հետ հրելու արդյունքում:
Դատակենսաբանական փորձաքննության թիվ 559 եզրակացությամբ, որի համաձայն փորձաքննությանը ներկայացված թվով 3 ծխուկների զտիչների ազատ եզրերին տեղակայված դեղնավուն կասկածելի հետքերում հաստատվել է թքի առկայություն, որը պատկանում է մարդու և առաջացել է արտադրություններում A հակածին պարունակող որևէ անձից, հետևաբար, նշված թքի հետքերը կարող էին թողնված լինել մեղադրյալ Դավիթ Աբուլաձեի կողմից:
Դատագենետիկական փորձաքննության թիվ 164 եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձաքննությանը ներկայացված Գ1 ծխուկում պարունակվող թքից անջատված ԴՆԹ-ի գենետիկական բնութագիրը 6 լոկուսով համընկնում է Դավիթ Աբուլաձեի արյունից անջատված ԴՆԹ-ի գենետիկական բնութագրի հետ: Գ3 ծխուկում պարունակող թքից անջատված ԴՆԹ-ի գենետիկական բնութագիրը 3 լոկուսով համընկնում է Դավիթ Աբուլաձեի արյունից անջատված ԴՆԹ-ի գենետիկական բնութագրի հետ:
Տուժող Էդիտա Յուրիկի Բեգլարյանի` նախաքննության ընթացքում և Ընդհանուր իրավասության դատարանում տված ցուցմունքով այն մասին, որ 2009թ. հուլիսի 11-ին իրեն է զանգահարել ՙԲեստ՚ խանութի պահակը և հայտնել, որ իրեն պատկանող Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 16 շենքի թիվ 23 բնակարանի մուտքի դուռը բացված է, իսկ դռան բռնակը` կոտրված: Լսելով այդ մասին, ինքը Հարություն Խուբլարյանի հետ գնացել է նշված բնակարան և տեսել, որ իրոք բնակարանի մուտքի դռան փականը կոտրված է, իսկ դուռը գտնվել է բացված վիճակում: Մտնելով բնակարան` տեսել է, որ բնակարանի ամբողջ իրերը խառնված են, իսկ բնակարանից գողացվել են տարբեր խմիչքներ, օծանելիքներ, ոսկյա զարդեր:
Տուժող Էդիտա Բեգլարյանը ներկայացրել է 8.133.000 ՀՀ դրամի քաղաքացիական հայց:
Դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, որի համաձայն` 11.07.2009թ. Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 16 շենքի թիվ 23 բնակարանի զննության ժամանակ հայտնաբերվել է, որ բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականները կոտրված վիճակում են, իսկ բնակարանի մուտքի դուռը բացված, բնակարանի իրերը խառնված վիճակում:
Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 2146 եզրակացությամբ, համաձայն որի` փորձաքննությանը ներկայացված Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 16 շենքի թիվ 23 բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականը բացվել է երկկողմանի գլանաձև մեխանիզմների վրա օտար պինդ մետաղյա մարմնի /հնարավոր է տեխնիկական միջոց/ գործադրմամբ կոտրելով հանելու և փականի սողնակը հետ հրելու արդյունքում:
Առարկաները ճանաչման ներկայացնելու արձանագրություններով, որոնց համաձայն տուժող Էդիտա Բեգլարյանն իրեն ճանաչման ներկայացված ապրանքներից ճանաչել է նախաքննության ընթացքում մեղադրյալ Դավիթ Աբուլաձեին պատկանող ՙՖոլցվագեն՚ մակնիշի ավտոմեքենայից հայտնաբերված և առգրավված, իր բնակարանից հափշտակված ՙԱնահիտ՚ տեսակի կոնյակը, ՙՆաիրի՚ տեսակի կոնյակը, ՙBerville xo՚ տեսակի բռենդին, ՙNapoleon՚ տեսակի կոնյակը, պոլիմերային բարակ խմիչքի տուփը, որի մեջ առկա էին 6 հատ 50 միլիգրամանոց տարբեր ՙՎիսկի՚ տեսակի կոլեկցիոն խմիչքներ, կիսաօվալաձև բարակ մետաղից դատարկ տուփը և դրանում առկա 7 շիշ 50 միլիգրամանոց տարբեր տեսակի կոլեկցիոն խմիչքները, ՙGrants՚ տեսակի վիսկին, ոսկեգույն տուփով մեկ օծանելիքի յուղը, զարդատուփը: Ապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 09-1976 եզրակացությամբ, որի համաձայն Է.Բեգլարյանի բնակարանից հափշտակված իրերի արժեքը կազմել է` ՙԱնահիտ՚ տեսակի կոնյակը 11000 ՀՀ դրամ, ՙՆաիրի՚ տեսակի կոնյակը 35.000 ՀՀ դրամ, ՙBerville xo՚ տեսակի բռենդին` 11.000 ՀՀ դրամ, ՙNapoleon՚ տեսակի կոնյակը` 8.500 ՀՀ դրամ, պոլիմերային բարակ խմիչքի տուփը որի մեջ առկա էին 6 հատ 50 միլիգրամանոց տարբեր ՙՎիսկի՚ տեսակի կոլեկցիոն խմիչքներ` 9.000 ՀՀ դրամ, կիսաօվալաձև բարակ մետաղից դատարկ տուփը և դրանում առկա 7 շիշ 50 միլիգրամանոց տարբեր տեսակի կոլեկցիոն խմիչքները` 10.500 ՀՀ դրամ, ՙGrants՚ տեսակի վիսկին` 4.000 ՀՀ դրամ, ոսկեգույն տուփով մեկ օծանելիքի յուղը` 3.000 ՀՀ դրամ, զարդատուփը` 2.500 ՀՀ դրամ:
23.07.2009թ. Դավիթ Աբուլաձեի կողմից շահագործվող ՙՖոլցվագեն՚ մակնիշի ավտոմեքենայի զննության արձանագրությամբ, համաձայն որի` զննությամբ ՙՖոլցվագեն՚ մակնիշի ավտոմեքենայից հայտնաբերվել և առգրավվել են տարբեր տեսակի կենցաղային էլեկտրական սարքավորումներ, ալկոհոլային խմիչքներ, այլ իրեր և առարկաներ:
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասութայն դատարանում տուժող Վիկտորինա Վասիլի Լեոնովայի տված ցուցմունքով այն մասին, որ 2009թ. հուլիսի 22-ին իրեն է զանգահարել իր հարևանուհի Դիաննա Հովսեփյանը և հայտնել, որ իրեն պատկանող` Երևան քաղաքի Բայրոնի փողոցի 8 շենքի 3-րդ բնակարանի մուտքի դռան փականը կոտրված է, իսկ բնակարանի դուռը գտնվում է կիսաբաց վիճակում: 24.07.2009թ. ժամանելով Երևան և այցելելով իր բնակարան, տեսել է, որ բնակարանից գողացվել են տարբեր կենցաղային իրեր, սպասքեղեն, ոսկյա և արծաթյա զարդեր: Վիկտորինա Լեոնովան ներկայացրել է 491.700 ՀՀ դրամի քաղաքացիական հայց:
Դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, որի համաձայն 21.07.2009թ.. Երևան քաղաքի Բայրոնի փողոցի 8 շենքի 3-րդ բնակարանի զննության ժամանակ հայտնաբերվել է, որ բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականները կոտրված վիճակում են, իսկ բնակարանի մուտքի դուռը բացված, բնակարանի իրերը խառնված վիճակում:
Առարկաները ճանաչման ներկայացնելու արձանագրություններով, որոնց համաձայն տուժող Վիկտորինա Լեոնովան իրեն ճանաչման ներկայացված ապրանքներից ճանաչել է նախաքննության ընթացքում մեղադրյալ Դավիթ Աբուլաձեին պատկանող ՙՖոլցվագեն՚ մակնիշի ավտոմեքենայից հայտնաբերված և առգրավված, իր բնակարանից հափշտակված ՙԱրարատ՚ տեսակի երկու շիշ կոնյակները, թվով 4 աղամանները, 1 գդալը, 2 ապարանջանը, 1 սկուտեղն իր 6 բաժակներով, փայտե զարդատուփը, 3 շղթաները, 2 մատանիները, մեկ ականջողը, 5 գդալները, 3 հուշանվեր արձանիկները, նետողական դանակը և մտրակը:
Ապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 09-1653 եզրակացությամբ, որի համաձայն` Վ.Լեոնովայի բնակարանից հափշտակված իրերի արժեքը կազմել է` ՙԱրարատ՚ տեսակի երկու շիշ կոնյակները` 7.000 ՀՀ դրամ, թվով 4 աղամանները` 7.00 ՀՀ դրամ, 2 ապարանջանը` 1.000 ՀՀ դրամ, 1 սկուտեղն իր 6 բաժակներով` 4.000 ՀՀ դրամ, փայտե զարդատուփը` 4.000 ՀՀ դրամ, 3 շղթաները` 6.800 ՀՀ դրամ, 2 մատանիները` 1.700 ՀՀ դրամ, մեկ ականջողը` 6.00 ՀՀ դրամ, 5 գդալները` 10.000 ՀՀ դրամ, 3 հուշանվեր արձանիկները` 9.000 ՀՀ դրամ, նետողական դանակը` 3.000 ՀՀ դրամ, մտրակը` 10.000 ՀՀ դրամ:
23.07.2009թ.Դավիթ Աբուլաձեի կողմից շահագործվող ՙՖոլցվագեն՚ մակնիշի ավտոմեքենայի զննության արձանագրությամբ, համաձայն որի` զննությամբ ՙՖոլցվագեն՚ մակնիշի ավտոմեքենայից հայտնաբերվել և առգրավվել են Երևան քաղաքի Բայրոնի փողոցի 8 շենքի 3-րդ բնակարանից հափշտակված ՙԱրարատ՚ տեսակի երկու շիշ կոնյակը, 4 աղամանը, 1 գդալը, 2 ապարանջանը, 1 սկուտեղն իր 6 բաժակներով, փայտե զարդատուփը, 3 շղթան, 2 մատանին, մեկ ականջողը, 5 գդալները, 3 հուշանվեր արձանիկը, նետողական դանակը և մտրակը:
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասութայն դատարանում տուժող Ֆելիքս Անդրանիկի Ղազարյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2009թ. հունիս ամսին, կոնկրետ օրը չի հիշում, իր կնոջ հետ մեկնել է ամառանոց: 2009 հուլիսի 18-ին վերադառնալով Բայրոնի փողոցի 12 շենքի թիվ 30 բնակարան, մուտքի հարթակում տեսել է, որ բնակարանի մուտքի դռան առջև թափված են դռան ներքևի կողպեքի մասերը, ինչպես նաև դռան բռնակը: Ինքը բացել է վերևի կողպեքը և մտել բնակարան: Բնակարանում ոչինչ խառնված չի եղել և ոչ մի իր չի գողացվել: Հասկացել է, որ ինչ որ մեկը, կոտրելով բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականը, փորձել է մուտք գործել իր բնակարան, սակայն չկարողանալով բացել մյուս փականը, հեռացել է: Ֆելիքս Ղազարյանը քաղաքացիական հայց չի ներկայացրել:
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասութայն դատարանում տուժող Հայկ Հովհաննեսի Հակոբյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 1999թ. նոյեմբեր ամսից իրեն է պատկանում Երևան քաղաքի Բայրոնի փողոցի 12 շենքի թիվ 35 բնակարանը: 2009թ. հուլիսի կեսերին, կոնկրետ օրը չի հիշում, հերթական անգամ նշված բնակարան այցելելու ժամանակ տեսել է, որ բնակարանի մուտքի դռան փականներից մեկը վնասված է: Բացելով դուռը և մտնելով բնակարան, տեսել է, որ կատարվել է գողություն: Բնակարանից գողացվել են հյուրասենյակում տեղադրված հարթ պլազմային էկրանով 450.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ՙՏոշիբա՚ տեսակի հեռուստացույցը: Ննջասենյակից գողացվել են 60.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ 3 տարբեր օծանելիքներ և 103.000 ՀՀ դրամին համարժեք 200 եվրո գումար: Հայտնաբերելով հանցագործության դեպքը` ինքը ոստիկանություն չի դիմել: 2009թ. հուլիսի 30-ին իրեն հրավիրել են ոտիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ հայտնել են, որ տարբեր հանցագործություններ կատարելու կասկածանքով ձերբակալվել են Վրաստանի Հանրապետության քաղաքացիներ, ովքեր մատնացույց են արել իր բնակարանը և հայտարարել, որ այդ բնակարանից կատարել են գողություն: Իմանալով, որ հանցագործները բռնվել են, գրավոր հաղորդում է տվել կատարվածի մասին: Հայկ Հակոբյանը ներկայացրել է 663.000 ՀՀ դրամի քաղաքացիական հայց:
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում տուժող Փառանձեմ Գրիգորի Սողոմոնյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2009թ. հուլիսի 23-ին այցելելով իր ծնողներին պատկանող և իր հսկողությանը հանձված Այգեստան 7 փողոցի 1-ին շենքի թիվ 39 բնակարանը, տեսել է, որ բնակարանի մուտքի դուռը գտնվում է բաց վիճակում: Մտնելով բնակարան` տեսել է, որ գողացվել են ՙՏոշիբա՚ տեսակի հեռուստացույցը, ՙՊանասոնիկ՚ մակնիշի հեռախոսը և ննջարանների ծածկոցը: Փառանձեմ Սողոմոնյանը ներկայացրել է 450.000 ՀՀ դրամի քաղաքացիական հայց:
Առարկաները ճանաչման ներկայացնելու արձանագրություններով, որոնց համաձայն տուժող Փառանձեմ Սողոմոնյանը իրեն ճանաչման ներկայացված ապրանքներից ճանաչել է նախաքննության ընթացքում Դավիթ Աբուլաձեին պատկանող ՙՖոլցվագեն՚ մակնիշի ավտոմեքենայից հայտնաբերված և առգրավված, իր բնակարանից հափշտակված ՙՏոշիբա՚ տեսակի հեռուստացույցը, ՙՊանասոնիկ՚ մակնիշի հեռակառավարվող հեռախոսը, մեկ զույգ ծածկոցները:
Ապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 09-1653 եզրակացությամբ, որի համաձայն Փառանձեմ Սողոմոնյանի բնակարանից հափշտակված իրերի արժեքը կազմել է` ՙՏոշիբա՚ տեսակի հեռուստացույցը` 180.000 ՀՀ դրամ, ՙՊանասոնիկ՚ մակնիշի հեռակառավարվող հեռախոսը` 18.000 ՀՀ դրամ, մեկ զույգ ծածկոցները` 6.000 ՀՀ դրամ:
23.07.2009թ.Դավիթ Աբուլաձեի կողմից շահագործվող ՙՖոլցվագեն՚ մակնիշի ավտոմեքենայի զննության արձանագրությամբ, համաձայն որի զննությամբ ՙՖոլցվագեն՚ մակնիշի ավտոմեքենայից հայտնաբերվել և առգրավվել են Երևան քաղաքի Այգեստան 7 փողոցի 1-ին շենքի թիվ 39 բնակարանից հափշտակված ՙՏոշիբա՚ տեսակի հեռուստացույցը, ՙՊանասոնիկ՚ մակնիշի հեռակառավարվող հեռախոսը և ննջարանի մեկ զույգ ծածկոցը:
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասութայն դատարանում տուժող Ռուբեն Արարատի Մեսրոպյանի ցուցմունքով այն մասին, որ իրեն է պատկանում Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 15 շենքի թիվ 137 բնակարանը, սակայն շուրջ 10 տարի է այդ բնակարանում չի բնակվում: Ժամանակ առ ժամանակ այցելում է նշված բնակարան: 2009թ. հուլիսի երկրորդ կեսերին, կոնկրետ օրը չի հիշում, ինքը սովորականի պես գնացել է այդ բնակարան: Երբ ցանկացել է բացել մուտքի դուռը և բանալին մտցրել է կողպեքի մեջ, նկատել է, որ այն դժվարությամբ է բացվում, սակայն ի վերջո այն բացել է և մտել բնակարան: Բնակարանում ամեն ինչ իր տեղում է եղել: Դրանից հետո մտածելով, որ ուղղակի փականն է հնացել, ինքը կանչել է համապատասխան մասնագետի և փոխել այդ փականը նոր փականով: 2009թ. հուլիսի 30-ին իրեն կանչել են ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին և հայտնել, որ մի շարք հանցագործություններ կատարելու կասկածանքով ձերբակալվել են Վրաստանի Հանրապետության քաղաքացիներ, ովքեր մատնացույց են արել իր բնակարանը և հայտարարել, որ նշված բնակարանից ցանկացել են կատարել գողություն, սակայն դա նրանց չի հաջողվել: Հասկանալով, որ կողպեքը փչացել էր ոչ թե հին լինելու պատճառով, այլ այդ անձանց կողմից կատարված գործողությունների հետևանքով, գրավոր հաղորդում է տվել կատարվածի մասին: Ռուբեն Մեսրոպյանը քաղաքացիական հայց չի ներկայացրել:
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասութայն դատարանում տուժող Հայկանուշ Կարապետի Գրիգորյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2001թ-ից որդու հետ բնակվում է Երևան քաղաքի Կիևյան փողոցի 6 շենքի 2-րդ բնակարանում: Իր ամուսին Արմեն Թադևոսյանը բուժման նպատակով գտնվում է Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվա քաղաքում և ինքը ժամանակ առ ժամանակ մեկնում է Մոսկվա` նրան խնամելու համար: Նույն պատճառով 2009թ. մայիս ամսին կրկին մեկնել է Մոսկվա` բնակարանի խնամքը թողնելով իր քրոջը` Էլեոնորա Գրիգորյանին: 2009թ. հուլիսի 10-ին քույրը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ բնակարանից կատարվել է գողություն ու հափշտակվել են տարբեր իրեր: 2009թ. սեպտեմբերի 15-ին ժամանելով բնակարան և ուշադիր զննելով, հայտնաբերել է, որ բնակարանից գողացվել են 3.825.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ տարբեր կենցաղային սարքավորումներ, հագուստեղեն, արձանիկներ և այլ իրեր: Հայկանուշ Գրիգորյանը ներկայացրել է 3.825.000 ՀՀ դրամի քաղաքացիական հայց:
Դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, որի համաձայն` 10.07.2009թ.Երևան քաղաքի Կիևյան փողոցի 6 շենքի 2-րդ բնակարանի զննության ժամանակ հայտնաբերվել է, որ բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականները կոտրված վիճակում են, իսկ բնակարանի մուտքի դուռը բացված, բնակարանի իրերը խառնված վիճակում:
Ապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 09-1976 եզրակացությամբ, որի համաձայն` Հայկանուշ Գրիգորյանի բնակարանից հափշտակված ՙՀոբելյանական՚ տեսակի կոնյակի արժեքը կազմել է 27.500 ՀՀ դրամ:
Առարկաները ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությունով, որի համաձայն` տուժող Հայկանուշ Գրիգորյանն իրեն ճանաչման ներկայացված ապրանքներից ճանաչել է նախաքննության ընթացքում հայտնաբերված և առգրավված, իր բնակարանից հափշտակված ՙՀոբելյանական՚ տեսակի մեկ շիշ կոնյակը: Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 2236 եզրակացությամբ, համաձայն որի` փորձաքննությանը ներկայացված Երևան քաղաքի Կիևյան փողոցի 6 շենքի 2-րդ բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականները բացվել են երկկողմանի գլանաձև մեխանիզմների վրա օտար պինդ մետաղյա մարմնի /հնարավոր է տեխնիկական միջոց/ գործադրմամբ կոտրելով հանելու և փականի սողնակը հետ հրելու արդյունքում:
Տուժող Ալեքսանդր Անուշավանի Գրիգորյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2009թ. հուլիսի 18-ին վերադառնալով ամառանոցից, տեսել է, որ իրեն պատկանող` Երևան քաղաքի Շիրվանզադե փողոցի 2-րդ շենքի թիվ 39 բնակարանի մուտքի դուռը վնասված է, կողպեքները` կոտրված, իսկ բնակարանի դուռը բացված վիճակում է: Մտնելով բնակարան, տեսել է, որ բնակարանի իրերն ամբողջովին խառնված են, իսկ բնակարանից գողացվել են 665.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ տարբեր կենցաղային իրեր, ոսկյա զարդեր, արծաթյա սպասք: Ալեքսանդր Գրիգորյանը ներկայացրել է 665.000 ՀՀ դրամի քաղաքացիական հայց:
Դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, որի համաձայն` 18.07.2009թ. Երևան քաղաքի Շիրվանզադե փողոցի 2-րդ շենքի թիվ 39 բնակարանի զննության ժամանակ հայտնաբերվել է, որ բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականները կոտրված վիճակում են, իսկ բնակարանի մուտքի դուռը բացված, բնակարանի իրերը խառնված վիճակում:
Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 2234 եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձաքննությանը ներկայացված Երևան քաղաքի Շիրվանզադե 2-րդ շենքի 39 բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականները բացվել են երկկողմանի գլանաձև մեխանիզմների վրա օտար պինդ մետաղյա մարմնի /հնարավոր է տեխնիկական միջոց/ գործադրմամբ կոտրելով հանելու և փականի սողնակը հետ հրելու արդյունքում:
Նախնական քննության մարմնի կողմից տուժող ճանաչված Արտյոմ Աղասու Միրզոյանի, ով դատարանի որոշմամբ ճանաչվել է վկա, ցուցմունքով այն մասին, որ 2009թ. հունիսի 14-ին վերադառնալով իր աղջկան` Վեռա Բոյաջյանին պատկանող Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 40 շենքի թիվ 40 բնակարան տեսել է, որ բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականը կոտրված է, բնակարանի իրերն ամբողջովին խառնված են, իսկ բնակարանից գողացվել են 180.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ տարբեր խմիչքներ և էլեկտրական սարքավորումներ:
Նախնական քննության մարմնի կողմից տուժող ճանաչված Մարգարիտա Սերգեյի Հակոբյանի, ով դատարանի որոշմամբ ճանաչվել է վկա, ցուցմունքով այն մասին, որ 2009թ. հուլիսի 17-ից մինչև 22-ը ընկած ժամանակահատվածում անհայտ անձինք տեխնիկական միջոցի գործադրմամբ կոտրել են իր եղբորը` Արայիկ Հակոբյանին պատկանող Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 15շենքի թիվ 144 բնակարանի մուտքի դռան փականը, մուտք գործելով բնակարան գողացել 300.000ՀՀ դրամ արժողությամբ ՙՍամսունգ՚ տեսակի հարթ էկրանով հեռուստացույցը, մեկ հատ 150.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ մարմարյա արձանիկը, ինչպես նաև 4 հատ յուրաքանչյուրը 30.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ մուտքի դռան նոր փականները:
Առարկաները ճանաչման ներկայացնելու արձանագրություններով, որոնց համաձայն տուժող Մարգարիտա Հակոբյանն իրեն ճանաչման ներկայացված հեռուստացույցներից ճանաչել է նախաքննության ընթացքում մեղադրյալ Դավիթ Աբուլաձեին պատկանող ՙՖոլցվագեն՚ մակնիշի ավտոմեքենայից հայտնաբերված և առգրավված, իր եղբոր բնակարանից հափշտակված ՙՍամսունգ՚ տեսակի հեռուստացույցը:
Ապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 09-1653 եզրակացությամբ, որի համաձայն հափշտակված ՙՍամսունգ՚ տեսակի հեռուստացույցի արժեքը կազմել է 160.000 ՀՀ դրամ:
23.07.2009թ.Դավիթ Աբուլաձեի կողմից շահագործվող ՙՖոլցվագեն՚ մակնիշի ավտոմեքենայի զննության արձանագրությամբ, համաձայն որի` զննությամբ ՙՖոլցվագեն՚ մակնիշի ավտոմեքենայից հայտնաբերվել և առգրավվել է Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 15 շենքի 144 բնակարանից հափշտակված ՙՍամսունգ՚ տեսակի հեռուստացույցը:
Նախնական քննության մարմնի կողմից տուժող ճանաչված Գոհար Սիրեկանի Կոստանյանի, ով դատարանի որոշմամբ ճանաչվել է վկա, ցուցմունքով այն մասին, որ 2009թ. հուլիսի 18-ին առավոտյան ժամը 05.00-ի սահմաններում, իրեն է զանգահարել իր հարևան Արամ Գալստյանը և հայտնել, որ միացել է իր մորը` Նարինե Ալբերտի Չալաբյանին պատկանող Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 40 շենքի թիվ 20 բնակարանի ահազանգման ազդանշանը: Այդ ժամանակ ինքը գտնվել է Սևան քաղաքում: Լսելով այդ մասին, անմիջապես վերադարձել է Երևան քաղաք և հասնելով բնակարան, տեսել է, որ բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականը վնասված է, կոտրված, ինչպես նաև վնասված էր դռան փականի հատվածը և դուռը բացված վիճակում է: Ինքը հասկացել է, որ ինչ որ մեկը կոտրել էր բնակարանի փականը և մտել բնակարան, սակայն այդ ժամանակ միացել է բնակարանում տեղադրված ահազանգման ազդանշանային սարքը և հանցագործները փախչել են: Ուշադիր զննելով բնակարանը` տեսել է, որ ոչինչ չի գողացվել: Ինքը ահազանգել է ոստիկանություն և կատարվածի մասին տվել գրավոր հաղորդում:
Դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, որի համաձայն 18.07.2009թ.Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 40 շենքի թիվ 20 բնակարանի զննության ժամանակ հայտնաբերվել է, որ բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականները կոտրված վիճակում են, իսկ բնակարանի մուտքի դուռը`բացված:
Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 2182 եզրակացությամբ, համաձայն որի` փորձաքննությանը ներկայացված Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 40 շենքի թիվ 20 բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականը բացվել է երկկողմանի գլանաձև մեխանիզմների վրա օտար պինդ մետաղյա մարմնի /հնարավոր է տեխնիկական միջոց/ գործադրմամբ կոտրելով հանելու և փականի սողնակը հետ հրելու արդյունքում:
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասութայն դատարանում տուժող Սեդա Համբարձումի Հովհաննիսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2007թ.-ից աշխատում է Երևան քաղաքի Բաղրամյան 56 հասցեում տեղակայված ՙՎՏԲ Հայաստան Բանկ՚ ՓԲԸ-ի թիվ 4 մասնաճյուղում որպես կառավարիչ : Իր հետ նույն մասնաճյուղում աշխատում է մասնագետ Զարուհի Պետրոսյանը: 2009թ. հուլիսի 22-ին առավոտյան սովորականի պես ժամը 09.00-ի սահմաններում ինքը Զարուհու հետ գնացել են աշխատանքի: Իրենք միասին բացել են մասնաճյուղի մուտքի դուռը, ապա նաև պահոցը, գումարները տեղադրել իր աշխատատեղի դարակում: Այդ օրը ինքը Զարուհուն տվել է մեկ կապոց, այսինքն` 100 հատ 1.000 ՀՀ դրամ անվանական արժեքով թղթադրամներ: Ինքը նստել է իր աշխատատեղում և համակարգչի միջոցով այդ գումարը պահոցից մուտքագրել դրամարկղի վրա: Այդ ընթացքում Զարուհին ընդունել է երկու հաճախորդների, որոնց ճանապարհելուց հետո, վերցնելով իր բջջային հեռախոսը, մտել է զուգարան: Ինքը մնացել է նստած իր աշխատատեղում: Չանցած մոտ մեկ րոպե, ներս է մտել մի տղամարդ: Նա մտնելուն պես նայել է դեպի ոստիկանի սեղանը: Այնուհետև նայելով ոստիկանի ուղղությամբ և տեսնելով, որ ոստիկանը չկա, վազելով ցատկել է բաժանարար պատնեշի վրայով իր վրա, որի պատճառով ընկել են գետնին: Այդ անձը հարձակվել է իր վրա, ձեռքով փակել բերանը և գետնին գցած քարշ տալով տարել դեպի պահոցի դուռը: Այդ ընթացքում նա, ռուսերեն լեզվով, բղավելով իր վրա պահանջել է փողերը և հարվածել գլխի ու մարմնի տարբեր մասերին: Մի պահ հասցրել է բղավել Զարուհուն, որ նա դուրս չգա: Սակայն արդեն գետնին ընկած վիճակում տեսել է, որ Զարուհին դուրս է եկել զուգարանից: Ինքն այդ պահին ընկած է եղել հատակին, դեմքով դեպի հատակը: Մի պահ լսել է, որ Զարուհին նրա հետ խոսել է ռուսերեն լեզվով և ասել, որ իրեն ձեռք չտա, ինչ պետք է կանի, միայն իրենց չսպանեն: Այդ անձը, իրեն քաշելով, գցել է զուգարան և փակել դուռը: Զարուհին որոշ ժամանակ անց բացել է դուռը և ասել, որ հարձակվողները վերցրել են գումարները և հեռացել: Սեդա Հովհաննիսյանը ներկայացրել է 1.000.000 ՀՀ դրամի քաղաքացիական հայց:
Տուժող Զարուհի Էդվարդի Պետրոսյանի` նախաքննության ընթացքում տված և Ընդհանուր իրավասության դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված ցուցմունքով այն մասին, որ 2007թ. օգոստոսի 13-ից աշխատում է ՙՎՏԲ Հայաստան Բանկ՚ ՓԲԸ-ի Բաղրամյան 56 հասցեում գտնվող թիվ 4-րդ մասնաճյուղում` որպես մասնագետ: Իր հետ նույն մասնաճյուղում որպես կառավարիչ է աշխատում Սեդա Հոհաննիսյանը: 2009թ. հուլիսի 22-ին, սովորականի պես, ժամը 08.50-ի սահմաններում ինքը և Սեդան հանդիպել են մասնաճյուղի մոտ գտնվող գետնանցումում, գնացել մասնաճյուղ: Գումարները հանել են պահոցի չհրկիզվող պահարանից, սովորականի պես տեղադրել Սեդայի աշխատասեղանի դարակում:
Մոտավորապես ժամը 09.15-ին եկել են հիմնական հաճախորդներից երկուսը` մի տղամարդ և մի տարեց կին, որոնց սպասարկելուց հետո ինքը սպասասրահից մտել է ներսի հատվածում գտնվող զուգարան: Չանցած մի քանի րոպե ինքը լսել է մասնաճյուղի կառավարիչ Սեդայի բղավոցը, ով կանչել է իրեն: Միաժամանակ լսել է ինչ-որ աղմուկի ձայներ, ապա ինչ-որ մեկը սկսել է կոտրել զուգարանի դուռը: Սեդան դրսից բղավել է, որ դուռը չբացի, սակայն ինքը բացել է դուռը և դուրս եկել զուգարանից: Այդ պահին տեսել է Սեդային բերանքսիվայր ընկած հատակին` զուգարանի դռան դիմաց: Տեսել է, որ մի անծանոթ տղամարդ` ամբողջությամբ սև շորերով, սև սպորտային դահուկորդի գլխարկով, սև ակնոցներով, մի ոտքը դրել է Սեդայի մեջքին: Երբ այդ անձն իրեն տեսել է, ասել է ռուսերեն լեզվով, որ ձայն չհանի և պահանջել իր ձեռքում գտնվող բջջային հեռախոսը: Ինքը միանգամից հասկացել է, որ իրենց վրա հարձակում է կատարվել և վախից նրան է տվել բջջային հեռախոսը: Այդ պահին սպասասրահի կողմից վազելով իրենց է մոտեցել մյուս հանցագործը, ով ռուսերեն լեզվով պահանջել է պահոցի բանալիները: Ինքը հայերեն ասել է, որ բանալիները գտնվում են դարակում, սակայն վերջինս հայերեն չի հասկացել: Այդ անձը, իր ձեռքից քաշելով, տարել է դեպի սպասասրահ, որտեղ արդեն գտնվել է երրորդ հանցագործը, ում դեմքը նույնպես փակված էր թաշկինակով, գլխին կար գլխարկ, սակայն բացակայում էին ակնոցները: Քանի որ ինքը ուշացրել է բանալիները տալը, երկրորդ հանցագործը, ձեռքը տանելով իր անդրավարտիքի դիմային գրպանը և ուռացնելով գրպանը, սպառնալով, որ կսպանի, պահանջել է արագ իրեն տրամադրել բանալիները: Ինքը հասկանալով, որ նրանք կատակ չեն անում և եթե բանալիները չտա միգուցե գրպանից հանի ատրճանակ, կամ որևէ այլ իր և դրանով իրոք վնասի իրեն, ցույց է տվել դարակը, որտեղ գտնվել են բանալիները: Նրանք այդ ամբողջ ընթացքում ռուսերեն լեզվով բղավել են իր վրա և կրկին սպառնացել, որ կսպանեն: Երկրորդ հանցագործը բացել է պահոցը, ապա չհրկիզվող պահարանը և տեսնելով, որ այնտեղ գումար չկա, զայրացած իրեն հարցրել է, թե որտեղ է գումարը: Ինքը նրանց ասել է, որ ամբողջ գումարը դարակում է դրված: Նրանք վրացերեն լեզվով իրենց մեջ ինչ որ բան են խոսել ու անմիջապես հեռացել: Դրանից հետո ինքը մոտեցել է Սեդային, նստեցրել աթոռին և սեղմել ահազանգի սեղմակը: Որոշ ժամանակ անց եկել են թիվ 3 մասնաճյուղի կառավարիչ Արտակ Մալխասյանը և ոստիկանները: Ինքը նրանց պատմել է կատարվածի մանրամասները և նշել, որ հարձակվողներից մեկին նմանեցնում է իրենց մասնաճյուղից մոտ 2 ամիս առաջ փոխանցում ստացած ազգությամբ վրացի մի անձնավորության, որը նաև մի քանի անգամ տարադրամի փոխանակում է կատարել այդ մասնաճյուղում, ինչպես նաև մեկ օր առաջ առավոտյան շուտ եկել է մասնաճյուղ և փորձել փոխանակել 100 եվրո, սակայն թղթադրամներից մեկը պատռված է եղել և իրենք փոխանակել են միայն 50 եվրոն:
Մի քանի օր անց իրեն հրավիրել են ոստիկանություն, որտեղ իրեն ճանաչման ներկայացված անձանցից ինքը ճանաչել է իրենց նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարած երկու անձանց` Գելա Աբուլաձեին և Ռևազ Գուլբատաշվիլուն: Զարուհի Պետրոսյանը ներկայացրել է 80.000 ՀՀ դրամի քաղաքացիական հայց:
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասութայն դատարանի դատաքննությամբ տուժող Զարուհի Պետրոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ մինչև դեպքը ճանաչել է Գելա Աբուլաձեին` իրենց մասնաճյուղում 2 անգամ տարադրամ փոխանակելու կապակցությամբ: Դեպքի օրը տիկին Սեդայի հետ առավոտյան սովորականի պես բացել են պահոցը, հանել գումարը և սպասարկել են 2 հաճախորդ: Այնուհետև գտնվելով մասնաճյուղի ներսի հատվածում գտնվող զուգարանում, լսել է տարօրինակ ձայներ: Որից հետո տիկին Սեդան բղավել է, որ դուռը չբացի, սակայն ինքը բացել է դուռը և դուրս եկել զուգարանից: Իրենից վերցրել են հեռախոսը: Տեսել է տիկին Սեդային գետնին պառկած և մի տղամարդու, ով բռնել էր նրա պարանոցը: Մյուս հանցագործը, ում դեմքն ամբողջությամբ փակված է եղել, իրենից պահանջել է պահոցի բանալիները, անդրավարտիքի գրպանը ուռացնելով և ասելով , որ եթե չտա, կսպանի: Երբ միասին գնացել են սրահ, որպեսզի տա պահոցի բանալին, տեսել է երրորդին, ում ձեռքին պարկն է եղել և որի մեջ տիկին Սեդայի դարակի գումարներն էին: Բացելով պահոցը` տեսել են, որ այն դատարկ է: Նրանք սկզբում խոսել են ռուսերեն, հետո` նաև վրացերեն: Ուրիշ սպառնալիքներ չեն եղել: Ինքը ոչ մեկի ձեռքին զենք կամ ուրիշ իր չի նկատել:
Մասնաճյուղում ահազանգման կոճակները տարբեր տեղերում են տեղաբաշխված: Կոճակներից մեկը եղել է իր սեղանի տակ, իսկ մյուսը` պահոցում, սակայն ինքը հնարավորություն չի ունեցել մտնել պահոց, քանի որ հանցագործներից մեկը գտնվել է այնտեղ: Ինքը ճանաչել է տիկին Սեդայի պարանոցը բռնած Ռևազ Գուլբատաշվիլուն, նա սափրված չէր, դրել էր գլխարկ և ակնոցներ, դեմքը բաց էր: Գելա Աբուլաձեին ճանաչել է աչքերից: Նրա դեմքը կապված էր թաշկինակով, բայց աչքերը բաց էին: Պարկը եղել է նրա ձեռքին: Ինքը Գելա Աբուլաձեի ձայնը չէր կարող ճանաչել, քանի որ նա չի խոսել:
Զ.Պետրոսյանը հայտնել է նաև, որ բավական երկար ժամանակ է անցել, ինքը սթրես է տարել և մանրամասները չի հիշում, խնդրել է հիմք ընդունել նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները:
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասութայն դատարանը, քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությամբ գնահատելով տուժող Զարուհի Պետրոսյանի ցուցմունքների միջև եղած հակասությունները, գտել է, որ այդ հակասությունները էական չեն և արդյունք են դեպքի հետևանքով տուժողի տարած սթրեսի ու լարվածության:
Անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ, որի համաձայն` տուժող Զարուհի Պետրոսյանը իրեն ճանաչման ներկայացված անձանցից ճանաչել է Ռևազ Գուլբատաշվիլուն որպես 22.07.2009թ. ժամը 09.27-ին Բաղրամյան 56 հասցեում գտնվող ՙՎՏԲ Հայաստան Բանկ՚ ՓԲԸ-ի թիվ 4 մասնաճյուղի վրա ավազակային հարձակում կատարած անձանցից մեկին:
ՙՎՏԲ Հայաստան Բանկ՚ ՓԲԸ-ի թիվ 4 մասնաճյուղում 22.09.2009թ. կատարված նկարահանման տեսաերիզի վերարտադրման և զննման մասին կազմված արձանագրությամբ, որի համաձայն տուժող Զարուհի Պետրոսյանը հայտարարել է, որ այն անձը, ով տեսաերիզում նշված ժամը 09.27 րոպեին մուտք է գործել մասնաճյուղ և վազելով ցատկել բաժանարար պատնեշի վրայից ու գցել է Սեդա Հովհաննիսյանին, հանդիսանում է Ռևազ Գուլբատաշվիլին, որին նա ճանաչել է ճանաչման ներկայացված անձնացից: Տեսաերիզում երևացող երկրորդ անձին, ով բանկ է մտել ժամը 09.27.25-ին, ինքը չի ճանաչում, իսկ երրորդ անձը, ով ներս է մտնում մասնաճյուղ, մի պահ կքանստում մուտքի դռան մոտ, այնուհետև ցատկում բաժանարար պատնեշի վրայից, դա Գելա Աբուլաձեն է, ում ինքը նույնպես ճանաչել է իրեն ճանաչման ներկայացված անձանցից:
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասութայն դատարանում վկա, ոստկանության Բագրատաշենի բաժնի ավագ հերթապահ Արթուր Շալիկոյի Հախվերդյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2005թ. ծառայում է ոստիկանության Բագրատաշենի բաժնում որպես պատասխանատու հերթապահ: 2009թ. հուլիսի 22-ին Բագրատաշենի սահմանային անցակետից ոստիկանության Բագրատաշենի բաժին բերման են ենթարկվել Վրաստանի Հանրապետության երեք քաղաքացիներ, ովքեր կասկածվել են նույն օրը Երևան քաղաքում ՙՎՏԲ Հայաստան Բանկ՚ ՓԲԸ-ի մի մասնաճյուղի վրա ավազակային հարձակում կատարելու մեջ: Նրանցից մեկը Ռևազ Գուլբատաշվիլին էր: Վերջինս գտնվել է ոստիկանության բաժնի ժամանակավոր պահման խցում, երբ ինքը նկատել է, որ նա գրպանից հանելով թղթադրամներ, մտցրել է բերանը, փորձել ծամել և կուլ տալ: Սակայն տեսնելով, որ ինքը նկատել է դա, թքելով այդ թղթադրամները, շպրտել է դիմացի մետաղյա պահարանի տակ: Ինքն անմիջապես վերցրել է այդ թղթադրամները և տեսել, որ դրանք 6 հատ ռուսական 1.000 ռուբլի անվանական արժեքի թղթադրամներն են: Ինքը կատարվածի մասին կազմել է զեկուցագիր և ներկայացրել այդ թղթադրամները:
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասութայն դատարանում հետազոտված 22.07.2009թ. ոստիկանության Բագրատաշենի բաժնի պատասխանատու հերթապահ Արթուր Հախվերդյանի զեկուցագրով այն մասին, որ ոստիկանության բաժին ավազակային հարձակում կատարելու կասկածանքով բերման ենթարկված Ռևազ Գուլբատաշվիլին գրպանից հանելով թղթադրամները փորձել է դրանք կուլ տալ, սակայն տեսնելով, որ ոստիկանները նկատել են, հանել է բերանից այդ թղթադրամները և նետել դիմացի մետաղյա պահարանի տակ: Թղթադրամները հանդիսացել են 6 հատ 1.000 ռուսական ռուբլի անվանական արժեքի թղթադրամներ:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1043 եզրակացությամբ, որի համաձայն Սեդա Հովհաննիսյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` գանգուղեղային տրավմայի` գլխուղեղի ցնցման, գլխի ծոծրակային շրջանի փափուկ հյուսվածքների սալջարդի ձևով, պատճառված են բութ առարկաների ազդեցության, հնարավոր է գործի հանգամանքներում նշված ժամանակին և պատճառել են առողջությանը միջին ծանրության վնաս` առողջության տևական քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը 21 օրից ավելի:
Տեսաձայնագրային և ֆոտոտեխնիկական փորձաքննության թիվ 09-1745 եզրակացությամբ, որում փորձագետի կողմից մանրամասն նկարագրված է 22.07.2009թ. ՙՎՏԲ Հայաստան Բանկ՚ ՓԲԸ-ի թիվ 4 մասնաճյուղում ավազակային հարձակման ընթացքում հանցագործների գործողությունները, որոնք մանրամասն արտացոլված են եզրակացությանը կից ներկայացված լազերային սկավառակում :
23.07.2009թ. կատարված անձնական խուզարկության արձանագրությամբ, որի ժամանակ Ռևազ Գուլբատաշվիլու մոտ հայտնաբերվել է 22 հատ ԱՄՆ 100 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամներ և 1 հատ ԱՄՆ 10 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամ:
23.07.2009թ. կատարված անձնական խուզարկության արձանագրությամբ, որի ժամանակ Դավիթ Աբուլաձեի մոտ հայտնաբերվել է 16 հատ ԱՄՆ 100 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամներ, 2 հատ ԱՄՆ 2 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամ, 1 հատ ԱՄՆ 1 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամ, 1 հատ ռուսական 10 ռուբլի:
23.07.2009թ. կատարված անձնական խուզարկության արձանագրությամբ, որի ժամանակ Թինաթին Դավիթաշվիլու մոտ հայտնաբերվել է 31 հատ ԱՄՆ 100 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամներ, 4 հատ ԱՄՆ 50 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամներ, 1 հատ ԱՄՆ 20 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամ, 2 հատ ԱՄՆ 10 դոլար անվանակն արժեքի թղթադրամներ, 1 հատ ղազախական 200 թենգե, 1 հատ վրացական 2 լարի, 1 հատ ռուսական 1 ռուբլի:
23.07.2009թ. կատարված անձնական խուզարկությամբ և այդ առթիվ կազմված արձանագրությամբ, որի ժամանակ Գելա Աբուլաձեի մոտ հայտնաբերվել է 3 հատ ԱՄՆ 100 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամներ, 3 հատ ռուսական 1.000 ռուբլի:
Արտարժույթի փոխանակման արտոնագրերով, որոնց համաձայն Գելա Աբուլաձեն 21.05.2009թ. և 21.07.2009թ. Երևան քաղաքի Բաղրամյան 56 հասցեում տեղակայված ՙՎՏԲ Հայաստան Բանկ՚ ՓԲԸ-ի թիվ 4 մասնաճուղում կատարել է տարադրամի փոխանակումներ, ՙՎՏԲ Հայաստան Բանկ՚ ՓԲԸ-ի թիվ 4 մասնաճուղի թիվ 90521019359066 ելքի օրդերով, որի համաձայն Գելա Աբուլաձեն 21.05.2009թ. թիվ 4 մասնաճուղից ստացել է 97 ԱՄՆ դոլարի փոխանցում:
Ռևազ Գուլբատաշվիլու, Դավիթ Աբուլաձեի, Գելա Աբուլաձեի, Թինաթին Դավիթաշվիլու, ԲԵսիկ Ցխովրեբաձեի վերաբերյալ ՍԵԿՏ համակարգում առկա Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանի հատման մասին տեղեկությունների վերաբերյալ տեղեկանքներով, որոնց համաձայն` վերջիններս 2009թ. հունիս-հուլիս ամիսների ընթացքում պարբերաբար մուտք ու ելք են գործել Հայաստանի Հանրապետություն:
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասութայն դատարանի դատաքննությամբ փորձագետ Ս.Բադալովը 25.09.2009 թվականի հմ 09-1745 եզրակացության կապակցությամբ պարզաբանում է տվել այն մասին, որ տեսագրություններում բացակայում են սկզբնական տեղեկատվությունները, ինչը թույլ չի տալիս փորձաքննության ներկայացված տեսաձայնագրությունում առկա տեսապատկերներով կատարել դիմանկարային նույնացում կամ այլ մանրուքներով պարզել հանցագործության կատարման ժամանակ հանցագործների դիմային, կառուցվածքային այլ կարևոր առանձնահատկությունները, հանցագործների հագուստների վրայի նշանների բովանդակությունը:
Սկզբնական տեղեկատվություն համարվում են այն մանրամասները, որոնք առկա են մարդու վրա` մազերը, աչքերը, հոնքերը, շրթունքները և այլն:
Տեսախցիկները տեղադրված են բարձր կետից, մեծ անկյան տակ:
Տեսագրությունները կատարվել են ՙկծկում որակի կորուստով՚, որի պատճառով տեսագրությունները պիտանի չեն տեսապատկերների հետագա վերլուծության և քրեագիտական փորձաքննության հետազոտության համար:
Իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին 2009 թվականի նոյեմբերի 17-ի որոշման համաձայն, Բայրոնի փողոցի 8 շենքի 3 բնակարանի դռան ներփորովի փականները, Աբովյան փողոցի 13 շենքի 36 բնակարանի մուտքի դռան թվով 2 փականի միջուկները, Մաշտոցի պողոտա 40 շենքի 20 բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականի միջուկը, Շիրվանզադե 2-րդ շենքի 39 բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականի միջուկը, Կիևյան 6 շենքի 2-րդ բնակարանի մուտքի դռան ներփորովի փականները, 3 ծխուկները ՙՀոբելյանական՚ տեսակի կոնյակը, ՙԱնահիտ՚ տեսակի կոնյակը, ՙՆաիրի՚ տեսակի կոնյակը, ՙBerville xo՚ տեսակի բռենդին, ՙNapoleon՚ տեսակի կոնյակը, պոլիմերային բարակ խմիչքի տուփը, որի մեջ առկա են 6 հատ 50 միլիգրամանոց տարբեր ՙՎիսկի՚ տեսակի կոլեկցիոն խմիչքները, կիսաօվալաձև բարակ մետաղից դատարկ տուփը և դրանում առկա 7 շիշ 50 միլիգրամանոց տարբեր տեսակի կոլեկցիոն խմիչքները, ՙGrants՚ տեսակի վիսկին, ոսկեգույն տուփով մեկ օծանելիքի յուղը, զարդատուփը, ՙԱրարատ՚ տեսակի երկու շիշ կոնյակը, 4 աղամանը, 1 գդալը, 2 ապարանջանը, 1 սկուտեղն իր 6 բաժակով, փայտե զարդատուփը, 3 շղթան, 2 մատանին, մեկ ականջողը, 5 գդալը, 3 հուշանվեր արձանիկը, նետողական դանակը, մտրակը, ՙՍամսունգ՚ մակնիշի հեռուստացույցը, իսկ ՙՏոշիբա՚ տեսակի հեռուստացույցը, մեկ զույգ ծածկոցները, ՙՊանասոնիկ՚ մակնիշի հեռակառավարվող հեռախոսը, անձնական խուզարկությամբ Ռևազ Գուլբատաշվիլիի մոտ հայտնաբերված 22 հատ ԱՄՆ 100 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամները, 1 հատ ԱՄՆ 10 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամը, 6 հատ ռուսական 1000 ռուբլի անվանական արժեքի թղթադրամները, անձնական խուզարկությամբ Դավիթ Աբուլաձեի մոտ հայտնաբերված 16 հատ ԱՄՆ 100 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամները, 2 հատ ԱՄՆ 2 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամները, 1 հատ ԱՄՆ 1 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամը, 1 հատ ԱՄՆ 1 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամը, 1 հատ ռուսական 10 ռուբլի անվանական արժեքի թղթադրամը, 1 հատ վրացական 2 լարի անվանական արժեքի թղթադրամը, Թինաթին Դավիթաշվիլու մոտից հայտնաբերված 31 հատ ԱՄՆ 100 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամները, 4 հատ ԱՄՆ 50 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամները, 1 հատ ԱՄՆ 20 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամը, 2 հատ ԱՄՆ 10 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամները, 1 հատ ղազախական 200 տենգե անվանական արժեքի թղթադրամը, 1 հատ վրացական 2 լարի անվանական արժեքի թղթադրամը, 1 հատ ռուսական 1 ռուբլի մետաղադրամը, Գելա Աբուլաձեի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված 3 հատ ԱՄՆ 100 դոլար անվանական արժեքի թղթադրամները, 3 հատ ռուսական 1000 ռուբլի անվանական արժեքի թղթադրամները, ճանաչվել են իրեղեն ապացույց:
ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 17հդ.-ի 3-րդ մասի համաձայն` քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 124հդ.-ի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:
ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 125հդ.-ի համաձայն` ապացույցներ հավաքվում են հետաքննության, նախաքննության և դատական քննության ընթացքում` սույն օրենսգրքով նախատեսված քննչական և դատական գործողությունների կատարման ճանապարհով:
ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 126հդ.-ի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները ստուգելու միջոցով:
ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 127հդ.-ի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմինը, քննիրչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ:
Քրեական գործի արդարացի քննության, անմեղության կանխավարկածի, ապացույցների հավաքման, ստուգման և ազատ իրավական գնահատության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերը նշված հիմնարար իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով քրեական գործով ձեռք բերված բոլոր ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ չնայած առկա է նաև քրեադատավարական օրենսդրության պահանջների խախտմամբ ձեռք բերված որոշ ապացույցներ, որոնց մասին մանրակրկիտ դատարանը կանդրադառնա ստորև, այդուհանդերձ, առկա է ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջների պահպանմամբ ձեռք բերված փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար է սույն քրեական գործով բոլոր ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորված համարելու համար:
Այդ կապակցությամբ, և մասնավորապես, նկատի առնելով, որ ամբաստանյալ Գ. Աբուլաձեն և նրա պաշտպան Գ. Հակոբյանը իրենց միասնական վերաքննիչ բողոքում հայտնել են, որ Գ. Աբուլաձեն անհիմն կերպով մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այնպիսի արարքների համար, որոնք նա չի կատարել, դրանց կատարումը չի հաստատվել դատական քննությամբ հետազոտված ապացույցներով, ավելին, դատաքննությամբ հիմնովին հերքվել է Գ. Աբուլաձեի կողմից որևէ հանցագործություն կատարելու հանգամանքը, և իրենց այդ վարկածը հիմնավորելու համար հղումներ են կատարել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ, 25-րդ հոդվածների իրավադրույթների վրա, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը հարկ է համարում սույն քրեական գործով հայտնել հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104հդ.-ի 1-ին մասի համաձայն` քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալներ, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ:
ՙԻրավական ակտերի մասին՚ ՀՀ օրենքի 45հդ.-ի 10-րդ կետի 2-րդ պարբերության համաձայն` այն պայմանների թվարկման ժամանակ, երբ բոլոր թվարկված պայմաններից բավական է միայն մեկի առկայությունը, չի կարող կիրառվել ՙև՚ կամ ՙու՚ շաղկապը, կամ դրանք չեն կարող բաժանվել ստորակետով կամ կետադրական այլ նշանով: Այս դեպքում պետք է կիրառվի ՙկամ՚ շաղկապը, նույն կետի 6-րդ պարբերության համաձայն` եթե իրավական ակտում նշված նորմի կիրառումը պայմանավորված է ՙկամ՚ շաղկապով բաժանված պայմաններով, ապա այդ նորմի կիրառման համար բավական է թվարկված պայմաններից առնվազն մեկի առկայությունը, նույն կետի 10-րդ պարբերության համաձայն` եթե իրավական ակտում նշված նորմի կիրառումը պայմանավորված է ՙինչպես նաև՚ բառերով բաժանված պայմաններով, ապա ՙինչպես նաև՚ բառերից հետո շարադրված պայմանները համարվում են նախկին պայմանների հետ չկապված պայմաններ:
ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 107հդ.-ի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1.դեպքը և հանգամանքները/կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը ևա յլն/.
2.կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3.հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4.անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5.քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6.այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով:
ՀՀ քրեական դատավարության վերը նշված հոդվածների, ՙԻրավական ակտերի մասին՚ ՀՀ օրենքի վերը նշված իրավադրույթների բովանդակային վերլուծությունից հետևում է, որ քրեական գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները դա, ըստ էության, հանցագործության հատկանիշների փաստացի համակցությունն է, այն տարրերի համակցությունը, որոնք բնութագրում են տվյալ հանցագործության հատկանիշները, այսինքն` տվյալ հանցագործության հանցակազմը` օբյեկտը, օբյեկտիվ կողմը, սուբյեկտը, սուբյեկտիվ կողմը, այդ տարրերից յուրաքանչյուրի ենթատարրերը: Այսինքն, քրեական գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց պարտադիր չէ, որ միաժամանակ, սպառիչ կերպով բնութագրի հանցակազմի բոլոր տարրերը, այդպիսիք, գործնականում, շատ չեն էլ լինում: Նման ապացույցներ, որոնք գործնականում բնութագրեն հանցակազմի բոլոր հատկանիշները միաժամանակ, դրանք դեպքին ուղղակի ականատես անձանց/վկաներ, տուժողներ, մեղադրյալներ, ամբաստանյալներ, եթե վերջին երկուսը դեպքի վերաբերյալ ճիշտ ցուցմունքներ են տալիս/ ցուցմունքներն են, այսինքն` անձնային ապացույցները: Քրեական գործով ձեռք բերված մնացած բոլոր ապացույցները բնութագրում են միայն հանցակազմի այս կամ այն տարրը, այս կամ այն տարրի ենթատարրը/հանցագործության կատարման վայր, ժամանակ, եղանակ, գործիք, մեղքի ձև, դիտավորության ուղղվածություն, հանցագործության հետևանքներ, պատճառված վնասի չափ և այլն/:
Վերաքննիչ բողոքների հեղինակները, մասնավորապես, ամբաստանյալ Գ. Աբուլաձեն և նրա պաշտպան Գ. Հակոբյանը, ամբաստանյալ Ռ. Գուլբադաշվիլին, պատճառաաբնելով, որ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով չեն հիմնավորվում ամբաստանյալներին մեղսագրված հանցանքները/հատկապես ավազակային հարձակումը/, ըստ էության, ՙքրեդատավարական ապացույց՚ տարողունակ եզրույթը նույնացնում են դրա մի տեսակի` ուղղակի անձնային ապացույցների հետ:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանն ամբաստանյալներ Գելա Աբուլաձեին և Ռ. Գուլբադաշվիլիին ՀՀ քր. օր.-ի 175հդ.-ի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված հանցանքը ուղղակիորեն հիմնավորված է համարում ոչ միայն տուժող Զ. Պետրոսյանի ցուցմունքներով, ինչպես իրենց միասնական վերաքննիչ բողոքում նշել են ամբաստանյալ Գ. Աբուլաձեն և նրա պաշտպան Գ. Հակոբյանը, այլ նաև` Թինաթին Դավիթաշվիլիի 26.07.2009թ. նախաքննական ցուցմունքով, Ռ. Գուլբադաշվիլիի 23.07.2009թ. որպես կասկածյալ, 26.07.2009թ. որպես մեղադրյալ տված նախաքննական ցուցմունքներով, վերջինիս մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությամբ, ամբաստանյալ Ռ. Գուլբադաշվիլիի` տուժող Զ. Պետրոսյանի ճանաչմանը ներկայացնելու արձանարգությամբ, ՙՎՏԲ Հայաստան Բանկ՚ ՓԲԸ-ի թիվ 4 մասնաճյուղում 22.09.2009թ. կատարված նկարահանման տեսաերիզի վերարտադրման և զննման մասին կազմված արձանագրությամբ, վկա, ՀՀ Ոստիկանության Բագրատաշենի բաժնի ավագ հերթապահ Ա. Հախվերդյանի ցուցմունքով, վերջինիս 22.07.2009թ. կազմած զեկուցագրով, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1043 եզրակացությամբ, տեսաձայնագրային և ֆոտոտեխնիկական փորձաքննության թիվ 09-1745 եզրակացությամբ և կից ներկայացված լազերային սկավառակում, 23.07.2009թ. կատարված Ռ. Գուլբադաշվիլիի անձնական խուզարկության արձանագրությամբ, 23.07.2009թ. կատարված Գ. Աբուլաձեի անձնական խուզարկությամբ և այդ առթիվ կազմված արձանագրությամբ` նրա մոտ հայտնաբերված դրամի մասով, արտարժույթի փոխանակման արտոնագրերով:
Այնուհետև ամբաստանյալ Գ. Աբուլաձեն և նրա պաշտպան Գ. Հակոբյանը, անդրադառնալով տուժող Զ. Պետրոսյանի` նախաքննության ընթացքում, Ընդհանուր իրավասության դատարանում տված ցուցմունքներին, վերաքննիչ բողոքում նշել են, որ դատարանը հակասությունները մեխանիկական եղանակով մեղմելու միջոցով, ոչ օբյեկտիվ և կողմնակալ մոտեցում ցուցաբերելով, ակնհայտորեն հանդես գալով մեղադրանքի կողմում, փորձ է արել Գ. Աբուլաձեին վերագրվող առանձապես ծանր հանցագործությունը հիմնավորված համարել:
Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությամբ գնահատելով տուժող Զարուհի Պետրոսյանի ցուցմունքների միջև եղած հակասությունները, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ այդ հակասությունները էական չեն վերջինիս ցուցմունքների արժանահավատությունը կասկածի տակ առնելու համար:
Նման եզրահանգման հանգելիս ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը հաշվի է առնում տուժող Զ. Պետրոսյանի կողմից ավազակային հարձակման ընթացքում լարվածության և սթրեսի մեջ գտնված լինելու հնարավորությունը:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը անհիմն է համարում նաև ամբաստանյալ Թինաթին Դավիթաշվիլիի և նրա պաշտպան Ռ. Չիբուխչյանի վերաքննիչ բողոքների պատճառաբանություններն առ այն, որ ամբաստանյալը անմեղ է, որևէ հանցանք չի գործել, ապացույցները ձեռք են բերվել ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջների խախտումներով:
Ամբաստանյալ Թ. Դավիթաշվիլիին ՀՀ քր. օր.-ի 177հդ.-ի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, ՀՀ քր. օր.-ի 34-177հդ.-ի 3-րդ մասի 2-րդ կետով մեղսագրված հանցանքները ուղղակիորեն հիմնավորված են վերջինիս 26.07.2009թ. որպես վկա տված ցուցմունքով, Դավիթ Աբուլաձեի մասնակցությամբ 24.07.2009թ. կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությամբ, Դավիթ Աբուլաձեի` որպես կասկածյալ 25.07.2009թ. տված ցուցմունքով:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Գելա Աբուլաձեի և նրա պաշտպան Գ. Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքի այն պատճառաբանությունները, որ նախաքննության փուլից սկսած խախտվել է Գելա Աբուլաձեի արդար դատաքննության իրավունքը, քանի որ նա, հանդիսանալով Վրաստանի Հանրապետության քաղաքացի, տիրապետելով միայն վրացերեն լեզվին, քրեական գործն ամբողջությամբ չի թարգմանվել և չի տրամադրվել նրան, Գելա Աբուլաձեի ձերբակալման արձանագրությունը կազմված է միայն հայերեն օրինակով, Գ. Աբուլաձեին հասկանալի լեզվով չի տրամադրվել դրա վրացերեն թարգմանությունը, չի տրամադրվել որպես կասկածյալ իր իրավունքների մասին իրեն հասկանալի լեզվով ծանուցում, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Համաձայն Գելա Աբուլաձեի` որպես կասկածյալի ձերբակալման արձանագրության` նա ձերբակալվել է ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի Արաբկիրի քննչական բաժնում 2009թ. հուլիսի 25-ին ժամը 20.15-ին, նույն օրով էլ կազմվել է ձերբակալման արձանագրությունը: Ձերբակալելու ժամանակ, ըստ նշված արձանագրության, Գելա Աբուլաձեին պարզաբանվել է, թե ինչում է նա կասկածվում, տեղեկացվել է կասկածանքի բովանդակության, նրան վերագրվող արարքի փաստական կողմի և իրավաբանական որակման մասին:
Գելա Աբուլաձեի ձերբակալման արձանագրությունը ստորագրել են Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա. Արամյանը և թարգման Ռ. Շագինյանը: ՙԳ. Աբուլաձեն փաստաբաններ Ն. Սիրադձեի և Մ. Թովմասյանի, թարգմանիչ Ռ. Շագինյանի ներկայությամբ, ծանոթանալով արձանագրությանը, հայտարարեց, որ հրաժարվում է ստորագրել, քանի որ իրեն ձերբակալել են և պահել են ՁԱՊՎ-ում 23.07.2009թ. ժամը 16.30-ին Զվարթնոց օդանավակայանում և հրաժարվեց ստորագրել արձանագրության տակ՚:
Արձանագրության տակ կա նաև ՙՁերբակալված Գ. Աբուլաձե՚, ՙՊաշտպան Ն. Սիրադձե՚, ՙՊաշտպան Մ. Թովմասյան՚ գրառումները` առանց նշված անձանց ստորագրությունների:
Նման պայմաններում ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանն անհիմն է համարում ամբաստանյալ Գ. Աբուլաձեի և նրա պաշտպան Գ. Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքի այն պնդումը, որ դատավարության լեզվի հետ կապված` խախտվել է Գ. Աբուլաձեի արդար դատաքննության իրավունքը. ձերբակալման արձանագրությունից ակնհայտ է, որ կասկածյալ Գ. Աբուլաձեն ձերբակալման փուլում ապահովված է եղել թարգմանով, երկու պաշտպաններով, որոնցից մեկը` դատելով ազգանունից` ազգությամբ վրացի` Ն. Սիրադձե, նրան պարզաբանվել է, թե ինչի մեջ է կասկածվում տեղեկացվել է կասկածանքի բովանդակության, նրան վերագրվող արարքի փաստական կողմի և իրավաբանական որակման մասին, և ինչպես նշվեց վերևում, հրաժարվել է արձանագրությունը ստորագրել:
Ամբաստանյալ Գ. Աբուլաձեն և նրա պաշտպան Գ. Հակոբյանը վերաքննիչ բողոքում նաև նշել են, որ 27.07.2009թ. Գելա Աբուլաձեին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշումը հասկանալի լեզվով չի տրամադրվել վերջինիս, չի տրամադրվել նաև իրավունքների մասին ծանուցում, որով նախաքննական մարմինը Գ. Աբուլաձեին զրկել է ինքնուրույն պաշտպանվելու հնարավորությունից:
ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա. Արամյանի 27.07.2009թ. որոշմամբ Գելա Աբուլաձեն ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քր. օր.-ի 175հդ.-ի 3-րդ մասի 1-ին կետով: Քրեական գործում որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշմանը կից առկա է մեղադրյալի իրավունքների և պարտականությունների ծանուցման արձանագրությունը: Համաձայն արձանագրության` մեղադրյալ Գ. Աբուլաձեն որևէ հայտարարություն չի արել:
Գելա Աբուլաձեի իրավունքների և պարտականությունների վերաբերյալ ծանուցելու արձանագրությունը ստորագրել են Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա. Արամյանը և թարգման Ռ. Շագինյանը:
Արձանագրության տակ կա նաև ՙՄեղադրյալ Գ. Աբուլաձե՚, ՙՊաշտպաններ Ն. Սիրաձե Մ. Թովմասյան՚ գրառումները` առանց նշված անձանց ստորագրությունների:
Արձանագրության ամենաներքևի մասում առկա է հետևյալ ձեռագիր գրառումը. ՙՄեղադրյալ Գ. Աբուլաձեն և պաշտպան Մ. Թովմասյանը հրաժարվեցին ստորագրել արձանագրության տակ` առանց պատճառաբանության՚:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանն արձանագրում է, որ Գելա Աբուլաձեին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին 27.07.2009թ. որոշմանը և կից գտնվող մեղադրյալի իրավունքների և պարտականությունների ծանուցման վերաբերյալ արձանագրությանը կից առկա չէ նշված որոշման վրացերեն վավերացված թարգմանության օրինակը:
Ընդունելով հանդերձ այդ հանգամանքը, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշումը կայացնելիս, Գ. Աբուլաձեին մեղադրանք առաջադրելիս, նրան իրավունքները և պարտականությունները ծանուցելիս գործին ապահովվել է թարգմանի և պաշտպանի/պաշտպանների/ մասնակցությունը:
ՀՀ Սահմանադրության 16հդ.-ի 2-րդ մասի համաձայն` ազատությունից զրկված յուրաքանչյուր անձ իրեն հասկանալի լեզվով անհապաղ տեղեկացվում է պատճառների, իսկ քրեական մեղադրանք ներկայացվելու դեպքում` նաև մեղադրանքի մասին:
ՀՀ Սահմանադրության վերը նշված իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով ամբաստանյալ Գ. Աբուլաձեի և պաշտպան Գ. Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունները` ամբաստանյալի` մայրենի լեզվով հանդես գալու իրավունքի խախտված լինելու մասին, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ չնայած վերը նշված գործողություններում առկա են որոշ խախտումներ, այնուամենայնիվ, դրանք այնքան էական չեն, որ ամբաստանյալին իր հիմնարար իրավունքներից զրկելու կամ դրանք սահմանափակելու միջոցով ազդած լինեին պաշտպանության իրավունքի լիարժեք իրականացման վրա: Վերոհիշյալ քննչական և դատավարական գործողությունների կատարման ժամանակ ամբաստանյալը ապահովված է եղել պաշտպանով, գործողությունների կատարմանը մասնակցել է թարգմանիչ, այսինքն` բոլոր դեպքերում ամբաստանյալի համար ապահովվել է իրեն ազատությունից զրկելու պատճառների մասին, իրեն ներկայացված կասկածանքի, մեղադրանքի հիմքերի, բնույթի, փաստական և իրավական կողմի մասին լիարժեք տեղեկացված լինելու և իր պաշտպանությունը իրականացնելու իրավունքի իրականացման հնարավորությունը:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ՀՀ Սահմանադրության 16հդ.-ի 2-րդ մասի վերը նշված իրավադրույթների համատեքստում նախորդ պարբերության մեջ կատարված եզրահանգումները համահունչ են ՙՄարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին՚ Եվրոպական Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ մասի a կետի և նշված հոդվածին Մարդու իրավունքների Եվրոպական դատարանի վճիռներով տրված մեկնաբանություններին:
Այսպես, ՙՄարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին՚ Եվրոպական Կոնվենցիայի 6-րդհոդվածի 3-րդ մասի a կետի համաձայն` քրեական հանցագործության մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր ոք, նվազագույնը ունի հետևյալ իրավունքները` իրեն հասկանալի լեզվով անհապաղ և մանրամասն տեղեկանալ իրեն ներկայացված մեղադրանքի բնույթի և հիմքերի մասին:
Մեկնաբանելով ՙՄարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին՚ Եվրոպական Կոնվենցիայի 6-րդհոդվածի 3-րդ մասի a կետի վերոհիշյալ իրավադրույթները, Մարդու Իրավունքների Եվրոպական Դատարանը Կամասինսկին ընդդեմ Ավստրիայի գործով 19.12.1989թ. վճռում հայտնել է հետևյալ դիրքորոշումը. ՙ... Դատարանն ամբողջությամբ վերցրած ապացույցներով հիմնավորված չի գտնում այն, որ պ-րն Կամասինսկին թարգմանության թերի լինելու պատճառով ունակ չի եղել ոչ հասկանալու իր դեմ տված ցուցմունքները, ոչ իր անունից հարցաքննել կամ խաչաձև հարցաքննել վկաներին՚:
Մեկ այլ` Հուսեյն ընդդեմ Իտալիայի 24.02.2005թ. գործով վճռում Մարդու Իրավունքների Եվրոպական Դատարանը նշել է. ՙ...Գործի նյութերից չի երևում, որ թարգմանչի թարգմանությունը սխալ կամ որևէ այլ կերպ ոչ պատշաճ է եղել: Բացի դրանից, դիմողը չի վիճարկել թարգմանության որակը, և սա իշխանություններին հիմք է տվել կարծելու, որ նա հասկացել է քննարկվող փաստաթղթի բովանդակությունը՚: Փադին Գեստոսոն ընդդեմ Իսպանիայի գործով 08.12.1998թ. վճռում հայտնել է հետևյալ դիրքորոշումը. ՙ...: Հետևաբար, Դատարանը նշում է, որ գործի նախնական քննությունը տևել է մի քանի տարի, այնպես որ դիմողն իրեն 1990թ. հունիսի 11-ին մեղադրանք առաջադրելու վերաբերյալ որոշումն ստանալուց հետո ունեցել է բավարար ժամանակ իր պաշտպանությունը նախապատրաստելու համար:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի և ՀՀ Դատական օրենսգրքի 15-րդ հոդվածի նույնաբովանդակ 4-րդ մասերի համաձայն` որոշակի փաստական հանգամաքններ ունեցող գործով Վճռաբեկ դատարանի կամ Մարդու Իրավունքների Եվրոպական Դատարանի դատական ակտի հիմնավորումները, այդ թվում` օրենքի մեկնաբանությունները, պարտադիր են դատարանի համար նույնանման փաստական հանգամանքներով գործի քննության ժամանակ, բացառությամբ այն դեպքի, երբ վերջինս ծանրակշիռ փաստարկների մատնանշմամբ հիմնավորում է, որ դրանք կիրառելի չեն տվյալ փաստական հանգամանքների նկատմամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության 8-րդ հոդվածի և ՀՀ Դատական օրենսգրքի 15-րդ հոդվածի նույնաբովանդակ 4-րդ մասերի իրավադրույթների համատեքստում քննության առնելով Մարդու Իրավունքների Եվրոպական Դատարանի վերը նշված գործերի և սույն գործի փաստական հանգամանքները, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ դրանք նույնանման են` քրեական գործին թարգմանի ներգրավման և թարգմանի մասնակցությամբ կատարված քննչական և դատավարական գործողությունների արդյունքում ձեռք բերված փաստական տվյալների վիճարկման մասով, նաև` քրեական գործի նախաքննության համեմատաբար տևական ընթացքի/ չորս ամբաստանյալների առկայության պայմաններում քրեական գործը հարուցվել է 2009թ. հուլիսի 22-ին, մեղադրական եզրակացությամբ այն ուղարկվել է ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան 2009թ. դեկտեմբերի 28-ին, այսինքն` ամբաստանյալը ունեցել է բավարար ժամանակ և հնարավորություններ իր պաշտպանությունը իրականացնելու համար և այն իրականացրել է/, հետևաբար, վերը նշված գործերով Մարդու Իրավունքների Եվրոպական դատարանի իրավական մեկնաբանությունները` թարգմանի և նրա կատարած աշխատանքի որակի մասով, կիրառելի են նաև սույն քրեական գործի քննության ժամանակ:
Այս համատեքստում քննության առնելով ամբաստանյալ Գ. Աբուլաձեի պաշտպան Գ.Հակոբյանի միջնորդությունը` ամբաստանյալ Գ.Աբուլաձեի իրավունքների և ազատությունների խախտումների փաստերը ճանաչելու վերաբերյալ, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ այն պետք է մերժել, քանի որ չի հիմնավորվում քրեական գործի փաստական տվյալներով. քրեական գործի քննության ընթացքում այնպիսի խախտումներ, որոնք ամբաստանյալ Գ.Աբուլաձեին զրկած լինեին իր հիմնարար իրավունքներից և ազատություններից:
ՀՀ Սահմանադրության 22-րդ հոդվածի համաձայն` արգելվում է oրենքի խախտմամբ ձեռք բերված ապացույցների oգտագործումը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետերի համաձայն ՙՔրեական գործով վարույթում մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և որպես ապացույց օգտագործվել այն նյութերը, որոնք ձեռք են բերվել
1.բռնությամբ, սպառնալիքով, խաբեությամբ, անձին ծաղրի ենթարկելով, ինչպես նաև այլ անօրինական գործողություններով
2.կասկածյալի և մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքի, դատավարության լեզվին չտիրապետող անձանց իրավունքների` սույն օրենսգրքով նախատեսված լրացուցիչ երաշխիքների էական խախտմամբ:
ՀՀ Սահմանադրության և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105հդ.-ի 1-ին մասի` վերը շարադրված իմպերատիվ պահանջների նպատակն է` ապահովել օրինականությունը քրեական գործով վարույթի ընթացքում, քրեական գործով վարույթ իրականացնող իրավասու սուբյեկտներին զերծ պահելու ամեն գնով ՙապացույցներ՚ ձեռք բերելու գայթակղությունից, այդպիսով` ապահվելով նաև քրեադատավարական իրավահարաբերությունների ոլորտ ներգրավված առերևույթ կասկածյալ կամ մեղադրյալ անձանց ապահովությունը անօրինական քրեական հետապնդումից:
Այս առումով ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը հիմնավորված է համարում ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից քրեական գործով ձեռք բերված որոշ ՙապացույցների՚ տված իրավական գնահատականը:
Այսպես, նախնական քննության ընթացքում 27.07.2009թ. Թինաթին Դավիթաշվիլու և Գելա Աբուլաձեի միջև կատարված առերես հարցաքննության համաձայն` Թինաթին Դավիթաշվիլին ցուցմունք է տվել, որ 2009թ. ամռանը Երևանում գտնված ժամանակ ինքը, Գելա Աբուլաձեն, Դավիթ Աբուլաձեն և Բեսիկ Ցխովրեբաձեն պարբերաբար մոտեցել են տարբեր շենքերի, որից հետո Գելայի առաջարկով իրենք նրա ընտրած բնակարանների դուռը թակելու կամ դռան զանգը տալու միջոցով ստուգել են բնակիչների առկայությունը, որից հետո գիշերը տղաները այդ բնակարաններից կատարել են գողություն, իսկ հափշտակված իրերը բերել են վարձակալած բնակարան:
ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 69հդ.-ի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն` քրեական գործով վարույթին պաշտպանի մասնակցությունը պարտադիր է, երբ` կասկածյալը կամ մեղադրյալը չի տիրապետում կամ ոչ բավարար չափով է տիրապետում դատավարության լեզվին, նույն հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի համաձայն` քրեական գործով վարույթին պաշտպանի մասնակցությունը պարտադիր է` համապատասխանաբար` կասկածյալի ձերբակալման մասին քրեական հետապնդման մարմնի որոշումը, ձերբակալման արձանագրությունը կամ խափանման միջոց ընտրելու մասին որոշումը հայտարարելու կամ մեղադրանք առաջադրելու պահից` նույն հոդվածի առաջին մասի 2-րդ, 4-րդ, 5-րդ կետերով նախատեսված դեպքերում, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` քրեական գործով վարույթին պաշտպանի պարտադիր մասնակցությունն ապահովում է քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը:
ՀՀ քրեական դատավարության 69-րդ հոդվածի վերը նշված իրավադրույթներն իմպերատիվ են` այսինքն` պարտադիր կատարման ենթակա:
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը դատաքննության արդյունքներով, նկատի ունենալով, որ առերեսումը կատարվել է օրենքի խախտմամբ, (Գ.Աբուլաձեն հանդիսանալով կասկածյալ և լինելով օտարերկրյա քաղաքացի, միաժամանակ դատավարության լեզվին չտիրապետող անձ, չի ապահովվել պաշտպանով), գտել է, որ այն պետք է ճանաչել անթույլատրելի ապացույց:
23.07.2009թ. կատարված անձնական խուզարկության արձանագրության համաձայն` Գելա Աբուլաձեին պատկանող պայուսակներում հայտնաբերվել են օծանելիքի յուղ, զարդատուփ և ալկոհոլային տարբեր խմիչքներ:
Օդանավակայանում առգրավված և դատարանում հետազոտված պայուսակները հաշվառված են եղել ՎՀ քաղաքացի Դավիթ Թելիայի անվամբ: Վերջինիս անձին վերաբերող լրիվ տվյալները նախաքննության ընթացքում չեն պարզվել, նա չի հայտնաբերվել և չի հարցաքննվել: Գելա Աբուլաձեն ժխտում է Երևանի օդանավակայանում առգրավված երկրորդ պայուսակը (որում հայտնաբերվել են ՙհափշտակված՚ ապրանքներ) իրեն պատկանելու հանգամանքը:
Նման պայմաններում ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը դատաքննության արդյունքներով գտել է, որ վերը նշված ապացույցը պետք է ճանաչել Գ.Աբուլաձեի մեղադրանքին ոչ վերաբերելի:
Անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրության համաձայն` տուժող Զարուհի Պետրոսյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանցից ճանաչել է Գելա Աբուլաձեին որպես 22.07.2009թ. ժամը 09.27-ին Բաղրամյան 56 հասցեում գտնվող ՙՎՏԲ Հայաստան Բանկ՚ ՓԲԸ-ի թիվ 4 մասնաճյուղի վրա ավազակային հարձակում կատարած անձանցից մեկին:
Անձին ճանաչման ներկայացնելու քրեադատավարական ընթացակարգն ամրագրած ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 221հդ.-ի 3-րդ մասի համաձայն` ճանաչման ենթակա անձը ներկայացվում է ճանաչողին նույն սեռի և արտաքինով ու հագուստով ճանաչվողին հնարավորին չափ նման առնվազն երեք այլ անձանց հետ:
ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 224հդ.-ի 1-ին մասի համաձայն` ճանաչման ներկայացնելուց հետո կազմվում է արձանագրություն, որում նշվում է ճանաչողի տվյալները և դատավարական կարգավիճակը, ...: ...:
ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 221հդ.-ի 3-րդ մասի և ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 224հդ.-ի 1-ին մասի, ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 69հդ.-ի 1-ին մասի 4-րդ կետի` ճանաչման ներկայացնելու և այդ կապակցությամբ արձանագրություն կազմելու, քրեական գործի վարույթին պաշտպանի պարտադիր մասնակցության վերը նշված իրավադրույթներ պահանջները չեն պահպանվել, այդ իսկ պատճառով ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը դատավճռում բառացիորեն նշել է. ՙԴատարանը գտնում է, որ նշված ապացույցը պետք է ճանաչել անթույլատրելի, քանի որ ճանաչման գործողությունը կատարվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 221 և 224 հոդվածների պահանջների խախտմամբ: Գելա Աբուլաձեի հետ ճանաչման ներկայացված երեք անձինք իրենց արտաքին տվյալներով` մարմնի քաշով, հասակով, մազերի գույնով և այլ հատկանիշներով, գրեթե, ընդհանրություն չունեն Գելա Աբուլաձեի հետ (նրանցից Խաչիկ Խաչատրյանի հասակը 165 սմ է, քաշը` 60 կգ, Տիգրան Պետրոսյանի հասակը 168 սմ է, քաշը` 50 կգ, Միքայել Հովհաննիսյանի հասակը 181 սմ է, քաշը` 78 կգ, նրանց մազերը խիտ են, Գելա Աբուլաձեի հասակը 185 սմ է, քաշը` 110 կգ, նա ճաղատ է):
Նշված հանգամանքը հիմնավորվել է նաև ճանաչման գործողությանը որպես ընթերականեր մասնակցած Միքայել Հովհաննիսյանի, Խաչիկ Խաչատրյանի, Տիգրան Պետրոսյանի դատարանում տված ցուցմունքներով:
Բացի այդ, ճանաչումը կատարվել է առանց պաշտպանի մասնակցության, այն դեպքում, երբ Գ.Աբուլաձեն ազգությամբ վրացի է և չի տիրապետում հայերեն լեզվին:
Այս կապակցությամբ ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ Ընդհանուր իրավասության դատարանի եզրահանգումը նշված ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու մասին, համապատասխանում է ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերը նշված իրավադրույթների պահանջներին:
Թինաթին Դավիթաշվիլու մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրության համաձայն, վերջինս մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 15 շենքի 147 բնակարանը, նույն պողոտայի 40 շենքի 20 բնակարանը, Աբովյան փողոցի 13 շենքի 36 բնակարանը և հայտնել, որ 2009թ. ամռանը Դավիթ Աբուլաձեի, Բեսիկ Ցխովրեբաձեի և Գելա Աբուլաձեի հետ մոտեցել են այդ շենքերին, որից հետո Գելայի հետ ինքը ստուգել է այդ բնակարաններում բնակիչների առկայությունը: Այնուհետև մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Այգեստան 7-րդ փողոցի 1-ին շենքը, Կիևյան փողոցի 6-րդ շենքը և հայտնել, որ այդ շենքեր են մտել Դավիթը, Բեսիկը և Գելան, որոշ ժամանակ անց վերադարձել են, նստել Գելային պատկանող ՙՄիտսուբիշի Պաջերո՚ մակնիշի ավտոմեքենան և հեռացել:
Սույն քննչական գործողության կատարմանը, որպես ընթերակա, մասնակցել է Մարիամ Չիբուխչյանը, ով 17 տարեկան ուսանող է և պրակտիկայի է եղել ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում, որտեղ այդ ժամանակ կատարվել է քննությունը:
ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 81հդ.-ի 1-ին մասի համաձայն` ընթերական քրեական գործով չշահագրգռված` Հայաստանի Հանրապետության չափահաս քաղաքացին է, որին քրեական հետապնդման մարմինը հրավիրում է մասնակցելու քննչական գործողության կատարմանը` հաստատելու համար դրա կատարման փաստը, բովանդակությունը, ընթացքը և արդյունքները:
Վերը նշված պատճառով Ընդհանուր իրավասության դատարանը գտել է, որ Թինաթին Դավիթաշվիլու մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունը պետք է ճանաչել անթույլատրելի ապացույց, ինչը հիմնավոր է:
Քրեական գործերով վարույթը կարգավորող ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 1-ին հդ.-ի 1-ին մասի համաձայն` Հայաստանի Հանրապետության տարածքում քրեական գործերով վարույթի կարգը սահմանվում է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությամբ, Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրերով, սույն օրենսգրքով, Հայաստանի Հանրապետության Դատական օրենսգրքով և դրանց համապատասխան ընդունված այլ օրենքներով:
Այլ օրենքներում պարունակվող քրեական դատավարության իրավունքի նորմերը պետք է համապատասխանեն սույն օրենսգրքին:
ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 1հդ.-ի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարության օրենսդրությամբ սահմանված վարույթի կարգը պարտադիր է դատարանների, հետաքննության, նախաքննության և դատախազության մարմինների, ինչպես նաև դատավարության մասնակիցների համար:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը, քննության առնելով պաշտպան Գ.Հակոբյանի կողմից ներկայացված Վրաստանի Հանրապետությունում կատարված փորձաքննության եզրակացությունը ապացույց ճանաչելու հարցը, իրավացիորեն գտել է, որ այն ձեռք է բերվել ապացույցների ձեռքբերման համար ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված կարգի խախտմամբ, ուստի նշված եզրակացությունը ապացույց ճանաչվել չի կարող:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Գ. Աբուլաձեի և նրա պաշտպան Գ. Հակոբյանի, ամբաստանյալ Գ. Գուլբադաշվիլու, ամբաստանյալ Դ. Աբուլաձեի, ամբաստանյալ Դ. Աբուլաձեի պաշտպան Ա. Հոբոսյանի, ամբաստանյալ Թ. Դավիթաշվիլու, պաշտպան Ռ. Չիբուխչյանի վերաքննիչ բողոքների այն պատճառաբանություններին, որ իրենցից/ամբաստանյալներից/ նախաքննական մարմինը ցուցմունքներ է վերցրել բռնությունների, ծեծի, խոշտանգումների ազդեցության տակ, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը դրանք համարում է անհիմն, քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից չբխող` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քր. օր-ի 11հդ.-ի 7-րդ կետի համաձայն` քրեական դատավարության րնթացքում ոչ ոք չպետք է ենթարկվի խոշտանգումների, անօրինական ֆիզիկական կամ հոգեկան բռնության, այդ թվում` բժշկական դեղամիջոցների օգտագործմամբ, սովի, ուժասպառման, հիպնոսի, բժշկական օգնությունից գրկվելու, ինչպես նաև այլ դաժան վերաբերմունքի։ Արգելվում է կասկածյալից, մեղադրյալից, ամբաստանյալից, տուժողից, վկայից և քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձանցից ցուցմունքներ կորզել բռնության, սպառնալիքի, խաբեության, նրանց իրավունքների ոտնահարման, ինչպես նաև այլ անօրինական գործողությունների միջոցով։
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում սույն քրեական գործի քննության ընթացքում ամբաստանյալներն ու նրանց պաշտպանները միջնորդել են քրեական գործի նախնական քննության ընթացքում ամբաստանյալների նկատմամբ խոշտանգումներ և քննությանը խորթ այլ մեթոդներ կիրառելու փաստերի առթիվ համապատասխան միջոցներ ձեռնարկելու միջոցով պարզել դրանք կատարող անձանց և նրանց արարքներին համապատասխան իրավական գնահատական տալ:
ՙԽոշտանգումների և դաժան, անմարդկային կամ արժանապատվությունը նվաստացնող վերաբերմունքի ու պատժի այլ ձևերի դեմ՚ ՄԱԿ-ի կոնվենցիայի 4-րդ, 12-րդ, 13-րդ, ՀՀ Սահմանադրության 17-րդ և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 11-րդ հոդվածների պահանջների կատարումն ապահովելու նպատակով Ընդհանուր իրավասության դատարանը 27.07.2010թ. որոշմամբ վերը նշված հարցերը պարզելու նպատակով դիմել է ՀՀ գլխավոր դատախազին:
ՀՀ գլխավոր դատախազի հանձնարարությամբ 12.08.2010թ. դատարանի գրությունը և կից նյութերն ուղարկվել են ՀՀ ԿԱ ԱԱԾ քննչական վարչություն` նյութեր նախապատրաստելու միջոցով քրեական գործ հարուցելու կամ քրեական գործի հարուցումը մերժելու հարցը լուծելու համար:
ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության քննիչի կողմից 2010թ. դեկտեմբերի 8-ին կայացվել է որոշում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 3-րդ և 177 հոդվածի 3-րդ մասերով ամբաստանյալներ Գելա Աբուլաձեի, Ռևազ Գուլբատաշվիլու, Դավիթ Աբուլաձեի և Թինաթին Դավիթաշվիլու կողմից դատաքննության ընթացքում հայտնված բողոքների հիման վրա նախապատրաստված նյութերով, վերջիններիս նկատմամբ օպերատիվ-քննչական գործողություններ իրականացրած ոստիկանության աշխատակիցների վերաբերյալ քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35 հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով` հանցագործության դեպքի բացակայության հիմքով:
Նշված որոշումը ամբաստանյալների պաշտպանների կողմից բողոքարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի որոշմամբ բողոքները մերժվել են:
ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի որոշումը բողոքարկվել է ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի որոշմամբ բողոքները մերժվել են` ուժի մեջ թողնելով ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի որոշումը:
ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 21հդ.-ի 3-րդ մասի համաձայն` քրեական հետապնդման մարմնի` գործի վարույթը կարճելու, քրեական հետապնդումը դադարեցնելու կամ քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին որոշման առկայությունը բացառում է քրեական գործը նորոգելը, եթե այն կարող է հանգեցնել անձի վիճակի վատթարացման, բացառությամբ սույն հոդվածի չորրորդ մասով նախատեսված դեպքերի, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` դատախազը քրեական գործը կարճելու, քրեական գործ հարուցելու կամ քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին հետաքննության մարմնի կամ քննիչի կայացրած որոշումը կարող է վերացնել որոշման պատճենը ստանալու պահից 7 օրվա ընթացքում: Դրանից հետո քրեական հետապնդման մարմնի` գործի վարույթը կարճելու, քրեական հետապնդումը դադարեցնելու կամ քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին որոշումը կարող է վերացվել մեկ անգամ և միայն գլխավոր դատախազի կողմից` այդպիսի որոշում կայացնելուց հետո` վեց ամսվա ընթացքում:
Նշված որոշումը ամբաստանյալների պաշտպանների կողմից բողոքարկվել է դատարան: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ բողոքները մերժվել են: Դատարանի որոշումը բողոքարկվել է ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան, սակայն բողոքները մերժվել են և ուժի մեջ է թողնվել առաջին ատյանի դատարանի որոշումը:
Ամբաստանյալներ Դավիթ Աբուլաձեի և Թինաթին Դավիթաշվիլիի վերաքննիչ բողոքների այն պնդումների հետ կապված, որ Թինաթինը չի մասնակցել տուժողների բնակարաններում մարդկանց առկայությունը ստուգելուն, օպեր-լիազոր Ջանո Մարուքյանն ու քննիչն էին Թինաթինին տանում գործի նյութերում նշված վայրերով, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը կարևորում է ևս մեկ հանգամանք:
Քրեական գործով բազմաթիվ տուժողներից երկուսը` Երևան քաղաքի Բայրոնի փողոցի 12 շենքի 35 բնակարանի սեփականատեր Հայկ Հովհաննեսի Հակոբյանը և Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 15 շենքի թիվ 137 բնակարանի սեփականատեր Ռուբեն Արարատի Մեսրոպյանը իրենց բնակարաններից կատարված գողությունների մասին ոստիկանությանը որևէ հայտարարություն, դիմում չէին տվել, ոստիկանությունից են նրանց կանչել և տեղեկացրել այդ մասին, այսինքն, ոստիկանության աշխատակիցներն, անգամ ամենամեծ ցանկության դեպքում, չէին կարողանա իմանալ նշված բնակարաններից կատարված գողությունների մասին, հետևաբար, իրենք, ամբաստանյալներն են իրենց կամքով այդ բնակարաններից կատարված գողությունների մասին տեղեկացրել ոստիկանության աշխատակիցներին:
Նման պայմաններում Դավիթ Աբուլաձեի և Թինաթին Դավիթաշվիլիի վերաքննիչ բողոքների այն պնդումը, որ Թինաթինը չի մասնակցել տուժողների բնակարաններում մարդկանց առկայությունը ստուգելուն, օպեր-լիազոր Ջանո Մարուքյանն ու քննիչն էին Թինաթինին տանում գործի նյութերում նշված վայրերով, հիմնազուրկ են, հերքվում են քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությամբ:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Դավիթ Աբուլաձեի պաշտպան Անժելա Հոբոսյանի միջնորդությունները` հաստատել Դավիթ Աբուլաձեին բերման ենթարկելու, վերջինիս խուզարկելու, Դավիթ Աբուլաձեին ձերբակալելու, որպես կասկածյալի և մեղադրյալի հարցաքննության արձանագրությունները, որպես մեղադրյալ ներգրավելու որոշումը, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ դրանք պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Քրեական գործի 1-ին հատորի գ/թ 45-ում գտնվող անձի ձերբակալման արձանագրության համաձայն` Վրաստանի Հանրապետության քաղաքացի Դավիթ Աբուլաձեն Բագրատաշենի սահմանային գոտու անցակետից ՀՀ Ոստիկանության Արաբկիրի բաժին բերման է ենթարկվել 2009թ. հուլիսի 23-ին ժամը 16.30-ի սահմաններում` ավազակային հարձակում կատարելու կասկածանքով: Սույն արձանագրությունը կազմվել է 23.07.2009թ., համաձայն արձանագրության` այն կազմվել է թարգմանի մասնակցությամբ, կարդացվել է բարձրաձայն, ստորագրվել է արձանագրությունը կազմող ՀՀ Ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ 3-րդ վարչության 2-րդ բաժնի օպեր-լիազոր Է. Տիտիզյանի, նույն վարչության 1-ին բաժնի օպեր-լիազոր Ն. Օհանյանի, թարգման Ա. Առաքելովի, բերման ենթարկված Դ. Աբուլաձեի կողմից:
Արձանագրության մեջ չկա որևէ նշում բերման ենթարկված Դ. Աբուլաձեի կողմից որևէ հայտարարություն արած լինելու մասին:
Համաձայն քրեական գործի 1-ին հատորի գ/թ 72-ում գտնվող ձերբակալման արձանագրության` նույն օրը` 2009թ. հուլիսի 23-ին ժամը 18.15-ին Դավիթ Աբուլաձեն ՀՀ Ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնում ձերբակալվել է, նրան պարզաբանվել է, թե ինչում է նա կասկածվում, կասկածանքի բովանդակությունը, արարքի իրավաբանական որակումը, ինչպես նաև` նրա իրավունքները/որի մասին առկա է առանձին արձանագրություն/: Սույն արձանագրության պատճենը հանձնվել է կասկածյալ Դ. Աբուլաձեին, նույն օրը/23.07.2009թ./ նրա հարազատները ՀՀ Ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա. Արամյանի կողմից ծանուցվել են Դ. Աբուլաձեի ձերբակալման մասին:
Կասկածյալ Դ. Աբուլաձեի կողմից և պաշտպան Ռ. Չիբուխչյանի կողմից որևէ հայտարարություն չի եղել:
Արձանագրությունը ստորագրել են ձերբակալված Դ. Աբուլաձեն, թարգման Մ. Գեուրկովան, պաշտպան Ռ. Չիբուխչյանը:
Քրեական գործի 1-ին հատորի գ/թ 48-ում է գտնվում Դավիթ Աբուլաձեին անձնական խուզարկության ենթարկելու վերաբերյալ արձանագրությունը:
Համաձայն արձանագրության` Դ. Աբուլաձեն հայտարարել է, որ վերը նշված/այսինքն` իր մոտից հայտնաբերված/ իրերը և գումարները պատկանում են իրեն:
Արձանագրությունը կարդացվել է բարձրաձայն, թարգմանի կողմից այն թարգմանվել է վրացերեն, առարկություններ, առաջարկներ չեն եղել:
Արձանագրությունը ստորագրել են այն կազմող ՀՀ Ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի ՔՀԲ-ի օպեր-լիազոր Գ. Նիկողոսյանը, թարգման Ա. Առաքելովը, ընթերակաները և խուզարկվող Դ. Աբուլաձեն:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանն արձանագրում է այն հանգամանքը, որ արձանագրության մեջ, վերևի ձախ կողմում, ամսաթվի 2-րդ թվանշանը պարզ չէ, իսկ արձանագրության նկարագրական մասում խուզարկության կատարման ամսաթիվը բացակայում է:
Ընդունելով հանդերձ, որ այս արձանագրությունը կազմված է ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 29հդ.-ի 3-րդ մասի 1-ին կետի պահանջի խախտմամբ, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ նշված խախտումը ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 105հդ.-ի 2-րդ մասի իմաստով չի կարող կասկածի տակ դնել սույն քննչական գործողության արդյունքում ստացված փաստական տվյալների, այն է` կասկածյալ Դ.Աբուլաձեի մոտից հայտնաբերված իրերի և այդ իրերը իրեն պատկանելու/ըստ խուզարկության ընթացքում իր իսկ հայտարարության/ հավաստիությունը:
Բացի այդ, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը, սույն արձանագրությունը, համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների, մասնավորապես, Դ. Աբուլաձեին բերման ենթարկելու, որպես կասկածյալ ձերբակալելու արձանագրությունների հետ, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ այն կազմվել է 2009թ. հուլիսի 23-ին:
23.07.2009թ. Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա. Արամյանի կողմից կատարվել է ամբաստանյալ Դավիթ Աբուլաձեի կողմից շահագործվող ՙՖոլցվագեն՚ մակնիշի ավտոմեքենայի զննություն: Ըստ նույն օրը կազմված ՙԶննություն կատարելու մասին՚ արձանագրության, այն կատարվել է ընթերականեր Ոսկան Մարտիրոսյանի և Գոքոր Խանազարյանի ներկայությամբ, որոնք էլ ստորագրել են զննության արձանագրությունը: Սակայն հիշյալ մեքենայի զննության արձանագրության ներածական մասում ընթերակա Գոքոր Խանազարյանի բնակության/կամ հաշվառման/ հասցեն լրիվ չի գրառված, գրառված է միայն ՙԹբիլիսյան խճուղի՚: Արձանագրության մեջ որևէ նշում չկա նաև քննիչի կողմից ընթերականերին իրենց իրավունքները բացատրած լինելու վերաբերյալ, սակայն արձանագրության վերջում բառացիորեն նշված է. ՙԱրձանագրությունը կազմվեց քննիչի կողմից, ճիշտ, ընթերակաների կողմից հայտարարություններ և դիտողություններ չեղան՚/ այնուհետև` ընթերակաների և քննիչի ստորագրությունները:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Աբուլաձեի կողմից շահագործվող ՙՖոլցվագեն՚ մակնիշի ավտոմեքենայի զննության արձանագրությունը չի կարող կասկածի տակ առնել նշված քննչական գործողության կատարման ընթացքը և արդյունքները:
Նման եզրակացության ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը հանգում է` ավտոմեքենայի զննության արձանագրությամբ ձեռք բերված փաստական տվյալները քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հետ համադրելու և վերլուծելու արդյունքում:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Դ. Աբուլաձեի պաշտպան Ա. Հոբոսյանի միջնորդության փաստարկները` Դ.Աբուլաձեի 23.07.2009թ. որպես կասկածյալ հարցաքննության արձանագրությունն անթույլատրելի ապացույց ճանաչելու մասին, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանն արձանագրում է, որ, իրոք, Դավիթ Աբուլաձեին ձերբակալելու և 23.07.2009թ. որպես կասկածյալ հարցաքննության ժամերի հետ կապված` առկա են որոշ անճշտություններ:
Մասնավորապես, ինչպես նշվեց վերևում, գործով ամբաստանյալ Դ. Աբուլաձեն Բագրատաշենի սահմանային գոտու անցակետից ՀՀ Ոստիկանության Արաբկիրի բաժին բերման է ենթարկվել 2009թ. հուլիսի 23-ին ժամը 16.30-ի սահմաններում, նույն օրը` 2009թ. հուլիսի 23-ին ժամը 18.15-ին նա ՀՀ Ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնում ձերբակալվել է/ ձերբակալող` ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա. Արամյան, հատոր 1-ին, 72-75/: Համաձայն ամբաստանյալ Ռ. Կուլբատաշվիլու ձերբակալման արձանագրության` նա ձերբակալվել է նույն ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա. Արամյանի կողմից 23.07.2009թ. ժամը 19.30-ին: Համաձայն ամբաստանյալ Ռ. Կուլբատաշվիլու` որպես կասկածյալի հարցաքննության արձանագրության` նրան հարցաքննել է նույն քննիչ Ա. Արամյանը 23.07.2009թ. ժամը 17.30-ից մինչև 18.45-ը:
Սակայն այս հանգամանքը բացարձակապես չի կարող հիմք հանդիսանալ ամբաստանյալ Դ.Աբուլաձեի` 23.07.2009թ. որպես կասկածյալի տված հարցաքննության արձանագրությունը անթույլատրելի ճանաչելու համար, քանի որ 23.07.2009թ. կասկածյալ Դ. Աբուլաձեին հարցաքննել է ոչ թե ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա. Արամյանը, այլ նույն ստորաբաժանման քննիչ Մ. Մանասյանը, հետևաբար, պաշտպան Ա. Հոբոսյանի սույն միջնորդությունը հիմքից զուրկ է:
ՀՀ Ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա. Արամյանի 26.07.2009թ. որոշմամբ ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քր. օր.-ի 34-177հդ.-ի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով և ՀՀ քր. օր.-ի 177հդ.-ի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ կետերով: Որոշմանը կից մեղադրյալի իրավունքների և պարտականությունների ծանուցման մեջ բառացիորեն նշված է. ՙՈրոշումը հայտարարված է ինձ ՙ26՚ հուլիսի 2009թ.: Մեղադրանքի էությունը պարզաբանված է: Միաժամանակ ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 203հոդ. հիման վրա քննիչը պարզաբանել է ինձ մեղադրյալի իրավունքները և պարտականությունները, որոնք նախատեսված են ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 65 հոդվածով, այն, որ մեղադրյալն իրավունք ունի. ...: Որոշման օրինակը ստացա:՚: Համաձայն մեղադրյալի իրավունքների և պարտականությունների ծանուցման գործ-թերթերի` մեղադրյալ Դ. Աբուլաձեն որևէ հայտարարություն չի արել: Մեղադրյալի իրավունքների և պարտականությունների ծանուցման թերթերը ստորագրել են մեղադրյալ Դ. Աբուլաձեն, թարգման Ռ. Շագինյանը, պաշտպան Ռ. Չիբուխչյանը, քննիչ Ա. Արամյանը:
26.07.2009թ. Դավիթ Աբուլաձեն հարցաքննվել է որպես մեղադրյալ: Համաձայն 26.07.2009թ. մեղադրյալի հարցաքննության արձանագրության` հարցաքննությունը սկսվել է ժամը 15.00-ին, ավարտվել ժամը 16.00-ին: Հարցաքննությունը կատարվել է թարգմանի մասնակցությամբ: Արձանագրության վերջում բառացիորեն նշված է. ՙՑուցմունքը գրված է իմ խոսքերից և իմ պատմածով, քննիչի ձեռքով: Այս ամենը ինձ համար թարգմանել է Ռինա Շագինյանը հայերենից վրացերեն վրացերենից հայերեն: Այս երկու գողությունները ես եմ կատարել, ընդունում եմ իմ մեղքը: Ցուցմունքը ճիշտ է և ստորագրում եմ: Արձանագրությունը ստորագրել են մեղադրյալ Դ. Աբուլաձեն, թարգման Ռ. Շագինյանը, պաշտպան Ռ. Չիբուխչյանը, քննիչը:
Ինչպես երևում է վերը նշվածից, Դավիթ Աբուլաձեին և ձերբակալելիս և որպես մեղադրյալ ներգրավելիս և որպես մեղադրյալ հարցաքննելիս պահպանվել են ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրությամբ նախատեսված ընթացակարգերը, քրեադատավարական օրենքի պահանջներից որևէ շեղում թույլ չի տրվել, հետևաբար, ամբաստանյալ Դ. Աբուլաձեի պաշտպան Ա. Հոբոսյանի միջնորդությունը` հաստատել Դ. Աբուլաձեի ձերբակալման արձանագրությունը, որպես մեղադրյալ ներգրավելու որոշումը, մեղադրյալի հարցաքննության արձանագրությունը` որպես ապացույց օգտագործման անթույլատրելիությունը, իրականում չեն բխում քրեական գործի նյութերից, անհիմն են, հետևաբար, պետք է մերժել:
ՀՀ քր. դատ. օր.-ի 105հդ.-ի 1-ին մասը սահմանում է այն հիմքերը, որոնց առկայությամբ քրեական գործով վարույթում մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և օգտագործվել նյութերը, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` ապացույցներ ձեռք բերելիս էական են այն խախտումները, որոնք, դրսևորվելով մարդու և քաղաքացու սահմանադրական իրավունքների և ազատությունների կամ սույն օրենսգրքի որևէ պահանջի խախտմամբ, դատավարության մասնակիցների` օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկմամբ կամ սահմանափակմամբ կամ որևէ այլ կերպ ազդել են կամ կարող էին ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105հդ.-ի իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով ամաբստանյալ Դ. Աբուլաձեի պաշտպան Ա. Հոբոսյանի միջնորդությունները, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ պաշտպանի միջնորդությունների մի մասն անհիմն են, չեն բխում քրեական գործի փաստական տվյալներից, իսկ միջնորդության մեջ պարունակվող պատճառաբանությունների մյուս մասը հիմնավոր են, իրոք, քննչական և դատավարական գործողությունների որոշ արձանագրություններում կան թերություններ, սակայն դրանք իրենց բնույթով էական չեն այն աստիճանի, որ կարող են կասկածի տակ առնել ստացված փաստական տվյալների հավաստիությունը:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը հիմնավոր, քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից չբխող է համարում վերաքննիչ բողոքների պատճառաբանությունները` Ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմնակալ լինելու, մեղադրական թեքումով հանդես գալու վերաբերյալ:
Վերը նշված եզրահանգումը ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը հիմնավորում է հետևյալ փաստարկներով:
Վերևում արդեն նշվել է, որ դատավճռով Ընդհանուր իրավասության դատարանն անթույլատրելի կամ ոչ վերաբերելի է ճանաչել Թինաթին Դավիթաշվիլու և Գելա Աբուլաձեի առերես հարցաքննությունը և այդ կապակցությամբ կազմված արձանագրությունը, 23.07.2009թ. կատարված Գելա Աբուլաձեի անձնական խուզարկության արձանագրությունը, ամբաստանյալ Գելա Աբուլաձեի` տուժող Զ. Պետրոսյանի ճանաչմանը ներկայացնելու արձանագրությունը, Թինաթին Դավիթաշվիլու մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունը, Վրաստանի Հանրապետությունում կատարված փորձաքննության եզրակացությունը:
Վերը նշված ապացույցներից միայն 23.07.2009թ. կատարված Գելա Աբուլաձեի անձնական խուզարկության արձանագրությունն է, որ Ընդհանուր իրավասության դատարանը ճանաչել է ոչ վերաբերելի, մնացածը ապացույցները համարել է անթույլատրելի:
ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության իմաստով անթույլատրելի են համարվում այն ապացույցները, որոնք ձեռք են բերվել այդ ապացույցների ձեռք բերման` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի պահանջների խախտմամբ/ ոչ օրինական աղբյուրներից, ոչ օրինական կարգով, համապատասխան քննչական կամ դատական գործողության պահանջների խախտմամբ, ապացույցը ձեռք է բերվել այն ձեռք բերելու իրավասություն չունեցող անձի կողմից և այլն/:
Ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից անթույլատրելի ճանաչված վերը նշված ապացույցներն/բացի Վրաստանի Հանրապետությունում կատարված փորձաքննության եզրակացության/ իրենց բովանդակությամբ ուղղակիորեն առնչվում են քրեական գործի փաստական հանգամանքներին, հիմնավորում են ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները:
Այսինքն, նշված ապացույցներն իրենց բովանդակությամբ վերաբերելի են, ուղղակիորեն հաստատում են համապատասխան ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները, և որպես այդպիսին, բովանդակային առումով չափազանց կարևոր են:
Սակայն քանի որ դրանք ձեռք են բերվել վերը նշված ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջների խախտմամբ, ինչքան էլ որ վերաբերելի լինեն դրանք քրեական գործին, ինչքան էլ եզակի, բացառիկ լինեն իրենց բովանդակությամբ, միևնույն է, չեն կարող դրվել մեղադրանքի հիմքում և օգտագործվել որպես ապացույց, որովհետև` անթույլատրելի են:
Կողմնակալ լինելու պարագայում Ընդհանուր իրավասության դատարանը անթույլատրելի և անօգտագործելի չէր ճանաչի այդ ապացույցները` չնայած, ինչպես նշվեց, բովանդակային առումով դրանք ուղղակիորեն հիմնավորում են ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները:
Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանն հիմնավորված է համարում, որ ամբաստանյալ Գելա Դեմուրի Աբուլաձեն, իր ազգական` նախկինում երեք անգամ դատապարտված Դավիթ Օմարի Աբուլաձեի, նրա հետ փաստացի ամուսնական կապերի մեջ գտնվող Թինաթին Միխեյիլի Դավիթաշվիլու և նրանց մտերիմ Բեսիկ Օմարի Ցխովրեբաձեի հետ Երևան քաղաքում ուրիշի գույքի հափշտակություններ կատարելու նպատակով ստեղծել են կայուն կազմակերպված խումբ: 2009թ. հունիս ամսին Գելա Աբուլաձեն, Դավիթ Աբուլաձեն, Թինաթին Դավիթաշվիլին, Բեսիկ Ցխովրեբաձեն ժամանել են Հայաստանի Հանրապետություն, ժամանակավոր բնակություն են հաստատել Երևան քաղաքի Հարավ-Արևմտյան թաղամասի Սվաճյան փողոցի 56 շենքի 44 բնակարանում և 2009թ. հունիս-հուլիս ամիսներին կատարել են մի շարք հանցագործություններ: Մասնավորապես, ըստ նախապես որոշված դերաբաշխման, Գելա Աբուլաձեն Թինաթին Դավիթաշվիլու հետ բնակարանների մուտքի դռները թակելու կամ դռան զանգի կոճակները սեղմելու միջոցով նախօրոք ստուգել են Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 15 շենքի 30, Մաշտոցի պողոտայի 40 շենքի 21, Աբովյան փողոցի 13 շենքի 36, Մաշտոցի պողոտայի 40 շենքի 40, Մաշտոցի պողոտայի 16 շենքի 23, Բայրոնի փողոցի 8 շենքի 3, Բայրոնի փողոցի 12 շենքի 30, Բայրոնի փողոցի 12 շենքի 35, Այգեստան 7-րդ փողոցի 1-ին շենքի 39, Մաշտոցի պողոտայի 15 շենքի 137 բնակարաններում բնակիչների առկայությունը և համոզվելով, որ նշված հասցեներում որևէ անձ չի բնակվում, այդ մասին հաղորդել են կազմակերպված խմբի մյուս անդամներ Դավիթ Աբուլաձեին և Բեսիկ Ցխովրեբաձեին: Վերջիններս, ստանալով Թինաթին Դավիթաշվիլու և Գելա Աբուլաձեի հաղորդած տեղեկությունները, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ մուտքի դռների ներփորովի փականները կոտրելու եղանակով ապօրինի մուտք են գործել վերը նշված բնակարաններից մի մասը և կատարել ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություններ, ինչպես նաև փորձել են բնակարաններից կատարել հափշտակություններ, այդ թվում`
2009թ. հունիսի 29-ի լույս 30-ի գիշերն ընկած ժամանակահատվածում ապօրինի մուտք են գործել Արտյոմ Աղասու Միրզոյանի դստեր` Վեռա Արտյոմի Բոյաջյանի Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 40 շենքի 40 բնակարան և գաղտնի հափշտակել զգալի չափերի հասնող 180.000 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլսի 5-ին, ժամը 0540-ի սահմաններում ապօրինի մուտք են գործել Նազիկ Վլադիմիրի Բադալյանի Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի 13 շենքի 36 բնակարան և փորձել են կատարել գողություն, սակայն հանցագործությունը ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ միացել է բնակարանի ահազանգման ազդանշանային համակարգը:
2009թ. հուլիսի 05-ից մինչև հուլիսի 10-ն ընկած ժամանակահատվածում ապօրինի մուտք են գործել Էդիտա Յուրիի Բեգլարյանի Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 16-րդ շենքի 23 բնակարան և գաղտնի հափշտակել առանձնապես խոշոր չափերի հասնող 7.905.000 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիսի 21-ի գիշերն ապօրինի մուտք են գործել Վիկտորինա Վասիլի Լեոնովայի Երևան քաղաքի Բայրոնի փողոցի 8 շենքի 3-րդ բնակարան և գաղտնի հափշտակել զգալի չափերի հասնող 371.700 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիսի 18-ի գիշերը, կոտրելով Ֆելիքս Անդրանիկի Ղազարյանին պատկանող Երևան քաղաքի Բայրոնի փողոցի 12 շենքի 30 բնակարանի մուտքի դռան մեկ փականը, փորձել են ապօրինի մուտք գործել բնակարան և կատարել գողություն, սակայն չկարողանալով բացել մուտքի դռան հաջորդ փականը, հանցագործությունը ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով:
2009թ. հուլիս ամսվա կեսերին ապօրինի մուտք են գործել Հայկ Հովհաննեսի Հակոբյանի Երևան քաղաքի Բայրոնի փողոցի 12 շենքի 35 բնակարան և գաղտնի հափշտակել խոշոր չափերի հասնող 663.000 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիսի 17-ից մինչև հուլիսի 22-ն ընկած ժամանակահատվածում ապօրինի մուտք են գործել Փառանձեմ Գրիգորի Սողոմոնյանի Երևան քաղաքի Այգեստան 7-րդ փողոցի 1-ին շենքի 39 բնակարան և գաղտնի հափշտակել զգալի չափերի հասնող 204.000 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիսի 17-ից մինչև հուլիսի 22-ն ընկած ժամանակահատվածում ապօրինի մուտք են գործել Մարգարիտա Սերգեյի Հակոբյանի եղբոր` Արայիկ Սերգեյի Հակոբյանի Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 15 շենքի 144 բնակարան և գաղտնի հափշտակել զգալի չափերի հասնող 430.000 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիսի18-ի լույս 19-ի գիշերը ընկած ժամանակահատվածում, կոտրելով Գոհար Սիրեկանի Կոստանյանի մորը` Նարինե Ալբերտի Չալաբյանին պատկանող Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 40 շենքի 20 բնակարանի մուտքի դռան փականը, փորձել են մուտք գործել բնակարան, սակայն լսելով բնակարանում տեղադրված ձայնային ահազանգման սարքի ազդանշանը, հանցագործությունը ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով:
2009թ. հուլիս ամսվա վերջին տեխնիկական միջոցի գործադրմամբ փորձել են կոտրել Ռուբեն Արարատի Մեսրոպյանին պատկանող Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի 15 շենքի 137 բնակարանի մուտքի դռան փականը, ապօրինի մուտք գործել բնակարան և կատարել գողություն, սակայն չկարողանալով բացել մուտքի դռան փականը, հանցագործությունը ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով:
Բացի վերը նշված հանցագործություններից, Դավիթ Աբուլաձեն և Բեսիկ Ցխովրեբաձեն կազմակերպված խմբի կազմում կատարել են գույքի գաղտնի հափշտակություններ Երևան քաղաքի Կիևյան փողոցի 6-րդ շենքի 2-րդ և Շիրվանզադեի փողոցի 2-րդ շենքի 39 բնակարաններից և փորձել են գողություն կատարել Շիրվանզադեի փողոցի 2-րդ շենքի 37 բնակարանից: Այսպես.
2009թ. հուլիսի 05-ից մինչև հուլիսի 10-ը ընկած ժամանակահատվածում ապօրինի մուտք են գործել Հայկանուշ Կարապետի Գրիգորյանի` Երևան քաղաքի Կիևյան փողոցի 6-րդ շենքի 2 բնակարան և գաղտնի հափշտակել առանձնապես խոշոր չափերի հասնող 3.825.000 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիսի 16-ից մինչև հուլիսի 18-ը ընկած ժամանակահատվածում ապօրինի մուտք են գործել Ալեքսանդր Անուշավանի Գրիգորյանի` Երևան քաղաքի Շիրվանզադե փողոցի 2-րդ շենքի 39 բնակարան և գողացել 665.000 ՀՀ դրամի գույք:
2009թ. հուլիս ամսվա երկրորդ կեսին ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, տեխնիկական միջոցի գործադրմամբ փորձել են կոտրել Հույրենիկ Հրաչիկի Մարգարյանի` Երևան քաղաքի Շիրվանզադե փողոցի 2 շենքի 37 բնակարանի մուտքի դռան փականը, ապօրինի մուտք գործել բնակարան և կատարել գողություն, սակայն չկարողանալով բացել մուտքի դռան փականը, հանցագործությունը ավարտին չեն հասցրել իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով:
Բացի այդ, Գելա Աբուլաձեն, նախապես ուսումնասիրելով Բաղրամյան պողոտայի 56 հասցեում գտնվող ՙՎՏԲ Հայաստան՚ բանկի թիվ 4 մասնաճուղի տեղակայումը և աշխատանքային պայմանները, նախնական համաձայնության գալով սույն գործով մեղադրյալ Ռևազ Գեդևանի Գուլբատաշվիլու և քննությամբ ինքնությունը չպարզված անձի հետ, 2009թ. հուլիսի 22-ին, ժամը 09.27-ին, ավազակային հարձակում կատարելու նպատակով մուտք են գործել Երևան քաղաքի Բաղրամյան պողոտայի 56 հասցեում գտնվող ՙՎՏԲ Հայաստան՚ բանկի թիվ 4 մասնաճուղ, որտեղ Ռևազ Գուլբատաշվիլին կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով` բռունցքներով հարվածներ հասցնելով մասնաճուղի կառավարիչ Սեդա Հովհաննիսյանի գլխին, նրա առողջությանը պատճառել է միջին ծանրության վնաս, որից հետո Գելա Աբուլաձեն Ռևազ Գուլբատաշվիլու և քննությամբ ինքնությունը չպարզված անձի հետ կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքներ են տվել մասնաճուղի մասնագետ Զարուհի Պետրոսյանին և ավազակային հարձակմամբ հափշտակել են Սեդա Հովհաննիսյանի աշխատասեղանի դարակներում գտնված, մասնաճուղին պատկանող առանձնապես խոշոր չափերի հասնող 3.900.385.7 ՀՀ դրամ, 1.110.664 ՀՀ դրամին համարժեք 3.040.0 ԱՄՆ դոլար, 217.711.2 ՀՀ դրամին համարժեք 420 եվրո և 211.320.0 ՀՀ դրամին համարժեք 18.000 ՌԴ ռուբլի գումարները, ինչպես նաև Զարուհի Պետրոսյանի ձեռքում եղած ՙՄոտորոլա վ-3՚ մակնիշի 80.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ բջջային հեռախոսը: Այնուհետև Գելա Աբուլաձեն Ռևազ Գուլբատաշվիլու և ինքնությունը չպարզված անձի հետ կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքներ տալով մասնաճուղի մասնագետ Զարուհի Պետրոսյանին, նրանից վերցրել են մասնաճյուղի պահոցի բանալիները, բացել պահոցը, սակայն գումար չգտնելով, հեռացել են մասնաճուղից:
Ամբաստանյալ Գելա Դեմուրի Աբուլաձեի կատարած արարքներին տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական, նրա կատարած արարքները համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի, ՀՀ քր. օր.-ի 34-177հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետի և ՀՀ քր. օր.-ի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերի հատկանիշներին, և հիմնավորված են քրեական գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
Ամբաստանյալ Ռևազ Գեդևանի Գուլբատաշվիլուն առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հիմնավորված է քրեական գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: Նրա կողմից կատարված արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին և արարքի քրեաիրավական որակումը ճիշտ է:
Ամբաստանյալ Դավիթ Օմարի Աբուլաձեին առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177 հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով հիմնավորված է քրեական գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:: Նրա կողմից կատարված արարքները համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետի և ՀՀ քր. օր.-ի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերի հատկանիշներին և արարքների քրեաիրավական որակումը ճիշտ է:
Ամբաստանյալ Թինաթին Միխեյիլի Դավիթաշվիլուն առաջադրված մեղադրանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քր. օր.-ի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով հիմնավորված է քրեական գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: Նրա կողմից կատարված արարքները համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետի և ՀՀ քր. օր.-ի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերի հատկանիշներին և արարքների քրեաիրավական որակումը ճիշտ է:Քրեական գործով բոլոր ամբաստանյալների կատարած արարքների քրեաիրավական որակման փոփոխման հիմքեր չկան:
ՀՀ Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը ճիշտ է բացահայտել քրեական գործի փաստական հանգամանքները, իր կողմից հաստատված ճանաչված փաստական հանգամանքների նկատմամբ ճիշտ է կիրառել քրեական օրենքը:
Ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռի բեկանման և քրեական գործը նույն դատարան` նոր քննության ուղարկելու հիմքեր չկան:
Քննության առնելով վերաքննիչ բողոքների պահանջները` ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացման նկատառումներով փոփոխելու վերաբերյալ, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ այն պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժատեսակի և պատժաչափի վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175հդ.-ի 3-րդ մասի սանկցիան նախատեսում է միայն ազատազրկման ձևով պատիժ` ութից տասնհինգ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177հդ.-ի 3-րդ մասի սանկցիան նախատեսում է միայն ազատազրկման ձևով պատիժ` չորսից ութ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:
ՀՀ քր. օր.-ի 175հդ.-ի 3-րդ մաով և ՀՀ քր. օր.-ի 177հդ.-ի 3-րդ մասով նախատեսված հանցանքները սուբյեկտիվ կողմից բնութագրվում են միայն դիտավորությամբ, հետևաբար, ՀՀ քր. օր.-ի 19հդ.-ի 4-րդ, 5-րդ մասերի իրավադրույթների ուժով նշված հանցանքները համարվում են` համապատասխանաբար` առանձնապես ծանր և ծանր:
Նշված պայմաններում ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը դատավճռով.
Գելա Դեմուրի Աբուլաձեին նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակել է հոդվածի սանկցիայի նվազագույնին մոտ պատիժ` ազատազրկում 9/ինը/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քր. օր.-ի 177հդ.-ի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով` նորից նշանակվել է հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազագույնին մոտ պատիժ` ազատազրկում 5/հինգ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քր. օր.-ի 34-177հդ.-ի 3-րդ մասի 2-րդ կետով Ընդհանուր իրավասության դատարանն ամբաստանյալ Գելա Աբուլաձեի նկատմամբ նշանակել է այդ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատիժը` ազատազրկում 4/չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված կարգով` նշանակված պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով, Ընդհանուր իրավասության դատարանը Գելա Դեմուրի Աբուլաձեի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` տասնմեկ (11) տարի ժամկետով, առանց գույքի բռնագրավման:
Ռևազ Գեդևանի Գուլբատաշվիլու նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Ընդհանուր իրավասության դատարանը նորից նշանակել է այդ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժի նվազագույնին մոտ պատիժ` ազատազրկում 10 /տաս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Դավիթ Օմարի Աբուլաձեի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով նշանակվել է ազատազրկում 6/վեց/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով` նշանակել է այդ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատժին մոտ պատիժ` ազատազրկում 5/հինգ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված կարգով` նշանակված պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով, ամբաստանյալ Դավիթ Օմարի Աբուլաձեի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 7/յոթ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Ընդհանուր իրավասության դատարանն ամբաստանյալ Թինաթին Միխեյիլի Դավիթաշվիլիի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով նշանակել է այդ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատժին շատ մոտ պատիժ` 4/չորս/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177 հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով` նշանակել է այդ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատիժը` ազատազրկում 4/չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված կարգով` նշանակված պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով, Ընդհանուր իրավասության դատարանն ամբաստանյալ Թինաթին Միխեյիլի Դավիթաշվիլու նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 5/հինգ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Վերը նշվածով հիմնավորվում է, որ ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանն ամբաստանյալների նկատմամբ պատիժ նշանակելիս լիարժեքորեն հաշվի է առել ամբաստանյալների կատարած արարքների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, անձը բնութագրող հանգամանքները, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը:
Քրեական գործի քննության նախորդ փուլերի ընթացքում նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի այնպիսի հիմնարար խախտումներ, որոնց արդյունքում ամբաստանյալների համար առաջացած լինեին էական խոչընդոտներ` արդյունավետ իրականացնելու իրենց պաշտպանությունը, և այդպիսով, կասկածի տակ դնեին Ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացված դատական ակտի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը, թույլ չեն տրվել:
Այս եզրահանգումը կատարելիս ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը հիմք է ընդունում այն հանգամանքը, որ քրեական գործով առանձին ապացույցներ, որոնք իրենց բովանդակությամբ ուղղակիորեն առնչվում են ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքներին, Ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից իրավացիորեն ճանաչվել են անթույլատրելի և օգտագործման ոչ ենթակա:
Տեղ են գտել առանձին քննչական և դատավարական գործողությունների կատարման ժամանակ առանձին ընթացակարգային խախտումներ, որոնք այնքան էական չեն, որ կասկածի տակ առնեն քրեական գործով ստացված փաստական տվյալների հավաստիությունը:
Ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորված են քրեական գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար համակցությամբ:
Քննության առնելով վերը նշված բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. սեպտեմբերի 15-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Գելա Դեմուրի Աբուլաձեի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, Ռևազ Գեդևանի Գուլբատաշվիլու` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, Դավիթ Օմարի Աբուլաձեի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, Թինաթին Միխեյիլի Դավիթաշվիլու` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված է, հետևաբար, այն պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ բերված վերաքննիչ բողոքները` մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376.1-րդ, 385-րդ, 386-րդ, 390-րդ, 391-րդ, 393-րդ, 394-րդ, 402-րդ, 418-րդ հոդվածներով, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Ամբաստանյալների և պաշտպանների վերաքննիչ բողոքները մերժել.
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. սեպտեմբերի 15-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Գելա Դեմուրի Աբուլաձեի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, Ռևազ Գեդևանի Գուլբատաշվիլու` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, Դավիթ Օմարի Աբուլաձեի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով, Թինաթին Միխեյիլի Դավիթաշվիլու` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով` թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ