Գործ ԵԱՔԴ/0097/01/08

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն

13.07.2009թ. ք.Իջևան

Տավուշի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանը`
նախագահությամբ դատավոր` Ռաֆիկ Մելքոնյանի
քարտուղարությամբ` Անուշ Կոստանդյանի
մասնակցությամբ
դատախազ` Աշոտ Ավետիսյանի
պաշտպան` Ռադիկ Պապյանի

քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Սամվել Հրանտի Սիմոնյանի` ծնված 01.05.1963թ. Տավուշի մարզի Նորաշեն գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, չի աշխատում, 21.03.2007թ. ՀՀ քր.օր. 178 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտվել է 2 տարի ժամանակով ազատազրկման, որը պայմանական չի կիրառվել` սահմանվել է 2 տարի փորձաշրջան, բնակվում է Տավուշի մարզ, գ.Նորաշեն, կալանքի տակ է 2008թ. նոյեմբերի 6-ից, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Նախնական քննության մարմնի կողմից 05.08.2008թ. ՀՀ քրեական օրենս•րքի 325 հոդվածի 1-ին մասով քրեական գործ է հարուցվել, իսկ 23.10.2008թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով Ս.Սիմոնյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել այն բանի համար, որ նա սուտ մատնությամբ, գիտակցելով իր տրամադրած տեղեկության սուտ լինելը, շահադիտական նպատակներով, դիտավորությամբ, չկատարված հանցագործության համար մեղադրել է Կոտայքի մարզի Աբովյան քաղաքի նոտարական գրասենյակի նոտար Նունե Մանուչարյանին հանցագործության կատարման մեջ, իսկ Կոտայքի մարզի Աբովյան քաղաքի քննչական բաժանմունքի ավագ քննիչ Մովսես Ստեփանյանին` ծանր հանցագործության կատարման մեջ, այն է` 23.11.2006թ. նոտար Նունե Մանուչարյանի մոտ իր կամքով կնքելով իր և կնոջ` Աստղիկ Խաչատրյանի համատեղ սեփականություն հանդիսացող, ՙԱԿԲԱ՚ բանկում գրավի դրված ՙԶիլ՚ ավտոմեքենայի առուծախի պայմանագիր, ավտոմեքենան վաճառել է Սամվել Զախարյանին: Դրանից հետո, շահադիտական նպատակներով` նպատակ ունենալով հետ ստանալ վաճառված ավտոմեքենան` 04.03.2008թ. Տավուշի մարզի դատախազին, 24.05.2008թ. և 01.09.2008թ. ՀՀ Ոստիկանապետին, 04.07.2008թ. ՀՀ Գլխավոր Դատախազին, 17.07.2008թ. Կոտայքի մարզի դատախազին դիմուներ է ուղարկել այն մասին, որ պայմանագիրը կնքվել է իր կամքին հակառակ ու նոտար` Ն.Մանուչարյանը, ավագ քննիչ Մ.Ստեփանյանը պայմանագրի կնքման ժամանակ կեղծել են իր անձնագրի 6-րդ էջը, որտեղ առկա է եղել ամուսնության կնիքը, որից հետո իր փոխարեն գրառումներ են կատարել պայմանագրում և իրեն խաբելով ստորագրել տվել այն: Նույն դիմումներում մեղադրել է նաև ավագ քննիչ` Մ.Ստեփանյանին իրեն ապօրինի ազատությունից զրկելու, Աբովյան քաղաքի ոստիկանության մեկուսարանում պահելու և 700 ԱՄՆ դոլար կաշառքի շորթման մեջ ու խնդրել է, որպեսզի վերը նշված հանցագործությունների համար նոտար Ն.Մանուչարյանը և ավագ քննիչ Մ.Ստեփանյանը ենթարկվեն քրեական պատասխանատվության:
10.04.2009թ. քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Տավուշի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարան:

2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
Դատաքննության ընթացքում Սամվել Հրանտի Սիմոնյանը իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ երևանաբնակ Սամվել Զախարյանի հետ գտնվել է գործնական հարաբերությունների մեջ, մտերիմներ են եղել ընտանիքներով: 2006թ. նոյեմբերին պայմանավորվել են, որ Ս.Զախարյանին տա լիազորագիր, որպեսզի նա օգտագործի իր ՙԶիլ՚ մակնիշի ավտոմեքենան և ամեն գործարքի դիմաց իրեն վճարի 20000 ՀՀ դրամ: Այդ նպատակով 2006թ. նոյեմբերի 23-ին Ս.Զախարյանի, Հ.Խանուղյանի, Գ.Աթոյանի հետ միասին գնացել են Աբովյան քաղաքի նոտարի մոտ, քանի որ Երևանում այդ լիազորագիրը տալու համար պահանջում էին ավտոմեքենայի` գրավի տակ չլինելը հիմնավորող փաստաթուղթ, իսկ Աբովյանի նոտարի մոտ իրենց համար պետք է միջնորդեր Աբովյանի քննչական բաժնի քննիչ Մ.Ստեփանյանը, որի վարույթում էր իր վերաբերյալ քրեական գործը և որը մտերիմ էր նաև Ս.Զախարյանին: Աբովյանում իրենց դիմավորել է Մ.Ստեփանյանը և Ս.Զախարյանի հետ մտել են նոտարի մոտ, իսկ ինքը, Հ.Խանուղյանը և Գ.Աթոյանը սպասել են միջանցքում, ապա դուրս են եկել նոտարի աշխատասենյակից ու ստորագրման համար իրեն են տրամադրել մի քանի թղթեր, որոնց տակ ստորագրել է` մտածելով, որ դա լիազորագրի հետ է կապված: Ապա այդտեղից ուղևորվել են Երևան, ճանապարհին Ս.Զախարյանի ավտոմեքենայում վերցրել է ստորագրած թղթերից մեկը և կարդալով` հասկացել, որ իրականում ոչ թե լիազորագրի, այլ ավտոմեքենայի առուվաճառքի պայմանագրի տակ է ստորագրել: Դրանից վրդովված` միայնակ վերադարձել է Աբովյանի նոտարի մոտ ու հանդիմանել, թե ինչու իրեն խաբելով, իր փոխարեն գրառումներ կատարելով օտարեցին իր ավտոմեքենան:
Մինչ այդ, 2006թ. նոյմեբերի 1-ին ինքը գնացել է քննիչ Մ.Ստեփանյանի մոտ, որպեսզի անձնագիրը վերցնի ու հաջորդ օրը ՙԱԿԲԱ՚-ի Իջևանի մասնաճյուղից վարկ ստանա: Սակայն Մ.Ստեփանյանը իրեն փակել է բաժնի առանձին սենյակում ու կալանքի չվերցնելու համար պահանջել 1500 ԱՄՆ դոլար: Այդ ընթացում եկել է Ս.Զախարյանը և իրեն դուրս են թողել: Ս.Զախարյանը իրեն հայտնել է, որ կալանքի չվերցնելու դիմաց քննիչին տվել է 700 ԱՄՆ դոլար և իրենից պահանջել է վերադարձնել այն: Հաջորդ օրը Իջևան են եկել քննիչ Մ.Ստեփանյանը և Ս.Զախարյանը: Վերջինս իրեն տրամադրել է իր անձնագիրը և ինքը բանկից ստացել է վարկ, որից Ս.Զախարյանին տվել է նաև այդ 700 ԱՄՆ դոլարը:
Դատարանը, հետազոտելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները, վերլուծության ու գնահատման ենթարկելով դրանք իրենց համակցության մեջ, հանգում է այն հետևության, որ հիշյալ ցուցմունքով ամբաստանյալը փորձում է խուսափել քրեական պատասխանատվությունից, մինչդեռ նրա փաստարկները հերքվում, իսկ առաջադրված մեղադրանքը հաստատվում է ներքոհիշյալ ապացույցներով`
Տուժող Մովսես Ավագի Ստեփանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ հանդիսանում է Ոստիկանության Կոտայքի մարզի Աբովյան քաղաքի քննչական բաժանմունիք ավագ քննիչ: Ճանաչել է Տավուշի մարզի Նորաշեն գյուղի բնակիչ Սամվել Հրանտի Սիմոնյանին, քանի-որ նրա վերաբերյալ 2006թ. քննել է խարդախության հատկանիշներով հարուցված քրեական գործ և մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է դատարան: Իր կողմից իրականացված նախաքննության ընթացքում ինքը Ս.Սիմոնյանին որպես կասկածյալ հարցաքննելուց հետո, խափանման միջոց է ընտրել ստորագրություն չհեռանալու մասին և այդ ժամանակ էլ հետ է վերադարձրել նրա անձնագիրը, որպեսզի վերջինս հնարավորություն ունենա հատուցել տուժողներին հասցված նյութական վնասները: Ս.Սիմոնյանը նախաքննության ընթացքում խնդրել է իրեն, որպեսզի նրա նկատմամբ հարուցված քրեական գործը ինքը կարճի, սակայն ինքը մերժել է Սիմոնյանին և գործը ուղարկել դատարան: Նախաքննության ավարտից հետո ինքը Ս.Սիմոնյանի հետ առհասարակ որևէ շփում չի ունեցել, իսկ 2008թ. հունիս ամսին, պատահական ոստիկանության Աբովյանի բաժնում տեսել է Սիմոնյանին, որը իրեն տեսնելուց հետո ասել է, թե իրեն վատություն է անելու, դիմում է գրել ոստիկանապետին, որպեսզի իրեն աշխատանքից ազատեն ու նա ամեն բան անելու է ավտոմեքենան հետ բերելու համար: Ինքը Սիմոնյանի ասածներին որևէ ուշադրություն չի դարձրել և ոչինչ չի պատասխանել: Հետագայում իմացել է, որ Ս.Սիմոնյանը դիմումեր է գրել, թե իբր ինքը նրան ապօրինի ազատությունից զրկել է, գումարներ է շորթել և Աբովյանի նոտար Նունե Մանուչարյանի հետ կատարել է կեղծիքներ` նրա ՙԶԻԼ՚ ավտոմեքենայի առուծախի ժամանակ: Ինքը ճանաչել է նոտար Ն.Մանուչարյանին, քանի-որ աշխատել է Գավառ քաղաքում որպես քննիչ, և այդ ժամանակահատվածում Մանուչարյանը աշխատել է նույն տարածքում` նոտար, ու նրա հետ ունի նորմալ փոխհարաբերություններ, սակայն որևէ անգամ նրան չի միջնորդել ինչ-որ գործարքներ կնքելու, որևէ կեղծիքներ չի կատարել, Ս.Սիմոնյանի ՙԶԻԼ՚ ավտոմեքենայի գործարքից որևէ տեղեկություն չունի, ոչ մի փաստաթուղթ չի կեղծել, իսկ ավտոմեքենայի գնորդ Սամվել Զախարյանին ոչ մի անգամ չի տեսել, նրան չի ճանաչել, իսկ իր կողմից Ս.Սիմոնյանին ապօրինի ազատությունից զրկելու, 700 ԱՄՆ դոլար կաշառք շորթելու հարցը համարել է սուտ մեղադրանքներ իր հասցեին, Ս.Սիմոնյանի կողմից իրեն վատություն անելու փաստ և ավտոմեքենան հետ ստանալու միջոց, քանի-որ ինքը ապօրինի ազատությունից չի զրկել Ս.Սիմոնյանին և նրանից գումարներ չի շորթել ու անձնագիրը իր մոտ չի պահել: Ինքը ամբաստանյալի դեմ բողոք չունի ու միջնորդում է նրան դատապարտել ազատազրկման հետ կապ չունեցող պատժի:
Տուժող Նունե Մարտինի Մանուչարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ աշխատում է Աբովյան քաղաքում որպես նոտար: 2006թ. նոյեմբեր ամսին, կոնկրետ օրը չի հիշում, իր աշխատասենյակ են եկել Սամվել Սիմոնյանը և Սամվել Զախարյանը` ավտոմեքենայի առուծախի պայմանագիր վավերացնելու խնդրանքով: Ինքը ստուգելով մեքենայի փաստաթղթերը, նրանց անձը հաստատող փաստաթղթերը, օրենքին համապատասխան կատարել է գործարքը, կողմերը ներկայացրել են փաստաթղթերի պատճենները և ստորագրությամբ հաստատել պայմանագիրը` նրանց ներկայացրած պայմաններին համապատասխան: Իսկ ինչ վերաբերում է ավտոմեքենայի գրավի տակ լինելուն ու համատեղ սեփականությանը, ապա նոտարական գրասենյակները չունեն տվյալներ շարժական գույքի արգելանքի տակ լինելու վերաբերյալ և բավարավում են կողմի հայտարարությամբ: Տվյալ դեպքում Ս.Սիմոնյանը իր ներկայությամբ հայտարարել է, որ ավտոմեքենան գրավի տակ չէ, հանդիսացել է իր սեփականությունը և նա ստացել է վաճառքի ամբողջ գումարը, ու դրա վերաբերյալ Սիմոնյանը անձամբ կատարել է գրառում: Ինքը անհեթեթ է համարել այն հանգամանքը, որ Ս.Սիմոնյանը չի իմացել, որ կնքել է առուծախի պայմանագիր, քանի-որ կողմերն են ասել, թե ինչ պայմանագիր են ցանկանում կնքել, որից հետո ինքը բարձրաձայն ընթերցել է այն ու նրանք իրենց ստորագրությամբ հաստատել են պայմանագիրը: Այսինքն նման պայմաններում հնարավոր չէ, որ կողմերից որևէ մեկը չհասկանար, թե ինչ տեսակի պայմանագիր է կնքվել, բացի այդ Ս.Սիմոնյանը իր ձեռքով գրել է, որ մեքենայի վաճառքի գումարը լրիվ ստացել է: Ինքը ճանաչել է Աբովյան քաղաքի ոստիկանության բաժնի քննիչ Մովսես Ստեփանյանին, քանի-որ, երբ ինքը աշխատել է Գավառ քաղաքում, որպես նոտար, նույն քաղաքում, որպես քննիչ է աշխատել նաև Ստեփանյանը, սակայն նրա հետ որևէ մտերմություն չունի, իսկ այդ ժամանակ, ու առհասարակ Ստեփանյանը իր գրասենյակ չի եկել, պայմանագրի կնքմանը որևիցե կերպ չի միջամտել ու պայմանագրի կնքման ժամանակ որևէ կեղծիք, այդ թվում անձնագրի` ինքը չի կատարել, իսկ անձնագրի պատճենները կողմերը ներկայացնում են անձամբ և Ս.Սիմոնյանի անձնագրի 6-րդ էջի քսերոպատճենում բացակայել է ամուսնության կնիքը, հակառակ դեպքում ինքը չէր կատարի գործարքը` առանց կնոջ ներկայության: Ինքը ամբաստանյալի դեմ բողոք չունի ու միջնորդում է նրան դատապարտել ազատազրկման հետ կապ չունեցող պատժի:
Վկա Հրաչիկ Ամրաստանի Խանուղյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ հանդիսանում է Տավուշի մարզի Նորաշեն գյուղի բնակիչ, ճանաչել է նույն •յուղի բնակիչ Սամվել Սիմոնյանին և նա հետ գտնվել է ընկերական փոխհարաբերությունների մեջ: Շուրջ երկու տարի առաջ, նրա միջոցով ծանոթացել է երևանաբնակ Սամվել Զախարյանի հետ ու ըստ Սիմոնյանի, նրանք միասին ալյուրի առուվաճառքով են զբաղվել, որում ընդգրկվել է նաև ինքը: Ինքը, Սիմոնյանի հետ Երևանից, Զախարյանի միջոցով ալյուր են բերել Նորաշեն, վաճառել այն, իսկ հասույթը կիսել: Սակայն հետագայում ինքը դադարեցրել է այդ գործով զբաղվել, քանի-որ Սիմոնյանը ալյուրը պարտքով է տվել համագյուղացիներին: Որոշ ժամանակ անց Սիմոնյանը և Զախարյանը նույնպես դադարեցրել են միմյանց հետ այդ գործով զբաղվել, թե ինչ պատճառով, ինքը որևէ տեղեկություն չունի, սակայն միմյանց հետ շարունակել են մտերիմ հարաբերություններ ունենալ: Ինքը լսել է, որ Սիմոնյանը Իջևան քաղաքի ՙԱԿԲԱ՚ բանկում ունի 3.083.000 ՀՀ դրամի պարտք, սակայն ինչ պատճառով, որևէ տեղեկություն չունի, ու նա ցանկացել է այդ բանկից ևս գումարներ վերցնել, սակայն պարտքի պատճառով չի կարողացել: Այդ նպատակլով իրեն խնդրել է, որպեսզի զանգի Զախարյանին ու խնդրի, որ նա բանկին փոխանցի այդ գումարը, վերջինս փոխանցել է այդ բանկին, որից հետո եկել է Իջևան, հանդիպել իրեն և Սիմոնյանին: Վերջինս բանկից վերցրել է իր հիշելով 4.500.000 կամ 4.700.000 ՀՀ դրամ ու տվել է Զախարյանի պարտք` 3.083.000 ՀՀ դրամը և այլ գումար, որի քանակի մասին ինքը տեղյակ չի, գիտի, որ նույնպես պարտք էր ալյուրի գործարքների հետ կապված: 2006թ. նոյեմբերի սկզբներին ինքը իր ընկեր Գուրգեն Աթոյանի հետ եկել է Երևան` Աթոյանի ՙԿամազ՚ ավտոմեքենան վերանորոգելու համար և շուրջ մեկ ամիս մնացել են Երևանում: Այդ ժամանակահատվածում հաճախակի այցելել են Զախարյանին` Երևանյան լճի մոտ գտնվող բենզալցակայան: 2006թ. նոյեմբերի վերջերին, հերթական այցելության ժամանակ, այնտեղ տեսել են նաև Սամվել Սիմոնյանին, որը խոսակցություն է վարել Զախարյանի հետ ՙԶԻԼ՚ ավտոմեքենան Զախարյանին վաճառելու հարցով: Խոսակցությունից հետո ինքը հարցրել է Սիմոնյանին, թե ինչ գնով է ցանկանում վաճառել, վերջինս պատասխանել է, որ 2.000.000 դրամով: Դրանից հետո իրենք գնացել են Աբովյան քաղաք, որպեսզի Սիմոնյանը և Զախարյանը կնքեն առուծախի պայմանագիրը: Ինքը և Աթոյանը սպասել են մեքենայի մեջ, իսկ Զախարյանը և Սիմոնյանը բարձրացել են նոտարի մոտ: Որոշ ժամանակ սպասելուց հետո, տեսնելով, որ նրանք ուշանում են, ինքը և Աթոյանը բարձրացել են նոտարի աշխատասենյակի մոտ և սպասել դռան դիմաց: Որոշ ժամանակ հետո դուրս է եկել Սիմոնյանը` անձնագրերը ձեռքին և հարցրել, թե որտեղ կարող է այն պատճենահանել, իսկ այնտեղ կանգնած մի կին ցույց է տվել պատճենահանման տեղը: Սիմոնյանի հեռանալուց հետո դուրս է եկել նաև Զախարյանը և կանգնել իրենց հետ: Քիչ անց վերադարձել է Սիմոնյանը` անձնագրի քսերոպատճենները ձեռքին, ու նրանք երկուսով նորից մտել են նոտարի աշխատասենյակ: Որոշ ժամանակ անց դուրս են եկել` առուծախի պայմանագրերով և ինքը շնորհավորել է Զախարյանին` ավտոմեքենան գնելու կապակցությամբ: Դրանից հետո Աթոյանը հարցրել է Սիմոնյանին, թե արդյոք նա նոտարին ասել է, որ ավտոմեքենան գրավի տակ է, վերջինս պատասխանել է, որ ոչ, իսկ երբ ինքը տեսել է պայմանագիրը, որտեղ Սիմոնյանի հեռախոսահամարի փոխարեն գրված է եղել իրենը, այդ մասին հարցրել է Սիմոնյանին, ու վերջինս պատասխանել է, որ հեռախոսահամարը մոռացել էր, այդ պատճառով իրենն է տվել: Այդ ամենից հետո բոլորով հեռացել են ուրախ տրամադրությամբ: 2008թ. մարտ ամսին իրեն հրավիրել են Բերդ քաղաքի ոստիկանություն և հայտնել, որ Սիմոնյանը բողոք է ներկայացրել իր ավտոմեքենան խաբեությամբ տիրանալու համար, ու ինքը տվել է բացատրություն: Ինքը ճանաչել է Աբովյան քաղաքի քննչական բաժանմունքի քննիչ Մովսես Ստեփանյանին և նրան տեսել է ընդամենը մեկ անգամ, այն ժամանակ երբ Սիմոնյանի վերաբերյալ նույն բաժնում քննվել է քրեական գործ, երբ ինքն ու Սիմոնյանը միասին գնացել էին քննիչի մոտ: Դրանից հետո ինքը ոչ մի անգամ Ստեփանյանին չի տեսել, վերջինս պայմանագրի կնքման ժամանակ այնտեղ չի եղել, որևէ միջամտություն չի եղել նրա կողմից, պայմանագիրը Սիմոնյանը կնքել է իր կամքով, իր ցանկությամբ, առանց որևէ բռնության ու խաբեության, և այնտեղ բացի իրենից, Աթոյանից, Սիմոնյանից և Զախարյանից ուրիշ ոչ մեկը չի եղել, իսկ նոտարի աշխատասենյակ մտել են միայն Սիմոնյանն ու Զախարյանը:
Վկա Գուրգեն Գրիգորի Աթոյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ հանդիսանում է Նորաշեն գյուղի բնակիչ: Ճանաչել է համագյուղացի Սամվել Սիմոնյանին և նրա հետ գտնվել է նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ, իսկ համագյուղացի Հրաչիկ Խանուղյանի հետ գտնվել է ընկերական փոխհարաբերությունների մեջ և նրա միջոցով ծանոթացել է երևանաբնակ Սամվել Զախարյանի հետ: Ինքը ունեցել է խանութ գյուղում և նրանց միջոցով ալյուր է վերցրել և խանութում վաճառել: Ինքը նրանց գործերի և եղած պարտք-պահանջի մասին ոչ մի տեղեկություն չի ունեցել, սակայն գիտեր, որ Սամվել Սիմոնյանի ՙԶիլ՚ ավտոմեքենան ՙԱԿԲԱ՚ բանկում գրավադրված է: 2006թ. նոյեմբերի սկզբներին, ինքը և Խանուղյանը եկել են Երևան, իր ՙԿամազ՚ ավտոմեքենան վերանորոգելու համար և շուրջ մեկ ամիս մնացել են քաղաքում: Այդ ժամանակահատվածում այցելել են Ս.Զախարյանին` Մալաթիա թաղամասում գտնվող ՙԼուս Աստղ՚ բենզալցակայան և այնտեղ պատահական հանդիպել Սիմոնյանին, որը իր հասկանալով, ինչ-որ պարտքերի հետ կապված զրուցել է Զախարյանի հետ: Քանի-որ իրեն հետաքրքիր չի եղել այդ խոսակցությունը, ինքը մի քանի քայլ հեռացել է: Որոշ ժամանակ անց մոտեցել է Խանուղյանը ու ասել, որ պետք է Աբովյան քաղաք գնան: Ճանապարհին, խոսակցության ժամանակ հասկացել է, որ Աբովյան են գնում Սիմոնյանի ՙԶիլ՚ ավտոմեքենան Զախարյանին վաճառելու նպատակով: Երբ հասել են նոտարական գրասենյակի մոտ, Սիմոնյանը և Զախարյանը իջել են ավտոմեքենայից ու մտել են շենք, սակայն շենքի մուտքի դռան դիմաց հանդիպել են իրեն անծանոթ մի տղամարդու, բարևել և մտել շենք: Որոշ ժամանակ սպասելուց հետո, ինքը և Խանուղյանը նույնպես բարձրացել են վերև և սպասել նոտարի աշխատասենյակի դռան դիմաց: Քիչ անց, իր հիշելով, դուրս են եկել Սիմոնյանը և Զախարյանը` փաստաթղթերը ձեռքերին: Ինքը չի հիշել, Սիմոնյանն է անձնագրերը պատճենահանել, թե ոչ, սակայն երբ նոտարի մոտից դուրս են եկել, ինքը Սիմոնյանին հարցրել է, թե արդյոք նա ասել է նոտարին, որ ավտոմեքենան գրավի տակ է, ու Սիմոնյանը պատասխանել է, որ ոչ: Դրանից հետո իրենք հեռացել են: Ինքը Տավուշի մարզի ոստիկանությունում գրել է սուտ բացատրություն այն մասին, որ գործարքը կնքելու ժամանակ այնտեղ եկել է նաև ոստիկանական համազգեստով, կապիտանի ուսադիրներով քննիչ, սակայն իրականում ոչ մի ոստիկանական համազգեստով անձ չի եղել, որևէ մեկը չի միջամտել գործարքի կնքմանը, ու Սիմոնյանը իր կամքով է կնքել այն: Սուտ բացատրությունը ինքը գրել է Սիմոնյանի խնդրանքով և ասածով, ու երբ իրեն հրավիրել են ոստիկանության Տավուշի բաժին և ինքը ասել է Սիմոնյանին, թե ինչու է նա իրեն խառնում այդ գործերին, նա պատասխանել է, որ իր անունը տվել է այն պատճառով, որ ինքը ոստիկանությունում տա սուտ բացատրություն, թե տեսել է գործարքի կնքման ժամանակ ոստիկանական համազգեսոտվ քննիչի, սակայն իրականում նման անձ այնտեղ չի եղել, իսկ Աբովյան քաղաքի քննիչ Մովսես Ստեփանյանին ինքը չի ճանաչել, երբեք նրան չի տեսել ու որևէ շփում չունի:
Վկա Սամվել Չկալովի Զախարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2005թ. ճանաչել է Տավուշի մարզի Նորաշեն գյուղի բնակիչ Սամվել Սիմոնյանին և նրա հետ կատարել է ալյուրի առուվաճառք: Սկզբնական շրջանում իրենք կատարել են այդ գործը բավականին հաջող, ու Սիմոնյանը իր միջոցով Երևանից ալյուր է տարել Նորաշեն, վաճառել ու ավել մնացած գումարը պահել, սակայն հետագայում նա սկսել է ժամանակին չվճարել գումարները` տարբեր պատճառաբանություններով ու սկսվել են պարտքեր գոյանալ: 2006թ. նոյեմբեր ամսին, Սիմոնյանը դեռ պարտք է մնացել 1.700.000 ՀՀ դրամ գումար, ու երբ ինքը զանգել և պահանջել է գումար` Սիմոնյանը իրեն ասել է, որ Իջևան քաղաքի ՙԱԿԲԱ՚ բանկում 3.100.000 դրամ պարտք ունի և եթե ինքը այդ գումարը փոխանցի բանկին նա ավել գումար կկարողանան վերցնել բանկից և կվերադարձնի իրեն պարտքը: Ինքը փոխանցելով այդ գումարը, երկու օր հետո գնացել է Իջևան, հանդիպել Սիմոնյանին և նրա ընկեր Հրաչիկ Խանուղյանին, որի հետ նույնպես ինքը զբաղվել է ալյուրի առուվաճառքով: Սիմոնյանը բանկից ստացել է, իր հիշելով 5.000.000 ՀՀ դրամ և հետ վերադարձրել իր 3.100.000 և 1.700.000 դրամը: Դրանից հետո ինքը դադարեցրել է Սիմոնյանի հետ ալյուրի առուվաճառքով զբաղվել: 2006թ. նոյմեբերի 23-ին, իր աշխատանքի վայր հանդիսացող ՙԼուս Աստղ՚ բենզալցակայան է եկել Սիմոնյանը և առաջարկել գնել նրա ՙԶիլ՚ ավտոմեքենան, քանի-որ պարտքեր ունի: Այդ ժամանակ այնտեղ են եկել նաև Խանուղյանը և Գուրգեն Աթոյանը, որի հետ նույնպես ինքը զբաղվել է ալյուրի առուվաճառքով: Իր հիշելով նրանք նույնպես լսել են այդ խոսակցությունը: Խոսակցության ընթացքում իրենք պայմանավորվել են, որ ինքը ավտոմեքենան գնելու է 2.000.000 ՀՀ դրամով, սակայն, քանի-որ Սիմոնյանը դեռ իրեն պարտք էր 100.000 դրամ, ինքը նրան վճարել է 1.900.000 ՀՀ դրամ հենց բենզալցակայանում` մինչև քաղաքի հացի արտադրամասից ալյուրի գումար վերցներ` Սիմոնյանի, Խանուղյանի և Աթոյանի հետ, իր ավտոմեքենայով գնացել են Աբովյան, գումարը վերցնելուց հետո, այնտեղ էլ առուծախի գործարքը կնքելու նպատակով: Աբովյանի մարզպետարանի շենքում, որտեղ եղել է նոտարական գրասենյակը, ինքը և Սիմոնյանը իջել են ավտոմեքենայից, մտել նոտարի աշխատասենյակ, հայտնել իրենց ցանկության մասին, նոտարը ստուգել է իրենց անձնագրերը և ավտոմեքենայի տեխնիկական անձնագիրը, որից հետո ինքը և Սիմոնյանը դուրս են եկել` անձնա•րերը պատճենահանելու համար ու միջանցքում տեսել կանգնած Խանուղյանին և Աթոյանին: Իր հիշելով այդ շենքի առաջին հարկում Սիմոնյանը պատճենահանել է իրենց անձնագրերը, որից հետո նորից մտել են նոտարի մոտ, տվել պատճենները, կնքել պայմանագրերը, նոտարը բարձրաձայն ընթերցել է պայմանագիրը իրենց համար, և պայմանագրի օրինակներով իրենք դուրս են եկել աշխատասենյակից: Պայմանագրի կնքման ժամանակ Սիմոնյանը հայտարարել է, որ նա ամուսնացած չէ, ավտոմեքենան գրավի տակ չէ և վաճառքի գումարը ամբողջությամբ ստացել է ու այդ մասին նա գրել է նոտարական գործում: Ինքը Աբովյան քաղաքի քննիչ Մովսես Ստեփանյանին չի ճանաչել, որևէ մեկը գործարքի կնքմանը չի միջամտել, այն ինքը և Սիմոնյանը կնքել են իրենց կամքով և ցանկությամբ, ու բացի իրենից և Սիմոնյանից ոչ մեկը նոտարի աշխատասենյակ չեն մտել: Ինքը կաշառքի միջնորդություն չի կատարել, ամբաստանյալին կալանքի չվերցնելու կապակցությամբ քննիչին չի դիմել:
Վկա Անուշավան Զարգարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ ամբաստանյալ Սամվել Սիմոնյանի հետ եղել են գործընկերներ ու գտնվել են նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ: Այդ ընթացքում Սամվելը իրեն պարտք է եղել որոշակի գումար և իբրև այդ գումարը վերադարձնելու երաշխիք` իր մոտ է թողել իր անձնագիրը, ինչպես նաև ՙԶիլ՚ ավտոմեքենայի տեխնիկական անձնագիրը: 2006թ. Աբովյանի քննչական բաժնում քննված գործով ինքը հանդիսանում էր տուժող, իսկ Սամվել Սիմոնյանը` մեղադրյալ: Այդ գործը քննող հետաքննիչի պահանջով Սամվելի անձնագիրը հանձնել է նրան: Ինքը տեղյակ չէ այս գործի հանգամանքներից:
Ձեռագրաբանական թիվ 08-1250, 17890901 փորձագիտական եզրակացություններով, համաձայն որոնց` 23.11.2006թ. ավտոմեքենայի առուվաճառքի հիման վրա կազմված նոտարական գործում առկա ՙՀայտարարություն՚ էջի վրա տեղավորված ՙՄեքենայի միակ սեփականատերը ես եմ, ամուսնացած չեմ, մեքենան գրավի տակ չէ՚, ՙՍամվել Սիմոնյան՚, ինչպես նաև նույն գործում առկա ՙԱվտոմեքենայի առուվաճառքի պայմանագիր՚ հակառակ էջի վրա տեղավորված ՙՍամվել Սիմոնյան՚ և ՙԻմ մեքենայի վաճառքի գումարը լրիվ ստացել եմ՚ ձեռագիր գրառումները կատարվել են Սամվել Սիմոնյանի կողմից:
Ինչպես նաև իրեղեն ապացույց ճանաչված և զննված` 24.05.2008թ. և 01.09.2008թ.` ՀՀ Ոստիկանապետին, 04.07.2008թ.` ՀՀ Գլխավոր Դատախազին, 17.07.2008թ. Կոտայքի մարզի դատախազին ուղղված դիմումներում:

3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Այսպիսով, ամբաստանյալ Սամվել Հրանտի Սիմոնյանին մեղսագրված արարքը հաստատված է, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 336 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով ճիշտ է որակված, որի համար նա ենթակա է պատժի:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես կատարված հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ ամբաստանյալի անձը բնութագրող հանգամանքները` այն, որ իրեն մեղավոր է ճանաչում, զղջում է կատարածի համար, տուժողները չեն բողոքում և իրենց հերթին միջնորդել են ամբաստանյալին դատապարտել ազատազրկման հետ կապ չունեցող պատժի:
Պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանք գործով ձեռք չի բերվել: Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալի նախկին դատվածությանը, ապա այն գնահատվում է դատավճիռների համակցությամբ պտիժ նշանակելու առումով, ուստի և չի կարող կրկնակի գնահատվել և հանցագործությունների ռեցիդիվի հիմք ծառայել:
Քաղաքացիական հայց չի ներկայացվել:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված 24.05.2008թ. և 01.09.2008թ.` ՀՀ Ոստիկանապետին, 04.07.2008թ.` ՀՀ Գլխավոր Դատախազին, 17.07.2008թ. Կոտայքի մարզի դատախազին ուղղված դիմումները, որոնք կցված են քրեական գործին թողնել քրեական գործի նյութերում:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-375 հոդվածներով` դատարանը

ՎՃՌԵՑ

Ամբաստանյալ Սամվել Հրանտի Սիմոնյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով և նրան դատապարտել 1 /մեկ/ տարի ժամկետով ազատազրկման:
Կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի 7-րդ մասը, վերացնել Կոտայքի մարզի առաջին ատյանի դատարանի 21.03.2007թ. դատավճռով սահմանված պատժի պայմանականորեն չկիրառումը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67 հոդվածով նախատեսված կանոնների կիրառմամբ նոր դատավճռով նշանակված 1 /մեկ/ տարի ժամկետով ազատազրկմանը մասնակիորեն գումարել նախորդ դատավճռով նշանակված 2 /երկու/ տարի ժամկետով ազատազրկումը և նրան վերջնականապես դատապարտել 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով ազատազրկման:
Կիրառել ՀՀ Ազգային ժողովի 19.06.2009թ. Համաներում հայտարարելու մասին որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետը և ամբաստանյալ Սամվել Հրանտի Սիմոնյանին ազատել նշանակված վերջնական պատժից` 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով ազատազրկումից:
Ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը վերացնել և նրան անհապաղ ազատ արձակել արգելանքից դատական նիստերի դահլիճում:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված 24.05.2008թ. և 01.09.2008թ.` ՀՀ Ոստիկանապետին, 04.07.2008թ.` ՀՀ Գլխավոր Դատախազին, 17.07.2008թ. Կոտայքի մարզի դատախազին ուղղված դիմումները, որոնք կցված են քրեական գործին թողնել քրեական գործի նյութերում:
Դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել հրապարակման պահից` մեկամսյա ժամկետում:



Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր` Ռ. Մ Ե Լ Ք Ո Ն Յ Ա Ն