ԵԱՔԴ /0150/01/09







ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՐԱԲԿԻՐ ԵՎ ՔԱՆԱՔԵՌ-ԶԵՅԹՈՒՆ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

«3» դեկտեմբերի 2009թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը (այսուհետ` Դատարան)

Նախագահող դատավոր Մ.Պապոյան
դատական նիստերի քարտուղար Ռ.Ավետյան
մեղադրող Ա.Աղայան
տուժող Լ.Քերոբյան
պաշտպան Կ.Մանուչարյան

դռնբաց դատական նիստում` արագացված դատական քննության կարգով, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Աշոտ Մերուժանի Սահակյանի` ծնված 1981 թվականի օգոստոսի 22-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատապարտված, չի աշխատում, հաշվառված է Երևան քաղաքի Չարենցի փողոցի 27ա շենքի 3-րդ բնակարանում: Մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, արգելանքի տակ է 2009 թվականի օգոստոսի 27-ից:
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2009 թվականի օգոստոսի 27-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ռ.Համբարձումյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 14127609 քրեական գործը:
2009 թվականի օգոստոսի 28-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ռ.Համբարձումյանի որոշմամբ Աշոտ Մերուժանի Սահակյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով:
2009 թվականի հոկտեմբերի 14-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ռ.Համբարձումյանի որոշմամբ Աշոտ Մերուժանի Սահակյանի կողմից Երևան քաղաքի Հ.Հակոբյան 4 հասցեում կողոպուտ կատարելու մասով քրեական գործի մասը կարճվել է և այդ մասով քրեական հետապնդումը դադարեցվել` ապացույցների անբավարարության հիմքով:
2009 թվականի հոկտեմբերի 20-ին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ռ.Համբարձումյանի որոշմամբ Աշոտ Մերուժանի Սահակյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2009 թվականի հոկտեմբերի 23-ին Աշոտ Մերուժանի Սահակյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Դատարան:
Աշոտ Մերուժանի Սահակյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով` այն արարքի համար, որ նա 2009 թվականի օգոստոսի 27-ին` ժամը 16:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Կոմիտաս 48 հասցեում տեղակայված բնակելի շենքի մոտ Լիլիթ Քերոբյանի պարանոցից բացահայտ հափշտակել է 150.500 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկե շղթան` իր ոսկե կախազարդով և դիմել փախուստի, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներում չի կարողացել հանցագործությունն ավարտին հասցնել, քանի որ բռնվել է նշված տարածքում ծառայություն իրականացնող ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի ՊՊԾ աշխատակիցների կողմից:
2. Արագացված դատական քննություն.
Մինչ դատաքննությունն սկսելն ամբաստանյալ Աշոտ Մերուժանի Սահակյանը միջնորդեց դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով և հայտնեց, որ միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, խորհրդակցել է իր պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է մեղադրանքի հետ:
Դատարանը, համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3751-րդ և 3752-րդ հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին:
Դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, գտնում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Մերուժանի Սահակյանը կատարել է արարք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Դատարանը, ուսումնասիրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, մասնավորապես` ինքնախոստովանական ցուցմունքները, ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի պահանջագիրը, ծննդյան վկայականի պատճենը, եկավ հետևյալ եզրահանգման.
Աշոտ Սահակյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ են` ամուսնացած լինելը, ինքնախոստովանական ցուցմունքներ տալը և կատարածի համար զղջալը:
Աշոտ Սահակյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է խնամքին 14 տարին չլրացած երեխայի (Դավիթ Աշոտի Սահակյան` ծնված 2009 ապրիլի 14-ին) առկայությունը:
Աշոտ Սահակյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է նաև նախկինում արատավորված` դատապարտված չլինելը (նման իրավական դիրքորոշում է արտահայտել ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր` 2007 թվականի հունիսի 12-ի թիվ ՎԲ-124/07 որոշմամբ):
Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ Աշոտ Սահակյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Աշոտ Սահակյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանը, հաշվի առնելով Աշոտ Սահակյանի կատարած արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, նրան դրականորեն բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ Աշոտ Սահակյանի կողմից կատարած արարքի համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև ազատազրկման ձևով, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին հասնելու համար նրա նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի:
Դատարանը միաժամանակ հարկ է համարում անդրադառնալ ամբաստանյալ Աշոտ Սահակյանի պատժի չափի հարցին: Ամբաստանյալին մեղսագրվող հանցանքի համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից վեցհարյուրապատիկի չափով կամ կալանք` առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով կամ ազատազրկում` առավելագույնը երեք տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցափորձի համար ազատազրկման ձևով պատժի ժամկետը չի կարող գերազանցել ՀՀ քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի մասով որոշակի ժամկետով ազատազրկման ձևով նախատեսված պատժի առավելագույն ժամկետի երեք քառորդը: Այսինքն, ՀՀ քրեական օրենսգրքի ուժով տվյալ հանցագործության համար նախատեսված պատժի առավելագույն ժամկետը երկու տարի երեք ամիս ժամկետով ազատազրկումն է: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3753-րդ հադվածի 6-րդ մասի համաձայն՝ դատարանը արագացված կարգով դատական քննության արդյունքում մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս նշանակում է պատիժ, որը չի կարող գերազանցել կատարված հանցագործության համար նախատեսված առավել խիստ պատժի երկու երրորդը, իսկ եթե առավել խիստ պատժի երկու երրորդը փոքր է տվյալ հանցագործության համար նախատեսված առավել մեղմ պատժից, ապա առավել մեղմ պատիժը: Քանի որ տվյալ չավարտված հանցագործության համար նախատեսված պատժի առավելագույն ժամկետը ՀՀ քրեական օրենսգրքի ուժով երկու տարի երեք ամիս ժամկետով ազատազրկումն է, հետևաբար արագացված կարգ կիրառելու պայմաններում՝ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվող պատիժը չի կարող գերազանցել մեկ տարի վեց ամիս ժամկետով ազատազրկումը: Դատարանի նման եզրահանգումը պայմանավորված է նրանով, որ ոչ քրեական, ոչ քրեադատավարական օրենսդրությամբ արգելված կամ սահմանափակված չէ վկայակոչված քրեաիրավական և քրեադատավարական նորմերի միաժամանակյա կիրառությանը, ավելին` դրանց միջև չկա որևէ հակասություն: Այսինքն, երկու ինստիտուտներն էլ տվյալ իրավահարաբերությունում կիրառելի են: Հակառակ մեկնաբանության պարագայում չավարտված հանցագործություններով վկայակոչված ինստիտուտներից մեկը պետք է չգործի, ինչը չի բխում նաև ամբաստանյալի շահերից:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի համաձայն` մեղադրյալին կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվվում է ձերբակալելիu անձին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` մինչև դատավճռի oրինական ուժի մեջ մտնելը կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվակցվում է ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին` մեկ օրը հաշվելով մեկ օրվա դիմաց: Ամբաստանյալ Աշոտ Սահակյանի պատժի կրման սկիզբը պետք է հաշվել 2009 թվականի օգոստոսի 27-ից, քանի որ նա ձերբակալվել է այդ օրը, իսկ 2009 թվականի օգոստոսի 28-ին նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորումը:
Դատարանը գտնում է, որ Աշոտ Սահակյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ և 119-րդ հոդվածներով, գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` 2009 թվականի հոկտեմբերի 27-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Լիլիթ Քերոբյանին ի պահ հանձնված ոսկե շղթան և ոսկե կախազարդը պետք է վերադարձնել Լիլիթ Քերոբյանին` տվյալ դեպքում թողնել նրա տնօրինությանը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է այն հարցը, թե քաղաքացիական հայցն ենթակա է արդյոք բավարարման, ում օգտին և ինչ չափով: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3751-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն` եթե ամբաստանյալը քաղաքացիական հայցը չի ընդունում, դատարանը քաղաքացիական հայցերը թողնում է առանց քննության` քաղաքացիական հայցվորին բացատրելով քաղաքացիական դատավարության կարգով հայց ներկայացնելու նրա իրավունքը: Քանի որ ամբաստանյալ Աշոտ Սահակյանի կողմից դատական քննության ընթացքում Լիլիթ Քերոբյանի ներկայացրած քաղաքացիական հայցը չընդունվեց, ուստի վերը նշված իրավադրույթի ուժով այն պետք է թողնել առանց քննության: Քաղաքացիական հայցն առանց քննության թողնելու պարագայում Դատարանն այլևս չի անդրադառնում դրա` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի և/կամ այլ օրենքների պահանջներին համապատասխան ներկայացված լինելու, ինչպես նաև հիմնավոր կամ անհիմն լինելու հարցերին։
Դատարանը գտնում է, որ դատական ծախսերն ամբաստանյալ Աշոտ Սահակյանից ենթակա չեն բռնագանձման, քանի որ հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցման համար ներկայացված քաղաքացիական հայցը վերոնշյալ հիմնավորմամբ պետք է թողնել առանց քննության, իսկ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի առաջին մաuի 2-8-րդ կետերով նախատեuված դատական ծախuերն արագացված դատական քննության կարգ կիրառելու դեպքում, համաձայն նույն օրենսգրքի 3753-րդ հոդվածի 8-րդ մասի` ամբաuտանյալից ենթակա չեն բռնագանձման:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 116-րդ, 119-րդ, 168-րդ, 309-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 369-372-րդ, 3751-րդ և 3753-րդ հոդվածներով` Դատարանը

ՎՃՌԵՑ

Աշոտ Մերուժանի Սահակյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և պատիժ նշանակել ազատազրկում` 9 (ինը) ամիս ժամկետով` պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2009 թվականի օգոստոսի 27-ից:
Աշոտ Մերուժանի Սահակյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` 2009 թվականի հոկտեմբերի 27-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Լիլիթ Քերոբյանին ի պահ հանձնված ոսկե շղթան և ոսկե կախազարդը թողնել Լիլիթ Քերոբյանի տնօրինությանը:
Լիլիթ Քերոբյանի հարուցած քաղաքացիական հայցը թողնել առանց քննության:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության քրեական վերաքննիչ դատարան` հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում (դատավճիռը չի կարող բողոքարկվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին կետով նախատեսված հիմքով):

ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ