ԵԿԴ/0010/01/18

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով.

նախագահող դատավոր` Ռ.Մխիթարյան
դատավորներ` Ա.Նիկողոսյան
Ա.Դանիելյան

քարտուղարությամբ` Հ.Հակոբյանի

մասնակցությամբ`

պաշտպան Ա.Մարտիրոսյանի
ամբաստանյալներ Մ.Ակլամազյանի,
Ն.Ստեփանյանի

2018 թվականի հուլիսի 18-ին, Երևան քաղաքում,

դռնբաց դատական նիստում, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ, գործով մեղադրող Վ.Պողոսյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մինաս Հովակիմի Ակլամազյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և Նորայր Գալուստի Ստեփանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2017 թվականի հուլիսի 25-ին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնում հարուցվել է և նախաքննություն կատարելու համար ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժին է ուղարկվել թիվ 13858617 քրեական գործը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով:
2017 թվականի հուլիսի 28-ին Գարեգին Բագրատի Կիրակոսյանը ճանաչվել է տուժող:
2017 թվականի հոկտեմբերի 20-ին Սամվել Հովակիմի Աքալմազյանը ներգրավվել է որպես կասկածյալ՝ նրա նկատմամբ խափանման միջոց ընտրվելով չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2017 թվականի հոկտեմբերի 27-ին Սամվել Հովակիմի Աքալմազյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Նախաքննության մարմինը 2017 թվականի դեկտեմբերի 18-ին որոշում է կայացրել Սամվել Հովակիմի Աքալմազյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածով քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի` հանցակազմի բացակայության հիմքով դադարեցնելու և վերջինիս նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացնելու մասին:
2017 դեկտեմբերի 22-ին Նորայր Գալուստի Ստեփանյանը ներգրավվել է որպես կասկածյալ` նրա նկատմամբ խափանման միջոց ընտրվելով չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2017 թվականի դեկտեմբերի 28-ին Ն.Ստեփանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2018 թվականի հունվարի 11-ին Մինաս Հովակիմի Ակլամազյանը ներգրավվել է որպես կասկածյալ` նրա նկատմամբ խափանման միջոց ընտրվելով չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2018 թվականի հունվարի 16-ին Մ.Ակլամազյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2018 թվականի հունվարի 18-ին նախաքննության մարմինը որոշում է կայացրել Գարեգին Կիրակոսյանի նկատմամբ Ս.Աքալմազյանին, Մ.Ակլամազյանին և Ն.Ստեփանյանին ծեծի ենթարկելու մասով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին` արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
2018 թվականի հունվարի 26-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարան (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան):
2. Առաջին ատյանի դատարանը, կիրառելով դատական քննության արագացված կարգ, իր` 2018 թվականի փետրվարի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0010/01/18 դատավճռով.
- ամբաստանյալ Մ.Ակլամազյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով, իսկ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը,
- ամբաստանյալ Ն.Ստեփանյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկի` 200.000 (երկու հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով, իսկ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Առաջին ատյանի դատարանի վերը նշված դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել գործով մեղադրող, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Վ.Պողոսյանը:
Վերաքննիչ դատարանի` 2018 թվականի ապրիլի 16-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ:

Գործի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
3. Նորայր Գալուստի Ստեփանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ. «[Ն]ա, Մինաս Հովակիմի Ակլամազյանի հետ, խմբի կազմում, 2017 թվականի հունիսի 29-ին` ժամը 03:45-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Կորյունի 19Ա հասցեում գործող «Լա Սկալա» ակումբի դիմաց կատարել է բռնությամբ զուգորդված խուլիգանություն։
Այսպես.
Սամվել Հովակիմի Ակլամազյանը, Մինաս Հովակիմի Ակլամազյանի, Նորայր Գալուստի Ստեփանյանի, Ամալյա Ռաֆայելի Մուսայելյանի և Վիոլետտա Իվանովնա Կրավչենկոյի հետ 2017 թվականի հունիսի 29-ին` ժամը 02:00-ից մինչև 02:30-ն ընկած ժամանակահատվածում զվարճանալու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Կորյուն 19Ա հասցեում գտնվող «Լա Սկալա» ակումբ, որի դիմաց անվտանգության աշխատակից Գարեգին Կիրակոսյանից, տեղեկանալով ակումբի փակվելու մասին, Մինաս Ակլամազյանը հայտնել է, որ իրենց առջև փակ դռներ չկան։ Ակումբում գտնվելու ընթացքում, Նորայր Ստեփանյանը մի քանի անգամ մոտեցել և չնչին առիթով, այն է՝ իրենց ուղղությամբ երկար նայելու պատճառաբանությամբ, վիճաբանել է Գարեգին Կիրակոսյանի հետ։ Այնուհետև ակումբից դուրս գալով՝ Նորայր Ստեփանյանը կրկին, վերը նշված չնչին առիթն օգտագործելով, վիճաբանել է Գարեգին Կիրակոսյանի հետ, որին միջամտել է նաև Մինաս Ակլամազյանը, ով իր անձի ենթադրյալ առավելությունն ընդգծելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանք դրսևորելով, վիրավորել է Գարեգին Կիրակոսյանին՝ անվանելով «հազար դրամանոց ախրանիկ» և ձեռքով երկու անգամ հարվածել դեմքի շրջանին։ Շուրջ 10 րոպե տևած ծեծկռտուքի ընթացքում Մինաս Ակլամազյանը և Նորայր Ստեփանյանը ձեռքերով և ոտքերով հարվածել են Գարեգին Կիրակոսյանի մարմնի տարբեր հատվածներին՝ վերջինիս առողջությանը պատճառելով գլխի ձախից քունքային շրջանի սալջարդ վերքի, գլխի ձախից ճակատային թմբկության, ձախ աչքի վերին և ստորին կոպերի, պարանոցի շրջանի արյունազեղումների, ձախից քունքային, պարանոցի շրջանի քերծվածքների ձևով թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ, իսկ Մինաս Ակլամազյանը և Նորայր Ստեփանյանը միաժամանակ հնչեցրել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ՝ իրենց դիտավորյալ գործողություններով խաթարել են հասարակական կարգը»:
4. Մինաս Հովակիմի Ակլամազյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ. «[Ն]ա, Նորայր Գալուստի Ստեփանյանի հետ, խմբի կազմում, 2017 թվականի հունիսի 29-ին, ժամը՝ 03:45-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Կորյունի 19Ա հասցեում գործող «Լա Սկալա» ակումբի դիմաց, կատարել է բռնությամբ զուգորդված խուլիգանություն:
Այսպես.
Սամվել Հովակիմի Աքալմազյանը, Մինաս Հովակիմի Ակլամազյանի, Նորայր Գալուստի Ստեփանյանի, Ամալյա Ռաֆայելի Մուսայելյանի և Վիոլետտա Իվանովնա Կրավչենկոյի հետ 2017 թվականի հունիսի 29-ին, ժամը 02:00-ից մինչև 02:30-ն ընկած ժամանակահատվածում զվարճանալու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Կորյուն 19Ա հասցեում գտնվող «Լա Սկալա» ակումբ, որի դիմաց անվտանգության աշխատակից Գարեգին Կիրակոսյանից, տեղեկանալով ակումբի փակվելու մասին, Մինաս Ակլամազյանը հայտնել է, որ իրենց առջև փակ դռներ չկան: Ակումբում գտնվելու ընթացքում, Նորայր Ստեփանյանը մի քանի անգամ մոտեցել և չնչին առիթով, այն է՝ իրենց ուղղությամբ երկար նայելու պատճառաբանությամբ, վիճաբանել է Գարեգին Կիրակոսյանի հետ։ Այնուհետև ակումբից դուրս գալով՝ Նորայր Ստեփանյանը կրկին, վերը նշված չնչին առիթն օգտագործելով, վիճաբանել է Գարեգին Կիրակոսյանի հետ, որին միջամտել է նաև Մինաս Ակլամազյանը, ով իր անձի ենթադրյալ առավելությունն ընդգծելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանք դրսևորելով, վիրավորել է Գարեգին Կիրակոսյանին՝ անվանելով «հազար դրամանոց ախրանիկ» և ձեռքով երկու անգամ հարվածել դեմքի շրջանին։ Շուրջ 10 րոպե տևած ծեծկռտուքի ընթացքում Մինաս Ակլամազյանը և Նորայր Ստեփանյանը ձեռքերով և ոտքերով հարվածել են Գարեգին Կիրակոսյանի մարմնի տարբեր հատվածներին՝ վերջինիս առողջությանը պատճառելով գլխի ձախից քունքային շրջանի սալջարդ վերքի, գլխի ձախից ճակատային թմբկության, ձախ աչքի վերին և ստորին կոպերի, պարանոցի շրջանի քերծվածքների ձևով թեթև վնասի, ձախից քունքային, պարանոցի շրջանի քերծվածքների ձևով թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ, իսկ Մինաս Ակլամազյանը և Նորայր Ստեփանյանը միաժամանակ հնչեցրել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ` իրենց դիտավորյալ գործողություններով խաթարել են հասարակական կարգը»:
5. Առաջին ատյանի դատարանն իր՝ 2018 թվականի փետրվարի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0010/01/18 դատավճռում նշել է. «(…) Ամբաստանյալ Մինաս Հովակիմի Ակլամազյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել, զղջացել է կատարած արարքի համար, Էրեբունի վարչական շրջանի թիվ 23 տեղամասի լիազոր ներկայացուցչի կողմից տրված բնութագրի համաձայն բնութագրվում է դրականորեն, խնամքին է գտնվում մեկ անչափահաս երեխա` 2010 թվականի հունիսի 11-ին ծնված Ալեքս Մինասի Ակլամազյանը:
Ամբաստանյալ Մինաս Հովակիմի Ակլամազյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ առկա չեն:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի համաձայն` ամբաստանյալ Մինաս Հովակիմի Ակլամազյանի արարքում պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Սույն քրեական գործով Մինաս Հովակիմի Ակլամազյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, որի սանկցիան նախատեսում է հետևյալ պատժատեսակները` տուգանք նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով, կամ ազատազրկում առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով:
(…)
Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Մինաս Հովակիմի Ակլամազյանի կատարած արարքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, հանցագործությունից հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, այն որ կատարած արարքից հետո զերծ է մնացել նոր հանցանք կատարելուց, ինչպես նաև նախկինում դատված կամ այլ կերպ արատավորված չլինելու հանգամանքը, կատարած արարքի համար զղջալը, պատասխանատվությունը ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, խնամքի տակ մեկ անչափահաս երեխա գտնվելու հանգամանքը, դրականորեն բնութագրվելը` Դատարանը գտնում է, որ Մինաս Հովակիմի Ակլամազյանի նկատմամբ չի կարող նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ` ազատազրկում պատժատեսակը, և ղեկավարվելով օրինականության, արդարության, պատժի անհատականացման ու մարդասիրության սկզբունքներով, Դատարանը հանգում է այն համոզման, որ ամբաստանյալ Մինաս Հովակիմի Ակլամազյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրվող հանցագործության համար պատիժներից նվազ խիստ տեսակը նշանակելիս կարող է ապահովել պատժի նպատակները, հետևաբար` ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ պետք է նշանակել տուգանքի ձևով, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը:
(…)
Ամբաստանյալ Նորայր Գալուստի Ստեփանյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել, զղջացել է կատարած արարքի համար, Էրեբունի վարչական շրջանի թիվ 23 տեղամասի լիազոր ներկայացուցչի կողմից տրված բնութագրի համաձայն բնութագրվում է դրականորեն:
Ամբաստանյալ Նորայր Գալուստի Ստեփանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ առկա չեն:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի համաձայն` ամբաստանյալ Նորայր Գալուստի Ստեփանյանի արարքում պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Սույն քրեական գործով Նորայր Գալուստի Ստեփանյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, որի սանկցիան նախատեսում է հետևյալ պատժատեսակները` տուգանք նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով, կամ ազատազրկում առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով:
(…)
Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Նորայր Գալուստի Ստեփանյանի կատարած արարքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, հանցագործությունից հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, այն որ կատարած արարքից հետո զերծ է մնացել նոր հանցանք կատարելուց, կատարած արարքի համար զղջալը, պատասխանատվությունը ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, դրականորեն բնութագրվելը` Դատարանը գտնում է, որ Նորայր Գալուստի Ստեփանյանի նկատմամբ չի կարող նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիայով նախատեսված առավել խիստ` ազատազրկում պատժատեսակը և ղեկավարվելով օրինականության, արդարության, պատժի անհատականացման ու մարդասիրության սկզբունքներով, Դատարանը հանգում է այն համոզման, որ ամբաստանյալ Նորայր Գալուստի Ստեփանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրվող հանցագործության համար պատիժներից նվազ խիստ տեսակը նշանակելիս կարող է ապահովել պատժի նպատակները, հետևաբար` ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ պետք է նշանակել տուգանքի ձևով, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը:
(…) »:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
6. Բողոքի հեղինակը փաստարկել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, ընդհանուր առմամբ ճիշտ և հստակ գնահատելով քրեական գործի ապացույցները, Ն.Ստեփանյանի և Մ.Ակլամազյանի պատիժների մասով թույլ է տվել դատական սխալ, որն ազդել է գործի ելքի վրա, ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը, չեն պահպանվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածներով սահմանված պահանջները, խախտվել են կատարած արարքի և նշանակված պատժի համաչափության վերաբերյալ նյութական իրավունքի նորմերը, ինչպես նաև խաթարվել են պատժի նպատակները և խախտվել է սահմանադրությամբ պաշտպանվող շահերի անհրաժեշտ հավասարակշռությունը, որպիսի պայմաններում դատական ակտը ենթակա է բեկանման:
Ի հիմնավորումն վերը նշված փաստարկների` բողոքի հեղինակը, մեջբերումներ կատարելով բողոքարկված դատական ակտից, մասնավորապես նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի մոտեցման համաձայն` Մ.Ակլամազյանի ու Ն.Ստեփանյանի նկատմամբ տուգանքի ձևով պատիժն է արդարացի և անհրաժեշտ ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրին ուղղելու և հնարավոր նոր հանցագործությունները կանխելու, սոցիալական արդարությունը վերականգնելու համար, որպիսի մոտեցումն իր համար անընդունելի է, քանի որ նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին:
Ըստ բողոքի հեղինակի` ամբաստանյալներ Մ.Ակլամազյանի և Ն.Ստեփանյանի նկատմամբ նշանակված պատիժներն ակնհայտ մեղմ են և անարդարացի։ Բացի այդ, նախկինում դատապարտված չլինելը ողջամտորեն չի նվազեցնում անձի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը, քանի որ քաղաքացիական հասարակության ու իրավական պետության մեջ բնակվող յուրաքանչյուր անձի պարտականությունն է հակաիրավական արարքներ կատարելուց զերծ մնալը։ Միաժամանակ, սույն գործով անհրաժեշտ է հաշվի առնել նաև այն, որ հանցանքը կատարվել է ուղղակի դիտավորությամբ, ինչն էլ մեծացնում է անձանց և նրանց կատարած արարքների հանրային վտանգավորության աստիճանը։ Առաջին ատյանի դատարանը պարտավոր էր պատշաճ գնահատաման ենթարկել նաև Մ.Ակլամազյանի և Ն.Ստեփանյանի կողմից հանցանքի կատարման եղանակը, իրադրությունը, միջոցները, դրսևորած վարքագիծը, մասնավորապես` կատարված խուլիգանության ընթացքում նրանց կողմից դրսևորած ակտիվ վարքագիծը, ինչպես նաև այն, որ նրանք տևական ժամանակ շարունակել են խուլիգանական գործողությունները՝ աղմկել ու տվել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի «համար» օրենսդիրը որպես պատիժ է նախատեսել տուգանք, ինչպես նաև ազատազրկում՝ առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով, ու թեև նշված հանցագործությունը դասվում է միջին ծանրության հանցագործությունների թվին, սակայն տվյալ դեպքում դրա հասարակական վտանգավորությունը բարձր է, ինչը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ հանցավոր ոտնձգության հետևանքով վնաս է պատճառվել քրեական օրենքի պաշտպանության տակ գտնվող երկու օբյեկտի։ Բացի այդ, ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր մի շարք նախադեպային որոշումներով արձանագրել է, որ անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս խիստ կարևոր է կատարված հանցանքի մեղքի ձևը, և ընդգծել է, որ ուղղակի դիտավորությամբ կատարված թե հանցագործությունների և թե այն կատարած անձի հասարակական վտանգավորության աստիճանը բարձր է, իսկ ամբաստանյալներ Մ.Ակլամազյանին և Ն.Ստեփանյանին մեղսագրվող հանցանքը կատարվում է բացառապես մեղքի տվյալ ձևով՝ ուղղակի դիտավորությամբ։ Ուշադրության է արժանի նաև այն հանգամանքը, որ թեև Մ.Ակլամազյանը նախկինում եղել է դատապարտված և վերջինիս դատվածությունը մարված է, սակայն հարկ է նշել, որ Մ.Ակլամազյանը դեռևս 2008 թվականի հունվարի 24-ին Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու համար դատապարտվել է 300.000 ՀՀ դրամ տուգանքի, ապա 2008 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Երևանի քրեական դատարանի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասով դատապարտվել է 4 տարի 6 ամիս ազատազրկման, իսկ պատիժների կրումից պայմանական վաղաժամկետ ազատվել է 2010 թվականի նոյեմբերի 17-ին, որի արդյունքում կարելի է փաստել, որ ամբաստանյալ Մ.Ակլամազյանը նախկինում կատարել է հանրորեն վտանգավոր արարքներ, որոնցից առաջինի դեպքում նշանակվել է առավել մեղմ պատիժ, իսկ երկրորդի դեպքում` պատժից ազատվել է պայմանական վաղաժամկետ, ինչն էլ նպաստող հանգամանք է հանդիսացել նրա կողմից նմանատիպ հանցագործություններ կատարելուն, նա չի բռնել ուղղման ճանապարհը, որի հետևանքով չի վերականգնվել սոցիալական արդարությունը, ինչպես նաև շարունակվում է նրա կողմից նոր հանցագործությունների կատարումը։
Գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը Մ.Ակլամազյանի և Ն.Ստեփանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս բավարար չափով հաշվի չի առել նրանց կողմից կատարված հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, ամբաստանյալների անձը բնութագրող տվյալները՝ նրանց նկատմամբ որպես պատիժ նշանակելով տուգանք, չի եկել ճիշտ եզրահանգման, որի արդյունքում նշանակել է ոչ արդարացի և կատարած արարքներին ոչ համաչափ պատիժներ: Ուստի անհրաժեշտ է Առաջին ատյանի դատարանի նշանակած պատիժները խստացման առումով փոփոխել։
Արդյունքում խնդրել է Առաջին ատյանի դատարանի` 2018 թվականի փետրվարի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0010/01/18 դատավճիռը մասնակի` ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակված պատիժների մասով բեկանել և նրանցից յուրաքանչյուրի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ մեկ տարի ժամկետով։

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
7. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
«Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում»:
Մեջբերված քրեադատավարական դրույթների լույսի ներքո վերլուծելով սույն որոշման 6-րդ կետում շարադրված վերաքննիչ բողոքի հիմքերն ու հիմնավորումները՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում պետք է պատասխանել այն հարցին, թե ամբաստանյալներ Մ.Ակլամազյանի և Ն.Ստեփանյանի նկատմամբ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժներն արդյո՞ք անարդարացի են` ակնհայտ մեղմ լինելու հիմքով:
Այսպես.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով»։
Մեջբերված նորմի մեկնաբանման վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած նախադեպային իրավունքի համաձայն. «[Վ]երաքննիչ դատարանն իրավասու է պատժի մասով փոփոխել առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը հետևյալ դեպքերում.
1) առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս չեն պահպանվել պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքները,
2) առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս հաշվի չեն առնվել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները,
3) առաջին ատյանի դատարանի կողմից վերոնշյալ հանգամանք(ներ)ը հաշվի չառնելը հանգեցրել է անհամաչափ և պատժի նպատակների տեսանկյունից բավարարության չափանիշին չհամապատասխանող պատժի նշանակման» (տե՛ս, ի թիվս այլնի, Նարեկ Սարգսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշումը)։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն.
«1.Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»:
Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է թիվ ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԵԿԴ/0042/01/11, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացրած որոշումներում, և կայուն նախադեպային իրավունք է ձևավորել առ այն, որ հանցավորի անձին և հանցագործության վտանգավորության բնույթին ու աստիճանին համաչափ քրեաիրավական ներգործության միջոց ընտրելու, ինչպես նաև դրա շրջանակներում համաչափ պատժաչափ սահմանելու պահանջն ուղղակիորեն բխում է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների, մասնավորապես` արդարության և պատասխանատվության անհատականացման հիմնարար սկզբունքների բովանդակությունից։ Արդարացի է այն պատիժը, որի ընտրությունը գործի բոլոր հանգամանքների` հանցագործության վտանգավորության բնույթի և աստիճանի (հանցագործության մեղքի ձև, շարժառիթ, նպատակ, պատճառված վնասի չափ, եղանակ, գործիքներ ու միջոցներ և այլն), հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների, մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների ամբողջական ու բազմակողմանի վերլուծության արդյունք է և բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից։ Վերոնշյալ պահանջներից նահանջը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։
Պատժի անհատականացման փաստական հիմքերի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշումներ է ձևավորել թիվ ՎԲ-50/07, թիվ ԵԿԴ/0042/01/11, թիվ ՍԴ/0109/01/12, թիվ ԱՎԴ/0082/01/12, թիվ ԵԿԴ/0252/01/13, թիվ ԵԱՔԴ/0091/01/14 և մի շարք այլ որոշումներում։
Մասնավորապես, Հ.Հարությունյանի վերաբերյալ թիվ ՎԲ-50/07 գործով որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. «Պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք են ոչ միայն կատարված արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այլև հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ հանդիսացող նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական, քրեաբանական և քրեաիրավական, ֆիզիկական հատկությունների համակցության ճիշտ գնահատումը (ընտանեկան դրությունը, վարքագիծը աշխատանքում և կենցաղում, աշխատունակությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, դատվածությունը և այլն)» (տե՛ս Հազարապետ Հարությունյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ 2007 թվականի մարտի 30-ի թիվ ՎԲ-50/07 որոշումը)։
Ս.Սարգսյանի գործով որոշման մեջ զարգացնելով պատասխանատվության և պատժի անհատականացման վերաբերյալ իր ձևավորած նախադեպային իրավունքը՝ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ. «(...) «հանցավորի անձնավորություն» եզրույթն ի տարբերություն «հանցագործության սուբյեկտ» եզրույթի, ավելի ընդարձակ է, և օժտված է սոցիալ-ժողովրդագրական, բարոյահոգեբանական և քրեաիրավական բնութագրերով: ՀՀ գործող քրեական օրենսդրության իմաստով «հանցավորի անձնավորություն» եզրույթը դիտարկվում է որպես քրեական պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք, հանցավորի անձը բնութագրող առանձին հատկանիշները և վարքագիծը օրենքում նախատեսված են որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներ, ինչպես նաև դատապարտյալին պատժից ազատելու նախապայման:
(...) [Պ]ատժի անհատականացման ժամանակ հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները հաշվի առնելու անհրաժեշտությունը պայմանավորված է ինչպես պատժի նպատակների իրականացման, այնպես էլ անձի արժանապատվության հարգման սահմանադրական պահանջի առկայությամբ:
(...) [Հ]անցավորի անձը բնութագրող տվյալները չեն կարող սահմանափակվել միայն անձի բարոյական հատկանիշներով և ներառում են նաև անձի ընտանեկան դրությունը, զբաղմունքի տեսակը, կրթությունը, նրա դրական կամ բացասական բնութագիրը, խրախուսանքների կամ տույժերի առկայությունը և այլն» (տե՛ս Սերոբ Սարգսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ՍԴ/0109/01/12 որոշումը):
Մեկ այլ` Ջ.Շիրվանյանի և Ա.Մուրադյանի վերաբերյալ որոշման շրջանակներում վերահաստատելով և զարգացնելով իր ձևավորած նախադեպային իրավունքը` ՀՀ վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ. «(...) [Հ]անցագործության հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի համատեքստում կարևոր նշանակություն ունի հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների ամբողջական վերլուծությունը։ Մասնավորապես, հանցավորի անձը դրականորեն բնութագրող սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկանիշները, հանցագործությունից հետո դրսևորած դրական վարքագիծը (կատարվածի համար զղջալը, ճշմարտացի ցուցմունքներ տալը, քննությանը չխոչընդոտելը, պատճառված վնասը հատուցելը և այլն) կարող են վկայել, որ պատժի նպատակների իրագործման տեսանկյունից բացակայում է պատիժը փաստացի կրելու անհրաժեշտությունը։ Այլ խոսքով` հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները բացահայտելու և օբյեկտիվորեն հաշվի առնելու դատարանի պարտականությունն ուղղակիորեն բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի տրամաբանությունից, որի համաձայն՝ պատժի նպատակը, սոցիալական արդարությունը վերականգնելուց բացի, դատապարտյալի ուղղումն է և նոր հանցագործությունների կանխումը» (տե՛ս Ջ.Շիրվանյանի և Ա.Մուրադյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ 2015 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0091/01/14 որոշման 13-րդ կետը)։
8. Սույն գործով ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրին մեղավոր ճանաչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ` Առաջին ատյանի դատարանը նրանց նկատմամբ պատիժ է նշանակել տուգանքի ձևով, այդ թվում` Մ.Ակլամազյանի նկատմամբ` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով, իսկ Ն.Ստեփանյանի նկատմամբ` նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկի` 200.000 (երկու հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործությունը ըստ բնույթի և հանրության համար վտանգավորության աստիճանի դասվում է դիտավորությամբ կատարվող միջին ծանրության հանցագործությունների շարքին, որի համար պատիժ է նախատեսված տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով, կամ ազատազրկում` առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով:
Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Մ.Ակլամազյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող, ինչպես նաև մեղմացնող հանգամանքներ չի արձանագրել: Միևնույն ժամանակ որպես վերջինիս անձը բնութագրող տվյալներ արձանագրել է այն, որ ամբաստանյալ Մ.Ակլամազյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել, զղջացել է կատարած արարքի համար, Էրեբունի վարչական շրջանի թիվ 23 տեղամասի լիազոր ներկայացուցչի կողմից տրված բնութագրի համաձայն բնութագրվում է դրականորեն, խնամքին է գտնվում մեկ անչափահաս երեխա` 2010 թվականի հունիսի 11-ին ծնված Ալեքս Մինասի Ակլամազյանը, ինչը բխում է գործի նյութերից և իրական է:
Դրա հետ մեկտեղ, Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Ն.Ստեփանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող, ինչպես նաև մեղմացնող հանգամանքներ չի արձանագրել, որպես անձը բնութագրող տվյալներ արձանագրել է այն, որ ամբաստանյալ Ն.Ստեփանյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել, զղջացել է կատարած արարքի համար, Էրեբունի վարչական շրջանի թիվ 23 տեղամասի լիազոր ներկայացուցչի կողմից տրված բնութագրի համաձայն բնութագրվում է դրականորեն:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել նաև, որ ինչպես հետևում է սույն որոշման 6-րդ կետում շարադրվածից, Առաջին ատյանի դատարանի նշանակած պատիժների ակնհայտ մեղմ լինելու մասին իր դատողությունը բողոքի հեղինակի կողմից պատճառաբանվել է նաև այնպիսի հանգամանքներով, որպիսիք սույն գործով ամբաստանյալներին մեղսագրվող հանցագործությունների հատկանիշ են (oրինակ, մեղքի` բացառապես ուղղակի դիտավորությամբ դրսևորվելը), ուստի օրենսդիրն արդեն իսկ դրանք հաշվի է առել տվյալ հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրը սահմանելիս` այն արտացոլելով համապատասխան սանկցիայում (mutatis mutandis տե՛ս Արմեն Շահբազյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի օգոստոսի 15-ի թիվ ԵՇԴ/0143/01/13 որոշումը)։
Բողոքի հեղինակն իր դատողությունը պատճառաբանել է նաև այնպիսի հանգամանքով, որպիսին անձի մարված դատվածությունն է, մինչդեռ դատվածության մարումը վերացնում է դրա հետ կապված իրավական բոլոր հետևանքները (տե՛ս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 8-րդ մասը), և դատախազի կողմից այդօրինակ պնդում ներկայացվելն ինքնին անիրավաչափ է ու անընդունելի: Այս կապակցությամբ հարկ է նաև արձանագրել, որ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշման համաձայն` «Մարված կամ հանված դատվածության պայմաններում անձի կողմից նախկինում հանցանք կատարած լինելը որպես նրա անձը բացասաբար բնութագրող հանգամանք հաշվի առնելն անթույլատրելի է: Նախկինում հանցանք կատարած լինելը դիտելով որպես հանցավորի բարոյահոգեբանական և քրեաիրավական բնութագիր՝ դատարանը պարտավոր է այն ուղղակիորեն արտացոլել պատժի և պատասխանատվության անհատականացման ժամանակ: Մինչդեռ մարված կամ հանված դատվածության պայմաններում անձը քրեական օրենքի իմաստով համարվում է հանցագործություն չկատարած, և նրա նախկին դատվածությունը քրեաիրավական հետևանք առաջացնել չի կարող, այդ թվում՝ չի կարող անդրադառնալ նոր հանցագործության համար նշանակվելիք պատժի վրա: Ուստի մարված կամ հանված դատվածության պայմաններում նախկինում հանցանք կատարած լինելը դիտելով որպես հանցավորի անձնավորությունը բացասաբար բնութագրող հանգամանք՝ դատարանը ոչ միայն կիմաստազրկի դատվածությունը հանելու, մարելու քրեաիրավական կառուցակարգերը, այլև կարող է խախտել պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները» (տե՛ս Արտաշ Իլյայի Շաքարյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի օգոստոսի 15-ի թիվ ԵԿԴ/0163/01/13 որոշումը):
9. Սույն որոշման 7-րդ կետում մեջբերված իրավադրույթների և իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով նախորդ կետում արձանագրված և վերլուծված փաստական հանգամանքները՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի նկատմամբ նշանակել է այնպիսի պատիժ, որը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի իմաստով չի կարող գնահատվել ակնհայտ մեղմ և անարդարացի:
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը համակցության մեջ բավարար չափով ստուգման և գնահատման է ենթարկել ինչպես ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության փաստը, այնպես էլ նրանցից յուրաքանչյուրի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, որի արդյունքում արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի երաշխավորման տեսանկյունից իրավաչափ հետևության է հանգել նրանցից յուրաքանչյուրի նկատմամբ կոնկրետ պատժատեսակի և պատժաչափի ընտրության, այնպես էլ այդ պատիժների կիրառման միջոցով սույն գործով պատժի նպատակների իրացվելիությունն ապահովելու հարցում, և բավարար չափով պատճառաբանել է իր հետևությունները: Այլ կերպ` Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալներ Մ.Ակլամազյանի և Ն.Ստեփանյանի նկատմամբ նշանակված պատիժներն արդարության ու պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի երաշխավորման տեսանկյունից հիմնավորված են, ուստի բողոքարկված դատական ակտը բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան:
Ամփոփելով վերը շարադրվածը՝ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից սույն գործով թույլ չեն տրվել նյութական կամ դատավարական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին հիմք հանդիսանալ բողոքարկված դատական ակտը բեկանելու և սույն որոշման 6-րդ կետում արձանագրված վերաքննիչ բողոքը բավարարելու համար: Ուստի բողոքարկված դատական ակտը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ դրա դեմ բերված վերաքննիչ բողոքը՝ մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը.

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Ամբաստանյալներ Մինաս Հովակիմի Ակլամազյանի և Նորայր Գալուստի Ստեփանյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2018 թվականի փետրվարի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0010/01/18 դատավճիռը թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Ա.ՆԻԿՈՂՈՍՅԱՆ
Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ