Հիմնական
Գործի համար:
ԵԱՔԴ/0021/01/09
Վիճակագրական տողի համար :
1.1
Պատասխանող
Արեն Չատինայն
Արեն Չատինյան Լեռնիկի
Արեն Չիտինյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մասիս Ռեհանյան
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Մհեր Խաչատրյան
Վճռաբեկ
Դավիթ Ավետիսյան
Արթուր Պողոսյան
Հոդվածներ
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Հոդված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի Մաս 2-րդ
Հոդված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի Մաս 2-րդ
Հոդված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի Մաս 2-րդ
Հոդված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի Մաս 2-րդ
Հոդված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի Մաս 2-րդ
Հոդված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի Մաս 3-րդ
Հոդված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի Մաս 4-րդ
Հոդված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-238-րդ հոդվածի Մաս 4-րդ
Հոդված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի Մաս 1-ին
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մասիս Ռեհանյան
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Մհեր Խաչատրյան
Վճռաբեկ
Դավիթ Ավետիսյան
Արթուր Պողոսյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Էրեբունի և Նուբարաշեն | 2011-12-13 | Կայացվել է | ||||
| Քրեական վերաքննիչ | 2009-11-24 | 14:00 | 4 | |||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2009-07-30 | 14:00 | 1 |
Գործ ԵԱՔԴ/0021/01/09 Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ Լ.ԶԻՐՈՅԱՆԻ
Մասնակցությամբ`
ԴԱՏԱԽԱԶ Ս.ԲԱԴԱԼՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ Վ.ՍԱՖԱՐՅԱՆԻ
2009թ. նոյեմբերի 24-ին ք.Երևան
Դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով ամբաստանյալի և նրա պաշտպան Վարդան Սաֆարյանի վերաքննիչ բողոքն Արեն Լեռնիկի Չատինյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 235 հոդվածի 4-րդ մասով, 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2009թ. հուլիսի 30-ի դատավճռի դեմ
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2008թ.ապրիլի 30-ին, Արաբկիր քննչական բաժնում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով, հարուցվել է թիվ 14111408 քրեական գործը:
2008թ.մայիսի 04-ին, Արեն Լեռնիկի Չատինյանը բերման է ենթարկվել:
2008թ.մայիսի 06-ին, Արեն Լեռնիկի Չատինյանը ձերբակալվել է:
2008 թվականի մայիսի 08-ին, Մալաթիայի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Բադալյանը որոշում է կայացրել Արեն Չատինյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, որպես մեղադրյալ ներգրավելու և միջնորդություն է հարուցել Երևանի Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի ընդհանուր իրավասության դատարան մեղադրյալի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց, կալանավորում կիրառելու մասին:
Երևանի Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2008 թվականի մայիսի 08-ի որոշմամբ մեղադրյալ Արեն Լեռնիկի Չատինյանի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց, ընտրվել է կալանք երկու ամիս ժամկետով:
2008թ.ապրիլի 14-ին, Արաբկիր քննչական բաժնում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով, հարուցվել է թիվ 14109608 քրեական գործը:
2008թ.մայիսի 13-ին Արաբկիր քննչական բաժնի քննիչ Բ.Մարտոյանի որոշմամբ թիվ 16108108 քրեական գործը վարույթ է ընդունվել և թիվ 14109608 քրեական գործին:
2008 թ. մայիսի 26-ի որոշմամբ Արեն Լեռնիկի Չատինյանին` առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է, նրան մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցավոր արարքները կատարելու համար:
2009թ. հունվարի 16-ին Արաբկիր քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Հակոբյանի որոշմամբ թիվ 14109608 քրեական գործը միացվել է թիվ 14111408 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է 14111408 համարով:
2009 թ. մարտի 04-ի որոշմամբ Արեն Լեռնիկի Չատինյանին` առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է, նրան մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 8-րդ և 15-րդ կետերով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ, 5-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարքները կատարելու համար:
2009թ. մարտի 18-ին քրեական գործը` մեղադրական եզրակացությամբ, ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքերի ընսհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքերի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009թ. հուլիսի 30-ի դատավճռով` Արեն Լեռնիկի Չատինյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 235 հոդվածի 4-րդ մասով, 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքների կատարման համար և դատապարտվել`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով` ցմահ աատազրկման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով` ազատազրկման 8 /ութ/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով` ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով` ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով,ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով` ազատազրկման 7 /յոթ/ տարի ժամկետով առանց գույքի բռնագրավման. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով` ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով` ազատազրկման 1 /մեկ/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով` ազատազրկման 8 /ութ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման 1 /մեկ/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կանոններով` նշանակված հիմնական պատիժները մասնակիորեն գումարելու սկզբունքով, վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 15 /տասնհինգ/ տարի ժամկետով, առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի ուժով` նշված 15 /տասնհինգ/ տարի ազատազրկումը կլանել է ցմահ ազատազրկման մեջ և վերջնական պատիժ նշանակվել` ցմահ ազատազրկում:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 06.05.2008 թվականից:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ Արդարադատության Նախարարության համապատասխան հիմնարկում` նյարդահոգեբույժի հսկողությամբ:
Ամբաստանյալ Արեն Չատինյանի նկատմամբ խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի ուժի մեջ մտնելը:
Վճռվել է իրեղեն ապացույց հանդիսացող Ս.Մարտիրոսյանի ՎԱԶ 2106 մակնիշի ավտոմեքենայի սրահի արյան հետքերով ռետինե գորգը, 1 /մեկ/ հատ արյան հետքերով 5000 դրամանոցը, <<Նոկիա 6233>> մոդելի բջջային հեռախոսի տուփը վերադարձնել տուժողի իրավահաջորդ Պ.Մարտիրոսյանին:
Վնասված հագուստները վերադարձնել Պ.Մարտիրոսյանին, Ե.Քերոբյանին և Ա.Պետրոսյանին:
Ծառայողական վկայականի լուսանկարով հատվածը վերադարձնել Ե.Քերոբյանին:
Դեպքի վայրից վերցրած արյան նմուշները և դանակի շեղբը ոչնչացնել:
Սառը զենք հանդիսացող դանակը թողնել ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ-ին:
<<Նոկիա 2600>> մոդելի բջջային հեռախոսը, որը ի պահ է հանձնվել տուժող Ա.Պետրոսյանին, թողնել նրան:
Սիմակ Մարտիրոսյանի ՎԱԶ 2106 մակնկիշի 42 ՏԼ 753 պ/հ ավտոմեքենան, որը գտնվում է Արաբկիրի ոստիկանության տուգանային հրապարակում հանձնել տուժողի իրավահաջորդ Պավլե Սիմակի Մարտիրոսյանին:
Արեն Լեռնիկի Չատինյանի անձնական վաստակից և տնտեսությունից հօգուտ տուժող Արթուր Պետրոսյանի բռնագանձել 40.000 /քառասուն հազար/ ՀՀ դրամ, որպես վերջինիս ավտոմեքենային պատճառված նյութական վնաս:
Տուժողներ Արթուր Գագիկի Պետրոսյանին, Երվանդ Սպարտակի Քերոբյանին վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք` իրենց առողջությանը պատճառված վնասի հետևանքով կատարված ծախսերը Արեն Չատինյանից պահանջելու համար:
Տուժողի իրավահաջորդ Պավլե Սիմակի Մարտիրոսյանին վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք Արեն Լեռնիկի Չատինյանից պահանջելու որդու հուղարկավորության հետ կապված ծախսերը:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքերի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009թ. հուլիսի 30-ի դեմ վերաքննիչ բողոք են բերել ամբաստանյալը և նրա պաշտպան Վ.Սաֆարյանը:
2. Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննական մարմնի կողմից Արեն Լեռնիկի Չատինյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 235 հոդվածի 4-րդ մասով, 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել հետևյալ արարքների համար, որ նա 2008 թվականի ապրիլի 04-ին ժամը 0000-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Կիևյան փողոցում կանգնեցրել է Արթուր Քաջիկի Պետրոսյանի կողմից վարվող <<Օպել-Աստրա>> մակնիշի 08 ՍԼ 519 պետհամարանիշի տաքսի ավտոմեքենան և մարմնավաճառ կանանց փնտրելու նպատակով պատվիրել իրեն շրջել քաղաքում: Արեն Չատինյանը, Արթուր Պետրոսյանի ավտոմեքենայով, Երևան քաղաքի տարբեր վայրերում երկար շրջելուց և մարմնավաճառուհիներ չգտնելուց հետո, պատվիրել է` իրեն տանել Անդրանիկի փողոցի 71 շենք: Ժամը 0200-ի սահմաններում, հասնելով նշված վայր, վարորդը` Արթուր Պետրոսյանը, պահանջել է տաքսու ուղեվարձը, որը կազմել է 6500 /վեց հազար հինգ հարյուր/ ՀՀ դրամ: Արեն Չատինյանը գումար չունենալով, շահադիտական դրդումներով, երթևեկության գումարը չվճարելու համար, ավտոմեքենայի սրահի մեջ նստած ժամանակ իր մոտ եղած դանակով, մարմնական վնասվածքներ հասցնելու նպատակով 3 անգամ դիտավորությամբ հարվածել է Արթուր Պետրոսյանին, որի հետևանքով վերջինս ստացել է կրծքավանդակի ծակած-կտրած չթափանցող վերքեր և աջ ծնկահոդի առաջա-ներսային մակերեսի ծակած կտրած վերքեր, որոնք Արթուր Պետրոսյանի առողջությանը պատճառել են միջին ծանրության վնաս: Արթուր Պետրոսյանի ոտքին հարվածելու ժամանակ, երբ վերջինս ձեռքերով բռնել է վնասված ոտքը, Արեն Չատինյանն իր մոտ եղած ձեռնաշղթաները գցել է Արթուր Պետրոսյանի ձեռքերին և ազատությունից ապօրինի զրկելով, մարմնական վնասվածք ստացած Արթուր Պետրոսյանին մի քանի ժամ պահել ավտոմեքենայի մեջ` չթույլատրելով մեքենայից իջնել: Լուսադեմին Արթուր Պետրոսյանը, օգտվելով Արեն Չատինյանի ննջելու հանգամանքից իջել է մեքենայից և գնացել մոտակա տաքսի ծառայության կողմը, սակայն Արեն Չատինյանը, դռան բացվելու ձայնից արթնանալով, հետապնդել է Արթուր Պետրոսյանին, փորձել նրան նորից բերել ավտոմեքենան, բայց Ա Արթուր Պետրոսյանը հրաժարվել է վերադառնալ մեքենայի մոտ: Այդ ժամանակ վերջինիս կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, դանակի սպառնալիքով նա հափշտակել է Արթուր Պետրոսյանի <<Նոկիա 2600>> մոդելի 15.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության բջջային հեռախոսը և դեպքի վայրից դիմել փախուստի:
Բացի այդ, Արեն Չատինյանը 2008 թվականի ապրիլի 14-ին, ժամը 1430-ի սահմաններում, միզելու նպատակով գնացել է Երևանի լամբադա կամրջի հարևանությամբ գտնվող նախկին չորացած լճի պոմպակայանի շինության տարածք: Քիչ անց նույն նպատակով այդտեղ է գնացել նաև ոստիկանի համազգեստով ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնին կից պահպանության բաժնի ոստիկան Երվանդ Սպարտակի Քերոբյանը: Տեսնելով անծանոթ Արեն Չատինյանին, հետաքրքրվել է, թե նա ով է և ինչ է անում այդ տարածքում: Վերջինս պատասխանել է, որ Կիրովականցի է և այդտեղ է իջել կոշիկները փոխելու նպատակով: Նրա պահվածքը ոստիկանության աշխատակցին կասկածելի է թվացել, այդ պատճառով վկայականը ներկայացնելով վերջինիս ինքնությունը պարզելու նպատակով, վերցրել է Արեն Չատինյանի անձնագիրը և կիսաքանդ շինությունից ցանկացել դուրս գալ: ԱրենՉատինյանը մտածելով, որ ոստիկանության աշխատակիցը իրեն կտանի ոստիկանության բաժին և կբացահայտվի իր կողմից 10 օր առաջ կատարած տաքսու վարորդի դանակահարության դեպքը, արդեն իսկ իր կատարած հանցանքը թաքցնելու, այդ արարքի համար քրեական պատասխանատվության ենթարկվելու հնարավորությունը բացառելու նպատակով, ոստիկան Երվանդ Քերոբյանին կյանքից զրկելու դիտավորությամբ, իր մոտ եղած դանակով թիկունքից 3 անգամ հարվածել է իր ծառայողական գործունեությունն իրականացնող Ե.Քերոբյանի կրծքավանդակի շրջանին` պատճառել կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս, որն արտահայտվել է կրծքավանդակի աջ կեսի թվով երկու և կրծքավանդակի ձախ կեսի ծակած-կտրած թափանցող վերքեր, ձախ թոքի, 4-րդ կողի, աորտայի վնասումով, ոտքերով հարվածել է նրա գլխին և պատճառել գլխի գանգուղեղային վնասվածքներ, քթոսկրի կոտրվածքներ: Դանակահարությունից անմիջապես հետո Արեն Չատինյանն իր մոտ եղած ձեռնաշղթաները հագցրել է ուշագնաց վիճակում գտնվող Ե.Քերոբյանի ձեռքերին և փորձել է հափշտակել Երվանդ Քերոբյանի ծառայողական զենքը, սակայն զենք չգտնելով հափշտակել է ոստիկանի ծառայողական վկայականը, հանել ձեռնաշղթաները և նրան թողնելով ուշագնաց վիճակում` դեպքի վայրից դիմել փախուստի, սակայն հանցագործությունը ավարտին չի հասցվել` իր կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ պատահական քաղաքացու ահազանգով Ե.Քերոբյանին շտապօգնության աշխատակիցները տեղափոխել են <<Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ>> ԲԿ, որտեղ էլ վիրահատության ընթացքում վերջինի թոքի միջից հեռացրել են 13 սմ երկարությամբ դանակի շեղբը:
Այնուհետև, Արեն Չատինյանը շարունակելով իր հանցավոր գործունեությունը, ավազակություն և սպանություն կատարելու դիտավորությամբ, 2008 թվականի ապրիլի 28-ի գիշերը` ժամը 0300-ի սահմաններում, որպես ուղևոր գտնվելով Լոռու մարզի Աքոր գյուղի բնակիչ` Սիմակ Պավլեի Մարտիրոսյանի կողմից որպես տաքսի վարած ՎԱԶ 2106 մակնիշի 42 ՏԼ 753 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի մեջ, մեքենան վարել է տվել Երևան քաղաքի Վ.Փափազյան 2-րդ նրբանցքից դեպի Հրազդանի կիրճ տանող ճանապարհով: Ճանապարհին, առաջին շրջադարձից դեպի Հրազդանի կիրճ տանող ճանապարհից 250 մետր անցնելով, կանգնեցնել է տվել մեքենան և իր մոտ եղած ապօրինի կերպով ձեռք բերված շեղբավոր սառը զենք հանդիսացող գործարանային արտադրության ընդհանուր նշանակության որսորդական դանակով, կյանքից զրկելու դիտավորությամբ, բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել Սիմակ Մարտիրոսյանի մարմնի տարբեր մասերին, պատճառելով կրծքավանդակի ձախ կեսի թափանցող, որը ուղեկցվել է ձախ թոքի վնասումով, աջ աճուկային շրջանի չթափանցող, ձախ բազկի, աջ ազդրի վերին երրորդականի, ձախ ազդրի ստորին երրորդականի հետին մակերեսի ծակած-կտրած վնասվածքներ, որոնք էլ ուղեկցվել են արտաքին և ներքին արյունահոսությունով, որի հետևանքով Սիմակ Մարտիրոսյանի մոտ առաջացել է արյան սուր կորուստ, ինչից էլ վեջինս մահացել է, որից հետո Արեն Չատինյանը հանել է Սիմակ Մարտիրոսյանի դին մեքենայից, գցել ճանապարհի աջակողմյա խոտածածկ տարածքում, նստել մեքենան, ապօրինաբար, առանց հափշտակելու նպատակի, փախցնելով այն հասցրել է Երևան քաղաքի Կուրղինյան փողոց և թողնելով Կուրղինյան 1-ին և 3-րդ շենքերի հետնամասում, մեքենայի միջից հափշտակել է Սիմակ Մարտիրոսյանի <<Նոկիա 6233>> մոդելի բջջային հեռախոսը, վարորդական իրավունքի վկայականը և մեքենայի տեխնիկական անձնագիրը: Կուրղինյան փողոցից Արեն Չատինյանը ոտքով գնացել է Երևան քաղաքի Անդրանիկի 71 շենքում բնակվող իր բարեկամ` Վահրամ Չատինյանի բնակարան, որտեղ փոխել է իր արյունոտ հագուստը և այդտեղից դիմել փախուստի:
Այսպիսով, Արեն Չատինյանը նախկինում սպանության փորձ կատարելուց հետո, կրկին անգամ ապօրինի կրած սառը զենք հանդիսացող դանակով շահադիտական դրդումներով ավազակությամբ զուգորդված կատարել է սպանություն, հափշտակել է բջջային հեռախոս և փաստաթղթեր, առանց հափշտակելու նպատակի կյանքի և առողջության համար բռնություն գործադրելով փախցրել է ավտոմեքենա>>:
3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Ամբաստանյալը և նրա պաշտպան Վարդան Սաֆարյանը նշել են, որ գտնում են Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռն անհիմն է, չի բխում գործով ձեռք բերված ապացույցներից ու այն ենթակա է մասնակի բեկանման հետևյալ պատճառաբանությամբ. դատավճիռը կազմված է ենթադրությունների վրա, սպանության հետ կապված էպիզոդում և նախաքննության մարմինը, և դատարանը չեն ցանկացել հետազոտել ու գնահատել նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված ապացույցներն ու փաստաթղթերը: Դանակահարության երկու էպիզոդները ճիշտ չի գնահատել և մեղադրական դատավճիռ է կայացրել խախտելով քրեական դատավարության օրենսգրքի նորմերի պահանջները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ մասերը սահմանում են, որ քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել uույն oրենuգրքով նախատեuված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և oբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպեu կաuկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպեu էլ նրանց արդարացնող, ինչպեu նաև նրանց պատաuխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, կաuկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կաuկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատաuխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մաuին, ինչպեu նաև քրեական դատավարության ընթացքում oրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ uտուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը:
Ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում տուժողը և Արեն Չատինյանը ցուցմունք են տվել, որ մարմնավաճառ կանանց են փնտրել, սակայն չեն գտել: Տուժողը հանդիսանալով տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ, պետք է, որ իմանար մարմնավաճառ կանանց հավաքատեղի գտնվելու վայրը և այն երթուղին, որը նա է ընտրել, անցնում է այն վայրերով, որտեղ հավաքվում են մարմնավաճառները:
Նախաքննության մարմինը և դատարանը չեն պարզել ու ճշտել, թե ինչպես պատահեց, որ մարմնավաճառներ չգտան կամ արդյոք նպատակը մարմնավաճառներ գտնելն էր, թե տուժողը ուղղակի ավտոմեքենան վարել էր տարբեր փողոցներով, որպեսզի գանձվող գումարի չափը մեծ լինի: Նշված հարցերը չեն պարզվել, որով դատաքննությունը ոչ լիարժեք է կատարվել:
Գործով հիմնավորված է, որ տուժողն Արեն Չատինյանից պահանջել է 6500 դրամ որպես ուղևորավարձ: Նախաքննական մարմինը և դատարանը չեն պարզել տուժողի գործողություններն իրավաչափ են, թե ոչ:
Տուժող Արթուր Պետրոսյանը ոստիկանությունում և դատարանում տված ցուցմունքներում նշել է, որ ինքն է Չատինյանին առաջարկել իր մոտ եղած 4000 դրամ գումարը վերցնել, ինչին ի պատասխան վերջինիս հրաժարվել է ասելով, որ <<ինձ քո փողերը պետք չեն>>:
Նշվածից հետևում է, որ Չատինյանը շահադիտական նպատակ չի հետապնդել:
Տուժող Արթուր Պետրոսյանը ցուցմունքներ է տվել, որ Չատինյանը մի քանի անգամ ավտոմեքենայից դուրս է եկել ու գնացել հանդիպել իր հորեղբոր տղայի հետ, որպեսզի գումար վերցնի ու հետ է վերադարձել: Դա վկայում է այն մասին, որ Չատինյանը իր առջև նպատակ դրած լիներ, որպեսզի ուղևարձը չվճարեր, ապա նա կարող էր հեռանալ առանց որևէ արգելքի: Պետրոսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել, որ Չատինյանն իրեն դանակահարել է, առանց որևէ պատճառի և այդ ընթացքում նա որևէ պահանջ չի ներկայացրել: Նշվածից հետևում է, որ Չատինյանը հափշտակություն կատարելու նպատակ չի ունեցել և հեռախոսը, որը վերցրել է այն չի հափշտակել, այլ դրանով նա զանգահարել է, քանի որ իր մոտ եղած հեռախոսի մարտկոցը նստած է եղել, ինչպես նաև նրա համար, որ Պետրոսյանը դրանով չզանգահարի, որից հետո նա շփոթված հեռացել է: Եթե իր պաշտպանյալը շահադիտական նպատակով ավազակային հարձակում գործած լիներ Ա.Պետրոսյանի վրա, ապա դեպքից հետո նա չէր զանգահարի տուժողի հարազատներին ու հետաքրքրվի նրա առողջությամբ, չէր հայտնի ավտոմեքենայի բանալիների գտնվելու տեղը, չէր առաջարկի տանել հիվանդանոց և ինքը պատրաստ է հոգալ բժշկական ծախսերը, չէր պայմանավորվի հանդիպել տուժողի հորեղբոր հետ, որի նպատակն էր նրանց օգնություն ցույց տալ և հեռախոսը վերադարձնել: Հեռախոսային խոսակցության ընթացքում Արենը տեղեկացել է, որ տուժողը ոստիկանություն չի դիմել:
Արթուր Պետրոսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել, որ Արեն Չատինյանն իրեն դանակահարելուց հետո առաջարկել է հիվանդանոց տանել, սակայն ինքը հրաժարվել է դրանից, ինչպես նաև հայտնել է, որ իր ցավերը մեղմելու համար նա ավտոմեքենայի նստարանը այպիսի դիրքի է բերել, որ կարողանա հարմարվել դրան, որպեսզի շարժումներից հետո ցավերը չուժեղանան, ինչպես նաև Արենը ավտոմեքենայի մեջ ննջել է: Նշվածից երևում է, որ իր պաշտպանյալը դաժանաբար չի վերաբերվել տուժողի նկատմամբ, ցանկացել է նրան հիվանդանոց տանել, սակայն վերջինս հրաժարվել է:
Վերը թվարկած հանգամանքները հաշվի առնելով, ինչպես նաև գործով ձեռք բերված ապացույցները հաշվի առնելով, կարելի է եզրակացնել, որ Արեն Չատինյանին նշված Էպիզոդով առաջադրված մեղադրանքը` ավազակային հարձակմամբ հափշտակություն կատարելու մասով ճիշտ չի որակվել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի դիպոզիցիան սահմանում, որ ավազակությունը` ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակումը, որը կատարվել է կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով…:
Ինչպես նշում է հիշյալ հոդվածի դիսպոզիցիան` ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակումն է համարվում ավազակություն:
Քրեական գործով հիմնավորվել է, որ Արեն Չատինյանը չի հարձակվել Արթուր Պետրոսյանի վրա` նրա գույքը հափշտակելու նպատակով, այլ տուժող Արթուր Պետրոսյանին դանակահարելը տեղի է ունեցել առանց որևէ պատճառի, դրանից հետո նա փորձել է տուժողին հիվանդանոց տեղափոխել, որից վերջինս հրաժարվել է: Եթե Ա.Չատինյանը ավազակային հարձակում գործած լիներ, ապա նա դրանից հետո անմիջապես պետք է փախուստի դիմած լիներ, այլ ոչ թե ավտոմեքենայի մեջ մնար, ննջեր և անձնագիրը ցույց տար:
Ասվածից հետևում է, որ Ա.Չատինյանի դրսևորված վարքագիծը ոչ բնական է, տվյալ իրադրությունում նա ոչ նորմալ վարքագիծ է դրսևորել, ինչը ենթադրել է տալիս, որ նրա մոտ հոգեկան վիճակն այն չէ: Հետևաբար, Ա.Չատինյանին նշված էպիզոդով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածով նախատեսված արարքը կատարելու համար դատապարտելը չի բխում գործով ձեռք բերված ապացույցներից: Երբ ուսումնասիրում են տուժող Ա.Պետրոսյանի և Ա.Չատինյանի ցուցմունքները և դրանք վերլուծում, պարզվում է, որ նախաքննության մարմինը և դատարանը բազմակողմանի և լրիվ քննություն չեն կատարել ու ճիշտ չեն որակել Ա.Չատինյանի արարքը:
Բողոքաբերը անդրադառնալով Չատինյանի կողմից ոստիկանության աշխատակից` գործով տուժող Երվանդ Քերոբյանի նկատմամբ կատարված հանցագործությանը նշել է, որ նախաքննության մարմինը և դատարանը չեն պահանջել ու հետազոտել ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժին կից պահպանության բաժնի աշխատանքները կարգավորող հրահանգները կամ բաժնի կանոնադրությունը:
Նշված փաստաթղթերի հետազոտումն անհրաժեշտ էր պարզելու, պահպանության բաժնի աշխատակիցը պահակային հերթափոխից դուրս համարվում է ծառայության մեջ, թե ոչ, ոստիկանն իրավունք ունի համազգեստի վրայից հագնել քաղաքացիական համազգեստ, թե ոչ, և գոյություն չունեցող նախարարության կողմից տրված վկայականը, որը ուժի մեջ է եղել մինչև 17.06.2006թ. և սկոչով երկու մասերը կպցված են եղել, նա իրավունք ուներ դա պահելու իր մոտ ու օգտագործել:
Առանց պարզելու նշված հարցերը, Ա.Չատինյանին մեղադրանք է առաջադրվել <<ոստիկանի կողմից իր ծառայողական գործունեության հետ կապված>> բնութագրմամբ, որը ճիշտ չէ, քանի որ տուժողը կամրջի տակ չէր կարող ծառայողական գործունեություն իրականացնել…:
Նախաքննության մարմինը և դատարանը չեն պարզել, թե տուժողի գործողությունները (ծառայողական հագուստի ձևի խախտում, ուժը կորցրած ու երկու մասի բաժանված վկայականի օգտագործում) չեն հրահրել իր պաշտպանյալին կատարելու հանցանք:
Տուժողը նախաքննության ընթացքում և դատարանում ցուցմունք է տվել, որ վկայական ցույց տվեցի, տեսա, որ Արենը խառնվեց, վիճակը այնպիսին էր, որ կարծես ես խոսում էի 8-9 տարեկան տղայի հետ:
Նշվածը հիմնավորում է, որ տուժողի գործողություններն են դրդել իր պաշտպանյալին, որն իրեն կորցնելով ու հաշիվ չտալով իր արարքին, կատարել է հանցանք:
Գործով ձեռք չի բերվել մի որևէ ապացույց, որով հիմնավորվի, որ Ա.Չատինյանը ցանկացել է սպանել տուժող Ա.Պետրոսյանին:
Սակայն դա չի խանգարել նախաքննության մարմնին ենթադրել, որ Ա.Չատինյանը սպանության փորձ է կատարել:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
Պաշտպանը դատարանին միջնորդություն է ներկայացրել, որպեսզի Ե.Քերոբյանին պատկանող, սակայն ուժը կորցրած և անօրինական պահվող ու օգտագործվող ծառայողական ½ մասը որպես ապացույց չօգտագործել ու չթույլատրել, սակայն դատարանը դրան ադրադարձել է, չի նշել, թե այն բավարարում է, թե մերժում և այն մեկնաբանել է տարօրինակ ձևով:
Հիշյալ էպիզոդով կատարված հանցանքի վերաբերյալ վերը հիշատակված փաստարկները համադրելով և ուսումնասիրելով պարզվում է, որ Ա.Չատինյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 11-րդ կետերով դատապարտելը չի համապատասխանում կատարված արարքին և դա անհրաժեշտ է վերավորակել որպես անձի նկատմամբ ծանր մարմնական վնասվածք հասցնելը:
Բողոքաբերը անդրադառնալով Չատինյանի կողմից Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանությանը գտել է, որ իր պաշտպանյալին առաջադրված մեղադրանքը հիմնված է ենթադրությունների վրա, նախաքննության մարմինը և դատարանը բազմակողմանի և լրիվ չեն հետազոտել հիշյալ ապացույցները, քննություն կատարել է մեղադրական առումով և Ա.Չատինյանին առաջադրվել է մեղադրանք, որով նրան մեղավոր են ճանաչել, որը չի համապատասխանում իրականությանը:
Քրեական գործի նյութերում գտնվում է սույն քրեական գործով որպես վկա հանդես եկած Վահրամ Չատինյանի կողմից 13.01.2009թ. տրված լրացուցիչ հարցաքննության արձանագրությունը և 14.01.2009թ. Արեն Չատինյանի և Վահրամ Չատինյանի առերես հարցաքննության արձանագրությունը, որոնք նախաքննության մարմինը դիտել է որպես ապացույց:
Վկա Վահրամ Չատինյանը 14.05.2009թ. դատական նիստի ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն Արաբկիրի ոստիկանությունում 2 օր պահել են, չեն թողել, որ տուն գնա, պատճառաբանելով, որ Արեն Չատինյանի հետ առերես հարցաքննություն կատարելուց հետո նոր միայն տուն կգնա:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածը վկայակոչելով միջնորդություն է արվել վկա Վահրամ Չատինյանի կողմից 13.01.2009թ, տրված ցուցմունքը և 14.01.2009թ. առերես հարցաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքը որպես ապացույց չօգտագործել ու դրանք չգնահատել:
Սույն քրեական գործով որպես ապացույց է հանդիսանում <<Նոկիա 6233>>մոդելը բջջային հեռախոսի վերաբերյալ գործում առկա ցուցմունքները:
Նշված հետախոսը պատկանել է տուժող Ա.Պետրոսյանին:
Արեն Չատինյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ հեռախոսը գտել է հորաքրոջ Անուշի տան մոտ գտնվող կանգառում 28.04.2008թ. վաղ առավոտյան: Դրանից հետո, նա իր հեռախոսի քարտը տեղադրել է գտած հեռախոսի մեջ ու օգտագործել:
Հանրահայտ է, որ կորած հեռախոսները մի քանի օրերի ընթացքում հայտնաբերվում են: Այդ մասին տեղյակ էր նաև Ա.Չատինյանը և եթե նա սպանությունը կատարած լիներ, ապա այն չէր օգտագործվի:
Քրեական գործի նյեութերում է գտնվում Ոստիկանության Կենտրոնի քննչական բաժնի ավագ քննիչի 2004թ. քրեական գործով վարույթը կասեցնելու մասին որոշումը, որով 27.03.2004թ. լույս 28-ի գիշերը Ամիրյան փող. 18ա շենքի 78 բնակարանում կատարված գողության փաստի առթիվ հարուցված քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` հանցագործություն կատարած անձանց ով լինելը պարզած չլինելու հիմքով:
Քրեական գործի նյութերում է գտնվում նաև 16.05.2008թ. փորձագետի կազմած No 871 եզրակացությունը, ուր նշված է, որ դեպքի վայրից վերցված մատնահետքը համընկնում է Ամիրյան 18ա շենքի 78 բնակարանից վերցված մատնահետքին:
Քրեական գործում չկա մի որևէ ապացույց, որով հիմնավորվի, որ Արեն Չատինյանը եղել է դեպքի վայրում կամ մասնակվել է հանցագործության կատարմանը: Նշվածը վերաբերում է մատնահետքերին, ոտնահետքերին, ձեռքի ափի հետքերին, արյան հետքերին կամ որևէ այլ իրեղեն ապացույցներին:
Շարադրվածից հետևում է, որ Արեն Չատինյանը նշված հանցագործությունը չի կատարել, այլ այն կատարեկ կամ կատարել են 2004թ. Ամիրյան փող. 18ա շենքի 78 բնակարանում գողություն կատարած անձը կամ անձինք:
Քրեական գործում է գտնվում 15.07.2008թ. տրված ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության եզրակացությունը, ուր նշված է, որ Արեն Չատինյանի մոտ առկա է <<Անձի շիզոիդ խանգարումը>>, ուստի խորհուրդ է տրվում նյարդահոգեբուժի հսկողություն:
Քանի որ նախաքննության մարմինը նշված եզրակացության կապակցությամբ չի հարցաքննել հանձնաժողովի անդամներից որևէ մեկին, այդ իսկ պատճառով պաշտպանական կողմը միջնորդել է դատարան հրավիրել փորձագետին պարզաբանելու` <<Անձի շիզոիդ խանգարում>> հատվածը, սակայն դատարանը միջնորդությունը մերջեց:
Նախաքննության մարմինը Ա.Չատինյանին ձեբակալելուց անմիջապես հետո նրան անձնական խուզարկության է ենթարկել, ապա 3 անգամ նրա բնակության վայրը խուզարկել են և առգրավել են դանակ ու վկայականի մի մասը, իսկ ավտոմեքենայի փաստաթղթերը չեն առգրավել, որովհետև դրանք նրա մոտ գոյությու չեն ունեցել: Եթե ընդունենք, որ իր պաշտպանյալը ավտոմեքենայի փաստաթղթերը ոչնչացրել է, ապա նա ոչնչացրած պետք է լիներ նաև դանակն ու վկայականը:
Նշվածից հետևում է, որ ավտոմեքենայի փաստաթղթերը Ա.Չատինյանի մոտ չէին կարող լինել, քանի որ նա այդ հանցանքի հետ կապ չունի:
Նախաքննության սկզբում իր պաշտպանյալը չի հայտնել, որ <<Նոկիա>> հեռախոս է գտել, քանի որ վախ է զգացել, որ դրա համար կարող է տհաճություն ունենալ այն անձը, որն այն գնել է իրենից:
Դատարանը Ս.Մարտիրոսյանի սպանության դրվագով առաջադրված մեղադանքը ապացուցված է համարել Ա.Չատինյանի կողմից 16.09.2008թ. տրված ցուցմունքներով:
Նշված ցուցմունքներով Ա.Չատինյանը հայտնել է նախաքննության մարմնին <<Նոկիա>> մոդելի հեռախոսի և դանակի գտնվելու մասին:
Դատավճռում նշված է, որ մեղադրյալն իրավունք ունի ժամանակ խնդրելու իր պաշտպանությունը կազմակերպեկու համար և դա բխում է ՄԻԵԿ 6-րդ հոդվածի պահանջներից:
Կոնկրետ այս դեպքում, եթե նա իրոք սպանված Ս.Մարտիրոսյանի հեռախոսը գտել էր, տրամաբանական է, որ կասեր հենց առաջին հարցաքննության ժամանակ, քանի որ նշված հանգամանքը շատ պարզ հանգամանք էր և կարիք չկար մեկ շաբաթ քննիչից ժամանակ խնդրել:
Դատավճռում նշված է նաև, որ Ա.Չատինյանը 29.07.2008թ. ցուցմունք է տվել ու ընդունել, որ <<Նոկիա>> մոդելի հեռախոս է գտել, այն նվիրել կամ վաճառել է ինչ-որ մեկի:
ՀՀ քրեական դատավաորւթյան օրենսգրքի 90-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ դատավորը պարտավոր է ինքնաբացարկ հայտնել, եթե նա տեղյակ է այնպիuի փաuտերի կամ հանգամանքների մաuին, որոնք կարող են ողջամիտ կաuկած հարուցել տվյալ գործով նրա անկողմնակալության մեջ: Ինքնաբացարկի հիմքերը, ի թիվu այլոց, ներառում են այն դեպքերը, երբ`դատավորը կանխակալ վերաբերմունք ունի որպեu կողմ հանդեu եկող անձի, նրա ներկայացուցչի, պաշտպանի, դատավարության այլ մաuնակիցների նկատմամբ:
Սույն գործը քննող դատավորը քննության է առել նախաքննության մարմնի կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու մասին միջնորդությունը և Արեն Չատինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառել է կալանքը, որը ևս ապացուցում է, որ գործը քննող դատավորն անկողմնակալ վերաբեմունք է ցուցաբերել և արդարացի քննություն չի կատարել:
Հաշվի առնելով վերը շարադրվածը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 47-րդ գլխի կանոններով, խնդրել է մասնակի բեկանել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009թ. հուլիսի 30-ի դատավճիռը` Արեն Չատինյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածով նրան արդարացնել, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով նրա արարքը վերաորակել, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 28-րդ և 311-րդ հոդվածների համաձայն ուղարկել լրացուցիչ նախաքննության :
4.Վերաքննիչ բողոքի դեմ բերված պատասխանը.
Ամբաստանյալի և նրա պաշտպան Վ.Սաֆարյանի վերաքննիչ բողոքի դեմ առարկեց գործով մասնակցող դատախազը, հայտնելով, որ ամբաստանյալ Արեն Չատինյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված է, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 30.07.2009թ. դատական ակտն օրինական է, հիմնավորված և բխում է քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից:
Խնդրեց ընդհանուր իրավասության դատարնաի դատական ակտը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ամբաստանյալի և նրա պաշտպան Վ.Սաֆարյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
5. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը
Քննելով վերաքննիչ բողոքը նշված հիմքերի սահմաններում, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009թ. հուլիսի 30-ի դատական ակտը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ ամբաստանյալի և նրա պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի մասի 8-րդ կետը սահմանում է շահադիտական դրդումներով, պատվերով կատարված, ինչպես նաև շորթմամբ, ավազակությամբ կամ բանդիտիզմով զուգորդված ապանությունը, իսկ 15-րդ կետի համաձայն` նախկինում սպանություն կատարած անձի կողմից, բացառությամբ քրեական օրենսգրքի 105-108-րդ հոդվածներով նախատեսված արարքների:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 8-րդ կետում նշված շահադիտական դրդումներով սպանությունն առկա է այն դեպքում, երբ տվյալ հանցանքի կատարման շարժառիթ է հանդիսանում հանցավորի կամ այլ անձանց համար նյութական որևէ օգուտ ստանալու կամ նյութական որոշակի ծախսերի կատարումից ազատվելու ձգտումը: Տվյալ դեպքում, փաստորեն, նյութական արժեքներն, անձնական դրդումներն ավելի բարձր են դասվում, քան մարդու կյանքը: Ինչ վերաբերվում է շորթմամբ, ավազակությամբ կամ բանդիտիզմով զուգորդված սպանության դեպքերին, ապա դրանք ենթակա են որակման համապատասխան հանցագործությունների համակցությամբ: Ավազակությունը չի կարող համարվել սպանության միջոց, հետևաբար արարքը պետք է որակվի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածով:
Բողոքի հեղինակը բողոքում նշել է, որ համաձայն չէ ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռի հետ և գտնում է, որ այն չի բխում գործով ձեռք բերված ապացույցներից:
Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում բողոքաբերի այն պատճառաբանությունները, որ ամբաստանյալ Արեն Չատինյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածով պետք է արդարացնել, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով նրա արաքը վերաորակել, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 28-րդ և 311-րդ հոդվածների համաձայն ուղարկել լրացուցիչ նախաքննության:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է. քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, իսկ գործի վարույթը ենթակա է կարճման` կատարված հանցագործությանը կասկածյալի կամ մեղադրյալի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, եթե սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, որպիսի հիմքերը բացակայում են սույն քրեական գործով:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորվել է նախաքննությամբ ձեռք բերված, դատաքննությամբ հետազոտված և դատական ակտում շարադրված ապացույցներով, մասնավորապես դատաքննության ժամանակ ամբաստանյալ Արեն Չատինյանը բացի Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության դրվագից, մնացած դրվագներով առաջադրված մեղադրանքում իրեն ըստ էության մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք տվել, որ 2008 թվականի ապրիլի 04-ին ժամը 0000-ի սահմաններում Կիևյան փողոցում կանգնեցրել է Արթուր Քաջիկի Պետրոսյանի կողմից վարվող ավտոմեքենան և աղջիկ փնտրելու նպատակով պատվիրել է շրջել քաղաքը, չգտնելով աղջիկներ վարորդին պատվիրել է իրեն տանել Անդրանիկի փողոցի 71 շենք: Ժամը 0200-ին հասնելով նշված վայրը վարորդը պահանջել է տաքսու ուղեվարձը 6500 դրամ, ինքը գումար չունենալով, իր մոտ եղած դանակով հարվածել է վարորդի կրծքավանդակի և մարմնի այլ մասերին, որից հետո վարորդի ձեռքերին իր մոտ եղած ձեռնաշղթան է գցել, որպեսզի նա չփախչի: Ավտոմեքենայում ինքը քնել է, զգացել է, որ ավտոմեքենայի դուռը բացվել է և վարորդը դիմել է փախուստի: Ինքը անմիջապես գնացել է նրա հետևից, տեսնելով որ արդեն դրսում սկսել է լուսանալ, ինքը հանել է ձեռնաշղթաները և վերցնելով վարորդի բջջային հեռախոսը դիմել է փախուստի:Դրանից հետո 2008 թվականի ապրիլի 14-ի առավոտյան զբոսնելիս է եղել Լամբադա կամրջի հարևանությամբ գտնվող այգում: Միզելու նպատակով մտել է այգու տարածքում գտնվող մի շինության մեջ, որտեղ մութ է եղել: Նույն ժամանակ այդ տարածք է մտել մի տղամարդ, որի հագին բացի քաղաքացիական համազգեստից եղել է նաև ոստիկանական համազգեստ: Այդ տղամարդը, առանց վկայական ցույց տալու ասել է, որ ոստիկան է, հարցրել է իրեն թե ինչ է անում, ինքը պատասխանել է, որ գուլպաներն է փոխում: Այդ տղամարդն ասել է, որ կտանի ոստիկանության բաժին, իսկ ինքը պատասխանել է, որ կարիք չկա: Այդ ընթացքում, երբ ոստիկանը քայլել է դեպի մուտքի կողմն իր մոտ վախ է առաջացել, որ ոստիկանությունում կարող է բացահայտվել իր կողմից տաքսու վարորդի դանակահարությունը: Ինքն առանց որևէ խոսք ասելու, իր մոտ գտնվող դանակով, թիկունքից սկսել է հարվածել ոստիկանին: Գետնին ընկած ժամանակ ինքը իր մոտ եղած ձեռնաշղթաները գցել է նրա ձեռքերին` մտածելով, որ նա կարող է զինված լինել: Ստուգել է ոստիկանի գրպանները և վերցրել է նրա ծառայողական վկայականը:
Ամբաստանյալ Արեն Չատինյանը Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության դրվագով նշել է, որ ինքը որևէ առնչություն չունի սպանության հետ: Իսկ ինչ վերաբերվում է Սիմակ Մարտիրոսյանի բջջային հեռախոսին 2008 թվականի ապրիլի 29-ի առավոտյան ժամը 1156-ին իր մոտ գտնվելուն, ամբաստանյալը նշել է, որ բջջային հեռախոսը և մեկ հատ դանակը ինքը գտել է 2008 թվականի ապրիլի 29-ի առավոտյան Կոմիտաս-Վրացական փողոցների խաչմերուկի կանգառից:Ամբաստանյալ Ա.Չատինյանի խոստովանական ցուցմունքները Արթուր Պետրոսյանին և Երվանդ Քերոբյանին դանակահարելու դրվագներով ապացուցված են նաև գործի այլ հանգամանքներով:
Բացի այդ Չատինյանի կողմից կատարած հանցագործության փաստը հիմնավորվել է նաև գործով տուժողներ Արթուր Պետրոսյանի, Երվանդ Քերոբյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, դեպքի վայրի զննության, քննչական փորձարարության, <Արմենիա> բժշկական կենտրոնի ընդունարանի կրիմինալ մատյանի զննության արձանագրություններով, <Վիվասել> ՓԲԸ-ից ստացված հարցման պատասխանով, ամբաստանյալի անձնական խուզարկության, նրա մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրություններով, անձի ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 588 եզրակացությամբ, համաձայն որի Ա.Պետրոսյանին պատճառվել է կրծքավանդակի ծակած-կտրած չթափանցող վերքեր և աջ ծնկահոդի առաջա-ներսային մակերեսի ծակած-կտրած վերքեր, որոնք Ա.Պետրոսյանի առողջությանը պատճառել են միջին ծանրության վնաս: Եզրակացությունում նշվել է նաև, որ Ա.Պետրոսյանի աջ նախաբազուկ դաստակային հոդի թիկնային մակերեսին առաջացված քերծվածքները հնարավոր է, որ առաջացած լինեն ձեռքերը ձեռնաշղթաներ կապելու հետևանքով:,
Դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 561 եզրակացությամբ, դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 1182 եզրակացությամբ,
առարկանները ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ:
ՀՀ Ոստիկանության աշխատակից Երվանդ Քերոբյանի ծառայողական գործունեության հետ կապված, այլ հանցանքը թաքցնելու նպատակով, կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով սպանության փորձ կատարելու և Ե.Քերոբյանի զենքը հափշտակելու փորձ կատարելու, ինչպես նաև փաստաթուղթ հանդիսացող ծառայողական վկայականը հափշտակելու դրվագով Ա.Չատինյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել նաև քրեական գործով տուժող Եր.Քերոբյանին սպանության փորձ կատարելու դեպքի վայրի զննության, <Գրիգոր Լուսավորիչ> ԲԿ-ից Քերոբյանի հագին եղած ոստիկանական համազգեստի և դանակի շեղբի առգրավման արձանագրություններով:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 633 եզրակացությամբ, համաձայն որի Եր.Քերոբյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` գանգուղեղային տրավմայի` գլխուղեղի թեթև աստիճանի սալջարդի, քթոսկրի կոտրվածքի, ձախ ակնակապճի արյունահավաքի, քթոսկրի կոտրվածքի, դեմքի շրջանի քերծվածքների կրծքավանդակի աջ կեսի թվով 2 և կրրծքավանդակի ձախ կեսի ծակած-կտրած թափանցող վերքերի, ձախ թոքի 4-րդ կողի, աորտայի վնասումով, երկկողմանի հեմոպնևմոթորաքասի ձևով պատճառվել են բութ առարկաների ազդեցությամբ, իսկ կրծքավանդակի աջ և ձախ կեսերի ծակած-կտրած թափանցող վերքերը` ծակող-կտրող գործիքով, այդ թվում նաև դանակով, ինչի հետևանքով Եր.Քերոբյանի առաղջությանը պատճառվել է առողջության ծանր վնաս, կյանքին վտանգ սպառնացող:
Արեն Չատինյանին Ստեփանավանի ոստիկանության բաժին բերման ենթարկելու ժամանակ, անձնական խուզարկության արձանագրությամբ վերջինիս անձնական խուզարկության ընթացքում հայտնաբերվել է Ե.Քերոբյանից հափշտակված ծառայողական վկայականի 1/2 մասը:
Քրեական գործով տուժող Երվանդ Քերոբյանին անձանց ճանաչման ներկայացնելու Արեն Չատինյանի և Երվանդ Քերոբյանի առերես հարցաքննության արձանագրություններով, ամբաստանյալի մասնակցությամբ քննչական փորձարարության արձանագրությամբ, որի ընթացքում նա մատնացույց է արել Երվանդ Քերոբյանին դանակահարելու վայրը, հետո նշել է, թե որ ճանապարհով է դիմել փախուստի:
Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 755 եզրակացությամբ, այն մասին, որ Երվանդ Քերոբյանի հագուստների մակերեսների վնասվածքները կարող էին առաջանալ ինչպես դանակի շեղբի, այնպես էլ նմանատիպ շեղբ ունեցող այլ առարկայի ներթափանցումների արդյունքում:
Նախկինում սպանության փորձ կատարելուց հետո, կրկին անգամ ապօրինի կրած սառը զենք հանդիսացող դանակով շահադիտական դրդումներով ավազակությամբ զուգորդված Սիմակ Մարտիրոսյանին սպանելու, վերջինիս բջջային հեռախոսը և փաստաթղթերը հափշտակելու, առանց հափշտակելու նպատակի կյանքի և առողջության համար բռնության գործադրելով Ս.Մարտիրոսյանի ավտոմեքենան փախցնելու դրվագով Ա.Չատինյանի հանցանքը հիմնավորվել է գործով վկաներ Վահրամ Չատինյանի, Ավագ Մկրտչյանի, Արմեն Չատինյանի, Վալտեր Մեջլումյանի ցուցմունքներով:
Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով, բողոքաբերի պատճառաբանությանն այն մասին, որ որպես ապացույց չպետք է օգտագործվեն Վահրամ Չատինյանի 13.01.2009թ. տված ցուցմունքը և 14.01.2009թ. առերես հարցաքննության ցուցմունքը, քանզի վկան երկու օր պահվել է ոստիկանությունում,հարկ է համարում արձանագրել, որ ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից քնության է առնվել վերջինիս միջնորդությունը և այն իրավացիորեն բավարարվել է մասնակիորեն: Քանի որ
Վահրամ Չատինյանի 13.01.2009թ. տված ցուցմունքում պահպանվել են ՀՀ քրեադատավարական նորմերը, հարցաքննության արձանագրությունում նշված է, հարցաքննությունը սկսման և ավարտի ժամը, իսկ Վահրամ Չատինյանի և Արեն Չատինյանի առերես հարցաքննության արձանագրությունը դիտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2051 հոդվածի պահանջների խախտմամբ ձեռք բերված` հանվել է ապացույցների շարքից:
Դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության համաձայն Սիմակ Մարտիրոսյանի դիակի վրա հայտնաբերվել են նաև <արյունազեղումներ ձախ դաստակի թիկնային և ձախ նախաբազկի հետին մակերեսներին: Քերծվածքներ… ձախ բազկի Մ/3-ի առաջաներսային մակերեսին, ձախ դաստակի թիկնային մակերեսին, ձախ արմնկափոսում, ձախ նախաբազուկ դաստակային հոդի կողմնային մակերեսին…, որոնք նույնպես պատճառվել են կենդանության օրոք, բութ, կոշտ առարկաներով, սովորաբար կենդանի անձանց մոտ առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում>: Դատական նիստում նշված եզրակացության շուրջ հարցաքննված փորձագետ Ա.Դալլաքյանը հայտնել է, որ նշված վնասվածքները կարող էին առաջանալ նաև ձեռքին ձեռնաշղթա հագցնելու հետևանքով:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալի կողմից կատարված հանցավոր արարքների համադրումը ցույց է տալիս, որ այդպիսիք կատարվել են նույն եղանակով: Այս անուղղակի ապացույցը նույնպես հիմնավորում է Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության դրվագով Արեն Չատինյանին առաջադրված մեղադրանքը, բացի այդ Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության դեպքի վայրի և վերջինիս մեքենայի հայտնաբերման վայրի զննության արձանագրություններով,ինչպես նաև <Արմենթել> ՓԲԸ-ից ստացված հարցման պատասխանով այն մասին, որ սպանված Սիմակ Մարտիրոսյանից հափշտակված 35482103155560 գործարանային համարով <Նոկիա 6233> մոդելի բջջային հեռախոսում 2008թ. ապրիլի 29-ի ժամը 1156-ին տեղադրվել է ամբաստանյալի /091/68-60-76 հեռախոաքարտը:
Այս հանգամանքի մասին նախաքննության փուլում Արեն Չատինյանի տված ցուցմունքը:
Ընդհանուր իրավասության դատարանն իրավացիորեն արձանագրել է նաև, որ Արեն Չատինյանին Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության դրվագով մեղադրանք է առաջադրվել 04 մարտի 2009 թվականին: Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանությունը կատարվել է 2008 թվականի ապրիլի 28-ի գիշերը ժամը 0300-ի սահմաններում:
Արեն Չատինյանը 2008 թվականի սեպտեմբերի 16-ին ընդունելով, որ իբր Սիմակ Մարտիրոսյանի հեռախոսը գտել է 2008 թվականի ապրիլի 29-ին առավոտյան, ուղղակիորեն ապացուցում է, որ ինքը տեղյակ է եղել Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության կոնկրետ օրվա և ժամի մասին: Վերը նշված հանգամանքները գնահատելով ամբողջության մեջ, դատարանը հանգել է ճիշտ հետևության, որ ամբաստանյալ Արեն Չատինյանի ցուցմունքը այն մասին, որ նա չի սպանել Սիմակ Մարտիրոսյանին հավատ չի ներշնչում: Ընդհակառակը վերը նշված ապացույցներն ամբողջության մեջ ապացուցում են, որ 2008 թվականի ապրիլի 28-ին ժամը 0300-ի սահմաններում Ս.Մարտիրոսյանին սպանել է Արեն Չատինյանը:
Դատահոգեբուժական ստացիոնար փորձաքննության թիվ 76 եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձագիտական հանձնաժողովը եզրակացրել է, որ Արեն Չատինյանը հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապում և չի տառապել: Ինչպես իրավախախտում կատարելիս, այնպես էլ ներկայումս նա կարող էր և կարող է գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունը և ղեկավարել դրանք, ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Արեն Չատինյանին հանձնաժողովը ճանաչել է մեղսունակ:
Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 884 եզրակացությամբ, համաձայն որի սպանված Ս.Մարտիրոսյանի հագուստների և կոշիկի վրա առկա վնասվածքները կարող էին պատճառվել ինչպես միևնույն, այնպես նմանատիպ շեղբերով մեկից ավելի առարկանների ներթափանցումների արդյունքում: Սիմակ Մարտիրոսյանի կարճաթև շապիկի, անդրավարտիքի վրա առկա վնասվածքները առաջացել են ծակող-կտրող մեկ սայրի շեղբ ունեցող առարկայի /ների/ հնարավոր է նաև դանակի, ներթափանցումների արդյունքում: Ամբաստանյալի անձնական խուզարկությամբ հայտանաբերված, սառը զենք ճանաչված դանակով և Ս.Մարտիրոսյանի հագին դեպքի օրը եղած հագուստով նշանակված դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 2065 եզրակացությամբ, համաձայն որի Ս.Մարտիրոսյանի հագուստների և կոշիկի վրա առկա վնասվածքները կարող էին առաջանալ ինչպես ներկայացված դանակի շեղբի, այնպես էլ նմանատիպ չափային և կառուցվածքային հատկանիշներ ունեցող մեկ այլ դանակի շեղբի ներթափանցումների արդյունքում:
Ամբաստանյալ Ա.Չատինյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է նաև.
Ա.Չատինյանի մոտից հայտնաբերված դանակի քրեագիտական փորձաքննության թիվ 940 եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձաքննության ներկայացված դանակը գործարանային արտադրության ընդհանուր նշանակության որսորդական դանակ է և հանդիսանում է քաղաքացիական շեղբավոր սառը զենք, ամբաստանյալին պատկանող 07752-16-58 հեռախոսահամարի վերծանման ցուցակով, ըստ որի վերջինս 2008թ ապրիլի 28-ին ժամը 2142-ին նշված հեռախոսահամարով ելքային զանգ է կատարել Վահրամ Չատինյանին պատկանող 07758-80-44 հեռախոսահամարին, իսկ ապրիլի 29-ին ժամը 0659-ին Ա.Չատինյանը իր նույն համարով զանգահարել է Ագարակ գյուղ` 0256 94-10 հեռախոսահամարին: Երկու անգամ էլ ելքային զանգերը սպասարկել է Երևան քաղաքի Անդրանիկի 48 հասցեում տեղադրված 28305100210335 համարի ալեհավաքը, այսինքն` Ա.Չատինյանը 2008թ ապրիլի 28-ին և 29-ին գտնվել է Երևան քաղաքում:
Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով բողոքաբերի պատճառաբանությանն այն մասին, որ ոստիկանի մոտից հափշտակված և հայտնաբերված վկայականի 1/2 մասը չպետք է օգտագործել որպես ապացույց, քանի որ այն ուժի մեջ է եղել մինչև 17.06.2006 թիվը, անհիմն է համարում, քանի որ ամբաստանյալ Արեն Չատինյանն այն հափշտակելիս չէր իմացել և չէր էլ կարող իմանալ մինչև երբ է այն ուժի մեջ, իսկ այդ ապացույցը հիմնավորում է նաև Արեն Չատինյանի առնչությունը Երվանդ Քերոբյանի դրվագով առաջադրված մեղադրանքին:
Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով բողոքաբերի կողմից մատնանշված ոստիկանի գործողությունների օրինաչափությանը հարկ է համարում արձանագրել, որ ՀՀ ոստիկանության մասին օրենքի 2-րդ հոդվածի համաձայն ոuտիկանության խնդիրներն են oրենքին համապատաuխան ապահովել` մարդու անվտանգությունը` uույն oրենքով նախատեuված դեպքերում, հանցագործությունների ու վարչական իրավախախտումների նախականխումը, կանխումը և խափանումը, հանցագործությունների հայտնաբերումը և բացահայտումը, քրեական գործով նախնական քննությունը, հաuարակական կարգի պահպանությունը և հաuարակական անվտանգությունը, uեփականության բոլոր ձևերի հավաuար պաշտպանությունը,uույն oրենքով նախատեuված uահմաններում ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց իրենց իրավունքներն ու oրինական շահերը պաշտպանելիu oգնություն ցույց տալը: Նույն օրենքի 10-րդ հոդվածի համաձայն ոuտիկանությունը oրենքով uահմանված կարգով և դեպքերում պարտավոր է` 1) պաշտպանել մարդու կյանքը, առողջությունը, պատիվը, արժանապատվությունը, իրավունքները, ազատություններն ու oրինական շահերը հանցավոր և այլ ոտնձգություններից, իսկ նույն օրենքի 12-րդ հոդվածը սահմանում է, որ uտիկանությունը պարտավոր է ապահովել հաuարակական կարգի պահպանությունը փողոցներում, հրապարակներում, զբոuայգիներում և երկաթուղային կայարաններում, oդանավակայաններում, ընտրական տեղամաuերում, այլ հաuարակական վայրերում, դատական նիuտերի ընթացքում (դատարանների միջնորդությամբ), հետևաբար ոստիկանը` տուժող Երվանդ Քերոբյանը, գործել է իր իրավունքների և պարտականությունների շրջանակներում:
Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում բողոքաբերի պատճառաբանությունն այն մասին, որ սույն գործով խախտվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 90-րդ հոդվածի պահանջը, գործը քննող դատավորը քննության է առել նախաքննության մարմնի կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու մասին միջնորդությունը և Արեն Չատինյանի նկատմամբ խափանման միջոց է կիրառել կալանք, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 90-րդ հոդվածը ինքնաբացարկ հայտնելու նման հիմք չի նախատեսում:
ՀՀ վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով բողոքում նշված քրեական գործը լրացուցիչ նախաքննության ուղարկելու պահանջին, արձանագրում է., որ դա ևս անհիմն է, քանի որ ՀՀ Սահմանադրական դատարանի 2007 թվականի հուլիսի 24-ի որոշման առկայությունը բացառում է քրեական գործը լրացուցիչ նախաքննության ուղարկելու հնարավորությունը:
Տվյալ դեպքում վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արեն Լեռնիկի Չատինյանին մեղսագրվող արարքները հիմնավորված են, հետևաբար, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայանքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009թ. հուլիսի 30-ի դատական ակտը բեկանելու հիմքեր չկան:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը` ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Սահմանադրության 92-րդ հոդվածով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 390-րդ, 393-394-րդ , 402-րդ հոդվածներով,
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Արեն Լեռնիկի Չատինյանի նկատմամբ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով,, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի, 2009թ. հուլիսի 30-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ամբաստանյալի և պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է :
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ Լ.ԶԻՐՈՅԱՆԻ
Մասնակցությամբ`
ԴԱՏԱԽԱԶ Ս.ԲԱԴԱԼՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ Վ.ՍԱՖԱՐՅԱՆԻ
2009թ. նոյեմբերի 24-ին ք.Երևան
Դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով ամբաստանյալի և նրա պաշտպան Վարդան Սաֆարյանի վերաքննիչ բողոքն Արեն Լեռնիկի Չատինյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 235 հոդվածի 4-րդ մասով, 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2009թ. հուլիսի 30-ի դատավճռի դեմ
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2008թ.ապրիլի 30-ին, Արաբկիր քննչական բաժնում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով, հարուցվել է թիվ 14111408 քրեական գործը:
2008թ.մայիսի 04-ին, Արեն Լեռնիկի Չատինյանը բերման է ենթարկվել:
2008թ.մայիսի 06-ին, Արեն Լեռնիկի Չատինյանը ձերբակալվել է:
2008 թվականի մայիսի 08-ին, Մալաթիայի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Բադալյանը որոշում է կայացրել Արեն Չատինյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, որպես մեղադրյալ ներգրավելու և միջնորդություն է հարուցել Երևանի Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի ընդհանուր իրավասության դատարան մեղադրյալի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց, կալանավորում կիրառելու մասին:
Երևանի Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2008 թվականի մայիսի 08-ի որոշմամբ մեղադրյալ Արեն Լեռնիկի Չատինյանի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց, ընտրվել է կալանք երկու ամիս ժամկետով:
2008թ.ապրիլի 14-ին, Արաբկիր քննչական բաժնում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով, հարուցվել է թիվ 14109608 քրեական գործը:
2008թ.մայիսի 13-ին Արաբկիր քննչական բաժնի քննիչ Բ.Մարտոյանի որոշմամբ թիվ 16108108 քրեական գործը վարույթ է ընդունվել և թիվ 14109608 քրեական գործին:
2008 թ. մայիսի 26-ի որոշմամբ Արեն Լեռնիկի Չատինյանին` առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է, նրան մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցավոր արարքները կատարելու համար:
2009թ. հունվարի 16-ին Արաբկիր քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Հակոբյանի որոշմամբ թիվ 14109608 քրեական գործը միացվել է թիվ 14111408 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է 14111408 համարով:
2009 թ. մարտի 04-ի որոշմամբ Արեն Լեռնիկի Չատինյանին` առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է, նրան մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 8-րդ և 15-րդ կետերով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ, 5-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարքները կատարելու համար:
2009թ. մարտի 18-ին քրեական գործը` մեղադրական եզրակացությամբ, ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքերի ընսհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքերի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009թ. հուլիսի 30-ի դատավճռով` Արեն Լեռնիկի Չատինյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 235 հոդվածի 4-րդ մասով, 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքների կատարման համար և դատապարտվել`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով` ցմահ աատազրկման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով` ազատազրկման 8 /ութ/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով` ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով` ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով,ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով` ազատազրկման 7 /յոթ/ տարի ժամկետով առանց գույքի բռնագրավման. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով` ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով` ազատազրկման 1 /մեկ/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով` ազատազրկման 8 /ութ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման 1 /մեկ/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կանոններով` նշանակված հիմնական պատիժները մասնակիորեն գումարելու սկզբունքով, վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 15 /տասնհինգ/ տարի ժամկետով, առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի ուժով` նշված 15 /տասնհինգ/ տարի ազատազրկումը կլանել է ցմահ ազատազրկման մեջ և վերջնական պատիժ նշանակվել` ցմահ ազատազրկում:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 06.05.2008 թվականից:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ Արդարադատության Նախարարության համապատասխան հիմնարկում` նյարդահոգեբույժի հսկողությամբ:
Ամբաստանյալ Արեն Չատինյանի նկատմամբ խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի ուժի մեջ մտնելը:
Վճռվել է իրեղեն ապացույց հանդիսացող Ս.Մարտիրոսյանի ՎԱԶ 2106 մակնիշի ավտոմեքենայի սրահի արյան հետքերով ռետինե գորգը, 1 /մեկ/ հատ արյան հետքերով 5000 դրամանոցը, <<Նոկիա 6233>> մոդելի բջջային հեռախոսի տուփը վերադարձնել տուժողի իրավահաջորդ Պ.Մարտիրոսյանին:
Վնասված հագուստները վերադարձնել Պ.Մարտիրոսյանին, Ե.Քերոբյանին և Ա.Պետրոսյանին:
Ծառայողական վկայականի լուսանկարով հատվածը վերադարձնել Ե.Քերոբյանին:
Դեպքի վայրից վերցրած արյան նմուշները և դանակի շեղբը ոչնչացնել:
Սառը զենք հանդիսացող դանակը թողնել ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ-ին:
<<Նոկիա 2600>> մոդելի բջջային հեռախոսը, որը ի պահ է հանձնվել տուժող Ա.Պետրոսյանին, թողնել նրան:
Սիմակ Մարտիրոսյանի ՎԱԶ 2106 մակնկիշի 42 ՏԼ 753 պ/հ ավտոմեքենան, որը գտնվում է Արաբկիրի ոստիկանության տուգանային հրապարակում հանձնել տուժողի իրավահաջորդ Պավլե Սիմակի Մարտիրոսյանին:
Արեն Լեռնիկի Չատինյանի անձնական վաստակից և տնտեսությունից հօգուտ տուժող Արթուր Պետրոսյանի բռնագանձել 40.000 /քառասուն հազար/ ՀՀ դրամ, որպես վերջինիս ավտոմեքենային պատճառված նյութական վնաս:
Տուժողներ Արթուր Գագիկի Պետրոսյանին, Երվանդ Սպարտակի Քերոբյանին վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք` իրենց առողջությանը պատճառված վնասի հետևանքով կատարված ծախսերը Արեն Չատինյանից պահանջելու համար:
Տուժողի իրավահաջորդ Պավլե Սիմակի Մարտիրոսյանին վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք Արեն Լեռնիկի Չատինյանից պահանջելու որդու հուղարկավորության հետ կապված ծախսերը:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքերի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009թ. հուլիսի 30-ի դեմ վերաքննիչ բողոք են բերել ամբաստանյալը և նրա պաշտպան Վ.Սաֆարյանը:
2. Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննական մարմնի կողմից Արեն Լեռնիկի Չատինյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 235 հոդվածի 4-րդ մասով, 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել հետևյալ արարքների համար, որ նա 2008 թվականի ապրիլի 04-ին ժամը 0000-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Կիևյան փողոցում կանգնեցրել է Արթուր Քաջիկի Պետրոսյանի կողմից վարվող <<Օպել-Աստրա>> մակնիշի 08 ՍԼ 519 պետհամարանիշի տաքսի ավտոմեքենան և մարմնավաճառ կանանց փնտրելու նպատակով պատվիրել իրեն շրջել քաղաքում: Արեն Չատինյանը, Արթուր Պետրոսյանի ավտոմեքենայով, Երևան քաղաքի տարբեր վայրերում երկար շրջելուց և մարմնավաճառուհիներ չգտնելուց հետո, պատվիրել է` իրեն տանել Անդրանիկի փողոցի 71 շենք: Ժամը 0200-ի սահմաններում, հասնելով նշված վայր, վարորդը` Արթուր Պետրոսյանը, պահանջել է տաքսու ուղեվարձը, որը կազմել է 6500 /վեց հազար հինգ հարյուր/ ՀՀ դրամ: Արեն Չատինյանը գումար չունենալով, շահադիտական դրդումներով, երթևեկության գումարը չվճարելու համար, ավտոմեքենայի սրահի մեջ նստած ժամանակ իր մոտ եղած դանակով, մարմնական վնասվածքներ հասցնելու նպատակով 3 անգամ դիտավորությամբ հարվածել է Արթուր Պետրոսյանին, որի հետևանքով վերջինս ստացել է կրծքավանդակի ծակած-կտրած չթափանցող վերքեր և աջ ծնկահոդի առաջա-ներսային մակերեսի ծակած կտրած վերքեր, որոնք Արթուր Պետրոսյանի առողջությանը պատճառել են միջին ծանրության վնաս: Արթուր Պետրոսյանի ոտքին հարվածելու ժամանակ, երբ վերջինս ձեռքերով բռնել է վնասված ոտքը, Արեն Չատինյանն իր մոտ եղած ձեռնաշղթաները գցել է Արթուր Պետրոսյանի ձեռքերին և ազատությունից ապօրինի զրկելով, մարմնական վնասվածք ստացած Արթուր Պետրոսյանին մի քանի ժամ պահել ավտոմեքենայի մեջ` չթույլատրելով մեքենայից իջնել: Լուսադեմին Արթուր Պետրոսյանը, օգտվելով Արեն Չատինյանի ննջելու հանգամանքից իջել է մեքենայից և գնացել մոտակա տաքսի ծառայության կողմը, սակայն Արեն Չատինյանը, դռան բացվելու ձայնից արթնանալով, հետապնդել է Արթուր Պետրոսյանին, փորձել նրան նորից բերել ավտոմեքենան, բայց Ա Արթուր Պետրոսյանը հրաժարվել է վերադառնալ մեքենայի մոտ: Այդ ժամանակ վերջինիս կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, դանակի սպառնալիքով նա հափշտակել է Արթուր Պետրոսյանի <<Նոկիա 2600>> մոդելի 15.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության բջջային հեռախոսը և դեպքի վայրից դիմել փախուստի:
Բացի այդ, Արեն Չատինյանը 2008 թվականի ապրիլի 14-ին, ժամը 1430-ի սահմաններում, միզելու նպատակով գնացել է Երևանի լամբադա կամրջի հարևանությամբ գտնվող նախկին չորացած լճի պոմպակայանի շինության տարածք: Քիչ անց նույն նպատակով այդտեղ է գնացել նաև ոստիկանի համազգեստով ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնին կից պահպանության բաժնի ոստիկան Երվանդ Սպարտակի Քերոբյանը: Տեսնելով անծանոթ Արեն Չատինյանին, հետաքրքրվել է, թե նա ով է և ինչ է անում այդ տարածքում: Վերջինս պատասխանել է, որ Կիրովականցի է և այդտեղ է իջել կոշիկները փոխելու նպատակով: Նրա պահվածքը ոստիկանության աշխատակցին կասկածելի է թվացել, այդ պատճառով վկայականը ներկայացնելով վերջինիս ինքնությունը պարզելու նպատակով, վերցրել է Արեն Չատինյանի անձնագիրը և կիսաքանդ շինությունից ցանկացել դուրս գալ: ԱրենՉատինյանը մտածելով, որ ոստիկանության աշխատակիցը իրեն կտանի ոստիկանության բաժին և կբացահայտվի իր կողմից 10 օր առաջ կատարած տաքսու վարորդի դանակահարության դեպքը, արդեն իսկ իր կատարած հանցանքը թաքցնելու, այդ արարքի համար քրեական պատասխանատվության ենթարկվելու հնարավորությունը բացառելու նպատակով, ոստիկան Երվանդ Քերոբյանին կյանքից զրկելու դիտավորությամբ, իր մոտ եղած դանակով թիկունքից 3 անգամ հարվածել է իր ծառայողական գործունեությունն իրականացնող Ե.Քերոբյանի կրծքավանդակի շրջանին` պատճառել կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս, որն արտահայտվել է կրծքավանդակի աջ կեսի թվով երկու և կրծքավանդակի ձախ կեսի ծակած-կտրած թափանցող վերքեր, ձախ թոքի, 4-րդ կողի, աորտայի վնասումով, ոտքերով հարվածել է նրա գլխին և պատճառել գլխի գանգուղեղային վնասվածքներ, քթոսկրի կոտրվածքներ: Դանակահարությունից անմիջապես հետո Արեն Չատինյանն իր մոտ եղած ձեռնաշղթաները հագցրել է ուշագնաց վիճակում գտնվող Ե.Քերոբյանի ձեռքերին և փորձել է հափշտակել Երվանդ Քերոբյանի ծառայողական զենքը, սակայն զենք չգտնելով հափշտակել է ոստիկանի ծառայողական վկայականը, հանել ձեռնաշղթաները և նրան թողնելով ուշագնաց վիճակում` դեպքի վայրից դիմել փախուստի, սակայն հանցագործությունը ավարտին չի հասցվել` իր կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ պատահական քաղաքացու ահազանգով Ե.Քերոբյանին շտապօգնության աշխատակիցները տեղափոխել են <<Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ>> ԲԿ, որտեղ էլ վիրահատության ընթացքում վերջինի թոքի միջից հեռացրել են 13 սմ երկարությամբ դանակի շեղբը:
Այնուհետև, Արեն Չատինյանը շարունակելով իր հանցավոր գործունեությունը, ավազակություն և սպանություն կատարելու դիտավորությամբ, 2008 թվականի ապրիլի 28-ի գիշերը` ժամը 0300-ի սահմաններում, որպես ուղևոր գտնվելով Լոռու մարզի Աքոր գյուղի բնակիչ` Սիմակ Պավլեի Մարտիրոսյանի կողմից որպես տաքսի վարած ՎԱԶ 2106 մակնիշի 42 ՏԼ 753 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի մեջ, մեքենան վարել է տվել Երևան քաղաքի Վ.Փափազյան 2-րդ նրբանցքից դեպի Հրազդանի կիրճ տանող ճանապարհով: Ճանապարհին, առաջին շրջադարձից դեպի Հրազդանի կիրճ տանող ճանապարհից 250 մետր անցնելով, կանգնեցնել է տվել մեքենան և իր մոտ եղած ապօրինի կերպով ձեռք բերված շեղբավոր սառը զենք հանդիսացող գործարանային արտադրության ընդհանուր նշանակության որսորդական դանակով, կյանքից զրկելու դիտավորությամբ, բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել Սիմակ Մարտիրոսյանի մարմնի տարբեր մասերին, պատճառելով կրծքավանդակի ձախ կեսի թափանցող, որը ուղեկցվել է ձախ թոքի վնասումով, աջ աճուկային շրջանի չթափանցող, ձախ բազկի, աջ ազդրի վերին երրորդականի, ձախ ազդրի ստորին երրորդականի հետին մակերեսի ծակած-կտրած վնասվածքներ, որոնք էլ ուղեկցվել են արտաքին և ներքին արյունահոսությունով, որի հետևանքով Սիմակ Մարտիրոսյանի մոտ առաջացել է արյան սուր կորուստ, ինչից էլ վեջինս մահացել է, որից հետո Արեն Չատինյանը հանել է Սիմակ Մարտիրոսյանի դին մեքենայից, գցել ճանապարհի աջակողմյա խոտածածկ տարածքում, նստել մեքենան, ապօրինաբար, առանց հափշտակելու նպատակի, փախցնելով այն հասցրել է Երևան քաղաքի Կուրղինյան փողոց և թողնելով Կուրղինյան 1-ին և 3-րդ շենքերի հետնամասում, մեքենայի միջից հափշտակել է Սիմակ Մարտիրոսյանի <<Նոկիա 6233>> մոդելի բջջային հեռախոսը, վարորդական իրավունքի վկայականը և մեքենայի տեխնիկական անձնագիրը: Կուրղինյան փողոցից Արեն Չատինյանը ոտքով գնացել է Երևան քաղաքի Անդրանիկի 71 շենքում բնակվող իր բարեկամ` Վահրամ Չատինյանի բնակարան, որտեղ փոխել է իր արյունոտ հագուստը և այդտեղից դիմել փախուստի:
Այսպիսով, Արեն Չատինյանը նախկինում սպանության փորձ կատարելուց հետո, կրկին անգամ ապօրինի կրած սառը զենք հանդիսացող դանակով շահադիտական դրդումներով ավազակությամբ զուգորդված կատարել է սպանություն, հափշտակել է բջջային հեռախոս և փաստաթղթեր, առանց հափշտակելու նպատակի կյանքի և առողջության համար բռնություն գործադրելով փախցրել է ավտոմեքենա>>:
3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Ամբաստանյալը և նրա պաշտպան Վարդան Սաֆարյանը նշել են, որ գտնում են Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռն անհիմն է, չի բխում գործով ձեռք բերված ապացույցներից ու այն ենթակա է մասնակի բեկանման հետևյալ պատճառաբանությամբ. դատավճիռը կազմված է ենթադրությունների վրա, սպանության հետ կապված էպիզոդում և նախաքննության մարմինը, և դատարանը չեն ցանկացել հետազոտել ու գնահատել նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված ապացույցներն ու փաստաթղթերը: Դանակահարության երկու էպիզոդները ճիշտ չի գնահատել և մեղադրական դատավճիռ է կայացրել խախտելով քրեական դատավարության օրենսգրքի նորմերի պահանջները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ մասերը սահմանում են, որ քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել uույն oրենuգրքով նախատեuված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և oբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպեu կաuկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպեu էլ նրանց արդարացնող, ինչպեu նաև նրանց պատաuխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, կաuկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կաuկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատաuխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մաuին, ինչպեu նաև քրեական դատավարության ընթացքում oրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ uտուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը:
Ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում տուժողը և Արեն Չատինյանը ցուցմունք են տվել, որ մարմնավաճառ կանանց են փնտրել, սակայն չեն գտել: Տուժողը հանդիսանալով տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ, պետք է, որ իմանար մարմնավաճառ կանանց հավաքատեղի գտնվելու վայրը և այն երթուղին, որը նա է ընտրել, անցնում է այն վայրերով, որտեղ հավաքվում են մարմնավաճառները:
Նախաքննության մարմինը և դատարանը չեն պարզել ու ճշտել, թե ինչպես պատահեց, որ մարմնավաճառներ չգտան կամ արդյոք նպատակը մարմնավաճառներ գտնելն էր, թե տուժողը ուղղակի ավտոմեքենան վարել էր տարբեր փողոցներով, որպեսզի գանձվող գումարի չափը մեծ լինի: Նշված հարցերը չեն պարզվել, որով դատաքննությունը ոչ լիարժեք է կատարվել:
Գործով հիմնավորված է, որ տուժողն Արեն Չատինյանից պահանջել է 6500 դրամ որպես ուղևորավարձ: Նախաքննական մարմինը և դատարանը չեն պարզել տուժողի գործողություններն իրավաչափ են, թե ոչ:
Տուժող Արթուր Պետրոսյանը ոստիկանությունում և դատարանում տված ցուցմունքներում նշել է, որ ինքն է Չատինյանին առաջարկել իր մոտ եղած 4000 դրամ գումարը վերցնել, ինչին ի պատասխան վերջինիս հրաժարվել է ասելով, որ <<ինձ քո փողերը պետք չեն>>:
Նշվածից հետևում է, որ Չատինյանը շահադիտական նպատակ չի հետապնդել:
Տուժող Արթուր Պետրոսյանը ցուցմունքներ է տվել, որ Չատինյանը մի քանի անգամ ավտոմեքենայից դուրս է եկել ու գնացել հանդիպել իր հորեղբոր տղայի հետ, որպեսզի գումար վերցնի ու հետ է վերադարձել: Դա վկայում է այն մասին, որ Չատինյանը իր առջև նպատակ դրած լիներ, որպեսզի ուղևարձը չվճարեր, ապա նա կարող էր հեռանալ առանց որևէ արգելքի: Պետրոսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել, որ Չատինյանն իրեն դանակահարել է, առանց որևէ պատճառի և այդ ընթացքում նա որևէ պահանջ չի ներկայացրել: Նշվածից հետևում է, որ Չատինյանը հափշտակություն կատարելու նպատակ չի ունեցել և հեռախոսը, որը վերցրել է այն չի հափշտակել, այլ դրանով նա զանգահարել է, քանի որ իր մոտ եղած հեռախոսի մարտկոցը նստած է եղել, ինչպես նաև նրա համար, որ Պետրոսյանը դրանով չզանգահարի, որից հետո նա շփոթված հեռացել է: Եթե իր պաշտպանյալը շահադիտական նպատակով ավազակային հարձակում գործած լիներ Ա.Պետրոսյանի վրա, ապա դեպքից հետո նա չէր զանգահարի տուժողի հարազատներին ու հետաքրքրվի նրա առողջությամբ, չէր հայտնի ավտոմեքենայի բանալիների գտնվելու տեղը, չէր առաջարկի տանել հիվանդանոց և ինքը պատրաստ է հոգալ բժշկական ծախսերը, չէր պայմանավորվի հանդիպել տուժողի հորեղբոր հետ, որի նպատակն էր նրանց օգնություն ցույց տալ և հեռախոսը վերադարձնել: Հեռախոսային խոսակցության ընթացքում Արենը տեղեկացել է, որ տուժողը ոստիկանություն չի դիմել:
Արթուր Պետրոսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել, որ Արեն Չատինյանն իրեն դանակահարելուց հետո առաջարկել է հիվանդանոց տանել, սակայն ինքը հրաժարվել է դրանից, ինչպես նաև հայտնել է, որ իր ցավերը մեղմելու համար նա ավտոմեքենայի նստարանը այպիսի դիրքի է բերել, որ կարողանա հարմարվել դրան, որպեսզի շարժումներից հետո ցավերը չուժեղանան, ինչպես նաև Արենը ավտոմեքենայի մեջ ննջել է: Նշվածից երևում է, որ իր պաշտպանյալը դաժանաբար չի վերաբերվել տուժողի նկատմամբ, ցանկացել է նրան հիվանդանոց տանել, սակայն վերջինս հրաժարվել է:
Վերը թվարկած հանգամանքները հաշվի առնելով, ինչպես նաև գործով ձեռք բերված ապացույցները հաշվի առնելով, կարելի է եզրակացնել, որ Արեն Չատինյանին նշված Էպիզոդով առաջադրված մեղադրանքը` ավազակային հարձակմամբ հափշտակություն կատարելու մասով ճիշտ չի որակվել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի դիպոզիցիան սահմանում, որ ավազակությունը` ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակումը, որը կատարվել է կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով…:
Ինչպես նշում է հիշյալ հոդվածի դիսպոզիցիան` ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակումն է համարվում ավազակություն:
Քրեական գործով հիմնավորվել է, որ Արեն Չատինյանը չի հարձակվել Արթուր Պետրոսյանի վրա` նրա գույքը հափշտակելու նպատակով, այլ տուժող Արթուր Պետրոսյանին դանակահարելը տեղի է ունեցել առանց որևէ պատճառի, դրանից հետո նա փորձել է տուժողին հիվանդանոց տեղափոխել, որից վերջինս հրաժարվել է: Եթե Ա.Չատինյանը ավազակային հարձակում գործած լիներ, ապա նա դրանից հետո անմիջապես պետք է փախուստի դիմած լիներ, այլ ոչ թե ավտոմեքենայի մեջ մնար, ննջեր և անձնագիրը ցույց տար:
Ասվածից հետևում է, որ Ա.Չատինյանի դրսևորված վարքագիծը ոչ բնական է, տվյալ իրադրությունում նա ոչ նորմալ վարքագիծ է դրսևորել, ինչը ենթադրել է տալիս, որ նրա մոտ հոգեկան վիճակն այն չէ: Հետևաբար, Ա.Չատինյանին նշված էպիզոդով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածով նախատեսված արարքը կատարելու համար դատապարտելը չի բխում գործով ձեռք բերված ապացույցներից: Երբ ուսումնասիրում են տուժող Ա.Պետրոսյանի և Ա.Չատինյանի ցուցմունքները և դրանք վերլուծում, պարզվում է, որ նախաքննության մարմինը և դատարանը բազմակողմանի և լրիվ քննություն չեն կատարել ու ճիշտ չեն որակել Ա.Չատինյանի արարքը:
Բողոքաբերը անդրադառնալով Չատինյանի կողմից ոստիկանության աշխատակից` գործով տուժող Երվանդ Քերոբյանի նկատմամբ կատարված հանցագործությանը նշել է, որ նախաքննության մարմինը և դատարանը չեն պահանջել ու հետազոտել ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժին կից պահպանության բաժնի աշխատանքները կարգավորող հրահանգները կամ բաժնի կանոնադրությունը:
Նշված փաստաթղթերի հետազոտումն անհրաժեշտ էր պարզելու, պահպանության բաժնի աշխատակիցը պահակային հերթափոխից դուրս համարվում է ծառայության մեջ, թե ոչ, ոստիկանն իրավունք ունի համազգեստի վրայից հագնել քաղաքացիական համազգեստ, թե ոչ, և գոյություն չունեցող նախարարության կողմից տրված վկայականը, որը ուժի մեջ է եղել մինչև 17.06.2006թ. և սկոչով երկու մասերը կպցված են եղել, նա իրավունք ուներ դա պահելու իր մոտ ու օգտագործել:
Առանց պարզելու նշված հարցերը, Ա.Չատինյանին մեղադրանք է առաջադրվել <<ոստիկանի կողմից իր ծառայողական գործունեության հետ կապված>> բնութագրմամբ, որը ճիշտ չէ, քանի որ տուժողը կամրջի տակ չէր կարող ծառայողական գործունեություն իրականացնել…:
Նախաքննության մարմինը և դատարանը չեն պարզել, թե տուժողի գործողությունները (ծառայողական հագուստի ձևի խախտում, ուժը կորցրած ու երկու մասի բաժանված վկայականի օգտագործում) չեն հրահրել իր պաշտպանյալին կատարելու հանցանք:
Տուժողը նախաքննության ընթացքում և դատարանում ցուցմունք է տվել, որ վկայական ցույց տվեցի, տեսա, որ Արենը խառնվեց, վիճակը այնպիսին էր, որ կարծես ես խոսում էի 8-9 տարեկան տղայի հետ:
Նշվածը հիմնավորում է, որ տուժողի գործողություններն են դրդել իր պաշտպանյալին, որն իրեն կորցնելով ու հաշիվ չտալով իր արարքին, կատարել է հանցանք:
Գործով ձեռք չի բերվել մի որևէ ապացույց, որով հիմնավորվի, որ Ա.Չատինյանը ցանկացել է սպանել տուժող Ա.Պետրոսյանին:
Սակայն դա չի խանգարել նախաքննության մարմնին ենթադրել, որ Ա.Չատինյանը սպանության փորձ է կատարել:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
Պաշտպանը դատարանին միջնորդություն է ներկայացրել, որպեսզի Ե.Քերոբյանին պատկանող, սակայն ուժը կորցրած և անօրինական պահվող ու օգտագործվող ծառայողական ½ մասը որպես ապացույց չօգտագործել ու չթույլատրել, սակայն դատարանը դրան ադրադարձել է, չի նշել, թե այն բավարարում է, թե մերժում և այն մեկնաբանել է տարօրինակ ձևով:
Հիշյալ էպիզոդով կատարված հանցանքի վերաբերյալ վերը հիշատակված փաստարկները համադրելով և ուսումնասիրելով պարզվում է, որ Ա.Չատինյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 11-րդ կետերով դատապարտելը չի համապատասխանում կատարված արարքին և դա անհրաժեշտ է վերավորակել որպես անձի նկատմամբ ծանր մարմնական վնասվածք հասցնելը:
Բողոքաբերը անդրադառնալով Չատինյանի կողմից Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանությանը գտել է, որ իր պաշտպանյալին առաջադրված մեղադրանքը հիմնված է ենթադրությունների վրա, նախաքննության մարմինը և դատարանը բազմակողմանի և լրիվ չեն հետազոտել հիշյալ ապացույցները, քննություն կատարել է մեղադրական առումով և Ա.Չատինյանին առաջադրվել է մեղադրանք, որով նրան մեղավոր են ճանաչել, որը չի համապատասխանում իրականությանը:
Քրեական գործի նյութերում գտնվում է սույն քրեական գործով որպես վկա հանդես եկած Վահրամ Չատինյանի կողմից 13.01.2009թ. տրված լրացուցիչ հարցաքննության արձանագրությունը և 14.01.2009թ. Արեն Չատինյանի և Վահրամ Չատինյանի առերես հարցաքննության արձանագրությունը, որոնք նախաքննության մարմինը դիտել է որպես ապացույց:
Վկա Վահրամ Չատինյանը 14.05.2009թ. դատական նիստի ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն Արաբկիրի ոստիկանությունում 2 օր պահել են, չեն թողել, որ տուն գնա, պատճառաբանելով, որ Արեն Չատինյանի հետ առերես հարցաքննություն կատարելուց հետո նոր միայն տուն կգնա:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածը վկայակոչելով միջնորդություն է արվել վկա Վահրամ Չատինյանի կողմից 13.01.2009թ, տրված ցուցմունքը և 14.01.2009թ. առերես հարցաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքը որպես ապացույց չօգտագործել ու դրանք չգնահատել:
Սույն քրեական գործով որպես ապացույց է հանդիսանում <<Նոկիա 6233>>մոդելը բջջային հեռախոսի վերաբերյալ գործում առկա ցուցմունքները:
Նշված հետախոսը պատկանել է տուժող Ա.Պետրոսյանին:
Արեն Չատինյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ հեռախոսը գտել է հորաքրոջ Անուշի տան մոտ գտնվող կանգառում 28.04.2008թ. վաղ առավոտյան: Դրանից հետո, նա իր հեռախոսի քարտը տեղադրել է գտած հեռախոսի մեջ ու օգտագործել:
Հանրահայտ է, որ կորած հեռախոսները մի քանի օրերի ընթացքում հայտնաբերվում են: Այդ մասին տեղյակ էր նաև Ա.Չատինյանը և եթե նա սպանությունը կատարած լիներ, ապա այն չէր օգտագործվի:
Քրեական գործի նյեութերում է գտնվում Ոստիկանության Կենտրոնի քննչական բաժնի ավագ քննիչի 2004թ. քրեական գործով վարույթը կասեցնելու մասին որոշումը, որով 27.03.2004թ. լույս 28-ի գիշերը Ամիրյան փող. 18ա շենքի 78 բնակարանում կատարված գողության փաստի առթիվ հարուցված քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` հանցագործություն կատարած անձանց ով լինելը պարզած չլինելու հիմքով:
Քրեական գործի նյութերում է գտնվում նաև 16.05.2008թ. փորձագետի կազմած No 871 եզրակացությունը, ուր նշված է, որ դեպքի վայրից վերցված մատնահետքը համընկնում է Ամիրյան 18ա շենքի 78 բնակարանից վերցված մատնահետքին:
Քրեական գործում չկա մի որևէ ապացույց, որով հիմնավորվի, որ Արեն Չատինյանը եղել է դեպքի վայրում կամ մասնակվել է հանցագործության կատարմանը: Նշվածը վերաբերում է մատնահետքերին, ոտնահետքերին, ձեռքի ափի հետքերին, արյան հետքերին կամ որևէ այլ իրեղեն ապացույցներին:
Շարադրվածից հետևում է, որ Արեն Չատինյանը նշված հանցագործությունը չի կատարել, այլ այն կատարեկ կամ կատարել են 2004թ. Ամիրյան փող. 18ա շենքի 78 բնակարանում գողություն կատարած անձը կամ անձինք:
Քրեական գործում է գտնվում 15.07.2008թ. տրված ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության եզրակացությունը, ուր նշված է, որ Արեն Չատինյանի մոտ առկա է <<Անձի շիզոիդ խանգարումը>>, ուստի խորհուրդ է տրվում նյարդահոգեբուժի հսկողություն:
Քանի որ նախաքննության մարմինը նշված եզրակացության կապակցությամբ չի հարցաքննել հանձնաժողովի անդամներից որևէ մեկին, այդ իսկ պատճառով պաշտպանական կողմը միջնորդել է դատարան հրավիրել փորձագետին պարզաբանելու` <<Անձի շիզոիդ խանգարում>> հատվածը, սակայն դատարանը միջնորդությունը մերջեց:
Նախաքննության մարմինը Ա.Չատինյանին ձեբակալելուց անմիջապես հետո նրան անձնական խուզարկության է ենթարկել, ապա 3 անգամ նրա բնակության վայրը խուզարկել են և առգրավել են դանակ ու վկայականի մի մասը, իսկ ավտոմեքենայի փաստաթղթերը չեն առգրավել, որովհետև դրանք նրա մոտ գոյությու չեն ունեցել: Եթե ընդունենք, որ իր պաշտպանյալը ավտոմեքենայի փաստաթղթերը ոչնչացրել է, ապա նա ոչնչացրած պետք է լիներ նաև դանակն ու վկայականը:
Նշվածից հետևում է, որ ավտոմեքենայի փաստաթղթերը Ա.Չատինյանի մոտ չէին կարող լինել, քանի որ նա այդ հանցանքի հետ կապ չունի:
Նախաքննության սկզբում իր պաշտպանյալը չի հայտնել, որ <<Նոկիա>> հեռախոս է գտել, քանի որ վախ է զգացել, որ դրա համար կարող է տհաճություն ունենալ այն անձը, որն այն գնել է իրենից:
Դատարանը Ս.Մարտիրոսյանի սպանության դրվագով առաջադրված մեղադանքը ապացուցված է համարել Ա.Չատինյանի կողմից 16.09.2008թ. տրված ցուցմունքներով:
Նշված ցուցմունքներով Ա.Չատինյանը հայտնել է նախաքննության մարմնին <<Նոկիա>> մոդելի հեռախոսի և դանակի գտնվելու մասին:
Դատավճռում նշված է, որ մեղադրյալն իրավունք ունի ժամանակ խնդրելու իր պաշտպանությունը կազմակերպեկու համար և դա բխում է ՄԻԵԿ 6-րդ հոդվածի պահանջներից:
Կոնկրետ այս դեպքում, եթե նա իրոք սպանված Ս.Մարտիրոսյանի հեռախոսը գտել էր, տրամաբանական է, որ կասեր հենց առաջին հարցաքննության ժամանակ, քանի որ նշված հանգամանքը շատ պարզ հանգամանք էր և կարիք չկար մեկ շաբաթ քննիչից ժամանակ խնդրել:
Դատավճռում նշված է նաև, որ Ա.Չատինյանը 29.07.2008թ. ցուցմունք է տվել ու ընդունել, որ <<Նոկիա>> մոդելի հեռախոս է գտել, այն նվիրել կամ վաճառել է ինչ-որ մեկի:
ՀՀ քրեական դատավաորւթյան օրենսգրքի 90-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ դատավորը պարտավոր է ինքնաբացարկ հայտնել, եթե նա տեղյակ է այնպիuի փաuտերի կամ հանգամանքների մաuին, որոնք կարող են ողջամիտ կաuկած հարուցել տվյալ գործով նրա անկողմնակալության մեջ: Ինքնաբացարկի հիմքերը, ի թիվu այլոց, ներառում են այն դեպքերը, երբ`դատավորը կանխակալ վերաբերմունք ունի որպեu կողմ հանդեu եկող անձի, նրա ներկայացուցչի, պաշտպանի, դատավարության այլ մաuնակիցների նկատմամբ:
Սույն գործը քննող դատավորը քննության է առել նախաքննության մարմնի կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու մասին միջնորդությունը և Արեն Չատինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառել է կալանքը, որը ևս ապացուցում է, որ գործը քննող դատավորն անկողմնակալ վերաբեմունք է ցուցաբերել և արդարացի քննություն չի կատարել:
Հաշվի առնելով վերը շարադրվածը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 47-րդ գլխի կանոններով, խնդրել է մասնակի բեկանել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009թ. հուլիսի 30-ի դատավճիռը` Արեն Չատինյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածով նրան արդարացնել, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով նրա արարքը վերաորակել, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 28-րդ և 311-րդ հոդվածների համաձայն ուղարկել լրացուցիչ նախաքննության :
4.Վերաքննիչ բողոքի դեմ բերված պատասխանը.
Ամբաստանյալի և նրա պաշտպան Վ.Սաֆարյանի վերաքննիչ բողոքի դեմ առարկեց գործով մասնակցող դատախազը, հայտնելով, որ ամբաստանյալ Արեն Չատինյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված է, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 30.07.2009թ. դատական ակտն օրինական է, հիմնավորված և բխում է քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից:
Խնդրեց ընդհանուր իրավասության դատարնաի դատական ակտը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ամբաստանյալի և նրա պաշտպան Վ.Սաֆարյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
5. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը
Քննելով վերաքննիչ բողոքը նշված հիմքերի սահմաններում, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009թ. հուլիսի 30-ի դատական ակտը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ ամբաստանյալի և նրա պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի մասի 8-րդ կետը սահմանում է շահադիտական դրդումներով, պատվերով կատարված, ինչպես նաև շորթմամբ, ավազակությամբ կամ բանդիտիզմով զուգորդված ապանությունը, իսկ 15-րդ կետի համաձայն` նախկինում սպանություն կատարած անձի կողմից, բացառությամբ քրեական օրենսգրքի 105-108-րդ հոդվածներով նախատեսված արարքների:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 8-րդ կետում նշված շահադիտական դրդումներով սպանությունն առկա է այն դեպքում, երբ տվյալ հանցանքի կատարման շարժառիթ է հանդիսանում հանցավորի կամ այլ անձանց համար նյութական որևէ օգուտ ստանալու կամ նյութական որոշակի ծախսերի կատարումից ազատվելու ձգտումը: Տվյալ դեպքում, փաստորեն, նյութական արժեքներն, անձնական դրդումներն ավելի բարձր են դասվում, քան մարդու կյանքը: Ինչ վերաբերվում է շորթմամբ, ավազակությամբ կամ բանդիտիզմով զուգորդված սպանության դեպքերին, ապա դրանք ենթակա են որակման համապատասխան հանցագործությունների համակցությամբ: Ավազակությունը չի կարող համարվել սպանության միջոց, հետևաբար արարքը պետք է որակվի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածով:
Բողոքի հեղինակը բողոքում նշել է, որ համաձայն չէ ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռի հետ և գտնում է, որ այն չի բխում գործով ձեռք բերված ապացույցներից:
Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում բողոքաբերի այն պատճառաբանությունները, որ ամբաստանյալ Արեն Չատինյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածով պետք է արդարացնել, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով նրա արաքը վերաորակել, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 28-րդ և 311-րդ հոդվածների համաձայն ուղարկել լրացուցիչ նախաքննության:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է. քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, իսկ գործի վարույթը ենթակա է կարճման` կատարված հանցագործությանը կասկածյալի կամ մեղադրյալի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, եթե սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, որպիսի հիմքերը բացակայում են սույն քրեական գործով:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորվել է նախաքննությամբ ձեռք բերված, դատաքննությամբ հետազոտված և դատական ակտում շարադրված ապացույցներով, մասնավորապես դատաքննության ժամանակ ամբաստանյալ Արեն Չատինյանը բացի Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության դրվագից, մնացած դրվագներով առաջադրված մեղադրանքում իրեն ըստ էության մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք տվել, որ 2008 թվականի ապրիլի 04-ին ժամը 0000-ի սահմաններում Կիևյան փողոցում կանգնեցրել է Արթուր Քաջիկի Պետրոսյանի կողմից վարվող ավտոմեքենան և աղջիկ փնտրելու նպատակով պատվիրել է շրջել քաղաքը, չգտնելով աղջիկներ վարորդին պատվիրել է իրեն տանել Անդրանիկի փողոցի 71 շենք: Ժամը 0200-ին հասնելով նշված վայրը վարորդը պահանջել է տաքսու ուղեվարձը 6500 դրամ, ինքը գումար չունենալով, իր մոտ եղած դանակով հարվածել է վարորդի կրծքավանդակի և մարմնի այլ մասերին, որից հետո վարորդի ձեռքերին իր մոտ եղած ձեռնաշղթան է գցել, որպեսզի նա չփախչի: Ավտոմեքենայում ինքը քնել է, զգացել է, որ ավտոմեքենայի դուռը բացվել է և վարորդը դիմել է փախուստի: Ինքը անմիջապես գնացել է նրա հետևից, տեսնելով որ արդեն դրսում սկսել է լուսանալ, ինքը հանել է ձեռնաշղթաները և վերցնելով վարորդի բջջային հեռախոսը դիմել է փախուստի:Դրանից հետո 2008 թվականի ապրիլի 14-ի առավոտյան զբոսնելիս է եղել Լամբադա կամրջի հարևանությամբ գտնվող այգում: Միզելու նպատակով մտել է այգու տարածքում գտնվող մի շինության մեջ, որտեղ մութ է եղել: Նույն ժամանակ այդ տարածք է մտել մի տղամարդ, որի հագին բացի քաղաքացիական համազգեստից եղել է նաև ոստիկանական համազգեստ: Այդ տղամարդը, առանց վկայական ցույց տալու ասել է, որ ոստիկան է, հարցրել է իրեն թե ինչ է անում, ինքը պատասխանել է, որ գուլպաներն է փոխում: Այդ տղամարդն ասել է, որ կտանի ոստիկանության բաժին, իսկ ինքը պատասխանել է, որ կարիք չկա: Այդ ընթացքում, երբ ոստիկանը քայլել է դեպի մուտքի կողմն իր մոտ վախ է առաջացել, որ ոստիկանությունում կարող է բացահայտվել իր կողմից տաքսու վարորդի դանակահարությունը: Ինքն առանց որևէ խոսք ասելու, իր մոտ գտնվող դանակով, թիկունքից սկսել է հարվածել ոստիկանին: Գետնին ընկած ժամանակ ինքը իր մոտ եղած ձեռնաշղթաները գցել է նրա ձեռքերին` մտածելով, որ նա կարող է զինված լինել: Ստուգել է ոստիկանի գրպանները և վերցրել է նրա ծառայողական վկայականը:
Ամբաստանյալ Արեն Չատինյանը Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության դրվագով նշել է, որ ինքը որևէ առնչություն չունի սպանության հետ: Իսկ ինչ վերաբերվում է Սիմակ Մարտիրոսյանի բջջային հեռախոսին 2008 թվականի ապրիլի 29-ի առավոտյան ժամը 1156-ին իր մոտ գտնվելուն, ամբաստանյալը նշել է, որ բջջային հեռախոսը և մեկ հատ դանակը ինքը գտել է 2008 թվականի ապրիլի 29-ի առավոտյան Կոմիտաս-Վրացական փողոցների խաչմերուկի կանգառից:Ամբաստանյալ Ա.Չատինյանի խոստովանական ցուցմունքները Արթուր Պետրոսյանին և Երվանդ Քերոբյանին դանակահարելու դրվագներով ապացուցված են նաև գործի այլ հանգամանքներով:
Բացի այդ Չատինյանի կողմից կատարած հանցագործության փաստը հիմնավորվել է նաև գործով տուժողներ Արթուր Պետրոսյանի, Երվանդ Քերոբյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, դեպքի վայրի զննության, քննչական փորձարարության, <Արմենիա> բժշկական կենտրոնի ընդունարանի կրիմինալ մատյանի զննության արձանագրություններով, <Վիվասել> ՓԲԸ-ից ստացված հարցման պատասխանով, ամբաստանյալի անձնական խուզարկության, նրա մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրություններով, անձի ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 588 եզրակացությամբ, համաձայն որի Ա.Պետրոսյանին պատճառվել է կրծքավանդակի ծակած-կտրած չթափանցող վերքեր և աջ ծնկահոդի առաջա-ներսային մակերեսի ծակած-կտրած վերքեր, որոնք Ա.Պետրոսյանի առողջությանը պատճառել են միջին ծանրության վնաս: Եզրակացությունում նշվել է նաև, որ Ա.Պետրոսյանի աջ նախաբազուկ դաստակային հոդի թիկնային մակերեսին առաջացված քերծվածքները հնարավոր է, որ առաջացած լինեն ձեռքերը ձեռնաշղթաներ կապելու հետևանքով:,
Դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 561 եզրակացությամբ, դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 1182 եզրակացությամբ,
առարկանները ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ:
ՀՀ Ոստիկանության աշխատակից Երվանդ Քերոբյանի ծառայողական գործունեության հետ կապված, այլ հանցանքը թաքցնելու նպատակով, կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով սպանության փորձ կատարելու և Ե.Քերոբյանի զենքը հափշտակելու փորձ կատարելու, ինչպես նաև փաստաթուղթ հանդիսացող ծառայողական վկայականը հափշտակելու դրվագով Ա.Չատինյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել նաև քրեական գործով տուժող Եր.Քերոբյանին սպանության փորձ կատարելու դեպքի վայրի զննության, <Գրիգոր Լուսավորիչ> ԲԿ-ից Քերոբյանի հագին եղած ոստիկանական համազգեստի և դանակի շեղբի առգրավման արձանագրություններով:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 633 եզրակացությամբ, համաձայն որի Եր.Քերոբյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` գանգուղեղային տրավմայի` գլխուղեղի թեթև աստիճանի սալջարդի, քթոսկրի կոտրվածքի, ձախ ակնակապճի արյունահավաքի, քթոսկրի կոտրվածքի, դեմքի շրջանի քերծվածքների կրծքավանդակի աջ կեսի թվով 2 և կրրծքավանդակի ձախ կեսի ծակած-կտրած թափանցող վերքերի, ձախ թոքի 4-րդ կողի, աորտայի վնասումով, երկկողմանի հեմոպնևմոթորաքասի ձևով պատճառվել են բութ առարկաների ազդեցությամբ, իսկ կրծքավանդակի աջ և ձախ կեսերի ծակած-կտրած թափանցող վերքերը` ծակող-կտրող գործիքով, այդ թվում նաև դանակով, ինչի հետևանքով Եր.Քերոբյանի առաղջությանը պատճառվել է առողջության ծանր վնաս, կյանքին վտանգ սպառնացող:
Արեն Չատինյանին Ստեփանավանի ոստիկանության բաժին բերման ենթարկելու ժամանակ, անձնական խուզարկության արձանագրությամբ վերջինիս անձնական խուզարկության ընթացքում հայտնաբերվել է Ե.Քերոբյանից հափշտակված ծառայողական վկայականի 1/2 մասը:
Քրեական գործով տուժող Երվանդ Քերոբյանին անձանց ճանաչման ներկայացնելու Արեն Չատինյանի և Երվանդ Քերոբյանի առերես հարցաքննության արձանագրություններով, ամբաստանյալի մասնակցությամբ քննչական փորձարարության արձանագրությամբ, որի ընթացքում նա մատնացույց է արել Երվանդ Քերոբյանին դանակահարելու վայրը, հետո նշել է, թե որ ճանապարհով է դիմել փախուստի:
Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 755 եզրակացությամբ, այն մասին, որ Երվանդ Քերոբյանի հագուստների մակերեսների վնասվածքները կարող էին առաջանալ ինչպես դանակի շեղբի, այնպես էլ նմանատիպ շեղբ ունեցող այլ առարկայի ներթափանցումների արդյունքում:
Նախկինում սպանության փորձ կատարելուց հետո, կրկին անգամ ապօրինի կրած սառը զենք հանդիսացող դանակով շահադիտական դրդումներով ավազակությամբ զուգորդված Սիմակ Մարտիրոսյանին սպանելու, վերջինիս բջջային հեռախոսը և փաստաթղթերը հափշտակելու, առանց հափշտակելու նպատակի կյանքի և առողջության համար բռնության գործադրելով Ս.Մարտիրոսյանի ավտոմեքենան փախցնելու դրվագով Ա.Չատինյանի հանցանքը հիմնավորվել է գործով վկաներ Վահրամ Չատինյանի, Ավագ Մկրտչյանի, Արմեն Չատինյանի, Վալտեր Մեջլումյանի ցուցմունքներով:
Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով, բողոքաբերի պատճառաբանությանն այն մասին, որ որպես ապացույց չպետք է օգտագործվեն Վահրամ Չատինյանի 13.01.2009թ. տված ցուցմունքը և 14.01.2009թ. առերես հարցաքննության ցուցմունքը, քանզի վկան երկու օր պահվել է ոստիկանությունում,հարկ է համարում արձանագրել, որ ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից քնության է առնվել վերջինիս միջնորդությունը և այն իրավացիորեն բավարարվել է մասնակիորեն: Քանի որ
Վահրամ Չատինյանի 13.01.2009թ. տված ցուցմունքում պահպանվել են ՀՀ քրեադատավարական նորմերը, հարցաքննության արձանագրությունում նշված է, հարցաքննությունը սկսման և ավարտի ժամը, իսկ Վահրամ Չատինյանի և Արեն Չատինյանի առերես հարցաքննության արձանագրությունը դիտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2051 հոդվածի պահանջների խախտմամբ ձեռք բերված` հանվել է ապացույցների շարքից:
Դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության համաձայն Սիմակ Մարտիրոսյանի դիակի վրա հայտնաբերվել են նաև <արյունազեղումներ ձախ դաստակի թիկնային և ձախ նախաբազկի հետին մակերեսներին: Քերծվածքներ… ձախ բազկի Մ/3-ի առաջաներսային մակերեսին, ձախ դաստակի թիկնային մակերեսին, ձախ արմնկափոսում, ձախ նախաբազուկ դաստակային հոդի կողմնային մակերեսին…, որոնք նույնպես պատճառվել են կենդանության օրոք, բութ, կոշտ առարկաներով, սովորաբար կենդանի անձանց մոտ առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում>: Դատական նիստում նշված եզրակացության շուրջ հարցաքննված փորձագետ Ա.Դալլաքյանը հայտնել է, որ նշված վնասվածքները կարող էին առաջանալ նաև ձեռքին ձեռնաշղթա հագցնելու հետևանքով:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալի կողմից կատարված հանցավոր արարքների համադրումը ցույց է տալիս, որ այդպիսիք կատարվել են նույն եղանակով: Այս անուղղակի ապացույցը նույնպես հիմնավորում է Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության դրվագով Արեն Չատինյանին առաջադրված մեղադրանքը, բացի այդ Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության դեպքի վայրի և վերջինիս մեքենայի հայտնաբերման վայրի զննության արձանագրություններով,ինչպես նաև <Արմենթել> ՓԲԸ-ից ստացված հարցման պատասխանով այն մասին, որ սպանված Սիմակ Մարտիրոսյանից հափշտակված 35482103155560 գործարանային համարով <Նոկիա 6233> մոդելի բջջային հեռախոսում 2008թ. ապրիլի 29-ի ժամը 1156-ին տեղադրվել է ամբաստանյալի /091/68-60-76 հեռախոաքարտը:
Այս հանգամանքի մասին նախաքննության փուլում Արեն Չատինյանի տված ցուցմունքը:
Ընդհանուր իրավասության դատարանն իրավացիորեն արձանագրել է նաև, որ Արեն Չատինյանին Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության դրվագով մեղադրանք է առաջադրվել 04 մարտի 2009 թվականին: Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանությունը կատարվել է 2008 թվականի ապրիլի 28-ի գիշերը ժամը 0300-ի սահմաններում:
Արեն Չատինյանը 2008 թվականի սեպտեմբերի 16-ին ընդունելով, որ իբր Սիմակ Մարտիրոսյանի հեռախոսը գտել է 2008 թվականի ապրիլի 29-ին առավոտյան, ուղղակիորեն ապացուցում է, որ ինքը տեղյակ է եղել Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության կոնկրետ օրվա և ժամի մասին: Վերը նշված հանգամանքները գնահատելով ամբողջության մեջ, դատարանը հանգել է ճիշտ հետևության, որ ամբաստանյալ Արեն Չատինյանի ցուցմունքը այն մասին, որ նա չի սպանել Սիմակ Մարտիրոսյանին հավատ չի ներշնչում: Ընդհակառակը վերը նշված ապացույցներն ամբողջության մեջ ապացուցում են, որ 2008 թվականի ապրիլի 28-ին ժամը 0300-ի սահմաններում Ս.Մարտիրոսյանին սպանել է Արեն Չատինյանը:
Դատահոգեբուժական ստացիոնար փորձաքննության թիվ 76 եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձագիտական հանձնաժողովը եզրակացրել է, որ Արեն Չատինյանը հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապում և չի տառապել: Ինչպես իրավախախտում կատարելիս, այնպես էլ ներկայումս նա կարող էր և կարող է գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունը և ղեկավարել դրանք, ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Արեն Չատինյանին հանձնաժողովը ճանաչել է մեղսունակ:
Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 884 եզրակացությամբ, համաձայն որի սպանված Ս.Մարտիրոսյանի հագուստների և կոշիկի վրա առկա վնասվածքները կարող էին պատճառվել ինչպես միևնույն, այնպես նմանատիպ շեղբերով մեկից ավելի առարկանների ներթափանցումների արդյունքում: Սիմակ Մարտիրոսյանի կարճաթև շապիկի, անդրավարտիքի վրա առկա վնասվածքները առաջացել են ծակող-կտրող մեկ սայրի շեղբ ունեցող առարկայի /ների/ հնարավոր է նաև դանակի, ներթափանցումների արդյունքում: Ամբաստանյալի անձնական խուզարկությամբ հայտանաբերված, սառը զենք ճանաչված դանակով և Ս.Մարտիրոսյանի հագին դեպքի օրը եղած հագուստով նշանակված դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 2065 եզրակացությամբ, համաձայն որի Ս.Մարտիրոսյանի հագուստների և կոշիկի վրա առկա վնասվածքները կարող էին առաջանալ ինչպես ներկայացված դանակի շեղբի, այնպես էլ նմանատիպ չափային և կառուցվածքային հատկանիշներ ունեցող մեկ այլ դանակի շեղբի ներթափանցումների արդյունքում:
Ամբաստանյալ Ա.Չատինյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է նաև.
Ա.Չատինյանի մոտից հայտնաբերված դանակի քրեագիտական փորձաքննության թիվ 940 եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձաքննության ներկայացված դանակը գործարանային արտադրության ընդհանուր նշանակության որսորդական դանակ է և հանդիսանում է քաղաքացիական շեղբավոր սառը զենք, ամբաստանյալին պատկանող 07752-16-58 հեռախոսահամարի վերծանման ցուցակով, ըստ որի վերջինս 2008թ ապրիլի 28-ին ժամը 2142-ին նշված հեռախոսահամարով ելքային զանգ է կատարել Վահրամ Չատինյանին պատկանող 07758-80-44 հեռախոսահամարին, իսկ ապրիլի 29-ին ժամը 0659-ին Ա.Չատինյանը իր նույն համարով զանգահարել է Ագարակ գյուղ` 0256 94-10 հեռախոսահամարին: Երկու անգամ էլ ելքային զանգերը սպասարկել է Երևան քաղաքի Անդրանիկի 48 հասցեում տեղադրված 28305100210335 համարի ալեհավաքը, այսինքն` Ա.Չատինյանը 2008թ ապրիլի 28-ին և 29-ին գտնվել է Երևան քաղաքում:
Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով բողոքաբերի պատճառաբանությանն այն մասին, որ ոստիկանի մոտից հափշտակված և հայտնաբերված վկայականի 1/2 մասը չպետք է օգտագործել որպես ապացույց, քանի որ այն ուժի մեջ է եղել մինչև 17.06.2006 թիվը, անհիմն է համարում, քանի որ ամբաստանյալ Արեն Չատինյանն այն հափշտակելիս չէր իմացել և չէր էլ կարող իմանալ մինչև երբ է այն ուժի մեջ, իսկ այդ ապացույցը հիմնավորում է նաև Արեն Չատինյանի առնչությունը Երվանդ Քերոբյանի դրվագով առաջադրված մեղադրանքին:
Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով բողոքաբերի կողմից մատնանշված ոստիկանի գործողությունների օրինաչափությանը հարկ է համարում արձանագրել, որ ՀՀ ոստիկանության մասին օրենքի 2-րդ հոդվածի համաձայն ոuտիկանության խնդիրներն են oրենքին համապատաuխան ապահովել` մարդու անվտանգությունը` uույն oրենքով նախատեuված դեպքերում, հանցագործությունների ու վարչական իրավախախտումների նախականխումը, կանխումը և խափանումը, հանցագործությունների հայտնաբերումը և բացահայտումը, քրեական գործով նախնական քննությունը, հաuարակական կարգի պահպանությունը և հաuարակական անվտանգությունը, uեփականության բոլոր ձևերի հավաuար պաշտպանությունը,uույն oրենքով նախատեuված uահմաններում ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց իրենց իրավունքներն ու oրինական շահերը պաշտպանելիu oգնություն ցույց տալը: Նույն օրենքի 10-րդ հոդվածի համաձայն ոuտիկանությունը oրենքով uահմանված կարգով և դեպքերում պարտավոր է` 1) պաշտպանել մարդու կյանքը, առողջությունը, պատիվը, արժանապատվությունը, իրավունքները, ազատություններն ու oրինական շահերը հանցավոր և այլ ոտնձգություններից, իսկ նույն օրենքի 12-րդ հոդվածը սահմանում է, որ uտիկանությունը պարտավոր է ապահովել հաuարակական կարգի պահպանությունը փողոցներում, հրապարակներում, զբոuայգիներում և երկաթուղային կայարաններում, oդանավակայաններում, ընտրական տեղամաuերում, այլ հաuարակական վայրերում, դատական նիuտերի ընթացքում (դատարանների միջնորդությամբ), հետևաբար ոստիկանը` տուժող Երվանդ Քերոբյանը, գործել է իր իրավունքների և պարտականությունների շրջանակներում:
Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում բողոքաբերի պատճառաբանությունն այն մասին, որ սույն գործով խախտվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 90-րդ հոդվածի պահանջը, գործը քննող դատավորը քննության է առել նախաքննության մարմնի կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու մասին միջնորդությունը և Արեն Չատինյանի նկատմամբ խափանման միջոց է կիրառել կալանք, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 90-րդ հոդվածը ինքնաբացարկ հայտնելու նման հիմք չի նախատեսում:
ՀՀ վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով բողոքում նշված քրեական գործը լրացուցիչ նախաքննության ուղարկելու պահանջին, արձանագրում է., որ դա ևս անհիմն է, քանի որ ՀՀ Սահմանադրական դատարանի 2007 թվականի հուլիսի 24-ի որոշման առկայությունը բացառում է քրեական գործը լրացուցիչ նախաքննության ուղարկելու հնարավորությունը:
Տվյալ դեպքում վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արեն Լեռնիկի Չատինյանին մեղսագրվող արարքները հիմնավորված են, հետևաբար, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայանքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009թ. հուլիսի 30-ի դատական ակտը բեկանելու հիմքեր չկան:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը` ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Սահմանադրության 92-րդ հոդվածով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 390-րդ, 393-394-րդ , 402-րդ հոդվածներով,
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Արեն Լեռնիկի Չատինյանի նկատմամբ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով,, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի, 2009թ. հուլիսի 30-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ամբաստանյալի և պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է :
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ
Գործ ԵԱՔԴ / 0021/01/09
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
30. 07.2009թ ք.Երևան
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր
իրավասության առաջին ատյանի դատարանը
Նախագահությամբ դատավոր` Մ.Խաչատրյանի
Քարտուղարությամբ` Հ.Արտաշեսյանի
Մասնակցությամբ
Դատախազներ` Ն. Թոփուզյանի
Ս. Բադալյանի
Պաշտպան` Վ.Սաֆարյանի
Տուժողներ` Ա.Պետրոսյանի
Ե.Քերոբյանի
Տուժողի իրավահաջորդ` Պ.Մարտիրոսյանի
Դռնբաց դատական նիստում քննության առավ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Արեն Լեռնիկի Չատինյանի ծնված 04.01.1987թ. Լոռու մարզի Ագարակ գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատված, ֆիզիկապես առողջ, գրանցված և բնակվել է Լոռու մարզի Ագարակ գյուղում, կալանքի տակ է 06.05.2008 թվականից:
Դատաքննությամբ դատարանն ապացուցված համարեց հետևյալը.
Նախաքննության մարմինը Արեն Լեռնիկի Չատինյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 235 հոդվածի 4-րդ մասով, 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել հետևյալ արարքների համար.
ՙոր նա 2008 թվականի ապրիլի 04-ին ժամը 00:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Կիևյան փողոցում կանգնեցրել է Արթուր Քաջիկի Պետրոսյանի կողմից վարվող ՙՕպել-Աստրա՚ մակնիշի 08 ՍԼ 519 պետհամարանիշի տաքսի ավտոմեքենան և մարմնավաճառ կանանց փնտրելու նպատակով պատվիրել իրեն շրջել քաղաքում: Արեն Չատինյանը, Արթուր Պետրոսյանի ավտոմեքենայով, Երևան քաղաքի տարբեր վայրերում երկար շրջելուց և մարմնավաճառուհիներ չգտնելուց հետո, պատվիրել է` իրեն տանել Անդրանիկի փողոցի 71 շենք: Ժամը 02:00-ի սահմաններում, հասնելով նշված վայր, վարորդը` Ա.Պետրոսյանը, պահանջել է տաքսու ուղեվարձը, որը կազմել է 6500 /վեց հազար հինգ հարյուր/ ՀՀ դրամ: Ա.Չատինյանը գումար չունենալով, շահադիտական դրդումներով, երթևեկության գումարը չվճարելու համար, ավտոմեքենայի սրահի մեջ նստած ժամանակ իր մոտ եղած դանակով, մարմնական վնասվածքներ հասցնելու նպատակով 3 անգամ դիտավորությամբ հարվածել է Արթուր Պետրոսյանին, որի հետևանքով վերջինս ստացել է կրծքավանդակի ծակած-կտրած չթափանցող վերքեր և աջ ծնկահոդի առաջա-ներսային մակերեսի ծակած կտրած վերքեր, որոնք Ա.Պետրոսյանի առողջությանը պատճառել են միջին ծանրության վնաս: Ա.Պետրոսյանի ոտքին հարվածելու ժամանակ, երբ վերջինս ձեռքերով բռնել է վնասված ոտքը, Ա.Չատինյանը իր մոտ եղած ձեռնաշղթաները գցել է Ա.Պետրոսյանի ձեռքերին և ազատությունից ապօրինի զրկելով, մարմնական վնասվածք ստացած Ա.Պետրոսյանին մի քանի ժամ պահել ավտոմեքենայի մեջ` չթույլատրելով մեքենայից իջնել: Լուսադեմին Ա.Պետրոսյանը, օգտվելով Ա.Չատինյանի ննջելու հանգամանքից իջել է մեքենայից և գնացել մոտակա տաքսի ծառայության կողմը, սակայն Ա.Չատինյանը, դռան բացվելու ձայնից արթնանալով, հետապնդել է Ա.Պետրոսյանին, փորձել նրան նորից բերել ավտոմեքենան, բայց Ա.Պետրոսյանը հրաժարվել է վերադառնալ մեքենայի մոտ: Այդ ժամանակ վերջինիս կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, դանակի սպառնալիքով նա հափշտակել է Ա.Պետրոսյանի ՙՆոկիա 2600՚ մոդելի 15.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության բջջային հեռախոսը և դեպքի վայրից դիմել փախուստի:
Այսպիսով , Արեն Չատինյանը շահադիտական դրդումներով , առողջության միջին ծանրության վնաս պատճառելով, առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, որպես զենք օգտագործվող դանակի գործադրմամբ, ապօրինի ազատությունից զրկելով, դանակի գործադրմամբ ավազակային հարձակման է ենթարկել Արթուր Պետրոսյանին:
Բացի այդ, Ա.Չատինյանը 2008 թվականի ապրիլի 14-ին ժամը 14:30-ի սահմաններում, միզելու նպատակով գնացել է Երևանի լամբադա կամրջի հարևանությամբ գտնվող նախկին չորացած լճի պոմպակայանի շինության տարածք: Քիչ անց նույն նպատակով այդտեղ է գնացել նաև ոստիկանի համազգեստով ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնին կից պահպանության բաժնի ոստիկան Երվանդ Սպարտակի Քերոբյանը: Տեսնելով անծանոթ Արեն Չատինյանին, հետաքրքրվել է, թե նա ով է և ինչ է անում այդ տարածքում: Վերջինս պատասխանել է, որ Կիրովականցի է և այդտեղ է իջել կոշիկները փոխելու նպատակով: Նրա պահվածքը ոստիկանության աշխատակցին կասկածելի է թվացել, այդ պատճառով վկայականը ներկայացնելով վերջինիս ինքնությունը պարզելու նպատակով, վերցրել է Ա.Չատինյանի անձնագիրը և կիսաքանդ շինությունից ցանկացել դուրս գալ: Ա.Չատինյանը մտածելով, որ ոստիկանության աշխատակիցը իրեն կտանի ոստիկանության բաժին և կբացահայտվի իր կողմից 10 օր առաջ կատարած տաքսու վարորդի դանակահարության դեպքը, արդեն իսկ իր կատարած հանցանքը թաքցնելու, այդ արարքի համար քրեական պատասխանատվության ենթարկվելու հնարավորությունը բացառելու նպատակով, ոստիկան Երվանդ Քերոբյանին կյանքից զրկելու դիտավորությամբ, իր մոտ եղած դանակով թիկունքից 3 անգամ հարվածել է իր ծառայողական գործունեւոթյունն իրականացնող Ե.Քերոբյանի կրծքավանդակի շրջանին` պատճառել կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս, որն արտահայտվել է կրծքավանդակի աջ կեսի թվով երկու և կրծքավանդակի ձախ կեսի ծակած-կտրած թափանցող վերքեր, ձախ թոքի, 4-րդ կողի, աորտայի վնասումով, ոտքերով հարվածել է նրա գլխին և պատճառել գլխի գանգուղեղային վնասվածքներ, քթոսկրի կոտրվածքներ: Դանակահարությունից անմիջապես հետո Ա.Չատինյանը իր մոտ եղած ձեռնաշղթաները հագցրել է ուշագնաց վիճակում գտնվող Ե.Քերոբյանի ձեռքերին և փորձել է հափշտակել Երվանդ Քերոբյանի ծառայողական զենքը, սակայն զենք չգտնելով հափշտակել է ոստիկանի ծառայողական վկայականը, հանել ձեռնաշղթաները և նրան թողնելով ուշագնաց վիճակում` դեպքի վայրից դիմել փախուստի, սակայն հանցագործությունը ավարտին չի հասցվել` իր կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ պատահական քաղաքացու ահազանգով Ե.Քերոբյանին շտապօգնության աշխատակիցները տեղափոխել են ՙՍուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ՚ ԲԿ, որտեղ էլ վիրահատության ընթացքում վերջինի թոքի միջից հեռացրել են 13 սմ երկարությամբ դանակի շեղբը:
Այսպիսով, Ա.Չատինյանը ոստիկանի կողմից իր ծառայողական գործունեության հետ կապված, այլ հանցանքը թաքցնելու նպատակով, կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով փորձել է սպանել Ե.Քերոբյանին և հափշտակել նրա զենքը, ինչպես նաև հափշտակել է փաստաթուղթ հանդիսացող ծառայողական վկայականը:
Այնուհետև, Արեն Չատինյանը շարունակելով իր հանցավոր գործունեությունը, ավազակություն և սպանություն կատարելու դիտավորությամբ, 2008 թվականի ապրիլի 28-ի գիշերը` ժամը 03:00-ի սահմաններում, որպես ուղևոր գտնվելով Լոռու մարզի Աքոր գյուղի բնակիչ` Սիմակ Պավլեի Մարտիրոսյանի կողմից որպես տաքսի վարած ՎԱԶ 2106 մակնիշի 42 ՏԼ 753 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի մեջ, մեքենան վարել է տվել Երևան քաղաքի Վ.Փափազյան 2-րդ նրբանցքից դեպի Հրազդանի կիրճ տանող ճանապարհով: Ճանապարհին, առաջին շրջադարձից դեպի Հրազդանի կիրճ տանող ճանապարհից 250 մետր անցնելով, կանգնեցնել է տվել մեքենան և իր մոտ եղած ապօրինի կերպով ձեռք բերված շեղբավոր սառը զենք հանդիսացող գործարանային արտադրության ընդհանուր նշանակության որսորդական դանակով, կյանքից զրկելու դիտավորությամբ, բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել Ս.Մարտիրոսյանի մարմնի տարբեր մասերին, պատճառելով կրծքավանդակի ձախ կեսի թափանցող, որը ուղեկցվել է ձախ թոքի վնասումով, աջ աճուկային շրջանի չթափանցող, ձախ բազկի, աջ ազդրի վերին երրորդականի, ձախ ազդրի ստորին երրորդականի հետին մակերեսի ծակած-կտրած վնասվածքներ, որոնք էլ ուղեկցվել են արտաքին և ներքին արյունահոսությունով, որի հետևանքով Ս.Մարտիրոսյանի մոտ առաջացել է արյան սուր կորուստ, ինչից էլ վեջինս մահացել է, որից հետո Ա.Չատինյանը հանել է Ս.Մարտիրոսյանի դին մեքենայից, գցել ճանապարհի աջակողմյա խոտածածկ տարածքում, նստել մեքենան, ապօրինաբար, առանց հափշտակելու նպատակի, փախցնելով այն հասցրել է Երևան քաղաքի Կուրղինյան փողոց և թողնելով Կուրղինյան 1-ին և 3-րդ շենքերի հետնամասում, մեքենայի միջից հափշտակել է Ս.Մարտիրեոսյանի ՙՆոկիա 6233՚ մոդելի բջջային հեռախոսը, մեքենայի տեխնիկական անձնագիրը և Ս.Մարտիրոսյանի վարորդական իրավունքի վկայականը: Կուրղինյան փողոցից Ա.Չատինյանը ոտքով գնացել է Երևան քաղաքի Անդրանիկի 71 շենքում բնակվող իր բարեկամ` Վահրամ Չատինյանի բնակարան, որտեղ փոխել է իր արյունոտ հագուստը և այդտեղից դիմել փախուստի:
Այսպիսով, Ա.Չատինյանը նախկինում սպանության փորձ կատարելուց հետո, կրկին անգամ ապօրինի կրած սառը զենք հանդիսացող դանակով շահադիտական դրդումներով ավազակությամբ զուգորդված կատարել է սպանություն, հափշտակել է բջջային հեռախոս և փաստաթղթեր, առանց հափշտակելու նպատակի կյանքի և առողջության համար բռնություն գործադրելով փախցրել է ավտոմեքենա՚: /Հ. 4, Գ/թ 331-333/:
Նախաքննության փուլում Արեն Լեռնիկի Չատինյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչել է միայն Ա.Պետրոսյանին և Ե Քերոբյանին դանակահարելու մասով և նախաքննության ընթացքում որպես կասկածյալ և մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2008 թվականի ապրիլի 4-ին գտնվելով Երևանում, իր Կոմիտասում բնակվող հորաքրոջ տանից դուրս է եկել և ոտքով գնացել Կիևյան կամրջի ուղղությամբ: Այդ օրը ինքը որոշել է մարմնավաճառուհիներ գտնել և զվարճանալ: Իր մոտ գումար չի եղել, սակայն դրանից մի քանի օր առաջ հորեղբոր որդու` Վահրամ Չատինյանից իմացել է, որ նա պետք է աշխատավարձ ստանա, ինքն էլ որոշել է նրա հետ միասին այդ գումարը ծախսել: Ապրիլի 4-ին ժամը 00:35-ի սահմաններում Կիևյան կամրջի մոտ ինքը պատահական կանգնեցրել է ՙՕպել՚ մակնիշի տաքսի ավտոմեքենա և պատվիրել է վարորդին գնալ ՀԱԹ Բ 2 թաղամաս, որտեղ իր ծանոթ աղջկա պետք է հանդիպեր: ՀԱԹ Բ 2 թաղամասում ավտոմեքենայով մի քանի պտույտ տալով և այդ աղջկան չգտնելով, ինքը մեքենան վարել է տվել Անդրանիկի փողոցի 71 շենքի մոտ և հեռախոսով կապնվել Վ.Չատինյանի հետ: Նրա հետ խոսելու ընթացքում վերջինս հրաժարվել է իր հետ գնալ և գումար տալ իրեն: Ինքը կրկին այդ նույն տաքսի մեքենայով սկսել է շրջել Երևան քաղաքի տարբեր հատվածներում մարմնավաճառուհիներ փնտրելով, սակայն ապարդյուն` ոչ ոքի հետ չի հանդիպել: Ինքը նորից վարորդին խնդրել է գնալ Անդրանիկի 71 շենքի մոտ, որպեսզի Վ.Չատինյանից գումար վերցնի: Կրկին հանդիպելով Վ.Չատինյանին, ինքը մերժում է ստացել: Վ.Չատինյանը իրեն ասել է, որ աշխատավարձ չի ստացել և չի ցանկացել այդ ուշ ժամին տանից բացակայել: Ինքը վերադարձել է ավտոմեքենա և նստել վարորդի կողքին` խաբելով ասել, որ իր բարեկամը գումար պետք է բերի: Ավտոմեքենայի մեջ նստած ինքը մտածել է արդեն փախուստի մասին, քանի որ վարորդը իրեն ասել է, որ ուղեվարձը կազմել է 6500 դրամ: Այդ պահին ինքը այլ ելք չունենալով, իր մոտ եղած դանակով հարվածել է վարորդի կրծքավանդակին և նրանց միջև քաշքշոց է սկսվել: Վարորդը փորձել է պաշտպանվել, սակայն ինքը մի քանի անգամ էլ է հարվածել նրան, հարվածել է ոտքին, որից հետո վարորդի ձեռքերին իր մոտ գտնվող ձեռնաշղթան է գցել, որպեսզի նա չփախչի: Հետո վարորդին նստացրել է կողքի նստատեղին, իսկ ինքը նստել է վարորդի տեղը, սակայն չի կարողացել ավտոմեքենայի շարժիչը միացնել: Վարորդը խնդրել է իրեն հիվանդանոց տեղափոխել, սակայն ինքը չի համաձայնվել: Մի որոշ ժամանակ իրենք գտնվել են ավտոմեքենայի մեջ, ինքը նստատեղին պառկել է, որպեսզի դրսից չերևա, նույնը պահանջել է նաև անել վարորդին: Իսկ երբ հանկարծ քնել է, զգացել է որ ավտոմեքենայի դուռը բացվել է և վարորդը դիմել է փախուստի: Ինքը անմիջապես նրա հետևից գնացել է և պահանջել է, որ նա հետ գա, սակայն վարորդը չի ցանկացել և խնդրել է ձեռնաշղթաներից ազատել: Տեսնելով, որ արդեն դրսում սկսել է լուսանալ և մարդիկ կարող են հավաքվել, ինքը հանել է ձեռնաշղթաները և վերցնելով վարորդի բջջային հեռախոսը դիմել է փախուստի: Կատարվածի մասին միայն հաջորդ օրը պատմել է հորեղբոր որդուն` Վ.Չատինյանին: Դրանից հետո 2008 թվականի ապրիլի 14-ին կրկին անգամ Երևանում գտնվելուց հետո առավոտյան որոշել է գյուղ գնալուց առաջ զբոսնել է Լամբադա կամրջի հարևանությամբ գտնվող այգում: Այդ ժամանակ միզելու ցանկություն է առաջացել, ինչի համար էլ ինքը մտել է այգու տարածքում գտնվող մի շինության մեջ, որտեղ մութ է եղել: Միզելուց հետո ինքը որոշել է իր մոտ եղած հագուստը փոխել և դուրս գալ` տուն գնալու նպատակով: Նույն ժամանակ այդ տարածք է մտել իրեն մի անծանոթ տղամարդ, որի հագին բացի քաղաքացիական համազգեստից եղել է նաև ոստիկանական համազգեստ: Այդ տղամարդը, առանց վկայական ցույց տալու ասել է, որ ոստիկան է, հարցրել է իրեն, թե ինչ է անում այդտեղ, ինքը պատասխանել է, որ գուլպաներն է փոխում: Այդ տղամարդը ասել է, որ կտանի ոստիկանության բաժին, իսկ ինքը պատասխանել է, որ կարիք չկա: Այդ ընթացքում, երբ ոստիկանը քայլել է դեպի մուտքի կողմը իր մոտ մտավախություն է առաջացել, որ ոստիկանության բաժնում կարող է բացահայտվել իր կողմից տաքսու վարորդի դանակահարությունը: Ինքը առանց որևէ բան ասելու, իր մոտ գտնվող դանակով թիկունքից սկսել է հարվածել ոստիկանին: Հետո ինքը չի հիշում, թե քանի անգամ է հարվածել ոստիկանին: Գետնին ընկած ժամանակ ինքը կրկին իր մոտի ձեռնաշղթաները գցել է նրա ձեռքերին, քանի որ վախեցել է, որ նա կարող է զինված լինել: Ստուգելով նրա գրպանները համոզվել է, որ զենք չկա վերցրել է նրա ծառայողական վկայականը: Այդ պահին ոստիկանը ուշքի է եկել, սակայն ինքը ևս մեկ անգամ հարվածել է ոտքով նրա գլխին: Ոստիկանի դանակահարելու ընթացքում իր դանակի բռնակը կոտրվել է և մի հատվածը մնացել է ոստիկանի մարմնի մեջ: Իսկ ինչ վերաբերվում է Ս.Մարտիրոսյանի բջջային հեռախոսին 2008 թվականի ապրիլի 29-ին առավոտյան ժամը 11:56-ին իր մոտ գտնվելուն, ապա ինքը այդ մասին միայն նշել է, որ և բջջային հեռախոսը և մեկ հատ դանակը, որը իր մոտից խուզարկությամբ հայտնաբերել են ոստիկանության աշխատակիցները, ինքը պատահական գտել է 2008 թվականի ապրիլի 29-ի առավոտյան Կոմիտաս-Վրացական փողոցների խաչմերուկի կանգառից: Ինքը նշել է նաև, որ Ս.Մարտիրոսյանի սպանության մասին ոչինչ չգիտի և հետագայում էլ հրաժարվել է ցուցմունք տալ: /Հատոր 1 գ/թ 263-273, 297-304, 331, հատոր 2, գ/թ 83-85, 98-100, 135, 248, 307, 309-310/:
Դատաքննության ժամանակ ամբաստանյալ Արեն Չատինյանը բացի Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության դրվագից, մնացած դրվագներով առաջադրված մեղադրանքում իրեն ըստ էության մեղավոր ճանաչեց և ցուցմունք տվեց, որ 2008 թվականի ապրիլի 04-ին ժամը 00:00-ի սահմաններում Կիևյան փողոցում կանգնեցրել է Արթուր Քաջիկի Պետրոսյանի կողմից վարվող ավտոմեքենան և աղջիկ փնտրելու նպատակով պատվիրել է շրջել քաղաքը, չգտնելով աղջիկներ վարորդին պատվիրել է իրեն տանել Անդրանիկի փողոցի 71 շենք: Ժամը 02:00-ին հասնելով նշված վայրը վարորդը պահանջել է տաքսու ուղեվարձը 6500 դրամ, ինքը գումար չունենալով, իր մոտ եղած դանակով հարվածել է վարորդի կրծքավանդակի և մարմնի այլ մասերին, որից հետո վարորդի ձեռքերին իր մոտ եղած ձեռնաշղթան է գցել, որպեսզի նա չփախչի: Ավտոմեքենայում ինքը քնել է, զգացել է, որ ավտոմեքենայի դուռը բացվել է և վարորդը դիմել է փախուստի: Ինքը անմիջապես գնացել է նրա հետևից, տեսնելով որ արդեն դրսում սկսել է լուսանալ, ինքը հանել է ձեռնաշղթաները և վերցնելով վարորդի բջջային հեռախոսը դիմել է փախուստի:
Դրանից հետո 2008 թվականի ապրիլի 14-ի առավոտյան զբոսնելիս է եղել Լամբադա կամրջի հարևանությամբ գտնվող այգում: Միզելու նպատակով մտել է այգու տարածքում գտնվող մի շինության մեջ, որտեղ մութ է եղել: Նույն ժամանակ այդ տարածք է մտել մի տղամարդ, որի հագին բացի քաղաքացիական համազգեստից եղել է նաև ոստիկանական համազգեստ: Այդ տղամարդը, առանց վկայական ցույց տալու ասել է, որ ոստիկան է, հարցրել է իրեն թե ինչ է անում, ինքը պատասխանել է, որ գուլպաներն է փոխում: Այդ տղամարդն ասել է, որ կտանի ոստիկանության բաժին, իսկ իանքը պատասխանել է, որ կարիք չկա: Այդ ընթացքում, երբ ոստիկանը քայլել է դեպի մուտքի կողմը իր մոտ վախ է առաջացել, որ ոստիկանությունում կարող է բացահայտվել իր կողմից տաքսու վարորդի դանակահարությունը: Ինքն առանց որևէ խոսք ասելու, իր մոտ գտնվող դանակով, թիկունքից սկսել է հարվածել ոստիկանին: Գետնին ընկած ժամանակ ինքը իր մոտ եղած ձեռնաշղթաները գցել է նրա ձեռքերին` մտածելով, որ նա կարող է զինված լինել: Ստուգել է ոստիկանի գրպանները և վերցրել է նրա ծառայողական վկայականը:
Ամբաստանյալ Ա.Չատինյանը Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության դրվագով նշեց, որ ինքը որևէ առնչություն չունի սպանության հետ: Իսկ ինչ վերաբերվում է Սիմակ Մարտիրոսյանի բջջային հեռախոսին 2008 թվականի ապրիլի 29-ի առավոտյան ժամը 11:56-ին իր մոտ գտնվելուն, ամբաստանյալը նշեց, որ բջջային հեռախոսը և մեկ հատ դանակը ինքը գտել է 2008 թվականի ապրիլի 29-ի առավոտյան Կոմիտաս-Վրացական փողոցների խաչմերուկի կանգառից:
Ամբաստանյալ Ա.Չատինյանի խոստովանական ցուցմունքները Արթուր Պետրոսյանին և Երվանդ Քերոբյանին դանակահարելու դրվագներով ապացուցված են նաև գործի այլ հանգամանքներով:
Ամբաստանյալ Ա.Չատինյանի ցուցմունքները այն մասին, որ Ս.Մարտիրոսյանին ինքը չի սպանել, հերքված են գործով հետազոտված մի շարք ապացույցներով:
Արթուր Պետրոսյանի առողջությանը շահադիտական դրդումներով միջին ծանրության վնաս պատճառելու, առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրելով, որպես զենք օգտագործվող` դանակի գործադրմամբ, ապօրինի ազատությունից զրկելու, դանակի գործադրմամբ ավազակային հարձակման ենթարկելու դրվագով Ա.Չատինյանի հանցանքը հիմնավորվել է հետևյալ ապացույցներով.
Գործով տուժող Արթուր Քաջիկի Պետրոսյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ 2008թ ապրիլ ամսին ինքը որպես տաքսի վարել է ՙՕպել Աստրա՚ մակնիշի 08 ՍԼ 519 պետհամարանիշի ավտոմեքենան: 2008թ ապրիլի 4-ին ժամը 00:00-ից 00:20-ի սահմաններում ինքը ավտոմեքենայով անցնելիս է եղել Երևան քաղաքի Կիևյան փողոցով` ՙԳալաքսի՚ սուպերմարկետի մոտով, երբ ավտոմեքենան կանգանեցրել է մի անծանոթ երիտասարդ և հարցրել է, թե ինչ գումարով կարող է նրան տանել Բանգլադեշ թաղամաս: Ինքը պատասխանել է, որ դա կապված է անցած ճանապարհի կիլոմետրից: Անծանոթի` որի անունը հետագայում է պարզվել որ Արեն է, խնդրանքով ինքը ավոմեքենայով շրջել է Երևան քաղաքի մի շարք փողոցներով` մարմնավաճառողուհիներ փնտրելու նպատակով: Արենը սկզբից իրեն խնդրել է մեքենան վարել Կիևյան, Լենինգրադյան, Ծերեթելի փողոցներով, իսկ տեսնելով որ այդ փողոցներում մարմնավաճառողուհիներ չկան, խնդրել է ավտոմեքենան վարել Մաշտոցի պողոտայով: Երկար շրջելուց և մարմնավաճառողուհիներ չգտնելուց հետո Արենը իրեն պատվիրել է գնալ Անդրանիկի փողոցի 71 շենք, որտեղ նա պետք է իր հորեղբոր տղայից գումար վերցներ և նորից շարունակեր շրջելը: Ավտոմեքենայով հասնելով Անդրանիկի 71 շենքի մոտակայք, Արենը բջջային հեռախոսով խոսելով ավտոմեքենայից իջել է և մոտեցել մի անձնավորության և սկսել է խոսել նրա հետ: Մի քանի րոպե հետո Արենը վերադարձել է ավտոմեքենա և ասել, որ դա նրա հորեղբոր որդին էր: Արենը ավտոմեքենայի մեջ նստած իրեն հարցրել է, թե որքան է կազմել ուղեվարձը, ինքը պատասխանել է, որ իրենք շրջել են 64 կիլոմետր և ուղեվարձը կազմել է 6.500 դրամ: Այդ ժամանակ ինքը նստած է եղել մեքենայի մեջ և նայել է ձախ կողմ, երբ հանկարծ Արենը, առանց որևէ բան ասելու, դանակով արագ-արագ սկսել է հարվածել իր մարմնի տարբեր մասերին: Ինքը փորձել է ձեռքով բռնել վիրավորված ոտքը, այդ ժամանակ Արենը ձեռնաշղթաներ է գցել իր ձեռքերին: Ինքը սկսել է խնդրել Արենին, որ իրեն տանի հիվանդանոց, սակայն Արենը չի համաձայնվել: Արենը քաշել է իրեն և նստեցրել է վարորդի կողքի նստարանին, իսկ նա նստել է վարորդի տեղը և փորձել է մեքենան վարել, սակայն ինքը կողքի նստարանին նստելու ընթացքում, աննկատ անջատել է ավտոմեքենայի շարժիչին գազ սնուցող սարքը և շարժիչը չի միացել: Այդ ժամանակ, տեսնելով որ չի կարողանում մեքենան վարել, Արենը պահանջել է իրեն պառկել նստարանին, որպեսզի դրսի կողմից տեսանելի չլինի: Այդ վիճակով նրանք մնացել են մի քանի ժամ, որի ընթացքում ինքը տեսնելով, որ Արենը քնում է մեքենայից դուրս է եկել և վիրավորված փորձել է մոտենալ մոտակայքում գտնվող տաքսի ծառայությանը, սակայն Արենը նկատել է և հետևից դուրս է եկել մեքենայից: Արենը սկսել է իրեն համոզել, որ հետ գա մեքենա, սակայն ինքը չի համձայնվել և պահանջել է որ ձեռնաշխթաները հանի ձեռքերից: Արենը տեսնելով, որ փողոցում մարդիկ են երևում, հանել է իր ձեռքերից ձեռնաշղթաները մոտեցել իր ավտոմեքենային այնտեղից գողացել է իր ՙՆոկիա՚ մոդելի բջջային հեռախոսը և ոտքով դիմել է փախուստի: /Հատոր 1,գ.թ.22-30,34,285-287, Հատոր 2,գ.թ.111-114/:
Դատաքննության ժամանակ տուժող Արթուր Պետրոսյանը ըստ էության կրկնեց իր նախաքննական ցուցմունքը:
Դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ այն մասին, որ 04.04.2008 թվականի դեպքի վայրի զննության ժամանակ Ա.Պետրոսյանի ՙՕպել Աստրա՚ մակնիշի 08 ՍԼ 519 կայանված է եղել Անդրանիկի 71 շենքից 1,10 մետր հեռավորության վրա` մայթեզրի կողքին: Ավտոմեքենայի դռները գտնվել են բացված վիճակում: /Հատոր 1 գ.թ. 9-13/
Քննչական փորձարարության արձանագրությամբ այն մասին, որ 17.04.2008 թվականին գտնվելով Երևան քաղաքի Անդրանիկի փողոցի 71 շենքի դիմաց տուժող Ա.Պետրոսյանը մատնացույց է արել այն վայրը, որտեղ 04.04.2008թ ժամը 02:00-ից կայանված է եղել իր ՙՕպել Աստրա՚ մակնիշի 08 ՍԼ 519 պետհամարանիշի տաքսի ավտոմեքենան, երբ նրանք` Ա.Չատինյանի հետ միասին գտնվել են ավտոմեքենայի մեջ, և ինքը այդ վայրում ավտոմեքենայի մեջ նստած դանակահարվել է Ա.Չատինյանի կողմից: Ա.Պետրոսյանը փորձարարության ժամանակ մատնացույց է արել նաև այն վայրը, որտեղ ինքը ավտոմեքենայի մեջից դուրս գալուց հետո գտնվել է և հրաժարվել է հետ գնալ ավտոմեքենա, և որտեղ էլ Ա.Չատինյանը արձակել է իր ձեռքերին գցած ձեռնաշղթաները : /Հատոր 1 գ.թ.113-117/
ՙԱրմենիա՚ բժշկական կենտրոնի ընդունարանի կրիմինալ մատյանի զննության արձանագրությունով, որտեղ նշված է եղել, որ 2008թ ապրիլի 4-ին ժամը 06:40-ին դանակահարված վիճակում կենտրոն է տեղափոխվել Արթուր Պետրոսյանը: Ըստ վերջինս հայտարարության իրեն դանակահարել են Անդրանիկի փողոցի վրա ավտոմեքենայի մեջ: /Հատոր1 ,գ.թ.15/
ՙՎիվասել՚ ՓԲԸ-ից ստացված հարցման պատասխանով, որտեղ նշված է եղել, որ տուժող Ա.Պետրոսյանից 04.04.2008թ ժամը 04:00-ի սահմաններում հափշտակված ՙՆոկիա 2600՚ մոդելի բջջային հեռախոսի մեջ 2008թ ապրիլի 4-ին ժամը 06:48-ից մինչև 2008թ ապրիլի 15-ի ժամը 21:56-ն օգտագործվել է Ա.Չատինյանին պատկանող /077/ 52 16 58 հեռախոսահամարը: /Հատոր 1 գ.թ. 119-123/
Ա.Չատինյանի անձնական խուզարկության արձանագրությամբ այն մասին, որ 04.05.2008թ Ա.Չատինյանին Ստեփանավանի ոստիկանության բաժին բերման ենթարկելու ժամանակ, վերջինիս անձնական խուզարկության ընթացքում հայտնաբերվել է Ա.Պետրոսյանից հափշտակված ՙՆոկիա 2600՚ մոդելի բջջային հեռախոսը: /Հատոր 1 գ.թ.261/
Ա.Չատինյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությամբ այն մասին, որ 05.05.08 կատարված քննչական փորձարարության ժամանակ Ա.Չատինյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Անդրանիկի 71 շենքի դիմացի հատվածը և մատնացույց է արել այն վայրը, որտեղ իրենք ` Ա.Պետրոսյանի հետ գտնվել են վերջինիս ավտոմեքենայի մեջ, երբ նա իր մոտ գտնված դանակով մի քանի հարված է հասցրել Ա.Պետրոսյանին: /Հատոր 1 գ.թ. 274-277/
Անձի ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ այն մասին, որ Ա.Չատինյանը իրեն ճանաչման ներկայացված 4 անձանցից ճանաչել է տուժող Ա.Պետրոսյանին և հայտնել, որ 04.04.2008 թվականին նրան է դանակահարել ավտոմեքենայի մեջ, որից հետո ձեռնաշղթաներ է գցել ձեռքերին և չի թույլատրել ավտոմեքենայից դուրս գալ: Նշված քննչական գործողության ընթացքում Ա.Պետրոսյանը նույնպես հայտարարել է, որ ինքը ճանաչել է Ա.Չատինյանին, որպես իրեն դանակահարողի, ինչը ևս արձանագրվել է: /Հատոր 1,գ.թ. 282-283/
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 588 եզրակացությամբ, համաձայն որի Ա.Պետրոսյանին պատճառվել է կրծքավանդակի ծակած-կտրած չթափանցող վերքեր և աջ ծնկահոդի առաջա-ներսային մակերեսի ծակած-կտրած վերքեր, որոնք Ա.Պետրոսյանի առողջությանը պատճառել են միջին ծանրության վնաս: Բացի այդ եզրակացությունում նշվել է, որ Ա.Պետրոսյանի աջ նախաբազուկ դաստակայաին հոդի թիկնային մակերեսին առաջացված քերծվածքները հնարավոր է որ առաջացած լինեն ձեռքերը ձեռնաշղթաներ կապելու հետևանքով: /Հատոր 2,գ.թ. 142-144/
Դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 561 եզրակացությամբ, համաձայն որի Ա.Պետրոսյանից հափշտակված ՙՆոկիա 2600՚ մոդելի բջջային հեռախոսի շուկայական արժեքը 2008 թվականի ապրիլի 4-ի դրությամբ գնահատվել է 15.000 ՀՀ դրամ: /Հատոր 2,գ.թ. 153-154/
Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 1182 եզրակացությամբ, համաձյան որի դեպքի օրը Ա.Պետրոսյանի հագին եղած հագուստների մակերեսների վնասվածքները կարող էին առաջանալ դանակի շեղբի ներգործության արդյունքում: /Հատոր 2գ.թ.197-201/
Առարկանները ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ, այն մասին որ 05.05.2008թ ոստիկանության Մալաթիայի քննչական բաժնում տուժող Ա.Պետրոսյանը ճանաչման ներկայացված բջջային հեռխոսներից ճանաչել է ՙՆոկիա 2600՚ մոդելի բջջային հեռախոսը և նշել է , որ դա 04.04.2008թ Ա.Չատինյանի կողմից հափշտակվածն է : /Հատոր 1գ.թ. 290/
ՀՀ Ոստիկանության աշխատակից Երվանդ Քերոբյանի ծառայողական գործունեության հետ կապված, այլ հանցանքը թաքցնելու նպատակով, կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով սպանության փորձ կատարելու և Ե.Քերոբյանի զենքը հափշտակելու փորձ կատարելու, ինչպես նաև փաստաթուղթ հանդիսացող ծառայողական վկայականը հափշտակելու դրվագով Ա.Չատինյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվեց հետևյալ ապացույցներով.
Գործով տուժող Երվանդ Սպարտակի Քերոբյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ ինքը ծառայությունն ավարտելուց հետո, վերադարձել է բաժին, հետաքրքրվել թոշակավորման կարգով, իսկ այնուհետև 10-15 րոպեով դուրս է եկել բաժնից ծխախոտ գնելու, որից հետո վերադարձել է: Բաժնում միջոցառում է եղել, ինքը սպասել է միջանցքում, որից հետո ժամը 13-30-ից 14-00-ն ընկած ժամանակահատվածում համազգեստով բաժնից գնացել է Երևանի Ազատության պողոտայով Ն.Զարյան փողոց, քանի որ ցանկացել է հիվանդ հորը տեսակցության գնալուց առաջ նրա համար խմորեղեն գնել խմորեղենի արտադրամասից: Ինքը բնական կարիքը հոգալու նպատակով իջել է ՙԼամբադա՚ կամրջի հարևանությամբ գտնվող, Կոմիտաս և Ազատության պողոտաների միջև ընկած ճանապարհամերձ նախկին չորացած լճի պոմպակայանի շինության տարածք, որտեղ մտել է շինության ներսը, մուտքի դռնից աջ կողմում հոգացել է բնական կարիքը, որի ժամանակ մթության միջից լսել է պոլիէթիլենային տոպրակների ձայն: Ինքն այդ պահին նկատել է անծանոթ երիտասարդի: Ինքը նրան վկայականը ցույց տալով հայտնել է, որ հանդիսանում է ոստիկանության աշխատակից, հարցրել, թե նա ով է և ինչ է անում այնտեղ, ամոթանք տվել, որ երիտասարդ տղան մտել է կեղտով, գարշահոտությամբ ողողված տարածք: Անծանոթ երիտասարդը հայտնել է, որ իր գուլպաներն է դզում, ձեռքին ունեցել է 2 հատ պոլիէթիլենային տոպրակներ ծալված վիճակում: Վերջինս հայտնել է նաև, որ Նոյեմբերյանից կամ Կրասնասելսկից է, իսկ ինքը նրա խոսակցականում զգացել է ակցենտ, սակայն չի կարող կոնկրետացնել, թե որ բառի կամ արտահայտության մեջ: Ինքը պահանջել է դուրս գալ այնտեղից, առանց սպասելու նրա դուրս գալուն, քայլել է դեպի մուտքը: Դռանը չհասած այդ տղան առանց որևէ սպառնալիք կամ խոսք ասելու, ինչ-որ սուր առարկայով հարվածել է թիկունքի շրջանում, որից ինքը վայր է ընկել, կորցրել գիտակցությունը: Մի պահ գիտակցության գալով նկատել է, որ ձեռքերին հագցրել են ձեռնաշղթաներ, իսկ անծանոթը ստուգել է իր հագուստը, գրպանները: Վերջինս իրեն հարցրել է, թե ուր է իր զենքը: Ինքը պատասխանել է, որ զենք չունի, որից հետո այդ տղան նորից հարվածել է իրեն, որից հետո ինքը կորցրել է գիտակցությունը: Այնուհետև ինքը չի հիշում, թե իրեն քանի անգամ, մարմնի որ շրջաններում է այդ տղան հարվածներ հասցրել, ինչպես է ինքը դուրս եկել շինությունից, սակայն շինության ներսից դուրս գիտակցության գալով նկատել է, որ ձեռնաշղթաները բացակայում են, մայթի մոտ հավաքվել են ինչ-որ մարդիկ, շտապբուժօգնություն են կանչել և տեղափոխել հիվանդանոց, որտեղ վիրահատվել է: /Հատոր 2,գ.թ.39-43,118-119/
Դատաքննության ժամանակ տուժող Ե.Քերոբյանը պնդեց իր նախաքննական ցուցմունքը:
Քրեական գործով տուժող Եր.Քերոբյանին սպանության փորձ կատարելու դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, այն մասին որ զննության ընթացքում պոմպակայանի և ներսի և դրսի հատվածում հայտնաբերվել են անկանոն թափված արյան հետքեր : /Հատոր 2,գ.թ. 4-10/
ՙԳրիգոր Լուսավորիչ՚ ԲԿ-ից Եր. Քերոբյանի հագին եղած ոստիկանական համազգեստի և դանակի շեղբի առգրավման արձանագրությունով: /Հատոր 2 ,գ.թ. 12-13/
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 633 եզրակացությամբ, համաձայն որի Եր.Քերոբյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` գանգուղեղային տրավմայի` գլխուղեղի թեթև աստիճանի սալջարդի, քթոսկրի կոտրվածքի, ձախ ակնակապճի արյունահավաքի, քթոսկրի կոտրվածքի, դեմքի շրջանի քերծվածքների կրծքավանդակի աջ կեսի թվով 2 և կրրծքավանդակի ձախ կեսի ծակած-կտրած թափանցող վերքերի, ձախ թոքի 4-րդ կողի, աորտայի վնասումով, երկկողմանի հեմոպնևմոթորաքասի ձևով պատճառվել են բութ առարկաների ազդեցությամբ, իսկ կրծքավանդակի աջ և ձախ կեսերի ծակած-կտրած թափանցող վերքերը` ծակող-կտրող գործիքով, այդ թվում նաև դանակով, ինչի հետևանքով Եր.Քերոբյանի առաղջությանը պատճառվել է առողջության ծանր վնաս, կյանքին վտանգ սպառնացող: /Հատոր 2,գ.թ.74-75/
Ա.Չատինյանի անձնական խուզարկության արձանագրությամբ այն մասին, որ 04.05.2008թ. Ա.Չատինյանին Ստեփանավանի ոստիկանության բաժին բերման ենթարկելու ժամանակ, վերջինս անձնական խուզարկության ընթացքում հայտնաբերվել է Ե.Քերոբյանից հափշտակված ծառայողական վկայականի 1/2 մասը: /Հատոր 1 գ.թ.261/
Պաշտպանի միջնորդությունն այն մասին, որ նշված վկայականի 1/2 մասը չպետք է օգտագործել որպես ապացույց, քանի որ այն ուժի մեջ է եղել մինչև 17.06.2006 թիվը, անհիմն է հետևյալ պատճառաբանությամբ: Նախ ամբաստանյալ Արեն Չատինյանն այն հափշտակելիս չէր իմացել և չէր էլ կարող իմանալ, որ այն ուժի մեջ է եղել մինչև 17.06.2006 թիվը, մյուս կողմից էլ այդ ապացույցը հիմնավորում է նաև Արեն Չատինյանի առնչությունը Երվանդ Քերոբյանի դրվագով առաջադրված մեղադրանքին:
Քրեական գործով տուժող Ե.Քերոբյանին անձանց ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ, այն մասին որ Եր.Քերոբյանին ճանաչման ներկայացված անձանցից վերջինս ճանաչել է Ա.Չատինյանին որպես 14.04.2008թ իրեն դանակահարած անձի, նմանատիպ հայտարարություն է արել նաև Ա.Չատինյանը: /Հատոր 2 ,գ.թ.79-80/
Ա.Չատինյանի և Ե.Քերոբյանի առերես հարցաքննության արձանգրությամբ, այն մասին, որ Եր.Քերոբյանը Ա.Չատինյանի հետ առերես հարցաքննվելու ընթացքում կրկին պնդել է իր կողմից տված ցուցմունքը: /Հատոր 2,գ.թ. 86-86/
Ա.Չատինյանի մասնակցությամբ քննչական փորձարարության արձանագրությամբ, այն մասին փորձարարության ընթացքում վերջինս մատնացույց է արել Եր.Քերոբյանին դանակահարելու վայրը, հետո նշել է, թե որ ճանապարհով է դիմել փախուստի: / Հատոր 2,գ.թ.88-91/
Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 755 եզրակացությամբ, այն մասին, որ Ե.Քերոբյանի հագուստների մակերեսների վնսվածքները կարող էին առաջանալ ինչպես դանակի շեղբի, այնպես էլ նմանատիպ շեղբ ունեցող այլ առարկայի ներթափանցումների արդյունքում: /Հատոր 2,գ.թ. 148-151/
Նախկինում սպանության փորձ կատարելուց հետո, կրկին անգամ ապօրինի կրած սառը զենք հանդիսացող դանակով շահադիտական դրդումներով ավազակությամբ զուգորդված Սիմակ Մարտիրոսյանին սպանելու, վերջինիս բջջային հեռախոսը և փաստաթղթերը հափշտակելու, առանց հափշտակելու նպատակի կյանքի և առողջության համար բռնության գործադրելով Ս.Մարտիրոսյանի ավտոմեքենան փախցնելու դրվագով Ա.Չատինյանի հանցանքը հիմնավորվեց հետևյալ ապացույցներով.
Գործով վկա, Արեն Լեռնիկի Չատինյանի հորեղբոր որդու` Վահրամ Արամայիսի Չատինյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ Արեն Չատինյանը իր հորեղբոր տղան է, որի հետ գտնվել են մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ: Ա.Չատինյանը Ագարակ գյուղից Երևան գալուվ հաճախակի հանդիպել է իրեն: 2008թ ապրիլի 4-ին երեկոյան Ա.Չատինյանը զանգահարել է իրեն և պայմանավորվել հանդիպել: Գիշերը ժամը 00:30-ի սահամններում գալով իրենց շենքի մոտ Ա.Չատինյանը առաջարկել է իրեն միասին տաքսի ավտոմեքենայով մարմանվաճառողուհիներ փնտրել Երևանում, սակայն ինքը չի համաձայնվել և նրա հետ չի գնացել: Մի որոշ ժամանակ անց Արենը կրկին հետ է եկել իրենց շենքի մոտ և նորից իր հետ հանդիպելուց գումար է պահանջել տաքսու ուղեվարձը վճարելու համար: Ինքը ասել է, որ գումար իր մոտ չկա և Ա.Չատինյանը կրկին նստելով տաքսի մեքենան` հեռացել է այդտեղից: Հետագայում ինքը փորձել է հեռախոսով կապնվել Ա.Չատինյանի հետ, սակայն հեռախոսը անջատված է եղել: Առավոտյան ժամը 06:30-ի սահմաններում Ա.Չատինյանը զանգահարել է իրեն և խնդրել որպեսզի պատուհանից տեսնի, թե շենքի մոտ տաքսի մեքենա կանգնած կա, թե ոչ: Ինքը ասել է, որ չի կարող տեսնել, քանի որ բնակարանի պատուհանները այդ կողմում չեն: Հաջորդ օրը երեկոյան Ա.Չատինյանը իր հետ հեռախոսազրույցի ժամանակ, պատմել է իրեն, որ մի տաքսու վարորդի է դանակահարել ուղեվարձ չունենալու պատճառով: Ինքը զայրացել է կատարվածի համար, սակայն Ա.Չատինյանը անջատել է այդ պահին հեռախոսը: Հետագայում 2008թ ապրիլի 28-ին երեկոյան ժամը 21:00-ից 22:00-ի սահմաններում իրեն կրկին զանգահարել է Ա.Չատինյանը և ցանկացել է հանդիպել: Ինքը համաձայնվել է և նրանք հանդիպել են Անդրանիկի արձանի մոտ: Այդ ժամանակ Ա.Չատինյանը իրեն խնդրել է բջջային հեռախոսը տալ իրեն, որպեսզի նա իր հորաքրոջը և տնեցիներին ցույց տա այն, քանի որ իր բջջային հեռախոսը գումարի դիմաց տվել է մի տաքսու վարորդի: Ինքը համաձայնվել է և տվել է իր բջջային հեռախոսը: Ա.Չատինյանը նշել է, որ հաջորդ օրը կվերադրաձնի: 2008թ ապրիլի 29-ին առավոտյան լուսադեմին իր բնակարանի դուռն են թակել: Մինչև դռան մոտենալը ինքը հարցել է, թե ով է և լսել է Արենի ձայնը, որն ասել է որ բջջային հեռախոսն է հետ բերել: Ինքը դուռը բացելով զարմացել է, թե ինչու է նա այդքան շուտ բերել այդ հեռախոսը: Տեսնելով Ա.Չատինյանին ինքը նկատել է, որ նա շատ անհանգիստ է, շփոթված, անհանգիստ շարժումներ է կատարել: Հարցրել է, թե ինչ է պատահել, Արենը ասել է, որ մի բան կասի, բայց որ ինքը ոչ ոքի այդ մասին չասի: Ա.Չատինյանը իրեն ասել է, որ քաքի մեջ է կռիվ է արել, մարդ է խփել, պետք է շուտ գնա գյուղ, հետո թռնի Ռուսաստան: Արենը չի ասել իրեն, թե ում հետ է կռիվ արել, որտեղ և ում է խփել, ասելով որ հետո կասի: Ա.Չատինյանը ցանկացել է նաև իր հագուստը փոխել, քանի որ ինքը նկատել է, որ նրա հագին եղած ջինսի կտորից կուրտկայի առջևի հատվածին, կոշիկներին արյան հետքեր կան: Այդ ժամանակ իր տանը գյուղից բերած Ա.Չատինյանի հագուստներն են եղել: Նա արագորեն փոխել է իր կուրտկան և կոշիկները հագել իր մոտ գտնված հագուստը և հեռացել այնտեղից: Դրանից հետո ինքը Ա.Չատինյանի մասին ոչ մի տեղեկություններ չի ունեցել: /Հատոր 1 գ.թ. 278-281, Հատոր 2,գ.թ. 227-228,378-381/
Վահրամ Չատինյանը դատարանում պնդելով նախաքննական ցուցմունքը, նշեց նաև, որ նախաքննության ընթացքում իր նկատմամբ որևէ ճնշում չի գործադրվել և ինքը այդ ցուցմունքը տվել է կամավոր:
Պաշտպանի միջնորդությունը այն մասին, որ որպես ապացույց չպետք է օգտագործվեն Վահրամ Չատինյանի 13.01.2009թ. տված ցուցմունքը և 14.01.2009թ. առերես հարցաքննության ցուցմունքը, քանզի վկան երկու օր պահվել է ոստիկանությունում, ենթակա է բավարարման մասնակիորեն:
Վահրամ Չատինյանի 13.01.2009թ. ցուցմունքը ձեռք է բերվել ՀՀ քրեադատավարական նորմերի պահպանմամբ, այն է` հարցաքննության արձանագրությունում նշված է, որ հարցաքննությունը սկսվել է ժամը 12:00-ին և ավարտվել է 13:45-ին: / Հատոր 2, գ./թ. 378/:
Այլ խոսքով պահպանվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 205-1 հոդվածի պահանջները:
Ինչ վերաբերվում է Վահրամ Չատինյանի և Արեն Չատինյանի առերես հարցաքննությանը, ապա այն կատարվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 205-1 հոդվածի պահանջների խախտմամբ, այն է ` արձանագրությունում չի նշվել հարցաքննության սկիզբը և ավարտը: Հետևաբար առերես հարցաքննությունը կատարվել է օրենքի պահանջների խախտմամբ և այն չի կարող ունենալ ապացուցողական նշանակություն:
Իսկ ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Արեն Չատինյանի Մարդու իրավունքների Եվրոպական Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածով երաշխավորված իր դեմ ցուցմունք տված անձին հարցաքննելու իրավունքի իրականացմանը, ապա այն կատարվեց հրապարակային դատաքննությամբ` Վահրամ Չատինյանին հարցաքննելու միջոցով: Վահրամ Չատինյանը դատարանում պնդեց իր նախաքննական բոլոր ցուցմունքները:
Գործով վկա, Ավագ Անդրանիկի Մկրտչյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին,որ ինքը Արեն Չատինյանին ճանաչել է ինստիտուտի ժամանակվանից և վերջինիս պատահական հանդիպել է 04.05.2008թ ցերեկը ժամը 13:00-ի սահմաններում` Ստեփանավան քաղաքում: Խոսակցության ժամանակ Ա.Չատինյանը առաջարկել է իրեն ՙՆոկիա 6233՚մոդելի բջջային հեռախոս գնել 30.000 ՀՀ դրամով: Իրեն այդ ժամանակ հեռախոս պետք չի եղել, սակայն հիշել է, որ իր ընկեր` Արմեն Սամվելի Սաքանյանն է հեռախոս փնտրել: Ինքը հեռախոսով խոսել է Ա.Սաքանյանի հետ վերջինս էլ համաձայնվել է այն գնել` սկզբից 15.000 ՀՀ դրամ վճարելով, իսկ մնացած գումարը մի քանի օր հետո: Ա.Չատինյանը համաձայնվել է ինքն էլ իր մոտից տվել է 15.000 ՀՀ դրամ Ա.Չատինյանին և վերցրել այդ բջջային հեռախոսը հետագայում տալով այն Արմեն Սաքանյանին: /Հատոր 4 գ.թ.224-226/
Գործով վկա Արմեն Սամվելի Սաքանյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ Ավագ Խաչատրյանը իր ընկերն է, որը 04.05.2008թ ցերեկը հեռախոսով կապնվել է իր հետ և ասել, որ իր ծանոթներից մեկը ՙՆոկիա 6233՚ մոդելի բջջային հեռախոս է վաճառում 30.000 դրամով: Ինքը այդ ժամանակ բջջային հեռախոս չի ունեցել և համաձայնվել է Ա.Խաչատրյանի առաջարկին և ասել նրան, որ ինքը կարող սկզբից 15.000 դրամ տալ, իսկ մնացածը` հետո: Այդ հեռախոսը վաճառող անձնավորությունը համաձայնվել է և Ա.Խաչատրյանը հետագայում այն տվել է իրեն: 2008թ հուլիս ամսին իրեն է զանգահարել մի երիտասարդ և ցանկացել հանդիպել իր հետ կապված հեռախոսի վաճառքից պարտք մնացած գումարի մասին: Ստեփանավան քաղաքում պայմանավորվածության համաձայան ինքը հանդիպել է այդ երիտասարդի հետ, որի անունը եղել է Արմեն: Արմենը ասել է, որ այդ հեռախոսը իր եղբայրն է վաճառել և պարտք մնացած 15.000 դրամ գումարը ինքը պետք է նրան տա:
Ստեփանավանում Արմենի հետ խոսակցության ժամանակ վեճ է առաջացել նրանց մեջ, քանի որ Արմենը հարցրել է, թե ինչու է ինքը ուշացրել գումարը: Այդ ժամանակ ինքը հետ է վերադարձրել այդ բջջային հեռախոսը, որը եղել է Նոկիա մոդելի, իսկ Արմենն էլ վերցնելով այն հեռացել է : /Հատոր 4 գ.թ.198-199,221-223/
Գործով վկա Արմեն Լեռնիի Չատինյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ եղբոր` Արեն Չատինյանի կալանավորվելուց մի քանի ամիս հետո, 2008թ. հուլիս ամսին Ստեփանավան քաղաքում պատահական հանդիպել է Ավագ Մկրտչյանին, որի հետ խոսելու ընթացքում նրան ասել, որ ցանկանում է եղբորը տեսակցել Երևանում, սակայն գումար չունի: Ա.Մկրտչյանն իրեն ասել է, որ Արենը հեռախոս է վաճառել Արմեն Սաքանյանին, որը դեռ 15.000 դրամ պարտք է մնացել: Ինքն էլ որոշել է հանդիպել Արմենի հետ և վերցնել այդ գումարը: Ստեփանավանում հանդիպելով Արմենի հետ խոսակցության ժամանակ վեճ է առաջացել նրանց մեջ, քանի որ ինքը Արմենին հարցրել է, թե ինչու է նա ուշացրել գումարը: Այդ ժամանակ Արմենը հետ է վերադարձրել այդ բջջային հեռախոսը, որը եղել է Նոկիա մոդելի: Ինքն էլ վերցնելով այն հեռացել է և ճանապարհին ջղայնացած լինելով, որ գումար չի կարողացել գտնել գցել է գետնին և կոտրել է այդ հեռախոսը: /Հատոր 2 գ.թ.269-270,385/
Գործով վկա ՀՀ ԱՆ ԴԲԳԳԿ փորձագետ, Աշոտ Ֆելիքսի Դալաքյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ Ա.Չատինյանի մոտից հայտնաբերված և սառը զենք ճանաչված դանակի դատաքրեագիտական փորձաքննութան եզրակացությունն ուսումանսիրելով և ծանոթանալով դանակի չափային և կառուցվածքային հատկանիշներին, համադրելով իր կողմից տրված դատաբժշկական եզրակացության հետ, կապված Սիմակ Մարտիրոսյանի դիակի մարմնական վնասվածքները ինքը նշել որ կարելի է ենթադրել, որ մարմնական վնասվածքները պատճառվել են ինչպես այդ դանակով այնպես էլ նմանատիպ այլ չափագրական տվյալներ ունեցող սուր կտրող-ծակող գործիքով: /Հատոր 4 գ.թ.238/
Դատարանում փորձագետ Աշոտ Դալլաքյանը հաստատեց իր նախաքննական ցուցմունքը:
Գործով վկա, Կուրղինյան 1-ին շենքի 12 բնակարանի բնակիչ Վալտեր Վարդանի Մեջլումյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2008թ ապրիլի 28-ի լույս 29-ի գիշերը ինքը գտնվել է բնակարանում և հեռուստացույցով ֆուտբոլային խաղը ավարտվելուց հետո ծխելու համար դուրս է եկել բաց պատշգամբ և նկատել է, որ փողոցի վրա կայանված է սպիտակ գույնի ՎԱԶ 2106 մակնիշի մեքենա, սակայն ոչ մի կասկածներ իր մոտ չեն առաջացրել: Ինքը այդ մեքենան նկատել է նաև հաջորդ օրը` ապրիլի 29-ին ամբողջ օրը կայանված նույն տեղում, իսկ ապրիլի 30-ին առավոտյան, երբ կրկին նկատել է այդ մեքենան կայանված, որոշել է մոտենալ և տեսնել` հնարվոր է իրեն ծանոթ է այն: Մոտենալով մեքենային նկատել է, որ մեքենայի վարորդի դռան կողքի ներքևի հատվածում արնանման հետքեր կան, իսկ հետևի ձախ անիվը վնասված է: Ինքը ոչ մի բան ձեռք չի տվել և այդ մասին անմիջապես տեղյակ է պահել ոստիկանությանը, որոնց գալով պարզվել է, որ այդ ավտոմեքենան պատկանում է Սիմակ Մարտիրոսյանին: /Հատոր 3,գ.թ.132-133/:
Դատարանում հրապարակվեցին վկաներ Ավագ Մկրտչյանի, Արմեն Սաքանյանի, Արմեն Չատինյանի, Վալտեր Մեջլումյանի նախաքննական ցուցմունքները` կողմերը որևէ առարկություն չներկայացրեցին նշված ցուցմունքների վերաբերյալ:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 432 եզրակացությամբ, համաձայն որի Ս.Մարտիրոսյանի մահը վրա է հասել արյան սուր կորստից, որը հետևանք է կրծքավանդակի ձախ կեսի թափանցող, որը ուղեկցվել է ձախ թոքի վնասումով, աջ աճուկային շրջանի չթափանցող, ձախ բազկի, աջ ազդրի վ/3-ի, ձախ ազդրի ս/3-ի հետին մակերեսի ծակած-կտրած վնասվածքների, որն էլ ուղեկցվել է արտաքին և ներքին արյունահոսությունով: Բոլոր այդ վնասվածքները Ս.Մարտիրոսյանին պատճառվել են կենդանության օրոք ծակող-կտրող միասայր գործիքի ներգործությամբ:
/ Հատոր 4,գ.թ. 90-99/:
Ըստ նշված դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության Սիմակ Մարտիրոսյանի դիակի վրա հայտնաբերվել են նաև ՙարյունազեղումներ ձախ դաստակի թիկնային և ձախ նախաբազկի հետին մակերեսներին: Քերծվածքներ… ձախ բազկի Մ/3-ի առաջաներսային մակերեսին, ձախ դաստակի թիկնային մակերեսին, ձախ արմնկափոսում, ձախ նախաբազուկ դաստակային հոդի կողմնային մակերեսին…, որոնք նույնպես պատճառվել են կենդանության օրոք, բութ, կոշտ առարկաներով, սովորաբար կենդանի անձանց մոտ առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում՚: /Հատոր 4, գ/թ 94/:
Դատական նիստում նշված եզրակացության շուրջ հարցաքննված փորձագետ Ա.Դալլաքյանը մեղադրողի հարցին պատասխանեց, որ նշված վնասվածքները կարող էին առաջանալ նաև ձեռքին ձեռնաշղթա հագցնելու հետևանքով: Ի դեպ տուժող Ա.Պետրոսյանի դատաբժշկական փորձագետի եզրակացությունից հետևում է, որ նրա մոտ հայտնաբերվել է նաև. ՙԱջ դաստակի թիկնային մակերեսին` 2-րդ ֆալանջի պրոյեկցիայով առկա 1,2x0,2սմ չափսերի որոշակի իլիկանման կարմրավարդավոր սպի, որի մի անկյունը կլորավուն է, մյուսը համեմատաբար սուր:
Աջ նախաբազուկ դաստակային հոդի թիկնային մակերեսին առկա է 0,6x0,3սմ չափսերի մաշկի գունազրկված դեպիգմենտացված տեղամաս:
Աջ նախաբազուկ դաստակային հոդի թիկնային մակերեսի քերծվածք` առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում և վերջինս հնարավոր է, որ առաջացած լինի ձեռքերը ձեռնաշղթայով կապելու հետևանքով՚: /Հատոր 2, գ./թ. 143/:
Ի դեպ Ա.Պետրոսյանի դրվագով Ա.Չատինյանը ընդունել է, նրա ձեռքերը ձեռնաշղթայով կապելու հանգամանքը:
Վերը նշված երկու դրվագների համադրումը ցույց է տալիս, որ այդպիսիք կատարվել են նույն եղանակով: Այս անուղղակի ապացույցը նույնպես հիմնավորում է Ս.Մարտիրոսյանի դրվագով Ա.Չատինյանին առաջադրված մեղադրանքը:
Ս.Մարտիրոսյանի սպանության դեպքի վայրի և վերջինիս մեքենայի հայտնաբերման վայրի զննության արձանագրություններով այն մասին, որ 30.04.2008թ. Վ.Փափազյան 2-րդ նրբանցքից դեպի Հրազդանի կիրճ տանող ճանապարհի առաջին շրջադարձից 250 մետր հեռավորության վրա ճանապարհի աջակողմյա հատվածում` խոտերի մեջ, հայտնաբերվել է Ս.Մարտիրոսյանի դիակը բազմաթիվ մարմնական վնասվածքներով: Նույն օրը ժամը 13:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Կուրղինյան 1-ին և 3-րդ շենքերի հետնամասում հայտնաբերվել է Ս.Մարտիրոսյանին պատկանող ՎԱԶ 2106 մակնիշի ավտոմեքենան, որի մեջ` սրահում վարորդի նստատեղի և դրա կողքի նստատեղի, առջևի հատվածում առկա են եղել արյան հետքեր: /Հատոր 3, գ.թ. 6-20/:
ՙԱրմենթել՚ ՓԲԸ-ից ստացված հարցման պատասխանով այն մասին, որ սպանված Ս.Մարտիրոսյանից հափշտակված 35482103155560 գործարանային համարով ՙՆոկիա 6233՚ մոդելի բջջային հեռախոսում 2008թ. ապրիլի 29-ի ժամը 11:56-ին տեղադրվել է Ա.Չատինյանի / 091/ 68-60-76 հեռախոաքարտը: / Հատոր 3, գ.թ. 298-301/:
Այս հանգամանքի մասին նախաքննության փուլում հարցաքննվել է Արեն Չատինյանը: 16.09.2008թ. մեղադրյալի լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ քննիչը Ա.Չատինյանին տվել է հետևյալ հարցը. ՙԴուք ինչ կասեք այն մասին, որ Ձեր ձեռքի / 091/ 68-60-76 հեռախոսահամարը 2008թ. ապրիլի 29-ին օգտագործվել է սպանված Սիմակ Մարտիրոսյանին պատկանող բջջային հեռախոսի մեջ և այն դուք օգտագործել եք տարբեր ժամանակ՚:
Արեն Չատինյանը տվել է հետևյալ պատասխանը. ՙինչ վերաբերվում է իմ հեռախոսահամարին և այդ բջջային հեռախոսին, ապա ես դրա մասին մոտ մեկ շաբաթից ձեզ կհայտնեմ: Նշեմ նաև, որ ես նոր տեղեկություն կհայտնեմ այդ ժամանակ: Ներկայումս ավելացնելու ոչինչ չունեմ՚: /Հատոր 2,գ.թ. 307/:
Մեկ շաբաթ հետո` 23.09.2008թ. մեղադրյալ Արեն Չատինյանը լրացուցիչ հարցաքննվել է և նշել է. ՙԼրացուցիչ ցուցմունք եմ ուզում տալ այն մասին և պատասխանել ձեր կողմից տրված նախորդ ցուցմունքի հարցերին, որոնք վերաբերվում էին բջջային հեռախոսին և ինձ մոտ հայտնաբերված դանակին: Հեռախոսը և դանակը գտել եմ Երևան քաղաքի Կոմիտաս փողոցի, չհասած երկաթգծի հատվածին` կանգառից: Ես 2008թ. ապրիլի 25-ին թե 26-ին, օրը կոնկրետ չեմ հիշում եկել էի Երևան, մնացել էի հորաքրոջս տանը Կոմիտասում: Ապրիլի 29-ի առավոտյան ժամը 8-ի սահմաններում ես տանից դուրս եկա, որպեսզի ուղևորվեմ ավտոկայան: Այնտեղից ես երթուղային տաքսիով ուղեվորվեցի Ստեփանավան: Կոմիտասի կանգառում երթուղային տաքսիին սպասելիս կանգառի սպասասրահի և կողքի կրպակի արանքում նկատեցի ցելաֆոնի տոպրակ: Իմ ուշադրությունը գրավեց այն: Երբ ես մոտեցա և վերցրի այդ տոպրակը տեսա, որ մեջը նոկյա մոդելի հեռախոս է և պատյանով դանակ: Բջջային հեռախոսը սև գույնի էր, դանակն էլ պատյանով, երկուսի վրա էլ ոչ մի կասկածելի հետքեր չկային, ստուգեցի հեռախոսի մեջ քարտ կար, քանի որ իմ հեռախոսն էլ նստած էր ես իմ 091-68-60-76 քարտը դրեցի նրա մեջ և դանակն ու հեռախոսը բերեցի Ստեփանավան՚: /Հատոր 2, գ.թ. 309/:
Այս և ինչպես նախորդ ցուցմունքը Արեն Չատինյանը գրել է իր ձեռքով, երկու հարցաքննությանն էլ մասնակցել է պաշտպան:
Այն, որ մեղադրյալն իրավունք ունի ժամանակ խնդրելու իր պաշտպանությունը կազմակերպելու համար բխում է նաև Մարդու իրավունքների Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի պահանջներից:
Կոնկրետ այս դեպքում, եթե նա իրոք սպանված Ս.Մարտիրոսյանի հեռախոսը գտել էր, տրամաբանական է, որ կասեր հենց առաջին հարցաքննության ժամանակ, քանի որ նշված հանգամանքը շատ պարզ հանգամանք էր և կարիք չկար մեկ շաբաթ քննիչից ժամանակ խնդրեր:
Դատարանը արձանագրում է նաև, որ Արեն Չատինյանին Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության դրվագով մեղադրանք է առաջադրվել 04 մարտի 2009 թվականին:
Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանությունը կատարվել է 2008 թվականի ապրիլի 28-ի գիշերը ժամը 03:00-ի սահմաններում:
Արեն Չատինյանը 2008 թվականի սեպտեմբերի 16-ին ընդունելով, որ իբր Ս.Մարտիրոսյանի հեռախոսը գտել է 2008 թվականի ապրիլի 29-ին առավոտյան, ուղղակիորեն ապացուցում է, որ ինքը տեղյակ է եղել Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության կոնկրետ օրվա և ժամի մասին: Վերը նշված հանգամանքները գնահատելով ամբողջության մեջ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արեն Չատինյանի ցուցմունքը այն մասին, որ նա չի սպանել Ս.Մարտիրոսյանին հավատ չի ներշնչում: Ընդհակառակը վերը նշված ապացույցները ամբողջության մեջ ապացուցում են, որ 2008 թվականի ապրիլի 28-ին ժամը 03:00-ի սահմաններում Ս.Մարտիրոսյանին սպանել է Արեն Չատինյանը:
Երբ վերը նշված ցուցմունքներին ավելացնում ենք նաև 29.07.2008 թվականի Արեն Չատինյանի, որպես մեղադրյալ հարցաքննված լրացուցիչ ցուցմունքը, ապա վերը նշված անուղղակի ապացույցների շղթան, որը ապացուցում է Արեն Չատինյանի կողմից Սիմակ Մարտիրոսյանին սպանելու փաստն ավելի է ամբողջանում:
Նշված ցուցմունքում քննիչ Մարտոյանը Մեղադրյալ Ա.Չատինյանին հարց է տվել. ՙՆախաքննությամբ կան բավարար տվյալներ, որ բացի մեզ հայտնի Ձեր կատարած արարքները դուք կատարել եք նաև այլ արարք կամ արարքներ՚:
Ա.Չատինյանը պատասխանել է. ՙԵս ուրիշ որևէ հանցանք չեմ կատարել: Իսկ ինչ արել եմ մանրամասը ցուցմունք եմ տվել՚:
Քննիչի հաջորդ հարցին. ՙԱսացեք 2008 թվականի ապրիլի վերջին կամ մայիսին դուք ՙՆոկիա՚ մոդելի որևէ բջջային հեռախոս վաճառել եք կամ նվիրել եք թե ոչ՚:
Ա.Չատինյանը պատասխանել է. ՙԵս ՙՆոկիա՚ մոդելի բջջային հեռախոս չեմ ունեցել և որևէ մեկին չեմ նվիրել և չեմ վաճառել՚:
Քննիչի հաջորդ հարցին. ՙԻսկ գուցե ՙՆոկիա՚ մոդելի հեռախոս գտա±ծ լինես ապրիլի վերջերին՚:
Ա.Չատինյանը պատասխանել է. ՙԵս ՙՆոկիա՚ մոդելի բջջային հեռախոս չեմ գտել՚:
Այս հարցաքննությանը մասնակցել է նաև մեղադրյալ Ա.Չատինյանի շահերի պաշտպանը, իսկ Ա.Չատինյանն իր ձեռքով գրել է. ՙլրացուցիչ ցուցմունքը գրված է իմ պատմածով, կարդացվեց բարձրաձայն, ճիշտ է, որի համար ստորագրում եմ՚: /Հատոր 2, գ./թ. 248/:
Դատահոգեբուժական ստացիոնար փորձաքննության թիվ 76 եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձագիտական հանձնաժողովը եզրակացրել է, որ Արեն Չատինյանը հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապում և չի տառապել: Ինչպես իրավախախտում կատարելիս, այնպես էլ ներկայմուս նա կարող է և կարող էր գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությանը և ղեկավարել դրանք, ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Արեն Չատինյանին հանձնաժողովը ճանաչել է մեղսունակ: /Հատոր 2,գ.թ. 241-254/
Ի դեպ, նախաքննության մարմնի կողմից ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննություն նշանակվել է 16.06.2008 թվականին: / Հատոր 2 գ.թ. 179/, իսկ նշված փորձաքննության եզրակացությունը ստացվել է 15.07.2008 թվականին: / Հատոր 2 գ.թ. 241/:
Ավագ Խաչատրյանի և Արեն Չատինյանի առերես հարցաքննության արձանագրությամբ, որի ընթացքում Ա.Խաչատրյանն առերես պնդել է Ա.Չատինյանի կողմից 2008թ մայիս ամսվա սկզբին իրեն ՙՆոկիա 6233՚ մոդելի բջջային հեռախոս վաճառելու փաստը: /Հատոր 2,գ.թ. 257/:
Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 884 եզրակացությամբ, համաձայն որի սպանված Ս.Մարտիրոսյանի հագուստների և կոշիկի վրա առկա վնասվածքները կարող էին պատճառվել ինչպես միևնույն, այնպես նմանատիպ շեղբերով մեկից ավելի առարկանների ներթափանցումների արդյունքում: Ս.Մարտիրոսյանի կարճաթև շապիկի, անդրավարտիքի վրա առկա վնասվածքները առաջացել են ծակող-կտրող մեկ սայրի շեղբ ունեցող առարկայի /ների/ հնարավոր է նաև դանակի, ներթափանցումների արդյունքում: /Հատոր 4,գ.թ.142-151/
Ա.Չատինյանի անձնական խուզարկությամբ հայտանաբերված, սառը զենք ճանաչված դանակով և Ս.Մարտիրոսյանի հագին դեպքի օրը եղած հագուստով նշանակված դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 2065 եզրակացությամբ, համաձայն որի Ս.Մարտիրոսյանի հագուստների և կոշիկի վրա առկա վնասվածքները կարող էին առաջանալ ինչպես ներկայացված դանակի շեղբի, այնպես էլ նմանատիպ չափային և կառուցվածքային հատկանիշներ ունեցող մեկ այլ դանակի շեղբի ներթափանցումների արդյունքում: /Հատոր 4,գ.թ.246-247; Հատոր 1 գ.թ. 261/:
Ամբաստանյալ Ա.Չատինյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է նաև.
Ա.Չատինյանի մոտից հայտնաբերված դանակի քրեագիտական փորձաքննության թիվ 940 եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձաքննության ներկայացված դանակը գործարանային արտադրության ընդհանուր նշանակության որսորդական դանակ է և հանդիսանում է քաղաքացիական շեղբավոր սառը զենք: /Հատոր 2 ,գ.թ.123-126/
Ա.Չատինյանին պատկանող / 077/ 52-16-58 հեռախոսահամարի վերծանման ցուցակով, համաձայն որի վերջինս 2008թ ապրիլի 28-ին ժամը 21:42-ին նշված հեռախոսահամարով ելքային զանգ է կատարել Վ.Չատինյանին պատկանող / 077/ 58-80-44 հեռախոսահամարին, իսկ ապրիլի 29-ին ժամը 06:59-ին Ա.Չատինյանը իր նույն համարով զանգահարել է Ագարակ գյուղ` /0256/ 94-10 հեռախոսահամարին: Երկու անգամ էլ ելքային զանգերը սպասարկել է Երևան քաղաքի Անդրանիկի 48 հասցեում տեղադրված 28305100210335 համարի ալեհավաքը: Այսինքն Ա.Չատինյանը 2008թ ապրիլի 28-ին և 29-ին գտնվել է Երևան քաղաքում: /Հատոր 2,գ.թ.343-348/:
Վերը շարադրվածը հիմնավորում են, որ Արեն Չատինյանին նախաքննության մարմնի կողմից առաջադրված բոլոր մեղադրանքները դատաքննությամբ հիմնավորվեցին:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում մեղսագրվող արարքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը:
Գործով բացակայում է ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող, օրենքով նախատեսված որևէ հանգամանք:
Հանցագործությունների հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը գնահատելիս, դատարանը նկատի է ունենում, որ մեղսագրվող արարքներից մեծ մասը համարվում են առանձնապես ծանր հանցագործություններ, մասնավորապես Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանությանը նախորդել են մեղադրյալի կողմից կատարած այլ առանձնապես ծանր հանցագործություններ:
Նշված հանգամանքներն ամբողջության մեջ բարձրացնում են արարքների` մասնավորապես Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության, վտանգավորության աստիճանը: Նման պայմաններում դատարանը գտնում է, որ Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության համար նախատեսված պատիժներից որոշակի ժամկետով ազատազրկումը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները և այդ դրվագով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասում սահմանված կարգով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով, պետք է նշանակվի առավել խիստ պատիժը, այն է` ցմահ ազատազրկում:
Վերոգրյալների հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-359-րդ, 361-րդ, 365-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով դատարանը
ՎՃՌԵՑ
Արեն Լեռնիկի Չատինյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 235 հոդվածի 4-րդ մասով, 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքների կատարման համար և նրան դատապարտել`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով` ցմահ աատազրկման.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով` ազատազրկման 8 /ութ/ տարի ժամկետով.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով` ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով` ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով` ազատազրկման 7 /յոթ/ տարի ժամկետով առանց գույքի բռնագրավման.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով` ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի ժամկետով.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով` ազատազրկման 1 /մեկ/ տարի ժամկետով.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով` ազատազրկման 8 /ութ/ տարի ժամկետով առանց գույքի բռնագրավման.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով` 1 /մեկ/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կանոններով նշանակված հիմնական պատիժները մասնակիորեն գումարելու սկզբունքով վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 15 /տասնհինգ/ տարի ժամկետով, առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի ուժով նշված 15 /տասնհինգ/ տարի ազատազրկումը կլանել ցմահ ազատազրկման մեջ և վերջնական պատիժ նշանակել ցմահ ազատազրկում:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 06.05.2008 թվականից:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ Արդարադատության Նախարարության համապատասխան հիմնարկում` նյարդահոգեբույժի հսկողությամբ: Խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը, մինչև սույն դատավճռի ուժի մեջ մտնելը թողնել անփոփոխ:
Իրեղեն ապացույց հանդիսացող Ս.Մարտիրոսյանի ՎԱԶ 2106 մակնիշի ավտոմեքենայի սրահի արյան հետքերով ռետինե գորգը, 1 /մեկ/ հատ արյան հետքերով 5000 դրամանոցը, ՙՆոկիա 6233՚ մոդելի բջջային հեռախոսի տուփը վերադարձնել տուժողի իրավահաջորդ Պ.Մարտիրոսյանին:
Վնասված հագուստները վերադարձնել Պ.Մարտիրոսյանին, Ե.Քերոբյանին և Ա.Պետրոսյանին: Ծառայողական վկայականի լուսանկարով հատվածը վերադարձնել Ե.Քերոբյանին:
Դեպքի վայրից վերցրած արյան նմուշները և դանակի շեղբը ոչնչացնել:
Սառը զենք հանդիսացող դանակը թողնել ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ-ին:
ՙՆոկիա 2600՚ մոդելի բջջային հեռախոսը, որը ի պահ է հանձնվել տուժող Ա.Պետրոսյանին, թողնել նրան:
Սիմակ Մարտիրոսյանի ՎԱԶ 2106 մակնկիշի 42 ՏԼ 753 պ/հ ավտոմեքենան, որը գտնվում է Արաբկիրի ոստիկանության տուգանային հրապարակում հանձնել տուժողի իրավահաջորդ Պավլե Սիմակի Մարտիրոսյանին:
Արեն Լեռնիկի Չատինյանի անձնական վաստակից և տնտեսությունից հօգուտ տուժող Արթուր Պետրոսյանի բռնագանձել 40.000 /քառասուն հազար/ ՀՀ դրամ, որպես վերջինիս ավտոմեքենային պատճառված նյութական վնաս:
Տուժողներ Արթուր Գագիկի Պետրոսյանին, Երվանդ Սպարտակի Քերոբյանին վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք` իրենց առողջությանը պատճառված վնասի հետևանքով կատարված ծախսերը Արեն Չատինյանից պահանջելու համար:
Տուժողի իրավահաջորդ Պավլե Սիմակի Մարտիրոսյանին վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք Արեն Լեռնիկի Չատինյանից պահանջելու որդու հուղարկավորության հետ կապված ծախսերը:
Դատավճիռը դատավարության մասնակիցների կողմից 1 /մեկ/ ամսվա ընթացքում վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան:
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
30. 07.2009թ ք.Երևան
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր
իրավասության առաջին ատյանի դատարանը
Նախագահությամբ դատավոր` Մ.Խաչատրյանի
Քարտուղարությամբ` Հ.Արտաշեսյանի
Մասնակցությամբ
Դատախազներ` Ն. Թոփուզյանի
Ս. Բադալյանի
Պաշտպան` Վ.Սաֆարյանի
Տուժողներ` Ա.Պետրոսյանի
Ե.Քերոբյանի
Տուժողի իրավահաջորդ` Պ.Մարտիրոսյանի
Դռնբաց դատական նիստում քննության առավ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Արեն Լեռնիկի Չատինյանի ծնված 04.01.1987թ. Լոռու մարզի Ագարակ գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատված, ֆիզիկապես առողջ, գրանցված և բնակվել է Լոռու մարզի Ագարակ գյուղում, կալանքի տակ է 06.05.2008 թվականից:
Դատաքննությամբ դատարանն ապացուցված համարեց հետևյալը.
Նախաքննության մարմինը Արեն Լեռնիկի Չատինյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 235 հոդվածի 4-րդ մասով, 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել հետևյալ արարքների համար.
ՙոր նա 2008 թվականի ապրիլի 04-ին ժամը 00:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Կիևյան փողոցում կանգնեցրել է Արթուր Քաջիկի Պետրոսյանի կողմից վարվող ՙՕպել-Աստրա՚ մակնիշի 08 ՍԼ 519 պետհամարանիշի տաքսի ավտոմեքենան և մարմնավաճառ կանանց փնտրելու նպատակով պատվիրել իրեն շրջել քաղաքում: Արեն Չատինյանը, Արթուր Պետրոսյանի ավտոմեքենայով, Երևան քաղաքի տարբեր վայրերում երկար շրջելուց և մարմնավաճառուհիներ չգտնելուց հետո, պատվիրել է` իրեն տանել Անդրանիկի փողոցի 71 շենք: Ժամը 02:00-ի սահմաններում, հասնելով նշված վայր, վարորդը` Ա.Պետրոսյանը, պահանջել է տաքսու ուղեվարձը, որը կազմել է 6500 /վեց հազար հինգ հարյուր/ ՀՀ դրամ: Ա.Չատինյանը գումար չունենալով, շահադիտական դրդումներով, երթևեկության գումարը չվճարելու համար, ավտոմեքենայի սրահի մեջ նստած ժամանակ իր մոտ եղած դանակով, մարմնական վնասվածքներ հասցնելու նպատակով 3 անգամ դիտավորությամբ հարվածել է Արթուր Պետրոսյանին, որի հետևանքով վերջինս ստացել է կրծքավանդակի ծակած-կտրած չթափանցող վերքեր և աջ ծնկահոդի առաջա-ներսային մակերեսի ծակած կտրած վերքեր, որոնք Ա.Պետրոսյանի առողջությանը պատճառել են միջին ծանրության վնաս: Ա.Պետրոսյանի ոտքին հարվածելու ժամանակ, երբ վերջինս ձեռքերով բռնել է վնասված ոտքը, Ա.Չատինյանը իր մոտ եղած ձեռնաշղթաները գցել է Ա.Պետրոսյանի ձեռքերին և ազատությունից ապօրինի զրկելով, մարմնական վնասվածք ստացած Ա.Պետրոսյանին մի քանի ժամ պահել ավտոմեքենայի մեջ` չթույլատրելով մեքենայից իջնել: Լուսադեմին Ա.Պետրոսյանը, օգտվելով Ա.Չատինյանի ննջելու հանգամանքից իջել է մեքենայից և գնացել մոտակա տաքսի ծառայության կողմը, սակայն Ա.Չատինյանը, դռան բացվելու ձայնից արթնանալով, հետապնդել է Ա.Պետրոսյանին, փորձել նրան նորից բերել ավտոմեքենան, բայց Ա.Պետրոսյանը հրաժարվել է վերադառնալ մեքենայի մոտ: Այդ ժամանակ վերջինիս կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, դանակի սպառնալիքով նա հափշտակել է Ա.Պետրոսյանի ՙՆոկիա 2600՚ մոդելի 15.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության բջջային հեռախոսը և դեպքի վայրից դիմել փախուստի:
Այսպիսով , Արեն Չատինյանը շահադիտական դրդումներով , առողջության միջին ծանրության վնաս պատճառելով, առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, որպես զենք օգտագործվող դանակի գործադրմամբ, ապօրինի ազատությունից զրկելով, դանակի գործադրմամբ ավազակային հարձակման է ենթարկել Արթուր Պետրոսյանին:
Բացի այդ, Ա.Չատինյանը 2008 թվականի ապրիլի 14-ին ժամը 14:30-ի սահմաններում, միզելու նպատակով գնացել է Երևանի լամբադա կամրջի հարևանությամբ գտնվող նախկին չորացած լճի պոմպակայանի շինության տարածք: Քիչ անց նույն նպատակով այդտեղ է գնացել նաև ոստիկանի համազգեստով ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնին կից պահպանության բաժնի ոստիկան Երվանդ Սպարտակի Քերոբյանը: Տեսնելով անծանոթ Արեն Չատինյանին, հետաքրքրվել է, թե նա ով է և ինչ է անում այդ տարածքում: Վերջինս պատասխանել է, որ Կիրովականցի է և այդտեղ է իջել կոշիկները փոխելու նպատակով: Նրա պահվածքը ոստիկանության աշխատակցին կասկածելի է թվացել, այդ պատճառով վկայականը ներկայացնելով վերջինիս ինքնությունը պարզելու նպատակով, վերցրել է Ա.Չատինյանի անձնագիրը և կիսաքանդ շինությունից ցանկացել դուրս գալ: Ա.Չատինյանը մտածելով, որ ոստիկանության աշխատակիցը իրեն կտանի ոստիկանության բաժին և կբացահայտվի իր կողմից 10 օր առաջ կատարած տաքսու վարորդի դանակահարության դեպքը, արդեն իսկ իր կատարած հանցանքը թաքցնելու, այդ արարքի համար քրեական պատասխանատվության ենթարկվելու հնարավորությունը բացառելու նպատակով, ոստիկան Երվանդ Քերոբյանին կյանքից զրկելու դիտավորությամբ, իր մոտ եղած դանակով թիկունքից 3 անգամ հարվածել է իր ծառայողական գործունեւոթյունն իրականացնող Ե.Քերոբյանի կրծքավանդակի շրջանին` պատճառել կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս, որն արտահայտվել է կրծքավանդակի աջ կեսի թվով երկու և կրծքավանդակի ձախ կեսի ծակած-կտրած թափանցող վերքեր, ձախ թոքի, 4-րդ կողի, աորտայի վնասումով, ոտքերով հարվածել է նրա գլխին և պատճառել գլխի գանգուղեղային վնասվածքներ, քթոսկրի կոտրվածքներ: Դանակահարությունից անմիջապես հետո Ա.Չատինյանը իր մոտ եղած ձեռնաշղթաները հագցրել է ուշագնաց վիճակում գտնվող Ե.Քերոբյանի ձեռքերին և փորձել է հափշտակել Երվանդ Քերոբյանի ծառայողական զենքը, սակայն զենք չգտնելով հափշտակել է ոստիկանի ծառայողական վկայականը, հանել ձեռնաշղթաները և նրան թողնելով ուշագնաց վիճակում` դեպքի վայրից դիմել փախուստի, սակայն հանցագործությունը ավարտին չի հասցվել` իր կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ պատահական քաղաքացու ահազանգով Ե.Քերոբյանին շտապօգնության աշխատակիցները տեղափոխել են ՙՍուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ՚ ԲԿ, որտեղ էլ վիրահատության ընթացքում վերջինի թոքի միջից հեռացրել են 13 սմ երկարությամբ դանակի շեղբը:
Այսպիսով, Ա.Չատինյանը ոստիկանի կողմից իր ծառայողական գործունեության հետ կապված, այլ հանցանքը թաքցնելու նպատակով, կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով փորձել է սպանել Ե.Քերոբյանին և հափշտակել նրա զենքը, ինչպես նաև հափշտակել է փաստաթուղթ հանդիսացող ծառայողական վկայականը:
Այնուհետև, Արեն Չատինյանը շարունակելով իր հանցավոր գործունեությունը, ավազակություն և սպանություն կատարելու դիտավորությամբ, 2008 թվականի ապրիլի 28-ի գիշերը` ժամը 03:00-ի սահմաններում, որպես ուղևոր գտնվելով Լոռու մարզի Աքոր գյուղի բնակիչ` Սիմակ Պավլեի Մարտիրոսյանի կողմից որպես տաքսի վարած ՎԱԶ 2106 մակնիշի 42 ՏԼ 753 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի մեջ, մեքենան վարել է տվել Երևան քաղաքի Վ.Փափազյան 2-րդ նրբանցքից դեպի Հրազդանի կիրճ տանող ճանապարհով: Ճանապարհին, առաջին շրջադարձից դեպի Հրազդանի կիրճ տանող ճանապարհից 250 մետր անցնելով, կանգնեցնել է տվել մեքենան և իր մոտ եղած ապօրինի կերպով ձեռք բերված շեղբավոր սառը զենք հանդիսացող գործարանային արտադրության ընդհանուր նշանակության որսորդական դանակով, կյանքից զրկելու դիտավորությամբ, բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել Ս.Մարտիրոսյանի մարմնի տարբեր մասերին, պատճառելով կրծքավանդակի ձախ կեսի թափանցող, որը ուղեկցվել է ձախ թոքի վնասումով, աջ աճուկային շրջանի չթափանցող, ձախ բազկի, աջ ազդրի վերին երրորդականի, ձախ ազդրի ստորին երրորդականի հետին մակերեսի ծակած-կտրած վնասվածքներ, որոնք էլ ուղեկցվել են արտաքին և ներքին արյունահոսությունով, որի հետևանքով Ս.Մարտիրոսյանի մոտ առաջացել է արյան սուր կորուստ, ինչից էլ վեջինս մահացել է, որից հետո Ա.Չատինյանը հանել է Ս.Մարտիրոսյանի դին մեքենայից, գցել ճանապարհի աջակողմյա խոտածածկ տարածքում, նստել մեքենան, ապօրինաբար, առանց հափշտակելու նպատակի, փախցնելով այն հասցրել է Երևան քաղաքի Կուրղինյան փողոց և թողնելով Կուրղինյան 1-ին և 3-րդ շենքերի հետնամասում, մեքենայի միջից հափշտակել է Ս.Մարտիրեոսյանի ՙՆոկիա 6233՚ մոդելի բջջային հեռախոսը, մեքենայի տեխնիկական անձնագիրը և Ս.Մարտիրոսյանի վարորդական իրավունքի վկայականը: Կուրղինյան փողոցից Ա.Չատինյանը ոտքով գնացել է Երևան քաղաքի Անդրանիկի 71 շենքում բնակվող իր բարեկամ` Վահրամ Չատինյանի բնակարան, որտեղ փոխել է իր արյունոտ հագուստը և այդտեղից դիմել փախուստի:
Այսպիսով, Ա.Չատինյանը նախկինում սպանության փորձ կատարելուց հետո, կրկին անգամ ապօրինի կրած սառը զենք հանդիսացող դանակով շահադիտական դրդումներով ավազակությամբ զուգորդված կատարել է սպանություն, հափշտակել է բջջային հեռախոս և փաստաթղթեր, առանց հափշտակելու նպատակի կյանքի և առողջության համար բռնություն գործադրելով փախցրել է ավտոմեքենա՚: /Հ. 4, Գ/թ 331-333/:
Նախաքննության փուլում Արեն Լեռնիկի Չատինյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչել է միայն Ա.Պետրոսյանին և Ե Քերոբյանին դանակահարելու մասով և նախաքննության ընթացքում որպես կասկածյալ և մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2008 թվականի ապրիլի 4-ին գտնվելով Երևանում, իր Կոմիտասում բնակվող հորաքրոջ տանից դուրս է եկել և ոտքով գնացել Կիևյան կամրջի ուղղությամբ: Այդ օրը ինքը որոշել է մարմնավաճառուհիներ գտնել և զվարճանալ: Իր մոտ գումար չի եղել, սակայն դրանից մի քանի օր առաջ հորեղբոր որդու` Վահրամ Չատինյանից իմացել է, որ նա պետք է աշխատավարձ ստանա, ինքն էլ որոշել է նրա հետ միասին այդ գումարը ծախսել: Ապրիլի 4-ին ժամը 00:35-ի սահմաններում Կիևյան կամրջի մոտ ինքը պատահական կանգնեցրել է ՙՕպել՚ մակնիշի տաքսի ավտոմեքենա և պատվիրել է վարորդին գնալ ՀԱԹ Բ 2 թաղամաս, որտեղ իր ծանոթ աղջկա պետք է հանդիպեր: ՀԱԹ Բ 2 թաղամասում ավտոմեքենայով մի քանի պտույտ տալով և այդ աղջկան չգտնելով, ինքը մեքենան վարել է տվել Անդրանիկի փողոցի 71 շենքի մոտ և հեռախոսով կապնվել Վ.Չատինյանի հետ: Նրա հետ խոսելու ընթացքում վերջինս հրաժարվել է իր հետ գնալ և գումար տալ իրեն: Ինքը կրկին այդ նույն տաքսի մեքենայով սկսել է շրջել Երևան քաղաքի տարբեր հատվածներում մարմնավաճառուհիներ փնտրելով, սակայն ապարդյուն` ոչ ոքի հետ չի հանդիպել: Ինքը նորից վարորդին խնդրել է գնալ Անդրանիկի 71 շենքի մոտ, որպեսզի Վ.Չատինյանից գումար վերցնի: Կրկին հանդիպելով Վ.Չատինյանին, ինքը մերժում է ստացել: Վ.Չատինյանը իրեն ասել է, որ աշխատավարձ չի ստացել և չի ցանկացել այդ ուշ ժամին տանից բացակայել: Ինքը վերադարձել է ավտոմեքենա և նստել վարորդի կողքին` խաբելով ասել, որ իր բարեկամը գումար պետք է բերի: Ավտոմեքենայի մեջ նստած ինքը մտածել է արդեն փախուստի մասին, քանի որ վարորդը իրեն ասել է, որ ուղեվարձը կազմել է 6500 դրամ: Այդ պահին ինքը այլ ելք չունենալով, իր մոտ եղած դանակով հարվածել է վարորդի կրծքավանդակին և նրանց միջև քաշքշոց է սկսվել: Վարորդը փորձել է պաշտպանվել, սակայն ինքը մի քանի անգամ էլ է հարվածել նրան, հարվածել է ոտքին, որից հետո վարորդի ձեռքերին իր մոտ գտնվող ձեռնաշղթան է գցել, որպեսզի նա չփախչի: Հետո վարորդին նստացրել է կողքի նստատեղին, իսկ ինքը նստել է վարորդի տեղը, սակայն չի կարողացել ավտոմեքենայի շարժիչը միացնել: Վարորդը խնդրել է իրեն հիվանդանոց տեղափոխել, սակայն ինքը չի համաձայնվել: Մի որոշ ժամանակ իրենք գտնվել են ավտոմեքենայի մեջ, ինքը նստատեղին պառկել է, որպեսզի դրսից չերևա, նույնը պահանջել է նաև անել վարորդին: Իսկ երբ հանկարծ քնել է, զգացել է որ ավտոմեքենայի դուռը բացվել է և վարորդը դիմել է փախուստի: Ինքը անմիջապես նրա հետևից գնացել է և պահանջել է, որ նա հետ գա, սակայն վարորդը չի ցանկացել և խնդրել է ձեռնաշղթաներից ազատել: Տեսնելով, որ արդեն դրսում սկսել է լուսանալ և մարդիկ կարող են հավաքվել, ինքը հանել է ձեռնաշղթաները և վերցնելով վարորդի բջջային հեռախոսը դիմել է փախուստի: Կատարվածի մասին միայն հաջորդ օրը պատմել է հորեղբոր որդուն` Վ.Չատինյանին: Դրանից հետո 2008 թվականի ապրիլի 14-ին կրկին անգամ Երևանում գտնվելուց հետո առավոտյան որոշել է գյուղ գնալուց առաջ զբոսնել է Լամբադա կամրջի հարևանությամբ գտնվող այգում: Այդ ժամանակ միզելու ցանկություն է առաջացել, ինչի համար էլ ինքը մտել է այգու տարածքում գտնվող մի շինության մեջ, որտեղ մութ է եղել: Միզելուց հետո ինքը որոշել է իր մոտ եղած հագուստը փոխել և դուրս գալ` տուն գնալու նպատակով: Նույն ժամանակ այդ տարածք է մտել իրեն մի անծանոթ տղամարդ, որի հագին բացի քաղաքացիական համազգեստից եղել է նաև ոստիկանական համազգեստ: Այդ տղամարդը, առանց վկայական ցույց տալու ասել է, որ ոստիկան է, հարցրել է իրեն, թե ինչ է անում այդտեղ, ինքը պատասխանել է, որ գուլպաներն է փոխում: Այդ տղամարդը ասել է, որ կտանի ոստիկանության բաժին, իսկ ինքը պատասխանել է, որ կարիք չկա: Այդ ընթացքում, երբ ոստիկանը քայլել է դեպի մուտքի կողմը իր մոտ մտավախություն է առաջացել, որ ոստիկանության բաժնում կարող է բացահայտվել իր կողմից տաքսու վարորդի դանակահարությունը: Ինքը առանց որևէ բան ասելու, իր մոտ գտնվող դանակով թիկունքից սկսել է հարվածել ոստիկանին: Հետո ինքը չի հիշում, թե քանի անգամ է հարվածել ոստիկանին: Գետնին ընկած ժամանակ ինքը կրկին իր մոտի ձեռնաշղթաները գցել է նրա ձեռքերին, քանի որ վախեցել է, որ նա կարող է զինված լինել: Ստուգելով նրա գրպանները համոզվել է, որ զենք չկա վերցրել է նրա ծառայողական վկայականը: Այդ պահին ոստիկանը ուշքի է եկել, սակայն ինքը ևս մեկ անգամ հարվածել է ոտքով նրա գլխին: Ոստիկանի դանակահարելու ընթացքում իր դանակի բռնակը կոտրվել է և մի հատվածը մնացել է ոստիկանի մարմնի մեջ: Իսկ ինչ վերաբերվում է Ս.Մարտիրոսյանի բջջային հեռախոսին 2008 թվականի ապրիլի 29-ին առավոտյան ժամը 11:56-ին իր մոտ գտնվելուն, ապա ինքը այդ մասին միայն նշել է, որ և բջջային հեռախոսը և մեկ հատ դանակը, որը իր մոտից խուզարկությամբ հայտնաբերել են ոստիկանության աշխատակիցները, ինքը պատահական գտել է 2008 թվականի ապրիլի 29-ի առավոտյան Կոմիտաս-Վրացական փողոցների խաչմերուկի կանգառից: Ինքը նշել է նաև, որ Ս.Մարտիրոսյանի սպանության մասին ոչինչ չգիտի և հետագայում էլ հրաժարվել է ցուցմունք տալ: /Հատոր 1 գ/թ 263-273, 297-304, 331, հատոր 2, գ/թ 83-85, 98-100, 135, 248, 307, 309-310/:
Դատաքննության ժամանակ ամբաստանյալ Արեն Չատինյանը բացի Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության դրվագից, մնացած դրվագներով առաջադրված մեղադրանքում իրեն ըստ էության մեղավոր ճանաչեց և ցուցմունք տվեց, որ 2008 թվականի ապրիլի 04-ին ժամը 00:00-ի սահմաններում Կիևյան փողոցում կանգնեցրել է Արթուր Քաջիկի Պետրոսյանի կողմից վարվող ավտոմեքենան և աղջիկ փնտրելու նպատակով պատվիրել է շրջել քաղաքը, չգտնելով աղջիկներ վարորդին պատվիրել է իրեն տանել Անդրանիկի փողոցի 71 շենք: Ժամը 02:00-ին հասնելով նշված վայրը վարորդը պահանջել է տաքսու ուղեվարձը 6500 դրամ, ինքը գումար չունենալով, իր մոտ եղած դանակով հարվածել է վարորդի կրծքավանդակի և մարմնի այլ մասերին, որից հետո վարորդի ձեռքերին իր մոտ եղած ձեռնաշղթան է գցել, որպեսզի նա չփախչի: Ավտոմեքենայում ինքը քնել է, զգացել է, որ ավտոմեքենայի դուռը բացվել է և վարորդը դիմել է փախուստի: Ինքը անմիջապես գնացել է նրա հետևից, տեսնելով որ արդեն դրսում սկսել է լուսանալ, ինքը հանել է ձեռնաշղթաները և վերցնելով վարորդի բջջային հեռախոսը դիմել է փախուստի:
Դրանից հետո 2008 թվականի ապրիլի 14-ի առավոտյան զբոսնելիս է եղել Լամբադա կամրջի հարևանությամբ գտնվող այգում: Միզելու նպատակով մտել է այգու տարածքում գտնվող մի շինության մեջ, որտեղ մութ է եղել: Նույն ժամանակ այդ տարածք է մտել մի տղամարդ, որի հագին բացի քաղաքացիական համազգեստից եղել է նաև ոստիկանական համազգեստ: Այդ տղամարդը, առանց վկայական ցույց տալու ասել է, որ ոստիկան է, հարցրել է իրեն թե ինչ է անում, ինքը պատասխանել է, որ գուլպաներն է փոխում: Այդ տղամարդն ասել է, որ կտանի ոստիկանության բաժին, իսկ իանքը պատասխանել է, որ կարիք չկա: Այդ ընթացքում, երբ ոստիկանը քայլել է դեպի մուտքի կողմը իր մոտ վախ է առաջացել, որ ոստիկանությունում կարող է բացահայտվել իր կողմից տաքսու վարորդի դանակահարությունը: Ինքն առանց որևէ խոսք ասելու, իր մոտ գտնվող դանակով, թիկունքից սկսել է հարվածել ոստիկանին: Գետնին ընկած ժամանակ ինքը իր մոտ եղած ձեռնաշղթաները գցել է նրա ձեռքերին` մտածելով, որ նա կարող է զինված լինել: Ստուգել է ոստիկանի գրպանները և վերցրել է նրա ծառայողական վկայականը:
Ամբաստանյալ Ա.Չատինյանը Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության դրվագով նշեց, որ ինքը որևէ առնչություն չունի սպանության հետ: Իսկ ինչ վերաբերվում է Սիմակ Մարտիրոսյանի բջջային հեռախոսին 2008 թվականի ապրիլի 29-ի առավոտյան ժամը 11:56-ին իր մոտ գտնվելուն, ամբաստանյալը նշեց, որ բջջային հեռախոսը և մեկ հատ դանակը ինքը գտել է 2008 թվականի ապրիլի 29-ի առավոտյան Կոմիտաս-Վրացական փողոցների խաչմերուկի կանգառից:
Ամբաստանյալ Ա.Չատինյանի խոստովանական ցուցմունքները Արթուր Պետրոսյանին և Երվանդ Քերոբյանին դանակահարելու դրվագներով ապացուցված են նաև գործի այլ հանգամանքներով:
Ամբաստանյալ Ա.Չատինյանի ցուցմունքները այն մասին, որ Ս.Մարտիրոսյանին ինքը չի սպանել, հերքված են գործով հետազոտված մի շարք ապացույցներով:
Արթուր Պետրոսյանի առողջությանը շահադիտական դրդումներով միջին ծանրության վնաս պատճառելու, առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրելով, որպես զենք օգտագործվող` դանակի գործադրմամբ, ապօրինի ազատությունից զրկելու, դանակի գործադրմամբ ավազակային հարձակման ենթարկելու դրվագով Ա.Չատինյանի հանցանքը հիմնավորվել է հետևյալ ապացույցներով.
Գործով տուժող Արթուր Քաջիկի Պետրոսյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ 2008թ ապրիլ ամսին ինքը որպես տաքսի վարել է ՙՕպել Աստրա՚ մակնիշի 08 ՍԼ 519 պետհամարանիշի ավտոմեքենան: 2008թ ապրիլի 4-ին ժամը 00:00-ից 00:20-ի սահմաններում ինքը ավտոմեքենայով անցնելիս է եղել Երևան քաղաքի Կիևյան փողոցով` ՙԳալաքսի՚ սուպերմարկետի մոտով, երբ ավտոմեքենան կանգանեցրել է մի անծանոթ երիտասարդ և հարցրել է, թե ինչ գումարով կարող է նրան տանել Բանգլադեշ թաղամաս: Ինքը պատասխանել է, որ դա կապված է անցած ճանապարհի կիլոմետրից: Անծանոթի` որի անունը հետագայում է պարզվել որ Արեն է, խնդրանքով ինքը ավոմեքենայով շրջել է Երևան քաղաքի մի շարք փողոցներով` մարմնավաճառողուհիներ փնտրելու նպատակով: Արենը սկզբից իրեն խնդրել է մեքենան վարել Կիևյան, Լենինգրադյան, Ծերեթելի փողոցներով, իսկ տեսնելով որ այդ փողոցներում մարմնավաճառողուհիներ չկան, խնդրել է ավտոմեքենան վարել Մաշտոցի պողոտայով: Երկար շրջելուց և մարմնավաճառողուհիներ չգտնելուց հետո Արենը իրեն պատվիրել է գնալ Անդրանիկի փողոցի 71 շենք, որտեղ նա պետք է իր հորեղբոր տղայից գումար վերցներ և նորից շարունակեր շրջելը: Ավտոմեքենայով հասնելով Անդրանիկի 71 շենքի մոտակայք, Արենը բջջային հեռախոսով խոսելով ավտոմեքենայից իջել է և մոտեցել մի անձնավորության և սկսել է խոսել նրա հետ: Մի քանի րոպե հետո Արենը վերադարձել է ավտոմեքենա և ասել, որ դա նրա հորեղբոր որդին էր: Արենը ավտոմեքենայի մեջ նստած իրեն հարցրել է, թե որքան է կազմել ուղեվարձը, ինքը պատասխանել է, որ իրենք շրջել են 64 կիլոմետր և ուղեվարձը կազմել է 6.500 դրամ: Այդ ժամանակ ինքը նստած է եղել մեքենայի մեջ և նայել է ձախ կողմ, երբ հանկարծ Արենը, առանց որևէ բան ասելու, դանակով արագ-արագ սկսել է հարվածել իր մարմնի տարբեր մասերին: Ինքը փորձել է ձեռքով բռնել վիրավորված ոտքը, այդ ժամանակ Արենը ձեռնաշղթաներ է գցել իր ձեռքերին: Ինքը սկսել է խնդրել Արենին, որ իրեն տանի հիվանդանոց, սակայն Արենը չի համաձայնվել: Արենը քաշել է իրեն և նստեցրել է վարորդի կողքի նստարանին, իսկ նա նստել է վարորդի տեղը և փորձել է մեքենան վարել, սակայն ինքը կողքի նստարանին նստելու ընթացքում, աննկատ անջատել է ավտոմեքենայի շարժիչին գազ սնուցող սարքը և շարժիչը չի միացել: Այդ ժամանակ, տեսնելով որ չի կարողանում մեքենան վարել, Արենը պահանջել է իրեն պառկել նստարանին, որպեսզի դրսի կողմից տեսանելի չլինի: Այդ վիճակով նրանք մնացել են մի քանի ժամ, որի ընթացքում ինքը տեսնելով, որ Արենը քնում է մեքենայից դուրս է եկել և վիրավորված փորձել է մոտենալ մոտակայքում գտնվող տաքսի ծառայությանը, սակայն Արենը նկատել է և հետևից դուրս է եկել մեքենայից: Արենը սկսել է իրեն համոզել, որ հետ գա մեքենա, սակայն ինքը չի համձայնվել և պահանջել է որ ձեռնաշխթաները հանի ձեռքերից: Արենը տեսնելով, որ փողոցում մարդիկ են երևում, հանել է իր ձեռքերից ձեռնաշղթաները մոտեցել իր ավտոմեքենային այնտեղից գողացել է իր ՙՆոկիա՚ մոդելի բջջային հեռախոսը և ոտքով դիմել է փախուստի: /Հատոր 1,գ.թ.22-30,34,285-287, Հատոր 2,գ.թ.111-114/:
Դատաքննության ժամանակ տուժող Արթուր Պետրոսյանը ըստ էության կրկնեց իր նախաքննական ցուցմունքը:
Դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ այն մասին, որ 04.04.2008 թվականի դեպքի վայրի զննության ժամանակ Ա.Պետրոսյանի ՙՕպել Աստրա՚ մակնիշի 08 ՍԼ 519 կայանված է եղել Անդրանիկի 71 շենքից 1,10 մետր հեռավորության վրա` մայթեզրի կողքին: Ավտոմեքենայի դռները գտնվել են բացված վիճակում: /Հատոր 1 գ.թ. 9-13/
Քննչական փորձարարության արձանագրությամբ այն մասին, որ 17.04.2008 թվականին գտնվելով Երևան քաղաքի Անդրանիկի փողոցի 71 շենքի դիմաց տուժող Ա.Պետրոսյանը մատնացույց է արել այն վայրը, որտեղ 04.04.2008թ ժամը 02:00-ից կայանված է եղել իր ՙՕպել Աստրա՚ մակնիշի 08 ՍԼ 519 պետհամարանիշի տաքսի ավտոմեքենան, երբ նրանք` Ա.Չատինյանի հետ միասին գտնվել են ավտոմեքենայի մեջ, և ինքը այդ վայրում ավտոմեքենայի մեջ նստած դանակահարվել է Ա.Չատինյանի կողմից: Ա.Պետրոսյանը փորձարարության ժամանակ մատնացույց է արել նաև այն վայրը, որտեղ ինքը ավտոմեքենայի մեջից դուրս գալուց հետո գտնվել է և հրաժարվել է հետ գնալ ավտոմեքենա, և որտեղ էլ Ա.Չատինյանը արձակել է իր ձեռքերին գցած ձեռնաշղթաները : /Հատոր 1 գ.թ.113-117/
ՙԱրմենիա՚ բժշկական կենտրոնի ընդունարանի կրիմինալ մատյանի զննության արձանագրությունով, որտեղ նշված է եղել, որ 2008թ ապրիլի 4-ին ժամը 06:40-ին դանակահարված վիճակում կենտրոն է տեղափոխվել Արթուր Պետրոսյանը: Ըստ վերջինս հայտարարության իրեն դանակահարել են Անդրանիկի փողոցի վրա ավտոմեքենայի մեջ: /Հատոր1 ,գ.թ.15/
ՙՎիվասել՚ ՓԲԸ-ից ստացված հարցման պատասխանով, որտեղ նշված է եղել, որ տուժող Ա.Պետրոսյանից 04.04.2008թ ժամը 04:00-ի սահմաններում հափշտակված ՙՆոկիա 2600՚ մոդելի բջջային հեռախոսի մեջ 2008թ ապրիլի 4-ին ժամը 06:48-ից մինչև 2008թ ապրիլի 15-ի ժամը 21:56-ն օգտագործվել է Ա.Չատինյանին պատկանող /077/ 52 16 58 հեռախոսահամարը: /Հատոր 1 գ.թ. 119-123/
Ա.Չատինյանի անձնական խուզարկության արձանագրությամբ այն մասին, որ 04.05.2008թ Ա.Չատինյանին Ստեփանավանի ոստիկանության բաժին բերման ենթարկելու ժամանակ, վերջինիս անձնական խուզարկության ընթացքում հայտնաբերվել է Ա.Պետրոսյանից հափշտակված ՙՆոկիա 2600՚ մոդելի բջջային հեռախոսը: /Հատոր 1 գ.թ.261/
Ա.Չատինյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությամբ այն մասին, որ 05.05.08 կատարված քննչական փորձարարության ժամանակ Ա.Չատինյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Անդրանիկի 71 շենքի դիմացի հատվածը և մատնացույց է արել այն վայրը, որտեղ իրենք ` Ա.Պետրոսյանի հետ գտնվել են վերջինիս ավտոմեքենայի մեջ, երբ նա իր մոտ գտնված դանակով մի քանի հարված է հասցրել Ա.Պետրոսյանին: /Հատոր 1 գ.թ. 274-277/
Անձի ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ այն մասին, որ Ա.Չատինյանը իրեն ճանաչման ներկայացված 4 անձանցից ճանաչել է տուժող Ա.Պետրոսյանին և հայտնել, որ 04.04.2008 թվականին նրան է դանակահարել ավտոմեքենայի մեջ, որից հետո ձեռնաշղթաներ է գցել ձեռքերին և չի թույլատրել ավտոմեքենայից դուրս գալ: Նշված քննչական գործողության ընթացքում Ա.Պետրոսյանը նույնպես հայտարարել է, որ ինքը ճանաչել է Ա.Չատինյանին, որպես իրեն դանակահարողի, ինչը ևս արձանագրվել է: /Հատոր 1,գ.թ. 282-283/
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 588 եզրակացությամբ, համաձայն որի Ա.Պետրոսյանին պատճառվել է կրծքավանդակի ծակած-կտրած չթափանցող վերքեր և աջ ծնկահոդի առաջա-ներսային մակերեսի ծակած-կտրած վերքեր, որոնք Ա.Պետրոսյանի առողջությանը պատճառել են միջին ծանրության վնաս: Բացի այդ եզրակացությունում նշվել է, որ Ա.Պետրոսյանի աջ նախաբազուկ դաստակայաին հոդի թիկնային մակերեսին առաջացված քերծվածքները հնարավոր է որ առաջացած լինեն ձեռքերը ձեռնաշղթաներ կապելու հետևանքով: /Հատոր 2,գ.թ. 142-144/
Դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 561 եզրակացությամբ, համաձայն որի Ա.Պետրոսյանից հափշտակված ՙՆոկիա 2600՚ մոդելի բջջային հեռախոսի շուկայական արժեքը 2008 թվականի ապրիլի 4-ի դրությամբ գնահատվել է 15.000 ՀՀ դրամ: /Հատոր 2,գ.թ. 153-154/
Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 1182 եզրակացությամբ, համաձյան որի դեպքի օրը Ա.Պետրոսյանի հագին եղած հագուստների մակերեսների վնասվածքները կարող էին առաջանալ դանակի շեղբի ներգործության արդյունքում: /Հատոր 2գ.թ.197-201/
Առարկանները ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ, այն մասին որ 05.05.2008թ ոստիկանության Մալաթիայի քննչական բաժնում տուժող Ա.Պետրոսյանը ճանաչման ներկայացված բջջային հեռխոսներից ճանաչել է ՙՆոկիա 2600՚ մոդելի բջջային հեռախոսը և նշել է , որ դա 04.04.2008թ Ա.Չատինյանի կողմից հափշտակվածն է : /Հատոր 1գ.թ. 290/
ՀՀ Ոստիկանության աշխատակից Երվանդ Քերոբյանի ծառայողական գործունեության հետ կապված, այլ հանցանքը թաքցնելու նպատակով, կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով սպանության փորձ կատարելու և Ե.Քերոբյանի զենքը հափշտակելու փորձ կատարելու, ինչպես նաև փաստաթուղթ հանդիսացող ծառայողական վկայականը հափշտակելու դրվագով Ա.Չատինյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվեց հետևյալ ապացույցներով.
Գործով տուժող Երվանդ Սպարտակի Քերոբյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ ինքը ծառայությունն ավարտելուց հետո, վերադարձել է բաժին, հետաքրքրվել թոշակավորման կարգով, իսկ այնուհետև 10-15 րոպեով դուրս է եկել բաժնից ծխախոտ գնելու, որից հետո վերադարձել է: Բաժնում միջոցառում է եղել, ինքը սպասել է միջանցքում, որից հետո ժամը 13-30-ից 14-00-ն ընկած ժամանակահատվածում համազգեստով բաժնից գնացել է Երևանի Ազատության պողոտայով Ն.Զարյան փողոց, քանի որ ցանկացել է հիվանդ հորը տեսակցության գնալուց առաջ նրա համար խմորեղեն գնել խմորեղենի արտադրամասից: Ինքը բնական կարիքը հոգալու նպատակով իջել է ՙԼամբադա՚ կամրջի հարևանությամբ գտնվող, Կոմիտաս և Ազատության պողոտաների միջև ընկած ճանապարհամերձ նախկին չորացած լճի պոմպակայանի շինության տարածք, որտեղ մտել է շինության ներսը, մուտքի դռնից աջ կողմում հոգացել է բնական կարիքը, որի ժամանակ մթության միջից լսել է պոլիէթիլենային տոպրակների ձայն: Ինքն այդ պահին նկատել է անծանոթ երիտասարդի: Ինքը նրան վկայականը ցույց տալով հայտնել է, որ հանդիսանում է ոստիկանության աշխատակից, հարցրել, թե նա ով է և ինչ է անում այնտեղ, ամոթանք տվել, որ երիտասարդ տղան մտել է կեղտով, գարշահոտությամբ ողողված տարածք: Անծանոթ երիտասարդը հայտնել է, որ իր գուլպաներն է դզում, ձեռքին ունեցել է 2 հատ պոլիէթիլենային տոպրակներ ծալված վիճակում: Վերջինս հայտնել է նաև, որ Նոյեմբերյանից կամ Կրասնասելսկից է, իսկ ինքը նրա խոսակցականում զգացել է ակցենտ, սակայն չի կարող կոնկրետացնել, թե որ բառի կամ արտահայտության մեջ: Ինքը պահանջել է դուրս գալ այնտեղից, առանց սպասելու նրա դուրս գալուն, քայլել է դեպի մուտքը: Դռանը չհասած այդ տղան առանց որևէ սպառնալիք կամ խոսք ասելու, ինչ-որ սուր առարկայով հարվածել է թիկունքի շրջանում, որից ինքը վայր է ընկել, կորցրել գիտակցությունը: Մի պահ գիտակցության գալով նկատել է, որ ձեռքերին հագցրել են ձեռնաշղթաներ, իսկ անծանոթը ստուգել է իր հագուստը, գրպանները: Վերջինս իրեն հարցրել է, թե ուր է իր զենքը: Ինքը պատասխանել է, որ զենք չունի, որից հետո այդ տղան նորից հարվածել է իրեն, որից հետո ինքը կորցրել է գիտակցությունը: Այնուհետև ինքը չի հիշում, թե իրեն քանի անգամ, մարմնի որ շրջաններում է այդ տղան հարվածներ հասցրել, ինչպես է ինքը դուրս եկել շինությունից, սակայն շինության ներսից դուրս գիտակցության գալով նկատել է, որ ձեռնաշղթաները բացակայում են, մայթի մոտ հավաքվել են ինչ-որ մարդիկ, շտապբուժօգնություն են կանչել և տեղափոխել հիվանդանոց, որտեղ վիրահատվել է: /Հատոր 2,գ.թ.39-43,118-119/
Դատաքննության ժամանակ տուժող Ե.Քերոբյանը պնդեց իր նախաքննական ցուցմունքը:
Քրեական գործով տուժող Եր.Քերոբյանին սպանության փորձ կատարելու դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, այն մասին որ զննության ընթացքում պոմպակայանի և ներսի և դրսի հատվածում հայտնաբերվել են անկանոն թափված արյան հետքեր : /Հատոր 2,գ.թ. 4-10/
ՙԳրիգոր Լուսավորիչ՚ ԲԿ-ից Եր. Քերոբյանի հագին եղած ոստիկանական համազգեստի և դանակի շեղբի առգրավման արձանագրությունով: /Հատոր 2 ,գ.թ. 12-13/
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 633 եզրակացությամբ, համաձայն որի Եր.Քերոբյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` գանգուղեղային տրավմայի` գլխուղեղի թեթև աստիճանի սալջարդի, քթոսկրի կոտրվածքի, ձախ ակնակապճի արյունահավաքի, քթոսկրի կոտրվածքի, դեմքի շրջանի քերծվածքների կրծքավանդակի աջ կեսի թվով 2 և կրրծքավանդակի ձախ կեսի ծակած-կտրած թափանցող վերքերի, ձախ թոքի 4-րդ կողի, աորտայի վնասումով, երկկողմանի հեմոպնևմոթորաքասի ձևով պատճառվել են բութ առարկաների ազդեցությամբ, իսկ կրծքավանդակի աջ և ձախ կեսերի ծակած-կտրած թափանցող վերքերը` ծակող-կտրող գործիքով, այդ թվում նաև դանակով, ինչի հետևանքով Եր.Քերոբյանի առաղջությանը պատճառվել է առողջության ծանր վնաս, կյանքին վտանգ սպառնացող: /Հատոր 2,գ.թ.74-75/
Ա.Չատինյանի անձնական խուզարկության արձանագրությամբ այն մասին, որ 04.05.2008թ. Ա.Չատինյանին Ստեփանավանի ոստիկանության բաժին բերման ենթարկելու ժամանակ, վերջինս անձնական խուզարկության ընթացքում հայտնաբերվել է Ե.Քերոբյանից հափշտակված ծառայողական վկայականի 1/2 մասը: /Հատոր 1 գ.թ.261/
Պաշտպանի միջնորդությունն այն մասին, որ նշված վկայականի 1/2 մասը չպետք է օգտագործել որպես ապացույց, քանի որ այն ուժի մեջ է եղել մինչև 17.06.2006 թիվը, անհիմն է հետևյալ պատճառաբանությամբ: Նախ ամբաստանյալ Արեն Չատինյանն այն հափշտակելիս չէր իմացել և չէր էլ կարող իմանալ, որ այն ուժի մեջ է եղել մինչև 17.06.2006 թիվը, մյուս կողմից էլ այդ ապացույցը հիմնավորում է նաև Արեն Չատինյանի առնչությունը Երվանդ Քերոբյանի դրվագով առաջադրված մեղադրանքին:
Քրեական գործով տուժող Ե.Քերոբյանին անձանց ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ, այն մասին որ Եր.Քերոբյանին ճանաչման ներկայացված անձանցից վերջինս ճանաչել է Ա.Չատինյանին որպես 14.04.2008թ իրեն դանակահարած անձի, նմանատիպ հայտարարություն է արել նաև Ա.Չատինյանը: /Հատոր 2 ,գ.թ.79-80/
Ա.Չատինյանի և Ե.Քերոբյանի առերես հարցաքննության արձանգրությամբ, այն մասին, որ Եր.Քերոբյանը Ա.Չատինյանի հետ առերես հարցաքննվելու ընթացքում կրկին պնդել է իր կողմից տված ցուցմունքը: /Հատոր 2,գ.թ. 86-86/
Ա.Չատինյանի մասնակցությամբ քննչական փորձարարության արձանագրությամբ, այն մասին փորձարարության ընթացքում վերջինս մատնացույց է արել Եր.Քերոբյանին դանակահարելու վայրը, հետո նշել է, թե որ ճանապարհով է դիմել փախուստի: / Հատոր 2,գ.թ.88-91/
Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 755 եզրակացությամբ, այն մասին, որ Ե.Քերոբյանի հագուստների մակերեսների վնսվածքները կարող էին առաջանալ ինչպես դանակի շեղբի, այնպես էլ նմանատիպ շեղբ ունեցող այլ առարկայի ներթափանցումների արդյունքում: /Հատոր 2,գ.թ. 148-151/
Նախկինում սպանության փորձ կատարելուց հետո, կրկին անգամ ապօրինի կրած սառը զենք հանդիսացող դանակով շահադիտական դրդումներով ավազակությամբ զուգորդված Սիմակ Մարտիրոսյանին սպանելու, վերջինիս բջջային հեռախոսը և փաստաթղթերը հափշտակելու, առանց հափշտակելու նպատակի կյանքի և առողջության համար բռնության գործադրելով Ս.Մարտիրոսյանի ավտոմեքենան փախցնելու դրվագով Ա.Չատինյանի հանցանքը հիմնավորվեց հետևյալ ապացույցներով.
Գործով վկա, Արեն Լեռնիկի Չատինյանի հորեղբոր որդու` Վահրամ Արամայիսի Չատինյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ Արեն Չատինյանը իր հորեղբոր տղան է, որի հետ գտնվել են մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ: Ա.Չատինյանը Ագարակ գյուղից Երևան գալուվ հաճախակի հանդիպել է իրեն: 2008թ ապրիլի 4-ին երեկոյան Ա.Չատինյանը զանգահարել է իրեն և պայմանավորվել հանդիպել: Գիշերը ժամը 00:30-ի սահամններում գալով իրենց շենքի մոտ Ա.Չատինյանը առաջարկել է իրեն միասին տաքսի ավտոմեքենայով մարմանվաճառողուհիներ փնտրել Երևանում, սակայն ինքը չի համաձայնվել և նրա հետ չի գնացել: Մի որոշ ժամանակ անց Արենը կրկին հետ է եկել իրենց շենքի մոտ և նորից իր հետ հանդիպելուց գումար է պահանջել տաքսու ուղեվարձը վճարելու համար: Ինքը ասել է, որ գումար իր մոտ չկա և Ա.Չատինյանը կրկին նստելով տաքսի մեքենան` հեռացել է այդտեղից: Հետագայում ինքը փորձել է հեռախոսով կապնվել Ա.Չատինյանի հետ, սակայն հեռախոսը անջատված է եղել: Առավոտյան ժամը 06:30-ի սահմաններում Ա.Չատինյանը զանգահարել է իրեն և խնդրել որպեսզի պատուհանից տեսնի, թե շենքի մոտ տաքսի մեքենա կանգնած կա, թե ոչ: Ինքը ասել է, որ չի կարող տեսնել, քանի որ բնակարանի պատուհանները այդ կողմում չեն: Հաջորդ օրը երեկոյան Ա.Չատինյանը իր հետ հեռախոսազրույցի ժամանակ, պատմել է իրեն, որ մի տաքսու վարորդի է դանակահարել ուղեվարձ չունենալու պատճառով: Ինքը զայրացել է կատարվածի համար, սակայն Ա.Չատինյանը անջատել է այդ պահին հեռախոսը: Հետագայում 2008թ ապրիլի 28-ին երեկոյան ժամը 21:00-ից 22:00-ի սահմաններում իրեն կրկին զանգահարել է Ա.Չատինյանը և ցանկացել է հանդիպել: Ինքը համաձայնվել է և նրանք հանդիպել են Անդրանիկի արձանի մոտ: Այդ ժամանակ Ա.Չատինյանը իրեն խնդրել է բջջային հեռախոսը տալ իրեն, որպեսզի նա իր հորաքրոջը և տնեցիներին ցույց տա այն, քանի որ իր բջջային հեռախոսը գումարի դիմաց տվել է մի տաքսու վարորդի: Ինքը համաձայնվել է և տվել է իր բջջային հեռախոսը: Ա.Չատինյանը նշել է, որ հաջորդ օրը կվերադրաձնի: 2008թ ապրիլի 29-ին առավոտյան լուսադեմին իր բնակարանի դուռն են թակել: Մինչև դռան մոտենալը ինքը հարցել է, թե ով է և լսել է Արենի ձայնը, որն ասել է որ բջջային հեռախոսն է հետ բերել: Ինքը դուռը բացելով զարմացել է, թե ինչու է նա այդքան շուտ բերել այդ հեռախոսը: Տեսնելով Ա.Չատինյանին ինքը նկատել է, որ նա շատ անհանգիստ է, շփոթված, անհանգիստ շարժումներ է կատարել: Հարցրել է, թե ինչ է պատահել, Արենը ասել է, որ մի բան կասի, բայց որ ինքը ոչ ոքի այդ մասին չասի: Ա.Չատինյանը իրեն ասել է, որ քաքի մեջ է կռիվ է արել, մարդ է խփել, պետք է շուտ գնա գյուղ, հետո թռնի Ռուսաստան: Արենը չի ասել իրեն, թե ում հետ է կռիվ արել, որտեղ և ում է խփել, ասելով որ հետո կասի: Ա.Չատինյանը ցանկացել է նաև իր հագուստը փոխել, քանի որ ինքը նկատել է, որ նրա հագին եղած ջինսի կտորից կուրտկայի առջևի հատվածին, կոշիկներին արյան հետքեր կան: Այդ ժամանակ իր տանը գյուղից բերած Ա.Չատինյանի հագուստներն են եղել: Նա արագորեն փոխել է իր կուրտկան և կոշիկները հագել իր մոտ գտնված հագուստը և հեռացել այնտեղից: Դրանից հետո ինքը Ա.Չատինյանի մասին ոչ մի տեղեկություններ չի ունեցել: /Հատոր 1 գ.թ. 278-281, Հատոր 2,գ.թ. 227-228,378-381/
Վահրամ Չատինյանը դատարանում պնդելով նախաքննական ցուցմունքը, նշեց նաև, որ նախաքննության ընթացքում իր նկատմամբ որևէ ճնշում չի գործադրվել և ինքը այդ ցուցմունքը տվել է կամավոր:
Պաշտպանի միջնորդությունը այն մասին, որ որպես ապացույց չպետք է օգտագործվեն Վահրամ Չատինյանի 13.01.2009թ. տված ցուցմունքը և 14.01.2009թ. առերես հարցաքննության ցուցմունքը, քանզի վկան երկու օր պահվել է ոստիկանությունում, ենթակա է բավարարման մասնակիորեն:
Վահրամ Չատինյանի 13.01.2009թ. ցուցմունքը ձեռք է բերվել ՀՀ քրեադատավարական նորմերի պահպանմամբ, այն է` հարցաքննության արձանագրությունում նշված է, որ հարցաքննությունը սկսվել է ժամը 12:00-ին և ավարտվել է 13:45-ին: / Հատոր 2, գ./թ. 378/:
Այլ խոսքով պահպանվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 205-1 հոդվածի պահանջները:
Ինչ վերաբերվում է Վահրամ Չատինյանի և Արեն Չատինյանի առերես հարցաքննությանը, ապա այն կատարվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 205-1 հոդվածի պահանջների խախտմամբ, այն է ` արձանագրությունում չի նշվել հարցաքննության սկիզբը և ավարտը: Հետևաբար առերես հարցաքննությունը կատարվել է օրենքի պահանջների խախտմամբ և այն չի կարող ունենալ ապացուցողական նշանակություն:
Իսկ ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Արեն Չատինյանի Մարդու իրավունքների Եվրոպական Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածով երաշխավորված իր դեմ ցուցմունք տված անձին հարցաքննելու իրավունքի իրականացմանը, ապա այն կատարվեց հրապարակային դատաքննությամբ` Վահրամ Չատինյանին հարցաքննելու միջոցով: Վահրամ Չատինյանը դատարանում պնդեց իր նախաքննական բոլոր ցուցմունքները:
Գործով վկա, Ավագ Անդրանիկի Մկրտչյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին,որ ինքը Արեն Չատինյանին ճանաչել է ինստիտուտի ժամանակվանից և վերջինիս պատահական հանդիպել է 04.05.2008թ ցերեկը ժամը 13:00-ի սահմաններում` Ստեփանավան քաղաքում: Խոսակցության ժամանակ Ա.Չատինյանը առաջարկել է իրեն ՙՆոկիա 6233՚մոդելի բջջային հեռախոս գնել 30.000 ՀՀ դրամով: Իրեն այդ ժամանակ հեռախոս պետք չի եղել, սակայն հիշել է, որ իր ընկեր` Արմեն Սամվելի Սաքանյանն է հեռախոս փնտրել: Ինքը հեռախոսով խոսել է Ա.Սաքանյանի հետ վերջինս էլ համաձայնվել է այն գնել` սկզբից 15.000 ՀՀ դրամ վճարելով, իսկ մնացած գումարը մի քանի օր հետո: Ա.Չատինյանը համաձայնվել է ինքն էլ իր մոտից տվել է 15.000 ՀՀ դրամ Ա.Չատինյանին և վերցրել այդ բջջային հեռախոսը հետագայում տալով այն Արմեն Սաքանյանին: /Հատոր 4 գ.թ.224-226/
Գործով վկա Արմեն Սամվելի Սաքանյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ Ավագ Խաչատրյանը իր ընկերն է, որը 04.05.2008թ ցերեկը հեռախոսով կապնվել է իր հետ և ասել, որ իր ծանոթներից մեկը ՙՆոկիա 6233՚ մոդելի բջջային հեռախոս է վաճառում 30.000 դրամով: Ինքը այդ ժամանակ բջջային հեռախոս չի ունեցել և համաձայնվել է Ա.Խաչատրյանի առաջարկին և ասել նրան, որ ինքը կարող սկզբից 15.000 դրամ տալ, իսկ մնացածը` հետո: Այդ հեռախոսը վաճառող անձնավորությունը համաձայնվել է և Ա.Խաչատրյանը հետագայում այն տվել է իրեն: 2008թ հուլիս ամսին իրեն է զանգահարել մի երիտասարդ և ցանկացել հանդիպել իր հետ կապված հեռախոսի վաճառքից պարտք մնացած գումարի մասին: Ստեփանավան քաղաքում պայմանավորվածության համաձայան ինքը հանդիպել է այդ երիտասարդի հետ, որի անունը եղել է Արմեն: Արմենը ասել է, որ այդ հեռախոսը իր եղբայրն է վաճառել և պարտք մնացած 15.000 դրամ գումարը ինքը պետք է նրան տա:
Ստեփանավանում Արմենի հետ խոսակցության ժամանակ վեճ է առաջացել նրանց մեջ, քանի որ Արմենը հարցրել է, թե ինչու է ինքը ուշացրել գումարը: Այդ ժամանակ ինքը հետ է վերադարձրել այդ բջջային հեռախոսը, որը եղել է Նոկիա մոդելի, իսկ Արմենն էլ վերցնելով այն հեռացել է : /Հատոր 4 գ.թ.198-199,221-223/
Գործով վկա Արմեն Լեռնիի Չատինյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ եղբոր` Արեն Չատինյանի կալանավորվելուց մի քանի ամիս հետո, 2008թ. հուլիս ամսին Ստեփանավան քաղաքում պատահական հանդիպել է Ավագ Մկրտչյանին, որի հետ խոսելու ընթացքում նրան ասել, որ ցանկանում է եղբորը տեսակցել Երևանում, սակայն գումար չունի: Ա.Մկրտչյանն իրեն ասել է, որ Արենը հեռախոս է վաճառել Արմեն Սաքանյանին, որը դեռ 15.000 դրամ պարտք է մնացել: Ինքն էլ որոշել է հանդիպել Արմենի հետ և վերցնել այդ գումարը: Ստեփանավանում հանդիպելով Արմենի հետ խոսակցության ժամանակ վեճ է առաջացել նրանց մեջ, քանի որ ինքը Արմենին հարցրել է, թե ինչու է նա ուշացրել գումարը: Այդ ժամանակ Արմենը հետ է վերադարձրել այդ բջջային հեռախոսը, որը եղել է Նոկիա մոդելի: Ինքն էլ վերցնելով այն հեռացել է և ճանապարհին ջղայնացած լինելով, որ գումար չի կարողացել գտնել գցել է գետնին և կոտրել է այդ հեռախոսը: /Հատոր 2 գ.թ.269-270,385/
Գործով վկա ՀՀ ԱՆ ԴԲԳԳԿ փորձագետ, Աշոտ Ֆելիքսի Դալաքյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ Ա.Չատինյանի մոտից հայտնաբերված և սառը զենք ճանաչված դանակի դատաքրեագիտական փորձաքննութան եզրակացությունն ուսումանսիրելով և ծանոթանալով դանակի չափային և կառուցվածքային հատկանիշներին, համադրելով իր կողմից տրված դատաբժշկական եզրակացության հետ, կապված Սիմակ Մարտիրոսյանի դիակի մարմնական վնասվածքները ինքը նշել որ կարելի է ենթադրել, որ մարմնական վնասվածքները պատճառվել են ինչպես այդ դանակով այնպես էլ նմանատիպ այլ չափագրական տվյալներ ունեցող սուր կտրող-ծակող գործիքով: /Հատոր 4 գ.թ.238/
Դատարանում փորձագետ Աշոտ Դալլաքյանը հաստատեց իր նախաքննական ցուցմունքը:
Գործով վկա, Կուրղինյան 1-ին շենքի 12 բնակարանի բնակիչ Վալտեր Վարդանի Մեջլումյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2008թ ապրիլի 28-ի լույս 29-ի գիշերը ինքը գտնվել է բնակարանում և հեռուստացույցով ֆուտբոլային խաղը ավարտվելուց հետո ծխելու համար դուրս է եկել բաց պատշգամբ և նկատել է, որ փողոցի վրա կայանված է սպիտակ գույնի ՎԱԶ 2106 մակնիշի մեքենա, սակայն ոչ մի կասկածներ իր մոտ չեն առաջացրել: Ինքը այդ մեքենան նկատել է նաև հաջորդ օրը` ապրիլի 29-ին ամբողջ օրը կայանված նույն տեղում, իսկ ապրիլի 30-ին առավոտյան, երբ կրկին նկատել է այդ մեքենան կայանված, որոշել է մոտենալ և տեսնել` հնարվոր է իրեն ծանոթ է այն: Մոտենալով մեքենային նկատել է, որ մեքենայի վարորդի դռան կողքի ներքևի հատվածում արնանման հետքեր կան, իսկ հետևի ձախ անիվը վնասված է: Ինքը ոչ մի բան ձեռք չի տվել և այդ մասին անմիջապես տեղյակ է պահել ոստիկանությանը, որոնց գալով պարզվել է, որ այդ ավտոմեքենան պատկանում է Սիմակ Մարտիրոսյանին: /Հատոր 3,գ.թ.132-133/:
Դատարանում հրապարակվեցին վկաներ Ավագ Մկրտչյանի, Արմեն Սաքանյանի, Արմեն Չատինյանի, Վալտեր Մեջլումյանի նախաքննական ցուցմունքները` կողմերը որևէ առարկություն չներկայացրեցին նշված ցուցմունքների վերաբերյալ:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 432 եզրակացությամբ, համաձայն որի Ս.Մարտիրոսյանի մահը վրա է հասել արյան սուր կորստից, որը հետևանք է կրծքավանդակի ձախ կեսի թափանցող, որը ուղեկցվել է ձախ թոքի վնասումով, աջ աճուկային շրջանի չթափանցող, ձախ բազկի, աջ ազդրի վ/3-ի, ձախ ազդրի ս/3-ի հետին մակերեսի ծակած-կտրած վնասվածքների, որն էլ ուղեկցվել է արտաքին և ներքին արյունահոսությունով: Բոլոր այդ վնասվածքները Ս.Մարտիրոսյանին պատճառվել են կենդանության օրոք ծակող-կտրող միասայր գործիքի ներգործությամբ:
/ Հատոր 4,գ.թ. 90-99/:
Ըստ նշված դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության Սիմակ Մարտիրոսյանի դիակի վրա հայտնաբերվել են նաև ՙարյունազեղումներ ձախ դաստակի թիկնային և ձախ նախաբազկի հետին մակերեսներին: Քերծվածքներ… ձախ բազկի Մ/3-ի առաջաներսային մակերեսին, ձախ դաստակի թիկնային մակերեսին, ձախ արմնկափոսում, ձախ նախաբազուկ դաստակային հոդի կողմնային մակերեսին…, որոնք նույնպես պատճառվել են կենդանության օրոք, բութ, կոշտ առարկաներով, սովորաբար կենդանի անձանց մոտ առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում՚: /Հատոր 4, գ/թ 94/:
Դատական նիստում նշված եզրակացության շուրջ հարցաքննված փորձագետ Ա.Դալլաքյանը մեղադրողի հարցին պատասխանեց, որ նշված վնասվածքները կարող էին առաջանալ նաև ձեռքին ձեռնաշղթա հագցնելու հետևանքով: Ի դեպ տուժող Ա.Պետրոսյանի դատաբժշկական փորձագետի եզրակացությունից հետևում է, որ նրա մոտ հայտնաբերվել է նաև. ՙԱջ դաստակի թիկնային մակերեսին` 2-րդ ֆալանջի պրոյեկցիայով առկա 1,2x0,2սմ չափսերի որոշակի իլիկանման կարմրավարդավոր սպի, որի մի անկյունը կլորավուն է, մյուսը համեմատաբար սուր:
Աջ նախաբազուկ դաստակային հոդի թիկնային մակերեսին առկա է 0,6x0,3սմ չափսերի մաշկի գունազրկված դեպիգմենտացված տեղամաս:
Աջ նախաբազուկ դաստակային հոդի թիկնային մակերեսի քերծվածք` առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում և վերջինս հնարավոր է, որ առաջացած լինի ձեռքերը ձեռնաշղթայով կապելու հետևանքով՚: /Հատոր 2, գ./թ. 143/:
Ի դեպ Ա.Պետրոսյանի դրվագով Ա.Չատինյանը ընդունել է, նրա ձեռքերը ձեռնաշղթայով կապելու հանգամանքը:
Վերը նշված երկու դրվագների համադրումը ցույց է տալիս, որ այդպիսիք կատարվել են նույն եղանակով: Այս անուղղակի ապացույցը նույնպես հիմնավորում է Ս.Մարտիրոսյանի դրվագով Ա.Չատինյանին առաջադրված մեղադրանքը:
Ս.Մարտիրոսյանի սպանության դեպքի վայրի և վերջինիս մեքենայի հայտնաբերման վայրի զննության արձանագրություններով այն մասին, որ 30.04.2008թ. Վ.Փափազյան 2-րդ նրբանցքից դեպի Հրազդանի կիրճ տանող ճանապարհի առաջին շրջադարձից 250 մետր հեռավորության վրա ճանապարհի աջակողմյա հատվածում` խոտերի մեջ, հայտնաբերվել է Ս.Մարտիրոսյանի դիակը բազմաթիվ մարմնական վնասվածքներով: Նույն օրը ժամը 13:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Կուրղինյան 1-ին և 3-րդ շենքերի հետնամասում հայտնաբերվել է Ս.Մարտիրոսյանին պատկանող ՎԱԶ 2106 մակնիշի ավտոմեքենան, որի մեջ` սրահում վարորդի նստատեղի և դրա կողքի նստատեղի, առջևի հատվածում առկա են եղել արյան հետքեր: /Հատոր 3, գ.թ. 6-20/:
ՙԱրմենթել՚ ՓԲԸ-ից ստացված հարցման պատասխանով այն մասին, որ սպանված Ս.Մարտիրոսյանից հափշտակված 35482103155560 գործարանային համարով ՙՆոկիա 6233՚ մոդելի բջջային հեռախոսում 2008թ. ապրիլի 29-ի ժամը 11:56-ին տեղադրվել է Ա.Չատինյանի / 091/ 68-60-76 հեռախոաքարտը: / Հատոր 3, գ.թ. 298-301/:
Այս հանգամանքի մասին նախաքննության փուլում հարցաքննվել է Արեն Չատինյանը: 16.09.2008թ. մեղադրյալի լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ քննիչը Ա.Չատինյանին տվել է հետևյալ հարցը. ՙԴուք ինչ կասեք այն մասին, որ Ձեր ձեռքի / 091/ 68-60-76 հեռախոսահամարը 2008թ. ապրիլի 29-ին օգտագործվել է սպանված Սիմակ Մարտիրոսյանին պատկանող բջջային հեռախոսի մեջ և այն դուք օգտագործել եք տարբեր ժամանակ՚:
Արեն Չատինյանը տվել է հետևյալ պատասխանը. ՙինչ վերաբերվում է իմ հեռախոսահամարին և այդ բջջային հեռախոսին, ապա ես դրա մասին մոտ մեկ շաբաթից ձեզ կհայտնեմ: Նշեմ նաև, որ ես նոր տեղեկություն կհայտնեմ այդ ժամանակ: Ներկայումս ավելացնելու ոչինչ չունեմ՚: /Հատոր 2,գ.թ. 307/:
Մեկ շաբաթ հետո` 23.09.2008թ. մեղադրյալ Արեն Չատինյանը լրացուցիչ հարցաքննվել է և նշել է. ՙԼրացուցիչ ցուցմունք եմ ուզում տալ այն մասին և պատասխանել ձեր կողմից տրված նախորդ ցուցմունքի հարցերին, որոնք վերաբերվում էին բջջային հեռախոսին և ինձ մոտ հայտնաբերված դանակին: Հեռախոսը և դանակը գտել եմ Երևան քաղաքի Կոմիտաս փողոցի, չհասած երկաթգծի հատվածին` կանգառից: Ես 2008թ. ապրիլի 25-ին թե 26-ին, օրը կոնկրետ չեմ հիշում եկել էի Երևան, մնացել էի հորաքրոջս տանը Կոմիտասում: Ապրիլի 29-ի առավոտյան ժամը 8-ի սահմաններում ես տանից դուրս եկա, որպեսզի ուղևորվեմ ավտոկայան: Այնտեղից ես երթուղային տաքսիով ուղեվորվեցի Ստեփանավան: Կոմիտասի կանգառում երթուղային տաքսիին սպասելիս կանգառի սպասասրահի և կողքի կրպակի արանքում նկատեցի ցելաֆոնի տոպրակ: Իմ ուշադրությունը գրավեց այն: Երբ ես մոտեցա և վերցրի այդ տոպրակը տեսա, որ մեջը նոկյա մոդելի հեռախոս է և պատյանով դանակ: Բջջային հեռախոսը սև գույնի էր, դանակն էլ պատյանով, երկուսի վրա էլ ոչ մի կասկածելի հետքեր չկային, ստուգեցի հեռախոսի մեջ քարտ կար, քանի որ իմ հեռախոսն էլ նստած էր ես իմ 091-68-60-76 քարտը դրեցի նրա մեջ և դանակն ու հեռախոսը բերեցի Ստեփանավան՚: /Հատոր 2, գ.թ. 309/:
Այս և ինչպես նախորդ ցուցմունքը Արեն Չատինյանը գրել է իր ձեռքով, երկու հարցաքննությանն էլ մասնակցել է պաշտպան:
Այն, որ մեղադրյալն իրավունք ունի ժամանակ խնդրելու իր պաշտպանությունը կազմակերպելու համար բխում է նաև Մարդու իրավունքների Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի պահանջներից:
Կոնկրետ այս դեպքում, եթե նա իրոք սպանված Ս.Մարտիրոսյանի հեռախոսը գտել էր, տրամաբանական է, որ կասեր հենց առաջին հարցաքննության ժամանակ, քանի որ նշված հանգամանքը շատ պարզ հանգամանք էր և կարիք չկար մեկ շաբաթ քննիչից ժամանակ խնդրեր:
Դատարանը արձանագրում է նաև, որ Արեն Չատինյանին Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության դրվագով մեղադրանք է առաջադրվել 04 մարտի 2009 թվականին:
Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանությունը կատարվել է 2008 թվականի ապրիլի 28-ի գիշերը ժամը 03:00-ի սահմաններում:
Արեն Չատինյանը 2008 թվականի սեպտեմբերի 16-ին ընդունելով, որ իբր Ս.Մարտիրոսյանի հեռախոսը գտել է 2008 թվականի ապրիլի 29-ին առավոտյան, ուղղակիորեն ապացուցում է, որ ինքը տեղյակ է եղել Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության կոնկրետ օրվա և ժամի մասին: Վերը նշված հանգամանքները գնահատելով ամբողջության մեջ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արեն Չատինյանի ցուցմունքը այն մասին, որ նա չի սպանել Ս.Մարտիրոսյանին հավատ չի ներշնչում: Ընդհակառակը վերը նշված ապացույցները ամբողջության մեջ ապացուցում են, որ 2008 թվականի ապրիլի 28-ին ժամը 03:00-ի սահմաններում Ս.Մարտիրոսյանին սպանել է Արեն Չատինյանը:
Երբ վերը նշված ցուցմունքներին ավելացնում ենք նաև 29.07.2008 թվականի Արեն Չատինյանի, որպես մեղադրյալ հարցաքննված լրացուցիչ ցուցմունքը, ապա վերը նշված անուղղակի ապացույցների շղթան, որը ապացուցում է Արեն Չատինյանի կողմից Սիմակ Մարտիրոսյանին սպանելու փաստն ավելի է ամբողջանում:
Նշված ցուցմունքում քննիչ Մարտոյանը Մեղադրյալ Ա.Չատինյանին հարց է տվել. ՙՆախաքննությամբ կան բավարար տվյալներ, որ բացի մեզ հայտնի Ձեր կատարած արարքները դուք կատարել եք նաև այլ արարք կամ արարքներ՚:
Ա.Չատինյանը պատասխանել է. ՙԵս ուրիշ որևէ հանցանք չեմ կատարել: Իսկ ինչ արել եմ մանրամասը ցուցմունք եմ տվել՚:
Քննիչի հաջորդ հարցին. ՙԱսացեք 2008 թվականի ապրիլի վերջին կամ մայիսին դուք ՙՆոկիա՚ մոդելի որևէ բջջային հեռախոս վաճառել եք կամ նվիրել եք թե ոչ՚:
Ա.Չատինյանը պատասխանել է. ՙԵս ՙՆոկիա՚ մոդելի բջջային հեռախոս չեմ ունեցել և որևէ մեկին չեմ նվիրել և չեմ վաճառել՚:
Քննիչի հաջորդ հարցին. ՙԻսկ գուցե ՙՆոկիա՚ մոդելի հեռախոս գտա±ծ լինես ապրիլի վերջերին՚:
Ա.Չատինյանը պատասխանել է. ՙԵս ՙՆոկիա՚ մոդելի բջջային հեռախոս չեմ գտել՚:
Այս հարցաքննությանը մասնակցել է նաև մեղադրյալ Ա.Չատինյանի շահերի պաշտպանը, իսկ Ա.Չատինյանն իր ձեռքով գրել է. ՙլրացուցիչ ցուցմունքը գրված է իմ պատմածով, կարդացվեց բարձրաձայն, ճիշտ է, որի համար ստորագրում եմ՚: /Հատոր 2, գ./թ. 248/:
Դատահոգեբուժական ստացիոնար փորձաքննության թիվ 76 եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձագիտական հանձնաժողովը եզրակացրել է, որ Արեն Չատինյանը հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապում և չի տառապել: Ինչպես իրավախախտում կատարելիս, այնպես էլ ներկայմուս նա կարող է և կարող էր գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությանը և ղեկավարել դրանք, ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Արեն Չատինյանին հանձնաժողովը ճանաչել է մեղսունակ: /Հատոր 2,գ.թ. 241-254/
Ի դեպ, նախաքննության մարմնի կողմից ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննություն նշանակվել է 16.06.2008 թվականին: / Հատոր 2 գ.թ. 179/, իսկ նշված փորձաքննության եզրակացությունը ստացվել է 15.07.2008 թվականին: / Հատոր 2 գ.թ. 241/:
Ավագ Խաչատրյանի և Արեն Չատինյանի առերես հարցաքննության արձանագրությամբ, որի ընթացքում Ա.Խաչատրյանն առերես պնդել է Ա.Չատինյանի կողմից 2008թ մայիս ամսվա սկզբին իրեն ՙՆոկիա 6233՚ մոդելի բջջային հեռախոս վաճառելու փաստը: /Հատոր 2,գ.թ. 257/:
Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 884 եզրակացությամբ, համաձայն որի սպանված Ս.Մարտիրոսյանի հագուստների և կոշիկի վրա առկա վնասվածքները կարող էին պատճառվել ինչպես միևնույն, այնպես նմանատիպ շեղբերով մեկից ավելի առարկանների ներթափանցումների արդյունքում: Ս.Մարտիրոսյանի կարճաթև շապիկի, անդրավարտիքի վրա առկա վնասվածքները առաջացել են ծակող-կտրող մեկ սայրի շեղբ ունեցող առարկայի /ների/ հնարավոր է նաև դանակի, ներթափանցումների արդյունքում: /Հատոր 4,գ.թ.142-151/
Ա.Չատինյանի անձնական խուզարկությամբ հայտանաբերված, սառը զենք ճանաչված դանակով և Ս.Մարտիրոսյանի հագին դեպքի օրը եղած հագուստով նշանակված դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 2065 եզրակացությամբ, համաձայն որի Ս.Մարտիրոսյանի հագուստների և կոշիկի վրա առկա վնասվածքները կարող էին առաջանալ ինչպես ներկայացված դանակի շեղբի, այնպես էլ նմանատիպ չափային և կառուցվածքային հատկանիշներ ունեցող մեկ այլ դանակի շեղբի ներթափանցումների արդյունքում: /Հատոր 4,գ.թ.246-247; Հատոր 1 գ.թ. 261/:
Ամբաստանյալ Ա.Չատինյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է նաև.
Ա.Չատինյանի մոտից հայտնաբերված դանակի քրեագիտական փորձաքննության թիվ 940 եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձաքննության ներկայացված դանակը գործարանային արտադրության ընդհանուր նշանակության որսորդական դանակ է և հանդիսանում է քաղաքացիական շեղբավոր սառը զենք: /Հատոր 2 ,գ.թ.123-126/
Ա.Չատինյանին պատկանող / 077/ 52-16-58 հեռախոսահամարի վերծանման ցուցակով, համաձայն որի վերջինս 2008թ ապրիլի 28-ին ժամը 21:42-ին նշված հեռախոսահամարով ելքային զանգ է կատարել Վ.Չատինյանին պատկանող / 077/ 58-80-44 հեռախոսահամարին, իսկ ապրիլի 29-ին ժամը 06:59-ին Ա.Չատինյանը իր նույն համարով զանգահարել է Ագարակ գյուղ` /0256/ 94-10 հեռախոսահամարին: Երկու անգամ էլ ելքային զանգերը սպասարկել է Երևան քաղաքի Անդրանիկի 48 հասցեում տեղադրված 28305100210335 համարի ալեհավաքը: Այսինքն Ա.Չատինյանը 2008թ ապրիլի 28-ին և 29-ին գտնվել է Երևան քաղաքում: /Հատոր 2,գ.թ.343-348/:
Վերը շարադրվածը հիմնավորում են, որ Արեն Չատինյանին նախաքննության մարմնի կողմից առաջադրված բոլոր մեղադրանքները դատաքննությամբ հիմնավորվեցին:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում մեղսագրվող արարքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը:
Գործով բացակայում է ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող, օրենքով նախատեսված որևէ հանգամանք:
Հանցագործությունների հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը գնահատելիս, դատարանը նկատի է ունենում, որ մեղսագրվող արարքներից մեծ մասը համարվում են առանձնապես ծանր հանցագործություններ, մասնավորապես Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանությանը նախորդել են մեղադրյալի կողմից կատարած այլ առանձնապես ծանր հանցագործություններ:
Նշված հանգամանքներն ամբողջության մեջ բարձրացնում են արարքների` մասնավորապես Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության, վտանգավորության աստիճանը: Նման պայմաններում դատարանը գտնում է, որ Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության համար նախատեսված պատիժներից որոշակի ժամկետով ազատազրկումը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները և այդ դրվագով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասում սահմանված կարգով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով, պետք է նշանակվի առավել խիստ պատիժը, այն է` ցմահ ազատազրկում:
Վերոգրյալների հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-359-րդ, 361-րդ, 365-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով դատարանը
ՎՃՌԵՑ
Արեն Լեռնիկի Չատինյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 235 հոդվածի 4-րդ մասով, 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքների կատարման համար և նրան դատապարտել`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով` ցմահ աատազրկման.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով` ազատազրկման 8 /ութ/ տարի ժամկետով.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով` ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով` ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով` ազատազրկման 7 /յոթ/ տարի ժամկետով առանց գույքի բռնագրավման.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով` ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի ժամկետով.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով` ազատազրկման 1 /մեկ/ տարի ժամկետով.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով` ազատազրկման 8 /ութ/ տարի ժամկետով առանց գույքի բռնագրավման.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով` 1 /մեկ/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կանոններով նշանակված հիմնական պատիժները մասնակիորեն գումարելու սկզբունքով վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 15 /տասնհինգ/ տարի ժամկետով, առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի ուժով նշված 15 /տասնհինգ/ տարի ազատազրկումը կլանել ցմահ ազատազրկման մեջ և վերջնական պատիժ նշանակել ցմահ ազատազրկում:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 06.05.2008 թվականից:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ Արդարադատության Նախարարության համապատասխան հիմնարկում` նյարդահոգեբույժի հսկողությամբ: Խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը, մինչև սույն դատավճռի ուժի մեջ մտնելը թողնել անփոփոխ:
Իրեղեն ապացույց հանդիսացող Ս.Մարտիրոսյանի ՎԱԶ 2106 մակնիշի ավտոմեքենայի սրահի արյան հետքերով ռետինե գորգը, 1 /մեկ/ հատ արյան հետքերով 5000 դրամանոցը, ՙՆոկիա 6233՚ մոդելի բջջային հեռախոսի տուփը վերադարձնել տուժողի իրավահաջորդ Պ.Մարտիրոսյանին:
Վնասված հագուստները վերադարձնել Պ.Մարտիրոսյանին, Ե.Քերոբյանին և Ա.Պետրոսյանին: Ծառայողական վկայականի լուսանկարով հատվածը վերադարձնել Ե.Քերոբյանին:
Դեպքի վայրից վերցրած արյան նմուշները և դանակի շեղբը ոչնչացնել:
Սառը զենք հանդիսացող դանակը թողնել ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ-ին:
ՙՆոկիա 2600՚ մոդելի բջջային հեռախոսը, որը ի պահ է հանձնվել տուժող Ա.Պետրոսյանին, թողնել նրան:
Սիմակ Մարտիրոսյանի ՎԱԶ 2106 մակնկիշի 42 ՏԼ 753 պ/հ ավտոմեքենան, որը գտնվում է Արաբկիրի ոստիկանության տուգանային հրապարակում հանձնել տուժողի իրավահաջորդ Պավլե Սիմակի Մարտիրոսյանին:
Արեն Լեռնիկի Չատինյանի անձնական վաստակից և տնտեսությունից հօգուտ տուժող Արթուր Պետրոսյանի բռնագանձել 40.000 /քառասուն հազար/ ՀՀ դրամ, որպես վերջինիս ավտոմեքենային պատճառված նյութական վնաս:
Տուժողներ Արթուր Գագիկի Պետրոսյանին, Երվանդ Սպարտակի Քերոբյանին վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք` իրենց առողջությանը պատճառված վնասի հետևանքով կատարված ծախսերը Արեն Չատինյանից պահանջելու համար:
Տուժողի իրավահաջորդ Պավլե Սիմակի Մարտիրոսյանին վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք Արեն Լեռնիկի Չատինյանից պահանջելու որդու հուղարկավորության հետ կապված ծախսերը:
Դատավճիռը դատավարության մասնակիցների կողմից 1 /մեկ/ ամսվա ընթացքում վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան:
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0021/01/09
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 20-03-2009 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | 0021 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 14111408 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Արեն Չատինյանը շահադիտական դրդումներով, առողջության միջին ծանրության վնաս պատճառելով, առողջության ահմար վտանգավոր բռնություն գործադրելով,որպես զենք օգտագործվող դանակի գործադրմամբ,ապօրինի ազատությունից զրկելով,ավազակային հարձակման է ենթարկել Արթուր Պետրոսյանին։ Ա.Չատինյանը ոստիկանի կողմից իր ծառայողականյգործունեության հետ կապված, այլ հանցանքը թաքցնելու նպատակով,կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով փորձել է սպանել Ե.Քերոբյանին և հափշտակել նրա զենքը,ինչպես նաև հափշտակել է փաստաթուղթ հանդիսացող ծառայողական վկայականը։ Ա.Չատինյանը նախկինում սպանության փորձ կատարելուց հետո,կրկին անգամ ապօրինի կրած սառը զենք հանդիսացող դանակով շահադիտական դրդումներով ավազակությամբ զուգորդված կատարել է սպանություն,հափշտակել է բջջային հեռախոս և փաստաթղթեր,առանց հափշտակելու նպատակի կյանքի և առողջության համար բռնության գործադրելով փախցրել է ավտոմեքենա։ |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Արեն |
| Ազգանուն | Չատինյան |
| Հայրանուն | Լեռնիկի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Լրացուցիչ ինֆորմացիա | միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 104 Մաս 2 Կետ 8,15 |
| Դատվածություն | |
| Դատվածություն | չունի |
| Վիճակագրական տողի համարը | 1.1 |
Մակագրել
| Երբ | 20-03-2009 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մհեր |
| Ազգանուն | Խաչատրյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Մհեր |
| Ազգանուն | Խաչատրյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 20-03-2009 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 20-03-2009 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 20-03-2009 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 14-04-2009 |
|---|---|
| Երբ | 05-05-2009 |
| Երբ | 14-05-2009 |
| Երբ | 27-05-2009 |
| Երբ | 08-06-2009 |
| Երբ | 16-06-2009 |
| Երբ | 23-06-2009 |
| Երբ | 06-07-2009 |
| Երբ | 16-07-2009 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Ժամ | 12:00 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 30-07-2009 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 30-07-2009 |
|---|
Մեղադրական
| Ամսաթիվ | 30-07-2009 |
|---|---|
| Հոդված | |
| Հոդված | |
| Հոդված | |
| Հոդված | |
| Հոդված | |
| Հոդված | |
| Հոդված | |
| Հոդված | |
| Հոդված |
Նշանակվել է պատիժ
| Հիմնական | Ցմահ ազատազրկում |
|---|
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Գործ ԵԱՔԴ / 0021/01/09 Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ 30. 07.2009թ ք.Երևան Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը Նախագահությամբ դատավոր` Մ.Խաչատրյանի Քարտուղարությամբ` Հ.Արտաշեսյանի Մասնակցությամբ Դատախազներ` Ն. Թոփուզյանի Ս. Բադալյանի Պաշտպան` Վ.Սաֆարյանի Տուժողներ` Ա.Պետրոսյանի Ե.Քերոբյանի Տուժողի իրավահաջորդ` Պ.Մարտիրոսյանի Դռնբաց դատական նիստում քննության առավ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Արեն Լեռնիկի Չատինյանի ծնված 04.01.1987թ. Լոռու մարզի Ագարակ գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատված, ֆիզիկապես առողջ, գրանցված և բնակվել է Լոռու մարզի Ագարակ գյուղում, կալանքի տակ է 06.05.2008 թվականից: Դատաքննությամբ դատարանն ապացուցված համարեց հետևյալը. Նախաքննության մարմինը Արեն Լեռնիկի Չատինյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 235 հոդվածի 4-րդ մասով, 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել հետևյալ արարքների համար. ՙոր նա 2008 թվականի ապրիլի 04-ին ժամը 00:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Կիևյան փողոցում կանգնեցրել է Արթուր Քաջիկի Պետրոսյանի կողմից վարվող ՙՕպել-Աստրա՚ մակնիշի 08 ՍԼ 519 պետհամարանիշի տաքսի ավտոմեքենան և մարմնավաճառ կանանց փնտրելու նպատակով պատվիրել իրեն շրջել քաղաքում: Արեն Չատինյանը, Արթուր Պետրոսյանի ավտոմեքենայով, Երևան քաղաքի տարբեր վայրերում երկար շրջելուց և մարմնավաճառուհիներ չգտնելուց հետո, պատվիրել է` իրեն տանել Անդրանիկի փողոցի 71 շենք: Ժամը 02:00-ի սահմաններում, հասնելով նշված վայր, վարորդը` Ա.Պետրոսյանը, պահանջել է տաքսու ուղեվարձը, որը կազմել է 6500 /վեց հազար հինգ հարյուր/ ՀՀ դրամ: Ա.Չատինյանը գումար չունենալով, շահադիտական դրդումներով, երթևեկության գումարը չվճարելու համար, ավտոմեքենայի սրահի մեջ նստած ժամանակ իր մոտ եղած դանակով, մարմնական վնասվածքներ հասցնելու նպատակով 3 անգամ դիտավորությամբ հարվածել է Արթուր Պետրոսյանին, որի հետևանքով վերջինս ստացել է կրծքավանդակի ծակած-կտրած չթափանցող վերքեր և աջ ծնկահոդի առաջա-ներսային մակերեսի ծակած կտրած վերքեր, որոնք Ա.Պետրոսյանի առողջությանը պատճառել են միջին ծանրության վնաս: Ա.Պետրոսյանի ոտքին հարվածելու ժամանակ, երբ վերջինս ձեռքերով բռնել է վնասված ոտքը, Ա.Չատինյանը իր մոտ եղած ձեռնաշղթաները գցել է Ա.Պետրոսյանի ձեռքերին և ազատությունից ապօրինի զրկելով, մարմնական վնասվածք ստացած Ա.Պետրոսյանին մի քանի ժամ պահել ավտոմեքենայի մեջ` չթույլատրելով մեքենայից իջնել: Լուսադեմին Ա.Պետրոսյանը, օգտվելով Ա.Չատինյանի ննջելու հանգամանքից իջել է մեքենայից և գնացել մոտակա տաքսի ծառայության կողմը, սակայն Ա.Չատինյանը, դռան բացվելու ձայնից արթնանալով, հետապնդել է Ա.Պետրոսյանին, փորձել նրան նորից բերել ավտոմեքենան, բայց Ա.Պետրոսյանը հրաժարվել է վերադառնալ մեքենայի մոտ: Այդ ժամանակ վերջինիս կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, դանակի սպառնալիքով նա հափշտակել է Ա.Պետրոսյանի ՙՆոկիա 2600՚ մոդելի 15.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության բջջային հեռախոսը և դեպքի վայրից դիմել փախուստի: Այսպիսով , Արեն Չատինյանը շահադիտական դրդումներով , առողջության միջին ծանրության վնաս պատճառելով, առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, որպես զենք օգտագործվող դանակի գործադրմամբ, ապօրինի ազատությունից զրկելով, դանակի գործադրմամբ ավազակային հարձակման է ենթարկել Արթուր Պետրոսյանին: Բացի այդ, Ա.Չատինյանը 2008 թվականի ապրիլի 14-ին ժամը 14:30-ի սահմաններում, միզելու նպատակով գնացել է Երևանի լամբադա կամրջի հարևանությամբ գտնվող նախկին չորացած լճի պոմպակայանի շինության տարածք: Քիչ անց նույն նպատակով այդտեղ է գնացել նաև ոստիկանի համազգեստով ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնին կից պահպանության բաժնի ոստիկան Երվանդ Սպարտակի Քերոբյանը: Տեսնելով անծանոթ Արեն Չատինյանին, հետաքրքրվել է, թե նա ով է և ինչ է անում այդ տարածքում: Վերջինս պատասխանել է, որ Կիրովականցի է և այդտեղ է իջել կոշիկները փոխելու նպատակով: Նրա պահվածքը ոստիկանության աշխատակցին կասկածելի է թվացել, այդ պատճառով վկայականը ներկայացնելով վերջինիս ինքնությունը պարզելու նպատակով, վերցրել է Ա.Չատինյանի անձնագիրը և կիսաքանդ շինությունից ցանկացել դուրս գալ: Ա.Չատինյանը մտածելով, որ ոստիկանության աշխատակիցը իրեն կտանի ոստիկանության բաժին և կբացահայտվի իր կողմից 10 օր առաջ կատարած տաքսու վարորդի դանակահարության դեպքը, արդեն իսկ իր կատարած հանցանքը թաքցնելու, այդ արարքի համար քրեական պատասխանատվության ենթարկվելու հնարավորությունը բացառելու նպատակով, ոստիկան Երվանդ Քերոբյանին կյանքից զրկելու դիտավորությամբ, իր մոտ եղած դանակով թիկունքից 3 անգամ հարվածել է իր ծառայողական գործունեւոթյունն իրականացնող Ե.Քերոբյանի կրծքավանդակի շրջանին` պատճառել կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս, որն արտահայտվել է կրծքավանդակի աջ կեսի թվով երկու և կրծքավանդակի ձախ կեսի ծակած-կտրած թափանցող վերքեր, ձախ թոքի, 4-րդ կողի, աորտայի վնասումով, ոտքերով հարվածել է նրա գլխին և պատճառել գլխի գանգուղեղային վնասվածքներ, քթոսկրի կոտրվածքներ: Դանակահարությունից անմիջապես հետո Ա.Չատինյանը իր մոտ եղած ձեռնաշղթաները հագցրել է ուշագնաց վիճակում գտնվող Ե.Քերոբյանի ձեռքերին և փորձել է հափշտակել Երվանդ Քերոբյանի ծառայողական զենքը, սակայն զենք չգտնելով հափշտակել է ոստիկանի ծառայողական վկայականը, հանել ձեռնաշղթաները և նրան թողնելով ուշագնաց վիճակում` դեպքի վայրից դիմել փախուստի, սակայն հանցագործությունը ավարտին չի հասցվել` իր կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ պատահական քաղաքացու ահազանգով Ե.Քերոբյանին շտապօգնության աշխատակիցները տեղափոխել են ՙՍուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ՚ ԲԿ, որտեղ էլ վիրահատության ընթացքում վերջինի թոքի միջից հեռացրել են 13 սմ երկարությամբ դանակի շեղբը: Այսպիսով, Ա.Չատինյանը ոստիկանի կողմից իր ծառայողական գործունեության հետ կապված, այլ հանցանքը թաքցնելու նպատակով, կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով փորձել է սպանել Ե.Քերոբյանին և հափշտակել նրա զենքը, ինչպես նաև հափշտակել է փաստաթուղթ հանդիսացող ծառայողական վկայականը: Այնուհետև, Արեն Չատինյանը շարունակելով իր հանցավոր գործունեությունը, ավազակություն և սպանություն կատարելու դիտավորությամբ, 2008 թվականի ապրիլի 28-ի գիշերը` ժամը 03:00-ի սահմաններում, որպես ուղևոր գտնվելով Լոռու մարզի Աքոր գյուղի բնակիչ` Սիմակ Պավլեի Մարտիրոսյանի կողմից որպես տաքսի վարած ՎԱԶ 2106 մակնիշի 42 ՏԼ 753 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի մեջ, մեքենան վարել է տվել Երևան քաղաքի Վ.Փափազյան 2-րդ նրբանցքից դեպի Հրազդանի կիրճ տանող ճանապարհով: Ճանապարհին, առաջին շրջադարձից դեպի Հրազդանի կիրճ տանող ճանապարհից 250 մետր անցնելով, կանգնեցնել է տվել մեքենան և իր մոտ եղած ապօրինի կերպով ձեռք բերված շեղբավոր սառը զենք հանդիսացող գործարանային արտադրության ընդհանուր նշանակության որսորդական դանակով, կյանքից զրկելու դիտավորությամբ, բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել Ս.Մարտիրոսյանի մարմնի տարբեր մասերին, պատճառելով կրծքավանդակի ձախ կեսի թափանցող, որը ուղեկցվել է ձախ թոքի վնասումով, աջ աճուկային շրջանի չթափանցող, ձախ բազկի, աջ ազդրի վերին երրորդականի, ձախ ազդրի ստորին երրորդականի հետին մակերեսի ծակած-կտրած վնասվածքներ, որոնք էլ ուղեկցվել են արտաքին և ներքին արյունահոսությունով, որի հետևանքով Ս.Մարտիրոսյանի մոտ առաջացել է արյան սուր կորուստ, ինչից էլ վեջինս մահացել է, որից հետո Ա.Չատինյանը հանել է Ս.Մարտիրոսյանի դին մեքենայից, գցել ճանապարհի աջակողմյա խոտածածկ տարածքում, նստել մեքենան, ապօրինաբար, առանց հափշտակելու նպատակի, փախցնելով այն հասցրել է Երևան քաղաքի Կուրղինյան փողոց և թողնելով Կուրղինյան 1-ին և 3-րդ շենքերի հետնամասում, մեքենայի միջից հափշտակել է Ս.Մարտիրեոսյանի ՙՆոկիա 6233՚ մոդելի բջջային հեռախոսը, մեքենայի տեխնիկական անձնագիրը և Ս.Մարտիրոսյանի վարորդական իրավունքի վկայականը: Կուրղինյան փողոցից Ա.Չատինյանը ոտքով գնացել է Երևան քաղաքի Անդրանիկի 71 շենքում բնակվող իր բարեկամ` Վահրամ Չատինյանի բնակարան, որտեղ փոխել է իր արյունոտ հագուստը և այդտեղից դիմել փախուստի: Այսպիսով, Ա.Չատինյանը նախկինում սպանության փորձ կատարելուց հետո, կրկին անգամ ապօրինի կրած սառը զենք հանդիսացող դանակով շահադիտական դրդումներով ավազակությամբ զուգորդված կատարել է սպանություն, հափշտակել է բջջային հեռախոս և փաստաթղթեր, առանց հափշտակելու նպատակի կյանքի և առողջության համար բռնություն գործադրելով փախցրել է ավտոմեքենա՚: /Հ. 4, Գ/թ 331-333/: Նախաքննության փուլում Արեն Լեռնիկի Չատինյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչել է միայն Ա.Պետրոսյանին և Ե Քերոբյանին դանակահարելու մասով և նախաքննության ընթացքում որպես կասկածյալ և մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2008 թվականի ապրիլի 4-ին գտնվելով Երևանում, իր Կոմիտասում բնակվող հորաքրոջ տանից դուրս է եկել և ոտքով գնացել Կիևյան կամրջի ուղղությամբ: Այդ օրը ինքը որոշել է մարմնավաճառուհիներ գտնել և զվարճանալ: Իր մոտ գումար չի եղել, սակայն դրանից մի քանի օր առաջ հորեղբոր որդու` Վահրամ Չատինյանից իմացել է, որ նա պետք է աշխատավարձ ստանա, ինքն էլ որոշել է նրա հետ միասին այդ գումարը ծախսել: Ապրիլի 4-ին ժամը 00:35-ի սահմաններում Կիևյան կամրջի մոտ ինքը պատահական կանգնեցրել է ՙՕպել՚ մակնիշի տաքսի ավտոմեքենա և պատվիրել է վարորդին գնալ ՀԱԹ Բ 2 թաղամաս, որտեղ իր ծանոթ աղջկա պետք է հանդիպեր: ՀԱԹ Բ 2 թաղամասում ավտոմեքենայով մի քանի պտույտ տալով և այդ աղջկան չգտնելով, ինքը մեքենան վարել է տվել Անդրանիկի փողոցի 71 շենքի մոտ և հեռախոսով կապնվել Վ.Չատինյանի հետ: Նրա հետ խոսելու ընթացքում վերջինս հրաժարվել է իր հետ գնալ և գումար տալ իրեն: Ինքը կրկին այդ նույն տաքսի մեքենայով սկսել է շրջել Երևան քաղաքի տարբեր հատվածներում մարմնավաճառուհիներ փնտրելով, սակայն ապարդյուն` ոչ ոքի հետ չի հանդիպել: Ինքը նորից վարորդին խնդրել է գնալ Անդրանիկի 71 շենքի մոտ, որպեսզի Վ.Չատինյանից գումար վերցնի: Կրկին հանդիպելով Վ.Չատինյանին, ինքը մերժում է ստացել: Վ.Չատինյանը իրեն ասել է, որ աշխատավարձ չի ստացել և չի ցանկացել այդ ուշ ժամին տանից բացակայել: Ինքը վերադարձել է ավտոմեքենա և նստել վարորդի կողքին` խաբելով ասել, որ իր բարեկամը գումար պետք է բերի: Ավտոմեքենայի մեջ նստած ինքը մտածել է արդեն փախուստի մասին, քանի որ վարորդը իրեն ասել է, որ ուղեվարձը կազմել է 6500 դրամ: Այդ պահին ինքը այլ ելք չունենալով, իր մոտ եղած դանակով հարվածել է վարորդի կրծքավանդակին և նրանց միջև քաշքշոց է սկսվել: Վարորդը փորձել է պաշտպանվել, սակայն ինքը մի քանի անգամ էլ է հարվածել նրան, հարվածել է ոտքին, որից հետո վարորդի ձեռքերին իր մոտ գտնվող ձեռնաշղթան է գցել, որպեսզի նա չփախչի: Հետո վարորդին նստացրել է կողքի նստատեղին, իսկ ինքը նստել է վարորդի տեղը, սակայն չի կարողացել ավտոմեքենայի շարժիչը միացնել: Վարորդը խնդրել է իրեն հիվանդանոց տեղափոխել, սակայն ինքը չի համաձայնվել: Մի որոշ ժամանակ իրենք գտնվել են ավտոմեքենայի մեջ, ինքը նստատեղին պառկել է, որպեսզի դրսից չերևա, նույնը պահանջել է նաև անել վարորդին: Իսկ երբ հանկարծ քնել է, զգացել է որ ավտոմեքենայի դուռը բացվել է և վարորդը դիմել է փախուստի: Ինքը անմիջապես նրա հետևից գնացել է և պահանջել է, որ նա հետ գա, սակայն վարորդը չի ցանկացել և խնդրել է ձեռնաշղթաներից ազատել: Տեսնելով, որ արդեն դրսում սկսել է լուսանալ և մարդիկ կարող են հավաքվել, ինքը հանել է ձեռնաշղթաները և վերցնելով վարորդի բջջային հեռախոսը դիմել է փախուստի: Կատարվածի մասին միայն հաջորդ օրը պատմել է հորեղբոր որդուն` Վ.Չատինյանին: Դրանից հետո 2008 թվականի ապրիլի 14-ին կրկին անգամ Երևանում գտնվելուց հետո առավոտյան որոշել է գյուղ գնալուց առաջ զբոսնել է Լամբադա կամրջի հարևանությամբ գտնվող այգում: Այդ ժամանակ միզելու ցանկություն է առաջացել, ինչի համար էլ ինքը մտել է այգու տարածքում գտնվող մի շինության մեջ, որտեղ մութ է եղել: Միզելուց հետո ինքը որոշել է իր մոտ եղած հագուստը փոխել և դուրս գալ` տուն գնալու նպատակով: Նույն ժամանակ այդ տարածք է մտել իրեն մի անծանոթ տղամարդ, որի հագին բացի քաղաքացիական համազգեստից եղել է նաև ոստիկանական համազգեստ: Այդ տղամարդը, առանց վկայական ցույց տալու ասել է, որ ոստիկան է, հարցրել է իրեն, թե ինչ է անում այդտեղ, ինքը պատասխանել է, որ գուլպաներն է փոխում: Այդ տղամարդը ասել է, որ կտանի ոստիկանության բաժին, իսկ ինքը պատասխանել է, որ կարիք չկա: Այդ ընթացքում, երբ ոստիկանը քայլել է դեպի մուտքի կողմը իր մոտ մտավախություն է առաջացել, որ ոստիկանության բաժնում կարող է բացահայտվել իր կողմից տաքսու վարորդի դանակահարությունը: Ինքը առանց որևէ բան ասելու, իր մոտ գտնվող դանակով թիկունքից սկսել է հարվածել ոստիկանին: Հետո ինքը չի հիշում, թե քանի անգամ է հարվածել ոստիկանին: Գետնին ընկած ժամանակ ինքը կրկին իր մոտի ձեռնաշղթաները գցել է նրա ձեռքերին, քանի որ վախեցել է, որ նա կարող է զինված լինել: Ստուգելով նրա գրպանները համոզվել է, որ զենք չկա վերցրել է նրա ծառայողական վկայականը: Այդ պահին ոստիկանը ուշքի է եկել, սակայն ինքը ևս մեկ անգամ հարվածել է ոտքով նրա գլխին: Ոստիկանի դանակահարելու ընթացքում իր դանակի բռնակը կոտրվել է և մի հատվածը մնացել է ոստիկանի մարմնի մեջ: Իսկ ինչ վերաբերվում է Ս.Մարտիրոսյանի բջջային հեռախոսին 2008 թվականի ապրիլի 29-ին առավոտյան ժամը 11:56-ին իր մոտ գտնվելուն, ապա ինքը այդ մասին միայն նշել է, որ և բջջային հեռախոսը և մեկ հատ դանակը, որը իր մոտից խուզարկությամբ հայտնաբերել են ոստիկանության աշխատակիցները, ինքը պատահական գտել է 2008 թվականի ապրիլի 29-ի առավոտյան Կոմիտաս-Վրացական փողոցների խաչմերուկի կանգառից: Ինքը նշել է նաև, որ Ս.Մարտիրոսյանի սպանության մասին ոչինչ չգիտի և հետագայում էլ հրաժարվել է ցուցմունք տալ: /Հատոր 1 գ/թ 263-273, 297-304, 331, հատոր 2, գ/թ 83-85, 98-100, 135, 248, 307, 309-310/: Դատաքննության ժամանակ ամբաստանյալ Արեն Չատինյանը բացի Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության դրվագից, մնացած դրվագներով առաջադրված մեղադրանքում իրեն ըստ էության մեղավոր ճանաչեց և ցուցմունք տվեց, որ 2008 թվականի ապրիլի 04-ին ժամը 00:00-ի սահմաններում Կիևյան փողոցում կանգնեցրել է Արթուր Քաջիկի Պետրոսյանի կողմից վարվող ավտոմեքենան և աղջիկ փնտրելու նպատակով պատվիրել է շրջել քաղաքը, չգտնելով աղջիկներ վարորդին պատվիրել է իրեն տանել Անդրանիկի փողոցի 71 շենք: Ժամը 02:00-ին հասնելով նշված վայրը վարորդը պահանջել է տաքսու ուղեվարձը 6500 դրամ, ինքը գումար չունենալով, իր մոտ եղած դանակով հարվածել է վարորդի կրծքավանդակի և մարմնի այլ մասերին, որից հետո վարորդի ձեռքերին իր մոտ եղած ձեռնաշղթան է գցել, որպեսզի նա չփախչի: Ավտոմեքենայում ինքը քնել է, զգացել է, որ ավտոմեքենայի դուռը բացվել է և վարորդը դիմել է փախուստի: Ինքը անմիջապես գնացել է նրա հետևից, տեսնելով որ արդեն դրսում սկսել է լուսանալ, ինքը հանել է ձեռնաշղթաները և վերցնելով վարորդի բջջային հեռախոսը դիմել է փախուստի: Դրանից հետո 2008 թվականի ապրիլի 14-ի առավոտյան զբոսնելիս է եղել Լամբադա կամրջի հարևանությամբ գտնվող այգում: Միզելու նպատակով մտել է այգու տարածքում գտնվող մի շինության մեջ, որտեղ մութ է եղել: Նույն ժամանակ այդ տարածք է մտել մի տղամարդ, որի հագին բացի քաղաքացիական համազգեստից եղել է նաև ոստիկանական համազգեստ: Այդ տղամարդը, առանց վկայական ցույց տալու ասել է, որ ոստիկան է, հարցրել է իրեն թե ինչ է անում, ինքը պատասխանել է, որ գուլպաներն է փոխում: Այդ տղամարդն ասել է, որ կտանի ոստիկանության բաժին, իսկ իանքը պատասխանել է, որ կարիք չկա: Այդ ընթացքում, երբ ոստիկանը քայլել է դեպի մուտքի կողմը իր մոտ վախ է առաջացել, որ ոստիկանությունում կարող է բացահայտվել իր կողմից տաքսու վարորդի դանակահարությունը: Ինքն առանց որևէ խոսք ասելու, իր մոտ գտնվող դանակով, թիկունքից սկսել է հարվածել ոստիկանին: Գետնին ընկած ժամանակ ինքը իր մոտ եղած ձեռնաշղթաները գցել է նրա ձեռքերին` մտածելով, որ նա կարող է զինված լինել: Ստուգել է ոստիկանի գրպանները և վերցրել է նրա ծառայողական վկայականը: Ամբաստանյալ Ա.Չատինյանը Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության դրվագով նշեց, որ ինքը որևէ առնչություն չունի սպանության հետ: Իսկ ինչ վերաբերվում է Սիմակ Մարտիրոսյանի բջջային հեռախոսին 2008 թվականի ապրիլի 29-ի առավոտյան ժամը 11:56-ին իր մոտ գտնվելուն, ամբաստանյալը նշեց, որ բջջային հեռախոսը և մեկ հատ դանակը ինքը գտել է 2008 թվականի ապրիլի 29-ի առավոտյան Կոմիտաս-Վրացական փողոցների խաչմերուկի կանգառից: Ամբաստանյալ Ա.Չատինյանի խոստովանական ցուցմունքները Արթուր Պետրոսյանին և Երվանդ Քերոբյանին դանակահարելու դրվագներով ապացուցված են նաև գործի այլ հանգամանքներով: Ամբաստանյալ Ա.Չատինյանի ցուցմունքները այն մասին, որ Ս.Մարտիրոսյանին ինքը չի սպանել, հերքված են գործով հետազոտված մի շարք ապացույցներով: Արթուր Պետրոսյանի առողջությանը շահադիտական դրդումներով միջին ծանրության վնաս պատճառելու, առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրելով, որպես զենք օգտագործվող` դանակի գործադրմամբ, ապօրինի ազատությունից զրկելու, դանակի գործադրմամբ ավազակային հարձակման ենթարկելու դրվագով Ա.Չատինյանի հանցանքը հիմնավորվել է հետևյալ ապացույցներով. Գործով տուժող Արթուր Քաջիկի Պետրոսյանի նախաքննական ցուցմունքներով այն մասին, որ 2008թ ապրիլ ամսին ինքը որպես տաքսի վարել է ՙՕպել Աստրա՚ մակնիշի 08 ՍԼ 519 պետհամարանիշի ավտոմեքենան: 2008թ ապրիլի 4-ին ժամը 00:00-ից 00:20-ի սահմաններում ինքը ավտոմեքենայով անցնելիս է եղել Երևան քաղաքի Կիևյան փողոցով` ՙԳալաքսի՚ սուպերմարկետի մոտով, երբ ավտոմեքենան կանգանեցրել է մի անծանոթ երիտասարդ և հարցրել է, թե ինչ գումարով կարող է նրան տանել Բանգլադեշ թաղամաս: Ինքը պատասխանել է, որ դա կապված է անցած ճանապարհի կիլոմետրից: Անծանոթի` որի անունը հետագայում է պարզվել որ Արեն է, խնդրանքով ինքը ավոմեքենայով շրջել է Երևան քաղաքի մի շարք փողոցներով` մարմնավաճառողուհիներ փնտրելու նպատակով: Արենը սկզբից իրեն խնդրել է մեքենան վարել Կիևյան, Լենինգրադյան, Ծերեթելի փողոցներով, իսկ տեսնելով որ այդ փողոցներում մարմնավաճառողուհիներ չկան, խնդրել է ավտոմեքենան վարել Մաշտոցի պողոտայով: Երկար շրջելուց և մարմնավաճառողուհիներ չգտնելուց հետո Արենը իրեն պատվիրել է գնալ Անդրանիկի փողոցի 71 շենք, որտեղ նա պետք է իր հորեղբոր տղայից գումար վերցներ և նորից շարունակեր շրջելը: Ավտոմեքենայով հասնելով Անդրանիկի 71 շենքի մոտակայք, Արենը բջջային հեռախոսով խոսելով ավտոմեքենայից իջել է և մոտեցել մի անձնավորության և սկսել է խոսել նրա հետ: Մի քանի րոպե հետո Արենը վերադարձել է ավտոմեքենա և ասել, որ դա նրա հորեղբոր որդին էր: Արենը ավտոմեքենայի մեջ նստած իրեն հարցրել է, թե որքան է կազմել ուղեվարձը, ինքը պատասխանել է, որ իրենք շրջել են 64 կիլոմետր և ուղեվարձը կազմել է 6.500 դրամ: Այդ ժամանակ ինքը նստած է եղել մեքենայի մեջ և նայել է ձախ կողմ, երբ հանկարծ Արենը, առանց որևէ բան ասելու, դանակով արագ-արագ սկսել է հարվածել իր մարմնի տարբեր մասերին: Ինքը փորձել է ձեռքով բռնել վիրավորված ոտքը, այդ ժամանակ Արենը ձեռնաշղթաներ է գցել իր ձեռքերին: Ինքը սկսել է խնդրել Արենին, որ իրեն տանի հիվանդանոց, սակայն Արենը չի համաձայնվել: Արենը քաշել է իրեն և նստեցրել է վարորդի կողքի նստարանին, իսկ նա նստել է վարորդի տեղը և փորձել է մեքենան վարել, սակայն ինքը կողքի նստարանին նստելու ընթացքում, աննկատ անջատել է ավտոմեքենայի շարժիչին գազ սնուցող սարքը և շարժիչը չի միացել: Այդ ժամանակ, տեսնելով որ չի կարողանում մեքենան վարել, Արենը պահանջել է իրեն պառկել նստարանին, որպեսզի դրսի կողմից տեսանելի չլինի: Այդ վիճակով նրանք մնացել են մի քանի ժամ, որի ընթացքում ինքը տեսնելով, որ Արենը քնում է մեքենայից դուրս է եկել և վիրավորված փորձել է մոտենալ մոտակայքում գտնվող տաքսի ծառայությանը, սակայն Արենը նկատել է և հետևից դուրս է եկել մեքենայից: Արենը սկսել է իրեն համոզել, որ հետ գա մեքենա, սակայն ինքը չի համձայնվել և պահանջել է որ ձեռնաշխթաները հանի ձեռքերից: Արենը տեսնելով, որ փողոցում մարդիկ են երևում, հանել է իր ձեռքերից ձեռնաշղթաները մոտեցել իր ավտոմեքենային այնտեղից գողացել է իր ՙՆոկիա՚ մոդելի բջջային հեռախոսը և ոտքով դիմել է փախուստի: /Հատոր 1,գ.թ.22-30,34,285-287, Հատոր 2,գ.թ.111-114/: Դատաքննության ժամանակ տուժող Արթուր Պետրոսյանը ըստ էության կրկնեց իր նախաքննական ցուցմունքը: Դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ այն մասին, որ 04.04.2008 թվականի դեպքի վայրի զննության ժամանակ Ա.Պետրոսյանի ՙՕպել Աստրա՚ մակնիշի 08 ՍԼ 519 կայանված է եղել Անդրանիկի 71 շենքից 1,10 մետր հեռավորության վրա` մայթեզրի կողքին: Ավտոմեքենայի դռները գտնվել են բացված վիճակում: /Հատոր 1 գ.թ. 9-13/ Քննչական փորձարարության արձանագրությամբ այն մասին, որ 17.04.2008 թվականին գտնվելով Երևան քաղաքի Անդրանիկի փողոցի 71 շենքի դիմաց տուժող Ա.Պետրոսյանը մատնացույց է արել այն վայրը, որտեղ 04.04.2008թ ժամը 02:00-ից կայանված է եղել իր ՙՕպել Աստրա՚ մակնիշի 08 ՍԼ 519 պետհամարանիշի տաքսի ավտոմեքենան, երբ նրանք` Ա.Չատինյանի հետ միասին գտնվել են ավտոմեքենայի մեջ, և ինքը այդ վայրում ավտոմեքենայի մեջ նստած դանակահարվել է Ա.Չատինյանի կողմից: Ա.Պետրոսյանը փորձարարության ժամանակ մատնացույց է արել նաև այն վայրը, որտեղ ինքը ավտոմեքենայի մեջից դուրս գալուց հետո գտնվել է և հրաժարվել է հետ գնալ ավտոմեքենա, և որտեղ էլ Ա.Չատինյանը արձակել է իր ձեռքերին գցած ձեռնաշղթաները : /Հատոր 1 գ.թ.113-117/ ՙԱրմենիա՚ բժշկական կենտրոնի ընդունարանի կրիմինալ մատյանի զննության արձանագրությունով, որտեղ նշված է եղել, որ 2008թ ապրիլի 4-ին ժամը 06:40-ին դանակահարված վիճակում կենտրոն է տեղափոխվել Արթուր Պետրոսյանը: Ըստ վերջինս հայտարարության իրեն դանակահարել են Անդրանիկի փողոցի վրա ավտոմեքենայի մեջ: /Հատոր1 ,գ.թ.15/ ՙՎիվասել՚ ՓԲԸ-ից ստացված հարցման պատասխանով, որտեղ նշված է եղել, որ տուժող Ա.Պետրոսյանից 04.04.2008թ ժամը 04:00-ի սահմաններում հափշտակված ՙՆոկիա 2600՚ մոդելի բջջային հեռախոսի մեջ 2008թ ապրիլի 4-ին ժամը 06:48-ից մինչև 2008թ ապրիլի 15-ի ժամը 21:56-ն օգտագործվել է Ա.Չատինյանին պատկանող /077/ 52 16 58 հեռախոսահամարը: /Հատոր 1 գ.թ. 119-123/ Ա.Չատինյանի անձնական խուզարկության արձանագրությամբ այն մասին, որ 04.05.2008թ Ա.Չատինյանին Ստեփանավանի ոստիկանության բաժին բերման ենթարկելու ժամանակ, վերջինիս անձնական խուզարկության ընթացքում հայտնաբերվել է Ա.Պետրոսյանից հափշտակված ՙՆոկիա 2600՚ մոդելի բջջային հեռախոսը: /Հատոր 1 գ.թ.261/ Ա.Չատինյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությամբ այն մասին, որ 05.05.08 կատարված քննչական փորձարարության ժամանակ Ա.Չատինյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Անդրանիկի 71 շենքի դիմացի հատվածը և մատնացույց է արել այն վայրը, որտեղ իրենք ` Ա.Պետրոսյանի հետ գտնվել են վերջինիս ավտոմեքենայի մեջ, երբ նա իր մոտ գտնված դանակով մի քանի հարված է հասցրել Ա.Պետրոսյանին: /Հատոր 1 գ.թ. 274-277/ Անձի ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ այն մասին, որ Ա.Չատինյանը իրեն ճանաչման ներկայացված 4 անձանցից ճանաչել է տուժող Ա.Պետրոսյանին և հայտնել, որ 04.04.2008 թվականին նրան է դանակահարել ավտոմեքենայի մեջ, որից հետո ձեռնաշղթաներ է գցել ձեռքերին և չի թույլատրել ավտոմեքենայից դուրս գալ: Նշված քննչական գործողության ընթացքում Ա.Պետրոսյանը նույնպես հայտարարել է, որ ինքը ճանաչել է Ա.Չատինյանին, որպես իրեն դանակահարողի, ինչը ևս արձանագրվել է: /Հատոր 1,գ.թ. 282-283/ Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 588 եզրակացությամբ, համաձայն որի Ա.Պետրոսյանին պատճառվել է կրծքավանդակի ծակած-կտրած չթափանցող վերքեր և աջ ծնկահոդի առաջա-ներսային մակերեսի ծակած-կտրած վերքեր, որոնք Ա.Պետրոսյանի առողջությանը պատճառել են միջին ծանրության վնաս: Բացի այդ եզրակացությունում նշվել է, որ Ա.Պետրոսյանի աջ նախաբազուկ դաստակայաին հոդի թիկնային մակերեսին առաջացված քերծվածքները հնարավոր է որ առաջացած լինեն ձեռքերը ձեռնաշղթաներ կապելու հետևանքով: /Հատոր 2,գ.թ. 142-144/ Դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 561 եզրակացությամբ, համաձայն որի Ա.Պետրոսյանից հափշտակված ՙՆոկիա 2600՚ մոդելի բջջային հեռախոսի շուկայական արժեքը 2008 թվականի ապրիլի 4-ի դրությամբ գնահատվել է 15.000 ՀՀ դրամ: /Հատոր 2,գ.թ. 153-154/ Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 1182 եզրակացությամբ, համաձյան որի դեպքի օրը Ա.Պետրոսյանի հագին եղած հագուստների մակերեսների վնասվածքները կարող էին առաջանալ դանակի շեղբի ներգործության արդյունքում: /Հատոր 2գ.թ.197-201/ Առարկանները ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ, այն մասին որ 05.05.2008թ ոստիկանության Մալաթիայի քննչական բաժնում տուժող Ա.Պետրոսյանը ճանաչման ներկայացված բջջային հեռխոսներից ճանաչել է ՙՆոկիա 2600՚ մոդելի բջջային հեռախոսը և նշել է , որ դա 04.04.2008թ Ա.Չատինյանի կողմից հափշտակվածն է : /Հատոր 1գ.թ. 290/ ՀՀ Ոստիկանության աշխատակից Երվանդ Քերոբյանի ծառայողական գործունեության հետ կապված, այլ հանցանքը թաքցնելու նպատակով, կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով սպանության փորձ կատարելու և Ե.Քերոբյանի զենքը հափշտակելու փորձ կատարելու, ինչպես նաև փաստաթուղթ հանդիսացող ծառայողական վկայականը հափշտակելու դրվագով Ա.Չատինյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվեց հետևյալ ապացույցներով. Գործով տուժող Երվանդ Սպարտակի Քերոբյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ ինքը ծառայությունն ավարտելուց հետո, վերադարձել է բաժին, հետաքրքրվել թոշակավորման կարգով, իսկ այնուհետև 10-15 րոպեով դուրս է եկել բաժնից ծխախոտ գնելու, որից հետո վերադարձել է: Բաժնում միջոցառում է եղել, ինքը սպասել է միջանցքում, որից հետո ժամը 13-30-ից 14-00-ն ընկած ժամանակահատվածում համազգեստով բաժնից գնացել է Երևանի Ազատության պողոտայով Ն.Զարյան փողոց, քանի որ ցանկացել է հիվանդ հորը տեսակցության գնալուց առաջ նրա համար խմորեղեն գնել խմորեղենի արտադրամասից: Ինքը բնական կարիքը հոգալու նպատակով իջել է ՙԼամբադա՚ կամրջի հարևանությամբ գտնվող, Կոմիտաս և Ազատության պողոտաների միջև ընկած ճանապարհամերձ նախկին չորացած լճի պոմպակայանի շինության տարածք, որտեղ մտել է շինության ներսը, մուտքի դռնից աջ կողմում հոգացել է բնական կարիքը, որի ժամանակ մթության միջից լսել է պոլիէթիլենային տոպրակների ձայն: Ինքն այդ պահին նկատել է անծանոթ երիտասարդի: Ինքը նրան վկայականը ցույց տալով հայտնել է, որ հանդիսանում է ոստիկանության աշխատակից, հարցրել, թե նա ով է և ինչ է անում այնտեղ, ամոթանք տվել, որ երիտասարդ տղան մտել է կեղտով, գարշահոտությամբ ողողված տարածք: Անծանոթ երիտասարդը հայտնել է, որ իր գուլպաներն է դզում, ձեռքին ունեցել է 2 հատ պոլիէթիլենային տոպրակներ ծալված վիճակում: Վերջինս հայտնել է նաև, որ Նոյեմբերյանից կամ Կրասնասելսկից է, իսկ ինքը նրա խոսակցականում զգացել է ակցենտ, սակայն չի կարող կոնկրետացնել, թե որ բառի կամ արտահայտության մեջ: Ինքը պահանջել է դուրս գալ այնտեղից, առանց սպասելու նրա դուրս գալուն, քայլել է դեպի մուտքը: Դռանը չհասած այդ տղան առանց որևէ սպառնալիք կամ խոսք ասելու, ինչ-որ սուր առարկայով հարվածել է թիկունքի շրջանում, որից ինքը վայր է ընկել, կորցրել գիտակցությունը: Մի պահ գիտակցության գալով նկատել է, որ ձեռքերին հագցրել են ձեռնաշղթաներ, իսկ անծանոթը ստուգել է իր հագուստը, գրպանները: Վերջինս իրեն հարցրել է, թե ուր է իր զենքը: Ինքը պատասխանել է, որ զենք չունի, որից հետո այդ տղան նորից հարվածել է իրեն, որից հետո ինքը կորցրել է գիտակցությունը: Այնուհետև ինքը չի հիշում, թե իրեն քանի անգամ, մարմնի որ շրջաններում է այդ տղան հարվածներ հասցրել, ինչպես է ինքը դուրս եկել շինությունից, սակայն շինության ներսից դուրս գիտակցության գալով նկատել է, որ ձեռնաշղթաները բացակայում են, մայթի մոտ հավաքվել են ինչ-որ մարդիկ, շտապբուժօգնություն են կանչել և տեղափոխել հիվանդանոց, որտեղ վիրահատվել է: /Հատոր 2,գ.թ.39-43,118-119/ Դատաքննության ժամանակ տուժող Ե.Քերոբյանը պնդեց իր նախաքննական ցուցմունքը: Քրեական գործով տուժող Եր.Քերոբյանին սպանության փորձ կատարելու դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, այն մասին որ զննության ընթացքում պոմպակայանի և ներսի և դրսի հատվածում հայտնաբերվել են անկանոն թափված արյան հետքեր : /Հատոր 2,գ.թ. 4-10/ ՙԳրիգոր Լուսավորիչ՚ ԲԿ-ից Եր. Քերոբյանի հագին եղած ոստիկանական համազգեստի և դանակի շեղբի առգրավման արձանագրությունով: /Հատոր 2 ,գ.թ. 12-13/ Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 633 եզրակացությամբ, համաձայն որի Եր.Քերոբյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` գանգուղեղային տրավմայի` գլխուղեղի թեթև աստիճանի սալջարդի, քթոսկրի կոտրվածքի, ձախ ակնակապճի արյունահավաքի, քթոսկրի կոտրվածքի, դեմքի շրջանի քերծվածքների կրծքավանդակի աջ կեսի թվով 2 և կրրծքավանդակի ձախ կեսի ծակած-կտրած թափանցող վերքերի, ձախ թոքի 4-րդ կողի, աորտայի վնասումով, երկկողմանի հեմոպնևմոթորաքասի ձևով պատճառվել են բութ առարկաների ազդեցությամբ, իսկ կրծքավանդակի աջ և ձախ կեսերի ծակած-կտրած թափանցող վերքերը` ծակող-կտրող գործիքով, այդ թվում նաև դանակով, ինչի հետևանքով Եր.Քերոբյանի առաղջությանը պատճառվել է առողջության ծանր վնաս, կյանքին վտանգ սպառնացող: /Հատոր 2,գ.թ.74-75/ Ա.Չատինյանի անձնական խուզարկության արձանագրությամբ այն մասին, որ 04.05.2008թ. Ա.Չատինյանին Ստեփանավանի ոստիկանության բաժին բերման ենթարկելու ժամանակ, վերջինս անձնական խուզարկության ընթացքում հայտնաբերվել է Ե.Քերոբյանից հափշտակված ծառայողական վկայականի 1/2 մասը: /Հատոր 1 գ.թ.261/ Պաշտպանի միջնորդությունն այն մասին, որ նշված վկայականի 1/2 մասը չպետք է օգտագործել որպես ապացույց, քանի որ այն ուժի մեջ է եղել մինչև 17.06.2006 թիվը, անհիմն է հետևյալ պատճառաբանությամբ: Նախ ամբաստանյալ Արեն Չատինյանն այն հափշտակելիս չէր իմացել և չէր էլ կարող իմանալ, որ այն ուժի մեջ է եղել մինչև 17.06.2006 թիվը, մյուս կողմից էլ այդ ապացույցը հիմնավորում է նաև Արեն Չատինյանի առնչությունը Երվանդ Քերոբյանի դրվագով առաջադրված մեղադրանքին: Քրեական գործով տուժող Ե.Քերոբյանին անձանց ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ, այն մասին որ Եր.Քերոբյանին ճանաչման ներկայացված անձանցից վերջինս ճանաչել է Ա.Չատինյանին որպես 14.04.2008թ իրեն դանակահարած անձի, նմանատիպ հայտարարություն է արել նաև Ա.Չատինյանը: /Հատոր 2 ,գ.թ.79-80/ Ա.Չատինյանի և Ե.Քերոբյանի առերես հարցաքննության արձանգրությամբ, այն մասին, որ Եր.Քերոբյանը Ա.Չատինյանի հետ առերես հարցաքննվելու ընթացքում կրկին պնդել է իր կողմից տված ցուցմունքը: /Հատոր 2,գ.թ. 86-86/ Ա.Չատինյանի մասնակցությամբ քննչական փորձարարության արձանագրությամբ, այն մասին փորձարարության ընթացքում վերջինս մատնացույց է արել Եր.Քերոբյանին դանակահարելու վայրը, հետո նշել է, թե որ ճանապարհով է դիմել փախուստի: / Հատոր 2,գ.թ.88-91/ Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 755 եզրակացությամբ, այն մասին, որ Ե.Քերոբյանի հագուստների մակերեսների վնսվածքները կարող էին առաջանալ ինչպես դանակի շեղբի, այնպես էլ նմանատիպ շեղբ ունեցող այլ առարկայի ներթափանցումների արդյունքում: /Հատոր 2,գ.թ. 148-151/ Նախկինում սպանության փորձ կատարելուց հետո, կրկին անգամ ապօրինի կրած սառը զենք հանդիսացող դանակով շահադիտական դրդումներով ավազակությամբ զուգորդված Սիմակ Մարտիրոսյանին սպանելու, վերջինիս բջջային հեռախոսը և փաստաթղթերը հափշտակելու, առանց հափշտակելու նպատակի կյանքի և առողջության համար բռնության գործադրելով Ս.Մարտիրոսյանի ավտոմեքենան փախցնելու դրվագով Ա.Չատինյանի հանցանքը հիմնավորվեց հետևյալ ապացույցներով. Գործով վկա, Արեն Լեռնիկի Չատինյանի հորեղբոր որդու` Վահրամ Արամայիսի Չատինյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ Արեն Չատինյանը իր հորեղբոր տղան է, որի հետ գտնվել են մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ: Ա.Չատինյանը Ագարակ գյուղից Երևան գալուվ հաճախակի հանդիպել է իրեն: 2008թ ապրիլի 4-ին երեկոյան Ա.Չատինյանը զանգահարել է իրեն և պայմանավորվել հանդիպել: Գիշերը ժամը 00:30-ի սահամններում գալով իրենց շենքի մոտ Ա.Չատինյանը առաջարկել է իրեն միասին տաքսի ավտոմեքենայով մարմանվաճառողուհիներ փնտրել Երևանում, սակայն ինքը չի համաձայնվել և նրա հետ չի գնացել: Մի որոշ ժամանակ անց Արենը կրկին հետ է եկել իրենց շենքի մոտ և նորից իր հետ հանդիպելուց գումար է պահանջել տաքսու ուղեվարձը վճարելու համար: Ինքը ասել է, որ գումար իր մոտ չկա և Ա.Չատինյանը կրկին նստելով տաքսի մեքենան` հեռացել է այդտեղից: Հետագայում ինքը փորձել է հեռախոսով կապնվել Ա.Չատինյանի հետ, սակայն հեռախոսը անջատված է եղել: Առավոտյան ժամը 06:30-ի սահմաններում Ա.Չատինյանը զանգահարել է իրեն և խնդրել որպեսզի պատուհանից տեսնի, թե շենքի մոտ տաքսի մեքենա կանգնած կա, թե ոչ: Ինքը ասել է, որ չի կարող տեսնել, քանի որ բնակարանի պատուհանները այդ կողմում չեն: Հաջորդ օրը երեկոյան Ա.Չատինյանը իր հետ հեռախոսազրույցի ժամանակ, պատմել է իրեն, որ մի տաքսու վարորդի է դանակահարել ուղեվարձ չունենալու պատճառով: Ինքը զայրացել է կատարվածի համար, սակայն Ա.Չատինյանը անջատել է այդ պահին հեռախոսը: Հետագայում 2008թ ապրիլի 28-ին երեկոյան ժամը 21:00-ից 22:00-ի սահմաններում իրեն կրկին զանգահարել է Ա.Չատինյանը և ցանկացել է հանդիպել: Ինքը համաձայնվել է և նրանք հանդիպել են Անդրանիկի արձանի մոտ: Այդ ժամանակ Ա.Չատինյանը իրեն խնդրել է բջջային հեռախոսը տալ իրեն, որպեսզի նա իր հորաքրոջը և տնեցիներին ցույց տա այն, քանի որ իր բջջային հեռախոսը գումարի դիմաց տվել է մի տաքսու վարորդի: Ինքը համաձայնվել է և տվել է իր բջջային հեռախոսը: Ա.Չատինյանը նշել է, որ հաջորդ օրը կվերադրաձնի: 2008թ ապրիլի 29-ին առավոտյան լուսադեմին իր բնակարանի դուռն են թակել: Մինչև դռան մոտենալը ինքը հարցել է, թե ով է և լսել է Արենի ձայնը, որն ասել է որ բջջային հեռախոսն է հետ բերել: Ինքը դուռը բացելով զարմացել է, թե ինչու է նա այդքան շուտ բերել այդ հեռախոսը: Տեսնելով Ա.Չատինյանին ինքը նկատել է, որ նա շատ անհանգիստ է, շփոթված, անհանգիստ շարժումներ է կատարել: Հարցրել է, թե ինչ է պատահել, Արենը ասել է, որ մի բան կասի, բայց որ ինքը ոչ ոքի այդ մասին չասի: Ա.Չատինյանը իրեն ասել է, որ քաքի մեջ է կռիվ է արել, մարդ է խփել, պետք է շուտ գնա գյուղ, հետո թռնի Ռուսաստան: Արենը չի ասել իրեն, թե ում հետ է կռիվ արել, որտեղ և ում է խփել, ասելով որ հետո կասի: Ա.Չատինյանը ցանկացել է նաև իր հագուստը փոխել, քանի որ ինքը նկատել է, որ նրա հագին եղած ջինսի կտորից կուրտկայի առջևի հատվածին, կոշիկներին արյան հետքեր կան: Այդ ժամանակ իր տանը գյուղից բերած Ա.Չատինյանի հագուստներն են եղել: Նա արագորեն փոխել է իր կուրտկան և կոշիկները հագել իր մոտ գտնված հագուստը և հեռացել այնտեղից: Դրանից հետո ինքը Ա.Չատինյանի մասին ոչ մի տեղեկություններ չի ունեցել: /Հատոր 1 գ.թ. 278-281, Հատոր 2,գ.թ. 227-228,378-381/ Վահրամ Չատինյանը դատարանում պնդելով նախաքննական ցուցմունքը, նշեց նաև, որ նախաքննության ընթացքում իր նկատմամբ որևէ ճնշում չի գործադրվել և ինքը այդ ցուցմունքը տվել է կամավոր: Պաշտպանի միջնորդությունը այն մասին, որ որպես ապացույց չպետք է օգտագործվեն Վահրամ Չատինյանի 13.01.2009թ. տված ցուցմունքը և 14.01.2009թ. առերես հարցաքննության ցուցմունքը, քանզի վկան երկու օր պահվել է ոստիկանությունում, ենթակա է բավարարման մասնակիորեն: Վահրամ Չատինյանի 13.01.2009թ. ցուցմունքը ձեռք է բերվել ՀՀ քրեադատավարական նորմերի պահպանմամբ, այն է` հարցաքննության արձանագրությունում նշված է, որ հարցաքննությունը սկսվել է ժամը 12:00-ին և ավարտվել է 13:45-ին: / Հատոր 2, գ./թ. 378/: Այլ խոսքով պահպանվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 205-1 հոդվածի պահանջները: Ինչ վերաբերվում է Վահրամ Չատինյանի և Արեն Չատինյանի առերես հարցաքննությանը, ապա այն կատարվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 205-1 հոդվածի պահանջների խախտմամբ, այն է ` արձանագրությունում չի նշվել հարցաքննության սկիզբը և ավարտը: Հետևաբար առերես հարցաքննությունը կատարվել է օրենքի պահանջների խախտմամբ և այն չի կարող ունենալ ապացուցողական նշանակություն: Իսկ ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Արեն Չատինյանի Մարդու իրավունքների Եվրոպական Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածով երաշխավորված իր դեմ ցուցմունք տված անձին հարցաքննելու իրավունքի իրականացմանը, ապա այն կատարվեց հրապարակային դատաքննությամբ` Վահրամ Չատինյանին հարցաքննելու միջոցով: Վահրամ Չատինյանը դատարանում պնդեց իր նախաքննական բոլոր ցուցմունքները: Գործով վկա, Ավագ Անդրանիկի Մկրտչյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին,որ ինքը Արեն Չատինյանին ճանաչել է ինստիտուտի ժամանակվանից և վերջինիս պատահական հանդիպել է 04.05.2008թ ցերեկը ժամը 13:00-ի սահմաններում` Ստեփանավան քաղաքում: Խոսակցության ժամանակ Ա.Չատինյանը առաջարկել է իրեն ՙՆոկիա 6233՚մոդելի բջջային հեռախոս գնել 30.000 ՀՀ դրամով: Իրեն այդ ժամանակ հեռախոս պետք չի եղել, սակայն հիշել է, որ իր ընկեր` Արմեն Սամվելի Սաքանյանն է հեռախոս փնտրել: Ինքը հեռախոսով խոսել է Ա.Սաքանյանի հետ վերջինս էլ համաձայնվել է այն գնել` սկզբից 15.000 ՀՀ դրամ վճարելով, իսկ մնացած գումարը մի քանի օր հետո: Ա.Չատինյանը համաձայնվել է ինքն էլ իր մոտից տվել է 15.000 ՀՀ դրամ Ա.Չատինյանին և վերցրել այդ բջջային հեռախոսը հետագայում տալով այն Արմեն Սաքանյանին: /Հատոր 4 գ.թ.224-226/ Գործով վկա Արմեն Սամվելի Սաքանյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ Ավագ Խաչատրյանը իր ընկերն է, որը 04.05.2008թ ցերեկը հեռախոսով կապնվել է իր հետ և ասել, որ իր ծանոթներից մեկը ՙՆոկիա 6233՚ մոդելի բջջային հեռախոս է վաճառում 30.000 դրամով: Ինքը այդ ժամանակ բջջային հեռախոս չի ունեցել և համաձայնվել է Ա.Խաչատրյանի առաջարկին և ասել նրան, որ ինքը կարող սկզբից 15.000 դրամ տալ, իսկ մնացածը` հետո: Այդ հեռախոսը վաճառող անձնավորությունը համաձայնվել է և Ա.Խաչատրյանը հետագայում այն տվել է իրեն: 2008թ հուլիս ամսին իրեն է զանգահարել մի երիտասարդ և ցանկացել հանդիպել իր հետ կապված հեռախոսի վաճառքից պարտք մնացած գումարի մասին: Ստեփանավան քաղաքում պայմանավորվածության համաձայան ինքը հանդիպել է այդ երիտասարդի հետ, որի անունը եղել է Արմեն: Արմենը ասել է, որ այդ հեռախոսը իր եղբայրն է վաճառել և պարտք մնացած 15.000 դրամ գումարը ինքը պետք է նրան տա: Ստեփանավանում Արմենի հետ խոսակցության ժամանակ վեճ է առաջացել նրանց մեջ, քանի որ Արմենը հարցրել է, թե ինչու է ինքը ուշացրել գումարը: Այդ ժամանակ ինքը հետ է վերադարձրել այդ բջջային հեռախոսը, որը եղել է Նոկիա մոդելի, իսկ Արմենն էլ վերցնելով այն հեռացել է : /Հատոր 4 գ.թ.198-199,221-223/ Գործով վկա Արմեն Լեռնիի Չատինյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ եղբոր` Արեն Չատինյանի կալանավորվելուց մի քանի ամիս հետո, 2008թ. հուլիս ամսին Ստեփանավան քաղաքում պատահական հանդիպել է Ավագ Մկրտչյանին, որի հետ խոսելու ընթացքում նրան ասել, որ ցանկանում է եղբորը տեսակցել Երևանում, սակայն գումար չունի: Ա.Մկրտչյանն իրեն ասել է, որ Արենը հեռախոս է վաճառել Արմեն Սաքանյանին, որը դեռ 15.000 դրամ պարտք է մնացել: Ինքն էլ որոշել է հանդիպել Արմենի հետ և վերցնել այդ գումարը: Ստեփանավանում հանդիպելով Արմենի հետ խոսակցության ժամանակ վեճ է առաջացել նրանց մեջ, քանի որ ինքը Արմենին հարցրել է, թե ինչու է նա ուշացրել գումարը: Այդ ժամանակ Արմենը հետ է վերադարձրել այդ բջջային հեռախոսը, որը եղել է Նոկիա մոդելի: Ինքն էլ վերցնելով այն հեռացել է և ճանապարհին ջղայնացած լինելով, որ գումար չի կարողացել գտնել գցել է գետնին և կոտրել է այդ հեռախոսը: /Հատոր 2 գ.թ.269-270,385/ Գործով վկա ՀՀ ԱՆ ԴԲԳԳԿ փորձագետ, Աշոտ Ֆելիքսի Դալաքյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ Ա.Չատինյանի մոտից հայտնաբերված և սառը զենք ճանաչված դանակի դատաքրեագիտական փորձաքննութան եզրակացությունն ուսումանսիրելով և ծանոթանալով դանակի չափային և կառուցվածքային հատկանիշներին, համադրելով իր կողմից տրված դատաբժշկական եզրակացության հետ, կապված Սիմակ Մարտիրոսյանի դիակի մարմնական վնասվածքները ինքը նշել որ կարելի է ենթադրել, որ մարմնական վնասվածքները պատճառվել են ինչպես այդ դանակով այնպես էլ նմանատիպ այլ չափագրական տվյալներ ունեցող սուր կտրող-ծակող գործիքով: /Հատոր 4 գ.թ.238/ Դատարանում փորձագետ Աշոտ Դալլաքյանը հաստատեց իր նախաքննական ցուցմունքը: Գործով վկա, Կուրղինյան 1-ին շենքի 12 բնակարանի բնակիչ Վալտեր Վարդանի Մեջլումյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2008թ ապրիլի 28-ի լույս 29-ի գիշերը ինքը գտնվել է բնակարանում և հեռուստացույցով ֆուտբոլային խաղը ավարտվելուց հետո ծխելու համար դուրս է եկել բաց պատշգամբ և նկատել է, որ փողոցի վրա կայանված է սպիտակ գույնի ՎԱԶ 2106 մակնիշի մեքենա, սակայն ոչ մի կասկածներ իր մոտ չեն առաջացրել: Ինքը այդ մեքենան նկատել է նաև հաջորդ օրը` ապրիլի 29-ին ամբողջ օրը կայանված նույն տեղում, իսկ ապրիլի 30-ին առավոտյան, երբ կրկին նկատել է այդ մեքենան կայանված, որոշել է մոտենալ և տեսնել` հնարվոր է իրեն ծանոթ է այն: Մոտենալով մեքենային նկատել է, որ մեքենայի վարորդի դռան կողքի ներքևի հատվածում արնանման հետքեր կան, իսկ հետևի ձախ անիվը վնասված է: Ինքը ոչ մի բան ձեռք չի տվել և այդ մասին անմիջապես տեղյակ է պահել ոստիկանությանը, որոնց գալով պարզվել է, որ այդ ավտոմեքենան պատկանում է Սիմակ Մարտիրոսյանին: /Հատոր 3,գ.թ.132-133/: Դատարանում հրապարակվեցին վկաներ Ավագ Մկրտչյանի, Արմեն Սաքանյանի, Արմեն Չատինյանի, Վալտեր Մեջլումյանի նախաքննական ցուցմունքները` կողմերը որևէ առարկություն չներկայացրեցին նշված ցուցմունքների վերաբերյալ: Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 432 եզրակացությամբ, համաձայն որի Ս.Մարտիրոսյանի մահը վրա է հասել արյան սուր կորստից, որը հետևանք է կրծքավանդակի ձախ կեսի թափանցող, որը ուղեկցվել է ձախ թոքի վնասումով, աջ աճուկային շրջանի չթափանցող, ձախ բազկի, աջ ազդրի վ/3-ի, ձախ ազդրի ս/3-ի հետին մակերեսի ծակած-կտրած վնասվածքների, որն էլ ուղեկցվել է արտաքին և ներքին արյունահոսությունով: Բոլոր այդ վնասվածքները Ս.Մարտիրոսյանին պատճառվել են կենդանության օրոք ծակող-կտրող միասայր գործիքի ներգործությամբ: / Հատոր 4,գ.թ. 90-99/: Ըստ նշված դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության Սիմակ Մարտիրոսյանի դիակի վրա հայտնաբերվել են նաև ՙարյունազեղումներ ձախ դաստակի թիկնային և ձախ նախաբազկի հետին մակերեսներին: Քերծվածքներ… ձախ բազկի Մ/3-ի առաջաներսային մակերեսին, ձախ դաստակի թիկնային մակերեսին, ձախ արմնկափոսում, ձախ նախաբազուկ դաստակային հոդի կողմնային մակերեսին…, որոնք նույնպես պատճառվել են կենդանության օրոք, բութ, կոշտ առարկաներով, սովորաբար կենդանի անձանց մոտ առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում՚: /Հատոր 4, գ/թ 94/: Դատական նիստում նշված եզրակացության շուրջ հարցաքննված փորձագետ Ա.Դալլաքյանը մեղադրողի հարցին պատասխանեց, որ նշված վնասվածքները կարող էին առաջանալ նաև ձեռքին ձեռնաշղթա հագցնելու հետևանքով: Ի դեպ տուժող Ա.Պետրոսյանի դատաբժշկական փորձագետի եզրակացությունից հետևում է, որ նրա մոտ հայտնաբերվել է նաև. ՙԱջ դաստակի թիկնային մակերեսին` 2-րդ ֆալանջի պրոյեկցիայով առկա 1,2x0,2սմ չափսերի որոշակի իլիկանման կարմրավարդավոր սպի, որի մի անկյունը կլորավուն է, մյուսը համեմատաբար սուր: Աջ նախաբազուկ դաստակային հոդի թիկնային մակերեսին առկա է 0,6x0,3սմ չափսերի մաշկի գունազրկված դեպիգմենտացված տեղամաս: Աջ նախաբազուկ դաստակային հոդի թիկնային մակերեսի քերծվածք` առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում և վերջինս հնարավոր է, որ առաջացած լինի ձեռքերը ձեռնաշղթայով կապելու հետևանքով՚: /Հատոր 2, գ./թ. 143/: Ի դեպ Ա.Պետրոսյանի դրվագով Ա.Չատինյանը ընդունել է, նրա ձեռքերը ձեռնաշղթայով կապելու հանգամանքը: Վերը նշված երկու դրվագների համադրումը ցույց է տալիս, որ այդպիսիք կատարվել են նույն եղանակով: Այս անուղղակի ապացույցը նույնպես հիմնավորում է Ս.Մարտիրոսյանի դրվագով Ա.Չատինյանին առաջադրված մեղադրանքը: Ս.Մարտիրոսյանի սպանության դեպքի վայրի և վերջինիս մեքենայի հայտնաբերման վայրի զննության արձանագրություններով այն մասին, որ 30.04.2008թ. Վ.Փափազյան 2-րդ նրբանցքից դեպի Հրազդանի կիրճ տանող ճանապարհի առաջին շրջադարձից 250 մետր հեռավորության վրա ճանապարհի աջակողմյա հատվածում` խոտերի մեջ, հայտնաբերվել է Ս.Մարտիրոսյանի դիակը բազմաթիվ մարմնական վնասվածքներով: Նույն օրը ժամը 13:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Կուրղինյան 1-ին և 3-րդ շենքերի հետնամասում հայտնաբերվել է Ս.Մարտիրոսյանին պատկանող ՎԱԶ 2106 մակնիշի ավտոմեքենան, որի մեջ` սրահում վարորդի նստատեղի և դրա կողքի նստատեղի, առջևի հատվածում առկա են եղել արյան հետքեր: /Հատոր 3, գ.թ. 6-20/: ՙԱրմենթել՚ ՓԲԸ-ից ստացված հարցման պատասխանով այն մասին, որ սպանված Ս.Մարտիրոսյանից հափշտակված 35482103155560 գործարանային համարով ՙՆոկիա 6233՚ մոդելի բջջային հեռախոսում 2008թ. ապրիլի 29-ի ժամը 11:56-ին տեղադրվել է Ա.Չատինյանի / 091/ 68-60-76 հեռախոաքարտը: / Հատոր 3, գ.թ. 298-301/: Այս հանգամանքի մասին նախաքննության փուլում հարցաքննվել է Արեն Չատինյանը: 16.09.2008թ. մեղադրյալի լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ քննիչը Ա.Չատինյանին տվել է հետևյալ հարցը. ՙԴուք ինչ կասեք այն մասին, որ Ձեր ձեռքի / 091/ 68-60-76 հեռախոսահամարը 2008թ. ապրիլի 29-ին օգտագործվել է սպանված Սիմակ Մարտիրոսյանին պատկանող բջջային հեռախոսի մեջ և այն դուք օգտագործել եք տարբեր ժամանակ՚: Արեն Չատինյանը տվել է հետևյալ պատասխանը. ՙինչ վերաբերվում է իմ հեռախոսահամարին և այդ բջջային հեռախոսին, ապա ես դրա մասին մոտ մեկ շաբաթից ձեզ կհայտնեմ: Նշեմ նաև, որ ես նոր տեղեկություն կհայտնեմ այդ ժամանակ: Ներկայումս ավելացնելու ոչինչ չունեմ՚: /Հատոր 2,գ.թ. 307/: Մեկ շաբաթ հետո` 23.09.2008թ. մեղադրյալ Արեն Չատինյանը լրացուցիչ հարցաքննվել է և նշել է. ՙԼրացուցիչ ցուցմունք եմ ուզում տալ այն մասին և պատասխանել ձեր կողմից տրված նախորդ ցուցմունքի հարցերին, որոնք վերաբերվում էին բջջային հեռախոսին և ինձ մոտ հայտնաբերված դանակին: Հեռախոսը և դանակը գտել եմ Երևան քաղաքի Կոմիտաս փողոցի, չհասած երկաթգծի հատվածին` կանգառից: Ես 2008թ. ապրիլի 25-ին թե 26-ին, օրը կոնկրետ չեմ հիշում եկել էի Երևան, մնացել էի հորաքրոջս տանը Կոմիտասում: Ապրիլի 29-ի առավոտյան ժամը 8-ի սահմաններում ես տանից դուրս եկա, որպեսզի ուղևորվեմ ավտոկայան: Այնտեղից ես երթուղային տաքսիով ուղեվորվեցի Ստեփանավան: Կոմիտասի կանգառում երթուղային տաքսիին սպասելիս կանգառի սպասասրահի և կողքի կրպակի արանքում նկատեցի ցելաֆոնի տոպրակ: Իմ ուշադրությունը գրավեց այն: Երբ ես մոտեցա և վերցրի այդ տոպրակը տեսա, որ մեջը նոկյա մոդելի հեռախոս է և պատյանով դանակ: Բջջային հեռախոսը սև գույնի էր, դանակն էլ պատյանով, երկուսի վրա էլ ոչ մի կասկածելի հետքեր չկային, ստուգեցի հեռախոսի մեջ քարտ կար, քանի որ իմ հեռախոսն էլ նստած էր ես իմ 091-68-60-76 քարտը դրեցի նրա մեջ և դանակն ու հեռախոսը բերեցի Ստեփանավան՚: /Հատոր 2, գ.թ. 309/: Այս և ինչպես նախորդ ցուցմունքը Արեն Չատինյանը գրել է իր ձեռքով, երկու հարցաքննությանն էլ մասնակցել է պաշտպան: Այն, որ մեղադրյալն իրավունք ունի ժամանակ խնդրելու իր պաշտպանությունը կազմակերպելու համար բխում է նաև Մարդու իրավունքների Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի պահանջներից: Կոնկրետ այս դեպքում, եթե նա իրոք սպանված Ս.Մարտիրոսյանի հեռախոսը գտել էր, տրամաբանական է, որ կասեր հենց առաջին հարցաքննության ժամանակ, քանի որ նշված հանգամանքը շատ պարզ հանգամանք էր և կարիք չկար մեկ շաբաթ քննիչից ժամանակ խնդրեր: Դատարանը արձանագրում է նաև, որ Արեն Չատինյանին Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության դրվագով մեղադրանք է առաջադրվել 04 մարտի 2009 թվականին: Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանությունը կատարվել է 2008 թվականի ապրիլի 28-ի գիշերը ժամը 03:00-ի սահմաններում: Արեն Չատինյանը 2008 թվականի սեպտեմբերի 16-ին ընդունելով, որ իբր Ս.Մարտիրոսյանի հեռախոսը գտել է 2008 թվականի ապրիլի 29-ին առավոտյան, ուղղակիորեն ապացուցում է, որ ինքը տեղյակ է եղել Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության կոնկրետ օրվա և ժամի մասին: Վերը նշված հանգամանքները գնահատելով ամբողջության մեջ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արեն Չատինյանի ցուցմունքը այն մասին, որ նա չի սպանել Ս.Մարտիրոսյանին հավատ չի ներշնչում: Ընդհակառակը վերը նշված ապացույցները ամբողջության մեջ ապացուցում են, որ 2008 թվականի ապրիլի 28-ին ժամը 03:00-ի սահմաններում Ս.Մարտիրոսյանին սպանել է Արեն Չատինյանը: Երբ վերը նշված ցուցմունքներին ավելացնում ենք նաև 29.07.2008 թվականի Արեն Չատինյանի, որպես մեղադրյալ հարցաքննված լրացուցիչ ցուցմունքը, ապա վերը նշված անուղղակի ապացույցների շղթան, որը ապացուցում է Արեն Չատինյանի կողմից Սիմակ Մարտիրոսյանին սպանելու փաստն ավելի է ամբողջանում: Նշված ցուցմունքում քննիչ Մարտոյանը Մեղադրյալ Ա.Չատինյանին հարց է տվել. ՙՆախաքննությամբ կան բավարար տվյալներ, որ բացի մեզ հայտնի Ձեր կատարած արարքները դուք կատարել եք նաև այլ արարք կամ արարքներ՚: Ա.Չատինյանը պատասխանել է. ՙԵս ուրիշ որևէ հանցանք չեմ կատարել: Իսկ ինչ արել եմ մանրամասը ցուցմունք եմ տվել՚: Քննիչի հաջորդ հարցին. ՙԱսացեք 2008 թվականի ապրիլի վերջին կամ մայիսին դուք ՙՆոկիա՚ մոդելի որևէ բջջային հեռախոս վաճառել եք կամ նվիրել եք թե ոչ՚: Ա.Չատինյանը պատասխանել է. ՙԵս ՙՆոկիա՚ մոդելի բջջային հեռախոս չեմ ունեցել և որևէ մեկին չեմ նվիրել և չեմ վաճառել՚: Քննիչի հաջորդ հարցին. ՙԻսկ գուցե ՙՆոկիա՚ մոդելի հեռախոս գտա±ծ լինես ապրիլի վերջերին՚: Ա.Չատինյանը պատասխանել է. ՙԵս ՙՆոկիա՚ մոդելի բջջային հեռախոս չեմ գտել՚: Այս հարցաքննությանը մասնակցել է նաև մեղադրյալ Ա.Չատինյանի շահերի պաշտպանը, իսկ Ա.Չատինյանն իր ձեռքով գրել է. ՙլրացուցիչ ցուցմունքը գրված է իմ պատմածով, կարդացվեց բարձրաձայն, ճիշտ է, որի համար ստորագրում եմ՚: /Հատոր 2, գ./թ. 248/: Դատահոգեբուժական ստացիոնար փորձաքննության թիվ 76 եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձագիտական հանձնաժողովը եզրակացրել է, որ Արեն Չատինյանը հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապում և չի տառապել: Ինչպես իրավախախտում կատարելիս, այնպես էլ ներկայմուս նա կարող է և կարող էր գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությանը և ղեկավարել դրանք, ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Արեն Չատինյանին հանձնաժողովը ճանաչել է մեղսունակ: /Հատոր 2,գ.թ. 241-254/ Ի դեպ, նախաքննության մարմնի կողմից ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննություն նշանակվել է 16.06.2008 թվականին: / Հատոր 2 գ.թ. 179/, իսկ նշված փորձաքննության եզրակացությունը ստացվել է 15.07.2008 թվականին: / Հատոր 2 գ.թ. 241/: Ավագ Խաչատրյանի և Արեն Չատինյանի առերես հարցաքննության արձանագրությամբ, որի ընթացքում Ա.Խաչատրյանն առերես պնդել է Ա.Չատինյանի կողմից 2008թ մայիս ամսվա սկզբին իրեն ՙՆոկիա 6233՚ մոդելի բջջային հեռախոս վաճառելու փաստը: /Հատոր 2,գ.թ. 257/: Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 884 եզրակացությամբ, համաձայն որի սպանված Ս.Մարտիրոսյանի հագուստների և կոշիկի վրա առկա վնասվածքները կարող էին պատճառվել ինչպես միևնույն, այնպես նմանատիպ շեղբերով մեկից ավելի առարկանների ներթափանցումների արդյունքում: Ս.Մարտիրոսյանի կարճաթև շապիկի, անդրավարտիքի վրա առկա վնասվածքները առաջացել են ծակող-կտրող մեկ սայրի շեղբ ունեցող առարկայի /ների/ հնարավոր է նաև դանակի, ներթափանցումների արդյունքում: /Հատոր 4,գ.թ.142-151/ Ա.Չատինյանի անձնական խուզարկությամբ հայտանաբերված, սառը զենք ճանաչված դանակով և Ս.Մարտիրոսյանի հագին դեպքի օրը եղած հագուստով նշանակված դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 2065 եզրակացությամբ, համաձայն որի Ս.Մարտիրոսյանի հագուստների և կոշիկի վրա առկա վնասվածքները կարող էին առաջանալ ինչպես ներկայացված դանակի շեղբի, այնպես էլ նմանատիպ չափային և կառուցվածքային հատկանիշներ ունեցող մեկ այլ դանակի շեղբի ներթափանցումների արդյունքում: /Հատոր 4,գ.թ.246-247; Հատոր 1 գ.թ. 261/: Ամբաստանյալ Ա.Չատինյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է նաև. Ա.Չատինյանի մոտից հայտնաբերված դանակի քրեագիտական փորձաքննության թիվ 940 եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձաքննության ներկայացված դանակը գործարանային արտադրության ընդհանուր նշանակության որսորդական դանակ է և հանդիսանում է քաղաքացիական շեղբավոր սառը զենք: /Հատոր 2 ,գ.թ.123-126/ Ա.Չատինյանին պատկանող / 077/ 52-16-58 հեռախոսահամարի վերծանման ցուցակով, համաձայն որի վերջինս 2008թ ապրիլի 28-ին ժամը 21:42-ին նշված հեռախոսահամարով ելքային զանգ է կատարել Վ.Չատինյանին պատկանող / 077/ 58-80-44 հեռախոսահամարին, իսկ ապրիլի 29-ին ժամը 06:59-ին Ա.Չատինյանը իր նույն համարով զանգահարել է Ագարակ գյուղ` /0256/ 94-10 հեռախոսահամարին: Երկու անգամ էլ ելքային զանգերը սպասարկել է Երևան քաղաքի Անդրանիկի 48 հասցեում տեղադրված 28305100210335 համարի ալեհավաքը: Այսինքն Ա.Չատինյանը 2008թ ապրիլի 28-ին և 29-ին գտնվել է Երևան քաղաքում: /Հատոր 2,գ.թ.343-348/: Վերը շարադրվածը հիմնավորում են, որ Արեն Չատինյանին նախաքննության մարմնի կողմից առաջադրված բոլոր մեղադրանքները դատաքննությամբ հիմնավորվեցին: Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում մեղսագրվող արարքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը: Գործով բացակայում է ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող, օրենքով նախատեսված որևէ հանգամանք: Հանցագործությունների հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը գնահատելիս, դատարանը նկատի է ունենում, որ մեղսագրվող արարքներից մեծ մասը համարվում են առանձնապես ծանր հանցագործություններ, մասնավորապես Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանությանը նախորդել են մեղադրյալի կողմից կատարած այլ առանձնապես ծանր հանցագործություններ: Նշված հանգամանքներն ամբողջության մեջ բարձրացնում են արարքների` մասնավորապես Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության, վտանգավորության աստիճանը: Նման պայմաններում դատարանը գտնում է, որ Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության համար նախատեսված պատիժներից որոշակի ժամկետով ազատազրկումը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները և այդ դրվագով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասում սահմանված կարգով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով, պետք է նշանակվի առավել խիստ պատիժը, այն է` ցմահ ազատազրկում: Վերոգրյալների հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-359-րդ, 361-րդ, 365-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով դատարանը ՎՃՌԵՑ Արեն Լեռնիկի Չատինյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 235 հոդվածի 4-րդ մասով, 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքների կատարման համար և նրան դատապարտել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով` ցմահ աատազրկման. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով` ազատազրկման 8 /ութ/ տարի ժամկետով. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով` ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով` ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով` ազատազրկման 7 /յոթ/ տարի ժամկետով առանց գույքի բռնագրավման. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով` ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի ժամկետով. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով` ազատազրկման 1 /մեկ/ տարի ժամկետով. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով` ազատազրկման 8 /ութ/ տարի ժամկետով առանց գույքի բռնագրավման. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով` 1 /մեկ/ տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կանոններով նշանակված հիմնական պատիժները մասնակիորեն գումարելու սկզբունքով վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 15 /տասնհինգ/ տարի ժամկետով, առանց գույքի բռնագրավման: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի ուժով նշված 15 /տասնհինգ/ տարի ազատազրկումը կլանել ցմահ ազատազրկման մեջ և վերջնական պատիժ նշանակել ցմահ ազատազրկում: Պատժի կրման սկիզբը հաշվել 06.05.2008 թվականից: Պատիժը պետք է կրի ՀՀ Արդարադատության Նախարարության համապատասխան հիմնարկում` նյարդահոգեբույժի հսկողությամբ: Խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը, մինչև սույն դատավճռի ուժի մեջ մտնելը թողնել անփոփոխ: Իրեղեն ապացույց հանդիսացող Ս.Մարտիրոսյանի ՎԱԶ 2106 մակնիշի ավտոմեքենայի սրահի արյան հետքերով ռետինե գորգը, 1 /մեկ/ հատ արյան հետքերով 5000 դրամանոցը, ՙՆոկիա 6233՚ մոդելի բջջային հեռախոսի տուփը վերադարձնել տուժողի իրավահաջորդ Պ.Մարտիրոսյանին: Վնասված հագուստները վերադարձնել Պ.Մարտիրոսյանին, Ե.Քերոբյանին և Ա.Պետրոսյանին: Ծառայողական վկայականի լուսանկարով հատվածը վերադարձնել Ե.Քերոբյանին: Դեպքի վայրից վերցրած արյան նմուշները և դանակի շեղբը ոչնչացնել: Սառը զենք հանդիսացող դանակը թողնել ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ-ին: ՙՆոկիա 2600՚ մոդելի բջջային հեռախոսը, որը ի պահ է հանձնվել տուժող Ա.Պետրոսյանին, թողնել նրան: Սիմակ Մարտիրոսյանի ՎԱԶ 2106 մակնկիշի 42 ՏԼ 753 պ/հ ավտոմեքենան, որը գտնվում է Արաբկիրի ոստիկանության տուգանային հրապարակում հանձնել տուժողի իրավահաջորդ Պավլե Սիմակի Մարտիրոսյանին: Արեն Լեռնիկի Չատինյանի անձնական վաստակից և տնտեսությունից հօգուտ տուժող Արթուր Պետրոսյանի բռնագանձել 40.000 /քառասուն հազար/ ՀՀ դրամ, որպես վերջինիս ավտոմեքենային պատճառված նյութական վնաս: Տուժողներ Արթուր Գագիկի Պետրոսյանին, Երվանդ Սպարտակի Քերոբյանին վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք` իրենց առողջությանը պատճառված վնասի հետևանքով կատարված ծախսերը Արեն Չատինյանից պահանջելու համար: Տուժողի իրավահաջորդ Պավլե Սիմակի Մարտիրոսյանին վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք Արեն Լեռնիկի Չատինյանից պահանջելու որդու հուղարկավորության հետ կապված ծախսերը: Դատավճիռը դատավարության մասնակիցների կողմից 1 /մեկ/ ամսվա ընթացքում վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան: |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 30-07-2009 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 01-09-2009 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1592, 1-ին հատորը` 387, 2-րդը` 400, 3-րդը` 301, 4-րդը` 341, 5-րդը` 163 |
| Գործին կից նյութերը | 4-րդ հատորում` Արեն Չատինյանի անձնագիրը, տուժաղ Երվանդ Քերոբյանի ծառայողական վկայականի 1/2 հատվածը:Իրեղեն ապացույցները պահպանվում են գրասենյակի իրեղեն ապացույցների պահպանման սենյակում: |
| Գործն ուղարկվել է | 01-09-2009 |
| Ուր | ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան |
| Գրության համարը | Ե-10390 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 02-09-2009 |
|---|
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 04-03-2010 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 05-03-2010 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 19-03-2010 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 299,348,301,400,387 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 19-03-2010 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 299,348,301,400,387 |
Գործն ուղարկվել է քր.օր. փոփոխ. եվ լրաց. համապ. համար
| Ամսաթիվ | 28-11-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1735 |
| Գործին կից նյութեր | գործը 5 հատորից |
| Դատարան | Էրեբունի և Նուբարաշեն |
| Ելքի համար | Ե-14404/11 |
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 29-12-2011 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 29-12-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 5 հատոր` 387, 400, 301, 348, 311 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 29-12-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 5 հատոր` 387, 400, 301, 348, 311 |
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0021/01/09
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 31-08-2009 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 31-08-2009 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Պաշտպան |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Վարդան |
| Ազգանուն | Սաֆարյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Մասնակի բեկանել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի` Արեն Լեռնիկի Չատինյանի /ՀՀ քր.օր. 104 հոդ. 2-րդ մասի 6-րդ և 15-րդ կետերով , 34-104 հոդ. 2-րդ մասի 2-րդ և 11-րդ կետերով , 113 հոդ. 2-րդ մասի 4-րդ կետով , 133 հոդ. 2-րդ մասի 2-րդ , 3-րդ կետերով , 175 հոդ. 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով , 183 հոդ. 3-րդ մասի 3-րդ կետով , 135 հոդ. 4-րդ մասով , 34-238 հոդ. 4-րդ մասի 2-րդ կետով , 324 հոդ. 1-ին մասով - ցմահ ազատազրկում / վերաբերյալ 30.07.2009թ. դատավճիռը և ՀՀ քր.օր. 104 հոդ. , 34-104 հոդ. և 175 հոդ. կայացված դատավճիռը ուղարկել լրացուցիչ նախաքննության : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 01-09-2009 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մասիս |
| Ազգանուն | Ռեհանյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 08-09-2009 |
|---|
Քրեական գործի մուտքագրում
| Ամսաթիվ | 07-09-2009 |
|---|---|
| Կից փաստաթղթեր և իրեղեն ապացույց | Ա.Չատինյանի անձնագիրը, վիճ. քարտը, տուժող Երվանդ Քերոբյանի ծառայողական վկայականի 1/2 հատվածը: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 22-09-2009 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 30-09-2009 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 27-10-2009 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 09-11-2009 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 11-11-2009 |
|---|---|
| Ժամ | 15:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 11-11-2009 |
|---|---|
| Ժամ | 15:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 17-11-2009 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 24-11-2009 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 24-11-2009 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Արեն |
| Ազգանուն | Չատինայն |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | Գործ ԵԱՔԴ/0021/01/09 Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ Լ.ԶԻՐՈՅԱՆԻ Մասնակցությամբ` ԴԱՏԱԽԱԶ Ս.ԲԱԴԱԼՅԱՆԻ ՊԱՇՏՊԱՆ Վ.ՍԱՖԱՐՅԱՆԻ 2009թ. նոյեմբերի 24-ին ք.Երևան Դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով ամբաստանյալի և նրա պաշտպան Վարդան Սաֆարյանի վերաքննիչ բողոքն Արեն Լեռնիկի Չատինյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 235 հոդվածի 4-րդ մասով, 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2009թ. հուլիսի 30-ի դատավճռի դեմ Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1.Գործի դատավարական նախապատմությունը. 2008թ.ապրիլի 30-ին, Արաբկիր քննչական բաժնում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով, հարուցվել է թիվ 14111408 քրեական գործը: 2008թ.մայիսի 04-ին, Արեն Լեռնիկի Չատինյանը բերման է ենթարկվել: 2008թ.մայիսի 06-ին, Արեն Լեռնիկի Չատինյանը ձերբակալվել է: 2008 թվականի մայիսի 08-ին, Մալաթիայի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Բադալյանը որոշում է կայացրել Արեն Չատինյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, որպես մեղադրյալ ներգրավելու և միջնորդություն է հարուցել Երևանի Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի ընդհանուր իրավասության դատարան մեղադրյալի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց, կալանավորում կիրառելու մասին: Երևանի Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2008 թվականի մայիսի 08-ի որոշմամբ մեղադրյալ Արեն Լեռնիկի Չատինյանի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց, ընտրվել է կալանք երկու ամիս ժամկետով: 2008թ.ապրիլի 14-ին, Արաբկիր քննչական բաժնում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով, հարուցվել է թիվ 14109608 քրեական գործը: 2008թ.մայիսի 13-ին Արաբկիր քննչական բաժնի քննիչ Բ.Մարտոյանի որոշմամբ թիվ 16108108 քրեական գործը վարույթ է ընդունվել և թիվ 14109608 քրեական գործին: 2008 թ. մայիսի 26-ի որոշմամբ Արեն Լեռնիկի Չատինյանին` առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է, նրան մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցավոր արարքները կատարելու համար: 2009թ. հունվարի 16-ին Արաբկիր քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Հակոբյանի որոշմամբ թիվ 14109608 քրեական գործը միացվել է թիվ 14111408 քրեական գործին և նախաքննությունը շարունակվել է 14111408 համարով: 2009 թ. մարտի 04-ի որոշմամբ Արեն Լեռնիկի Չատինյանին` առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է, նրան մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 8-րդ և 15-րդ կետերով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ, 5-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարքները կատարելու համար: 2009թ. մարտի 18-ին քրեական գործը` մեղադրական եզրակացությամբ, ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքերի ընսհանուր իրավասության դատարան: Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքերի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009թ. հուլիսի 30-ի դատավճռով` Արեն Լեռնիկի Չատինյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 235 հոդվածի 4-րդ մասով, 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքների կատարման համար և դատապարտվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով` ցմահ աատազրկման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով` ազատազրկման 8 /ութ/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով` ազատազրկման 2 /երկու/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով` ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով,ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով` ազատազրկման 7 /յոթ/ տարի ժամկետով առանց գույքի բռնագրավման. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով` ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով` ազատազրկման 1 /մեկ/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով` ազատազրկման 8 /ութ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման 1 /մեկ/ տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կանոններով` նշանակված հիմնական պատիժները մասնակիորեն գումարելու սկզբունքով, վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 15 /տասնհինգ/ տարի ժամկետով, առանց գույքի բռնագրավման: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի ուժով` նշված 15 /տասնհինգ/ տարի ազատազրկումը կլանել է ցմահ ազատազրկման մեջ և վերջնական պատիժ նշանակվել` ցմահ ազատազրկում: Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 06.05.2008 թվականից: Պատիժը պետք է կրի ՀՀ Արդարադատության Նախարարության համապատասխան հիմնարկում` նյարդահոգեբույժի հսկողությամբ: Ամբաստանյալ Արեն Չատինյանի նկատմամբ խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի ուժի մեջ մտնելը: Վճռվել է իրեղեն ապացույց հանդիսացող Ս.Մարտիրոսյանի ՎԱԶ 2106 մակնիշի ավտոմեքենայի սրահի արյան հետքերով ռետինե գորգը, 1 /մեկ/ հատ արյան հետքերով 5000 դրամանոցը, <<Նոկիա 6233>> մոդելի բջջային հեռախոսի տուփը վերադարձնել տուժողի իրավահաջորդ Պ.Մարտիրոսյանին: Վնասված հագուստները վերադարձնել Պ.Մարտիրոսյանին, Ե.Քերոբյանին և Ա.Պետրոսյանին: Ծառայողական վկայականի լուսանկարով հատվածը վերադարձնել Ե.Քերոբյանին: Դեպքի վայրից վերցրած արյան նմուշները և դանակի շեղբը ոչնչացնել: Սառը զենք հանդիսացող դանակը թողնել ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ-ին: <<Նոկիա 2600>> մոդելի բջջային հեռախոսը, որը ի պահ է հանձնվել տուժող Ա.Պետրոսյանին, թողնել նրան: Սիմակ Մարտիրոսյանի ՎԱԶ 2106 մակնկիշի 42 ՏԼ 753 պ/հ ավտոմեքենան, որը գտնվում է Արաբկիրի ոստիկանության տուգանային հրապարակում հանձնել տուժողի իրավահաջորդ Պավլե Սիմակի Մարտիրոսյանին: Արեն Լեռնիկի Չատինյանի անձնական վաստակից և տնտեսությունից հօգուտ տուժող Արթուր Պետրոսյանի բռնագանձել 40.000 /քառասուն հազար/ ՀՀ դրամ, որպես վերջինիս ավտոմեքենային պատճառված նյութական վնաս: Տուժողներ Արթուր Գագիկի Պետրոսյանին, Երվանդ Սպարտակի Քերոբյանին վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք` իրենց առողջությանը պատճառված վնասի հետևանքով կատարված ծախսերը Արեն Չատինյանից պահանջելու համար: Տուժողի իրավահաջորդ Պավլե Սիմակի Մարտիրոսյանին վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք Արեն Լեռնիկի Չատինյանից պահանջելու որդու հուղարկավորության հետ կապված ծախսերը: Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքերի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009թ. հուլիսի 30-ի դեմ վերաքննիչ բողոք են բերել ամբաստանյալը և նրա պաշտպան Վ.Սաֆարյանը: 2. Գործի փաստական հանգամանքները Նախաքննական մարմնի կողմից Արեն Լեռնիկի Չատինյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 235 հոդվածի 4-րդ մասով, 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել հետևյալ արարքների համար, որ նա 2008 թվականի ապրիլի 04-ին ժամը 0000-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Կիևյան փողոցում կանգնեցրել է Արթուր Քաջիկի Պետրոսյանի կողմից վարվող <<Օպել-Աստրա>> մակնիշի 08 ՍԼ 519 պետհամարանիշի տաքսի ավտոմեքենան և մարմնավաճառ կանանց փնտրելու նպատակով պատվիրել իրեն շրջել քաղաքում: Արեն Չատինյանը, Արթուր Պետրոսյանի ավտոմեքենայով, Երևան քաղաքի տարբեր վայրերում երկար շրջելուց և մարմնավաճառուհիներ չգտնելուց հետո, պատվիրել է` իրեն տանել Անդրանիկի փողոցի 71 շենք: Ժամը 0200-ի սահմաններում, հասնելով նշված վայր, վարորդը` Արթուր Պետրոսյանը, պահանջել է տաքսու ուղեվարձը, որը կազմել է 6500 /վեց հազար հինգ հարյուր/ ՀՀ դրամ: Արեն Չատինյանը գումար չունենալով, շահադիտական դրդումներով, երթևեկության գումարը չվճարելու համար, ավտոմեքենայի սրահի մեջ նստած ժամանակ իր մոտ եղած դանակով, մարմնական վնասվածքներ հասցնելու նպատակով 3 անգամ դիտավորությամբ հարվածել է Արթուր Պետրոսյանին, որի հետևանքով վերջինս ստացել է կրծքավանդակի ծակած-կտրած չթափանցող վերքեր և աջ ծնկահոդի առաջա-ներսային մակերեսի ծակած կտրած վերքեր, որոնք Արթուր Պետրոսյանի առողջությանը պատճառել են միջին ծանրության վնաս: Արթուր Պետրոսյանի ոտքին հարվածելու ժամանակ, երբ վերջինս ձեռքերով բռնել է վնասված ոտքը, Արեն Չատինյանն իր մոտ եղած ձեռնաշղթաները գցել է Արթուր Պետրոսյանի ձեռքերին և ազատությունից ապօրինի զրկելով, մարմնական վնասվածք ստացած Արթուր Պետրոսյանին մի քանի ժամ պահել ավտոմեքենայի մեջ` չթույլատրելով մեքենայից իջնել: Լուսադեմին Արթուր Պետրոսյանը, օգտվելով Արեն Չատինյանի ննջելու հանգամանքից իջել է մեքենայից և գնացել մոտակա տաքսի ծառայության կողմը, սակայն Արեն Չատինյանը, դռան բացվելու ձայնից արթնանալով, հետապնդել է Արթուր Պետրոսյանին, փորձել նրան նորից բերել ավտոմեքենան, բայց Ա Արթուր Պետրոսյանը հրաժարվել է վերադառնալ մեքենայի մոտ: Այդ ժամանակ վերջինիս կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, դանակի սպառնալիքով նա հափշտակել է Արթուր Պետրոսյանի <<Նոկիա 2600>> մոդելի 15.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության բջջային հեռախոսը և դեպքի վայրից դիմել փախուստի: Բացի այդ, Արեն Չատինյանը 2008 թվականի ապրիլի 14-ին, ժամը 1430-ի սահմաններում, միզելու նպատակով գնացել է Երևանի լամբադա կամրջի հարևանությամբ գտնվող նախկին չորացած լճի պոմպակայանի շինության տարածք: Քիչ անց նույն նպատակով այդտեղ է գնացել նաև ոստիկանի համազգեստով ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնին կից պահպանության բաժնի ոստիկան Երվանդ Սպարտակի Քերոբյանը: Տեսնելով անծանոթ Արեն Չատինյանին, հետաքրքրվել է, թե նա ով է և ինչ է անում այդ տարածքում: Վերջինս պատասխանել է, որ Կիրովականցի է և այդտեղ է իջել կոշիկները փոխելու նպատակով: Նրա պահվածքը ոստիկանության աշխատակցին կասկածելի է թվացել, այդ պատճառով վկայականը ներկայացնելով վերջինիս ինքնությունը պարզելու նպատակով, վերցրել է Արեն Չատինյանի անձնագիրը և կիսաքանդ շինությունից ցանկացել դուրս գալ: ԱրենՉատինյանը մտածելով, որ ոստիկանության աշխատակիցը իրեն կտանի ոստիկանության բաժին և կբացահայտվի իր կողմից 10 օր առաջ կատարած տաքսու վարորդի դանակահարության դեպքը, արդեն իսկ իր կատարած հանցանքը թաքցնելու, այդ արարքի համար քրեական պատասխանատվության ենթարկվելու հնարավորությունը բացառելու նպատակով, ոստիկան Երվանդ Քերոբյանին կյանքից զրկելու դիտավորությամբ, իր մոտ եղած դանակով թիկունքից 3 անգամ հարվածել է իր ծառայողական գործունեությունն իրականացնող Ե.Քերոբյանի կրծքավանդակի շրջանին` պատճառել կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս, որն արտահայտվել է կրծքավանդակի աջ կեսի թվով երկու և կրծքավանդակի ձախ կեսի ծակած-կտրած թափանցող վերքեր, ձախ թոքի, 4-րդ կողի, աորտայի վնասումով, ոտքերով հարվածել է նրա գլխին և պատճառել գլխի գանգուղեղային վնասվածքներ, քթոսկրի կոտրվածքներ: Դանակահարությունից անմիջապես հետո Արեն Չատինյանն իր մոտ եղած ձեռնաշղթաները հագցրել է ուշագնաց վիճակում գտնվող Ե.Քերոբյանի ձեռքերին և փորձել է հափշտակել Երվանդ Քերոբյանի ծառայողական զենքը, սակայն զենք չգտնելով հափշտակել է ոստիկանի ծառայողական վկայականը, հանել ձեռնաշղթաները և նրան թողնելով ուշագնաց վիճակում` դեպքի վայրից դիմել փախուստի, սակայն հանցագործությունը ավարտին չի հասցվել` իր կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ պատահական քաղաքացու ահազանգով Ե.Քերոբյանին շտապօգնության աշխատակիցները տեղափոխել են <<Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ>> ԲԿ, որտեղ էլ վիրահատության ընթացքում վերջինի թոքի միջից հեռացրել են 13 սմ երկարությամբ դանակի շեղբը: Այնուհետև, Արեն Չատինյանը շարունակելով իր հանցավոր գործունեությունը, ավազակություն և սպանություն կատարելու դիտավորությամբ, 2008 թվականի ապրիլի 28-ի գիշերը` ժամը 0300-ի սահմաններում, որպես ուղևոր գտնվելով Լոռու մարզի Աքոր գյուղի բնակիչ` Սիմակ Պավլեի Մարտիրոսյանի կողմից որպես տաքսի վարած ՎԱԶ 2106 մակնիշի 42 ՏԼ 753 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի մեջ, մեքենան վարել է տվել Երևան քաղաքի Վ.Փափազյան 2-րդ նրբանցքից դեպի Հրազդանի կիրճ տանող ճանապարհով: Ճանապարհին, առաջին շրջադարձից դեպի Հրազդանի կիրճ տանող ճանապարհից 250 մետր անցնելով, կանգնեցնել է տվել մեքենան և իր մոտ եղած ապօրինի կերպով ձեռք բերված շեղբավոր սառը զենք հանդիսացող գործարանային արտադրության ընդհանուր նշանակության որսորդական դանակով, կյանքից զրկելու դիտավորությամբ, բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել Սիմակ Մարտիրոսյանի մարմնի տարբեր մասերին, պատճառելով կրծքավանդակի ձախ կեսի թափանցող, որը ուղեկցվել է ձախ թոքի վնասումով, աջ աճուկային շրջանի չթափանցող, ձախ բազկի, աջ ազդրի վերին երրորդականի, ձախ ազդրի ստորին երրորդականի հետին մակերեսի ծակած-կտրած վնասվածքներ, որոնք էլ ուղեկցվել են արտաքին և ներքին արյունահոսությունով, որի հետևանքով Սիմակ Մարտիրոսյանի մոտ առաջացել է արյան սուր կորուստ, ինչից էլ վեջինս մահացել է, որից հետո Արեն Չատինյանը հանել է Սիմակ Մարտիրոսյանի դին մեքենայից, գցել ճանապարհի աջակողմյա խոտածածկ տարածքում, նստել մեքենան, ապօրինաբար, առանց հափշտակելու նպատակի, փախցնելով այն հասցրել է Երևան քաղաքի Կուրղինյան փողոց և թողնելով Կուրղինյան 1-ին և 3-րդ շենքերի հետնամասում, մեքենայի միջից հափշտակել է Սիմակ Մարտիրոսյանի <<Նոկիա 6233>> մոդելի բջջային հեռախոսը, վարորդական իրավունքի վկայականը և մեքենայի տեխնիկական անձնագիրը: Կուրղինյան փողոցից Արեն Չատինյանը ոտքով գնացել է Երևան քաղաքի Անդրանիկի 71 շենքում բնակվող իր բարեկամ` Վահրամ Չատինյանի բնակարան, որտեղ փոխել է իր արյունոտ հագուստը և այդտեղից դիմել փախուստի: Այսպիսով, Արեն Չատինյանը նախկինում սպանության փորձ կատարելուց հետո, կրկին անգամ ապօրինի կրած սառը զենք հանդիսացող դանակով շահադիտական դրդումներով ավազակությամբ զուգորդված կատարել է սպանություն, հափշտակել է բջջային հեռախոս և փաստաթղթեր, առանց հափշտակելու նպատակի կյանքի և առողջության համար բռնություն գործադրելով փախցրել է ավտոմեքենա>>: 3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը. Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով. Ամբաստանյալը և նրա պաշտպան Վարդան Սաֆարյանը նշել են, որ գտնում են Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռն անհիմն է, չի բխում գործով ձեռք բերված ապացույցներից ու այն ենթակա է մասնակի բեկանման հետևյալ պատճառաբանությամբ. դատավճիռը կազմված է ենթադրությունների վրա, սպանության հետ կապված էպիզոդում և նախաքննության մարմինը, և դատարանը չեն ցանկացել հետազոտել ու գնահատել նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված ապացույցներն ու փաստաթղթերը: Դանակահարության երկու էպիզոդները ճիշտ չի գնահատել և մեղադրական դատավճիռ է կայացրել խախտելով քրեական դատավարության օրենսգրքի նորմերի պահանջները: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ մասերը սահմանում են, որ քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել uույն oրենuգրքով նախատեuված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և oբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպեu կաuկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպեu էլ նրանց արդարացնող, ինչպեu նաև նրանց պատաuխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, կաuկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կաuկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատաuխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մաuին, ինչպեu նաև քրեական դատավարության ընթացքում oրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ uտուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը: Ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում տուժողը և Արեն Չատինյանը ցուցմունք են տվել, որ մարմնավաճառ կանանց են փնտրել, սակայն չեն գտել: Տուժողը հանդիսանալով տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ, պետք է, որ իմանար մարմնավաճառ կանանց հավաքատեղի գտնվելու վայրը և այն երթուղին, որը նա է ընտրել, անցնում է այն վայրերով, որտեղ հավաքվում են մարմնավաճառները: Նախաքննության մարմինը և դատարանը չեն պարզել ու ճշտել, թե ինչպես պատահեց, որ մարմնավաճառներ չգտան կամ արդյոք նպատակը մարմնավաճառներ գտնելն էր, թե տուժողը ուղղակի ավտոմեքենան վարել էր տարբեր փողոցներով, որպեսզի գանձվող գումարի չափը մեծ լինի: Նշված հարցերը չեն պարզվել, որով դատաքննությունը ոչ լիարժեք է կատարվել: Գործով հիմնավորված է, որ տուժողն Արեն Չատինյանից պահանջել է 6500 դրամ որպես ուղևորավարձ: Նախաքննական մարմինը և դատարանը չեն պարզել տուժողի գործողություններն իրավաչափ են, թե ոչ: Տուժող Արթուր Պետրոսյանը ոստիկանությունում և դատարանում տված ցուցմունքներում նշել է, որ ինքն է Չատինյանին առաջարկել իր մոտ եղած 4000 դրամ գումարը վերցնել, ինչին ի պատասխան վերջինիս հրաժարվել է ասելով, որ <<ինձ քո փողերը պետք չեն>>: Նշվածից հետևում է, որ Չատինյանը շահադիտական նպատակ չի հետապնդել: Տուժող Արթուր Պետրոսյանը ցուցմունքներ է տվել, որ Չատինյանը մի քանի անգամ ավտոմեքենայից դուրս է եկել ու գնացել հանդիպել իր հորեղբոր տղայի հետ, որպեսզի գումար վերցնի ու հետ է վերադարձել: Դա վկայում է այն մասին, որ Չատինյանը իր առջև նպատակ դրած լիներ, որպեսզի ուղևարձը չվճարեր, ապա նա կարող էր հեռանալ առանց որևէ արգելքի: Պետրոսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել, որ Չատինյանն իրեն դանակահարել է, առանց որևէ պատճառի և այդ ընթացքում նա որևէ պահանջ չի ներկայացրել: Նշվածից հետևում է, որ Չատինյանը հափշտակություն կատարելու նպատակ չի ունեցել և հեռախոսը, որը վերցրել է այն չի հափշտակել, այլ դրանով նա զանգահարել է, քանի որ իր մոտ եղած հեռախոսի մարտկոցը նստած է եղել, ինչպես նաև նրա համար, որ Պետրոսյանը դրանով չզանգահարի, որից հետո նա շփոթված հեռացել է: Եթե իր պաշտպանյալը շահադիտական նպատակով ավազակային հարձակում գործած լիներ Ա.Պետրոսյանի վրա, ապա դեպքից հետո նա չէր զանգահարի տուժողի հարազատներին ու հետաքրքրվի նրա առողջությամբ, չէր հայտնի ավտոմեքենայի բանալիների գտնվելու տեղը, չէր առաջարկի տանել հիվանդանոց և ինքը պատրաստ է հոգալ բժշկական ծախսերը, չէր պայմանավորվի հանդիպել տուժողի հորեղբոր հետ, որի նպատակն էր նրանց օգնություն ցույց տալ և հեռախոսը վերադարձնել: Հեռախոսային խոսակցության ընթացքում Արենը տեղեկացել է, որ տուժողը ոստիկանություն չի դիմել: Արթուր Պետրոսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել, որ Արեն Չատինյանն իրեն դանակահարելուց հետո առաջարկել է հիվանդանոց տանել, սակայն ինքը հրաժարվել է դրանից, ինչպես նաև հայտնել է, որ իր ցավերը մեղմելու համար նա ավտոմեքենայի նստարանը այպիսի դիրքի է բերել, որ կարողանա հարմարվել դրան, որպեսզի շարժումներից հետո ցավերը չուժեղանան, ինչպես նաև Արենը ավտոմեքենայի մեջ ննջել է: Նշվածից երևում է, որ իր պաշտպանյալը դաժանաբար չի վերաբերվել տուժողի նկատմամբ, ցանկացել է նրան հիվանդանոց տանել, սակայն վերջինս հրաժարվել է: Վերը թվարկած հանգամանքները հաշվի առնելով, ինչպես նաև գործով ձեռք բերված ապացույցները հաշվի առնելով, կարելի է եզրակացնել, որ Արեն Չատինյանին նշված Էպիզոդով առաջադրված մեղադրանքը` ավազակային հարձակմամբ հափշտակություն կատարելու մասով ճիշտ չի որակվել: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի դիպոզիցիան սահմանում, որ ավազակությունը` ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակումը, որը կատարվել է կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով…: Ինչպես նշում է հիշյալ հոդվածի դիսպոզիցիան` ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակումն է համարվում ավազակություն: Քրեական գործով հիմնավորվել է, որ Արեն Չատինյանը չի հարձակվել Արթուր Պետրոսյանի վրա` նրա գույքը հափշտակելու նպատակով, այլ տուժող Արթուր Պետրոսյանին դանակահարելը տեղի է ունեցել առանց որևէ պատճառի, դրանից հետո նա փորձել է տուժողին հիվանդանոց տեղափոխել, որից վերջինս հրաժարվել է: Եթե Ա.Չատինյանը ավազակային հարձակում գործած լիներ, ապա նա դրանից հետո անմիջապես պետք է փախուստի դիմած լիներ, այլ ոչ թե ավտոմեքենայի մեջ մնար, ննջեր և անձնագիրը ցույց տար: Ասվածից հետևում է, որ Ա.Չատինյանի դրսևորված վարքագիծը ոչ բնական է, տվյալ իրադրությունում նա ոչ նորմալ վարքագիծ է դրսևորել, ինչը ենթադրել է տալիս, որ նրա մոտ հոգեկան վիճակն այն չէ: Հետևաբար, Ա.Չատինյանին նշված էպիզոդով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածով նախատեսված արարքը կատարելու համար դատապարտելը չի բխում գործով ձեռք բերված ապացույցներից: Երբ ուսումնասիրում են տուժող Ա.Պետրոսյանի և Ա.Չատինյանի ցուցմունքները և դրանք վերլուծում, պարզվում է, որ նախաքննության մարմինը և դատարանը բազմակողմանի և լրիվ քննություն չեն կատարել ու ճիշտ չեն որակել Ա.Չատինյանի արարքը: Բողոքաբերը անդրադառնալով Չատինյանի կողմից ոստիկանության աշխատակից` գործով տուժող Երվանդ Քերոբյանի նկատմամբ կատարված հանցագործությանը նշել է, որ նախաքննության մարմինը և դատարանը չեն պահանջել ու հետազոտել ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժին կից պահպանության բաժնի աշխատանքները կարգավորող հրահանգները կամ բաժնի կանոնադրությունը: Նշված փաստաթղթերի հետազոտումն անհրաժեշտ էր պարզելու, պահպանության բաժնի աշխատակիցը պահակային հերթափոխից դուրս համարվում է ծառայության մեջ, թե ոչ, ոստիկանն իրավունք ունի համազգեստի վրայից հագնել քաղաքացիական համազգեստ, թե ոչ, և գոյություն չունեցող նախարարության կողմից տրված վկայականը, որը ուժի մեջ է եղել մինչև 17.06.2006թ. և սկոչով երկու մասերը կպցված են եղել, նա իրավունք ուներ դա պահելու իր մոտ ու օգտագործել: Առանց պարզելու նշված հարցերը, Ա.Չատինյանին մեղադրանք է առաջադրվել <<ոստիկանի կողմից իր ծառայողական գործունեության հետ կապված>> բնութագրմամբ, որը ճիշտ չէ, քանի որ տուժողը կամրջի տակ չէր կարող ծառայողական գործունեություն իրականացնել…: Նախաքննության մարմինը և դատարանը չեն պարզել, թե տուժողի գործողությունները (ծառայողական հագուստի ձևի խախտում, ուժը կորցրած ու երկու մասի բաժանված վկայականի օգտագործում) չեն հրահրել իր պաշտպանյալին կատարելու հանցանք: Տուժողը նախաքննության ընթացքում և դատարանում ցուցմունք է տվել, որ վկայական ցույց տվեցի, տեսա, որ Արենը խառնվեց, վիճակը այնպիսին էր, որ կարծես ես խոսում էի 8-9 տարեկան տղայի հետ: Նշվածը հիմնավորում է, որ տուժողի գործողություններն են դրդել իր պաշտպանյալին, որն իրեն կորցնելով ու հաշիվ չտալով իր արարքին, կատարել է հանցանք: Գործով ձեռք չի բերվել մի որևէ ապացույց, որով հիմնավորվի, որ Ա.Չատինյանը ցանկացել է սպանել տուժող Ա.Պետրոսյանին: Սակայն դա չի խանգարել նախաքննության մարմնին ենթադրել, որ Ա.Չատինյանը սպանության փորձ է կատարել: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: Պաշտպանը դատարանին միջնորդություն է ներկայացրել, որպեսզի Ե.Քերոբյանին պատկանող, սակայն ուժը կորցրած և անօրինական պահվող ու օգտագործվող ծառայողական ½ մասը որպես ապացույց չօգտագործել ու չթույլատրել, սակայն դատարանը դրան ադրադարձել է, չի նշել, թե այն բավարարում է, թե մերժում և այն մեկնաբանել է տարօրինակ ձևով: Հիշյալ էպիզոդով կատարված հանցանքի վերաբերյալ վերը հիշատակված փաստարկները համադրելով և ուսումնասիրելով պարզվում է, որ Ա.Չատինյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 11-րդ կետերով դատապարտելը չի համապատասխանում կատարված արարքին և դա անհրաժեշտ է վերավորակել որպես անձի նկատմամբ ծանր մարմնական վնասվածք հասցնելը: Բողոքաբերը անդրադառնալով Չատինյանի կողմից Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանությանը գտել է, որ իր պաշտպանյալին առաջադրված մեղադրանքը հիմնված է ենթադրությունների վրա, նախաքննության մարմինը և դատարանը բազմակողմանի և լրիվ չեն հետազոտել հիշյալ ապացույցները, քննություն կատարել է մեղադրական առումով և Ա.Չատինյանին առաջադրվել է մեղադրանք, որով նրան մեղավոր են ճանաչել, որը չի համապատասխանում իրականությանը: Քրեական գործի նյութերում գտնվում է սույն քրեական գործով որպես վկա հանդես եկած Վահրամ Չատինյանի կողմից 13.01.2009թ. տրված լրացուցիչ հարցաքննության արձանագրությունը և 14.01.2009թ. Արեն Չատինյանի և Վահրամ Չատինյանի առերես հարցաքննության արձանագրությունը, որոնք նախաքննության մարմինը դիտել է որպես ապացույց: Վկա Վահրամ Չատինյանը 14.05.2009թ. դատական նիստի ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն Արաբկիրի ոստիկանությունում 2 օր պահել են, չեն թողել, որ տուն գնա, պատճառաբանելով, որ Արեն Չատինյանի հետ առերես հարցաքննություն կատարելուց հետո նոր միայն տուն կգնա: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածը վկայակոչելով միջնորդություն է արվել վկա Վահրամ Չատինյանի կողմից 13.01.2009թ, տրված ցուցմունքը և 14.01.2009թ. առերես հարցաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքը որպես ապացույց չօգտագործել ու դրանք չգնահատել: Սույն քրեական գործով որպես ապացույց է հանդիսանում <<Նոկիա 6233>>մոդելը բջջային հեռախոսի վերաբերյալ գործում առկա ցուցմունքները: Նշված հետախոսը պատկանել է տուժող Ա.Պետրոսյանին: Արեն Չատինյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ հեռախոսը գտել է հորաքրոջ Անուշի տան մոտ գտնվող կանգառում 28.04.2008թ. վաղ առավոտյան: Դրանից հետո, նա իր հեռախոսի քարտը տեղադրել է գտած հեռախոսի մեջ ու օգտագործել: Հանրահայտ է, որ կորած հեռախոսները մի քանի օրերի ընթացքում հայտնաբերվում են: Այդ մասին տեղյակ էր նաև Ա.Չատինյանը և եթե նա սպանությունը կատարած լիներ, ապա այն չէր օգտագործվի: Քրեական գործի նյեութերում է գտնվում Ոստիկանության Կենտրոնի քննչական բաժնի ավագ քննիչի 2004թ. քրեական գործով վարույթը կասեցնելու մասին որոշումը, որով 27.03.2004թ. լույս 28-ի գիշերը Ամիրյան փող. 18ա շենքի 78 բնակարանում կատարված գողության փաստի առթիվ հարուցված քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` հանցագործություն կատարած անձանց ով լինելը պարզած չլինելու հիմքով: Քրեական գործի նյութերում է գտնվում նաև 16.05.2008թ. փորձագետի կազմած No 871 եզրակացությունը, ուր նշված է, որ դեպքի վայրից վերցված մատնահետքը համընկնում է Ամիրյան 18ա շենքի 78 բնակարանից վերցված մատնահետքին: Քրեական գործում չկա մի որևէ ապացույց, որով հիմնավորվի, որ Արեն Չատինյանը եղել է դեպքի վայրում կամ մասնակվել է հանցագործության կատարմանը: Նշվածը վերաբերում է մատնահետքերին, ոտնահետքերին, ձեռքի ափի հետքերին, արյան հետքերին կամ որևէ այլ իրեղեն ապացույցներին: Շարադրվածից հետևում է, որ Արեն Չատինյանը նշված հանցագործությունը չի կատարել, այլ այն կատարեկ կամ կատարել են 2004թ. Ամիրյան փող. 18ա շենքի 78 բնակարանում գողություն կատարած անձը կամ անձինք: Քրեական գործում է գտնվում 15.07.2008թ. տրված ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության եզրակացությունը, ուր նշված է, որ Արեն Չատինյանի մոտ առկա է <<Անձի շիզոիդ խանգարումը>>, ուստի խորհուրդ է տրվում նյարդահոգեբուժի հսկողություն: Քանի որ նախաքննության մարմինը նշված եզրակացության կապակցությամբ չի հարցաքննել հանձնաժողովի անդամներից որևէ մեկին, այդ իսկ պատճառով պաշտպանական կողմը միջնորդել է դատարան հրավիրել փորձագետին պարզաբանելու` <<Անձի շիզոիդ խանգարում>> հատվածը, սակայն դատարանը միջնորդությունը մերջեց: Նախաքննության մարմինը Ա.Չատինյանին ձեբակալելուց անմիջապես հետո նրան անձնական խուզարկության է ենթարկել, ապա 3 անգամ նրա բնակության վայրը խուզարկել են և առգրավել են դանակ ու վկայականի մի մասը, իսկ ավտոմեքենայի փաստաթղթերը չեն առգրավել, որովհետև դրանք նրա մոտ գոյությու չեն ունեցել: Եթե ընդունենք, որ իր պաշտպանյալը ավտոմեքենայի փաստաթղթերը ոչնչացրել է, ապա նա ոչնչացրած պետք է լիներ նաև դանակն ու վկայականը: Նշվածից հետևում է, որ ավտոմեքենայի փաստաթղթերը Ա.Չատինյանի մոտ չէին կարող լինել, քանի որ նա այդ հանցանքի հետ կապ չունի: Նախաքննության սկզբում իր պաշտպանյալը չի հայտնել, որ <<Նոկիա>> հեռախոս է գտել, քանի որ վախ է զգացել, որ դրա համար կարող է տհաճություն ունենալ այն անձը, որն այն գնել է իրենից: Դատարանը Ս.Մարտիրոսյանի սպանության դրվագով առաջադրված մեղադանքը ապացուցված է համարել Ա.Չատինյանի կողմից 16.09.2008թ. տրված ցուցմունքներով: Նշված ցուցմունքներով Ա.Չատինյանը հայտնել է նախաքննության մարմնին <<Նոկիա>> մոդելի հեռախոսի և դանակի գտնվելու մասին: Դատավճռում նշված է, որ մեղադրյալն իրավունք ունի ժամանակ խնդրելու իր պաշտպանությունը կազմակերպեկու համար և դա բխում է ՄԻԵԿ 6-րդ հոդվածի պահանջներից: Կոնկրետ այս դեպքում, եթե նա իրոք սպանված Ս.Մարտիրոսյանի հեռախոսը գտել էր, տրամաբանական է, որ կասեր հենց առաջին հարցաքննության ժամանակ, քանի որ նշված հանգամանքը շատ պարզ հանգամանք էր և կարիք չկար մեկ շաբաթ քննիչից ժամանակ խնդրել: Դատավճռում նշված է նաև, որ Ա.Չատինյանը 29.07.2008թ. ցուցմունք է տվել ու ընդունել, որ <<Նոկիա>> մոդելի հեռախոս է գտել, այն նվիրել կամ վաճառել է ինչ-որ մեկի: ՀՀ քրեական դատավաորւթյան օրենսգրքի 90-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ դատավորը պարտավոր է ինքնաբացարկ հայտնել, եթե նա տեղյակ է այնպիuի փաuտերի կամ հանգամանքների մաuին, որոնք կարող են ողջամիտ կաuկած հարուցել տվյալ գործով նրա անկողմնակալության մեջ: Ինքնաբացարկի հիմքերը, ի թիվu այլոց, ներառում են այն դեպքերը, երբ`դատավորը կանխակալ վերաբերմունք ունի որպեu կողմ հանդեu եկող անձի, նրա ներկայացուցչի, պաշտպանի, դատավարության այլ մաuնակիցների նկատմամբ: Սույն գործը քննող դատավորը քննության է առել նախաքննության մարմնի կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու մասին միջնորդությունը և Արեն Չատինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառել է կալանքը, որը ևս ապացուցում է, որ գործը քննող դատավորն անկողմնակալ վերաբեմունք է ցուցաբերել և արդարացի քննություն չի կատարել: Հաշվի առնելով վերը շարադրվածը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 47-րդ գլխի կանոններով, խնդրել է մասնակի բեկանել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009թ. հուլիսի 30-ի դատավճիռը` Արեն Չատինյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածով նրան արդարացնել, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով նրա արարքը վերաորակել, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 28-րդ և 311-րդ հոդվածների համաձայն ուղարկել լրացուցիչ նախաքննության : 4.Վերաքննիչ բողոքի դեմ բերված պատասխանը. Ամբաստանյալի և նրա պաշտպան Վ.Սաֆարյանի վերաքննիչ բողոքի դեմ առարկեց գործով մասնակցող դատախազը, հայտնելով, որ ամբաստանյալ Արեն Չատինյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված է, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 30.07.2009թ. դատական ակտն օրինական է, հիմնավորված և բխում է քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից: Խնդրեց ընդհանուր իրավասության դատարնաի դատական ակտը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ամբաստանյալի և նրա պաշտպան Վ.Սաֆարյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել: 5. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը Քննելով վերաքննիչ բողոքը նշված հիմքերի սահմաններում, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009թ. հուլիսի 30-ի դատական ակտը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ ամբաստանյալի և նրա պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի մասի 8-րդ կետը սահմանում է շահադիտական դրդումներով, պատվերով կատարված, ինչպես նաև շորթմամբ, ավազակությամբ կամ բանդիտիզմով զուգորդված ապանությունը, իսկ 15-րդ կետի համաձայն` նախկինում սպանություն կատարած անձի կողմից, բացառությամբ քրեական օրենսգրքի 105-108-րդ հոդվածներով նախատեսված արարքների: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 8-րդ կետում նշված շահադիտական դրդումներով սպանությունն առկա է այն դեպքում, երբ տվյալ հանցանքի կատարման շարժառիթ է հանդիսանում հանցավորի կամ այլ անձանց համար նյութական որևէ օգուտ ստանալու կամ նյութական որոշակի ծախսերի կատարումից ազատվելու ձգտումը: Տվյալ դեպքում, փաստորեն, նյութական արժեքներն, անձնական դրդումներն ավելի բարձր են դասվում, քան մարդու կյանքը: Ինչ վերաբերվում է շորթմամբ, ավազակությամբ կամ բանդիտիզմով զուգորդված սպանության դեպքերին, ապա դրանք ենթակա են որակման համապատասխան հանցագործությունների համակցությամբ: Ավազակությունը չի կարող համարվել սպանության միջոց, հետևաբար արարքը պետք է որակվի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածով: Բողոքի հեղինակը բողոքում նշել է, որ համաձայն չէ ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռի հետ և գտնում է, որ այն չի բխում գործով ձեռք բերված ապացույցներից: Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում բողոքաբերի այն պատճառաբանությունները, որ ամբաստանյալ Արեն Չատինյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածով պետք է արդարացնել, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով նրա արաքը վերաորակել, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 28-րդ և 311-րդ հոդվածների համաձայն ուղարկել լրացուցիչ նախաքննության: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է. քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, իսկ գործի վարույթը ենթակա է կարճման` կատարված հանցագործությանը կասկածյալի կամ մեղադրյալի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, եթե սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, որպիսի հիմքերը բացակայում են սույն քրեական գործով: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորվել է նախաքննությամբ ձեռք բերված, դատաքննությամբ հետազոտված և դատական ակտում շարադրված ապացույցներով, մասնավորապես դատաքննության ժամանակ ամբաստանյալ Արեն Չատինյանը բացի Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության դրվագից, մնացած դրվագներով առաջադրված մեղադրանքում իրեն ըստ էության մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք տվել, որ 2008 թվականի ապրիլի 04-ին ժամը 0000-ի սահմաններում Կիևյան փողոցում կանգնեցրել է Արթուր Քաջիկի Պետրոսյանի կողմից վարվող ավտոմեքենան և աղջիկ փնտրելու նպատակով պատվիրել է շրջել քաղաքը, չգտնելով աղջիկներ վարորդին պատվիրել է իրեն տանել Անդրանիկի փողոցի 71 շենք: Ժամը 0200-ին հասնելով նշված վայրը վարորդը պահանջել է տաքսու ուղեվարձը 6500 դրամ, ինքը գումար չունենալով, իր մոտ եղած դանակով հարվածել է վարորդի կրծքավանդակի և մարմնի այլ մասերին, որից հետո վարորդի ձեռքերին իր մոտ եղած ձեռնաշղթան է գցել, որպեսզի նա չփախչի: Ավտոմեքենայում ինքը քնել է, զգացել է, որ ավտոմեքենայի դուռը բացվել է և վարորդը դիմել է փախուստի: Ինքը անմիջապես գնացել է նրա հետևից, տեսնելով որ արդեն դրսում սկսել է լուսանալ, ինքը հանել է ձեռնաշղթաները և վերցնելով վարորդի բջջային հեռախոսը դիմել է փախուստի:Դրանից հետո 2008 թվականի ապրիլի 14-ի առավոտյան զբոսնելիս է եղել Լամբադա կամրջի հարևանությամբ գտնվող այգում: Միզելու նպատակով մտել է այգու տարածքում գտնվող մի շինության մեջ, որտեղ մութ է եղել: Նույն ժամանակ այդ տարածք է մտել մի տղամարդ, որի հագին բացի քաղաքացիական համազգեստից եղել է նաև ոստիկանական համազգեստ: Այդ տղամարդը, առանց վկայական ցույց տալու ասել է, որ ոստիկան է, հարցրել է իրեն թե ինչ է անում, ինքը պատասխանել է, որ գուլպաներն է փոխում: Այդ տղամարդն ասել է, որ կտանի ոստիկանության բաժին, իսկ ինքը պատասխանել է, որ կարիք չկա: Այդ ընթացքում, երբ ոստիկանը քայլել է դեպի մուտքի կողմն իր մոտ վախ է առաջացել, որ ոստիկանությունում կարող է բացահայտվել իր կողմից տաքսու վարորդի դանակահարությունը: Ինքն առանց որևէ խոսք ասելու, իր մոտ գտնվող դանակով, թիկունքից սկսել է հարվածել ոստիկանին: Գետնին ընկած ժամանակ ինքը իր մոտ եղած ձեռնաշղթաները գցել է նրա ձեռքերին` մտածելով, որ նա կարող է զինված լինել: Ստուգել է ոստիկանի գրպանները և վերցրել է նրա ծառայողական վկայականը: Ամբաստանյալ Արեն Չատինյանը Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության դրվագով նշել է, որ ինքը որևէ առնչություն չունի սպանության հետ: Իսկ ինչ վերաբերվում է Սիմակ Մարտիրոսյանի բջջային հեռախոսին 2008 թվականի ապրիլի 29-ի առավոտյան ժամը 1156-ին իր մոտ գտնվելուն, ամբաստանյալը նշել է, որ բջջային հեռախոսը և մեկ հատ դանակը ինքը գտել է 2008 թվականի ապրիլի 29-ի առավոտյան Կոմիտաս-Վրացական փողոցների խաչմերուկի կանգառից:Ամբաստանյալ Ա.Չատինյանի խոստովանական ցուցմունքները Արթուր Պետրոսյանին և Երվանդ Քերոբյանին դանակահարելու դրվագներով ապացուցված են նաև գործի այլ հանգամանքներով: Բացի այդ Չատինյանի կողմից կատարած հանցագործության փաստը հիմնավորվել է նաև գործով տուժողներ Արթուր Պետրոսյանի, Երվանդ Քերոբյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, դեպքի վայրի զննության, քննչական փորձարարության, <Արմենիա> բժշկական կենտրոնի ընդունարանի կրիմինալ մատյանի զննության արձանագրություններով, <Վիվասել> ՓԲԸ-ից ստացված հարցման պատասխանով, ամբաստանյալի անձնական խուզարկության, նրա մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրություններով, անձի ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 588 եզրակացությամբ, համաձայն որի Ա.Պետրոսյանին պատճառվել է կրծքավանդակի ծակած-կտրած չթափանցող վերքեր և աջ ծնկահոդի առաջա-ներսային մակերեսի ծակած-կտրած վերքեր, որոնք Ա.Պետրոսյանի առողջությանը պատճառել են միջին ծանրության վնաս: Եզրակացությունում նշվել է նաև, որ Ա.Պետրոսյանի աջ նախաբազուկ դաստակային հոդի թիկնային մակերեսին առաջացված քերծվածքները հնարավոր է, որ առաջացած լինեն ձեռքերը ձեռնաշղթաներ կապելու հետևանքով:, Դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 561 եզրակացությամբ, դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 1182 եզրակացությամբ, առարկանները ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ: ՀՀ Ոստիկանության աշխատակից Երվանդ Քերոբյանի ծառայողական գործունեության հետ կապված, այլ հանցանքը թաքցնելու նպատակով, կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով սպանության փորձ կատարելու և Ե.Քերոբյանի զենքը հափշտակելու փորձ կատարելու, ինչպես նաև փաստաթուղթ հանդիսացող ծառայողական վկայականը հափշտակելու դրվագով Ա.Չատինյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել նաև քրեական գործով տուժող Եր.Քերոբյանին սպանության փորձ կատարելու դեպքի վայրի զննության, <Գրիգոր Լուսավորիչ> ԲԿ-ից Քերոբյանի հագին եղած ոստիկանական համազգեստի և դանակի շեղբի առգրավման արձանագրություններով: Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 633 եզրակացությամբ, համաձայն որի Եր.Քերոբյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` գանգուղեղային տրավմայի` գլխուղեղի թեթև աստիճանի սալջարդի, քթոսկրի կոտրվածքի, ձախ ակնակապճի արյունահավաքի, քթոսկրի կոտրվածքի, դեմքի շրջանի քերծվածքների կրծքավանդակի աջ կեսի թվով 2 և կրրծքավանդակի ձախ կեսի ծակած-կտրած թափանցող վերքերի, ձախ թոքի 4-րդ կողի, աորտայի վնասումով, երկկողմանի հեմոպնևմոթորաքասի ձևով պատճառվել են բութ առարկաների ազդեցությամբ, իսկ կրծքավանդակի աջ և ձախ կեսերի ծակած-կտրած թափանցող վերքերը` ծակող-կտրող գործիքով, այդ թվում նաև դանակով, ինչի հետևանքով Եր.Քերոբյանի առաղջությանը պատճառվել է առողջության ծանր վնաս, կյանքին վտանգ սպառնացող: Արեն Չատինյանին Ստեփանավանի ոստիկանության բաժին բերման ենթարկելու ժամանակ, անձնական խուզարկության արձանագրությամբ վերջինիս անձնական խուզարկության ընթացքում հայտնաբերվել է Ե.Քերոբյանից հափշտակված ծառայողական վկայականի 1/2 մասը: Քրեական գործով տուժող Երվանդ Քերոբյանին անձանց ճանաչման ներկայացնելու Արեն Չատինյանի և Երվանդ Քերոբյանի առերես հարցաքննության արձանագրություններով, ամբաստանյալի մասնակցությամբ քննչական փորձարարության արձանագրությամբ, որի ընթացքում նա մատնացույց է արել Երվանդ Քերոբյանին դանակահարելու վայրը, հետո նշել է, թե որ ճանապարհով է դիմել փախուստի: Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 755 եզրակացությամբ, այն մասին, որ Երվանդ Քերոբյանի հագուստների մակերեսների վնասվածքները կարող էին առաջանալ ինչպես դանակի շեղբի, այնպես էլ նմանատիպ շեղբ ունեցող այլ առարկայի ներթափանցումների արդյունքում: Նախկինում սպանության փորձ կատարելուց հետո, կրկին անգամ ապօրինի կրած սառը զենք հանդիսացող դանակով շահադիտական դրդումներով ավազակությամբ զուգորդված Սիմակ Մարտիրոսյանին սպանելու, վերջինիս բջջային հեռախոսը և փաստաթղթերը հափշտակելու, առանց հափշտակելու նպատակի կյանքի և առողջության համար բռնության գործադրելով Ս.Մարտիրոսյանի ավտոմեքենան փախցնելու դրվագով Ա.Չատինյանի հանցանքը հիմնավորվել է գործով վկաներ Վահրամ Չատինյանի, Ավագ Մկրտչյանի, Արմեն Չատինյանի, Վալտեր Մեջլումյանի ցուցմունքներով: Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով, բողոքաբերի պատճառաբանությանն այն մասին, որ որպես ապացույց չպետք է օգտագործվեն Վահրամ Չատինյանի 13.01.2009թ. տված ցուցմունքը և 14.01.2009թ. առերես հարցաքննության ցուցմունքը, քանզի վկան երկու օր պահվել է ոստիկանությունում,հարկ է համարում արձանագրել, որ ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից քնության է առնվել վերջինիս միջնորդությունը և այն իրավացիորեն բավարարվել է մասնակիորեն: Քանի որ Վահրամ Չատինյանի 13.01.2009թ. տված ցուցմունքում պահպանվել են ՀՀ քրեադատավարական նորմերը, հարցաքննության արձանագրությունում նշված է, հարցաքննությունը սկսման և ավարտի ժամը, իսկ Վահրամ Չատինյանի և Արեն Չատինյանի առերես հարցաքննության արձանագրությունը դիտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2051 հոդվածի պահանջների խախտմամբ ձեռք բերված` հանվել է ապացույցների շարքից: Դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության համաձայն Սիմակ Մարտիրոսյանի դիակի վրա հայտնաբերվել են նաև <արյունազեղումներ ձախ դաստակի թիկնային և ձախ նախաբազկի հետին մակերեսներին: Քերծվածքներ… ձախ բազկի Մ/3-ի առաջաներսային մակերեսին, ձախ դաստակի թիկնային մակերեսին, ձախ արմնկափոսում, ձախ նախաբազուկ դաստակային հոդի կողմնային մակերեսին…, որոնք նույնպես պատճառվել են կենդանության օրոք, բութ, կոշտ առարկաներով, սովորաբար կենդանի անձանց մոտ առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում>: Դատական նիստում նշված եզրակացության շուրջ հարցաքննված փորձագետ Ա.Դալլաքյանը հայտնել է, որ նշված վնասվածքները կարող էին առաջանալ նաև ձեռքին ձեռնաշղթա հագցնելու հետևանքով: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալի կողմից կատարված հանցավոր արարքների համադրումը ցույց է տալիս, որ այդպիսիք կատարվել են նույն եղանակով: Այս անուղղակի ապացույցը նույնպես հիմնավորում է Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության դրվագով Արեն Չատինյանին առաջադրված մեղադրանքը, բացի այդ Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության դեպքի վայրի և վերջինիս մեքենայի հայտնաբերման վայրի զննության արձանագրություններով,ինչպես նաև <Արմենթել> ՓԲԸ-ից ստացված հարցման պատասխանով այն մասին, որ սպանված Սիմակ Մարտիրոսյանից հափշտակված 35482103155560 գործարանային համարով <Նոկիա 6233> մոդելի բջջային հեռախոսում 2008թ. ապրիլի 29-ի ժամը 1156-ին տեղադրվել է ամբաստանյալի /091/68-60-76 հեռախոաքարտը: Այս հանգամանքի մասին նախաքննության փուլում Արեն Չատինյանի տված ցուցմունքը: Ընդհանուր իրավասության դատարանն իրավացիորեն արձանագրել է նաև, որ Արեն Չատինյանին Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության դրվագով մեղադրանք է առաջադրվել 04 մարտի 2009 թվականին: Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանությունը կատարվել է 2008 թվականի ապրիլի 28-ի գիշերը ժամը 0300-ի սահմաններում: Արեն Չատինյանը 2008 թվականի սեպտեմբերի 16-ին ընդունելով, որ իբր Սիմակ Մարտիրոսյանի հեռախոսը գտել է 2008 թվականի ապրիլի 29-ին առավոտյան, ուղղակիորեն ապացուցում է, որ ինքը տեղյակ է եղել Սիմակ Մարտիրոսյանի սպանության կոնկրետ օրվա և ժամի մասին: Վերը նշված հանգամանքները գնահատելով ամբողջության մեջ, դատարանը հանգել է ճիշտ հետևության, որ ամբաստանյալ Արեն Չատինյանի ցուցմունքը այն մասին, որ նա չի սպանել Սիմակ Մարտիրոսյանին հավատ չի ներշնչում: Ընդհակառակը վերը նշված ապացույցներն ամբողջության մեջ ապացուցում են, որ 2008 թվականի ապրիլի 28-ին ժամը 0300-ի սահմաններում Ս.Մարտիրոսյանին սպանել է Արեն Չատինյանը: Դատահոգեբուժական ստացիոնար փորձաքննության թիվ 76 եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձագիտական հանձնաժողովը եզրակացրել է, որ Արեն Չատինյանը հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապում և չի տառապել: Ինչպես իրավախախտում կատարելիս, այնպես էլ ներկայումս նա կարող էր և կարող է գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունը և ղեկավարել դրանք, ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Արեն Չատինյանին հանձնաժողովը ճանաչել է մեղսունակ: Դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 884 եզրակացությամբ, համաձայն որի սպանված Ս.Մարտիրոսյանի հագուստների և կոշիկի վրա առկա վնասվածքները կարող էին պատճառվել ինչպես միևնույն, այնպես նմանատիպ շեղբերով մեկից ավելի առարկանների ներթափանցումների արդյունքում: Սիմակ Մարտիրոսյանի կարճաթև շապիկի, անդրավարտիքի վրա առկա վնասվածքները առաջացել են ծակող-կտրող մեկ սայրի շեղբ ունեցող առարկայի /ների/ հնարավոր է նաև դանակի, ներթափանցումների արդյունքում: Ամբաստանյալի անձնական խուզարկությամբ հայտանաբերված, սառը զենք ճանաչված դանակով և Ս.Մարտիրոսյանի հագին դեպքի օրը եղած հագուստով նշանակված դատահետքաբանական փորձաքննության թիվ 2065 եզրակացությամբ, համաձայն որի Ս.Մարտիրոսյանի հագուստների և կոշիկի վրա առկա վնասվածքները կարող էին առաջանալ ինչպես ներկայացված դանակի շեղբի, այնպես էլ նմանատիպ չափային և կառուցվածքային հատկանիշներ ունեցող մեկ այլ դանակի շեղբի ներթափանցումների արդյունքում: Ամբաստանյալ Ա.Չատինյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է նաև. Ա.Չատինյանի մոտից հայտնաբերված դանակի քրեագիտական փորձաքննության թիվ 940 եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձաքննության ներկայացված դանակը գործարանային արտադրության ընդհանուր նշանակության որսորդական դանակ է և հանդիսանում է քաղաքացիական շեղբավոր սառը զենք, ամբաստանյալին պատկանող 07752-16-58 հեռախոսահամարի վերծանման ցուցակով, ըստ որի վերջինս 2008թ ապրիլի 28-ին ժամը 2142-ին նշված հեռախոսահամարով ելքային զանգ է կատարել Վահրամ Չատինյանին պատկանող 07758-80-44 հեռախոսահամարին, իսկ ապրիլի 29-ին ժամը 0659-ին Ա.Չատինյանը իր նույն համարով զանգահարել է Ագարակ գյուղ` 0256 94-10 հեռախոսահամարին: Երկու անգամ էլ ելքային զանգերը սպասարկել է Երևան քաղաքի Անդրանիկի 48 հասցեում տեղադրված 28305100210335 համարի ալեհավաքը, այսինքն` Ա.Չատինյանը 2008թ ապրիլի 28-ին և 29-ին գտնվել է Երևան քաղաքում: Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով բողոքաբերի պատճառաբանությանն այն մասին, որ ոստիկանի մոտից հափշտակված և հայտնաբերված վկայականի 1/2 մասը չպետք է օգտագործել որպես ապացույց, քանի որ այն ուժի մեջ է եղել մինչև 17.06.2006 թիվը, անհիմն է համարում, քանի որ ամբաստանյալ Արեն Չատինյանն այն հափշտակելիս չէր իմացել և չէր էլ կարող իմանալ մինչև երբ է այն ուժի մեջ, իսկ այդ ապացույցը հիմնավորում է նաև Արեն Չատինյանի առնչությունը Երվանդ Քերոբյանի դրվագով առաջադրված մեղադրանքին: Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով բողոքաբերի կողմից մատնանշված ոստիկանի գործողությունների օրինաչափությանը հարկ է համարում արձանագրել, որ ՀՀ ոստիկանության մասին օրենքի 2-րդ հոդվածի համաձայն ոuտիկանության խնդիրներն են oրենքին համապատաuխան ապահովել` մարդու անվտանգությունը` uույն oրենքով նախատեuված դեպքերում, հանցագործությունների ու վարչական իրավախախտումների նախականխումը, կանխումը և խափանումը, հանցագործությունների հայտնաբերումը և բացահայտումը, քրեական գործով նախնական քննությունը, հաuարակական կարգի պահպանությունը և հաuարակական անվտանգությունը, uեփականության բոլոր ձևերի հավաuար պաշտպանությունը,uույն oրենքով նախատեuված uահմաններում ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց իրենց իրավունքներն ու oրինական շահերը պաշտպանելիu oգնություն ցույց տալը: Նույն օրենքի 10-րդ հոդվածի համաձայն ոuտիկանությունը oրենքով uահմանված կարգով և դեպքերում պարտավոր է` 1) պաշտպանել մարդու կյանքը, առողջությունը, պատիվը, արժանապատվությունը, իրավունքները, ազատություններն ու oրինական շահերը հանցավոր և այլ ոտնձգություններից, իսկ նույն օրենքի 12-րդ հոդվածը սահմանում է, որ uտիկանությունը պարտավոր է ապահովել հաuարակական կարգի պահպանությունը փողոցներում, հրապարակներում, զբոuայգիներում և երկաթուղային կայարաններում, oդանավակայաններում, ընտրական տեղամաuերում, այլ հաuարակական վայրերում, դատական նիuտերի ընթացքում (դատարանների միջնորդությամբ), հետևաբար ոստիկանը` տուժող Երվանդ Քերոբյանը, գործել է իր իրավունքների և պարտականությունների շրջանակներում: Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում բողոքաբերի պատճառաբանությունն այն մասին, որ սույն գործով խախտվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 90-րդ հոդվածի պահանջը, գործը քննող դատավորը քննության է առել նախաքննության մարմնի կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու մասին միջնորդությունը և Արեն Չատինյանի նկատմամբ խափանման միջոց է կիրառել կալանք, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 90-րդ հոդվածը ինքնաբացարկ հայտնելու նման հիմք չի նախատեսում: ՀՀ վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով բողոքում նշված քրեական գործը լրացուցիչ նախաքննության ուղարկելու պահանջին, արձանագրում է., որ դա ևս անհիմն է, քանի որ ՀՀ Սահմանադրական դատարանի 2007 թվականի հուլիսի 24-ի որոշման առկայությունը բացառում է քրեական գործը լրացուցիչ նախաքննության ուղարկելու հնարավորությունը: Տվյալ դեպքում վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արեն Լեռնիկի Չատինյանին մեղսագրվող արարքները հիմնավորված են, հետևաբար, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայանքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009թ. հուլիսի 30-ի դատական ակտը բեկանելու հիմքեր չկան: ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը` ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Սահմանադրության 92-րդ հոդվածով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 390-րդ, 393-394-րդ , 402-րդ հոդվածներով, Ո Ր Ո Շ Ե Ց Արեն Լեռնիկի Չատինյանի նկատմամբ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով,, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի, 2009թ. հուլիսի 30-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ամբաստանյալի և պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը մերժել: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ ստորագրություններ Իսկականի հետ ճիշտ է : ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՌԵՀԱՆՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 24-11-2009 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 29-12-2009 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 5 հատոր, 1-ինը` 387 թերթ, 2-րդը` 400 թերթ, 3-րդը` 301 թերթ, 4-րդը` 346 թերթ, 5-րդը` 247 թերթ |
| Գործին կից նյութեր | ամբ. վիճ. քարտը, տուժող Ե. Քերոբյանի ծառայողական վկայականի 1/2 հատվածը |
| Այլ նշումներ | չկա |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 29-12-2009 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 5 հատոր, 1-ինը` 387 թերթ, 2-րդը` 400 թերթ, 3-րդը` 301 թերթ, 4-րդը` 346 թերթ, 5-րդը` 247 թերթ |
| Գործին կից նյութերը | ամբ. վիճ. քարտը, տուժող Ե. Քերոբյանի ծառայողական վկայականի 1/2 հատվածը |
| Ուր | Վճռաբեկ |
| Գրության համարը | Ե-14081/09 |
| Այլ նշումներ | չկա |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 23-03-2010 |
|---|
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0021/01/09
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 25-12-2009 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Ամբաստանյալի պաշտպան |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Վարդան |
| Ազգանուն | Սաֆարյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Լրացուցիչ ինֆորմացիա | Ամբաստանյալ՝ Արեն Լեռնիկի Չատինյան |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է վճռաբեկ դատարան
| Գործի առաքման ամսաթիվը | 29-12-2009 |
|---|---|
| Գրության համարը | ե-14081/09 |
| Գործի ստացման ամսաթիվը | 30-12-2009 |
| Քրեական գործի հատորներ /փաստաթղթեր/ | 5 հատոր, 1 վիճ. քարտ, 1 անձնագիր, տուժող Ե.Քերոբյանի ծառայողական վկայականի 1/2 -րդ հատվածը |
| Գործի համարը | ԵԱՔԴ/0021/01/09 |
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
| Պատասխանատվության ենթարկվածների թիվը | 1 |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 30-12-2009 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Պողոսյան |
Բողոքը վերադարձվել է որոշումով
| Ամսաթիվ | 29-01-2010 |
|---|---|
| Որոշման բովանդակությունը | ԵԱՔԴ/0021/01/09 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔԸ ՎԵՐԱԴԱՐՁՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 29 հունվարի 2010 թվական ք.Երևան ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը /այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան/, նախագահությամբ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ Հ.ՂՈՒԿԱՍՅԱՆԻ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ քննարկելով Արեն Լեռնիկի Չատինյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2009 թվականի նոյեմբերի 24-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Ա.Չատինյանի և նրա պաշտպան Վ.Սաֆարյանի բերած վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Գործի դատավարական նախապատմությունը 2008 թվականի ապրիլի 4-ին հարուցվել է թիվ 16108108 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով։ 2008 թվականի ապրիլի 14-ին հարուցվել է թիվ 14109608 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով։ 2008 թվականի ապրիլի 30-ին հարուցվել է թիվ 14111408 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով։ Նախաքննության մարմնի 2008 թվականի մայիսի 13-ի որոշմամբ թիվ 16108108 քրեական գործը միացվել է թիվ 14109608 քրեական գործին։ 2009 թվականի հունվարի 16-ին թիվ 14109608 քրեական գործը միացվել է թիվ 14111408 քրեական գործին։ 2009 թվականի մարտի 4-ին Ա.Չատինյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ, 15-րդ կետերով, 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 3-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ, 5-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2009 թվականի հուլիսի 30-ի դատավճռով Ա.Չատինյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով, 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ, 15-րդ կետերով, 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, 235 հոդվածի 4-րդ մասով, 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով, 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ, 11-րդ կետերով` ազատազրկման 8 տարի ժամկետով, 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ, 15-րդ կետերով` ցմահ ազատազրկման, 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով` ազատազրկման 2 տարի ժամկետով, 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով` ազատազրկման 4 տարի ժամկետով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով` ազատազրկման 7 տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, 183-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով` ազատազրկման 5 տարի ժամկետով, 235 հոդվածի 4-րդ մասով` ազատազրկման 1 տարի ժամկետով, 34-238-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով` ազատազրկման 8 տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման 1 տարի ժամկետով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կարգով, նշանակված պատիժները ցմահ ազատազրկման մեջ կլանելու միջոցով Ա.Չատինյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ցմահ ազատազրկում` առանց գույքի բռնագրավման։ Ամբաստանյալի և նրա պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործը` ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը 2009 թվականի նոյեմբերի 24-ին որոշում է կայացրել բողոքը մերժելու, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2009 թվականի հուլիսի 30-ի դատավճիռը` օրինական ուժի մեջ թողնելու մասին։ Գործի փաստական հանգամանքները Ա.Չատինյանը դատապարտվել է հետևյալ արարքների համար. Ա.Չատինյանը 2008 թվականի ապրիլի 4-ին` ժամը 24-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Կիևյան փողոցում կանգնեցրել է Արթուր Պետրոսյանի կողմից վարվող «Օպել-Աստրա» մակնիշի տաքսի ավտոմեքենան և մարմնավաճառ կանանց փնտրելու նպատակով պատվիրել իրեն շրջել քաղաքում։ Երևանի տարբեր վայրերում երկար շրջելուց և մարմնավաճառուհիներ չգտնելուց հետո` Ա.Չատինյանը պատվիրել է իրեն տանել Անդրանիկի փողոցի 71 շենք։ Ժամը 2-ի սահմաններում, հասնելով նշված վայր, վարորդը` Ա.Պետրոսյանը, պահանջել է տաքսու ուղեվարձը, որը կազմել է 6500 ՀՀ դրամ։ Ա.Չատինյանը, գումար չունենալով, շահադիտական դրդումներով, երթևեկության գումարը չվճարելու համար, ավտոմեքենայի սրահի մեջ, իր մոտ եղած դանակով մարմնական վնասվածքներ հասցնելու նպատակով 3 անգամ դիտավորությամբ հարվածել է Ա.Պետրոսյանին, որի հետևանքով վերջինս ստացել է կրծքավանդակի ծակած-կտրած չթափանցող վերքեր և աջ ծնկահոդի առաջաներսային մակերեսի ծակած-կտրած վերքեր, որոնք Ա.Պետրոսյանի առողջությանը պատճառել են միջին ծանրության վնաս։ Ա.Պետրոսյանի ոտքին հարվածելու ժամանակ, երբ վերջինս ձեռքերով բռնել է վնասված ոտքը, Ա.Չատինյանն իր մոտ եղած ձեռնաշղթաները գցել է Ա.Պետրոսյանի ձեռքերին և ազատությունից ապօրինի զրկելով մարմնական վնասվածք ստացած Ա.Պետրոսյանին մի քանի ժամ պահել ավտոմեքենայի մեջ` չթույլատրելով մեքենայից իջնել։ Լուսադեմին Ա.Պետրոսյանը, օգտվելով Ա.Չատինյանի ննջելու հանգամանքից իջել է մեքենայից, սակայն Ա.Չատինյանը, դռան բացվելու ձայնից արթնանալով, հետապնդել է Ա.Պետրոսյանին, փորձել նրան նորից տանել դեպի ավտոմեքենան, սակայն Ա.Պետրոսյանը հրաժարվել է։ Այդ ժամանակ Ա.Չատինյանը, կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, դանակի սպառնալիքով հափշտակել է Ա.Պետրոսյանի «Նոկիա 2600» մոդելի 15.000 ՀՀ դրամ արժողության բջջային հեռախոսը և դիմել փախուստի։ Բացի այդ, Ա.Չատինյանը 2008 թվականի ապրիլի 14-ին` ժամը 14։30-ի սահմաններում, միզելու նպատակով գնացել է Երևանի Լամբադա կամրջի հարևանությամբ գտնվող նախկին չորացած լճի պոմպակայանի շինության տարածք։ Քիչ անց նույն նպատակով այդտեղ է գնացել նաև ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնին կից պահպանության բաժնի ոստիկան Երվանդ Քերոբյանը` ոստիկանի համազգեստով։ Տեսնելով անծանոթ Ա.Չատինյանին` Ե.Քերոբյանը հետաքրքրվել է, թե նա ով է և ինչ է անում այդ տարածքում։ Ա.Չատինյանը պատասխանել է, որ կիրովականցի է և այդտեղ է իջել կոշիկները փոխելու նպատակով։ Նրա պահվածքը ոստիկանության աշխատակցին կասկածելի է թվացել, ուստի նրա ինքնությունը պարզելու նպատակով վերցրել է Ա.Չատինյանի անձնագիրը և կիսաքանդ շինությունից ցանկացել դուրս գալ։ Ա.Չատինյանը, մտածելով, որ ոստիկանության աշխատակիցը իրեն կտանի ոստիկանության բաժին և կբացահայտվի իր կողմից 10 օր առաջ կատարած տաքսու վարորդի դանակահարության դեպքը, արդեն իսկ իր կատարած հանցանքը թաքցնելու, այդ արարքի համար քրեական պատասխանատվության ենթարկվելու հնարավորությունը բացառելու նպատակով, Ե.Քերոբյանին կյանքից զրկելու դիտավորությամբ, իր մոտ եղած դանակով թիկունքից 3 անգամ հարվածել է իր ծառայողական գործունեությունն իրականացնող ոստիկանի կրծքավանդակին` պատճառելով կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս, ոտքերով հարվածել է նրա գլխին և պատճառել գլխի գանգուղեղային վնասվածքներ, քթոսկրի կոտրվածքներ։ Դանակահարությունից անմիջապես հետո Ա.Չատինյանն իր մոտ եղած ձեռնաշղթաները հագցրել է ուշագնաց վիճակում գտնվող Ե.Քերոբյանի ձեռքերին և փորձել է հափշտակել Ե.Քերոբյանի ծառայողական զենքը, սակայն զենք չգտնելով` հափշտակել է ոստիկանի ծառայողական վկայականը, հանել ձեռնաշղթաները և նրան թողնելով ուշագնաց վիճակում` դեպքի վայրից դիմել փախուստի, սակայն հանցագործությունն ավարտին չի հասցրել իր կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ պատահական քաղաքացու ահազանգով Ե.Քերոբյանին շտապօգնության աշխատակիցները տեղափոխել են «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ» բժշկական կենտրոն։ Բացի այդ, Ա.Չատինյանը, շարունակելով իր հանցավոր գործունեությունը, ավազակություն և սպանություն կատարելու դիտավորությամբ, 2008 թվականի ապրիլի 28-ի գիշերը` ժամը 3-ի սահմաններում, որպես ուղևոր գտնվելով Սիմակ Մարտիրոսյանի կողմից որպես տաքսի վարած ՎԱԶ 2106 մակնիշի ավտոմեքենայի մեջ, մեքենան վարել է տվել Երևան քաղաքի Վ.Փափազյան 2-րդ նրբանցքից դեպի Հրազդանի կիրճ տանող ճանապարհով։ Ճանապարհին` առաջին շրջադարձից դեպի Հրազդանի կիրճ տանող ճանապարհից 250 մետր անցնելով, կանգնեցրել է ավտոմեքենան և իր մոտ գտնվող ապօրինի կերպով ձեռք բերված շեղբավոր սառը զենք հանդիսացող գործարանային արտադրության ընդհանուր նշանակության որսորդական դանակով, կյանքից զրկելու դիտավորությամբ, բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել Ս.Մարտիրոսյանի մարմնի տարբեր մասերին` պատճառելով կրծքավանդակի ձախ կեսի թափանցող, աջ աճուկային շրջանի չթափանցող, ձախ բազկի, աջ ազդրի վերին երրորդականի, ձախ ազդրի ստորին երրորդականի հետին մակերեսի ծակած-կտրած վնասվածքներ, որոնք էլ ուղեկցվել են արտաքին և ներքին արյունահոսությունով, որի հետևանքով Ս.Մարտիրոսյանի մոտ առաջացել է արյան սուր կորուստ, ինչից էլ վեջինս մահացել է։ Դրանից հետո Ա.Չատինյանը հանել է Ս.Մարտիրոսյանի դին մեքենայից, գցել ճանապարհի աջակողմյան խոտածածկ տարածքում, նստել մեքենան, ապօրինաբար, առանց հափշտակելու նպատակի, փախցնելով այն հասցրել է Երևան քաղաքի Կուրղինյան փողոց և թողնելով Կուրղինյան 1-ին և 3-րդ շենքերի հետնամասում, մեքենայի միջից հափշտակել է Ս.Մարտիրոսյանի «Նոկիա 6233» մոդելի բջջային հեռախոսը, վարորդական իրավունքի վկայականը և մեքենայի տեխնիկական անձնագիրը։ Բողոքի հիմնավորումները և Վճռաբեկ դատարանի պատճառաբանությունները Բողոքի հեղինակները խնդրել են մասնակիորեն բեկանել և փոփոխել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2009 թվականի նոյեմբերի 24-ի որոշումը, առաջին դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածով գործի վարույթը կարճել, երկրորդ դրվագով` Ա.Չատինյանի մեղադրանքը վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածով, իսկ երրորդ դրվագով` գործն ուղարկել ստորադաս դատարան` նոր քննության։ Բողոք բերած անձինք փաստարկել են, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 3-րդ կետերով սահմանված հիմքերը, այն է` բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ, 15-րդ կետերի և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ, 17-րդ, 18-րդ, 65-րդ, 105-րդ հոդվածների) միատեսակ կիրառության համար և վերաքննիչ դատարանի կողմից թույլ է տրված առերևույթ դատական սխալ, որն առաջացրել է ծանր հետևանքներ։ Մասնավորապես բողոքի հեղինակները նշել են, որ ինչպես նախաքննության մարմինը, այնպես էլ դատարանները բազմակողմանի և լրիվ քննություն չեն կատարել, ինչի արդյունքում Ա.Չատինյանի արարքներն առաջին և երկրորդ դրավագներով որակվել են սխալ։ Բողոքաբերները նշել են նաև, որ Ա.Չատինյանը որևէ առնչություն չունի Ս.Մարտիրոսյանի սպանության հետ, իսկ դատարանների հետևությունները նրան նշված առանձնապես ծանր հանցագործության մեջ մեղավոր ճանաչելու վերաբերյալ հիմնված են ենթադրությունների վրա։ Նշվածի կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ստորադաս դատարանները, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման ենթարկելով գործով ձեռք բերված ապացույցները (ամբաստանյալ Ա.Չատինյանի, տուժողներ Ա.Պետրոսյանի, Ե.Քերոբյանի, վկաներ Վահրամ Չատինյանի, Ավագ Մկրտչյանի, Արմեն Սաքանյանի, Արմեն Չատինյանի, Աշոտ Դալաքյանի, Վալտեր Մեջլումյանի ցուցմունքներ, դատաբժշկական թիվ 588, 633, 432, դատահետքաբանական թիվ 1182, 755, 884, դատաապրանքագիտական, դանակի քրեագիտական փորձաքննությունների եզրակացություններ, Ա.Չատինյանի հեռախոսահամարի վերծանման ցուցակ, «Վիվասել» և «Արմենտել» ՓԲԸ-ից ստացված հարցումների պատասխաններ, անձնական խուզարկության մասին արձանագրություններ և մի շարք այլ ապացույցներ), դրանք իրենց համակցության մեջ գնահատելով` հանգել են հիմնավոր հետևության, որ Ա.Չատինյանի մեղավորությունը մեղսագրվող հանցագործությունների կատարման մեջ հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված ու հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։ Այդ առումով ստորադաս դատարանների դատական ակտերը օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված են, նյութական կամ դատավարական իրավունքի խախտումներ թույլ չեն տրվել, իսկ բողոքաբերների` Ա.Չատինյանի կատարած արարքներին սխալ քրեաիրավական գնահատական տալու և սպանության հետ առնչություն չունենալու վերաբերյալ փաստարկներն իրենց հաստատումը քրեական գործի նյութերում չեն գտնում։ Բողոքի հեղինակները նշել են, որ նախաքննության մարմինը և դատարանները չեն պարզել, թե ոստիկանության պահպանության բաժնի աշխատակիցը պահակային հերթափոխից դուրս համարվում է ծառայության մեջ, թե` ոչ։ Ըստ բողոքաբերների` ոստիկանության աշխատակից Ե.Քերոբյանը կամրջի տակ չէր կարող ծառայողական գործունեություն իրականացնել։ Վերոգրյալի կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը, անդրադառնալով վերաքննիչ բողոքի նույնանման փաստարկներին, շարադրել է անհրաժեշտ հիմնավորումներ առ այն, որ դեպքի ժամանակ ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնին կից պահպանության բաժնի ոստիկան Ե.Քերոբյանը գործել է «Ոստիկանության մասին» ՀՀ օրենքի 2-րդ, 10-րդ և 12-րդ հոդվածներով սահմանված իր իրավունքների և պարտականությունների շրջանակներում։ Բողոք բերած անձինք փաստարկել են նաև, որ սպանություն կատարելու մեջ ամբաստանյալ Ա.Չատինյանի մեղքը հաստատող ապացույցների շարքում նախաքննության մարմնի կողմից դրվել է վկա Վ.Չատինյանի լրացուցիչ հարցաքննության և Ա.Չատինյանի ու Վ.Չատինյանի առերես հարցաքննության արձանագրությունները, որոնք ձեռք են բերվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի պահանջների խախտմամբ` վկա Վ.Չատինյանի նկատմամբ կիրառված սպառնալիքների, խաբեության և այլ անօրինական գործողությունների հետևանքով։ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով առաջին ատյանի դատարանը նշված առերես հարցաքննության արձանագրությունը ճանաչել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2051-րդ հոդվածի պահանջների խախտմամբ կազմված (արձանագրության մեջ չի նշվել հարցաքննության սկիզբն ու ավարտը) և հանել ապացույցների շարքից։ Ինչ վերաբերում է սպանություն կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը հաստատող` վկա Վ.Չատինյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները սպառնալիքների, խաբեության և այլ անօրինական գործողությունների արդյունքում ձեռք բերված լինելու վերաբերյալ փաստարկին, ապա Վճռաբեկ դատարանն այն համարում է անհիմն, քանի որ Վ.Չատինյանը նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները պնդել է նաև առաջին ատյանի դատարանում` նշելով, որ իր նկատմամբ որևէ ճնշում չի գործադրվել և նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել կամավոր։ Ելնելով վերոգրյալից` Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ վճռաբեկ բողոքում հիմնավորված չէ վերաքննիչ դատարանի կողմից ծանր հետևանքներ առաջացրած առերևույթ դատական սխալ թույլ տալու հանգամանքը, ինչպես նաև հիմքեր չկան եզրահանգելու, որ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի միատեսակ կիրառության համար։ Հետևաբար ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 3-րդ կետերով սահմանված հիմքերը սույն գործով առկա չեն։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վերադարձվում է, եթե այն չի համապատասխանում նույն օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներին, ուստի ներկայացված բողոքը ենթակա է վերադարձման։ Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները և ղեկավարվելով ՀՀ Սահմանադրության 92-րդ հոդվածով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Արեն Լեռնիկի Չատինյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2009 թվականի նոյեմբերի 24-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Ա.Չատինյանի և նրա պաշտպան Վ.Սաֆարյանի բերած վճռաբեկ բողոքը վերադարձնել։ Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման։ Նախագահող՝ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Դատավորներ` Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Հ.ՂՈՒԿԱՍՅԱՆ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ |
Որոշումը ուղարկվել է կողմերին
| Ամսաթիվ | 01-02-2010 |
|---|
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 04-03-2010 |
|---|---|
| Դատարան | Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն |
| Այլ նշումներ | 5 հատոր՝ 387,400,301,346,280 թերթ, 1 վիճ. քարտ, 1 անձնագիր, տուժող Ե.Քերոբյանի ծառայողական վկայականի 1/2 -րդ հատվածը |
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0021/01/09
Էրեբունի և Նուբարաշեն
Գործը ստացվել է քր.օր. փոփոխ. եվ լրաց. համապ. համար
| Ամսաթիվ | 05-12-2011 |
|---|
ՀՀ քրեական օրենսգրքի փոփոխություններին և լրացումներին համապատասխանեցում
| Ամսաթիվ | 05-12-2011 |
|---|---|
| Ամբաստանյալ/Դատապարտյալ | |
| Անուն | Արեն |
| Ազգանուն | Չիտինյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
Գործը հանձնվել է դատավորին
| Ամսաթիվ | 05-12-2011 |
|---|---|
| Հանձնվել է դատավորին | |
| Անուն | Արտուշ |
| Ազգանուն | Գաբրիելյան |
Նշանակվել է դատաքննություն
| Ամսաթիվ | 13-12-2011 |
|---|---|
| Նիստը | Կայացվել է |
Կայացվել է որոշում
| Ամսաթիվ | 13-12-2011 |
|---|---|
| Որոշման բովանդակություն | ԵԱՔԴ/0021/01/09 Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ ԴԱՏԱՎՃԻՌԸ ՎԵՐԱՆԱՅԵԼՈւ ՄԱՍԻՆ 13.12.2011թ. ք.Երևան Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը՝ ՆԱԽԱԳԱՀՈւԹՅԱՄԲ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա. ԳԱԲՐԻԵԼՅԱՆ ՔԱՐՏՈւՂԱՐՈւԹՅԱՄԲ՝ Ք. ԲԱԴԱԼՅԱՆ Մասնակցությամբ` ԴԱՏԱԽԱԶ` Ա. ՄՈւՐԱԴՅԱՆ Դատական նիստում քննության առնելով ՀՀ Գլխավոր դատախազության պատիժների և հարկադրանքի այլ միջոցների կիրառման օրինականության նկատմամբ հսկողություն իրականացնող վարչության միջնորդությունը` ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի դատապարտյալ Արեն Լեռնիկի Չատինյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը վերանայելու մասին. Պ Ա Ր Զ Ե Ց Դատապարտյալ՝ Արեն Լեռնիկի Չատինյանը, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 30.07.2009թ. ԵԱՔԴ/0021/01/09 դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել 104 հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով« 34-104 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 11-րդ կետերով« 113 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով« 133 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով« 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով« 183 հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով« 235 հոդվածի 4-րդ մասով« 34-238 հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և 324 հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել է. ՀՀ քր. օր-ի 104 հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով` ցմահ աատազրկման, ՀՀ քր. օր-ի 34-104 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 11-րդ կետերով` ազատազրկման 8/ութ/ տարի ժամկետով, ՀՀ քր. օր-ի 113 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով` ազատազրկման 2/երկու/ տարի ժամկետով, ՀՀ քր. օր-ի 133 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով` ազատազրկման 4/չորս/ տարի ժամկետով, ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով` ազատազրկման 7/յոթ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քր. օր-ի 183 հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով` ազատազրկման 5/հինգ/ տարի ժամկետով, ՀՀ քր. օր-ի 235 հոդվածի 4-րդ մասով` ազատազրկման 1/մեկ/ տարի ժամկետով, ՀՀ քր. օր-ի 34-238 հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով` ազատազրկման 8/ութ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քր. օր-ի 324 հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման 1/մեկ/ տարի ժամկետով։ ՀՀ քր. օր-ի 66 հոդվածի 4-րդ մասի կանոններով` նշանակված հիմնական պատիժները մասնակիորեն գումարելու սկզբունքով, վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 15/տասնհինգ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։ ՀՀ քր. օր-ի 66 հոդվածի 4-րդ մասի ուժով` նշված 15/տասնհինգ/ տարի ազատազրկումը կլանվել է ցմահ ազատազրկման մեջ և վերջնական պատիժ է նշանակվել ցմահ ազատազրկում։ Պատժի սկիզբը` 06.05.2008թ.։ ՀՀ Գլխավոր դատախազության պատիժների և հարկադրանքի այլ միջոցների կիրառման օրինականության նկատմամբ հսկողություն իրականացնող վարչության դատախազ` Ա. Մուրադյանը միջնորդություն է ներկայացրել դատարան և խնդրել է «ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին» 23.05.2011թ. օրենքի հիման վրա վերանայել ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի դատապարտյալ Արեն Լեռնիկի Չատինյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը։ Դատարանը ուսումնասիրելով գործի նյութերը, քննարկելով միջնորդությունը և լսելով դատախազի կարծիքը, գտնում է, որ միջնորդությունը հիմնավոր է և ենթակա է բավարարման հետևյալ պատճառաբանությամբ. Արեն Լեռնիկի Չատինյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 30.07.2009թ. ԵԱՔԴ/0021/01/09 դատավճռից պարզվեց, որ վերջինս 104 հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով« 34-104 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 11-րդ կետերով« 113 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով« 133 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով« 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով« 183 հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով« 235 հոդվածի 4-րդ մասով« 34-238 հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով և 324 հոդվածի 1-ին մասով, 66 հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ցմահ ազատազրկման այն բանի համար, որ 2008թ. ապրիլի 04-ին, ժամը 0000-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Կիևյան փողոցում կանգնեցրել է Արթուր Քաջիկի Պետրոսյանի կողմից վարվող` Օպել-Աստրա մակնիշի 08 ՍԼ 519 պետհամարանիշի տաքսի ավտոմեքենան և մարմնավաճառ կանանց փնտրելու նպատակով պատվիրել իրեն շրջել քաղաքում։ Արեն Չատինյանը Արթուր Պետրոսյանի ավտոմեքենայով Երևան քաղաքի տարբեր վայրերում երկար շրջելուց և մարմնավաճառուհիներ չգտնելուց հետո պատվիրել է իրեն տանել Անդրանիկի փողոցի 71 շենք։ Ժամը 0200-ի սահմաններում« հասնելով նշված վայր« վարորդը` Ա.Պետրոսյանը« պահանջել է տաքսու ուղեվարձը« որը կազմել է 6.500/վեց հազար հինգ հարյուր/ ՀՀ դրամ։ Ա.Չատինյանը գումար չունենալով« շահադիտական դրդումներով« երթևեկության գումարը չվճարելու համար« ավտոմեքենայի սրահի մեջ նստած ժամանակ իր մոտ եղած դանակով« մարմնական վնասվածքներ հասցնելու նպատակով 3 անգամ դիտավորությամբ հարվածել է Արթուր Պետրոսյանին« որի հետևանքով վերջինս ստացել է կրծքավանդակի ծակած-կտրած չթափանցող վերքեր և աջ ծնկահոդի առաջա-ներսային մակերեսի ծակած կտրած վերքեր« որոնք Ա.Պետրոսյանի առողջությանը պատճառել են միջին ծանրության վնաս։ Ա.Պետրոսյանի ոտքին հարվածելու ժամանակ« երբ վերջինս ձեռքերով բռնել է վնասված ոտքը« Ա.Չատինյանը իր մոտ եղած ձեռնաշղթաները գցել է Ա.Պետրոսյանի ձեռքերին և ազատությունից ապօրինի զրկելով« մարմնական վնասվածք ստացած Ա.Պետրոսյանին մի քանի ժամ պահել ավտոմեքենայի մեջ` չթույլատրելով մեքենայից իջնել։ Լուսադեմին Ա.Պետրոսյանը« օգտվելով Ա.Չատինյանի ննջելու հանգամանքից իջել է մեքենայից և գնացել մոտակա տաքսի ծառայության կողմը« սակայն Ա.Չատինյանը« դռան բացվելու ձայնից արթնանալով« հետապնդել է Ա.Պետրոսյանին« փորձել նրան նորից բերել ավտոմեքենան« բայց Ա.Պետրոսյանը հրաժարվել է վերադառնալ մեքենայի մոտ։ Այդ ժամանակ վերջինիս կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով« դանակի սպառնալիքով նա հափշտակել է Ա.ՊետրոսյանիՙՆոկիա 2600 մոդելի 15.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության բջջային հեռախոսը և դեպքի վայրից դիմել փախուստի։ Բացի այդ« Ա.Չատինյանը 2008թ. ապրիլի 14-ին, ժամը 1430-ի սահմաններում« միզելու նպատակով գնացել է Երևանի լամբադա կամրջի հարևանությամբ գտնվող նախկին չորացած լճի պոմպակայանի շինության տարածք։ Քիչ անց նույն նպատակով այդտեղ է գնացել նաև ոստիկանի համազգեստով ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնին կից պահպանության բաժնի ոստիկան Երվանդ Սպարտակի Քերոբյանը։ Տեսնելով անծանոթ Արեն Չատինյանին« հետաքրքրվել է« թե նա ով է և ինչ է անում այդ տարածքում։ Վերջինս պատասխանել է« որ Կիրովականցի է և այդտեղ է իջել կոշիկները փոխելու նպատակով։ Նրա պահվածքը ոստիկանության աշխատակցին կասկածելի է թվացել« այդ պատճառով վկայականը ներկայացնելով վերջինիս ինքնությունը պարզելու նպատակով« վերցրել է Ա.Չատինյանի անձնագիրը և կիսաքանդ շինությունից ցանկացել դուրս գալ։ Ա.Չատինյանը մտածելով« որ ոստիկանության աշխատակիցը իրեն կտանի ոստիկանության բաժին և կբացահայտվի իր կողմից 10 օր առաջ կատարած տաքսու վարորդի դանակահարության դեպքը« արդեն իսկ իր կատարած հանցանքը թաքցնելու« այդ արարքի համար քրեական պատասխանատվության ենթարկվելու հնարավորությունը բացառելու նպատակով« ոստիկան Երվանդ Քերոբյանին կյանքից զրկելու դիտավորությամբ« իր մոտ եղած դանակով թիկունքից 3 անգամ հարվածել է իր ծառայողական գործունեւոթյունն իրականացնող Ե.Քերոբյանի կրծքավանդակի շրջանին` պատճառել կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս« որն արտահայտվել է կրծքավանդակի աջ կեսի թվով երկու և կրծքավանդակի ձախ կեսի ծակած-կտրած թափանցող վերքեր« ձախ թոքի« 4-րդ կողի« աորտայի վնասումով« ոտքերով հարվածել է նրա գլխին և պատճառել գլխի գանգուղեղային վնասվածքներ« քթոսկրի կոտրվածքներ։ Դանակահարությունից անմիջապես հետո Ա.Չատինյանը իր մոտ եղած ձեռնաշղթաները հագցրել է ուշագնաց վիճակում գտնվող Ե.Քերոբյանի ձեռքերին և փորձել է հափշտակել Երվանդ Քերոբյանի ծառայողական զենքը« սակայն զենք չգտնելով հափշտակել է ոստիկանի ծառայողական վկայականը« հանել ձեռնաշղթաները և նրան թողնելով ուշագնաց վիճակում` դեպքի վայրից դիմել փախուստի« սակայն հանցագործությունը ավարտին չի հասցվել իր կամքից անկախ հանգամանքներով« քանի որ պատահական քաղաքացու ահազանգով Ե.Քերոբյանին շտապօգնության աշխատակիցները տեղափոխել են Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ ԲԿ« որտեղ էլ վիրահատության ընթացքում վերջինի թոքի միջից հեռացրել են 13 սմ երկարությամբ դանակի շեղբը։ Այնուհետև« Արեն Չատինյանը շարունակելով իր հանցավոր գործունեությունը« ավազակություն և սպանություն կատարելու դիտավորությամբ 2008թ. ապրիլի 28-ի գիշերը, ժամը 0300-ի սահմաններում որպես ուղևոր, գտնվելով Լոռու մարզի Աքոր գյուղի բնակիչ` Սիմակ Պավլեի Մարտիրոսյանի կողմից որպես տաքսի վարած ՎԱԶ 2106 մակնիշի 42 ՏԼ 753 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի մեջ« մեքենան վարել է տվել Երևան քաղաքի Վ.Փափազյան 2-րդ նրբանցքից դեպի Հրազդանի կիրճ տանող ճանապարհով։ Ճանապարհին« առաջին շրջադարձից դեպի Հրազդանի կիրճ տանող ճանապարհից 250 մետր անցնելով« կանգնեցնել է տվել մեքենան և իր մոտ եղած ապօրինի կերպով ձեռք բերված շեղբավոր սառը զենք հանդիսացող գործարանային արտադրության ընդհանուր նշանակության որսորդական դանակով« կյանքից զրկելու դիտավորությամբ« բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել Ս.Մարտիրոսյանի մարմնի տարբեր մասերին« պատճառելով կրծքավանդակի ձախ կեսի թափանցող« որը ուղեկցվել է ձախ թոքի վնասումով« աջ աճուկային շրջանի չթափանցող« ձախ բազկի« աջ ազդրի վերին երրորդականի« ձախ ազդրի ստորին երրորդականի հետին մակերեսի ծակած-կտրած վնասվածքներ« որոնք էլ ուղեկցվել են արտաքին և ներքին արյունահոսությունով« որի հետևանքով Ս.Մարտիրոսյանի մոտ առաջացել է արյան սուր կորուստ« ինչից էլ վեջինս մահացել է« որից հետո Ա.Չատինյանը հանել է Ս.Մարտիրոսյանի դին մեքենայից« գցել ճանապարհի աջակողմյա խոտածածկ տարածքում« նստել մեքենան« ապօրինաբար« առանց հափշտակելու նպատակի« փախցնելով այն հասցրել է Երևան քաղաքի Կուրղինյան փողոց և թողնելով Կուրղինյան 1-ին և 3-րդ շենքերի հետնամասում« մեքենայի միջից հափշտակել է Ս.Մարտիրեոսյանի Նոկիա 6233 մոդելի բջջային հեռախոսը« մեքենայի տեխնիկական անձնագիրը և Ս.Մարտիրոսյանի վարորդական իրավունքի վկայականը։ Կուրղինյան փողոցից Ա.Չատինյանը ոտքով գնացել է Երևան քաղաքի Անդրանիկի 71 շենքում բնակվող իր բարեկամ` Վահրամ Չատինյանի բնակարան« որտեղ փոխել է իր արյունոտ հագուստը և այդտեղից դիմել փախուստի։ Համաձայն «ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին» 23.05.2011թ. ՀՕ-145-Ն օրենքի 9 հոդվածի` ՀՀ քր. օր-ի 104 հոդվածի 2-րդ մասի 15-րդ կետն ուժը կորցրած է ճանաչվել։ Նույն օրենքի 14 հոդվածի համաձայն ուժը կորցրած է ճանաչվել նաև ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետը։ Համաձայն ՀՀ քր. օր-ի 13 հոդվածի. «Արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող oրենքը հետադարձ ուժ ունի, այսինքն տարածվում է մինչև այդ օրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատասխան արարք կատարած անձանց, այդ թվում` այն անձանց վրա, ովքեր կրում են պատիժը կամ կրել են դա, սակայն ունեն դատվածություն։ Արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խստացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող oրենքը հետադարձ ուժ չունի»։ Նկատի ունենալով, որ ՀՀ քր. օր-ի 104 հոդվածի 2-րդ մասի 15-րդ կետը և ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետը ապաքրեականացվել են, այսինքն` նախկինում սպանություն կատարած անձի կողմից կատարված սպանությունը, բացառությամբ ՀՀ քր. օր-ի 105-108 հոդվածներով նախատեսված արարքների և կրկին անգամ կատարված ավազակությունը ճանաչվել են ուժը կորցրած, հետևաբար դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 30.07.2009թ. ԵԱՔԴ/0021/01/09 դատավճռով Արեն Չատինյանի նկատմամբ ՀՀ քր. օր-ի 104 հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով որակված արարքը պետք է համապատասխանեցնել ՀՀ քր. օր-ի 104 հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետին, իսկ ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով որակված արարքը` ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետին։ Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով «ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին» 23.05.2011թ. ՀՕ-145-Ն օրենքի 9 և 14 հոդվածներով և ՀՀ քր. դատ. օր-ի 437-438 հոդվածներով, դատարանը. Ո Ր Ո Շ Ե Ց Միջնորդությունը բավարարել։ Արեն Լեռնիկի Չատինյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 30.07.2009թ. ԵԱՔԴ/0021/01/11 դատավճռով. ՀՀ քր. օր-ի 104 հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ և 15-րդ կետերով որակված արարքը համապատասխանեցնել ՀՀ քր. օր-ի 104 հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետին և նշանակված պատիժը թողնել անփոփոխ` ցմահ ազատազրկում։ ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ և 5-րդ կետերով որակված արարքը համապատասխանեցնել ՀՀ քր. օր-ի 175 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետին և նշանակված պատիժը թողնել անփոփոխ` ազատազրկում` 7/յոթ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։ ՀՀ քր. օր-ի 34-104 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 11-րդ կետերով ազատազրկում` 8/ութ/ տարի ժամկետով, ՀՀ քր. օր-ի 113 հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով ազատազրկում` 2/երկու/ տարի ժամկետով, ՀՀ քր. օր-ի 133 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով ազատազրկում` 4/չորս/ տարի ժամկետով, ՀՀ քր. օր-ի 183 հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով ազատազրկում` 5/հինգ/ տարի ժամկետով, ՀՀ քր. օր-ի 235 հոդվածի 4-րդ մասով ազատազրկում` 1/մեկ/ տարի ժամկետով, ՀՀ քր. օր-ի 34-238 հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով ազատազրկում` 8/ութ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քր. օր-ի 324 հոդվածի 1-ին մասով ազատազրկում` 1/մեկ/ տարի ժամկետով։ ՀՀ քր. օր-ի 66 հոդվածի 4-րդ մասի կանոններով` նշանակված հիմնական պատիժները մասնակիորեն գումարելու սկզբունքով, նշանակված վերջնական պատիժը թողնել անփոփոխ` ազատազրկում` 15/տասնհինգ/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։ ՀՀ քր. օր-ի 66 հոդվածի 4-րդ մասի ուժով` նշված 15/տասնհինգ/ տարի ազատազրկումը ցմահ ազատազրկման մեջ կլանելով և նշանակված վերջնական պատիժը թողնել անփոփոխ` ցմահ ազատազրկում։ Պատժի սկիզբը` 06.05.2008թ.։ Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ։ Որոշման կատարումը հանձնարարել ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկին։ Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու պահից տասնօրյա ժամկետում։ ԴԱՏԱՎՈՐ Ա. ԳԱԲՐԻԵԼՅԱՆ |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 19-12-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 387, 400, 301, 348, 311 |
Գործը վերադարձվել է քր.օր. փոփոխ. եվ լրաց. համապ. հետո
| Ամսաթիվ | 28-12-2011 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1-387,2-400,3-301,4-348,5-311 թերթերից |
| Դատարան | Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն |
| Ելքի համար | Ե-16262/11 |