2010թ.
Գործ հ ԵԱՔԴ/0079/01/09
à ð à Þ à ô Ø

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

21 ապրիլի 2010թ. ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
դատավորներ` Գ.Մելիք-Սարգսյան
Մ.Պետրոսյան
քարտուղարությամբª Ռ.Դավոյանի

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲª
մեղադրող` Ռ.Խաչատրյանի
պաշտպաններ` Վ.Քոսյանի
Կ.Քամալյանի
Ա.Ջուվանովայի
ամբաստանյալներ` Գ.Դավթյանի
Վ.Ղարիբյանի
Կ.Ասատրյանի

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Կ.Ասատրյանի պաշտպան Վ.Քոսյանի, ամբաստանյալ Վ.Ղարիբյանի պաշտպան Կ.Քամալյանի և ամբաստանյալ Գ.Դավթյանի պաշտպան Ա.Ջուվանովայի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա գործում եղած ապացույցներով վերանայելով Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010թ. փետրվարի 02-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Կարեն Ֆրունզիկի Ասատրյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Վարդան Խաչիկի Ղարիբյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և Գագիկ Արգամի Դավթյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 269-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով




Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Թիվ 09104309 քրեական գործը հարուցվել է 20.03.2009թ. ՀՀ Ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի քննիչ Կ.Պապոյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներով:
Նախաքննության մարմնի 23.03.2009թ. որոշմամբ Գ.Դավթյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
Նույն մարմնի 23.03.2009թ. որոշմամբ Կ.Ասատրյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Նույն մարմնի 23.03.2009թ. որոշմամբ Վ.Ղարիբյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
Նույն մարմնի 13.05.2009թ. որոշմամբ Գ.Դավթյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 269-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:
19.06.2009թ. Գ.Դավթյանի, Կ.Ասատրյանի, Վ.Ղարիբյանի և մյուսի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010թ. փետրվարի 02-ի դատավճռով ամբաստանյալ Կ.Ասատրյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 268-րդ հոդված 1-ին մասով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման 5/հինգ/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ, 268-րդ հոդված 1-ին մասով` ազատազրկման 1/մեկ/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով Կ.Ասատրյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 6/վեց/ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ: Ամբաստանյալ Կ.Ասատրյանի նկատմամբ նշանակվել է հարկադիր բուժում թմրամոլության դեմ: Ամբաստանյալ Վ.Ղարիբյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է ազատազրկման 3/երեք/ տարի ժամկետով, 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` ազատազրկման 1/մեկ/ տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով Վ.Ղարիբյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 3/երեք/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով: Ամբաստանյալ Գ.Դավթյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 269-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման 6/վեց/ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ, 269-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով` ազատազրկման 6/վեց/ տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով Գ.Դավթյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 8/ութ/ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ:
Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 16.02.2010թ. վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել Կ.Ասատրյանի պաշտպան Վ.Քոսյանը, 26.02.2010թ.` ամբաստանյալ Վ.Ղարիբյանի պաշտպան Կ.Քամալյանը, իսկ 02.03.10թ.` ամբաստանյալ Գ.Դավթյանի պաշտպան Ա.Ջուվանովան:

2.Գործի փաստական հանգամանքները.
Գագիկ Արգամի Դավթյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա 19.03.2009թ. ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկեր Գ.Պողոսյանի խնդրանքով և նրա տված 3.000 ՀՀ դրամով վերջինիս համար բժշկի կողմից տրված հոգեներգործուն նյութ ստանալու իրավունք տվող դեղատոմսով Երևան քաղաքի Աբովյան 39 հասցեում գտնվող <<Մարգարիտա>> ՍՊԸ-ի դեղատնից գնել է 40 հատ <<տրամադոլ>> տեսակի հոգեներգործուն նյութ հանդիսացող դեղահաբեր, որից իրեն վստահված խոշոր չափերի հասնող` 1,4 գրամ ընդհանուր քաշով 28 հատ <<տրամադոլ>> տեսակի հոգեներգործուն նյութ հանդիսացող դեղահաբերը յուրացնելու եղանակով հափշտակել է և 2009թ. մարտի 19-ին, ժամը 19:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ա.Ահարոնյան և Ազատության փողոցների խաչմերուկի մոտ, 18.000 ՀՀ դրամով վաճառելու եղանակով ապօրինի իրացրել է Կարեն Ֆրունզիկի Ասատրյանին, իսկ մնացած 12 հաբը պահել է իր մոտ` Գ.Պողոսյանին հանձնելու նպատակով, որը նույն օրը հայտնաբերվել է ոստիկանության աշխատակիցների կողմից նրա անձնական խուզարկությամբ:
Կարեն Ֆրունզիկի Ասատրյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա 19.03.2009թ-ին Գագիկ Արգամի Դավթյանից 18.000 ՀՀ դրամով ապօրինի ձեռք է բերել խոշոր չափերի հասնող, 1,4 գրամ ընդհանուր քաշով 28 հատ <<տրամադոլ>> տեսակի հոգեներգործուն նյութ հանդիսացող դեղահաբ, որից խոշոր չափերի հասնող 0,9 գրամ ընդհանուր քաշով 18 հատ հաբը ապօրինի իրացրել է Վարդան Խաչիկի Ղարիբյանին, իսկ մնացած` զգալի չափերի հասնող 0,5 ընդհանուր քաշով 10 հաբը ապօրինի պահել իր մոտ:
Վարդան Խաչիկի Ղարիբյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա 19.03.2009թ-ին ժամը 19:00-ի սահմաններում Կարեն Ֆրունզիկի Ասատրյանից 12.000 ՀՀ դրամով ապօրինի ձեռք է բերել խոշոր չափերի հասնող 0,9 գրամ ընդհանուր քաշով 18 հատ <<տրամադոլ>> տեսակի հոգեներգործուն նյութ հանդիսացող դեղահաբ, որից զգալի չափերի հասնող` 0,3 գրամ ընդհանուր քաշով 6 հատ հաբը ապօրինի իրացրել է Սերյոժա Արամայիսի Հովհաննիսյանին, իսկ խոշոր չափերի հասնող 0,6 գրամ ընդհանուր քաշով 12 հատ հաբը ապօրինի պահել է իր մոտ:

3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը և հիմնավորումները.
Վերաքննիչ բողոքները քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Ամբաստանյալ Կ.Ասատրյանի պաշտպան Վ.Քոսյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ չբողոքարկվող դատավճիռը կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումով: Մասնավորապես, ճիշտ չի որակվել Կարեն Ասատրյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, քանի որ և նախաքննությամբ, և դատաքննությամբ հիմնավորվել է, որ Կ.Ասատրյանը <<տրամադոլ>> տեսակի հոգեներգործական դեղահաբերը ձեռք է բերել և իրացրել է Վարդան Ղարիբյանին ու Սերյոժա Հովհաննիսյանին` նրանց իսկ խնդրանքով, չհետապնդելով որևէ շահ, ընդ որում Կ.Ասատրյանը Վ.Ղարիբյանից և Ս.Հովհաննիսյանից անկախ, մինչև նրանց հանդիպելը արդեն իսկ պայմանավորվածություն էր ձեռք բերել Գագիկ Դավթյանի հետ, նրանից <<տրամադոլ>> տեսակի հոգեներգործական դեղահաբերը ձեռք է բերելու վերաբերյալ: Հատկանշական է այն, որ Կ.Ասատրյանը մինչ այդ երբևէ չի ճանաչել Գ.Դավթյանին և 2009թ. մարտի 19-ին նրա հետ հանդիպել է առաջին անգամ և նախապես հեռախոսով պայմանավորվել էր նրանից ձեռք բերել ավելի քիչ` 20 հատ դեղահաբ, իսկ Վ.Ղարիբյանին և Ս. Հովհաննիսյանին հանդիպելուց և նրանց համար էլ <<տրամադոլի>> դեղահաբեր ձեռք բերելուն համաձայնություն տալուց հետո, Կ.Ասատրյանը Գ.Դավթյանից ձեռք է բերել 30 հատ <<տրամադոլ>> տեսակի դեղահաբ, իսկ հետո, Գ.Դավթյանի խնդրանքով 2 դեղահաբը վերադարձրել է նրան: Ձեռք բերելով 28 հատ <<տրամադոլ>> տեսակի դեղահաբ, Կ.Ասատրյանը 10 հատ հաբը վերցրել է իրեն, 18 հատ հաբը դրել է Վ.Ղարիբյանի ավտոմեքենայի առջևի նստատեղերի մեջտեղում գտնվող հենակին: Կ.Ասատրյանը Վ.Ղարիբյանից և Ս.Հովհաննիսյանից ստացել է 12.000 ՀՀ դրամ, յուրաքանչյուրից 6.000 ՀՀ դրամ և 6.000 ՀՀ դրամ էլ ինքն ավելացնելով` 18.000 ՀՀ դրամը տվել է Գ.Դավթյանին, նախապես չի ճանաչել Գ.Դավթյանին և դեղահաբերը ձեռք է բերել ոչ թե հատուկ Վ.Ղարիբյանի ու Ս.Հովհաննիսյանի համար, այլ իր համար <<տրամադոլի>> դեղահաբերի ձեռքբերման պայմանավորվածություն արդեն իսկ ունենալով և այդ կապակցությամբ Գ.Դավթյանի հետ հանդիպման գնալով, Կ.Ասատրյանը Վ.Ղարիբյանի ու Ս.Հովհաննիսյանի խնդրանքով նրանց համարել է ձեռք բերել<<տրամադոլ>> տեսակի դեղահաբեր:
Ապացուցված և հիմնավորված է, որ Կ.Ասատրյանը ոչ մի նյութական կամ այլ շահ չի ունեցել, Գ.Դավթյանին նախկինում չի ճանաչել և ի օգուտ նրա ոչ մի գործողություն չի կատարել: Կ.Ասատրյանի ուղղակի դիտավորությունն է եղել օգնել իր ծանոթներ Վ.Ղարիբյանին և Ս.Հովհաննիսյանին` ապօրինաբար ձեռք բերել <<տրամադոլ>> տեսակի հոգեներգործական դեղահաբեր:
Յուրաքանչյուր հանցագործության որակման համար էական նշանակություն ունի հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը` ուղղակի դիտավորությունը: Արդեն վաղուց, այլ երկրներում նմանատիպ հանցագործությունները որակվում են որպես օժանդակում հոգեներգործուն նյութերի ապօրինի ձեռք բերման, ինչը և օբյեկտիվ է, և արդարացի: Մասնավորապես, Ռուսաստանի Դաշնության Գերագույն դատարանի 2007թ. հոկտեմբերի 19-ի 80D07-17 և նույն դատարանի 2006թ. հունիսի 15-ի պլենումի թիվ 14 որոշումների համաձայն` ըստ որոնց, արարքը որակելու համար էական նշանակություն ունի, թե ի շահ ում է գործել մեղադրյալը: Բացի այդ, իրացում չի կարելի որակել արարքը, եթե հոգեներգործական նյութը ձեռք է բերվել համատեղ:
Ակնհայտ է, որ Կ.Ասատրյանը գործել է ի շահ Վ.Ղարիբյանի և Ս.Հովհաննիսյանի, վերջիններիս օգնելով ապօրինաբար ձեռք բերել հոգեներգործական դեղահաբեր: Բացի այդ, նրանք <<տրամադոլի>> դեղահաբերը ձեռք են բերել համատեղ և Կ.Ասատրյանը ոչ մի շահ կամ օգուտ չի ունեցել, և վերոնշյալը ապացուցված ու հիմնավորված է դատաքննությամբ: Հետևաբար, դատարանը ձեռք բերված ապացույցներով ճիշտ չի որակել Կ.Ասատրյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և սխալ է կիրառել այն, ինչը հանգեցրել է ծանր հետևանքի: Իր կարծիքով Կ.Ասատրյանի արարքը պետք է որակվեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-266-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը չի կիրառել կամ սխալ է մեկնաբանել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ մասերը:
Եթե նույնիսկ ընդունենք, որ դատարանը ճիշտ է որակել Կ.Ասատրյանի արարքը, ապա այդ դեպքում էլ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի հիմքով իրավունք չուներ դատավճիռ կայացնել Կ.Ասատրյանի գույքը բռնագրավելու վերաբերյալ, ընդ որում առանց որևէ չափ նշելու և սա այն դեպքում, երբ Կ.Ասատրյանը շահադիտական հանցագործության մեջ մեղավոր չի ճանաչվել, ոչ մի օգուտ կամ եկամուտ չի ստացել, հանցագործությամբ գույք ձեռք չի բերել:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը բողոքարկվող դատավճիռը կայացնելիս, խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ և 15-րդ կետերի պահանջները: Մասնավորապես, Կ.Ասատրյանի խնամքի տակ է 10.06.1996թ. ծնված աղջիկը` Ամալյա Ասատրյանը, ինչը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է:
Իր կողմից դատարանին է ներկայացվել <<Նուբարաշեն>> քկհ-ի 22.07.2009թ. գրությունը, ըստ որի Կ.Ասատրյանը քկհ-ում ամբուլատոր բուժում է ստացել <<ափիոնային թմրամոլություն, թեթև աստիճանի աբստինենտ համախտանիշ>> ախտորոշմամբ և ներկայումս նրա վիճակը գնահատվում է բավարար: Նման պայմաններում, դատարանը ոչ մի կերպ չի հիմնավորել, թե ինչ անհրաժեշտություն կար Կ.Ասատրյանի նկատմամբ նշանակել բուժում թմրամոլության դեմ:
Բողոք բերած անձը կարծում է, որ որպես մեղմացուցիչ հանգամանք, դատարանը կարող էր դիտարկել այն, որ Կ.Ասատրյանը առաջին անգամ է դատապարտվում և նախկինում արատավորված չի եղել, նրա խնամքին է 21.10.1994թ. ծնված անչափահաս որդին, զղջում է կատարվածի համար, տառապում է <<քրոնիկական B և C հեպատիտ>> հիվանդությամբ:
Վերոգրյալի կապակցությամբ բողոք բերած անձը խնդրում է բեկանել ԵԱՔԴ/0079/01/09, 02.02.2010թ. դատավճիռը Կ.Ասատրյանի գույքը բռնագրավելու և նրա նկատմամբ թմրամոլության դեմ հարկադիր բուժում նշանակելու մասով: Մեղմացնել Կ.Ասատրյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը: Բեկանել ԵԱՔԴ/0079/01/09 02.02.2010թ. դատավճիռը Կ.Ասատրյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղավոր ճանաչելու մասով և այդ մասով ճանաչել անպարտ` արդարացնել:
Ամբաստանյալ Վ.Ղարիբյանի պաշտպան Կ.Քամալյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ դատարանի դատավճիռը անհիմն է, թույլ է տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի հիմնարար խախտումներ, որոնց արդյունքում խաթարվել է արդարադատության բուն էությունը և իր պաշտպանյալի արարքը ինչպես նախաքննության մարմնի, այնպես էլ դատարանի կողմից ոչ ճիշտ իրավաբանական գնահատական ստանալու և սխալ որակելու, ինչպես նաև խիստ պատիժ որակելու արդյունքում խախտվել է քրեաիրավական գրեթե բոլոր սկզբունքների պահանջները, այդ թվում իր պաշտպանյալի նկատմամբ թեև դատարանը ճանաչելով որոշ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, որոնք կազմում են գերակշռող մաս` դատապարտել է ազատազրկման , սակայն քրեական գործում առկա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող մի շարք էական հանգամանքները իրենց համակցության մեջ դիտելով, ինչպես նաև այն, որ թե° մեղադրողի թե° դատարանի կողմից հաստատված համարված քրեական գործում չկան պատասխանատվությունը և պատիժը խստացնող գեթ մեկ հանգամանք` անհրաժեշտ էր պաշտպանյալիս ենթարկել պայմանական դատապարտության կամ այդ հանգամանքները դիտելով իրենց համակցության մեջ որպես բացառիկ հանգամանքներ`սահմանել նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառումով, սակայն դատարանը ոչ միայն չի կիրառել հոդվածի սանկցիայից ավելի մեղմ պատիժ, չի սահմանել նաև պայմանական դատապարտություն և Վ.Ղարիբյանին դատապարտել է երեք տարի վեց ամիս ժամկետով ազատազրկման:
Բողոք բերած անձը գտնում է, որ նախ ինչպես նախաքննության մարմինը, այնպես էլ դատարանը սխալ են որակել իր պաշտպանյալի արարքը: Քրեական գործով հիմնավորված է այն փաստը, որ իր պաշտպանյալը Ս.Հովհաննիսյանի հետ իր անձնական օգտագործման մեքենայով խանութ գնալու ժամանակ` հանդիպել է Կ.Ասատրյանին, որին ճանապարհից վերցնելով` հարցրել է, թե ու±ր է գնում, ցանկացել է մեքենայով տեղափոխել վերջինիս և մեքենայի մեջ Կարենից տեղեկացել է, որ գնում է <<տրամադոլ>> տեսակի հոգեներգործուն նյութ ձեռք բերելու և Վ.Ղարիբյանն իր հերթին, իսկ Ս.Հովհաննիսյանն էլ իր հերթին խնդրել են Կ.Ասատրյանին իրենց համար էլ ձեռք բերել <<տրամադոլը>> և Կ.Ասատրյանի համաձայնությունը ստանալուց հետո` Վ.Ղարիբյանն իր հերթին, իսկ Ս.Հովհաննիսյանն իր հերթին առանձին-առանձին գումար են տվել Կ.Ասատրյանին վերոհիշյալ խնդրանքով, որից հետո Կ.Ասատրյանը, երբ բերել է նշված դեղահաբերը և դրել է մեքենայի մեջ, Վ.Ղարիբյանը վերցրել է իր հասանելիքը, Ս.Հովհաննիսյանն էլ` իրենը: Այս ամենը դատաքննության ընթացքում հիմնավորվել է ինչպես Վ.Ղարիբյանի, այնպես էլ Կ.Ասատրյանի ցուցմունքներով, սակայն դատարանի ուշադրությանը չի արժանացե:, Սակայն, դրա փոխարեն դատավճռում տեղ է գտել Ս.Հովհաննիսյանի նախաքննական ցուցմունքը, ինչպես նաև Վ.Ղարիբյանի և Ս.Հովհաննիսյանի առերես հարցաքննությունը, այն էլ այն ցուցմունքները, որոնք Ս.Հովհաննիսյանը տվել էր որպես կասկածյալ և մեղադրյալ հարցաքննվելիս, որը հրապարակվել է դատաքննության ընթացքում, ինչպես նաև հրապարակվել և դրվել է դատավճռի հիմքում` ոտնահարելով <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի <<դ>> կետը, ըստ որի` <<Յուրաքանչյուր ոք ունի հետևյալ նվազագույն իրավունքը, այդ թվում հարցաքննելու իր դեմ ցուցմունք տվող վկային կամ իրավունք ունենալու, որ այդ վկաները ենթարկվեն հարցաքննության, և իրավունք ունենալու` իր վկաներին կանչելու ու հարցաքննելու միևնույն պայմաններով, ինչ իր դեմ ցուցմունք տված վկաները>>: Այս դեպքում, դատարանը դատավճռի հիմքում դրել է Ս.Հովհաննիսյանի որպես կասկածյալի և մեղադրյալի ցուցմունքները, որի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է հենց դատարանի 1-ին նիստով և դատարանը Վ.Ղարիբյանին զրկելով իր մինիմալ վերոհիշյալ իրավունքից և առանց դատական ստուգման ենթարկելու Ս.Հովհաննիսյանի ցուցմունքը` այն դրել է դատավճռի հիմքում, որի արդյունքում իր պաշտպանյալն անհիմն դատապարտվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով, այն էլ այն ցուցմունքները, որոնք ոչ միայն չեն համընկնում գործում առկա մյուս ապացույցների հետ, և եթե հետևենք հիշյալ ցուցմունքների տրամաբանական վերլուծությանը, ապա կարելի է հետևություն անել, որ իբր իր պաշտպանյալը հարկադրել է կամ խնդրել ու համոզել է ձեռք բերել և օգտագործել Ս.Հովհաննիսյանին <<տրամադոլ>> տեսակի դեղահաբը, հարկադրել է տալ գումար Կ.Ասատրյանին այն ձեռք բերելու համար և իր մասնաբաժինը վերցնելուց հետո` մնացածը ստիպողաբար դրել Ս.Հովհաննիսյանի ձեռքի մեջ: Այսինքն հանգամանքներ, որոնք չեն համընկնում ոչ մի տրամաբանական վերլուծության մեջ և չեն կարող գնահատվել և համընկնել գործում առկա մյուս ապացույցների հետ: Եվ, եթե անգամ համարեինք էլ, որ Վ.Ղարիբյանը Կ.Ասատրյանից վերցնելով իրեն հասանելիք <<տրամադոլը>>` մյուս մասը փոխանցել է Ս.Հովհաննիսյանին, անգամ այս դեպքում էլ արարքի որակումը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով գիտական ոչ մի հիմնավորում չունի: Նախաքննության մարմինը, ինչպես նաև դատարանը, ավելի իրատես գտնվելու դեպքում, նշված արարքը կվերաորակեին որպես թմրամիջոց պահելուն օժանդակել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-268-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Դատարանը հաստատված է համարել, որ իր պաշտպանյալը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքներ, արձանագրել է, որ պատասխանատվությունը և պատիժը խստացնող հանգամանքներ չկան: Միաժամանակ, հաստատված է համարել, որ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է, որ նա զղջում է կատարած արարքի համար: Իսկ որքանով տարօրինակ է, այնքանով էլ անհասկանալի է, որ հիմնական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները դատավճռում տեղ են գտել և համարվել են որպես իր պաշտպանյալի անձը բնութագրող տեղեկություններ` այդ թվում, որ նախկինում դատապարտված չի եղել , խնամքին են հինգ անչափահաս երեխաները և այն, որ իր պաշտպանյալը վատառողջ է: Անտեսելով նախ, որ իր պաշտպանյալը տառապում է մի քանի կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր քրոնիկական հիվանդություններով, այդ թվում` <<Սին հանգստի ստենոկարդիա, զարկերակային գերճնշում 3-րդ փուլ, բարձր ռիսկ: Քրոնիկական բրոնխիտ, թոք-սրտային անբավարարություն>> և գտնվելով մեկուսարանում ստանում է հնարավոր անհրաժեշտ բուժում, սակայն ստացիոնար բուժման կարիք ունի համապատասխան նեղ մասնագիտացված կլինիկայում, ինչպես նաև, որ այդ հինգ երեխաների մեջ նրանցից երեքը մինչև 14 տարեկան են, իսկ նրանցից մեկը`մանկուց ցմահ հաշմանդամ է, իսկ մյուսը` նույնպես վատառողջ: Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետը, նշվածը դիտել է ոչ թե պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող, այլ ընդամենը անձը բնութագրող տեղեկություն: Ավելին, դատարանը անտեսել է նաև այն, որ իր պաշտպանայալի խնամքին են նաև վերջերս աչքի ծանր վիրահատություն տարած հայրը, ինչպես նաև տարեց մայրն ու չաշխատող կինը, և հանդիսանում է ընտանիքի միակ կերակրողն ու ապավենը: Դատարանն իր դատավճռով իր պաշտպանյալին համարել է չաշխատող, չփորձելով նույնիսկ ճշտել, որ չաշխատելու դեպքում ինչպես կապահովեր բազմանդամ ընտանիքի գոնե ապրուստի համար անհրաժեշտ մինիմումը, այն էլ այն դեպքում, որ իր պաշտպանյալը հանդիսանում է ընտանիքի միակ կերակրողն ու ապավենը: Դատարանը հաշվի չի առել նաև, որ իր պաշտպանյալը տարիներ շարունակ աշխատել է տարբեր հիմնարկություններում, վարել պատասխանատու պաշտոններ, ողջ կյանքում զբաղվել է հանրօգուտ գործունեությամբ, իսկ վերջին ժամանակները զբաղվում էր շին-վերանորոգման աշխատանքներով: Անտեսվել է նաև, որ իր պաշտպանյալը հենց նախաքննության սկզբից տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, որով և ակտիվորեն աջակցել է հանցագործության բացահայտմանը, իսկ արարքը կատարել է հիվանդության կապակցությամբ ունեցած սաստիկ ցավերը սաստելու, ինչպես նաև հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 9-րդ կետերը/: Հանգամանքներ, որոնք իրենց համակցության մեջ դիտելով, ոչ այլ ինչ են, քան բացառիկ հանգամանքներ: Այս ամենը գործում առկա են, որոնց վերաբերյալ դատարանին ներկայացվել են համապատասխան ապացույցներ, սակայն դատարանի ուշադրությանը բոլորովին չեն արժանացել: Պատշաճ գնահատականի չարժանացավ նաև այն, որ ազատազրկման ձևով պատժի սահմանման պայմաններում ոչ միայն ուղղակի վտանգի տակ կդրվի իր պաշտպանյալի առողջությունը, իսկ ինչու ոչ կյանքը, այլ նաև ընտանիքը կհայտնվի էլ ավելի ծանր նյութական կացության մեջ, որը նրա կալանավորման փաստով արդեն իսկ առկա է:
Այսպիսով, դատարանի կողմից ոչ միայն հաշվի չեն առնվել և չեն կիրառվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին, 4-րդ, 9-րդ կետերը, այլ նաև ուղղակիորեն ոտնահարվել են ՀՀ քրեական օրենսգրքում սահմանված` պատժի նշանակման բոլոր սկզբունքները, մասնավորապես, պատասխանատվության անհատականացման ու մարդասիրության սկզբունքները:
Բողոք բերած անձը դիմում է Վերաքննիչ դատարանին, որ եթե ոչ այս, ապա որ± դեպքերում և ում± նկատմամբ են կիրառելի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ կամ 70-րդ հոդվածները:
Վերոգրյալի հիման վրա բողոք բերած անձը խնդրում է բեկանել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 02.02.2010թ. ԵԱՔԴ/0079/01/09 դատավճիռը: Վարդան Խաչիկի Ղարիբյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասից վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-268-րդ հոդվածի 1-ին մասով, իսկ անկախ արարքի վերաորակումից. Վ.Ղարիբյանին դատապարտել պայմանական դատապարտության, իսկ եթե դատարանը կգտնի դա անհնարին, ապա խնդրում է մեղմացնել պաշտպանյալի պատժաչափը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ:
Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Գ.Դավթյանի պաշտպան Ա.Ջուվանովան իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ Երևան Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից Գ.Դավթյանի նկատմամբ 02.02.2010թ. կայացված դատավճիռը մասնակի անհիմն է և ենթակա է բեկանման`հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Գ.Դավթյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մասնակի է մեղավոր ճանաչել և նշել է, որ 12 հատ հաբը և 28 հատը, որն իրեն պետք է վերադարձներ <<Ալիկը>>` ինքը պետք է հանձներ Գևորգ Պողոսյանին: 12 հաբը այդ օրը` ամսի 19-ին, իսկ 28 հաբը` 2 օրից:
Գ.Դավթյանը նաև նշել է, որ վերջին վեց ամիսների ընթացքում ինքը պարբերաբար ստացել է այդ դեղամիջոցը և հանձնել Գ.Պողոսյանին:
Տուժող Գ.Պողոսյանը նշել է, որ չի ցանկանում լինել տուժող, Գագիկից էլ ոչ մի պահանջ չունի:
Գործով հաստատված է, որ տուժող ճանաչված Գ.Պողոսյանը տառապում է <<լիմֆոսարկոմա>>, <<հեպատիտ Ց>> և <<շաքարախտ>> ծանր հիվանդություններով: Հաստատված է նաև, որ Գ.Պողոսյանը ստանում է հոգեմետ դեղորայք` <<տրամադոլ>> տեսակի, շաբաթական 40 հաբ և դրանք ստանում է բժշկի կողմից տրված դեղատոմսի հիման վրա: Հաստատված է նաև, որ նշված դեղորայքը կարելի է ստանալ առանց լիազորագրի, ներկայացնելով միայն անձնագիրը: Գ.Պողոսյանը ինչպես նաև բուժաշխատողները ցուցմունք են տվել, որ Գ.Դավթյանը վերջին վեց ամիսների ընթացքում ստացել է <<տրամադոլ>> տեսակի դեղամիջոցը Գ.Պողոսյանին հանձնելու համար: Գ.Պողոսյանը նաև նշել է, որ Գ.Դավթյանը միշտ ստացել և իրեն է հանձնել ստացած հոգեմետ դեղորայքը: Փաստորեն, ինչպես արդեն հայտնի է, Գ.Պողոսյանը օգտագործում է օրական 5-6 համ <<տրամադոլ>>: Գ.Դավթյանը ստացել է 40 հաբ, որից 2 հաբը երկու օրով տվել է Կ.Ասատրյանին, իսկ 12 հաբը պետք է հանձներ Գ.Պողոսյանին: Այսինքն, Գ.Դավթյանի ցուցմունքներն արժանահավատ են` 12 հատ <<տրամադոլի>> հաբը բավարար էին Գ.Պողոսյանին 2 օրվա համար, իսկ մնացած 28-ը իրեն պետք է 2 օրից վերադարձներ Կ.Ասատրյանը, որը հենց առաջին ցուցմունքում նշել է այդ մասին:
Բողոք բերած անձը գտնում է, որ տվյալ դեպքում բացակայում է հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը, քանի որ հանցագործությունը արտահայտվում է մեղքի ուղղակի դիտավորությամբ:
Ակնհայտ է, որ Գ.Դավթյանը 40 <<տրամադոլ>> տեսակի հաբերը հափշտակելու դիտավորություն չի ունեցել, ավելին, 12 հատ հաբը նույն օրը նա պետք է տար Գ.Պողոսյանին, որը նրան բավարար էր 2 օրվա համար, իսկ մնացած 28 հատ հաբը` 2 օրից:
Հանցակազմի տարրերից թեկուզև մեկի բացակայությունը հանգեցնում է հանցակազմի բացակայությանը:
Բողոք բերած անձը գտնում է, որ Գ.Դավթյանի արարքում բացակայում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 269-րդ հոդվածի հատկանիշները, քանի որ ապացուցված է, որ Գ.Դավթյանը թմրամիջոց կամ հոգեներգործուն նյութ հափշտակելու կամ շորթելու դիտավորություն չի ունեցել, և չի կատարել թվարկված արարքները:
Գ.Դավթյանին առաջադրված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 269-րդ հոդվածի հատկանիշներով հանցագործությունը օբյեկտիվ կողմից արտահայտվում է թմրամիջոցների կամ հոգեներգործուն նյութերի հափշտակությամբ կամ շորթումով, այսինքն գործողությամբ: Հափշտակությունը կարող է դրսևորվել իր բոլոր եղանակներով` գողություն, կողոպուտ, ավազակություն, խարդախություն, յուրացում, վատնում, պաշտոնեական դիրքի չարաշահում:
Շորթումը արտահայտվում է երեք ձևով` տուժողի նկատմամբ ֆիզիկական բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, գույքը ոչնչացնելու կամ վնասելու սպառնալիքով, տուժողին կամ նրա հարազատներին անվանարկող լուրերի, տվյալների հրապարակման սպառնալիքով:
Հափշտակությունն ավարտված է համարվում թմրամիջոցներին կամ հոգեներգործուն նյութերին տիրելու պահից, երբ հանցավորը հնարավորություն է ստանում իր հայեցողությամբ տնօրինելու դրանք:
Հանցագործությունը սուբյեկտիվ կողմից արտահայտվում է մեղքի ուղղակի դիտավորության ձևով: Անձը գիտակցում է, որ ապօրինի և անհատույց ձևով տիրում է թմրամիջոցների կամ հոգեներգործուն նյութերի և ցանկանում է այդ: Տվյալ դեպքում Գ.Դավթյանը դիտավորություն չի ունեցել հոգեներգործուն նյութին անհատույց տիրելու:
Դատարանի կողմից կայացված դատավճռով նշանակված պատիժը լրացվել է Գ.Դավթյանի գույքի բռնագրավմամբ, որը նույնպես անհիմն է և չի բխում ՀՀ քրեական օրենսգրքի պահանջներից և ենթակա է բեկանման:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 73-րդ, 376-րդ, 3761-րդ, 378-րդ, 381-րդ հոդվածներով բողոք բերած անձը խնդրում է վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ: Մասնակիորեն բեկանել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 02.02.2010թ. դատավճիռը, Գ.Դավթյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 269-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնել: Վերացնել 02.02.2010թ. դատավճռով նշանակված գույքի բռնագրավումը:

4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում` գործում եղած ապացույցներով վերանայելով Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010թ. փետրվարի 02-ի դատավճիռը, գտնում է, որ պաշտպաններ Վ.Քոսյանի, Կ.Քամալյանի և Ա.Ջուվանովայի վերաքննիչ բողոքները պետք է բավարարել մասնակիորեն, իսկ ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը փոփոխել ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակված պատիժների մասով` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Պաշտպան Ա.Ջուվանովայի վերաքննիչ բողոքում բերված այն պատճառաբանությունը, թե իր պաշտպանյալ Գ.Դավթյանի արարքում բացակայում է հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը` ուղղակի դիտավորությունը, չի բխում քրեական գորշով ձեռք բերված ապացույցներից:
Այսպես, ամբաստանյալ Գագիկ Դավթյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 269-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչելով` ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<19.03.2009թ. ժամը 12:00-ի սահմաններում զանգահարել է իր ընկեր Գևորգ Պողոսյանը և խնդրել է գնալ <<Գրիգոր Լուսավորիչ>. Բ/Կ-ի պոլիկլինիկա և 4-րդ հարկի օնկոլոգիայի բժշկից իր փոխարեն վերցնել <<տրամադոլ>> հոգեներգործուն նյութի դեղատոմս: Համաձայնվելով գնացել է պոլիկլինիկա և բժշկից վերցրել 40 հատ հաբ <<տրամադոլ>> հոգեներգործուն նյութի դեղատոմս: Այնուհետև, գնացել Գևորգ Սիմոնի Պողոսյանի բնակարան, որտեղ վերջինս իրեն 40 հատ հաբ <<տրամադոլ>> հոգեներգործուն նյութ գնելու համար տվել է 3.000 ՀՀ դրամ գումար: Նույն օրը` ժամը 18:00-ի սահմաններում գնացել է Երևան քաղաքի Աբովյան 39 հասցեում գտնվող <<Մարգարիտա>> ՍՊԸ-ի դեղատուն և այնտեղից Գ.Պողոսյանի համար և նրա տված 3.000 ՀՀ դրամով գնել է 40 հատ <<տրամադոլ>> հոգեներգործուն նյութ: Ժամը 18:30-ի սահմաններում զանգահարել է Կարեն Ասատրյանը, որը ներկայացել է <<<Ալիկ>> անունով: Վերջինս խնդրել է 20 հաբ <<Տրամադոլ>> հոգեներգործուն նյութ: Իրենք հանդիպել են Ազատության և Ահարոնյան փողոցների խաչմերուկի մոտ: Ալիկը իրենից խնդրել է 30 հաբ <<տրամադոլ>> հոգեներգործուն նյութ, ինքը տվել է 30 հաբ, որից 2-ը հետ է վերցրել>>:
Ամբաստանյալ Կ.Ասատրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ << որ իրեն ճանաչում են նաև <<<Ալիկ>> անվամբ: 19.03.2009թ. ժամը 18:30-ի սահմաններում զանգահարել է Գագիկ Դավթյանին և նրանից խնդրել 20 հաբ <<Տրամադոլ>> տեսակի հոգեներգործուն նյութ: Պայմանավորվել են հանդիպել Ահարոնյան և Ազատության փողոցների խաչմերուկում: Ռուբինյանց փողոցում հանդիպել է Վարդան Ղարիբյանին և Սերյոժա Հովհաննիսյանին, որոնք <<Աուդի>> մակնիշի ավտոմեքենայով են եղել: Արդեն ավտոմեքենայի մեջ Վարդանը տվել է 12.000 ՀՀ դրամ գումար` 20 հատ <<տրամադոլ>> տեսակի հոգեներգործուն նյութ հանդիսացող հաբերի համար: Այդ գումարի վրա ավելացրել է ևս 6.000 ՀՀ դրամ և իջնելով ավտոմեքենայից` Ազատություն և Ահարոնյան փողոցների խաչմերուկում հանդիպել է Գագիկ Դավթյանին, որին 30 հաբ <<տրամադոլ>> տեսակի հոգեներգործուն նյութի դիմաց տվել է 18.000 ՀՀ դրամ, որից հետո Գագիկի խնդրանքով 2 հաբ հետ է վերադարձրել նրան: Ավտոմեքենայի մեջ 18 հաբ <<տրամադոլ>> տեսակի հոգեներգործուն նյութը տվել է Վարդան Ղարիբյանին, իսկ 10 հաբը պահել իր մոտ: Ավտոմեքենայից իջնելուն պես` 5 հաբը օգտագործել է, իսկ մնացած 5 հաբը օգտագործել է հաջորդ օրն առավոտյան>>:
Գործով տուժող Գևորգ Պողոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<որ հանդիսանում է օնկո-հիվանդ, ունի <<լիմֆո-սարկոմա>>, <<հեպատիտ C>> և <<շաքարախտ>> հիվանդություններ: 2004 թվականից հաշվառվել է <<Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ>> Բ/Կ-ի պոլիկլինիկայի օնկո-կաբինետում, որտեղից էլ ստանում է բժշկի կողմից նշանակված <<տրամադոլ>> տեսակի հոգեներգործուն նյութի դեղատոմսեր: 2009թ. մարտի 19-ին, ժամը 12:00-ի սահմաններում զանգահարել է իր ընկեր Գագիկ Դավթյանին և խնդրել, որ գնա <<Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ>> Բ/Կ-ի պոլիկլինիկա և իր փոխարեն բժշկից ստանա 40 հաբ <<տրամադոլի>> դեղատոմս: Նույն օրը ժամը 15:00-ից 16:00-ն ընկած ժամանակահատվածում Գագիկը եկել է իր տուն և ասել, որ վերցրել է դեղատոմսը: Ինքը Գ.Դավթյանին խնդրել է այդ դեղատոմսով 40 հաբ <<տրամադոլ>> գնել ու նրան է տվել 3.000 ՀՀ դրամ: Գագիկը վերցնելով գումարը` դուրս է եկել տանից, սակայն իր 40 հաբ <<տրամադոլը>> չի բերել, իսկ 2009թ. մարտի 20-ին նրա հարազատներից իմացել է, որ նա ձերբակալվել է>>:
Գործով վկա, <<Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ>> Բ/Կ-ի պոլիկլինիկայի օնկո-բժիշկ Ա.Ղազանչյանի ցուցմունքով այն մասին, որ <<որ 2009թ. մարտի 19-ին ժամը 13:00-ի սահմաններում զանգահարել է իր հիվանդներից Գևորգ Պողոսյանը և ասել, որ լավ չի զգում, խնդրել է, որ իր փոխարեն 40 հաբ <<տրամադոլ>> հոգեներգործուն նյութ ստանալու դեղատոմսը վերցնի իր մորաքրոջ որդին: Որոշ ժամանակ անց Գևորգի մորաքրոջ որդին, որի անունը հետագայում իմացել է, որ Գագիկ Դավթյան է, եկել է վերցրել է 40 հաբ <<տրամադոլի>> դեղատոմսը>>:
19.02.2009թ. կայացված Գագիկ Դավթյանի անձնական խուզարկության արձանագրության համաձայն` <<2009թ-ի մարտի 19-ին ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնում անձնական խուզարկության ժամանակ Գագիկ Դավթյանի բաճկոնի ձախ գրպանից հայտնաբերվել և առգրավվել է 0,6 գրամ քաշով 12 հատ դեղահաբ փաթեթի մեջ, որի հետևի մասում ռուսերեն տառերով գրված է <<трамадол>>: Գագիկ Դավթյանը հայտարարել է, որ հայտնաբերված դեղահաբերը հանդիսանում են <<տրամադոլ>> հոգեներգործուն նյութ: Բացի այդ, նրա մոտից հայտնաբերվել և առգրավվել է նաև 18.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումար>>:
20.03.2009թ. դատաքիմիական փորձաքննության թիվ 09-0486 եզրակացության համաձայն, փորձաքննությանը ներկայացված` Վ.Ղարիբյանի մոտից հայտնաբերված 10 հատ դեղապատիճները պարունակում են <<տրամադոլ>> տեսակի հոգեմետ ակտիվ բաղադրատարր: Վերահաշվարկված` 10 դեղապատիճի մեջ պարունակվող զանգվածի, ակտիվ բաղադրատարր հանդիսացող <<տրամադոլի>> ընդհանուր պարունակությունը կազմում է 0,5 գրամ:
20.03.2009թ. դատաքիմիական փորձաքննության թիվ 09-0487 եզրակացության համաձայն, փորձաքննությանը ներկայացված` Գ.Դավթյանի մոտից հայտնաբերված 12 հատ դեղապատիճները պարունակում են <<տրամադոլ>> տեսակի հոգեմետ ակտիվ բաղադրատարր: Վերահաշվարկված` 12 դեղապատիճի մեջ պարունակվող զանգվածի, ակտիվ բաղադրատարր հանդիսացող <<տրամադոլի>> ընդհանուր պարունակությունը կազմում է 0,6 գրամ:
20.03.2009թ. դատաքիմիական փորձաքննության թիվ 09-0485 եզրակացության համաձայն, փորձաքննությանը ներկայացված` Ս.Հովհաննիսյանի մոտից հայտնաբերված 6 հատ դեղապատիճները պարունակում են <<տրամադոլ>> տեսակի հոգեմետ ակտիվ բաղադրատարր: Վերահաշվարկված` 6 դեղապատիճի մեջ պարունակվող զանգվածի, ակտիվ բաղադրատարր հանդիսացող <<տրամադոլի>> ընդհանուր պարունակությունը կազմում է 0,3 գրամ:
Քրեական գործով ձեռք բերված վերոնշյալ ապացույցների վերլուծությամբ և գնահատմամբ առաջին ատյանի դատարանը եկել է այն հետևության, որ <<Գ.Դավթյանը`19.03.2009թ. ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկեր Գ.Պողոսյանի խնդրանքով և նրա տված 3.000 ՀՀ դրամով վերջինիս համար բժշկի կողմից տրված հոգեներգործուն նյութ ստանալու իրավունք տվող դեղատոմսով Երևան քաղաքի Աբովյան 39 հասցեում գտնվող <<Մարգարիտա>> ՍՊԸ-ի դեղատնից գնել է 40 հատ <<տրամադոլ>> տեսակի հոգեներգործուն նյութ հանդիսացող դեղահաբեր, որից իրեն վստահված խոշոր չափերի հասնող 1,4 գրամ ընդհանուր քաշով 28 հատ <<տրամադոլ>> տեսակի հոգեներգործուն նյութ հանդիսացող դեղահաբերը յուրացնելու եղանակով հափշտակել է և 2009թ. մարտի 19-ին, ժամը 19:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ա.Ահարոնյան և Ազատության փողոցների խաչմերուկի մոտ, 18.000 ՀՀ դրամով վաճառելու եղանակով ապօրինի իրացրել է Կարեն Ֆրունզիկի Ասատրյանին, իսկ մնացած 12 հաբը պահել է իր մոտ` Գ.Պողոսյանին հանձնելու նպատակով, որը նույն օրը հայտնաբերվել է ոստիկանության աշխատակիցների կողմից նրա անձնական խուզարկությամբ>>:
Գ.Դավթյանը իրեն վերագրված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 269-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված արարքը կատարել է ուղղակի դիտավորությամբ, քանի որ գիտակցել է իր գործողության` հանրության համար վտանգավոր բնույթը, նախատեսել է հանրության համար դրա վտանգավոր հետևանքները և ցանկացել է դրանց վրա հասնելը:
Գ.Դավթյանը ոչ միայն դիտավորություն է ունեցել անհատույց տիրանալու իր ընկեր Գ.Պողոսյանի համար նախատեսված հոգեմետ նյութին, այլ տիրանալով դրան` այն վաճառելու եղանակով ապօրինի իրացրել է Կարեն Ասատրյանին:
Ինչ վերաբերվում է վերաքննիչ բողոքի այն մասին, որը վերաբերվում է ամբաստանյալ Գ.Դավթյանի նկատմամբ որպես լրացուցիչ պատիժ գույքի բռնագրավման կիրառմանը, ապա այն հիմնավորված է` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով որպես պատիժ է նախատեսվում ազատազրկում հինգից տասը տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն` <<Գույքի բռնագրավումը դատապարտյալի սեփականությունը համարվող գույքը կամ դրա մի մասը հարկադրաբար և անհատույց վերցնելն է` ի սեփականություն պետության:
Գույքի բռնագրավման չափը դատարանը որոշում է` նկատի ունենալով հանցագործությամբ հասցված գույքային վնասի, ինչպես նաև հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գույքի չափը: Գույքի բռնագրավման չափը չի կարող գերազանցել հանցագործությամբ հասցված վնասի կամ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված օգուտի չափը>>:
Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Գ.Դավթյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով գույքի բռնագրավման ձևով պատիժ նշանակելիս` չի սահմանել, թե ամբաստանյալի սեփականությունը համարվող ամբո±ղջ գույքը, թե դրա մի մասն է բռնագրավման ենթակա:
Բացի այդ, դատարանը, խախտելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված օրենսդրական պահանջը, Գ.Դավթյանից բռնագրավման ենթակա գույքի չափը չի սահմանափակել հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գումարի չափով, նկատի ունենալով, որ հոգեմետ նյութի ապօրինի իրացումից վերջինս ստացել է 18.000 ՀՀ դրամի օգուտ:
Ի պաշտպանություն ամբաստանյալ Կարեն Ասատրյանի բերված պաշտպան Վ.Քոսյանի վերաքննիչ բողոքի այն պնդումը, թե իր պաշտպանյալի արարքը պետք է որակվեր ոչ թե որպես հոգեմետ նյութի իրացում, այլ դրա ապօրինի ձեռք բերման օժանդակություն, հիմնավորված չէ` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների` այդ թվում ամբաստանյալներ Կ.Ասատրյանի, Գ.Դավթյանի, Վ.Ղարիբյանի և Ս.Հովհաննիսյանի ցուցմունքներով, Գ.Դավթյանի և Վ.Ղարիբյանի անձնական զննության արձանագրությունների, դատաքիմիական փորձաքննությունների թիվ 09-0485, թիվ 09-0486 և 09-0487 եզրակացությունների վերլուծությամբ և գնահատմամբ առաջին ատյանի դատարանը հանգել է այն հետևության, որ <<Կ.Ասատրյանը 19.03.2009թ-ին Գագիկ Արգամի Դավթյանից 18.000 ՀՀ դրամով ապօրինի ձեռք է բերել խոշոր չափերի հասնող, 1,4 գրամ ընդհանուր քաշով 28 հատ <<տրամադոլ>> տեսակի հոգեներգործուն նյութ հանդիսացող դեղահաբ, որից խոշոր չափերի հասնող 0,9 գրամ ընդհանուր քաշով 18 հատ հաբը ապօրինի իրացրել է Վարդան Ղարիբյանին, իսկ մնացած` զգալի չափերի հասնող 0,5 ընդհանուր քաշով 10 հաբը ապօրինի պահել իր մոտ>>:
Կ.Ասատրյանի դիտավորությունն ուղղված է եղել Գ.Դավթյանից ապօրինի ձեռք բերված խոշոր չափերի հոգեմետ նյութը Վ.Ղարիբյանին ապօրինի իրացնելուն, այլ ոչ թե օգնել է իր ծանոթ Վարդան Ղարիբյանին և Սերյոժա Հովհաննիսյանին` ապօրինաբար ձեռք բերելու <<տրամադոլ>> տեսակի դեղահաբը:
Նրա հանցանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով որակված է ճիշտ և նույն օրենսգրքի 38-266-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերաորակելու հիմքեր չկան:
Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Կ.Ասատրյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, չնայած դատավճռում չի նշել,որ հաշվի է առնում վերջինիս վատառողջ լինելը և խնամքին երկու երեխաների առկայությունը, սակայն հաշվի առնելով վերջինիս վերագրվող հանցանքների բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը, նրա նկատմամբ ըստ էության նշանակել է համաչափ պատիժներ և հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու սկզբունքով` վերջնական համաչափ պատիժ:
Միևնույն ժամանակ, առաջին ատյանի դատարանը, հիմք ընդունելով Կ.Ասատրյանի նկատմամբ նշանակված ամբուլատոր դատանարկոլոգիական փորձաքննության թիվ 83/09 եզրակացությունը, հիմնավորված կերպով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել է հարկադիր բուժում թմրամոլության դեմ:
Ինչ վերաբերվում է 22.07.2009թ. ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> քկհ-ից ստացված և պաշտպան Վ.Քոսյանի կողմից դատարան ներկայացված պատասխան գրությանը, որի համաձայն` <<ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> քկհ-ի կալանավոր Կարեն Ֆրունզիկի Ասատրյանի մոտ հիմնարկ մուտք գործելիս ախտորոշվել է <<Ափիոնային թմրամոլություն, թեթև աստիճանի աբստինենտ համախտանիշ>>. ինչի կապակցությամբ նշանակվել է համապատասխան ամբուլատոր բուժում, որից հետո առողջական վիճակը գնահատվել է որպես բավարար>>, ապա դրանից չի հետևում, որ վերջինս բուժվել է ափիոնային թմրամոլությունից և հարկադիր բուժման կարիք չունի: Թմրամոլության դեմ հարկադիր բուժման անհրաժեշտության բացակայությունը կարող են հավաստել այդ բուժումն իրականացնող համապատասխան բժիշկ-մասնագետները` բուժման կուրսն սկսելուց առաջ:
Վերաքննիչ դատարանը, անդրադառնալով վերաքննիչ բողոքի այն պնդմանը, որ վերաբերվում է ամբաստանյալ Կ.Ասատրյանի նկատմամբ որպես լրացուցիչ պատիժ գույքի բռնագրավման կիրառմանը, գտնում է, որ այն հիմնավորված է` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով որպես պատիժ է նախատեսվում ազատազրկում հինգից տասը տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն` <<Գույքի բռնագրավումը դատապարտյալի սեփականությունը համարվող գույքը կամ դրա մի մասը հարկադրաբար և անհատույց վերցնելն է` ի սեփականություն պետության:
Գույքի բռնագրավման չափը դատարանը որոշում է` նկատի ունենալով հանցագործությամբ հասցված գույքային վնասի, ինչպես նաև հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գույքի չափը: Գույքի բռնագրավման չափը չի կարող գերազանցել հանցագործությամբ հասցված վնասի կամ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված օգուտի չափը>>:
Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Կ.Ասատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով գույքի բռնագրավման ձևով պատիժ նշանակելիս` չի սահմանել, թե ամբաստանյալի սեփականությունը համարվող ամբողջ գույքը, թե դրա մի մասն է բռնագրավման ենթակա:
Բացի այդ, դատարանը, խախտելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 2-րդ մասում ամրագրված օրենսդրական պահանջը, Կ.Ասատրյանից բռնագրավման ենթակա գույքի չափը չի սահմանափակել հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գումարի չափով, նկատի ունենալով, որ հոգեմետ նյութի ապօրինի իրացումից վերջինս ստացել է 12.000 ՀՀ դրամի օգուտ:
Ի պաշտպանություն ամբաստանյալ Ն.Ղարիբյանի բերված պաշտպան Կ.Քամալյանի վերաքննիչ բողոքի այն պնդումը, թե իր պաշտպանյալի արարքը պետք է որակվեր ոչ թե զգալի չափերի հոգեմետ նյութի իրացում, այլ դրա ձեռք բերման օժանդակում, հիմնավորված չէ` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների` ամբաստանյալներ Վ.Ղարիբյանի, Կ.Ասատրյանի, Ս.Հովհաննիսյանի ցուցմունքների, Վ.Ղարիբյանի և Ս.Հովհաննիսյանի անձնական խուզարկության արձանագրությունների, դատաքիմիական փորձաքննությունների եզրակացությունների հիման վրա հաստատվել է, որ <<Վ.Ղարիբյանը 19.03.2009թ-ին ժամը 19:00-ի սահմաններում Կարեն Ասատրյանից 12.000 ՀՀ դրամով ապօրինի ձեռ է բերել խոշոր չափերի հասնող 0,9 գրամ ընդհանուր քաշով 18 հատ <<տրամադոլ>> տեսակի հոգեներգործուն նյութ հանդիսացող դեղահաբ, որից զգալի չափերի հասնող` 0,3 գրամ ընդհանուր քաշով 6 հատ հաբը ապօրինի իրացրել է Սերյոժա Հովհաննիսյանին, իսկ խոշոր չափերի հասնող` 0,6 գրամ ընդհանուր քաշով 12 հատ հաբը ապօրինի պահել է իր մոտ>>:
Միևնույն ժամանակ, վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով ամբաստանյալ Վ.Ղարիբյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցին, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքն այդ մասով ենթակա է բավարարման, իսկ առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով պետք է փոփոխել` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի համաձայն` <<Հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելու դեպքում կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով, կամ չկիրառել որպես պարտադիր նախատեսված լրացուցիչ պատիժ:
Բացառիկ կարող են ճանաչվել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը>>:
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալ Վ.Ղարիբյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, հաշվի առնելով վերջինիս վերագրվող հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը /ընկերոջ խնդրանքով առանց շահ ստանալու ձեռք է բերել և վերջինիս տվել /իրացրել/ ուժեղ ցավազրկող համարվող <<տրամադոլ>> տեսակի հոգեմետ նյութ/, հանցավորի անձը` բնութագրվում է դրականորեն, դատվածություն չունի, վատառողջ է` տառապում է <<Սին հանգստի ստենոկարդիա, զարկերակային գերճնշում 3-րդ փուլ, բարձր ռիսկ: Քրոնիկական բրոնխիտ, թոք-սրտային անբավարարություն` 2-րդ աստիճան>> հիվանդություններով, որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ հաշվի առնելով կատարածի համար անկեղծորեն զղջալը, խնամքին կնոջ և հինգ անչափահաս երեխաների առկայությունը /նրանցից երեքը մինչև 14 տարեկան են, մեկը` մանկուց ցմահ հաշմանդամ, իսկ մյուսը` նույնպես վատառողջ/, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում` վերոնշյալ հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ ճանաչում է սոյն գործով որպես բացառիկ, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի`հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանգում է այն հետևության, որ նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով պետք է նշանակել նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` ավելի մեղմ պատիժ:
Անդրադառնալով ամբաստանյալների նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցների հարցին, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ նրանց նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը պետք է պահպանել` մինչև որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ, 397-րդ և 399-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ քրեական դատարանը


Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Պաշտպաններ Վ.Քոսյանի, Կ.Քամալյանի և Ա.Ջուվանովայի վերաքննիչ բողոքները բավարարել մասնակիորեն:
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2010թ. փետրվարի 02-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Գագիկ Արգամի Դավթյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 269-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, Կարեն Ֆրունզիկի Ասատրյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով և Վարդան Խաչիկի Ղարիբյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` փոփոխել պատժի մասով.
Գագիկ Արգամի Դավթյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 269-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտել ազատազրկման 6/վեց/ տարի ժամկետով` գույքի մեկ քառորդի բռնագրավմամբ, սակայն ոչ ավելի, քան 18.000/տասնութ հազար/ ՀՀ դրամը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 269-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով` ազատազրկման 6/վեց/ տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ` նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 8/ութ/ տարի ժամկետով` գույքի մեկ քառորդի բռնագրավմամբ, սակայն ոչ ավելի, քան 18.000 /տասնութ հազար/ ՀՀ դրամը:
Գ.Դավթյանը պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, որի սկիզբը պետք է հաշվել 2009 թ. մարտի 20-ից:
Ամբաստանյալ Գ.Դավթյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնել անփոփոխ մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Կարեն Ֆրունզիկի Ասատրյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտել ազատազրկման 5/հինգ/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով` գույքի մեկ քառորդի բռնագրավմամբ, սակայն ոչ ավելի, քան 12.000 /տասներկու հազար/ ՀՀ դրամը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման 1/մեկ/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ` նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 6/վեց/ տարի ժամկետով` գույքի մեկ քառորդի բռնագրավմամբ, սակայն ոչ ավելի, քան 12.000 /տասներկու հազար/ ՀՀ դրամը:
Կ.Ասատրյանը պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, որի սկիզբը պետք է հաշվել 2009 թ. մարտի 20-ից:
Ամբաստանյալ Կ.Ասատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնել անփոփոխ մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Կ.Ասատրյանի նկատմամբ նշանակել հարկադիր բուժում թմրամոլության դեմ:
Վարդան Խաչիկի Ղարիբյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտել ազատազրկման 2/երկու/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` ազատազրկման 6/վեց/ ամիս ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ` նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 2/երկու/ տարի 3/երեք/ ամիս ժամկետով:
Վ.Ղարիբյանը պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, որի սկիզբը պետք է հաշվել 2009 թ. մարտի 20-ից:
Ամբաստանյալ Վ.Ղարիբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնել անփոփոխ մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Սույն որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք կարող է բերվել այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին:



Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ