Գործ ԵԱՔԴ/0164/01/09





Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

26 հուլիսի 2010թ. ք. Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
Ա. ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ Ա. ՄՈՒՐԱԴՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ

ՄԵՂԱԴՐՈՂՆԵՐ Ա. ՄԱՐՈՒԽՅԱՆԻ
Ն. ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ Կ. ՄԿՐՏՈՒՄՅԱՆԻ
Վ. ԳԵՎՈՐԳՅԱՆԻ
ՏՒԺՈՂԻ ԻՐԱՎԱՀԱՋՈՐԴԻ
ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ Թ. ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանի շահերի պաշտպան Կամսար Մկրտումյանի, ամբաստանյալ Գոռ Ավետիսյանի և նրա պաշտպաններ Արթուր Աթարբեկյանի, Վաղարշակ Գևորգյանի վերաքննիչ բողոքները` Գոռ Գագիկի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով և Արմեն Իշխանի Հովակիմյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի ապրիլի 23-ի դատավճռի դեմ

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.

2009 թվականի մարտի 20-ին Կոտայքի մարզի դատախազության կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետի հատկանիշներով հարուցվել է քրեական գործ:
2009 թվականի մարտի 21-ին Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժանմունքի քննիչ Ա.Կարապետյանի որոշմամբ թիվ 49103009 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, միացվել թիվ 09104209 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է 09104209 համարի տակ:
Նույն օրը Գոռ Գագիկի Ավետիսյանը ձերբակալվել է:
2009 թվականի մարտի 24-ին Գոռ Գագիկի Ավետիսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանը 2009 թվականի մարտի 24-ի որոշմամբ բավարարել է քննիչի միջնորդությունը և մեղադրյալ Գոռ Գագիկի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրել կալանք երկու ամիս ժամանակով: Կալանքի սկիզբը հաշվվել է 2009 թվականի մարտի 21-ից:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2009 թվականի ապրիլի 15-ի որոշմամբ պաշտպաններ Վ.Գևորգյանի և Ա.Աթարբեկյանի վերաքննիչ բողոքը մերժվել է, իսկ մեղադրյալ Գոռ Գագիկի Ավետիսյանի նկատմամբ կալանք որպես խափանման միջոց ընտրելու վերաբերյալ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009 թվականի մարտի 24-ի որոշումը` թողնվել անփոփոխ:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009 թվականի մայիսի 15-ի որոշմամբ Գոռ Գագիկի Ավետիսյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2009 թվականի հուլիսի 21-ը:
2009 թվականի մայիսի 19-ին թիվ 09104209 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է երկու ամիս ժամանակով` մինչև 2009 թվականի հուլիսի 20-ը:
2009 թվականի հունիսի 24-ին Արմեն Իշխանի Հովակիմյանը ձերբակալվել է:
2009 թվականի հունիսի 27-ին Արմեն Իշխանի Հովակիմյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` նրան մեղադրանք առաջադրելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009 թվականի հունիսի 27-ի որոշմամբ Արմեն Իշխանի Հովակիմյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանք երկու ամիս ժամկետով: Կալանքի սկիզբը հաշվվել է 2009 թվականի հունիսի 24-ից:
2009 թվականի հուլիսի 16-ին Գոռ Գագիկի Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009 թվականի հուլիսի 16-ի որոշմամբ Գոռ Գագիկի Ավետիսյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է երկու ամսով` մինչև 2009 թվականի սեպտեմբերի 21-ը:
2009 թվականի հուլիսի 18-ին թիվ 09104209 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է երկու ամսով` մինչև 2009 թվականի սեպտեմբերի 20-ը:
2009 թվականի հուլիսի 29-ին վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից կայացվել է որոշում Արմեն Իշխանի Հովակիմյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չիկարանացնելու մասին` ապացույցների անբավարարության պատճառով:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2009 թվականի հուլիսի 29-ի որոշմամբ պաշտպաններ Վ.Գևորգյանի և Ա.Աթարբեկյանի վերաքննիչ բողոքը մերժվել է, իսկ մեղադրյալ Գոռ Գագիկի Ավետիսյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացնելու վերաբերյալ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009 թվականի հուլիսի 16-ի որոշումը` թողնվել անփոփոխ:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009 թվականի օգոստոսի 19-ի որոշմամբ մեղադրյալ Արմեն Իշխանի Հովակիմյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2009 թվականի հոկտեմբերի 21-ը:
2009 թվականի սեպտեմբերի 15-ին Գոռ Գագիկի Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009 թվականի սեպտեմբերի 16-ի որոշմամբ Գոռ Գագիկի Ավետիսյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է մեկ ամիս ժամանակով` մինչև 2009 թվականի հոկտեմբերի 21-ը:
2009 թվականի սեպտեմբերի 18-ին թիվ 09104209 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է մեկ ամսով` մինչև 2009 թվականի հոկտեմբերի 20-ը:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2009 թվականի հոկտեմբերի 02-ի որոշմամբ մեղադրյալ Գոռ Գագիկի Ավետիսյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացնելու վերաբերյալ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009 թվականի սեպտեմբերի 16-ի որոշումը թողնվել է անփոփոխ, իսկ պաշտպանների վերաքննիչ բողոքը`առանց բավարարման:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009 թվականի հոկտեմբերի 16-ի որոշմամբ Գոռ Գագիկի Ավետիսյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է երկու ամիս ժամանակով` մինչև 2009 թվականի դեկտեմբերի 21-ը:
2009 թվականի հոկտեմբերի 19-ին քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է մեկ ամսով` մինչև 2009 թվականի նոյեմբերի 20-ը:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009 թվականի հոկտեմբերի 21-ի որոշմամբ մեղադրյալ Արմեն Իշխանի Հովակիմյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2009 թվականի դեկտեմբերի 24-ը:
2009 թվականի հոկտեմբերի 22-ին Գոռ Գագիկի Ավետիսյանին նախկինում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքից վերացվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքի մասը և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով:
2009 թվականի հոկտեմբերի 28-ին թիվ 09104209 քրեական գործից մասն անջատվել և առանձնացվել է առանձին վարույթում, որին շհորհվել է 09104209/1ԱՄ համարը:
2009 թվականի նոյտեմբերի 12-ին ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալի կողմից քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գոռ Գագիկի Ավետիսյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով, Արմեն Իշխանի Հովակիմյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և Կարեն Իշխանի Հարությունյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` ըստ էության քննության առնելու համար։
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն ընդհանուր իրավասության դատարանը 2010 թվականի ապրիլի 23-ի դատավճռով Գոռ Գագիկի Ավետիսյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման համար և դատապարտել ազատազրկման 7/յոթ/ տարի ժամկետով:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2009 թվականի մարտի 21-ից:
Ընտրված խափանման միջոց կալանքը, մինչև դատավճռի ուժի մեջ մտնելը, թողնվել է անփոփոխ:
Արմեն Իշխանի Հովակիմյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցանքի կատարման համար և դատապարտել ազատազրկման 4/չորս/ տարի ժամկետով:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2009 թվականի հունիսի 24-ից:
Ընտրված խափանման միջոց կալանքը` մինչև դատավճռի ուժի մեջ մտնելը, թողնվել է անփոփոխ:
Գոռ Գագիկի Ավետիսյանը, Արմեն Իշխանի Հովակիմյանն ազատազրկումը պետք է կրեն ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան հիմնարկում:
Նույն դատավճռով դատապարտվել է նաև Կարեն Իշխանի Հարությունյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, որի վերաբերյալ դատավճիռը չի բողոքարկվել։
Դատավճռի դեմ 2010 թվականի մայիսի 17-ին ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանի շահերի պաշտպան Կամսար Մկրտումյանը, 2010 թվականի մայիսի 24-ին ամբաստանյալ Գոռ Ավետիսյանը, պաշտպաններ Արթուր Աթարբեկյանը և Վաղարշակ Գևորգյանը բերել են վերաքննիչ բողոքներ:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխաններ չեն ստացվել:
Քրեական գործը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան է մուտք եղել 2010 թվականի մայիսի 31-ին:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2010 թվականի հունիսի 01-ի և 07-ի որոշումներով վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են վարույթ և քրեական գործը նշանակվել քննության վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.

ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը դատաքննությամբ հիմնավորված է համարել հետևյալը.
Քրեական գործով ամբաստանյալ Գոռ Գագիկի Ավետիսյանն ու նրա եղբայր, գործով վկա Արմեն Գագիկի Ավետիսյանը Երևանի Քանաքեռ թաղամասի Ծարավ Աղբյուր և Զաքարիա Սարկավագ փողոցների խաչմերուկի վրա տեղակայված իրենց`
<<ԱՄԳՈԱՎ>> ՍՊԸ-ին պատկանող <<Խաչմերուկ մարկետ>> խանութում զբաղվել են մանրածախ առևտրով: Ցերեկվա ժամերին խանութում աշխատել են վաճառողուհիներ, իսկ ժամը 23-ից հետո` իրենք են ապրանք վաճառել: Նրանց քեռին` Մարտիկ Խաչիկի Կոստանդյանը որպես պահակ գիշերները մնացել է խանութում:
2009 թվականի մարտի 19-ին, ժամը 19-ից սկսած Երևան քաղաքի Հասրաթյան 5 հասցեում գործող գարեջրատանը նշվել է գործով վկա Օնիկ Մնացականյանի ծննդյան տարեդարձը, որին ներկա են եղել Օ.Մնացականյանի բարեկամներն ու ընկերները, այդ թվում` գործով տուժող Աշոտ Ջհանի Հովհաննիսյանը, մեղադրյալներ` Արմեն Իշխանի Հովակիմյանը, Կարեն Իշխանի Հարությունյանը, վկաներ` Էդգար Էդիկի Ղումաշյանը և Վարուժիկ Գեորգիի Միքայելյանը: Ժամը 2330-ի սահմաններում Աշոտ Հովհաննիսյանն ու Էդգար Ղումաշյանը, վերջինիս <<Վոլցվագեն-Պասսատ>> մակնիշի 15 ՕՏ 798 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով Ա.Հովհաննիսյանի հետ մեկնել են Քանաքեռ թաղամաս, գարեջրատնից մոտ 2կմ հեռավորության վրա գտնվող, Ծարավ Աղբյուր և Զաքարիա Սարկավագ փողոցների խաչմերուկի վրա տեղակայված <<Խաչմերուկ մարկետ>> խանութ, քանի որ ճանապարհին այլ բաց խանութ չեն նկատել: Երկուսով մտել են խանութ, որտեղ են գտնվել Գոռ Ավետիսյանն ու նրա քեռին` Մարտիկ Կոստանդյանը, որին անվանում են նաև Էդո: Է.Ղումաշյանը, Ա.Հովհաննիսյանի խնդրանքով վերցրել է մեկ հատ <<Ռեդ բուլ>> և մեկ հյութ, երկու տուփ ծխախոտ և Գոռ Ավետիսյանին է տվել 5000 ՀՀ դրամանոց թղթադրամ` գումարը ստանալու համար: Այդ ընթացքում Աշոտ Հովհաննիսյանը խանութի ապրանքները նայելուց հետո մոտեցել է վաճառասեղանին, որի հակառակ կողմում Գ.Ավետիսյանը հաշվելիս է եղել առևտրի գումարը: Մարտիկ Կոստանդյանը, խանութի մեջ նստած հեռուստացույց դիտելիս նկատել է, թե ինչպես է Աշոտ Հովհաննիսյանն իր գրպանը դրել վաճառասեղանի վրա գտնվող կրակայրիչներ, իսկ վերջում դրանցից մեկը մեկնել է Գ.Ավետիսյանին, ուստի մոտեցել ու կոպիտ տոնով նրան հարցրել է, թե ինչ է դրել գրպանը և պահանջել է դատարկել գրպանները: Ա.Հովհաննիսյանն իր գրպանից հանել ու վաճառասեղանին է դրել թվով երեք հատ 120 դրամ արժողությամբ կրակայրիչներ և մեկ հատ <<Կինդեր>>տեսակի շոկոլադե ձվիկ: Գ.Ավետիսյանն ամոթանք տալով Ա.Հովհաննիսյանին ասել է, որ ինքը ոչինչ չի վաճառի Ա.Հովհաննիսյանին և Է.Ղումաշյանին, որ հեռանան խանութից: Է.Ղումաշյանն ու Ա.Հովհաննիսյանն ասել են, որ իրենք գողության նպատակ չեն ունեցել, առաջարկել են ստանալ ապրանքների արժեքը, սակայն Գ.Ավետիսյանը կտրականապես հրաժարվել է` կոպիտ ձևով առաջարկելով հեռանալ: Ա.Հովհաննիսյանը, լինելով ոգելից խմիչքի ազդեցության տակ, բարկացել է իրեն գողության մեջ կասկածելու և <<գող>> անվանելու համար և հրաժարվել է հեռանալ: Այդ հարցի շուրջ վիճաբանություն է առաջացել մի կողմից Գոռ Ավետիսյանի և նրա քեռու` Մարտիկ Կոստանդյանի, իսկ մյուս կողմից` Աշոտ Հովհաննիսյանի և Էդգար Ղումաշյանի միջև: Այդ պահին գարեջրատնից Աշոտ Հովհաննիսյանին զանգահարել է գործով մեղադրյալ Կարեն Հարությունյանը, որին Ա.Հովհաննիսյանը հայտնել է, որ իրեն կասկածում են գողության կատարման մեջ և բացատրել է իր գտնվելու վայրը: Լսելով, որ Ա.Հովհաննիսյանը կանչում է իր ընկերներին, Գոռ Ավետիսյանն իր հերթին զանգահարել է եղբորը` Արմեն Ավետիսյանին, ընկերոջը` Վարուժան Բեգոյանին, նրանց հայտնելով, որ անախորժություն է տեղի ունենում, որ կարող է կռիվ լինի, նրանց կանչել է խանութ: Մի քանի րոպե անց Զեյթուն թաղամասում գտնվող գարեջրատնից խանութի մոտ են եկել Օնիկ Մնացականյանը, Վարուժիկ Միքայելյանը, Կարեն Հարությունյանը, Արմեն Հովակիմյանն ու գործով չպարզված ևս մոտ 6 հոգի, իսկ Գ.Ավետիսյանի կանչով եկել են նրա եղբայրը, Վ.Բեգոյանը և գործով չպարզված այլ անձինք: Մի պահ Վ.Միքայելյանի և Օ.Մնացականյանի ջանքերով վիճաբանությունը դադարել է, սակայն երբ Մ.Կոստանդյանը բարձրաձայն հայհոյանք տալով, եկածներին ասել է, որ Ա.Հովհաննիսյանը գողության փորձ է կատարել, վերջինս լսելով նրա խոսքերը, վազելով մոտեցել է նրան և բռունցքով հարվածել, որի արդյունքում Մ.Կոստանդյանը ստացել է կրծքավանդակի սալջարդի ձևով մարմնական վնասվածք, որը առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում: Դա տեսնելով, Գոռ Ավետիսյանը բռունցքով հարվածել է Աշոտ Հովհաննիսյանի դեմքին, վայր գցել նրան: Այդ ամենի հետևանքով ներկա գտնվող երկու կողմերի միջև սկսվել է ծեծկռտուք, որի ընթացքում, երկու կողմերն էլ, մի կողմից Գոռ և Արմեն Ավետիսյանները, Մարտիկ Կոստանդյանը, Վարուժան Բեգոյանը և գործով չպարզված նրանց ընկերները, իսկ մյուս կողմից` Աշոտ Հովհաննիսյանը, Արմեն Հովակիմյանը, Կարեն Հարությունյանը և վերջիններիս գործով չպարզված ընկերները սկզբից ձեռքերով և ոտքերով, իսկ հետո` քարերով սկսել են հարվածել միմյանց:
Շուրջ 15 րոպե տևած ծեծկռտուքի ընթացքում Կարեն Հարությունյանը, Աշոտ Հովհաննիսյանը, Արմեն Հովակիմյանը, Օնիկ Մնացականյանը, Էդգար Ղումաշյանն ու գործով չպարզված այլ անձինք, <<Խաչմերուկ մարկետ>> կոչվող խանութի դիմաց վիճաբանել են Գոռ Գագիկի Ավետիսյանի, Արմեն Գագիկի Ավետիսյանի, Վարուժան Բեգոյանի, Մարտիկ Կոստանդյանի և գործով չպարզված այլ անձանց հետ, որի ընթացքում դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և արտահայտելով բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք հասարակության` անցորդների, հարակից բնակելի տների բնակիչների նկատմամբ, տվել են հայհոյանքներ: Այդ ընթացքում Արմեն Հովակիմյանը, Կարեն Հարությունյանն ու գործով չպարզված անձինք, իրենց խուլիգանական գործողությունները զուգորդելով անձանց նկատմամբ բռնություն գործադրելով` ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել իրենց հետ վիճաբանողներին, իսկ Արմեն Հովակիմյանն ու գործով չպարզված անձինք` գետնից վերցրաց քարերը որպես զենք գործադրելով` նետել են խանութի մոտ հավաքված անձանց վրա, որի արդյունքում նետված քարերով կոտրել են <<Խաչմերուկ մարկետ>> խանութի 61.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ապակիները:
Վիճաբանության ընթացքում Գոռ Ավետիսյանը դիտավորությամբ Աշոտ Ջհանի Հովհաննիսյանի առողջությանը պատճառել է ծանր վնաս` անզգուշությամբ առաջացնելով վերջինիս մահը: Այսպես` Գոռ Ավետիսյանի նետած քարերից մեկը կպել է Աշոտ Հովհաննիսյանի գլխին` դիտավորությամբ նրա առողջությանը պատճառելով կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս` աջ ականջախեցու շրջանի աճառային մասի կոտրվածքով, միջանցիկ վերքի, աջ ականջախեցու առաջային մակերեսի, աջ քունքային մասի` մազածածկ մասի քերծվածքների, աջ քունքամկանում և աջ քունքային շրջանում մաշկի տակ արյունազեղումների, աջ քունքոսկրի խրթեշի կոտրվածքի, աջ քունքային շրջանի վերկարծրենային արյունահավաքի, գլխուղեղի ենթակարծրենային արյունազեղումների ձևերով: Վերոհիշյալ քարի հարվածից Աշոտ Հովհաննիսյանը վայր է ընկել և մինչև վիճաբանության ավարտը մնացել է ուշագնաց վիճակում գետնին ընկած:
Վիճաբանության ընթացքում չպարզված անձի կողմից նետված քարերից մեկը կպել է Օնիկ Մնացականյանի դեմքին, որի հետևանքով նա ստացել է մարմնական վնասվածք` վերին շրթունքի ձախ կեսի շրջանի սալջարդ վերքի ձևով` առողջությանը պատճառելով թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով:
Քարկոծությունը դադարել է միայն այն ժամանակ, երբ կռվի մասնակիցներից նկատել են Աշոտ Հովհաննիսյանի ընկած լինելն ու գոռալով հայտնել այդ մասին:
Դրանից հետո, երբ Արմեն Հովակիմյանը, Կարեն Հարությունյանը, Էդգար Ղումաշյանն ու Օնիկ Մնացականյանը ուշագնաց վիճակում գտնվող Աշոտ Հովհաննիսյանի թևատակերից բռնած տարել են նրան Օ.Մնացականյանին պատկանող <<ՎԱԶ 2121>> մակնիշի 14 ԼՍ 833 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի մոտ, Գոռ Ավետիսյանն իր <<Ֆոլցվագեն Գոլֆ>> մակնիշի ավտոմեքենայով, ձայնային ազդանշան տալով` պտտվել է Օ.Մնացականյանի ավտոմեքենայի շուրջը, որից հետո հեռացել է Զ.Սարկավագ փողոցով: Այնուհետև, երբ խուլիգանության մասնակիցները հեռացել են դեպքի վայրից, Գոռ Ավետիսյանը վերադարձել է <<Խաչմերուկ մարկետ>> խանութի մոտ և գլուխ գովելով ասել` <<այդպես են քարով հարվածում, թող գնան իրենց մեռելին տիրություն անեն>>:
Օնիկ Մնացականյանն ու Կարեն Հարությունյանը Աշոտ Հովհաննիսյանին տարել են Զեյթուն թաղամաս, ճանապարհին Ա.Հովհանիսյանն ուշքի է եկել և ասել, որ ուզում է տուն գնալ, քնել: Ավտոմեքենայով հասել են Հասրաթյան փողոցի հարևանությամբ գտնվող շենքերից մեկի բակ, որտեղ է եկել Ա.Հովհաննիսյանի հայրը` Ջհան Անուշավանի Հովհաննիսյանը, որը Ա.Հովհաննիսյանին տեղափոխել է Կոտայքի մարզի Սոլակ գյուղում գտնվող իրենց ամառանոց, որտեղ էլ, ժամեր անց` 2009 թվականի մարտի 20-ին, ժամը 06-ից 08-ն ընկած ժամանակահատվածում Ա.Հովհաննիսյանն ստացած մարմնական վնասվածքներից մահացել է:

3. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.

Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանի շահերի պաշտպան Կամսար Մկրտումյանը գտնում է, որ թե նախաքննության և թե դատաքննության ընթացքում բավարար ապացույցներ ձեռք չեն բերվել Արմեն Հովակիմյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքիի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղադրելու և դատապարտելու համար, սակայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի բազմաթիվ հոդվածների պահանջներն անտեսելով կայացվել է անօրինական և չհիմնավորված դատավճիռ:
Դատարանի պատճառաբանություններն այն մասին, թե իբր Արմեն Հովակիմյանը խոստովանական ցուցմունքը տվել է պաշտպանի մասնակցությամբ, մինչև նրանից մեզի նմուշ վերցնելը և համապատասխան եզրակացություն ստանալը և այն, որ ամբաստանյալի մեզում հայտնաբերված թմրանյութի հետքերը չէին կարող քրեորեն հետապնդման առարկա լինել, անհիմն են:
Դատարանը պատճառաբանել է, թե իբր ամբաստանյալը կոնկրետ չի նշել, թե թե ով է իրեն սպառնացել թմրանյութի համար պատասխանատվության ենթարկելու մասին, նույնպես անհիմն են և հիմնված չեն ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանի կողմից դատարանում տված ցուցմունքի վրա: Ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանը դատարանում ցուցմունք է տվել ոչ թե իր մեզի մեջ թմրանյութի մնացորդի առկայության հետ կապված սպառնալիքներ տալու, ինչպես նշված է դատավճռում, այլ իր և նրա ծանոթ անձնավորության միջև թմրամիջոցի վերաբերյալ հեռախոսային խոսակցության տպագիր տեքստի մասին, որը քրեական գործի նյութերից բացակայում է: Ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանը կոնկրետ նշել է, որ սպառնալիքներ իրեն տվել է գործը քննող քննիչը: Պաշտպանական կողմը գտնում է, որ դատարանին պարզ էր, թե խոսքը կոնկրետ ում մասին է և դատավճռում անհիմն պատճառաբանվել է, թե իբր ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանը կոնկրետ չի նշել, թե ով է իրեն սպառնացել:
Դատարանը պարտավոր էր նշված հանգամանքը պարզելու համար դատարան հրավիրեր գործը քննող քննիչին: Բացի այդ, Արմեն Հովակիմյանը հայտնել է նաև, որ վախից քննիչի սպառնալիքների մասին ժամանակին չի հայտնել իր պաշտպանին, այդ մասին հայտնել է դատարանում, քանի որ նախաքննության ժամանակ չէր կարող քննիչի դեմ նման ցուցմունք տալ:
Նման պայմաններում դատարանը գործի բազմակողմանի և օբյեկտիվ քննություն կատարելու նպատակով պետք է պարզեր, եթե Արմեն Հովակիմյանի նկատմամբ ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչությունում քննությունը խորթ մեթոդների կիրառման հետևանքով չեն նրանից խոստովանական ցուցմունք վերցրել, ապա որն է եղել պատճառը, որ Արմեն Հովակիմյանը Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնում տրված ցուցմունքից հրաժարվել է, որով ավելի մեղմ պատիժ է նախատեսված և իր ցանկությամբ նախընտրել է ընդունել այն արարքը, որով ավելի խիստ պատիժ է նախատեսված:
Նախաքննական մարմինը չի կատարել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջները` գործի բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության համար, իսկ դատարանն էլ իր հերթին չի կատարել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի պահանջները` այն է չի ապացուցվել ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով հանցանք կատարելու հանգամանքը, սակայն կայացվել է չհիմնավորված դատավճիռ:
Դատարանը անտեսել է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջները, համաձայն որի` մեղադրյալի վրա չի կարող որևէ պատասխանատվություն դրվել իր տրված ցուցմունքների և բացատրությունների համար: Սակայն դատարանը որպես ապացույց հիմք է ընդունել ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանի խոստովանական ցուցմունքը:
Նախաքննական մարմինն Արմեն Հովակիմյանի հանցանքը հիմնավորող ապացույցներ է դիտել գործով վկաներ Օնիկ Մնացականյանի և Վարուժիկ Միքաելյանի իրարամերժ, միմյանց հակասող և չփարատված ցուցմունքներ` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի մի շարք հոդվածների պահանջների խախտումներով: Նկատի ունենալով, որ դատաքննության ընթացքում որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել ամբաստանյալին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղավոր ճանաչելու և դատապարտելու համար, ուստի դատարանը նույնպես խախտելով և չկատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 353-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի պահանջները` անհիմն կերպով հիմնվել է միայն նախաքննությամբ ձեռք բերված և չհիմնավորված ապացույցների վրա և կայացրել է չհիմնավորված դատավճիռ:
Այսպես, գործով վկա Օնիկ Մնացականյանը նախաքննության ընթացքում բազմաթիվ ցուցմունքներ է տվել, որոնցից երեքը վերաբերում են ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանին: Քննիչը չի պարզել, թե նրա ցուցմունքներից որ մեկն է համապատասխանում իրականությանը: Օնիկ Մնացականյանի ցուցմունքները մանցել են իրարամերժ և չփարատված և քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասին համաձայն` չփարատված բոլոր կասկածները մեկնաբանվում են մեղադրյալի օգտին, ուստի Օնիկ Մնացականյանի ցուցմունքներից չպետք է ընտրանքային կարգով ապացույց ընտրվեր նախաքննական մարմնի ցանկությամբ` միյան մեղադրող ցուցմունքը:
Դատարանը անհիմն կերպով հաշվի չի առել նաև Օնիկ Մնացականյանի դատարանում տված ցուցմունքը, այլ խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջները` դատավճիռը կայացրել է ոչ դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցների հիման վրա:
Դատարանը դատավճռում պարզաբանել է, թե իբր վկա Օնիկ Մնացականյանը դատարանում ըստ էության հրաժարվել է նախաքննական ցուցմունքից, որ այդպիսիք ճիշտ չէ, չնշելով կոնկրետ որևէ պատճառաբանություն:
Դատարանի այն հետևությունները, թե իբր վկա Օնիկ Մնացականյանը պաշտպանել է Արմեն Հովակիմյանին այն բանի համար, որ գտնվում են ընկերական հարաբերությունների մեջ` իր ծննդին է հրավիրել Արմեն Հովակիմյանին և նշված դեպքը տեղի ունեցել, իրեն բարոյապես պատասխանատու է զգում, ոչնչով հիմնավորված չեն և այն շարադրված է ենթադրությունների հիման վրա:
Գործով կարևոր վկա Վարուժիկ Միքաելյանը Քանաքեռի բնակիչ է, հարցաքննվել է դեպքից 6 ամիս կամ 180 օր հետո` 2009 թվականի սեպտեմբերի 13-ին:
Քրեական գործում առկա է վկա Վարուժան Միքաելյանի միայն մեկ ցուցմունքը, իսկ թե մյուս երկու ցուցմունքներն ինչ բովակդակություն են ունեցել և ինչ պատճառով են բացակայում քրեական գործի նյութերից, դատարանը դրան կարևորություն չի տվել: Բացի այդ, քննիչը չի կատարել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 206-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջները` չի պարզել վկան արդյոք ճանաչում է Արմեն Հովակիմյանին:
Դատաքննության ժամանակ նույնպես ապացուցվել է, որ իրոք վկա Վարուժիկ Միքաելյանը և ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանը միմյանց չեն ճանաչել, սակայն դատարանը այս կարևոր հանգամանքին իրավական գնահատական չի տվել: Դատարանը վկա Վարուժիկ Միքաելյանի նախաքննական ցուցմունքն ընդունել է որպես ապացույց միյան այն պատճառաբանությամբ, որ վերջինս ցուցմունքը գրել է ձեռքով:
Դատարանը որևէ ապացույց ձեռք չի բերել հիմնավորելու, որ վկա Վարուժիկ Միքաելյանը և ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանը միմյանց ճանաչել են կամ ճանաչում են, կամ առավել ևս գտնվել են ընկերական հարաբերությունների մեջ:
20.10.2009թ. մեղադրյալ Արմեն Հովակիմյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով իրեն մեղավոր չի ճանաչում: Նման պայմյաններում էական հակասություն է առաջացել նրա և գործով վկաներ Օնիկ Մնացականյանի և Վարուժիկ Միքաելյանի ցուցմունքներում: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քննիչի ուղղակի պարտականություններն են եղել առերես հարցաքննություն կատարել նշված անձանց միջև, սակայն քննիչտ կոպիտ կերպով խախտել է նշված հոդվածի պահանջները:
Նախաքննական մարմինը կանխակալ մոտեցում է ցուցաբերել վկա Օնիկ Մնացականյանի մեղադրող ցուցմունքը նրա մյուս երկու ցուցմունքների նկատմամբ, երբ նշված ցուցմունքների միջև առաջացած հակասությունները պարզաբանված և փարատված չեն եղել, դատարանն էլ իր հերթին դատաքննության ժամանակ որևէ ապացույց ձեռք չբերելով` անհիմն կերպով հիմնվել է նախաքննությամբ դեռևս չհիմնավորված ապացույցների վրա և կայացրել անօրինական դատավճիռ:
Այսպիսով նախաքննական մարմինը չհիմնավորված և չփարատված ապացույցների հիման վրա Արմեն Հովակիմյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, իսկ դատարանը իր հերթին չի կատարել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-127-րդ հոդվածների պահանջները:
Դատարանը չի կատարել նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջները: Դատարանը հիմնվել է միայն նախաքննությամբ ձեռք բերված և բավարարության տեսանկյունից չհիմնավորված ապացույցների վրա: Ձեռք բերված ապացույցները բավարար են եղել Արմեն Հովակիմյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և և նշված հոդվածի ավելի մեղմ պատիժ նախատեսող մասով դատապարտելու համար:
Արմեն Հովակիմյանը թե նախաքննության, թե դատաքննության ընթացքում ընդունել է դեպքի ժամանակ խուլիգանական հայհոյանքներ տալու հանգամանքը, սակայն ժխտել է դեպքի ժամական քար նետելու և խանութի ապակիները կոտրելու փաստը:
Դատարանը ևս չի կատարել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի պահանջները, երբ դատաքննության ժամանակ բացի ամբաստանյալի խոստովանական ցուցմունքից այլ ապացույցներ ձեռք չեն բերվել, արդյոք նրա մեղավորությունը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասին, թե տվյալ հոդվածի այլ մասին:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 73-րդ հոդվածի 1-ին մասի 15-րդ կետով, 374-րդ, 376-րդ, 3761-րդ, 377-379-րդ, 3801-րդ, 393-395-րդ, 396-398-րդ հոդվածներով պաշտպան Կամսար Մկրտումյանը խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 23.04.2010թ. դատավճիռը` ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով 4/չորս/ տարի ժամկետով ազատազրկման դատապարտված` գործի փաստական հանգամանքներին չհամապատասխանած քրեադատավարական օրենքի էական խախտում կատարելու և քրեորեն ոչ ճիշտ կիրառելու պատճառաբանությամբ:
Ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխել` կայացնել նոր դատական ակտ, նրան մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և կայացնել արդարացի դատավճիռ:
Ելնելով կայացած նոր դատական ակտից լուծել ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքը փոփոխելու նպատակահարմարության հարցը:
Ամբաստանյալ Գոռ Ավետիսյանը և նրա շահերի պաշտպաններ Արթուր Աթարբեկյանը և Վաղարշակ Գևորգյանը վերաքննիչ բողոքում նշել են, որ դատարանը Գոռ Գագիկի Ավետիսյանի նկատմամբ թույլ է տվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ և 398-րդ հոդվածներով նախատեսված նյութական և քրեադատավարական նորմերի խախտումներ` կայացված դատավճում գործի փաստական հանգամանքերի մասին շարադրված դատարանի հոտևությունները չեն համապատասխանում հետազոտված ապացույցներին, չի կիրառվել այն օրենքը, որը ենթակա էր կիրառման, որոնք ազդել են գործով ճիշտ դատական ակը կայացնելու վրա և նշված դատավճիռը բեկանելու, գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հիմք են հանդիսանում:
Գործի վարույթի կարճման համար հիմքերի առկայության պայմաններում դատարանը չի կարճել վարույթը, կայացրել է մեղադրական դատավճիռ, ինչը քրեադատավարական օրենքի էական խախտում է հանդիսանում:
Դատավճիռն ամբողջությամբ իրենից ներկայացնում է մեղադրական եզրակացության արտատպված օրինակը, ինչպիսին որ եղել է մեղադրողի ճառը: Իրականում դատարանի դատավճիռը տառացի, բառացի, անգամ կետադրական նշաններով և մեղադրական եզրակացության մեջ եղած նույն մեղադրական եզրակցությունն է: Ինչ վերաբերում է դատավճռում նշված դատարանի հետրություններին, ապա դրանք չեն բխում քրեական գործով ձեռք բերված և դատարանում հետազոտված ապացույցներից:
Քրեական գործով ձեռք չի բերվել ու չկա կոնկրետ ապացույց, որ Գոռ Ավետիսյանի նետած քարը կպել է Աշոտ Հովհաննիսյանին: Գործով հարցաքննված բազմաթիվ վկաներ, այդ թվում դատակոչված և դատարանում մեկ անգամ ևս հարցաքննված բոլոր վկաները` առանց վերապահումների, պատասխանլեով մեղադրողի, տուժողի իրավահաջորդի ներկայացուցչի, դատական նիստը նախագահող դատավորի և պաշտպանների կողմից բազմիցս առաջադրված ուղիղ հարցերին` մեկ մարդու նման տվել են ուղիղ պատասխաններ` չեն տեսել, որ Գոռ Ավետիսյանի նետած քարը կպնի Աշոտ Հովհաննիսյանին, որից վերջինս մարմնական վնաս ստանալով վայր ընկնի: Միակ ապացույցը դա Պողոս Պետրոսի Մուկուչյանի ուղղակի և Պարսամ Հայկազի Կարապետյանի անուղղակի ցուցմունքնրեն են, որոնք դատարանը դիտել է որպես Գոռ Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորող ապացույց: Նշված վկաների ցուցմունքները չեն կարող համարվել արժանահավատ, քանի որ ամբողջությամբ հերքվել են վկաների և ամբաստանյալների ցուցմունքներով:
Գոռ Ավետիսյանի գործողություններում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետի հատկանիշներով նախատեսված հանցագործության հանցակազմը:
Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 349-րդ հոդվածի պահանջը, քանի որ Պողոս Պետրոսի Մուկուչյանի մասնակցությամբ քննչական փորձարարություն կատարելու մասին արձանագրությունը դատաքննությամբ ընթացքում առանց հրապարակելու և հետազոտելու օգտագործել է որպես մեղադրող ապացույց և դրել մեղադրանքի հիմքում:
Դատարանը խախտել է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 1-ին կետի, 18-րդ հոդվածի 2-րդ, 4-րդ կետերի, 23-րդ, 127-րդ, 353-րդ, 358-րդ և 360-րդ հոդվածների պահանջները` կայացնելով անհիմն դատական ակտ:
Դատարանը խախտել է նաև <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> Եվրոպական Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի պահանջները:
Դատարանը չի գնահատել քրեական գործում գտնվող արդարացնող ապացույցները, զրկել պաշտպանական կողմին այդ ապացույցները ներկայացնելու հնարավորությունից` մերժելով միջնորդությունները վկաներին դատարան հրավիրելու և հարցաքննելու, վկայի հարցաքննության արձանագրությունը հրապարակելու, այլ արդարացնող ապացույցներ ձեռք բերելու վերաբերյալ:
Մանրամասն ներկայացնելով քրեական գործի դատավարական նախապատմությունը, վերաքննիչ բողոքի հեղինակները նշել են, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը թույլ է տվել վերաքննիչ բողոք բերելու համար հիմք հանդիսացող նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ, որոնք ազդել են գործով Գոռ Գագիկի Ավետիսյանի մասով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> Եվրոպական Կոնվենցիայի 6-րդ, ՀՀ Սահմանդրության 18-20-րդ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-18-րդ, 23-րդ, 25-րդ, 35-րդ, 104-րդ, 107-րդ, 124-րդ, 127-րդ, 353-րդ, 358-րդ, 360-րդ, 376-րդ, 3761-րդ, 377-379-րդ, 3801-րդ, 381-րդ, 383-րդ, 385-391-րդ, 393-րդ, 395-398-րդ հոդվածներով բողոք բերողները խնդրել են դատարան հրավիրել և հարցաքննել չդատակոչված վկաներ Վարուժան Աղվանի Շահբազյանին և Սոնյա Հովհաննեսի Հովհաննիսյանին, որպես ապացույց ճանաչել և քրեական գործին կցել Վարուժան Աղվանի Շահբազյանի 22.03.2009թ. որպես վկա հարցաքննության արձանագրության քսերոպատճենը, որպես ապացույց ճանաչել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 03.04.2009թ. որոշումը` հեռախոսային խոսակցությունները գաղտնալսելու և ձայնագրառում կատարելու թույլտվուոյուն ստանալու միջնորդությունը բավարարելու մասին, 29.04.2009թ. ՀՀ ոստիկանության Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի պետ Գ.Վարդանյանին հասցեագրված քննչական հանձնարարությունը` կապված թիվ 091042019 քրեական գործի քննության շրջանակներում կատարված հանցագործությանը վերաբերող գաղտնալսման հաղորդումներով հեռախոսային խոսակցություններում առկա տվյալների հետ, 20.06.2009թ. ՀՀ ոստիկանության Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի պետի կողմից ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության պետին հասցեագրված գրությունը, կապված` թիվ 091042019 քրեական գործով 442 թերթից բաղկացած հեռախոսային խոսակցությունների գաղտնալսումներն ուղարկելու և ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչությունում դրանք ստանալու կապացությամբ:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 23.04.2009թ. դատավճիռը Գոռ Գագիկի Ավետիսյանի մասով բեկանել և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի կիրառմամբ քրեական գործի վարույթը կարճել` նրա արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Եթե դատարանը կգա այն եզրահանգման, որ Գոռ Գագիկի Ավետիսյանի արարքում հանցակազմ կա, ապա հաշվի առնելով նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքերը և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, վերոնշյալ բոլոր փաստական տվյալները, դատարանում հետազոտված բոլոր ապացույցները` Գոռ Գագիկի Ավետիսյանի նկատմամբ նշանակել նվազագույն` համաչափ մեղմ պատիժ:
Վերաքննիչ դատարանում պաշտպան Կամսար Մկրտումյանը նույն հիմքերով և հիմնավորումներով պնդեց բողոքը, սակայն հրաժարվեց վերաքննիչ բողոքի պահանջից` Արմեն Հովակիմյանի արարքը վերաորակելու մասով, հայտնեց, որ վերջինս իրեն մեղավոր է ճանաչում, զղջում է կատարածի համար, խնդրեց կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ կամ 64-րդ հոդվածը և հաշվի առնելով մեղմացնող հանգամանքները` մեղմ պատիժ նշանակել: Ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանը միանալով պաշտպանին` հայտնեց, որ իրեն մեղավոր է ճանաչում, նշանակված պատիժը խիստ է, խնդրեց կիրառել նշված հոդվածները:
Վերաքննիչ դատարանում պաշտպան Վաղարշակ Գևորգյանը նույն հիմքերով և հիմնավորումներով պնդեց բողոքը: Ամբաստանյալ Գոռ Ավետիսյանը միացավ պաշտպանին:

4. Վերաքննիչ բողոքների դեմ բերված պատասխանը.

Մեղադրող, ՀՀ գլխավոր դատախազության մարդու դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության ավագ դատախազ Ա.Մարուխյանը պաշտպան Կամսար Մկրտումյանի վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ առարկեց, գտնում է, որ դատավճիռն օրինական է և հիմնավորված, Արմեն Հովակիմյանի կատարած արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական, նրան մեղսագրված արարքը կիովին ապացուցված և հիմնավորված է նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով, ինչպես Արմեն Հովակիմյանի ինքնախոստովանական ցուցմունքներով, այնպես էլ այլ ապացույցներով:
Ինչ վերաբերում է այն փաստարկին, որ նախաքննության ընթացքում Արմեն Հովակիմյանի նկատմամբ կիրառվել են քննության խորթ մեթոդներ, որի հետևանքով նա տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունք, ապա ինքնախոստովանական ցուցմունքը Արմեն Հովակիմյանից վերցվել է դատավարական օրենքի խստիվ պահպանմամբ, ցուցմունքը գրել է իր ձռքով: Հիմք ընդունելով վերոհիշյալը` գտնում է, որ պաշտպան Կամսար Մկրտումյանի վերաքննիչ բողոքն անհիմն է և ենթակա է մերժման:
Դատավճիռը Գոռ Ավետիսյանի մասով նույնպես օրինական է և հիմնավոր: Դատավճռում գործի փաստական հանգամանքների մասին շարադրված դատարանի հետևությունները համապատասխանում են հետազոտված ապացույցներին, դատարանը վերլուծելով, համադրելով և գնահատելով նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ` դրանք համարել է բավարար, իսկ գործի հանգամանքները` հաստատված և հանգել է այն հետևության, որ Գոռ Ավետիսյանը կատարել է հանցանք ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետի հատկանիշներով:
Գտնում է, որ Գոռ Ավետիսյանի արարքին ճիշտ քրեաիրավական գնահատական է տրված, իսկ նրան մեղսագրվող արարքը կիովին ապացուցված և հիմնավորված է:
Ինչ վերաբերում է նշանակված պատժին, ապա այն համաչափ է, համախատասխանում է կատարած հանցանքի ծանրությանը և նրա անձին, քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին, ուստի ամբաստանյալ Գոռ Ավետիսյանի, պաշտպաններ Արթուր Աթարբեկյանի և Վաղարշակ Գևորգյանի վերաքննիչ բողոքը նույնպես անհիմն է և ենթակա է մերժման, իսկ դատավճիռը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ:
Տուժողի իրավահաջորդի ներկայացուցիչ Թ.Ալեքսանյանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական և հիմնավոր է, սակայն ոչ բոլոր մեղավոր անձինք են պատասխանատվություն կրել, արարքները ճիշտ են որակված, խնդրել է դատավճիռը թողնել անփոփոխ:
Պաշտպան Վաղարշակ Գևորգյանը գտնում է, որ պաշտպան Կամսար Մկրտումյանի վերաքննիչ բողոքի փաստերը հիմնավորված են և այն պետք է բավարարել:
Ամբաստանյալ Գոռ Ավետիսյանը ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանի նկատմամբ խնդրել է մեղմ պատիժ սահմանել:
Պաշտպան Կամսար Մկրտումյանը համամիտ է ամբաստանյալ Գոռ Ավետիսյանի, պաշտպաններ Արթուր Աթարբեկյանի և Վաղարշակ Գևորգյանի վերաքննիչ բողոքի հետ:

5. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Գոռ Գագիկի Ավետիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով մեղսագրված հանցանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր է Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդահուր իրավասության դատարանում ամբաստանյալ Գոռ Գագիկի Ավետիսյանը նշել է, որ չի ցանկանում մանրամասն ցուցմունք տալ, նախաքննության ժամանակ ինչ ասել է, ճիշտ է:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանում ամբաստանյալ Գոռ Գագիկի Ավետիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն նույնպես մեղավոր չճանաչեց:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Արմեն Իշխանի Հովակիմյանը նախաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր է ճանաչել, և որպես մեղադրյալ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 19.03.2009թ., ժամը 1900-ի սահմաններում գնացել է Հասրաթյան 5 հասցեում գտնվող գարեջրատուն, որտեղ նշել են Օնիկ Մնացականյանի ծննդյան տարեդարձը: Ներկա են եղել մոտ 20 մարդ, այդ թվում նաև իր ընկեր Աշոտ Հովհաննիսյանը: Որոշ ժամանակ անց դուրս է եկել, վերադարձել է ուշ ժամի, ու տեսել, որ Ա.Հովհաննիսյանն ու Էդգար Ղումաշյանը վերջինիս ավտոմեքենայով ինչ-որ տեղ են գնում: Ա.Հովհաննիսյանն իրեն ասել է, որ շուտով կվերադառնա և հեռացել են: Մոտ 15 րոպե անց, ժամը 2330-ի սահմաններում, տեղեկանալով, որ Աշոտ Հովհաննիսյանը Քանաքեռ թաղամասում վիճաբանում է ինչ-որ մեկի հետ, անմիջապես պատահական ավտոմեքենայով գնացել է Քանաքեռ թաղամասի կողմը: Հասնելով Ծարավ Աղբյուր և Զաքարիա Սարկավագ փողոցների խաչմերուկ` տեսել է, որ մոտ 15-20 հոգի քաշքշվում, վիճաբանում են միմյանց հետ, որոնց մեջ նկատել է Ա.Հովհաննիսյանին: Մոտենալով տեսել է, որ մոտ երեք հոգի հարձակվել են Ա.Հովհաննիսյանի վրա, իսկ ներկա գտնվող Է.Ղումաշյանը չի թողնում, որպեսզի նրան հարվածեն: Օգնել է Ա.Հովհաննիսյանին, նրան քաշելով տարել դեպի Օնիկ Մնացականյանի <<Նիվա>> մակնիշի ավտոմեքենայի կողմը, որպեսզի հեռանան: Այդ ընթացքում վեճը թեժացել է, երկու կողմերը սկսել են միմյանց ուղղությամբ քարեր նետել և խանութի կողմից նետված այդ քարերից մեկը կպել է Ա.Հովհաննիսյանի գլխի աջ մասին, որի պատճառով վերջինս վայր է ընկել ու կորցրել գիտակցությունը, սակայն չի նկատել, թե ով է նետել վերը նշված քարը: Հայհոյանքներ տալով` գոռացել է, որպեսզի դադարեցնեն կռիվը, սակայն իրեն չեն լսել, որի պատճառով հողախառը քարեր նետելով խանութի առջև գտնվող անձանց ուղղությամբ, փորձել է ստիպել դադարեցնել կռիվը: Իր նետած քարերից մեկը կպել է խանութի դռան ձախ կողմի ապակիներից մեկին, որի արդյունքում ապակին կոտրվել է: Քարերից մեկը կպել է իր մեջքին, սակայն վնասվածք չի ստացել:
Քարկոծությունը դադարելուց հետո օգնել են Աշոտ Հովհաննիսյանին, նրան տարել և նստեցրել են Օնիկ Մնացականյանի ավտոմեքենան, որից հետո այդ ավտոմեքենան հեռացել է դեպի Զեյթուն թաղամաս, իսկ ինքը վազելով գնացել է գարեջրատուն, որտեղ իմացել է, որ Ա.Հովհաննսյանին տարել են դիմացի շենքերից մեկի բակ, գնացել է այնտեղ: Ա.Հովհաննիսյանի գիտակցությունը տեղն է եղել, նա հայտնել է, որ ցանկանում է քնել: Քիչ անց եկել է Ա.Հովհաննիսյանի հայրը` Ջհան Հովհաննիսյանը, որն իր որդուն տարել է անհայտ ուղղությամբ: Հաջորդ օրն առավոտյան տեղեկացել է, որ Ա.Հովհաննիսյանը մահացել է: Ինքը չի տեսել, թե ում նետած քարն է կպել Ա.Հովհաննիսյանի գլխին:
Հետագայում Արմեն Հովակիմյանը, որպես մեղադրյալ, լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը քարեր չի նետել, որևէ մեկին չի հարվածել և հրաժարվել է դեպքի շուրջ ցուցմունք տալ:
Ընդհանուր իրավասության դատարանում Արմեն Հովակիմյանը նշել է, որ դեպքի ժամանակ ինքը հայհոյանքներ տվել է, բայց քարեր չի նետել: Նշել է նաև, որ ճիշտը նախաքննության ժամանակ Երևանի Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնում տված ցուցմունքն է, որտեղ նշել է, որ քարեր չի նետել:
Ինչ վերաբերվում է քննչական գլխավոր վարչությունում տված ցուցմունքին, ըստ որի ինքը բարձրաձայն հայհոյել ու քարեր է նետել նրանց կողմը, և նշված քարերից մեկը կպել է դռան ձախ հատվածի ներքևի մասին, ապա այդպիսիք ինքը գրել է այն պատճառով, որ քննչական բաժնում իրեն ասել են, որ եթե այդպես չգրի, ապա իրեն կմեղադրեն նաև թմրանյութի ապօրինի շրջանառության համար, քանզի իր մեզում հայտնաբերված է եղել թմրանյութի օգտագործման հետքեր:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը, գնահատելով ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանի` դատարանում տված ցուցմունքներն, իրավացիորեն արձանագրել է, որ այդպիսիք համոզիչ չեն, քանի որ նախաքննական այդ ցուցմունքը Արմեն Հովակիմյանից վերցվել է դատավարական օրենքի խստիվ պահպանմամբ: Հարցաքննության ժամանակ նա ցուցմունքը գրել է իր ձեռքով, դատարանի հարցին, թե կոնկրետ ով է իրեն սպառնացել թմրանյութերի համար պատասխանատվության ենթարկել, ամբաստանյալը չի նշել:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը նաև արձանագրել է, որ գործող քրեական օրենսդրությամբ, արդեն ապաքրեականացվել է նման արարքը, այսինքն` ամբաստանյալի մեզում հայտնաբերված թմրանյութերի հետքերը չէին կարող քրեական հետապնդման առարկա լինել: Մյուս կողմից Արմեն Հովակիմյանից մեզի փորձանմուշներ քննիչը ստացել է 27.06.2009 թվականին: Տոքսիկոքիմիական փորձաքննության եզրակացության նկարագրական մասից երևում է, որ փորձաքննություն նշանակելու մասին որոշումը փորձագիտական հիմնարկը ստացել է 2009 թվականի հուլիսի 2-ին, իսկ փորձաքննության կատարումը ավարտվել է 2009 թվականի հուլիսի 8-ին:
Արմեն Հովակիմյանը, որպես կասկածյալ, իր պաշտպանի մասնակցությամբ հարցաքննվել է 24.06.2009 թվականին: Նշված հարցաքննության ժամանակ Ա.Հովակիմյանն իր ձեռքով գրել է. <<Այդ ժամանակ ես բղավում էի, որ մի խփեք, մարդ կա գետնին ընկած, և քանի որ նրանք կանգ չառան` ես բարձրաձայն հայհոյելով` քարեր նետեցի նրանց կողմը: Իմ նետած քարերից մեկը կպավ խանութի դռան ձախ հատվածին, սակայն ապակիներն արդեն ջարդված էին>>: Համանման ցուցմունք Ա.Հովակիմյանն իր ձեռքով գրել է նաև 27.06.2009 թվականին պաշտպանի մասնակցությամբ որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս: Այսպիսով, ինքնախոստովանական ցուցմունքներն Արմեն Հովակիմյանը տվել է մինչև իրենից մեզի նմուշ վերցնելը և համապատասխան եզրակացությունը ստանալը: Հետևաբար, ամբաստանյալ Ա.Հովակիմյանի` ընդհանուր իրավասության դատարանում տրված ցուցմունքն այն մասին, որ իրեն ահաբեկել են թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության համար մեղադրելու համար, համոզիչ չէ:
Ամբաստանյալի նախաքննական վերը նշված ցուցմունքները ճիշտ են և հավատ են ներշնչում, քանի որ դրանք հիմնավորված են քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությամբ:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանում ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր չանաչեց:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով պաշտպանական կողմի հիմնավորումներն իրենց վերաքննիչ բողոքների կապակցությամբ և դատական ակտը չբողոքարկած հակառակ կողմի` մեղադրողի և տուժողի իրավահաջորդի ներկայացուցչի պատասխանները, իրավական գնահատական տալով ամբաստանյալներ Գոռ Ավետիսյանի և Արմեն Հովակիմյանի ցուցմունքներին, պատճառաբանություններին, դրանց միջև եղած հակասությանը, ստուգելով ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, քրեական գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց վերլուծելով թույլատրելիության, վերաբերելիության վերաբերյալ քրեադատավարական պահանջների, գործով ձեռք բերված ապացույցների ամբողջ համակցությունը` քրեական գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Գոռ Ավետիսյանի պատճառաբանություններն արժանահավատ չեն, մտացածին են, դրանք նպատակ են հետապնդում խուսափել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով մեղսագրված հանցանքի համար նախատեսված քրեական պատասխանատվությունից և պատժից, ամբաստանյալ Գոռ Գագիկի Ավետիսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով նախատեսված հանցանք կատարելը և նրա մեղքը հաստատված, իսկ պատճառաբանությունները հերքված են քրեական գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով.
Գոռ Գագիկի Ավետիսյանը 20.03.2009թ. որպես վկա ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 19.03.2009թ., ժամը 24-ի սահմաններում, երբ ինքը գտնվել է իրենց պատկանող <<Խաչմերուկ>> մարկետ-խանութի սրահում, զբաղված է եղել ապրանքների դասավորմամբ ու առևտրով, խանութ են մտել երկու անծանոթ տղաներ, որոնց պահվածքից զգացել է, որ նրանք հարբած են: Նրանցից մեկը, որն ավելի տարիքով է եղել, մոտեցել է վաճառասեղանին և խնդրել երկու տուփ <<Դավիդով>> տեսակի ծխախոտ, երկրորդը` ավելի երիտասարդը, բերել է մեկ բնական հյութ և մեկ հատ <<Ռեդ բուլ>> տեսակի ըմպելիք: Երբ ինքը զբաղված է եղել նշված ապրանքնրի արժեքի հաշվարկով, տղաներից ավելի երիտասարդը մեկ հատ 120 դրամանոց կրակայրիչ է ներկայացրել` խնդրելով դրա գումարն էլ ստանալ: Խանութում այդ ժամանակ գտնվող իր քեռին` Մարտիկ Կոստանդյանը, մոտեցել է և այդ տղային ասել. <<Ինչու մնացածը չես ներկայացնում, գրպաններդ դատարկիր>>: Երիտասարդը գրպաններից հանել է 5-6 հատ 120 դրամանոց կրակայրիչներ և մեկ <<Կինդեր>> շոկոլադե ձվիկ: Ինքը ամոթանք է տվել նրանց, և երբ երիտասարդները հայտնել են, որ ապրանքներն իրենցն են, բարկացել ու ասել է, որ նրանց ոչինչ չի վաճառի, որից հետո տղաներից ավելի երիտասարդը սկսել է վիճաբանել իր հետ: Ինքը, դուրս գալով վաճառասեղանի հետևից, երիտասարդի թևից բռնելով նրան դուրս է հանել խանութից, մյուս երիտասարդն էլ է առաջինին փորձել հեռացնել, սակայն վերջինս, չցանկանալով հեռանալ, հեռախոսով զանգահարել և խանութ է կանչել ինչ-որ մեկին: Ինքը զանգահարել է Վարուժան Բեգոյանին, որը հարևանությամբ <<TOTO>>-ի գրասենյակ է ունեցել, սակայն վերջինից տեղեկանալով, որ նա տանն է, ոչինչ չի ասել տեղի ունեցող իրադարձությունների մասին, որից հետո զանգահարել ու խանութ է կանչել եղբորը` Արմեն Ավետիսյանին, նրան ասելով, որ հնարավոր է կռիվ լինի: Մի քանի րոպե անց, երբ ինքը խանութի ներսում է եղել, տեսել է, որ երիտասարդ տղան բռունցքով հարվածել է իր քեռու դեմքին, այնուհետև շարունակել է հարվածել նրա մարմնի տարբեր մասերին, անմիջապես խանութից դուրս է եկել և վազելով մոտեցել ու բռունցքով հարվածել է այդ տղայի դեմքին, որից հետո, արդեն այդտեղ գտնվող վերջինիս մի քանի ընկերներն սկսել են ձեռքերով ու ոտքերով իրեն հարվածել: Կռացել է ու ձեռքերով բռնել է գլուխը, որ չվնասվի: Իրեն ծեծելու ընթացքում լսել է եղբոր ձայնը, որից հետո սկսել են քարերով հարվածել իրեն ու խանութի պատուհաններին, լսել է, թե ինչպես են կոտրվում ապակիները: Խուսափելով քարերի հարվածներից, վազելով մտել է խանութ, իսկ այնտեղից դուրս է եկել միայն այն ժամանակ, երբ հակառակորդները, որոնք մոտ 20 հոգի են եղել, հեռացել են ավտոմեքենաներով: Ինքը, բացի առաջինը խանութ եկած երկու տղաներից առավել երիտասարդից, որևէ մեկին չի հարվածել, քարեր չի նետել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատաքննության ժամանակ, պատասխանելով առաջադրվող հարցերին, ամբաստանյալ Գոռ Ավետիսյանը պատասխանել է, որ ինքը քարեր չի նետել, սակայն խանութի ներսում տվել է հայհոյանք: Նա նշել է նաև, որ ձեռքով հարվածել է կռվողներից մեկի դեմքին, քանի որ վերջինս հարվածել է իր քեռուն: Ամբաստանյալն ուղղակի նշել է. <<Աշոտ Հովհաննիսյանը հարվածեց քեռուս, ես էլ հարվածել եմ Աշոտի դեմքի աջ մասին, ձախ ձեռքով, նա վայր չի ընկել>>:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը, ամբաստանյալ Գոռ Ավետիսյանի ցուցմունքները, համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցության հետ, գտնում է, որ ցուցմունքների այն մասը, որով նա հայտնել է, որ ինքը քարեր չի նետել, հավատ չի ներշնչում, չի հիմնավորվում քրեական գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով.
Կարեն Իշխանի Հարությունյանը նախաքննության ընթացքում, իրեն մեղավոր ճանաչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ, ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 19.03.2009թ. ժամը 19-ից մասնակցել է Հասրաթյան 5 հասցեում գտնվող գարեջրատանը Օնիկ Մնացականյանի կողմից կազմակերպված խնջույքին: Ժամը 23.30-ի սահմաններում, տեսնելով, որ իր ընկեր Աշոտ Հովհաննիսյանը բացակայում է գարեջրատնից, իր բջջային 099-58-73-74 հեռախոսահամարից զանգահարել է վերջինիս 093-39-00-38 հեռախոսահամարին, և լսելով գոռգոռոցների ու հայհոյանքների ձայներ, հասկացել է, որ վիճաբանություն է: Ա.Հովհաննիսյանից տեղեկանալով նրա գտնվելու վայրի մասին, մեկնել է Քանաքեռ թաղամաս, որտեղ <<Ծարավ Աղբյուր>> և <<Զաքարիա Սարկավագ>> փողոցների խաչմերուկում տեսել է, որ մի խումբ անձինք քաշքշվում են, վիճաբանում միմյանց հետ, որոնց մեջ է եղել Աշոտ Հովհաննիսյանը: Մոտենալով հասկացել է, որ վիճաբանությունը ինչ-որ կրակայրիչ վերցնելու շուրջ է, որ անիմաստ վեճ է, և այդտեղ եկած Օնիկ Մնացականյանի ու Արմեն Հովակիմյանի հետ փորձել են հարթել վեճը: Մի պահ արդեն նստել են ավտոմեքենաները, որպեսզի հեռանան, սակայն տեսել է, որ Աշոտ Հովհաննիսյանը վազելով մոտեցել է խանութի առջևում կանգնած մոտ 4-5 անձանց, որտեղ կռիվ, ծեծկռտուք է սկսվել: Անմիջապես մոտեցել է Ա.Հովհաննիսյանին և ինքն էլ է խառնվել կռվին, ձեռքերով և ոտքերով մի քանի հարվածներ է տվել իրենց դեմ կռվողներին, սակայն տեսնելով, որ սկսել են քարերով հարվածել, գլուխը պաշտպանելու համար երկու ձեռքով բռնել է այն և հեռացել այդտեղից: Քիչ անց տեսել է, որ խանութի կողմից նետված քարերից մեկը կպել է Աշոտ Հովհաննիսյանի գլխի աջ հատվածին, որից վերջինս երերացել, կես պտույտ է կատարել տեղում, ոտքերը ծալվել և նա վայր է ընկել գետնին ու անշարժացել: Ինքն ու մի քանի այլ մարդիկ գոռացել են, որ մարդ է ընկել, որից հետո քարկոծությունը դադարել է: Անմիջապես մոտեցել է Ա.Հովհաննիսյանին, և մի քանի հոգով նրան նստեցրել են Օ.Մնացականյանին պատկանող <<Նիվա>> մակնիշի ավտոմեքենան և այդ ավտոմեքենայով հեռացել են: Ա.Հովհաննիսյանին ավտոմեքենան տեղափոխելու ընթացքում տեսել է, որ մի մուգ գույնի <<Ֆոլցվագեն-Գոլֆ>> մակնիշի ավտոմեքենա, ազդանշան տալով` մեկ պտույտ է կատարել Օ.Մնացականյանի ավտոմեքենայի շուրջը և հեռացել: Վիճաբանության ընթացքում ինքը տվել է հայհոյանքներ, ձեռքերով ու ոտքերով հարվածել է իրեն անծանոթ, Ա.Հովհաննիսյանի հետ կռվող անձանց, սակայն քար կամ այլ առարկա չի նետել:
Ընդհանուր իրավասության դատարանում ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանը նշել է, որ ճիշտ է նախաքննական այն ցուցմունքը, որ ինքը տվել է Զեյթունի քննչական բաժնում, իսկ քննչական վարչությունում տրված ցուցմունքը ճիշտ չէ: Նա մասնավորապես նշել է, որ դեպքի ժամանակ հայհոյել է, բայց ձեռքերով ու ոտքերով կռվի մասնակիցներին չի խփել:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում: Նույն հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին նախադասության համաձայն` վերաքննիչ դատարանում բողոքի քննության ժամանակ առաջին ատյանի դատարանում հաստատված փաստական հանգամանքներն ընդունվում են որպես հիմք, բացառությամբ այն դեպքի, երբ բողոքում վիճարկվում է որևէ փաստական հանգամանք, և վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն եզրակացության, որ տվյալ փաստական հանգամանքի վերաբերյալ եզրակացության հանգելիս առաջին ատյանի դատարանն ակնհայտ սխալ է թույլ տվել:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանին մեղսագրված հանցանքի փաստական հանգամանքների վերաբերյալ եզրակացության հանգելիս սխալ թույլ չի տվել: Բացի այդ, ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանի կողմից կամ նրա մասով վերաքննիչ բողոք չի բերվել: Այդ իսկ պատճառով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը ամբաստանյալ Կարեն Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված արարքի փաստական հանգամանքներն ընդունում է որպես հիմք:
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը ամբաստանյալ Կ.Հարությունյանի ցուցմունքները կամ նրան առնչվող ցուցմունքները իրավական գնահատության է արժանացնում միայն այնքանով, որքանով որ դրանք առնչվում են ամբաստանյալներ Գոռ Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով, Արմեն Հովակիմյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղսագրված հանցանքների հետ:
Ամբաստանյալներ Գոռ Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով և Արմեն Հովակիմյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորված են նաև քրեական գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով.
Դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, համաձայն որի` դեպքի վայրը գտնվում է ք. Երևան <<Սարկավագ>> և <<Ծարավ Աղբյուր>> փողոցների <<Խաչմերուկ>> սննդամթերքի խանութի դիմաց: Նշված խանութի ապակիները կոտրված են, աջ հատվածինը` ամբողջությամբ, ձախ հատվածինը` մասամբ, ջարդված ապակու կտորները թափված են հատակին` պատուհանի դիմաց: Ընդհանուր առմամբ խանութը ունի 8 /ութ/ պատուհան և 3 /երեք/ դուռ, կոտրված են միայն առաջին պատուհանի և առաջին դռան ապակիները, մնացած պատուհանները և դռներն անվնաս և ամբողջական վիճակում են: Դռան բռնակներից 20սմ վերև երկաթի մասում առկա է քսված արնանման հետքեր: Դեպքի վայրը մանրամասնորեն լուսանկարվել է:
Ապրանքագիտական փորձաքննության եզրակացության համաձայն` <<Խաչմերուկ-մարկետ>> խանութի կոտրված պատուհանի 167x113սմ չափերի 4 հատ շերտապակիների և դռան 157x67սմ չափերի 4 հատ շերտապակիների, ինչպես նաև ձախ փեղկի երեսամասերի վնասները 2009 թվականի մարտի 19-ի դրությամբ գնահատվում է 61 000/վաթսունմեկ հազար/ դրամ:
Աշոտ Հովհաննիսյանի դիակի զննության արձանագրության համաձայն` 20.03.2009թ. Կոտայքի մարզի Սոլակ գյուղում գտնվող, Ջհան Անուշավանի Հովհաննիսյանին պատկանող ամառանոցի երկրորդ հարկի ննջասենյակներից մեկում, մահճակալի վրա առկա է Աշոտ Հովհաննիսյանի դիակը, որի զննությամբ պարզվել է, որ այն դեռևս գոլ վիճակում է եղել, բացակայել են դիակային բծերը, աջ քունքային շրջանում առկա է եղել անկանոն ձևի քերծվածք, աջ ականջախեցու վրա` վերք, անկանոն ձևերի քերծվածքներ, ինչպես նաև կապտուկներ ու արնազեղումներ են հայտնաբերվել նաև Ա.Հովհաննիսյանի մարմնի տարբեր հատվածներում:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 276 եզրակացության համաձայն` Աշոտ Ջհանի Հովհաննիսյանի մահը վրա է հասել գլխուղեղի կարևորագույն ֆունկցիաների սուր խանգարումից, գանգուղեղային փակ, բութ վնասվածք ստանալու հետևանքով: Տվյալ հետևությունը հիմնավորվում է դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերված հետևյալ վնասվածքների առկայություններով. սալջարդ միջացիկ վերք աջ ականջախեցու շրջանում` աճառային մասի կոտրվածքով, քերծվածքներ աջ ականջախեցու առաջային մակերեսին, աջ քունքային շրջանում` մազածածկ մասում, արյունազեղում գլխի մաշկի տակ` աջ քունքամկանում և աջ քունքային շրջանում, աջ քունքոսկրի խրթեշի կոտրվածք, աջ քունքային շրջանի վերկարծրենային արյունահավաք, գլխուղեղի ենթակարծրենային արյունազեղումներ, որոնք պատճառվել են կենդանության օրոք, սահմանափակ մակերես ունեցող բութ առարկայի ներգործությամբ և այդպիսիք ունեն կենդանության ժամանակվա առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու հատկանիշներ, մահվան պատճառի հետ գտնվում են պատճառական կապի մեջ և տվյալ դեպքում բերել են մահվան:
Ըստ դիակի դատաբժշկական փորձաքննության տվյալների` Աշոտ Հովհաննիսյանը կենդանության օրոք գործնականում եղել է առողջ: Աշոտ Հովհաննիսյանի դիակից վերցված արյան և մեզի քիմիական քննությամբ հայտնաբերվել են. արյան մեջ` 0,51 պրոմիլ էթիլ սպիրտ, իսկ մեզի մեջ` 1,49 պրոմիլ: Էթիլ սպիրտի նշված քանակությունը արյան մեջ համապատասխանում է թեթև աստճանի ալկոհոլային հարբածությանը, իսկ արյան և մեզի մեջ էթիլ սպիրտի նշված քանակային հարաբերակցությունը համապատասխանում է օրգանիզմից ալկոհոլի արտաթորման փուլին:
Դատամիկրոմասնիկային և դատահետքաբանական համալիր փորձաքննության թիվ 301Ք եզրակացության համաձայն` փորձաքննությանը ներկայացված Աշոտ Հովհաննիսյանի հագուստներից` սպորտային համազգեստի վերնազգեստին և անդրավարտիքին հայտնաբերված վնասվածքներից.
- վերնազգեստի առջևի ձախ ստորին հատվածի մոտ 60x70 մմ ընդհանուր չափերով, նշված վնասվածքներից վերև` մոտ 50x60 մմ և 20x20 մմ չափերով, թևքերի` հիմնականում արմնկային և առջևի ձախ կողակողմյան կենտրոնական` ձախ կողակարին կից հատվածների, սպորտային անդրավարտիքի ձախ փողքի հետևի վերին հատվածի` մոտ 60x100 մմ ընդհանուր չափերով, նույն փողքի առջևի անմիջապես ստորին եզրին կից` մոտ 50x70 մմ չափերով, վերջինիս ստորին բացավածքի ճարմանդի վերին ավարտվող եզրին կից և դրանից դեպի վեր ընկած` մոտ 30x50 մմ չափերով, ինչպես նաև աջ փողքի ծնկային հատվածից վերև` մոտ 30x90 մմ չափերով հատվածներում առկա կտորի մակերեսային, որոշակի հատվածներում կտորի թելիկների բզկտվածություններով, շփման տեսքով վնասվածքները առաջացել են համեմատաբար կոշտ մակերևույթ ունեցող պինդ մարմնի/ների/ հետ հագուստների տվյալ հատվածների շփման տեսքով տեղի ունեցած անմիջական փոխազդեցության արդյունքում:
-Անդրավարտիքի ձախ փողքի առջևի ստորին հատվածի և աջ փողքի հետևի ստորին հատվածի կտորի միայն արտաքին շերտի պատռվածքանման եզրերով և գծային տեսքերով` 8մմ և 27մմ ընդհանուր երկարություններով, վնասվածքները պատճառվել են հագուստների տվյալ տեղամասերը անհարթ եզր ունեցող պինդ մարմնի/ների/ հետ կառչման և ձգման տեսքով տեղի ունեցած անմիջական փողազդեցության արդյունքում:
-Սպորտային վերնազգեստի, անդրավարտիքի, ինչպես նաև հագուստներից երկարավիզ սվիտերի մակերեսների կեղտանման/հողանման/ քսվածքները առաջացել են համեմատաբար հարթ և կեղտոտ մակերևույթներ ունեցող պինդ մարմնի հետ հագուստի տվյալ հատվածների շփման տեսքով տեղի ունեցած անմիջական փոխազդեցության արդյունքում:
-Հագուստների վրա հայտնաբերված վնասվածքները բնորոշ են վայր ընկնելու արդյունքում առաջացած հետքերի /սակայն չի բացառվում որոշ վնասվածքների առաջացումը որոշման մեջ նկարագրված հանգամանքներում/:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 505 եզրակացության համաձայն` Գոռ Գագիկի Ավետիսյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` ձախ արմնկահոդի շրջանի, ձախ դաստակի թիկնային մակերեսի և աջ սրունքի կողմնային մակերեսների շրջանների քերծվածքների, աջ ուսահոդի, ձախ նախաբազկի և դաստակի սալջարդների ձևերով, հասցվել են բութ առարկայով/ներով/, հնարավոր է որոշմամբ նշված ժամկետին, որոնք պատճառել են առողջությանը թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով:
Քննչական փորձարարության արձանագրության համաձայն` գործով վկա Էդգար Ղումաշյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի <<Ծարավ Աղբյուր>> և <<Զաքարիա Սարկավագ>> փողոցների խաչմերուկում գտնվող <<Խաչմերուկ մարկետ>> խանութի առջևի հատվածն, ու հայտնել, որ այդ տարածքում է 19.03.2009թ. տեղի ունեցել կռիվ, վիճաբանություն, որի ընթացքում տեսել է, որ Աշոտ Հովհաննիսյանն անգիտակից վիճակում մեջքի վրա ընկած է գետնին: Է.Ղումաշյանը մատնացույց է արել նաև Ա.Հովհաննիսյանի ընկած տեղը:
Քննչական փորձարարության արձանագրության համաձայն` գործով վկա Օնիկ Մնացականյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Ծարավ Աղբյուր և Զաքարիա Սարկավագ փողոցների խաչմերուկում գտնվող <<Խաչմերուկ մարկետ>> խանութի առջևի հատվածն, ու հայտնել, որ այդ տարածքում է 19.03.2009թ. տեղի ունեցել կռիվ, վիճաբանություն, որի ընթացքում տեսել է, որ Աշոտ Հովհաննիսյանն անգիտակից վիճակում մեջքի վրա ընկած է գետնին և մատնացույց է արել վերջինիս ընկած տեղը:
Քննչական փորձարարության արձանագրության համաձայն` գործով վկա Պողոս Պետրոսի Մուկուչյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի <<Ծարավ Աղբյուր>> և <<Զաքարիա Սարկավագ>> փողոցների խաչմերուկում գտնվող <<Խաչմերուկ մարկետ>> խանութի առջևի հատվածն, ու հայտնել, որ 19.03.2009թ. ականատես է եղել այդ տարածքում տեղի ունեցած կռվին, վիճաբանությանը, որի ընթացքում տեսել է, թե ինչպես է խանութի առջև կանգնած Գոռ Ավետիսյանի նետած քարերից մեկը կպել մի երիտասարդի գլխին, որն ընկել է գետնին և անգիտակից վիճակում մնացել մինչև վիճաբանության ավարտը: Պ.Մուկուչյանը մատնացույց է արել երիտասարդի ընկած տեղը, որը համընկել է Է.Ղումաշյանի և Օ.Մնացականյանի կողմից մատնացույց արված տեղին:
Դատաբժշկական թիվ 100/ՀՁ/Լ փորձագիտական եզրակացության համաձայն` եթե դեպքից անմիջապես հետո Ա.Հովհաննիսյանին ցուցաբերվեր համապատասխան բուժօգնություն …, ապա ամենայն հավանականությամբ հնարավոր կլիներ փրկել Ա.Հովհաննիսյանի կյանքը:
Դատաբժշկական փորձագետ Գագիկ Հարությունյանի ցուցմունքի համաձայն` <<Ա.Հովհաննիսյանի գլխի շրջանում վնասվածքների բնույթը և նրանց տեղակայությունը բացառվում է դրանց առաջանալը ինչպես վայր ընկնելուց, այնպես էլ այնպիսի բութ առարկայի հարվածից, ինչպիսին հանդիսանում է մարդու բռունցքը: Այդ վնասվածքը պատճառվել է որոշակի սահմանափակ մակերես ունեցող բութ առարկայի անմիջական ներգործությամբ: Չի բացառվում այդ վնասվածքի առաջանալը նաև այնպիսի բութ առարկայով ինչպիսին հանդիսանում է քարը, սակայն կրկին ցանկանում եմ նշել, որ եթե անգամ դա քար է, այն անպայման ունեցել է որոշակի սահմանափակ շեղանկյան նմանվող մակերես>>: Ըստ փորձագետի ցուցմունքի` Ա.Հովհաննիսյանի մահը վրա է հասել 20.03.2009 թվականի ժամը մոտ 06-ից-08-ի սահմաններում:
Վկա Էդգար Ղումաշյանի նախաքննական ցուցմունքի համաձայն` 19.03.2009թ. ժամը 19-ից մասնակցել է Հասրաթյան 5 հասցեում գտնվող գարեջրատանը Օնիկ Մնացականյանի ծննդյան օրվա կապակցությամբ վերջինիս կողմից կազմակերպած խնջույքին: Ժամը 2330-ի սահմաններում, երբ արդեն ցանկացել է հեռանալ, դուրս է եկել գարեջրատնից, Աշոտ Հովհանիսյանն իրեն խնդրել է միասին գնալ ծխախոտ գնելու: Իրեն պատկանող <<Ֆոլցվագեն Պասսատ>> մակնիշի ավտոմեքենայով Ա.Հովհաննիսյանի հետ մեկնել են Քանաքեռ թաղամասի կողմը` բաց խանութ գտնելու ակնկալիքով: Հասել են մինչև <<Ծարավ Աղբյուր>> և <<Զաքարիա Սարկավագ>> փողոցների խաչմերուկ, միասին մտել այդտեղ գտնվող <<Խաչմերուկ մարկետ>> խանութ: Խանութում են գտնվել երկու հոգի, մեկը` երիտասարդ, մյուսը` տարեց: Հետագայում իմացել է, որ երիտասարդի անունը Գոռ է, ազգանունը Ավետիսյան, նա խանութի տերն է, իսկ մյուսը նրա քեռին է` Մարտիկ Կոստանդյանը: Ա.Հովհաննիսյանի համար ծխախոտ է խնդրել Գոռից, որի ընթացքում, Ա.Հովհաննիսյանը, շրջելով խանութում, մոտեցել է իրենց, իր հետ բերելով մեկ <<Ռեդ բուլ>> ըմպելիք և մեկ բնական հյութ: Մինչ Գոռը զբաղված է եղել ապրանքի արժեքի հաշվարկով, ինքը նրան է տվել մեկ հատ հինգ հազար դրամանոց թղթադրամ: Մ.Կոստանդյանը, որը նստած է եղել խանութում, մոտեցել է Աշոտ Հովհաննիսյանին, և պահանջել է` դատարկել գրպանները: Ա.Հովհաննիսյանն անմիջապես հագին եղած սպորտային կիսաբաճկոնի գրպանից հանել ու վաճառասեղանին է դրել երեք հատ կրակայրիչներ ու մեկ հատ <<Կինդեր>> տեսակի շոկոլադե ձվիկ: Գոռը, մի պահ կանգնելուց հետո, իր խանութից գողություն կատարել ցանկացողի հասցեին հայհոյանք է տվել: Ինքը պատասխանել է, որ ամոթ է նույնիսկ գողության մասին խոսելը, քանի որ իրենք գողություն չեն անում, սակայն Մ.Կոստանդյանն ու Գ. Ավետիսյանը կրկնել են, որ Աշոտ Հովհաննիսյանը փորձել է գողություն անել, որից հետո Գոռն, ասելով, որ չի ցանկանում իրենց հետ առևտուր կատարել, պահանջել է դուրս գալ խանութից: Ա.Հովհաննիսյանը բարկացել է իրեն գողության մեջ կասկածելու համար և բացատրություն է պահանջել: Գոռը դուրս է եկել վաճառասեղանի հետևից, Ա.Հովհաննիսյանի թևից բռնած նրան դուրս է հանել խանութից: Դրսում ինքը փորձել է Ա.Հովհաննիսյանին համոզել հեռանալ, ուրիշ խանութից առևտուր կատարել, սակայն վերջինս իրեն կոպիտ տոնով հայտնել է, որ ոչ մի տեղ չի գնա, մինչև ամեն ինչ չպարզվի, և վիրավորված է եղել իրեն գող անվանելու համար: Այդ պահին Ա.Հովհաննիսյանին զանգահարել են, և նա հայտնել է իրենց գտնվելու վայրի մասին, և որ իրեն գողության մեջ են կասկածում: Նույն պահին Գոռը զանգահարել ու ինչ-որ մեկին կանչել է խանութ: Չանցած մի քանի րոպե` խանութի մոտ են եկել Օնիկ Մնացականյանը, Արմեն Հովակիմյանը, Կարեն Հարությունյանն և Աշոտ Հովհաննիսյանի մի քանի ընկերներ, իսկ մյուս կողմից` <<Հյունդաի>> մակնիշի <<Ջիպ>> մեքենայով երեք անծանոթ տղաներ: Երկու կողմերն էլ հարցրել են, թե ինչ է պատահել, և Գոռն ու խանութի պահակը կրկնել են, որ Ա.Հովհաննիսյանը ցանկացել է գողություն կատարել, իսկ իրենք պատասխանել են, որ դա թյուրիմացություն է, իրենք գողության նպատակ չեն ունեցել: Անախորժությունից խուսափելու նպատակով ավտոմեքենան մոտեցրել է Ա.Հովհաննիսյանին, նրան առաջարկել է հեռանալ, սակայն վերջինս կտրականապես հրաժարվել է նստել իր ավտոմեքենան: Ինքը ավտոմեքենան կանգնեցրել է <<Սարկավագ>> փողոցի վրա ու վերադարձել խանութի մոտ: Տեսել է, որ Ա.Հովհաննիսյանն ու Մ.Կոստանդյանը միմյանց հագուստից բռնած քաշքշվում են, և մինչ մոտեցել է, Գոռը բռունցքով հարվածել է Ա.Հովհաննիսյանի աջ ականջի շրջանին, որից հետո ծեծկռտուք է սկսվել այդտեղ գտնվող շուրջ 15 անձանց միջև, սկսել են միմյանց ձեռքերով և ոտքերով հարվածել: Կռվի ժամանակ Գոռը սկսել է քարեր նետել իրենց ուղղությամբ, որից հետո քարեր են նետվել նաև խանութի ուղղությամբ: Քարերից պաշտպանվելով` բռնել է գլուխը, և երբ մի պահ շրջվել է, տեսել է, որ Ա.Հովհաննիսյանն անգիտակից վիճակում ընկած է գետնին: Գոռացել է, որ քարերով չհարվածեն, որ մարդ կա ընկած, սակայն դեռ որոշ ժամանակ քարկոծությունը շարունակվել է, որի ընթացքում իր մեջքին էլ է քար կպել, սակայն հարվածն ուժեղ չի եղել: Քարերի հարվածները դադարելուց հետո մի քանի տղաներ Ա.Հովհաննիսյանին դրել են Օնիկ Մնացականյանի <<Նիվա>> մակնիշի ավտոմեքենան: Հեռանալու նպատակով ինքը գնացել է դեպի իր ավտոմեքենայի կողմը, որի ընթացքում տեսել է, որ Գոռը նստել է խանութի մոտ կանգնած <<Ֆոլցվագեն Գոլֆ>> մակնիշի ավտոմեքենան, և տեղից պոկվելով` ընթացել դեպի խաչմերուկ, սակայն ինքը նստել է իր ավտոմեքենան և հեռացել է: Հաջորդ օրն իմացել է, որ Ա.Հովհաննիսյանն ստացած մարմնական վանսվածքների արդյունքում մահացել է:
Ընդհանուր իրավասության դատարանի դատաքննությամբ վկա Է.Ղումաշյանն ըստ էության հաստատել է իր նախաքննական ցուցմունքները, նշելով. <<Սկզբից Աշոտի և Գոռի միջև լեզվակռիվ գնաց, հետո կռիվ գնաց, մի հարված էլ ստացա, զգացի, որ քարերով խփում են, մեջքիս քարով հարված ստացա: Ես տեսա, որ քարով խփում են, տեսա, որ Աշոտն ընկած է: Մյուս մեղադրյալներ Արմենը և Կարենը մասնակցել են ծնունդին և դեպքի վայրում եղել են: Բոլորը հայհոյում էին: Ես չեմ կարող ասել, թե Աշոտին ով է խփել, եղել է խառը կռիվ>>:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ սույն գործով ամբաստանյալ Գ.Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքին թույլատրելի և վերաբերելի է, նաև վկա Է.Ղումաշյանի 25.03.2009 թվականի ցուցմունքը. <<Ասեմ, որ կոնկրետ թե խանութի աշխատող երիտասարդը, թե Էդոն քարեր շպրտել են և հայհոյանքներ տվել են>>:
Քրեական գործի նյութերով հիմնավորված է, որ <<խանութի աշխատող երիտասարդը>> հանդիսացել է Գոռ Ավետիսյանը, իսկ <<Էդոն>>` գործով վկա` Գոռ Ավետիսյանի քեռին` Մարտիկ Կոստանդյանը:
Նշված ցուցմունքում վկան ավելի կոնկրետ է նշել. <<Էդոյի կողքին կանգնած երիտասարդը, որը խանութի առևտուր անողն էր, բավականին ուժեղ խփեց Աշոտի դեմքի աջ հատվածին, ականջին մոտ, ու Աշոտը միանգամից վայր ընկավ գետնին, ու սկսվեց միմյանց հարվածելը, խառը, բոլորը միմյանց ձեռքերով խփում ու հայհոյում էին: Ես նշեմ, որ ոչ մեկի չհարվածեցի, սակայն հայհոյանքներ տալիս էի, ու նկատելով, որ Աշոտը դեռ գետնին, հենց խանութի դռան դիմաց պառկած է, և նրանք նույնպես վրա են գալիս, որ հարվածեն, կանգնեցի նրանց դիմաց` պահելով Աշոտին: Եվ ես անընդհատ գոռում էի կանգնեք, մի խփեք: Այդ պահին օգնեցի Աշոտին, նա կանգնեց, ինձ օգնեցին նաև ևս երկու հոգի, ու երբ Աշոտը անցավ իմ հետևի կողմը, ես կանգնեցի նրա դիմաց, դեմքով դեպի նրա վրա հարձակվողները, նրանք մոտ 4-5 հոգի էին: Նշեմ, որ այդ ընթացքում էլի էին մարդիկ շատացել, կռվի մասնակիցները, սակայն ես չհասկացա, որտեղից եկան և հավաքվեցին: Այդ պահին դիմացիս տղաները գետնից վերցրեցին քարեր և սկսեցին շպրտել մեր ուղղությամբ: Ես քարերից պաշտպանվելու համար հետ շրջվեցի, և նկատեցի, որ Աշոտը նորից ընկած է գետնին: Ես չեմ նկատել քարեր Աշոտին կամ որևիցե մեկին կպել է, թե ոչ, միայն շրջվելով` նկատեցի Աշոտին գետին ընկած: Երբ շրջվեցի, երկու քարեր իմ մեջքին կպավ, սակայն մեջքիս վնասվածքներ չեմ ստացել, այնքան ուժեղ չէր հարվածը: Ի պատասխան նրանց հարվածներին` Աշոտի ընկերները նույնպես սկսեցին քարեր շպրտել նրանց ուղղությամբ, որոնք կպնում էին խանութի ապակիներին և կոտրում դրանք: Չեմ կարող ասել նրանց կպնում էր, թե ոչ: Ես սկսեցի գոռալ. կանգնեք մի խփեք, մարդ է ընկել, սակայն նրանք շարունակում էին քարերով հարվածել: Այդ պահից մի պահ, ոնց որ դադարեց կռիվը, և ես և մի քանի հոգի Աշոտին գետնից բարձրացրինք, նստեցրինք կանգնած Նիվա մեքենայի մեջ և այդ Նիվան գնաց, ես նստեցի իմ մեքենան ու եկա տուն, չիմանալով հետո ինչ է եղել>>:
Վկա Վարուժիկ Գևորգի Միքայելյանի նախաքննության ընթացքում, իր ձեռքով գրված ցուցմունքի համաձայն` 2009 թվականի մարտի 19-ին մասնակցել է Հասրաթյան 5 հասցեում գտնվող գարեջրատանը Օնիկ Մնացականյանի ծննդյան օրվա կապակցությամբ տեղի ունեցած խնջույքին, որին ներկա են գտնվել մոտ 15-20 մարդ: Ժամը 2330-ի սահմաններում Կարեն Հարությունյանն իրեն ասել է, որ Աշոտ Հովհաննիսյանը Քանաքեռում վիճաբանում է ինչ-որ մեկի հետ, երկուսով միասին, իրեն պատկանող <<Նիվա>> մակնիշի ավտոմեքենայով մեկնել են Քանաքեռ: <<Ծարավ Աղբյուր>> և <<Զաքարիա Սարկավագ>> փողոցների խաչմերուկում տեսնելով խմբված, իրար հետ վիճաբանող անձանց, իջել և մոտեցել են, խոսակցությունից հասկացել է, որ վիճաբանությունը Գոռ Ավետիսյանի և Աշոտ Հովհաննիսյանի միջև է` ինչ-որ կրակայրիչների գողության շուրջ: Փորձել է կանխել վիճաբանությունը, սակայն դա իրեն չի հաջողվել: Երբ մի պահ երկու կողմերը հանդարտվել են, արդեն փորձել են նստել մեքենաները, խանութի պահակն Աշոտի հասցեին հայհոյանք տալով` ասել է, որ նա գողություն է կատարել, որից հետո Ա.Հովհաննիսյանը, վազելով, մոտեցել ու հարվածել է խանութի պահակին, այնուհետև բոլորը սկսել են միմյանց հարվածել: Գոռ Ավետիսյանի հետ կռվին մասնակցել են այլ անձինք, իսկ մյուս կողմից` Աշոտ Հովհաննիսյանը, Կարեն Հարությունյանը, Արմեն Հովակիմյանը և այլ անձինք: Գոռ Ավետիսյանի և նրա ընկերների դեմ կռվողները քարեր են նետել խանութի ուղղությամբ, որոնց արդյունքում կոտրվել են խանութի ապակիները: Տեսել է, որ Աշոտ Հովհաննիսյանն ընկած է գետնին` խանութի դիմաց, նկատել է, որ մի քար է կպել Օնիկ Մնացականյանի դեմքին, որից նա ստացել է վնասվածք: Վիճաբանության մասնակիցներից գոռացել են, որ մարդ կա ընկած, որից հետո քարկոծությունը դադարել է: Երբ գետնին ընկած Աշոտ Հովհաննիսյանին տարել են, որ նստեցնեն Օնիկ Մնացականյանի <<Նիվա>> մակնիշի ավտոմեքենան, Գոռ Ավետիսյանը, նստելով իր <<Ֆոլցվագեն Գոլֆ>> մակնիշի, մուգ գույնի ավտոմեքենան <<Նիվա>> ավտոմեքենայի շուրջը պտտվել և հեռացել է <<Սարկավագ>> փողոցով:
Անդրադառնալով կոնկրետ անձանց կատարած գործողություններին, վկա Վ.Միքայելյանը նշված ցուցմունքում նշել է. <<... տեսա, որ երկու կողմերն իրար վրա քար են նետում, ուստի առանց մեքենայից իջնելու, որպեսզի քարերը չկպնեն իմ մեքենային, այն հեռացրի և կանգնեցրի մոտ 50 մետր խաչմերուկից հեռու`
<<Սարկավագ>> փողոցի վրա, ոտքով մոտեցա, որ փորձեմ հաշտեցնեմ: Տեսա որ դեռևս քարերով իրար հարվածում են, խանութի դռան մոտից` Գոռը, Արմենը, Վարուժը և պահակը, իսկ խանութի դիմաց փողոցի վրայից զեյթունցիները... ճանաչեցի միայն քար նետողներից Արմեն Հովակիմյանին, իսկ Օնիկը ձեռքերով դեմքը բռնած, որովհետև արյունոտ էր` շրթունքը պատռվել էր,միայն հայհոյանք էր տալիս... Գոռը վերջում, երբ Աշոտին էին նստացնում, իր մեքենայով` ճռռացնելով, ուժեղ տեղից պոկվելով մեքենան` պտտացրեց խանութի դիմաց, քշեց հեռացավ դեպի Քանաքեռի շենքերի կողմը>>:
Ընդհանուր իրավասության դատարանում վկա Վարուժիկ Միքայելյանն, ըստ էության պնդելով իր նախաքննական ցուցմունքը, կատարել է մեկ վերապահում, նշելով, որ <<Զեյթունցիների կողմից քարեր նետվել են, բայց չգիտեմ, ով էր նետում>>:
Նախաքննական ցուցմունքի այն մասը, որ քար նետողներից <<ճանաչեցի միայն Արմեն Հովակիմյանին>>, ընդհանուր իրավասության դատարանը համարել է հավաստի, քանի որ վկան քննիչի մոտ հարցաքննվել է քրեական դատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ և ցուցմունքը գրել է իր ձեռքով:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը <<չկոնկրետացնելով քար նետողի անունը>>, բացատրել է նրանով, որ դրանով վկան փորձում է պաշտպանության տակ առնել ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանին, հատկապես, որ Արմեն Հովակիմյանը և վկա Վարուժիկ Միքայելյանը մասնակցել են Օնիկ Մնացականյանի ծնունդին, այսինքն գտնվել են ընկերական հարաբերությունների մեջ:
Վկա Օնիկ Հենրիկի Մնացականյանի նախաքննական ցուցմունքների համաձայն` իր ծննդյան օրը նշելու համար 2009 թվականի մարտի 19-ին <<Հասրաթյան 5>> հասցեում գտնվող գարեջրատուն է հրավիրել իր ընկերներին, բարեկամներին, այդ թվում նաև` Աշոտ Հովհաննիսյանին, մասնակցել են մոտ 20 հոգի` միայն տղամարդիկ: Ժամը 2330-ի սահմաններում, տեղեկանալով, որ Աշոտ Հովհաննիսյանը Քանաքեռ թաղամասում վիճաբանում է ինչ-որ մեկի հետ, առանց խնջույքի մասնակիցներին տեղյակ պահելու, իրեն պատկանող, սպիտակ գույնի <<Նիվա>> <<ՎԱԶ-21214>> մակնիշի, 14ԼՍ833 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով գնացել է Քանաքեռ, և հասնելով <<Զաքարիա Սարկավագ>> և <<Ծարավ Աղբյուր>> փողոցների խաչմերուկի մոտ գտնվող <<Խաչմերուկ մարկետ>> խանութին, տեսել է, որ խանութի առջև Ա.Հովհաննիսյանը վիճաբանում է խանութի տիրոջ և նրա քեռու հետ: Խանութի տերը, որի անունը հետագայում է իմացել, որ Գոռ է, պահակի հետ միասին, պնդել են, որ Ա.Հովհաննիսյանը ինչ-որ կրակայրիչների գողություն է կատարել, սակայն վերջինս չի ընդունել դա, որից նրանց միջև քաշքշուկ է առաջացել:
Այդ ընթացքում խանութի մոտ են եկել Գոռի մեծ եղբայրը, որին ինքը ճանաչել է <<Չորտ>> մականունով, և հետագայում իմացել է, որ նրա անունը Արմեն է: Արմենի հետ զրույցի ընթացքում պայմանավորվել են հաջորդ օրը հանդիպել ու զրուցել միջադեպի շուրջ: Այդ ընթացքում եկել են խնջույքի մասնակիցներից Կարեն Հարությունյանը, Արմեն Հովակիմյանը, այլ տղաներ, որոնց չի հիշում: Այն պահին, երբ ինքն ու Արմենը խանութի մուտքից որոշ հեռավորության վրա զրուցել են, տեսել է, որ խանութի պահակը, Գոռն ու Աշոտ Հովհաննիսյանը սկսել են միմյանց քաշքշել:
Մի պահ Ա.Հովհաննիսյանին տարել է իր ավտոմեքենայի մոտ, որպեսզի հեռանան, սակայն Ա.Հովհաննիսյանը, վազելով, կրկին մոտեցել է խանութի պահակին և մյուսներին, որից անմիջապես հետո ծեծկռտուք է սկսվել: Երկու կողմերն էլ միմյանց հարվածել են ձեռքերով ու ոտքերով, այնուհետև` նաև քարեր են նետել միմյանց ուղղությամբ: Տեսել է, թե ինչպես Արմեն Հովակիմյանն ու նրա ընկերներից ոմանք քարեր են նետել նշված խանութի ուղղությամբ, տվել են հայհոյանքներ:
Վիճաբանության ընթացքում կոտրվել են խանութի ապակիները: Հայհոյանքներ տալով` կանգնել է երկու կռվող կողմերի միջև, որպեսզի դադարեցնեն կռիվը: Նկատել է, որ Աշոտ Հովհաննիսյանն ընկել է գետնին և պառկած մնացել, մոտեցել է և օգնության հասած այլ տղաների հետ Ա.Հովհաննիսյանին նստեցրել են իր ավտոմեքենան: Նետած քարերից մեկը կպել է իր դեմքին, որի արդյունքում ստացել է մարմնական վնասվածք: Երբ Աշոտ Հովհաննիսյանին օգնել են նստել ավտոմեքենան, ինչ-որ մեկը <<Ֆոլցվագեն Գոլֆ>> մակնիշի ավտոմեքենայով, արագ ընթանալով, պտույտներ է կատարել իր մեքենայի շուրջը, ազդանշան տվել: Ինքը քարեր չի նետել, ոչ ոքի չի հարվածել, սակայն հայհոյանքներ է տվել:
Վկա Օնիկ Մնացականյանը, ընդհանուր իրավասության դատարանում ըստ էության հրաժարվելով իր նախաքննական ցուցմունքներից, ասել է, որ այդպիսիք ճիշտ չէ, չնշելով կոնկրետ որևէ պատճառաբանություն:
Հատկապես նա պաշտպանության տակ է առել գործով ամբաստանյալներ, իր ընկերներ Արմեն Հովակիմյանին և Կարեն Հարությունյանին:
Այսպես, Օ.Մնացականյանը նախաքննության ժամանակ նշել է. <<Կարեն Հարությունյանին և Արմեն Հովակիմյանին, ինչպես նաև Էդգար Ղումաշյանին ու Ա.Հովհաննիսյանին տեսել եմ կռվի սկզբնական պահին, խանութի երկու աշխատակիցների, երիտասարդի ու տարեցի հետ քաշքշվելով, ձեռքերով ու ոտքերով հարվածելով: Հայհոյանքներ տալով … Ես Կարեն Հարությունյանին ու Էդգար Ղումաշյանին չեմ տեսել քար նետելուց, բայց տեսել եմ, որ Արմեն Հովակիմյանը մեկ, թե երկու անգամ քար նետեց խանութի ուղղությամբ>>:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը վկա Օնիկ Մնացականյանի կողմից դատարանում այս ցուցմունքը չպնդելը իրավացիորեն պատճառաբանել է ոչ միայն նշված ամբաստանյալների և վկայի ընկերական հարաբերություններով, այլև նրանով, որ Օ.Մնացականյանն է ամբաստանյալներ Արմեն Հովակիմյանին և Կարեն Հարությունյանին հրավիրել իր ծնունդին, որից հետո էլ տեղի է ունեցել վերը նշված հանցագործության դեպքը: Վկա Օ.Մնացականյանը, հասկանալի պատճառով, իրեն բարոյապես պատասխանատու է զգում կատարվածի համար, հենց այդ պատճառով էլ պաշտպանության տակ է առնում Արմեն Հովակիմյանին և Կարեն Հարությունյանին:
Վկա Անդրանիկ Միշայի Ղազարյանի նախաքննական ցուցմունքի համաձայն` լինելով տաքսու վարորդ, 2009թ. մարտի 19-ին, ժամը 23.30-ի սահամաններում, անցնելով Երևան քաղաքի <<Զաքարիա Սարկավագ>> և <<Ծարավ Աղբյուր>> փողոցների խաչմերուկի մոտով, տեսել է, որ Գոռ Ավետիսյանն ինչ-որ մարդկանց հետ միասին կռվում է մոտ տասնյակ երիտասարդ տղաների հետ, որի ընթացքում քարեր է նետել նրանց ուղղությամբ: Նշված մոտ 10 անձինք քարեր են նետել խանութի ուղղությամբ և տվել են հայհոյանքներ:
Վկա Ա.Ղազարյանն իր ցուցմունքը պնդել է նաև Գոռ Ավետիսյանի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում և ընդհանուր իրավասության դատարանի դատաքննության ժամանակ:
Վկա Նորիկ Սեյրանի Առուստամյանի նախաքննական ցուցմունքի համաձայն` լինելով տաքսու վարորդ, 2009 թվականի մարտի 19-ին, ժամը 2330-ի սահամաններում, անցնելով Երևան քաղաքի <<Զաքարիա Սարկավագ>> և <<Ծարավ Աղբյուր>> փողոցների խաչմերուկի մոտով, տեսել է, որ այդտեղ գտնվող <<Խաչմերուկ մարկետ>> խանութի առջև կռիվ, ծեծկռտուք է, մոտ 15 երիտասարդ տղաների միջև: Մոտ 2-3 րոպե կանգնած նայել է ավտոմեքնայի միջից, տեսել է, որ նշված տղաներն իրար հարվածել են ձեռքերով և ոտքերով, քարեր են նետել իրար վրա, լսվել են ապակիների կոտրվելու ձայներ, հայհոյանքներ, գոռգոռոցներ: Կռվողներից ինքը ոչ մեկին չի ճանաչել, և տեսնելով, որ քարեր են նետում նաև <<Զ.Սարկավագ>> փողոցի ուղղությամբ, հեռացել է:
Վկա Ն.Առուստամյանն իր ցուցմունքը հաստատել է նաև ընդհանուր իրավասության դատարանի դատաքննության ժամանակ:
Վկա Ռայա Համբարձումի Խաչատրյանի նախաքննական ցուցմունքի համաձայն` բնակվում է <<Զաքարիա Սարկավագ>> փողոցի թիվ 77 տանը, որի դիմաց է գտնվում իր համադասարանցի Գագիկ Ավետիսյանի որդիներ Արմեն և Գոռ Ավետիսյաններին պատկանող <<Խաչմերուկ մարկետ>> խանութը: 2009 թվականի մարտի 19-ին, ժամը մոտավորապես 24-ի սահմաններում, երբ գտնվել է տանը, դրսից լսել է ապակիների կոտրվելու ձայներ: Տան հյուրասենյակի պատուհանից նայել ու տեսել է, որ <<Խաչմերուկ մարկետ>> խանութի առջև կռիվ է, որին մասնակից մոտ 15 անձինք միմյանց քարերով հարվածում են, տալիս են հայհոյանքներ և գոռգոռում, քարերի հարվածներից կոտրվել են խանութի ապակիները: Կռվի մասնակիցներից ճանաչել է Գոռ Ավետիսյանին: Հաջորդ օրը խոսակցություններից տեղեկացել է, որ կռիվն առաջացել է ինչ-որ գողության պատճառով, որ վիճաբանության մասնակիցներից մեկը մահացել է ստացած մարմնական վնասվածքներից:
Վկա Ռ.Խաչատրյանը, ըստ էության, ընդհանուր իրավասության դատարանում պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքը:
Վկա Մարտիկ Խաչիկի Կոստանդյանի նախաքննական ցուցմունքի համաձայն` 19.03.2009թ., ժամը 2330-ի սահմաններում, երբ ինքն ու քրոջ որդին` Գոռ Ավետիսյանը գտնվել են վերջինիս ու նրա եղբայր Արմեն Ավետիսյանին պատկանող <<Խաչմերուկ մարկետ>> խանութում, ինքը հեռուստացույց է դիտել, իսկ Գոռը զբաղված է եղել առևտրով: Ժամը 2330-ի սահմաններում խանութ են մտել երկու երիտասարդներ: Նրանցից մեկը` մոտ 40 տարեկան, մյուսն ավելի երիտասարդ է եղել, և նրանց քայլվածքից հասկացել է, որ հարբած են: Երբ Գոռ Ավետիսյանը ավելի տարեցի հետ առևտրով է զբաղված եղել, տեսել է, որ երիտասարդը Գոռից գաղտնի վաճառասեղանի վրայից մի քանի կրակայրիչներ է դրել իր գրպանը, որոնցից մեկ հատը մեկնել է Գոռին` ստանալու արժեքը: Հարցրել է, թե ինչու է միայն մեկը ցույց տալիս, և պահանջել է` մնացածն էլ գրպանից հանել: Այդ երիտասարդը գրպանից հանել է մոտ 4-5 կրակայրիչներ, և հայտնել, որ դրանք իրենն են: Ինքն ասել է, որ տեսել է, թե նա ինչպես է դրանք լցնում գրպանը: Դա լսելով` Գոռը բարկացել ու ասել է, որ նրանց ապրանք չի վաճառի, և պահանջել է, որ նրանք հեռանան: Երիտասարդը դուրս չի եկել, որի պատճառով Գ.Ավետիսյանը դուրս է եկել վաճառասեղանի հետևից, բռնել երիտասարդի ուսից և նրան դուրս է հրել, սակայն վերջինս սկսել է գոռգոռալ: Գոռ Ավետիսյանի և այդ երիտասարդի միջև քաշքշուկ է սկսվել: Երիտասարդները դուրս են եկել խանութից, և տեսել է, որ նրանցից մեկը, որի անունը հետագայում իմացել է, որ Աշոտ է, հեռախոսով խոսում է: Մոտ 5 րոպե անց խանութի մոտ հավաքվել են երիտասարդների մոտ 20 ընկերները, ինչպես նաև Արմեն Ավետիսյանը: Քիչ անց հավաքված տղաները սկսել են քաշքշել ու հարվածել Արմեն և Գոռ Ավետիսյաններին: Այդ պահին, երբ ինքը դուրս է եկել խանութից, Աշոտը հարվածել է իր դեմքին, որից ինքը վայր է ընկել, իսկ դրանից հետո ինչ-որ երիտասարդ տղա իրեն տարել է ներս և նստեցրել աթոռին, որից հետո կռիվը չի տեսել, սակայն լսվել են հայհոյանքների, կռվի ձայներ: Մոտ հինգ րոպե անց սկսել են քարերով հարվածել խանութի ապակիներին, կոտրել դրանք, որից հետո հեռացել են:
Վկա Մարտիկ Կոստանդյանը ընդհանուր իրավասության դատարանում պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքները:
Վկա Արմեն Գագիկի Ավետիսյանի նախաքննական ցուցմունքի համաձայն` 19.03.2009թ., ժամը 2330-ի սահմաններում, երբ ինքը հորը պատկանող <<Հունդայի տուքսոն>> մակնիշի 17 ՕՏ 165 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով վերադառնալիս է եղել դեպի իրենց պատկանող <<Խաչմերուկ մարկետ>> խանութի կողմը, զանգահարել է եղբայրը` Գոռ Ավետիսյանը, որն այդ ժամանակ գտնվել է խանութում և ասել է. <<Արի խանութ, սրանք հավաքվում են>>: Հասկացել է, որ ինչ-որ վատ բան է կատարվում, շտապել է խանութ: Տեղ հասնելով` տեսել է, որ խանութի առջև մոտ 20 հոգի երիտասարդ, անծանոթ տղաներ են հավաքվել, որոնք աղմկել, հայհոյանքներ են տվել Գոռի և քեռու` Մարտիկ Կոստանդյանի հասցեին: Իջնելով ավտոմեքենայից, հարցրել է թե ինչ է կատարվում, սակայն նույն պահին հարված է ստացել իր գլխին` ձախ հոնքից քիչ վերև, որի արդյունքում աչքերի առջև մթնել է, բռնել է գլուխն ու կռացել: Հիշում է, որ հարվածի պահին իր մոտակայքում, մոտ 5 մետրի վրա մարդ չի եղել: Գիտակցության կորուստ չի ունեցել, լսել է, թե ինչպես են կոտրվում իրենց խանութի ապակիները: Երբ այդ մարդիկ հեռացել են, տեսել է, որ խանութի ապակիները կոտրված են, իր դեմքն արյունոտված է, վնասվածքներ են ստացել նաև Գոռն ու քեռին: Եղբորից իմացել է, որ վիճաբանությունը կրակայրիչների գողության շուրջ է առաջացել:
Ընդհանուր իրավասության դատարանում վկա Արմեն Ավետիսյանն, օգտվելով ՀՀ Սահմանադրության 22-րդ հոդվածով սահմանված իր իրավունքից, հրաժարվել է եղբոր` Գոռ Գագիկի Ավետիսյանի դեմ ցուցմունք տալուց:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 981-րդ և 983-րդ հոդվածներով նախատեսված կարգով պաշտպանական միջոցներ կիրառված վկաներ Պողոս Պետրոսի Մուկուչյանի և Պարսամ Հայկազի Կարապետյանի ցուցմունքներով:
Վկա Պողոս Պետրոսի Մուկուչյանի ցուցմունքի համաձայն` 19.03.2009թ., ժամը 2330-ի սահամաններում, պատահական անցնելով Երևան քաղաքի <<Ծարավ Աղբյուր>> և <<Զաքարիա Սարկավագ>> փողոցների խաչմերուկի մոտով, տեսել է, թե ինչպես է Գոռ Ավետիսյանն այլ անձանց հետ միասին քարերով կռվում մի խումբ անծանոթ երիտասարդների հետ, որի ընթացքում Գոռ Ավետիսյանի նետած քարերից մեկը կպել է նրանց դեմ կռվող տղաներից մեկի գլխին, որից վերջինս վայր է ընկել գետնին ու մինչև վիճաբանության ավարտը մնացել է ընկած: Վիճաբանության վերջում Գ.Ավետիսյանն ասել է. <<Ձեր մեռելին տարեք, ձեր մեռելը մեզ պետք չի>>, որից հետո իրեն պատկանող <<Վոլցվագեն-Գոլֆ>> մակնիշի ավտոմեքենայով պտույտ է կատարել սպիտակ գույնի <<Նիվա>> մակնիշի ավտոմեքենայի շուրջը և հեռացել: Երբ Գ.Ավետիսյանի հետ կռվողները հեռացել են իրենց ավտոմեքենաներով, վերադարձել է, ու իջնելով իր ավտոմեքենայից` ասել է. <<Այ սենց են քարով խփում, թող էթան իրենց մեռելին տիրություն անեն>>: /Վկա Պ.Մուկուչյանի ցուցմունքն առանձնացված է քրեական գործից:/
Վկա Պարսամ Հայկազի Կարապետյանի ցուցմունքի համաձայն` 2009 թվականի մարտի 19-ին, ժամը 2330-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի <<Զաքարիա Սարկավագ>> և <<Ծարավ Աղբյուր>> փողոցների խաչմերուկի մոտ տեսել է, որ խաչմերուկի վրա թեքությամբ կանգնած է <<Նիվա>> մակնիշի, սպիտակ գույնի ավտոմեքենա, իսկ մոտ 10 երիտասարդ տղաներ վիճաբանել են այդտեղ գտնվող <<Խաչմերուկ մարկետ>> խանութի տեր Գոռ Ավետիսյանի և այլ տղաների հետ: Վիճաբանության ընթացքում երկու կողմերից իրար վրա քարեր են նետել, լսվել են գոռգոռոցներ ու հայհոյանքներ: Վիճաբանությունը տևել է մոտ 15 րոպե: Տեսել է, որ երիտասարդներից մեկն ընկած է <<Խաչմերուկ մարկետ>> խանութի առջև: Վիճաբանության ավարտին Գոռ Ավետիսյանն ասել է. <<Արա եկեք ձեր մեռելին տարեք, մեզ պետք չի>>, որից հետո, ազդանշան տալով` իր մեքենայով պտույտներ է կատարել ընկած երիտասարդին ավտոմեքենայի մոտ տանողների և <<Նիվա>> մեքենայի շուրջը, այնուհետև, հեռացել <<Սարկավագ>> փողոցով դեպի վերև, իսկ այնտեղից անմիջապես վերադառնալուց հետո, իջնելով մեքենայից ասել է. <<այ սենց են քարով խփում>>: /Վկա Պ.Կարապետյանի ցուցմունքն առանձնացված է քրեական գործից:/
Նշված երկու վկաների` Պողոս Մուկուչյանի և Պարսամ Կարապետյանի կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքները ընդհանուր իրավասության դատարանը հետազոտել է դռնփակ դատաքննությամբ` ամբաստանյալների, նրանց պաշտպանների և տուժողի իրավահաջորդի ներկայացուցչի բացակայությամբ` հրապարակելով նրանց ցուցմունքները, քանզի նրանք, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 9813-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջներին համապատասխան` գրավոր հաստատել են նախաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքները:
Նշված պաշտպանվող վկաների ցուցմունքները լրացնում են վերը շարադրված մյուս ապացույցներով հաստատված հանգամանքները:
Ստուգելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները` յուրաքանչյուր ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները ստուգելու միջոցով, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանը դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել է հասարակական կարգը, և արտահայտելով բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք հասարակության` անցորդների, հարակից բնակելի տների բնակիչների նկատմամբ, շուրջ 15 րոպե տևողությամբ կատարել է խուլիգանություն, որի ընթացքում տվել է հայհոյանքներ, իր խուլիգանական գործողությունները զուգորդել ուրիշի գույքը ոչնչացնելով, և անձանց նկատմամբ բռնություն գործադրելով` գետնից վերցրած քարերը որպես զենք գործադրելով` նետել է խանութի մոտ հավաքված անձանց վրա, որի արդյունքում նետած քարերով կոտրել է <<Խաչմերուկ-մարկետ>> խանութի 61.000/վաթսունմեկ հազար/ ՀՀ դրամ արժողությամբ պատուհանի ապակիները, այսինքն` կատարել է արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
Նախաքննության մարմինը և ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանի արարքը գնահատելիս պահպանել են ապացույցների գնահատման վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջները, ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված արարքը կատարելը և նրա մեղքը հիմնավորվում են քրեական գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
Այս կապակցությամբ ամբաստանյալ Ա.Հովակիմյանի պաշտպան Կ.Մկրտումյանի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունները ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ, 105-րդ, 127-րդ, 353-րդ, 358-րդ, 360-րդ հոդվածների պահանջների խախտումների վերաբերյալ, անհիմն են, չեն բխում քրեական գործի նյութերից:
Քրեկան գործով ձեռք բերված ապացույցների ստուգմամբ` յուրաքանչյուր ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները ստուգելու միջոցով, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Գոռ Ավետիսյանը դիտավորությամբ Աշոտ Հովհաննիսյանի առողջությանը պատճառել է ծանր վնաս` անզգուշությամբ առաջացնելով վերջինիս մահը:
Նախաքննության մարմինը և ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալ Գոռ Ավետիսյանի արարքը գնահատելիս պահպանել են ապացույցների գնահատման վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջները, ամբաստանյալ Գոռ Ավետիսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով նախատեսված արարքը կատարելը և նրա մեղքը հիմնավորվում են քրեական գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
Այս կապակցությամբ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալ Գոռ Ավետիսյանի և նրա պաշտպաններ Ա.Աթարբեկյանի, Վ.Գևորգյանի միասնական վերաքննիչ բողոքի առանցքային պատճառաբանությունն առ այն, որ քրեական գործով ձեռք չի բերվել և չկա կոնկրետ ապացույց, որ Գոռ Ավետիսյանի նետած քարը կպել է Աշոտ Հովհաննիսյանին, որ գործով հարցաքննված բազմաթիվ վկաներ, այդ թվում` դատակոչված և դատարանում մեկ անգամ ևս հարցաքննված բոլոր վկաները` առանց վերապահումների, պատասխանելով մեղադրողի, տուժողի իրավահաջորդի ներկայացուցչի, դատական նիստը նախագահող դատավորի և պաշտպանների կողմից բազմիցս առաջադրված ուղիղ հարցերին, մեկ մարդու նման տվել են ուղիղ պատասխաններ` չեն տեսել, որ Գոռ Ավետիսյանի նետած քարը կպնի Աշոտ Հովհաննիսյանին, որից վերջինս, մարմնական վնաս ստանալով` վայր ընկնի, թերևս միակ ապացույցն անուն, ազգանուն, հայրանունը փոխած Պողոս Պետրոսի Մուկուչյանի ուղղակի և Պարսամ Հայկազի Կարապետյանի անուղղակի ցուցմունքն է, որը դատարանը դիտել է որպես Գոռ Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորող ապացույց, գտնում է, որ անհիմն է, հետևանք` ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության` ապացույցների կանոնակարգմանը նվիրված նորմերի միակողմանի մեկնաբանության հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալներ, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ:
<<Իրավական ակտերի մասին>> ՀՀ օրենքի 45-րդ հոդվածի 10-րդ կետի 2-րդ պարբերության համաձայն` այն պայմանների թվարկման ժամանակ, երբ բոլոր թվարկված պայմաններից բավական է միայն մեկի առկայությունը, չի կարող կիրառվել <<և>> կամ <<ու>> շաղկապը, կամ դրանք չեն կարող բաժանվել ստորակետով կամ կետադրական այլ նշանով: Այս դեպքում պետք է կիրառվի <<կամ>> շաղկապը, նույն կետի 6-րդ պարբերության համաձայն` եթե իրավական ակտում նշված նորմի կիրառումը պայմանավորված է <<կամ>> շաղկապով բաժանված պայմաններով, ապա այդ նորմի կիրառման համար բավական է թվարկված պայմաններից առնվազն մեկի առկայությունը, նույն կետի 10-րդ պարբերության համաձայն` եթե իրավական ակտում նշված նորմի կիրառումը պայմանավորված է <<ինչպես նաև>> բառերով բաժանված պայմաններով, ապա <<ինչպես նաև>> բառերից հետո շարադրված պայմանները համարվում են նախկին պայմանների հետ չկապված պայմաններ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1. դեպքը և հանգամանքները/կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը ևա յլն/.
2. կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3. հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4. անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կաատրելու մեջ.
5. քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6. այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով:
ՀՀ քրեական դատավարության վերը նշված հոդվածների, <<Իրավական ակտերի մասին>> ՀՀ օրենքի վերը նշված իրավադրույթների բովանդակային վերլուծությունից հետևում է, որ քրեական գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները դա, ըստ էության, հանցագործության հատկանիշների փաստացի համակցությունն է, այն տարրերի համակցությունը, որոնք բնութագրում են տվյալ հանցագործության հատկանիշները, այսինքն` տվյալ հանցագործության հանցակազմը` օբյեկտը, օբյեկտիվ կողմը, սուբյեկտը, սուբյեկտիվ կողմը, այդ տարրերից յուրաքանչյուրի ենթատարրերը: Այսինքն, քրեական գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց պարտադիր չէ, որ միաժամանակ, սպառիչ կերպով բնութագրի հանցակազմի բոլոր տարրերը, այդպիսիք, գործնականում, շատ չեն էլ լինում: Նման ապացույցներ, որոնք գործնականում բնութագրեն հանցակազմի բոլոր հատկանիշները միաժամանակ, դրանք դեպքին ուղղակի ականատես անձանց/վկաներ, տուժողներ, մեղադրյալներ, ամբաստանյալներ, եթե վերջին երկուսը դեպքի վերաբերյալ ճիշտ ցուցմունքներ են տալիս/ ցուցմունքներն են, այսինքն` անձնային ապացույցները: Քրեական գործով ձեռք բերված մնացած բոլոր ապացույցները բնութագրում են միայն հանցակազմի այս կամ այն տարրը, այս կամ այն տարրի ենթատարրը/հանցագործության կատարման վայր, ժամանակ, եղանակ, գործիք, մեղքի ձև, դիտավորության ուղղվածություն, հանցագործության հետևանքներ, պատճառված վնասի չափ և այլն/:
Այս առումով, վերաքննիչ քրեական դատարանը հիմնավոր չի համարում վերաքննիչ բողոքի այն փաստարկները, որ դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում հետազոտված ապացույցներին, և այդ կապակցությամբ պաշտպանի կողմից քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներին տրված գնահատականները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
Այս դեպքում վերաքննիչ բողոքի հեղինակները նույնացրել են քրեական գործով <<ապացույց>> հասկացությունը դրա կոնկրետ տեսակների` <<ուղղակի>> և <<անուղղակի>> ապացույցների հետ: Այդ հանգամանքը պարզ երևում է, մասնավորապես, վերաքննիչ բողոքի այն հատվածներում, որտեղ վերաքննիչ բողոքի հեղինակները, մի կողմից, ասում են, որ քրեական գործով ձեռք չի բերվել և չկա կոնկրետ ապացույց, որ Գոռ Ավետիսյանի նետած քարը կպել է Աշոտ Հովհաննիսյանին, իսկ դրանից անմիջապես հետո, նշել են` <<թերևս միակ ապացույցը դա Պողոս Պետրոսի Մուկուչյանի ուղղակի և Պարսամ Հայկազի Կարապետյանի անուղղակի ցուցմունքն է, որը դատարանը դիտել է որպես Գոռ Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորող ապացույց…>>:
Վերաքննիչ բողոքի հեղինակները փորձել են նաև նշված երկու վկաների` Պողոս Պետրոսի Մուկուչյանի և Պարսամ Հայկազի Կարապետյանի ցուցմունքները, ինչպես նաև` Պողոս Պետրոսի Մուկուչյանի մասնակցությամբ <<Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին>> արձանագրությունը ճանաչել որպես ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջների խախտմամբ ձեռք բերված, ինչպես նաև` <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> Եվրոպական Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածով ամրագրված արդար դատաքննության, նշված հոդվածին կոնկրետ գործերով Մարդու իրավունքների Եվրոպական դատարանի տված իրավական մեկնաբանություններին հակասող:
Վերաքննիչ բողոքի հեղինակները իրենց վերոհիշյալ պնդումներում ելնում են այն հանգամանքից, որ սույն քրեական գործով վկաներ Պողոս Պետրոսի Մուկուչյանի և Պարսամ Հայկազի Կարապետյանի նկատմամբ, նկատի առնելով նրանց ցուցմունքների բացառիկ կարևորությունը, և այն, որ այդ ցուցմունքները հրապարակային տալու դեպքում նրանց, նրանց ընտանիքի անդամների, մերձավոր ազգականի, մերձավորի կյանքը, առողջությունը, գույքը կարող են դրվել վտանգի տակ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 981-րդ, 983-րդ հոդվածների կարգով ձեռք են առնվել անվտանգության միջոցներ, նրանց ցուցմունքներն ընդհանուր իրավասության դատարանը հետազոտել է դռնփակ դատական նիստում` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 9813-րդ հոդվածի 4-րդ մասի հիմքով:
Այս առնչությամբ ամբաստանյալ Գոռ Ավետիսյանի մասով բերված վերաքննիչ բողոքի հեղինակները <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> Եվրոպական Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածով ամրագրված արդար դատաքննության իրավադրույթներին, նշված հոդվածին` կոնկրետ գործերով Մարդու իրավունքների Եվրոպական դատարանի տված իրավական մեկնաբանություններին հակասող են համարում այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Գոռ Ավետիսյանը առերես չի հարցաքննվել իր դեմ ցուցմունք տված վկաներ Պողոս Մուկուչյանի և Պարսամ Կարապետյանի հետ, իսկ այդ ցուցմունքները դրվել են ամբաստանյալ Գոռ Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքի հիմքում:
Այդ առնչությամբ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը հայտնում է հետևյալ դիրքորոշումը.
<<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> Եվրոպական Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ մասի d կետի համաձայն` քրեական հանցագործություն կատարելու մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր ոք ունի առնվազն հետևյալ իրավունքները`… հարցաքննելու իր դեմ ցուցմունք տվող վկաներին կամ իրավունք ունենալու, որ այդ վկաները ենթարկվեն հարցաքննության, և իրավունք ունենալու իր վկաներին կանչելու ու հարցաքննելու նույն պայմաններով, ինչ իր դեմ ցուցմունք տված վկաները:
Նույնաբովանդակ նորմ է ամրագրված Մարդու հիմնարար իրավունքների վերաբերյալ մեկ այլ միջազգային-իրավական ակտում` 1966թ. <<Քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքների մասին>> Միջազգային դաշնագրում:
1966թ. <<Քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքների մասին>> Միջազգային դաշնագրի 14-րդ հոդվածի 3-րդ մասի <<e>> կետի համաձայն` յուրաքանչյուր ոք իրեն ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի քննության ժամանակ ունի առնվազն հետևյալ երաշխիքների իրավունքը` լիակատար հավասարության հիման վրա …հարցաքննել իր դեմ ցուցմունք տվող վկաներին կամ իրավունք ունենալ, որ այդ վկաները հարցաքննվեն, և կանչել ու հարցաքննել իր օգտին ցուցմունք տվող վկաներին` նույն պայմաններով, ինչ առկա են իր դեմ ցուցմունք տվող վկաների համար:
<<Իրավական ակտերի մասին>> ՀՀ օրենքի 86-րդ հոդվածի /Իրավական ակտերի մեկնաբանումը/ 1-ին մասի համաձայն` իրավական ակտը մեկնաբանվում է դրանում պարունակվող բառերի և արտահայտությունների տառացի նշանակությամբ` հաշվի առնելով օրենքի պահանջները:
Իրավական ակտի մեկնաբանությամբ չպետք է փոփոխվի դրա իմաստը:
<<Իրավական ակտերի մասին>> ՀՀ օրենքի 45-րդ հոդվածի 10-րդ կետի 2-րդ պարբերության, 86-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների համատեքստում քննության առնելով <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> Եվրոպական Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ մասի <<d>> կետի և 1966թ. <<Քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքների մասին>> Միջազգային դաշնագրի 14-րդ հոդվածի 3-րդ մասի <<e>> կետի իրավադրույթները` ամբաստանյալի իր դեմ ցուցմունք տվող վկաների առերես հարցաքննության սահմանների առումով, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ նշված իրավական ակտերի նշված հոդվածներում <<կամ>> շաղկապի առկայությունը նշանակում է, որ այդ իրավունքը կարող է իրականացվել հետևյալ երկու եղանակներից որևէ մեկի իրագործմամբ.
1. Ամբաստանյալը ինքն է անձամբ /կամ պաշտպանի հետ/ առերես հարցաքննում իր դեմ ցուցմունք տված վկաներին.
2. Ամբաստանյալը ինքն անձամբ չի հարցաքննում իր դեմ ցուցմունք տվող վկաներին, սակայն <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> Եվրոպական Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ մասի <<d>> կետի և <<Քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքների մասին>> Միջազգային դաշնագրի 14-րդ հոդվածի 3-րդ մասի <<e>> կետի` <<կամ իրավունք ունենալու, որ այդ վկաները ենթարկվեն հարցաքննության>>, <<կամ իրավունք ունենալ, որ այդ վկաները հարցաքննվեն>>, իրավադրույթների ուժով` այդ վկաները ենթարկվում են հարցաքննության, սակայն ոչ իր կողմից, այլ, բնականաբար, վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից:
Այս կապակցությամբ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը արձանագրում է, որ եթե ամբաստանյալի` իր դեմ վկայող անձանց անձամբ իր կողմից հարցաքննելու իրավունքը լինի անսահմանափակ, ապա այդ դեպքում գործնականում անկիրառելի են դառնում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ գլխով /Քրեական դատավարությանը մասնակցող անձանց պաշտպանությունը/ ամրագրված բազմաթիվ իրավադրույթներ:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը նաև գտնում է, որ որևէ հակասություն չկա քրեական գործով վկաներ Պողոս Մուկուչյանի և Հայկազ Կարապետյանի ցուցմունքների ձեռքբերման, դրանց հետազոտման, օգտագործման դատավարական եղանակների և <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> Եվրոպական Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի, նշված հոդվածին կոնկրետ գործերով Մարդու իրավունքների Եվրոպական դատարանի տված մեկնաբանությունների միջև:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ գլխով ամրագրված իրավադրույթները /Քրեական դատավարությանը մասնակցող անձանց պաշտպանությունը/ նպատակ ունեն ապահովելու ցանկացած անձի` ով կարող է հանցագործությունը բացահայտելու, այն կատարող անձին հայտնաբերելու համար նշանակություն ունեցող տվյալներ հաղորդել, ինչպես նաև` նրա ընտանիքի անդամի, մերձավոր ազգականի, մերձավորի կյանքը, առողջությունը, գույքը, իրավունքները և օրինական շահերը պաշտպանելու այդ կապակցությամբ սպառնացող վտանգից, որն էլ վերջին հաշվով նպատակաուղղված է հանցագործությունների ամբողջական, լիարժեք բացահայտմանը, հանցանք կատարած անձանց հայտնաբերմանը, և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածով ամրագրված խնդիրների իրագործմանը` հանցագործությունից անձի, հասարակության և պետության պաշտպանությանը, հանցանք կատարած անձանց քրեական պատասխանատվության ենթարկելու անխուսափելիության սկզբունքի իրագործմանը:
Ամբաստանյալ Արմեն Իշխանի Հովակիմյանի պաշտպան Կ.Մկրտումյանը վերաքննիչ բողոքում խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 23.04.2010թ. դատավճիռը, նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մաով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխել, կայացնել նոր դատական ակտ, նրան մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և կայացնել արդարացի դատավճիռ:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանում հիմնավորելով իր վերաքննիչ բողոքը, ամբաստանյալ Ա.Հովակիմյանի պաշտպան Կ.Մկրտումյանը հրաժարվել է վերաքննիչ բողոքի պահանջից` Արմեն Հովակիմյանի արարքը վերաորակելու մասով, հայտնել, որ վերջինս իրեն մեղավոր է ճանաչում, զղջում է կատարածի համար, խնդրել է կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ կամ 64-րդ հոդվածը և հաշվի առնելով մեղմացնող հանգամանքները` մեղմ պատիժ նշանակել: Ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանը միանալով պաշտպանին` հայտնել է, որ իրեն մեղավոր է ճանաչում, զղջում է կատարածի համար, խնդրել է կիրառել նշված հոդվածները:
Ամբաստանյալ Գ.Ավետիսյանը, նրա պաշտպաններ Ա.Աթարբեկյանը և Վ.Գևորգյանը, միասնական վերաքննիչ բողոքով խնդրել են Գ.Ավետիսյանի նկատմամբ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով հանցակազմի բացակայության հիմքով, կարճել գործի վարույթը և դադարեցնել քրեական հետապնդումը, դատարան հրավիրել և հարցաքննել չդատակոչված վկաներ Վարուժան Աղվանի Շահբազյանին և Սոնյա Հովհաննեսի Հովհաննիսյանին, որպես ապացույց ճանաչել և քրեական գործին կցել Վարուժան Աղվանի Շահբազյանի 22.03.2009թ. որպես վկա հարցաքննության արձանագրության քսերոպատճենը, որպես ապացույց ճանաչել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 03.04.2009թ. որոշումը` հեռախոսային խոսակցությունները գաղտնալսելու և ձայնագրառում կատարելու թույլտվուոյուն ստանալու միջնորդությունը բավարարելու մասին, 29.04.2009թ. ՀՀ ոստիկանության Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի պետ Գ.Վարդանյանին հասցեագրված քննչական հանձնարարությունը` կապվավ թիվ 091042019 քրեական գործի քննության շրջանակներում կատարված հանցագործությանը վերաբերող գաղտնալսման հաղորդումներով հեռախոսային խոսակցություններում առկա տվյալների հետ, 20.06.2009թ. ՀՀ ոստիկանության Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի պետի կողմից ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության պետին հասցեագրված գրությունը, կապված` թիվ 091042019 քրեական գործով 442 թերթից բաղկացած հեռախոսային խոսակցությունների գաղտնալսումներն ուղարկելու և ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչությունում դրանք ստանալու կապացությամբ:
Եթե դատարանը կգա այն եզրահանգման, որ Գոռ Գագիկի Ավետիսյանի արարքում հանցակազմ կա, ապա հաշվի առնելով նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքերը և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, վերոնշյալ բոլոր փաստական տվյալները, դատարանում հետազոտված բոլոր ապացույցները` Գոռ Գագիկի Ավետիսյանի նկատմամբ նշանակել նվազագույն` համաչափ մեղմ պատիժ:
Քննության առնելով վերաքննիչ բողոքի այն մասը, որով նրանք պահանջում են կանչել և հարցաքննել չդատակոչված վկաներ Վարուժան Աղվանի Շահբազյանին և Սոնյա Հովհաննեսի Հովհաննիսյանին, որպես ապացույց ճանաչել և քրեական գործին կցել Վարուժան Աղվանի Շահբազյանի 22.03.2009թ. որպես վկա հարցաքննության արձանագրության քսերոպատճենը, ինչպես նաև որպես ապացույց ճանաչել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 03.04.2009թ. որոշումը` հեռախոսային խոսակցությունները գաղտնալսելու և ձայնագրառում կատարելու թույլտվուոյուն ստանալու միջնորդությունը բավարարելու մասին, 29.04.2009թ. ՀՀ ոստիկանության Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի պետ Գ.Վարդանյանին հասցեագրված քննչական հանձնարարությունը` կապված թիվ 091042019 քրեական գործի քննության շրջանակներում կատարված հանցագործությանը վերաբերող գաղտնալսման հաղորդումներով հեռախոսային խոսակցություններում առկա տվյալների հետ, 20.06.2009թ. ՀՀ ոստիկանության Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի պետի կողմից ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչության պետին հասցեագրված գրությունը, կապված` թիվ 091042019 քրեական գործով 442 թերթից բաղկացած հեռախոսային խոսակցությունների գաղտնալսումներն ուղարկելու և ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ ՀԿԳ քննության վարչությունում դրանք ստանալու կապացությամբ, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ այդ միջնորդությունները պետք է մերժել, քանի որ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանին հնարավորություն են տալիս համապատասխան եզրահանգման հանգելու:
Քննության առնելով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 23.04.2010թ. դատավճռով ամբաստանյալներ Գ.Ավետիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով նշանակված պատիժը` ազատազրկում 7/յոթ/ տարի ժամկետով և Ա.Հովակիմյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նշանակված պատիժը` ազատազրկում 4/չորս/ տարի ժամկետով, մեղմացնելու վերաբերյալ վերաքննիչ բողոքների փաստարկները, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից լիարժեք չեն պահպանվել ՀՀ քրեական օրենսդրության ընդհանուր մասով ամրագրված պատժի նշանակումը կանոնակարգող իրավադրույթները` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը` ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար, ինչ պատիժ պետք է նշանակվի նրա նկատմամբ, ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը:
Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներով:
Մասնավորապես, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարման համար պատիժ է նախատեսված ազատազրկում` հինգից տաս տարի ժամկետով, այս հանցագործությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջի ուժով` համարվում է ծանր:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալ Գ.Ավետիսյանի նկատմամբ նշված հոդվածով պատիժ է նշանակել` ազատազրկում 7/յոթ/ տարի ժամկետով:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալ Գ.Ավետիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս որպես քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտել այն, որ նա նախկինում ոչնչով արատավորված, դատված չի եղել, խնամքին է 2007 թվականին ծնված երեխան:
Ամբաստանյալ Գ.Ավետիսյանի քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող այլ հանգամանքներ ընդհանուր իրավասության դատարանը չի արձանագրել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը ամբաստանյալ Գ.Ավետիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, որպես քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք, հաշվի է առնում քրեական գործի կոնկրետ հանգամանքները, այն, որ վիճաբանությունը ծագել է ամբաստանյալին պատկանող խանութում, գիշերվա կեսին, նաև հանցագործության կատարման շարժառիթը` խանութում գնումներ կատարելու ընթացքում ծագած վիճաբանությունը:
Որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք հաշվի է առնում ՀՀ քրեական օրենսգրգի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 7-րդ կետով նշված հանգամանը` տուժողի վարքագծի հակաօրինականությունը կամ հակաբարոյականությունը, որով պայմանավորվել է հանցագործությունը` տուժող Ա.Հովհաննիսյանի կողմից վաճառող Գ.Ավետիսյանից թաքուն կրակայրիչները վերցնելն է եղել վեճի, ապա նաև հանցագործության առիթը:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը հաշվի է առնում նաև այն հանգամանքը, որ դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 100/ՀՁ/Լ եզրակացության համաձայն` եթե դեպքից անմիջապես հետո Ա. Հովհաննիսյանին ցուցաբերվեր համապատասխան բուժօգնություն …, ապա, ամենայն հնարավորությամբ հնարավոր կլիներ փրկել Ա.Հովհաննիսյանի կյանքը:
Քննության առնելով վերը նշված բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, այն է` ամբաստանյալ Գ.Ավետիսյանի կատարած հանցանքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, անձը բնութագրող, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գ.Ավետիսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պետք է մեղմացնել:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Ա.Հովակիմյանի կատարած հանցանքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, անձը բնութագրող, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա.Հովակիմյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ մեղմացնելը կարող է ապահովել պատժի նպատակների իրականացումը` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելու դեպքում կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսվածն է այդ հոդվածով, կամ չկիրառել որպես պարտադիր նախատեսված լրացուցիչ պատիժ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` բացառիկ կարող են ճանաչվել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 1-ին մասի բովանդակային վերլուծությունից հետևում է, որ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար պարտադիր է հետևյալ երկու պայմաններից գոնե մեկի առկայությունը.
1. Հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը էականորեն նվազեցնող, հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայություն.
2. Խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելը:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների համատեքստում քննության առնելով սույն քրեական գործի հանգամանքները, արձանագրում է հետևյալը.
Ամբաստանյալ Ա.Հովակիմյանը նախկինում դատված չի եղել.
Ամբաստանյալ Ա. Հովակիմյանը խանութում ծագած վիճաբանության հետ որևէ առնչություն չի ունեցել, նա դեպքի վայր է գնացել` տեղեկանալով, որ Ա.Հովհաննիսյանը Քանաքեռ թաղամասում վիճաբանում է ինչ-որ մեկի հետ` վիճաբանությունը կանխելու նպատակով.
Դեպքի օրը` 2009 թվականի մարտի 19-ին, ինքն է օգնել տուժող Ա.Հովհաննիսյանին` մի քանի տղաների հետ միասին, նստեցնել Օ.Մնացականյանի ավտոմեքենան.
Հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերակատարում չի ունեցել.
Ամբաստանյալ Ա.Հովակիմյանի քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը չի արձանագրում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների համատեքստում վերը նշված բոլոր հանգամանքները իրենց համակցության մեջ, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը գնահատում է որպես բացառիկ, և հանգում է այն հետևության, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժ նշանակելով` հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակներին` այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև` կանխել հանցագործությունները: Քննության առնելով ամբաստանյալ Ա.Հովակիմյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը փոփոխելու վերաբերյալ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի խնդրանքը, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ այն պետք է մերժել, ամբաստանյալ Ա.Հովակիմյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը օրինական, հիմնավորված, պատճառաբանված է, համապատասխանում է նրա կատարած հանցանքի բնութին և հանրային վտանգավորության աստիճանին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 4-րդ կետի համաձայն` բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է` ...դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` գտնելով, որ դատավճռով նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով:
Քրեական գործի քննության նախորդ փուլերի ընթացքում ամբաստանյալների կատարած արարքների քրեաիրավական գնահատման առումով նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ թույլ չեն տրվել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3761-րդ, 385-րդ, 386-րդ, 390-րդ, 391-րդ, 393-395-րդ, 399-րդ, 402-րդ և 418-րդ հոդվածներով`ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Ամբաստանյալ Արմեն Հովակիմյանի շահերի պաշտպան Կամսար Մկրտումյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
Ամբաստանյալ Գոռ Ավետիսյանի, նրա շահերի պաշտպաններ Արթուր Աթարբեկյանի և Վաղարշակ Գևորգյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2010 թվականի ապրիլի 23-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արմեն Իշխանի Հովակիմյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և Գոռ Գագիկի Ավետիսյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով, պատժի մասով բեկանել և փոփոխել։
Ամբաստանյալ Արմեն Իշխանի Հովակիմյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտել ազատազրկման 1/մեկ/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամանակով, որը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Ամբաստանյալ Գոռ Գագիկի Ավետիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 14-րդ կետով և դատապարտել ազատազրկման 6/վեց/ տարի ժամկետով, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում։


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ