ԵԿԴ/0354/01/17


ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով.
նախագահող դատավոր` Ռ.Մխիթարյան
դատավորներ` Մ․Արղամանյան
Ա.Բեկթաշյան
քարտուղարությամբ` Ք․Հայրապետյանի
մասնակցությամբ՝ ամբաստանյալ Ա․Վիրաբյանի
պաշտպան Վ․Սարգսյանի

2023 թվականի հոկտեմբերի 25-ին, Երևան քաղաքում,

դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալ Ալբերտ Վիրաբյանի պաշտպան Սուսաննա Սարգսյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով թիվ ԵԿԴ/0354/01/17 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ալբերտ Գրիգորի Վիրաբյանի` 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1․ 2017 թվականի մայիսի 30-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում հարուցվել է թիվ 13109217 քրեական գործը՝ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի (այսուհետ նաև՝ ՀՀ քրեական օրենսգիրք) 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով։
2017 թվականի հունիսի 1-ին «Լայֆ Կոմպյուտերս» ՍՊ ընկերությունը ճանաչվել է տուժող։
2017 թվականի հունիսի 5-ին Մհեր Ռաֆիկի Սարգսյանը ճանաչվել է տուժողի ներկայացուցիչ։
2017 թվականի հունիսի 8-ին Ալբերտ Գրիգորի Վիրաբյանը ձերբակալվել է։
2017 թվականի հունիսի 10-ին Ա․Վիրաբյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 2017 թվականի հունիսի 10-ի որոշմամբ Ա․Վիրաբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանքը՝ երկու ամիս ժամկետով, որը հետագայում երկարացվել է։
2017 թվականի դեկտեմբերի 22-ին Ա․Վիրաբյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
2017 թվականի դեկտեմբերի 29-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2020 թվականի ապրիլի 20-ի որոշմամբ Ա․Վիրաբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանքը փոխարինվել է չհեռանալու մասին ստորագրությամբ։
2․ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2020 թվականի դեկտեմբերի 23-ի թիվ ԵԿԴ/0354/01/17 դատավճռով ամբաստանյալ Ա․Վիրաբյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 5 (հինգ) տարի ժամկետով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի կիրառմամբ՝ նշանակված պատժին հաշվակցվել է կալանքի տակ գտնվելու 2 (երկու) տարի 9 (ինը) ամիս 29 (քսանինը) օրը, և թողնվել է կրելու ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի 2 (երկու) ամիս 1 (մեկ) օր ժամկետով, իսկ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Առաջին ատյանի դատարանի վերը նշված դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Ա․Վիրաբյանի պաշտպան Ս․Սարգսյանի կողմից բերվել է վերաքննիչ բողոք, որը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի (նախագահող դատավոր` Ռ.Մխիթարյան, կազմի դատավորներ` Տ.Սահակյան և Ա.Բեկթաշյան)՝ 2021 թվականի մարտի 16-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ:
Դատավոր Տ․Սահակյանի՝ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի դատավորի լիազորությունները դադարեցվելու հիմքով տեղի է ունեցել գործով դատական կազմի փոփոխություն` դրանում Տ․Սահակյանի փոխարեն ընդգրկվելով դատավոր Մ․Արղամանյանը:

Գործի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
3․ Ալբերտ Գրիգորի Վիրաբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ. «[Ն]ա, 2017թ. մայիսի 30-ին՝ ժամը 03։35-ից մինչև 05։30-ն ընկած ժամանակահատվածում, ուրիշի առանձնապես խոշոր չափի գույքը հափշտակելու դիտավորությամբ, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ` պատուհանը բացելու միջոցով, ապօրինի մուտք է գործել «Լայֆ Կոմպյուտերս» ՍՊ ընկերությանը պատկանող, Երևան քաղաքի Թումանյան փողցի 14 2/1 հասցեում գործող «3 Դե պլանետ» բջջային հեռախոսների վաճառակետ և սրահից գաղտնի հափշտակել առանձնապես խոշոր չափի` ընդհանուր 5.000.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ 5 հատ «Այֆոն 7 պլյուս», 3 հատ «Այֆոն 6ս», 5 հատ «Սոնի», 4 հատ «ԷլՋի Նեքսուս», 3 հատ «Սամսունգ», 2 հատ «Էյչ Թի Սի» մոդելի բջջային հեռախոսները՝ ՍՊ ընկերությանը պատճառելով գույքային վնաս»։
4. Առաջին ատյանի դատարանն իր` 2020 թվականի դեկտեմբերի 23-ի թիվ ԵԿԴ/0354/01/17 դատավճռի՝ «Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները» վերտառությամբ բաժնում նշել է. «(․․․) Դատաքննությամբ, գործի տվյալներով, դատարանը հիմնավորված է համարում հետևյալը.
Ամբաստանյալ Ալբերտ Գրիգորի Վիրաբյանը զբաղվել է բջջային հեռախոսների վերանորոգմամբ: Այդ կապակցությամբ 2016 թվականի ընթացքում համագործակցել է գործով տուժող «Լայֆ Կոմպյուտերս» ՍՊ ընկերությանը պատկանող Երևան քաղաքի Թումանյան 14 2/1 հասցեում գործող «3 Դե Պլանետ» բջջային հեռախոսների վաճառակետի հետ, մասնավորապես՝ վերանորոգել է նշված վաճառակետում գտնվող բջջային հեռախոսները և այդ հարցերի հետ կապված առնչություն է ունեցել վերը նշված ՍՊԸ-ի տնօրեն, գործով տուժողի ներկայացուցիչ ճանաչված Մհեր Ռաֆիկի Սարգսյանի հետ: Նշված վաճառակետի հետ համագործակցության արդյունքում քաջատեղյակ լինելով վաճառասրահում հեռախոսների առկայության, տեսանկարահանող սարքերի տեղադրման վայրերի, անվտանգության համակարգերի, շինության այլ առանձնահատկությունների մասին՝ մտադրվել է ապօրինաբար մուտք գործել այնտեղ և գաղտնի կերպով կատարել ուրիշի առանձնապես խոշոր չափի գույքի հափշտակություն: Իր հանցավոր մտադրությունն իրագործելու նպատակով Ա.Վիրաբյանը 2017թ. մայիսի 30-ին՝ գիշերային ժամի, վաճառակետի հետնամասից մոտենալով՝ կոտրել է այդ հատվածում տեղադրված տեսանկարահանող սարքը, որից հետո տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ բացել է վաճառակետի հետնամասում առկա եվրոպատուհանը և մուտք գործել ներս: Այնուհետև անցնելով միջանցքով՝ մուտք է գործել սրահ և սրահում տեղադրված ցուցափեղկից, ինչպես նաև ցուցափեղկի ներքևի հատվածում առկա պահարանի միջից վերցրել է տարբեր մոդելների ընդհանուր թվով 22 բջջային հեռախոսներ, որից հետո, գիտակցելով, որ վաճառակետում գտնվող համակարգչի պրոցեսորում կարող են պահպանվել իր կողմից գողացվող բջջային հեռախոսների վերաբերյալ տվյալներ, ինչպես նաև իր գործողությունները որևէ կերպ մերկացնելուն օժանդակող նյութեր, հետագայում հնարավոր բացահայտումից խուսափելու նպատակով վնասել է դրա հիշողության կրիչը: Բջջային հեռախոսները վերցնելուց հետո Ա.Վիրաբյանը, ավարտին հասցնելով իր հանցավոր մտադրությունը, կրկին վաճառակետի հետնամասի կողմով դուրս է եկել շինությունից և հեռացել:
Գողացված բջջային հեռախոսները հնարավորինս սեղմ ժամկետում իրացնելու և չբացահայտվելու նպատակով Ա.Վիրաբյանը, 2017թ. մայիսի 30-ին այդ հեռախոսներից մեկը՝ «Այֆոն 7 պլյուս գոլդ» մոդելի բջջային հեռախոսը, 340.000 ՀՀ դրամ գումարով վաճառել է «Փեթակ» առևտրի կենտրոնում բջջային հեռախոսների առուվաճառքով զբաղվող, գործով վկա Հայկ Գագիկի Գրիգորյանին: Դրանից հետո մայիսի 30-ից 31-ն ընկած ժամանակահատվածում, գործով չպարզված հանգամանքներում և արժեքով, Ա.Վիրաբյանն իրացրել է գողացված ևս մեկ բջջային հեռախոս՝ «ԱյՖոն 6 ս» մոդելի, որն այնուհետև գնել է «Պիկսել» խանութի աշխատակից, գործով վկա Արմեն Ռազմիկի Պետրոսյանը և վերավաճառել Իլոնա Սերգեյի Սաղաթելյանին:
Այնուհետև, 2017թ. մայիսի 31-ին՝ ցերեկային ժամի, Ա.Վիրաբյանը, իր կողմից գողացված մյուս բջջային հեռախոսներն իրացնելու նպատակով գնացել է Արարատի մարզի Արտաշատ քաղաք և դրանցից «Այֆոն 7 պլյուս» մոդելի բջջային հեռախոսը գնելու համար առաջարկել է Արտաշատ քաղաքում գործող «Մոբայլ կոմպ» բջջային հեռախոսների վաճառակետի աշխատակից, գործով վկա Վարդուշ Աշոտի Բադալյանին, սակայն վերջինս չի ցանկացել գնել այդ հեռախոսը, փոխարենն առաջարկել է այն ներկայացնել նույն քաղաքում գործող «Էյ Ջի մոբայլ» բջջային հեռախոսների վաճառակետի աշխատակից, գործով վկա Հովհաննես Սամվելի Հարությունյանին: Ա.Վիրաբյանը գնալով նշված վաճառակետ՝ Հ.Հարությունյանին է առաջարկել գնել «Այֆոն 7 պլյուս» և «Սամսունգ Գրանդ պրայմ» մոդելի բջջային հեռախոսները՝ հայտնելով, որ դրանք իր հետ միասին բերել է Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվա քաղաքից: Ա.Վիրաբյանը Հ.Հարությունյանին հայտնել է, որ «Այֆոն 7 պլյուս» հեռախոսը վաճառում է 315.000 ՀՀ դրամով, սակայն քանի որ նշված հեռախոսը Արտաշատ քաղաքում մեծ պահանջարկ չի ունեցել, Հ.Հարությունյանը չի ցանկացել գնել այն, այլ Ա.Վիրաբյանին առաջարկել է գնալ «Փեթակ» առևտրի կենտրոն և այն առաջարկել իր ծանոթ, գործով վկա Հովհաննես Հակոբի Վարպետյանին: Նույն ժամանակ Հ.Հարությունյանը զանգահարել է Հ.Վարպետյանին և հայտնել Ա.Վիրաբյանի առաջարկի մասին՝ միաժամանակ «Վայբեր» հավելվածի միջոցով վերջինիս է ուղարկել առաջարկվող «Այֆոն 7 պլյուս» մոդելի հեռախոսի գործարանային համարը: Դրանից հետո, Ա.Վիրաբյանը վերցնելով բջջային հեռախոսները՝ հեռացել է: Նույն ժամանակահատվածում Հ.Վարպետյանին է զանգահարել տուժողի ներկայացուցիչ Մհեր Սարգսյանը և հայտնել, որ իր բջջային հեռախոսների վաճառակետից գողացվել են տարբեր մոդելի հեռախոսներ, այդ թվում՝ «Այֆոն 7 պլյուս» մոդելի, իսկ Հ.Վարպետյանը հայտնել է, որ քիչ անց իր մոտ են բերելու նույն մոդելի բջջային հեռախոս՝ Մ.Սարգսյանին ուղարկելով այդ հեռախոսի գործարանային համարը: Այնուհետև, Մ.Սարգսյանը ստուգելով իրեն ուղարկված հեռախոսի գործարանային համարը՝ պարզել է, որ այն իր վաճառակետից գողացված հեռախոսներից մեկն է և անմիջապես իր կնոջ եղբոր, գործով վկա Արթուր Ժիրայրի Հարությունյանի հետ միասին գնացել է «Փեթակ» առևտրի կենտրոն: Այդ ընթացքում գործով վկա Սարգիս Աշոտի Կիրակոսյանի՝ «Լիստ.ԷյԷմ» ինտերնետային կայքում տեղադրված, հեռախոս գնելու վերաբերյալ հայտարարության մեջ նշված հեռախոսահամարով զանգահարել և առաջարկել են գնել «Այֆոն 7 պլյուս» մոդելի բջջային հեռախոս: Զանգահարող անձը Ս.Կիրակոսյանին է ուղարկել իր կողմից առաջարկվող հեռախոսի գործարանային համարը, ով այն ստուգելով մինչ այդ Մ.Սարգսյանի կողմից իրեն ուղարկած, վերջինիս վաճառակետից գողացված հեռախոսների գործարանային համարների տվյալների հետ՝ պարզել է, որ այդ հեռախոսը նույնպես գողացվել է Մ.Սարգսյանի վաճառակետից: Տեղեկանալով այդ մասին՝ հեռախոսը վաճառող անձին խնդրել է այն պահել և այդ մասին անմիջապես հեռախոսազրույցի միջոցով հայտնել է Մ.Սարգսյանին: Մ.Սարգսյանից տեղեկանալով, որ վերջինս գտնվում է «Փեթակ» առևտրի կենտրոնում, գնացել է այնտեղ և միասին ուղևորվել են դեպի իր կողմից պարզած հեռախոսի գտնվելու վայրը՝ Արտաշատ քաղաք: Ս.Կիրակոսյանը Արտաշատ քաղաքում հանդիպել է Ա.Վիրաբյանին և նրա հետ միասին նստել ավտոմեքենան, որտեղ գտնվել է Մ.Սարգսյանը: Այդ ժամանակ Ա.Վիրաբյանը, տեսնելով Մ.Սարգսյանին, իր մոտ գտնվող կարմիր գույնի «Այֆոն 7 պլյուս» և «Սոնի Զեթ 3» մոդելի բջջային հեռախոսները թողել է ավտոմեքենայի մեջ և իջնելով՝ դիմել փախուստի: Այնուհետև՝ Մ.Սարգսյանը կրկին վերադարձել է «Փեթակ» առևտրի կենտրոն, հանդիպել Հ.Վարպետյանին և պարզել, որ Ա.Վիրաբյանն է հեռախոս վաճառելու համար զանգահարել նրան:
Դրանից հետո, Ա.Վիրաբյանն իր կողմից գողացված մյուս բջջային հեռախոսները հնարավորինս արագ և անխոչընդոտ իրացնելու նպատակով, մտադրվել է դրանք վաճառել Հայաստանի տարբեր մարզերում: Այդ նպատակով, 2017թ. հունիսի 01-ին գնացել է Արագածոտնի մարզի Ապարան քաղաք և հեռախոս գնելու առաջարկով դիմել նույն քաղաքում հեռախոսների և այլ ապրանքների առուվաճառքով զբաղվող, գործով վկա Արմեն Արծրունու Գրիգորյանին: Ա.Վիրաբյանը Ա.Գրիգորյանին ներկայացրել է երկու «Սամսունգ» և մեկ «Սոնի» մոդելի բջջային հեռախոսներ՝ հայտնելով, որ դրանք բերել է Ռուսաստանի Դաշնությունից: Այնուհետև՝ Ա.Գրիգորյանը 25.000 ՀՀ դրամ գումարով Ա.Վիրաբյանից ձեռք է բերել «Սամսունգ Գալաքսի Պրայմ պլյուս» մոդելի բջջային հեռախոսը, որն օրեր անց 60.000 ՀՀ դրամով վաճառել է գործով վկա Սարգիս Սամվելի Ստեփանյանին:
Այնուհետև՝ Ա.Վիրաբյանը նույն օրն ուղևորվել է դեպի Լոռու մարզ և Վանաձոր քաղաքում մոտենալով գործով վկա Համազասպ Սամվելի Ղազախեցյանին՝ նրան է ներկայացրել «Սամսունգ» և «Սոնի» մոդելի բջջային հեռախոսներ՝ առաջարկելով գնել դրանք և հայտնելով, որ այդ հեռախոսները գնել է Ռուսաստանում: Ի վերջո Հ.Ղազախեցյանը Ա.Վիրաբյանից գնել է «Սոնի Իքսպերիա ԻքսԷյ» մոդելի բջջային հեռախոսը` վճարելով 120.000 ՀՀ դրամ գումար, որից հետո Ա.Վիրաբյանը հեռացել է:
Նույն ժամանակահատվածում՝ 2017 թվականի հունիսի սկզբին, Ա.Վիրաբյանը դիմել է Երևան քաղաքի Մարգարյան փողոցի թիվ 10/13 հասցեում գործող բջջային հեռախոսների և համակարգչային տեխնիկայի վաճառակետի աշխատակից, գործով վկա Ռոլանդ Գագիկի Խաչատրյանին՝ առաջարկելով իրենից գնել «Էյչ Թի Սի Էմ 9 պլյուս սիլվեր» և «Սոնի Էքսպերիա Իքս Էյ» մոդելի բջջային հեռախոսներ: Ռ.Խաչատրյանը համաձայնելով առաջարկին՝ Ա.Վիրաբյանից գնել է նշված բջջային հեռախոսները՝ ընդհանուր վճարելով 250.000 ՀՀ դրամ: Միաժամանակ Ա.Վիրաբյանը Ռ.Խաչատրյանին է տվել իր անձնագրի պատճեն՝ դրա վրա գրառելով վաճառվող բջջային հեռախոսների տվյալները: Գնած հեռախոսներից մեկը՝ «Էյչ Թի Սի Էմ 9 պլյուս սիլվեր» մոդելի, օգտագործվել է Ռ.Խաչատրյանի կողմից, իսկ մյուս բջջային հեռախոսը վաճառել է գործով վկա Արմեն Գենադիի Գալոյանին:
Այնուհետև՝ Ա.Վիրաբյանը շարունակելով իր կողմից գողացված մյուս բջջային հեռախոսները վաճառելու փորձերը՝ ուղևորվել է Սյունիքի մարզ: 2017թ. հունիսի 3-ին Սյունիքի մարզի Քարահունջ գյուղում Ա.Վիրաբյանին է մոտեցել նույն գյուղի բնակիչ, գործով վկա Արմենակ Սամվելի Ղուլյանը, ով տեսնելով, որ Ա.Վիրաբյանը վաճառում է բջջային հեռախոսներ և տարբեր ապրանքներ, նրանից հետաքրքրվել է բջջային հեռախոսների արժեքներից: Հետաքրքրվելով Ա.Վիրաբյանի մոտ գտնվող «Սոնի Իքսպերիա ԻքսԷյ» հեռախոսից՝ Ա.Ղուլյանը պարզել է, որ վերջինս այն վաճառում է 135.000 ՀՀ դրամով, սակայն սակարկման արդյունքում Ա.Վիրաբյանը նշված հեռախոսը վաճառել է 130.000 ՀՀ դրամ գումարով, ստացել այն և հեռացել:
Նույն ժամանակահատվածում Ա.Վիրաբյանը դիմել է Գորիս քաղաքի Մ.Մաշտոցի փողոցի թիվ 14 հասցեում գտնվող հեռախոսների վաճառակետի աշխատակից, գործով վկա Արթուր Փայլակի Տոռոզյանին՝ առաջարկելով իրենից գնել բջջային հեռախոսներ՝ միաժամանակ վերջինիս ներկայացնելով «Այֆոն 7», «Սոնի Իքսպերիա», «ԷլՋի նեքսուս» և «Սամսունգ» մոդելի հեռախոսներ՝ յուրաքանչյուրից մեկական օրինակ: Այդ հեռախոսների միջից Ա.Տոռոզյանն ընտրել է «ԷլՋի նեքսուս» մոդելի բջջային հեռախոսը, գնել այն՝ Ա.Վիրաբյանին վճարելով 135.000 ՀՀ դրամ գումար: Այնուհետև՝ նշված հեռախոսը 165.000 ՀՀ դրամով Ա.Տոռոզյանը վաճառել է գործով վկա Աստղիկ Դավթի Կարապետյանին:
2017թ. հունիսի 40-ին Ա.Վիրաբյանը Սյունիքի մարզից վերադարձել է Երևան, իսկ օրեր անց տեղեկանալով այն մասին, որ ոստիկանությունը տիրապետում է իր կողմից նշված հանցագործությանը առնչություն ունենալու վերաբերյալ տեղեկատվությանը՝ ներկայացել է ոստիկանության Կենտրոնական բաժին՝ հայտնելով, որ ցանկանում է օժանդակել քննությանը»:
5․ Առաջին ատյանի դատարանն իր՝ 2020 թվականի դեկտեմբերի 23-ի թիվ ԵԿԴ/0354/01/17 դատավճռի՝ «Ապացույցների հետազոտում և գնահատում» վերտառությամբ բաժնում նշել է. «(․․․) Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները հիմնավորվում են հետևյալ ապացույցներով.
Ամբաստանյալ Ալբերտ Գրիգորի Վիրաբյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ զբաղվում է հեռախոսների վերանորոգմամբ: Նշված հեռախոսները բերել են իր մոտ վերանորոգման և ինքը գնել է դրանք: Ինքը վարում է նաև տաքսի ավտոմեքենա, այդ պատճառով է իր հեռախոսը սպասարկվել տարբեր ալեհավաքների կողմից: Դեպքի օրը պատվեր է կատարել Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի վրա գտնվող «Պիրամիդա» սրճարանի մոտ: Արտաշատ քաղաքում եղել է էլեկտրոնիկայի խանութում:
Հեռախոսները գնել է իրեն անծանոթ Գնել անունով անձից, նրան հանդիպել է երեք անգամ: «Լիստ.ԷյԷմ» կայքում առկա է իր անվամբ հայտարարություն, որտեղ նշված է իր բջջային հեռախոսահամարը՝ որպես հեռախոսների առուվաճառքով զբաղվող անձ: Գնելը զանգահարել է իրեն, և հավաստիանալով, որ ինքը հեռախոսներ է վերանորոգում, եկել է իր տուն և առաջարկել է վերանորոգել իր բջջային հեռախոսները: Այդ ընթացքում, իրեն առաջարկել է նաև գնել հեռախոսներ, որին ինքը համաձայնել է:
Դատարանն ամբաստանյալ Ալբերտ Վիրաբյանի ցուցմունքներն անարժանահավատ է համարում, քանի որ դրանք մտացածին են, չեն բխում գործի փաստական հանգամանքներից և դատարանի գնահատմամբ նպատակ են հետապնդում խուսափելու քրեական պատասխանատվությունից և պատժից:
(…)
Ամբաստանյալ Ալբերտ Վիրաբյանի կողմից հայտնած հանգամանքները հերքվել են նախաքննության ընթացքում պատշաճ ընթացակարգով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված թույլատրելի, վերաբերելի և փոխկապակցված հետևյալ ապացույցներով.
Վկա Մհեր Ռաֆիկի Սարգսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է «Լայֆ Կոմպյուտերս» ՍՊԸ-ում՝ որպես տնօրեն: Նշված ՍՊԸ-ի և «3 Դե Պլանետ» բջջային հեռախոսների վաճառասրահի սեփականատերն իր մայրն է: ՍՊԸ-ն հիմնականում զբաղվում է բջջային հեռախոսների, դրա աքսեսուարների, խաղային համակարգերի, պլանշետների առքուվաճառքով:
2017թ. մայիսի 29-ին՝ ժամը 20։00-ին, աշխատանքն ավարտելուց հետո փակել է Երևան քաղաքի Թումանյան 14 2/1 հասցեում գործող «3 Դե Պլանետ» վաճառասրահը: Գիշերը՝ ժամը 0448-ին, վաճառասրահում տեղադրված անվտանգության համակարգից ազդանշան է եկել իր բջջային հեռախոսին: Անմիջապես գնացել է վաճառասրահ ու նկատել, որ գովազդային վահանակի լույսն անջատված է: Նկատել է հրշեջների և հրշեջ մեքենա, մոտեցել է նրանց ու պարզել, որ վաճառասրահի հետնամասում գտնվող էլեկտրական հոսանքի բաշխման կայանն այրվում է: Մտածելով, որ վաճառասրահի անվտագության ազդանշանը կապված է հոսանք չլինելու հետ, քանի որ հոսանքի տատանման հետևանքով ավտանգության համակարգը ազդանշան է տալիս, չի մտել վաճառասրահ: Դրանից բացի, վաճառասրահի մուտքը փակվում է երկաթյա շերտավարագույրով և այն բացվում է միայն հոսանքով:
Առավոտյան, ժամը 1100-ի սահմաններում եկել է վաճառասրահ, սակայն կրկին հոսանք չի եղել: Էլեկտրիկից տեղեկացել է, որ հոսանքը լինելու է երեկոյան: Ժամը 2230-ի սահամաններում եկել է վաճառասրահ ու նկատել, որ հարևանությամբ գործող վաճառասրահներն ունեն հոսանք, իսկ իր վաճառասրահում հոսանք չկա: Զանգահարել է երկաթյա շերտավարգույր տեղադրողին ու վերջինիցս տեղեկանալով, որ շերտավարագույրը վեր բարձրացնելով հնարավոր է մտնել խանութ, բարձրացրել է այն և սողոսկելով մտնելով վաճառասրահ՝ տեսել է, որ ցուցափեղկերի դռները բաց վիճակում են, իսկ դրանցում պակասում են 4 հատ «Այֆոն 7 պլուս», 3 հատ «Այֆոն 6 էս» և ևս 14 հատ «ԷյչԹիՍի», «Սոնի», «ԷլՋի» ու «Սամսունգ» մոդելի բջջային հեռախոսներ:
Խանութից կատարված գողության մասին «վայբեր» ու «վոթսափ» ծրագրերի միջոցով հայտնել է բոլոր բջջային հեռախոսներ վաճառողներին և խնդրել, որպեսզի նրանք էլ իրենց հերթին այդ մասին հայտնեն ուրիշներին:
2017թ. մայիսի 31-ին զանգահարել է իր ծանոթ Հովհաննեսին, ով Երևան քաղաքի «Փեթակ» առևտրի կենտրոնում զբաղվում է հեռախոսների վաճառքով, և հայտնել է, որ իր խանութից գողություն է կատարվել և խնդրել է ուշադիր լինել, եթե իրեն կառաջարկեն ցածր գնով ձեռք բերել բջջային հեռախոսներ: Դրանից մի քանի րոպե անց, իրեն հետ է զանգահարել Հովհաննեսը և հայտնել, որ Արտաշատ քաղաքից իր մոտ են բերելու «Այֆոն 7 պլյուս» մոդելի բջջային հեռախոս, որը վաճառում են բավականին ցածր գնով: Միաժամանակ վերջինս իրեն է ուղարկել այդ բջջային հեռախոսի գործարանային համարը, որը ստուգելով՝ պարզել է, որ այն իր խանութից գողացված հեռախոսներից մեկն է: Դրանից հետո, գնացել է Հովհաննեսի մոտ: Այդ ընթացքում, իրեն է զանգահարել իր ծանոթ Սարգիսը, ով հայտնել է, որ իրեն զանգահարել են Արտաշատ քաղաքից և առաջարկել են ձեռք բերել կարմիր գույնի «Այֆոն 7 պլյուս» մոդելի բջջային հեռախոս, նրան հեռախոսով հայտնել են այդ հեռախոսի գործարանային համարը, որից հետո նա վաճառողին ասել է, որ քիչ հետո կմոտենա: Սարգիսն իրեն ուղարկել է այդ հեռախոսի գործարանային համարը, որը նույնպես ստուգելով՝ պարզել է, որ այն կրկին իր խանութից գողացված հեռախոսներից է: Դրանից հետո, Սարգիսը եկել է իր մոտ՝ Փեթակ առևտրի կենտրոն, մի քանի րոպե սպասել են այդտեղ, սակայն Հովհաննեսին խոստացած հեռախոսը չեն բերել: Այնուհետև՝ իր կնոջ եղբայրը՝ Արթուրը, մնացել է Հովհաննեսի մոտ, իսկ ինքը Սարգիսի հետ գնացել են Արտաշատ: Հասնելով Արտաշատ քաղաքի կենտրոնական փողոցներից մեկը՝ կայանել են ավտոմեքենան, ապա Սարգիսն իջել է մեքենայից, զանգել իրեն զանգահարած անձին, որից հետո փողոցում Սարգսին է մոտեցել մի տղա, նրանք ինչ-որ բան են խոսել և այդ տղան թողնելով հեռախոսները՝ դիմել է փախուստի: Սարգիսը վերցնելով դրանք՝ եկել է իր մոտ, ինքը ևս մեկ անգամ ստուգել է այդ հեռախոսներն ու համոզվել, որ դրանք իր խանութից գողացված հեռախոսներն են: Դրանից մոտ մեկ կամ երկու օր անց, հիշյալ երկու հեռախոսներից մեկը՝ կարմիր գույնի «Այֆոն 7 պլյուս» մոդելի բջջային հեռախոսը վաճառել է խանութի հերթական հաճախորդին, իսկ «Սոնի Զեթ 3» մոդելի հեռախոսը, քանի որ ունեցել է գործարանային թերություն, ուղարկել է ԱՄԷ «Դուբայ» քաղաք:
Ալբերտ Վիրաբյանին ճանաչում է որպես բջջային հեռախոսների վերանորոգմամբ զբաղվող անձի: Վերջինս 2016 թվականի ընթացքում նորոգելու հարմար մի քանի անգամ իրեն տվել է բջջային հեռախոսներ: 2016 թվականի ընթացքում, երբ Ալբերտ Վիրաբյանը եկել իր վաճառասրահ, այնտեղ արդեն տեղադրված են եղել տեսանկարահանող սարքեր: Վաճառասրահից գողացված բոլոր հեռախոսները միանշանակ եղել են նոր, չօգտագործված վիճակում: Երբ Արտաշատ քաղաքից վերադարձել է Երևան, Հովհաննեսից տեղեկացել է, որ հեռախոսը վաճառող անձը նրան զանգահարել է 099-68-26-26 հեռախոսահամարից: Քանի որ այդ հեռախոսահամարն օգտագործում է Ալբերտ Վիրաբյանը, կասկածել է, որ վերջինս հնարավոր է ինչ-որ առնչություն ունենա իր խանութից կատարված գողությանը:
(…)
Վկա Արմենակ Սամվելի Ղուլյանը, պնդելով իր նախաքննական ցուցմունքը, ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2017թ. մայիսի 30-ին՝ ժամը 1400-ի սահմաններում, Սյունիքի մարզի Քարահունջ գյուղի կանգառի մոտ տեսել է մուգ մոխրագույն «Օպել Աստրա» մակնիշի ավտոմեքենա՝ բարձված տարբեր տնտեսական ապրանքներով և էլեկտրատեխնիկայով: Մոտենալով ավտոմեքենային՝ ուսումնասիրել է ապրանքները, սակայն դրանց մեջ իրեն հետաքրքրել են միայն բջջային հեռախոսները: Ապրանքները վաճառող տղամարդը եղել է մոտ 40 տարեկան: Բջջային հեռախոսների միջից հավանել է «Սոնի Իքսպերիա ԻքսԷյ» մոդելի բջջային հեռախոսը, որի արժեքը եղել է 135.000 ՀՀ դրամ: Ինքը սակարկել և 130.000 ՀՀ դրամով գնել է այդ հեռախոսը:
(…)
Վկա Հովհաննես Սամվելի Հարությունյանը, պնդելով իր նախաքննական ցուցմունքը, ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2015 թվականի օգոստոս ամսից հանդիսանում է «Հայր և որդի Ասատրյաններ» ՍՊ ընկերության տնօրենը: ՍՊԸ-ին է պատկանում Արտաշատ քաղաքում գործող «Էյ ջի մոբայլ» բջջային հեռախոսների վաճառասրահը, որը համագործակցում է Արտաշատ քաղաքում գործող «Մոբայլ քոմպ» խանութի հետ, որի տնօրենն է հանդիսանում Վարդուշ Բադալյանը: 2017թ. մայիսի 31-ին՝ ժամը 1300-ի սահմաններում, իրեն է զանգահարել Վարդուշը և հայտնել, որ իրենց խանութ է եկել հաճախորդ, ով ցանկանում է վաճառել «Այֆոն 7 պլյուս» մոդելի բջջային հեռախոս: Քանի որ նա չի ցանկացել գնել այդ հեռախոսը, փորձել է տեղեկանալ, թե ինքն արդյոք ցանկություն ունի գնել այն: Այնուհետև՝ Վարդուշը հեռախոսը փոխանցել է այդ հաճախորդին և ինքը հեռախոսազրույց է ունեցել անծանոթ մի տղամարդու հետ, ով իրեն հայտնել է, որ 315.000 ՀՀ դրամով ցանկանում է վաճառել «Այֆոն 7 պլյուս» մոդելի բջջային հեռախոս: Այդ տեսակի հեռախոսի վաճառքի արժեքը եղել է մոտ 420.000 ՀՀ դրամ, ուստի՝ ինքն այդ տղամարդուն ասել է, որ գա իր խանութ: Վերջինս իրեն միաժամանակ առաջարկել է գնել նաև «Սամսունգ գրանդ պրայմ» մոդելի բջջային հեռախոս: Մի քանի րոպե անց, իր խանութ է եկել այդ տղան և ներկայացել Աբո անունով: Վերջինս իրեն հայտնել է, որ հեռախոսը բերել է Մոսկվա քաղաքից: Ինքը ստուգելով հեռախոսի գործարանային համարը՝ պարզել է, որ այն օրիգինալ է, սակայն քանի որ նշված մոդելի բջջային հեռախոսը Արտաշատ քաղաքում մեծ պահանջարկ չի ունեցել, չի ցանկացել գնել այն, բայց Աբոյին առաջարկել է գնալ Փեթակ առևտրի կենտրոն՝ իր ծանոթ Հովոյի մոտ, և այդ հեռախոսն առաջարկել նրան: Միաժամանակ ինքը զանգահարել է Հովոյին և հայտնել Աբոյի առաջարկի մասին՝ նրան ուղարկելով բջջային հեռախոսի գործարանային համարը: Մոտ 2 ժամ անց, իրեն է զանգահարել Հովոն և ասել, որ Աբոյի կողմից առաջարկված հեռախոսը գողացված է եղել և վերջինս իր մոտ չի գնացել:
(…)
Հ.Հարությունյանն իր ցուցմունքը պնդել է նաև Ա.Վիրաբյանի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում:
(…)
Վկա Վարդուշ Աշոտի Բադալյանը, պնդելով իր նախաքննական ցուցմունքը, ցուցմունք տվեց այն մասին, որ հանդիսանում է «Դուստր Էմմա» ՍՊ ընկերության տնօրենը: ՍՊԸ-ին է պատկանում Արտաշատ քաղաքում գործող «Մոբայլ քոմպ» բջջային հեռախոսների վաճառասրահը: Վաճառասրահը համագործակցում է նաև Արտաշատ քաղաքում գործող «Էյ ջի մոբայլ» հեռախոսների վաճառասրահի հետ, որի տնօրենը Հովհաննես Սամվելի Հարությունյանն է: 2017թ. մայիսի 31-ին՝ ժամը 13։00-ի սահմններում, իրենց խանութ է եկել անծանոթ մի տղամարդ, ով հայտնել է, որ իր հետ Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվա քաղաքից բերել է «Այֆոն 7ս պլյուս» մոդելի բջջային հեռախոս և ցանկանում է այն վաճառել: Քանի որ ինքը չի ցանկացել գնել այդ հեռախոսը, ուստի՝ սովորության համաձայն՝ զանգահարել է Հովհաննեսին և նրան է հայտնել հեռախոսը վաճառելու մասին: Հովհաննեսի հետ հեռախոսային խոսակցության ժամանակ լսել է, որ այդ տղամարդը Հովհաննեսին առաջարկել է գնել նաև «Սամսունգ պրեմիում» մոդելի բջջային հեռախոս: Հեռախոսային խոսակցության ավարտից հետո, հասկացել է, որ Հովհաննեսը և այդ տղան պայմանավորվել են հանդիպել, ուստի ինքն այդ տղային նկարագրել է Հովհաննեսի խանութի տեղը և նա հեռացել է:
(…)
Վ.Բադալյանն իր ցուցմունքը պնդել է նաև Ա.Վիրաբյանի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում:
(…)
Վկա Հովհաննես Հակոբի Վարպետյանը, պնդելով իր նախաքննական ցուցմունքը, ցուցմունք տվեց այն մասին, որ աշխատում է «Անահիտ Ավագյան» Ա/Ձ-ում՝ որպես վաճառող: Ա/Ձ-ն Երևան քաղաքի Փեթակ առևտրի կենտրոնում զբաղվում է հեռախոսների առուվաճառքով: Աշխատանքի բերումով ճանաչում է Երևան քաղաքի Թումանյան 14 2/1 հասցեում գործող «3Դե պլանետ» բջջային հեռախոսների խանութի տնօրեն Մհեր Սարգսյանին: Համագործակցում է նաև Արտաշատ քաղաքում գործող «Էյ ջի մոբայլ» խանութի հետ, որի տնօրենն է Հովհաննես Հարությունյանը:
2017թ. մայիսի 31-ին՝ ժամը 13։30-ի սահմաններում, իրեն է զանգահարել Հ.Հարությունյանը և հայտնել, որ իր խանութ է այցելել մի տղա, ով 315.000 ՀՀ դրամով վաճառում է «Այֆոն 7 պլյուս» մոդելի 32 գեգաբայթ հիշողությամբ բջջային հեռախոս: Քանի որ խանութում նույն մոդելի հեռախոսի վաճառքի արժեքը մոտ 400.000 ՀՀ դրամ է, ուստի մտածել է, որ այն կարող է լինել ոչ օրիգինալ կամ օգտագործված: Այդ պատճառով Հովհաննեսին ասել է, որ «վայբեր» հեռախոսակապի միջոցով ուղարկի բջջային հեռախոսի գործարանային համարը: Հովհաննեսն ուղարկել է այն, ինքը ստուգել և պարզել է, որ հեռախոսն օրիգինալ է, որից հետո զանգահարել է Հովհաննեսին և ասել, որ հեռախոսը վաճառողին փոխանցի իր հեռախոսահամարը և նրան ուղարկի իր մոտ:
Այդ ընթացքում իրեն զանգահարել է Մհերը և ասել, որ մի քանի օր առաջ իր խանութից գողություն է կատարվել, գողացել են տարբեր մոդելի բջջային հեռախոսներ, որոնց թվում նաև՝ «Այֆոն 7 պլյուս» մոդելի: Մհերին հայտնել է, որ քիչ հետո իր մոտ են բերելու «Այֆոն 7 պլյուս» մոդելի հեռախոս, որը վաճառում են բավականին ցածր գնով և նրան է ուղարկել այդ հեռախոսի գործարանային համարը: Մհերը կրկին զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ այդ բջջային հեռախոսն իր խանութից գողացված հեռախոսներից մեկն է: Մոտ 10 րոպե անց, Մհերը «Սաք» անունով մի տղայի հետ եկել է իր տաղավար: Սպասել են հեռախոսը վաճառողի գալուն: Այդ ժամանակ ինչ-որ մեկը զանգել է Սաքոյին և ասել, որ Մհերի խանութից գողացված հեռախոսներից մեկն առաջարկել են Արտաշատ քաղաքի խանութներից մեկում: Այդ մասին տեղեկանալով՝ Մհերը և Սաքոն գնացել են Արտաշատ: Այնուհետև Մհերը զանգահարել է իրեն և խնդրել հեռախոսը վաճառողի հեռախոսահամարը: Ինքը հաղորդագրությամբ ուղարկել է այդ տղայի հեռախոսահամարը: Զանգահարել է այդ համարով և խոսել իրեն անծանոթ մի տղայի հետ, ասել, որ իրեն պետք է հեռախոս բերեր: Այդ տղան ասել է, որ ինքը սխալվել է և անջատել է հեռախոսը: Նույն օրը երեկոյան Մհերը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ Սաքոյի հետ գնացել են Արտաշատ, որտեղ գտել են իր խանութից գողացված հեռախոսները վաճառող անձին, Մհերը ճանաչել է այդ տղային, վերջինս հանդիսացել է իր խանութի նախկին աշխատողը, ով Մհերին տեսնելով՝ գցել է իր մոտ եղած հեռախոսները և դիմել փախուստի:
(…)
Վկա Արմեն Արծրունու Գրիգորյանը, պնդելով իր նախաքննական ցուցմունքը, ցուցմունք տվեց այն մասին, որ իրեն պատկանող «Արմեն Գրիգորյան» Ա/Ձ-ն Ապարան քաղաքի Բաղրամյան փողոցում գտնվող վաճառակետում զբաղվում է հեռախոսների, աքսեսուարների և այլ ապրանքների առուվաճառքով:
2017թ. հունիսի 01-ին վաճառակետ է եկել իրեն անծանոթ, մոտ 40 տարեկան մի տղամարդ, ում մոտ եղել են երեք հատ բջջային հեռախոսներ, որոնցից երկուսը՝ «Սամսունգ» մոդելի, մեկը՝ «Սոնի» մոդելի: Բոլոր հեռախոսները եղել են տուփերով: Այդ հեռախոսներից 25.000 ՀՀ դրամ գումարով ձեռք է բերել «Սամսունգ Գալաքսի Պրայմ պլյուս» մոդելի հեռախոսը: Հեռախոսը վաճառող տղամարդն ասել է, որ դրանք բերել է Ռուսաստանից, նրան գումար է պետք, դրա համար էլ էժան է վաճառում: Թողել է իր 077-59-67-39 հեռախոսահամարը, որ այլ հեռախոսներ անհրաժեշտ լինելու դեպքում զանգահարի նրան: Նույն օրը մի քանի անգամ զանգահարել է այդ համարով, սակայն այդ տղամարդը չի պատասխանել հեռախոսազանգերին, որից հետո նրան ուղարկել է կարճ հաղորդագրություն՝ հարցնելով, թե կարող է արդյոք «Սոնի» մոդելի հեռախոսն իրեն վաճառել՝ 30.000 ՀՀ դրամով: Այնուհետև, նրա հետ ունեցել է հեռախոսազրույց, ով հայտնել է, որ այդ գնով չի վաճառի հեռախոսը:
Հայտնել է, որ իր կողմից ձեռք բերված «Սամսունգ Գալաքսի Պրայմ պլյուս» մոդելի բջջային հեռախոսը 60.000 ՀՀ դրամով վաճառել է Սարգիսին:
(…)
Վկա Արթուր Ժիրայրի Հարությունյանը, պնդելով իր նախաքննական ցուցմունքը, ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Մհեր Սարգսյանն իր քրոջ ամուսինն է, նրան է պատկանում Երևան քաղաքի Թումանյան 14 2/1 հասցեում գործով «3 Դե Պլանետ» հեռախոսների խանութը: Մհերն իրեն հայտնել է, որ 2017թ. մայիսի 30-ին իր խանութից գողություն են կատարել: Հաջորդ օրը Մհերն իրեն հեռախոսով պատմել է, որ իր խանութից գողացված հեռախոսներից մի քանիսը պատրաստվում են վաճառել Արտաշատ քաղաքում, ինչպես նաև՝ «Փեթակ» առևտրի կենտրոնում:
Ինքն ու Մհերը գնացել են «Փեթակ»՝ հեռախոսներ վաճառող Հովո անունով տղայի մոտ: Ինքը մնացել է Հովոյի մոտ, իսկ Մհերն ու նրա ընկերը գնացել են Արտաշատ քաղաք: Հովոյից իմացել է հեռախոսը վաճառողի հեռախոսահամարը, իսկ Մհերից տեղեկացել, որ դա նրա խանութում նախկինում աշխատած Ալբերտի հեռախոսահամարն է: Կասկածել է, որ Մհերի խանութից գողություն կատարողն Ալբերտն է: Ինքը մի քանի անգամ զանգահարել է Ալբերտին, սակայն վերջինս չի պատասխանել: Կարճ հաղորդագրություն է ուղարկել, որից հետո Ալբերտը հեռախոսազրույց է ունեցել իր հետ և ինքը նրան ասել է, որ պարզել են նրա կողմից գողությունը կատարելու մասին ու առաջարկել է հեռախոսները վերադարձնել: Ալբերտն ասել է, որ խառն է, հետո կզանգի, սակայն այդպես էլ չի զանգել:
Որոշ ժամանակ անց, Մհերը վերադարձել է Արտաշատ քաղաքից և հայտնել, որ տեսել է Ալբերտին ու կարողացել նրանից բջջային հեռախոսներ վերցնել, որոնք գողացված են եղել իր խանութից:
(…)
Վկա Հայկ Գագիկի Գիգորյանի նախաքննությամբ տրված և դատաքննությամբ հետազոտված ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է «Փեթակ» առևտրի կենտրոնում գտնվող «Գլոբուս Մոբայլ» բջջային հեռախոսների վաճառասրահում որպես վաճառող:
2017թ. մայիսի 30-ին, օրվա երկորդ կեսին 340.000 ՀՀ դրամով գնել է «Այֆոն 7 պլյուս գոլդ» մոդելի 355357081786977 գործարանային համարի բջջային հեռախոս, իսկ թե ումից, չի հիշում, քանի որ ամեն օր ունենում է բազմաթիվ հաճախորդներ: Հայտնել է, որ նշված բջջային հեռախոսը վաճառել է 360.000 ՀՀ դրամով:
(…)
Վկա Սարգիս Աշոտի Կիրակոսյանի նախաքննությամբ տրված և դատաքննությամբ հետազոտված ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում գտնվող «Օլ սել» հեռախոսների վաճառակետում՝ որպես տնօրեն: Մհեր Սարգսյանին ճանաչում է որպես հեռախոսների առքուվաճառքով զբավողի: Հայտնել է, որ հեռախոսի առքուվաճառքով զբաղվողներն ունեն առանձին խումբ «վայբեր» հավելվածում, որի միջոցով շփվում են:
2017 թվականի մայիսի վերջին «վայբերով» ստացել է հաղորդագրություն այն մասին, որ Մհերի խանութից հեռախոսներ են գողացել՝ միաժամանակ տեղեկանալով գողացված հեռախոսների գործարանային համարների մասին:
2017թ. մայիսի 31-ին իր՝ «Լիստ.ԷյԷմ» կայքում թողնված հայտարարության մեջ նշված հեռախոսահամարով զանգահարել է իրեն անծանոթ մի անձ և առաջարկել գնել «Այֆոն 7 պլյուս» մոդելի հեռախոս՝ սահմանված գնից բավականին ցածր գնով: Խնդրել է, որ այդ անձն ուղարկի հեռախոսի գործարանային համարը: Գործարանային համարը ուսումնասիրելով պարզել է, որ այն Մհերի խանութից գողացված հեռախոսներից մեկի գործարանային համարն է: Այդ անձին ասել է, որ հեռախոսը պահի, որոշ ժամանակ անց կմոտենան նրան, իսկ հեռախոսը գտնվել է Արտաշատ քաղաքում: Անմիջապես զանգահարել է Մհերին և հայտնել այդ մասին, որից հետո գնացել է «Փեթակ» առևտրի կենտրոն, հանդիպել Մհերին, այնուհետև՝ միասին գնացել են Արտաշատ քաղաք: Արտաշատ քաղաքի Կենտրոնական փողոցում հանդիպել է հեռախոսը վաճառող անձին, իսկ Մհերն այդ ժամանակ մնացել է ավտոմեքենայի մեջ: Այնուհետև՝ այդ անձի հետ նստել են ավտոմեքենան, սակայն հեռախոսը վաճառողը մեքենայի մեջ տեսնելով Մհերին՝ թողնելով «Այֆոն 7 պլյուս» և «Սոնի Զեթ 3» մոդելի հեռախոսները մեքենայում, իջել է և դիմել փախուստի: Մհերն իրեն ասել է, որ այդ անձը հանդիսանում է Ալբերտը, ով նախկինում աշխատել է իր խանութում:
(…)
Վկա Արմեն Ռազմիկի Պետրոսյանի նախաքննությամբ տրված և դատաքննությամբ հետազոտված ցուցմունքով այն մասին, որ 2017 թվականից աշխատում է «Պիկսելս» ՍՊԸ-ին պատկանող «Պիկսել» հեռախոսների և էլեկտրոնիկայի խանութում՝ որպես մենեջեր: Խանութը գտնվում է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի թիվ 33 հասցեում: Որքան հիշում է 2017թ. մայիսի 31-ին Երևան քաղաքի Սարյան փողոցում գտնվող փոստի շենքի դիմաց կանգնող անհատ վաճառողներից մեկից, չի հիշում, թե ումից, 268.000 ՀՀ դրամով ձեռք է բերել «ԱյՖոն 6ս» մոդելի բջջային հեռախոս, որը եղել է փակ տուփով, այնուհետև՝ այն խանութի միջոցով վերավաճառել է 280.000 ՀՀ դրամով:
(…)
Վկա Համազասպ Սամվելի Ղազախեցյանի նախաքննությամբ տրված և դատաքննությամբ հետազոտված ցուցմունքով այն մասին, որ 2017 թվականի հունիս կամ հուլիս ամսին, օրը չի կարող հիշել, բջջային հեռախոս գնելու նպատակով գնացել է Վանաձոր քաղաքի շուկա, որտեղ խանութներից մեկի մոտ իրեն է մոտեցել մոտ 40 տարեկան, բարձրահասակ մի տղամարդ, ով, ենթադրելով, որ ինքը հեռախոս գնելու համար է մտել այդ խանութ, ասել է, որ բջջային հեռախոսներ ունի, Ռուսաստանում է գնել և դրանք իրենց գործարանային տուփերով են, վաճառում է հարմար գներով: Այդ տղամարդն իր ձեռքի տոպրակից հանել է երկու հատ բջջային հեռախոս, մեկը՝ «Սոնի», մյուսը՝ «Սամսունգ» մոդելների: «Սոնի» մոդելի հեռախոսի համար պահանջել է 140.000 ՀՀ դրամ, իսկ «Սամսունգ»-ի համար՝ 120.000 ՀՀ դրամ, ասել է նաև, որ կարող է զեղչել: Ինքն այդ տղամարդուն վճարելով 120.000 ՀՀ դրամ՝ գնել է «Սոնի Իքսպերիա» մոդելի բջջային հեռախոսը:
Հայտնել է նաև, որ հեռախոսը գնելիս այլ անձինք չեն եղել: Միաժամանակ նշել է, որ տեսնելու դեպքում տվյալ անձին չի ճանաչի:
(…)
Վկա Ռոլանդ Գագիկի Խաչատրյանի նախաքննությամբ տրված և դատաքննությամբ հետազոտված ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատում է եղբորը պատկանող, Երևան քաղաքի Մարգարյան 10/13 հասցեում գործող բջջային հեռախոսների և համակարգչային տեխնիկայի վաճառակետում:
2017 թվականի հունիսի սկզբին, կոնկրետ օրը չի հիշում, վաճառակետ է եկել մոտ 30-40 տարեկան մի տղամարդ, ով առաջարկել է գնել երկու բջջային հեռախոս, մեկը՝ «Էյչ Թի Սի Էմ 9 պլյուս սիլվեր», մյուսը՝ «Սոնի Էքսպերիա Իքս Էյ» մոդելի: Այդ հեռախոսները եղել են փակ տուփերով: Տղամարդն իրեն հարցրել է, թե որքան է պատրաստ վճարել դրանց դիմաց, ինքը պատասխանել է, որ պատրաստ է «Էյչ Թի Սի Էմ 9 պլյուս սիլվեր» մոդելի բջջային հեռախոսի համար վճարել 150.000 ՀՀ դրամ, իսկ «Սոնի Էքսպերիա Իքս Էյ» մոդելի հեռախոսի համար 100.000 ՀՀ դրամ: Այդ տղամարդը համաձայնել է իր առաջարկած գներին, իրեն հանձնել այդ հեռախոսները՝ տուփերով, ինչպես նաև իր անձնագրի պատճենը, որի վրա նշել է այն հեռախոսների տվյալները, որոնք ինքը գնել է և ստորագրել: Այդ տղամարդուն առձեռն, կանխիկ վճարել է նշված գումարը:
(…)
Վկա Արթուր Փայլակի Տոռոզյանի նախաքննությամբ տրված և դատաքննությամբ հետազոտված ցուցմունքով այն մասին, որ 2017 թվականի մայիսի վերջին կամ հունիսի սկզբին, ժամը 1600-ի սահմաններում Գորիս քաղաքի Մ.Մաշտոցի փողոցի թիվ 14 հասցեում գտնվող իր խանութ է եկել 35-40 տարեկան մի տղամարդ, ով ներկայացել է Ալբերտ անունով և առաջարկել է գնել բջջային հեռախոսներ, ինչպես նաև այլ էլեկտրական ապրանքներ: Ալբերտը եղել է մուգ մոխրագույն «Օպել Աստրա» մակնիշի ավտոմեքենայով, որի միջից վերցնելով մի քանի հեռախոսներ՝ ցուցադրել է իրեն: Այդ հեռախոսները եղել են մեկական օրինակ «Այֆոն 7», «Սոնի Իքսպերիա», «ԷլՋի նեքսուս 5 իքս» և «Սամսունգ» մոդելի: Դրանց միջից ինքն ընտրել է «ԷլՋի նեքսուս 5 իքս ուայթ 32գբ» մոդելի բջջային հեռախոսը, որի դիմաց վճարել է 135.000 ՀՀ դրամ և գնել այն: Ալբերտն իր մոտ թողել է իր 077-59-67-39 բջջային հեռախոսահամարը՝ ասել, որ եթե հեռախոս պետք լինի, զանգահարի իրեն: Իր կողմից գնված բջջային հեռախոսը տեղադրել է խանութում, որն օրեր անց վաճառել է Աստղիկ անունով մի կնոջ:
(…)
Ա.Վիրաբյանի կողմից օգտագործված 099-68-26-26 հեռախոսահամարից կատարված հեռախոսազանգերի վերծանումներով, համաձայն որոնց՝
Ա.Վիրաբյանի կողմից օգտագործված 077-59-67-39 բջջային հեռախոսահամարը 2017թ. մայիսի 30-ին՝ ժամը 14:40-ից մինչև 15:27-ն ընկած ժամանակահատվածում, շահագործվել է «Փեթակ» առևտրի կենտրոնի մոտակայքում տեղակայված «Արշակունյաց 15» և «Արշակունյաց 25» հասցեները սպասարկող կայան-ալեհավաքների կողմից:
31.05.2017թ. ժամը 14:40-ին այդ հեռախոսահամարին մուտքային հեռախոսազանգ է ստացվել Հովհաննես Վարպետյանի օգտագործած 091-40-70-40 հեռախոսահամարից:
Ա.Վիրաբյանի 099-68-26-26 և Ա.Հարությունյանի կողմից օգտագործված 096-72-42-47 բջջային հեռախոսահամարի միջև 31.05.2017թ. կատարվել են թվով 9-ը մուտքային և ելքային հեռախոսազանգեր ու կարճ հաղորդագրություններ:
Ա.Վիրաբյանի կողմից օգտագործված 077-59-67-39 հեռախոսահամարին ստացված հեռախոսազանգերի վերծանումներով, համաձայն որոնց՝
Արմեն Գրիգորյանի կողմից օգտագործված 093-68-38-44 հեռախոսահամարից այդ համարին՝ 01.06.2017թ., ստացվել են թվով երեք մուտքային հեռախոսազանգ և մեկ կարճ հաղորդագրություն:
Ա.Վիրաբյանի 077-59-67-39 հեռախոսահամարը 01.06.2017թ., ժամը 14:31-ից մինչև 14:35-ն ընկած ժամանակահատվածում սպասարկվել է Ապարան քաղաքում տեղակայված կայան-ալեհավաքի կողմից:
Նշված հեռախոսահամարը 01.06.2017թ., ժամը 15:39-ից մինչև 17:20-ն ընկած ժամանակահատվածում սպասարկվել է Վանաձոր քաղաքում տեղակայված տարբեր կայան-ալեհավաքների կողմից:
Նշված հեռախոսահամարը 01.06.2017թ., ժամը 09:45-ից մինչև 10:58-ն ընկած ժամանակահատվածում սպասարկվել է Երևան քաղաքի 15-րդ թաղամասի Բաշինջաղյան 189 և Մարգարյան 29/1 հասցեներում տեղակայված կայան-ալեհավաքների կողմից:
Ա.Վիրաբյանի կողմից օգտագործված 099-68-26-26 և 077-59-67-39 հեռախոսահամարներից կատարված հեռախոսազանգերը 03.06.2017թ., ժամը 11:30-ից մինչև 21:04-ն ընկած ժամանակահատվածում սպասարկվել են Սյունիքի մարզի տարբեր հասցեներում տեղակայված կայան-ալեհավաքների կողմից: Բացի այդ, 077-59-67-39 հեռախոսահամարին Արթուր Տոռոզյանի օգտագործած 098-20-62-08 հեռախոսահամարից 03.06.2017թ.-08.06.2017թ. ընկած ժամանակահատվածում ստացվել են թվով 9 մուտքային հեռախոսազանգեր:
ՀՀ ոստիկանության փորձաքրեագիտական վարչության կողմից 04.08.2017թ. տրված դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 589-ԱՊ-17 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ «Սամսունգ Գալաքսի Պրայմ պլյուս» մոդելի բջջային հեռախոսի միջին շուկայական արժեքը գնահատվում է 55.000 ՀՀ դրամ, իսկ դրա նոր ապրանքային վիճակում միջին շուկայական արժեքը գնահատվում է 69.000 ՀՀ դրամ:
(…)
ՀՀ ոստիկանության փորձաքրեագիտական վարչության կողմից 01.09.2017թ. տրված դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 629-ԱՊ-17 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ «Սոնի Իքսպերիա ԻքսԷյ» մոդելի բջջային հեռախոսի միջին շուկայական արժեքը գնահատվում է 85.000 ՀՀ դրամ, դրա նոր ապրանքային վիճակում միջին շուկայական արժեքը գնահատվում է 129.000 ՀՀ դրամ, «ԷլՋի նեքսուս 5 Իքս» մոդելի բջջային հեռախոսի միջին շուկայական արժեքը գնահատվում է 125.000 ՀՀ դրամ, դրա նոր ապրանքային վիճակում միջին շուկայական արժեքը գնահատվում է 170.000 ՀՀ դրամ:
(…)
ՀՀ ոստիկանության փորձաքրեագիտական վարչության կողմից 19.12.2017թ. տրված դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 947-ԱՊ-17 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ «Սոնի Իքսպերիա ԻքսԷյ» մոդելի բջջային հեռախոսի միջին շուկայական արժեքը գնահատվում է 52.000 ՀՀ դրամ, դրա նոր ապրանքային վիճակում միջին շուկայական արժեքը գնահատվում է 129.000 ՀՀ դրամ, «ԷյչԹիՍի Էմ 9» մոդելի բջջային հեռախոսի միջին շուկայական արժեքը գնահատվում է 145.000 ՀՀ դրամ, դրա նոր ապրանքային վիճակում միջին շուկայական արժեքը գնահատվում է 215.000 ՀՀ դրամ:
(…)
Անձին ճանաչման ներկայացնելու վերաբերյալ կազմված արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ գործով վկա Վարդուշ Բադալյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանցից ճանաչել է Ալբերտ Գրիգորի Վիրաբյանին և հայտարարել, որ վերջինս հանդիսանում է այն նույն անձը, ով 31.05.2017թ., ցերեկային ժամի, այցելել է իր խանութ և առաջարկել է գնել իր մոտ եղած «Այֆոն 7 պլյուս» մոդելի բջջային հեռախոսը, սակայն ինքն այն չի գնել և նշված անձին ուղարկել է իր գործընկեր Հովհաննեսի խանութ, որը գտնվում է Արտաշատ քաղաքում: Ա.Վիրաբյանը հայտարարել է, որ համաձայն է Վ.Բադալյանի հայտնածի հետ:

(…)
Անձին ճանաչման ներկայացնելու վերաբերյալ կազմված արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ գործով վկա Հովհաննես Հարությունյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանցից ճանաչել է Ալբերտ Գրիգորի Վիրաբյանին և հայտարարել, որ վերջինս հանդիսանում է Աբոն, ով 31.05.2017թ. Արտաշատ քաղաքում գործող իր խանութ է եկել և առաջարկել է գնել «Այֆոն 7 պլյուս» մոդելի բջջային հեռախոս, սակայն ինքն այն չի գնել և Աբոյին ուղարկել է իր ծանոթ Հովոյի մոտ: Ա.Վիրաբյանը հայտարարել է, որ համաձայն է Հ.Հարությունյանի հայտնածի հետ, սակայն նրա նշած Հովոյի մոտ չի գնացել:
(…)
Դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին կազմված արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ դեպքի վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 14 2/1 հասցեում գործող «3 Դե պլանետ» վաճառասրահը գտնվում է չորս հարկանի քարե շենքի առաջին հարկում: Վաճառասրահում տեղադրված ցուցափեղկի վերևի հատվածից, ըստ զննության մասնակից Մհեր Սարգսյանի հայտարարության, բացակայել են հինգ հատ «Այֆոն 7 պլյուս» մոդելի հետևյալ բջջային հեռախոսները՝ երկու հատ սև գույնի 32գբ., մեկ հատ գոլդ 32գբ., մեկ հատ սև գույնի 128գբ., մեկ հատ կարմիր գույնի 128գբ., երեք հատ «Այֆոն 6ս» մոդելի բջջային հեռախոսներ, իսկ ցուցափեղկի աջ ներքևի հատվածից բացակայել են թվով 14 տարբեր մոդելների բջջային հեռախոսներ, ընդհանուր՝ 5.000.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ: Վաճառասրահում գտնվող համակարգչից բացակայել է "վինչեստեր" սարքը, որը գտնվել է քանդված վիճակում: Վաճառասրահի հետնամասում գտնվող պատուհանը զննության պահին գտնվել է բաց վիճակում, հետնամասում հայտնաբերվել է ձողի հատվածից կոտրված վիճակում տեսանկարահանող սարք, որը վերցվել է զննության ընթացքում:
(…)
Ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող, «ԱրմենՏել» /ներկայումս՝ «ՎԵՈՆ Արմենիա»/, «ՄՏՍ-Հայաստան» ՓԲԸ-ներից և «Յուքոմ» ՍՊԸ-ից ստացված, հափշտակված բջջային հեռախոսներում տեղադրված հեռախոսահամարներից, Ալբերտ Վիրաբյանի կողմից օգտագործված 099-68-26-26, 043-27-18-32, 077-59-67-39 հեռախոսահամարներից կատարված հեռախոսային զանգերի վերծանումներով և դրանց զննության արձանագրություններով, «ՎԵՈՆ Արմենիա» ՓԲԸ-ից ստացված, դեպքի վայրը սպասարկող ալեհավաք-կայանների վերաբերյալ տեղեկատվություն պարունակող գրությամբ, որոնցով հաստատվում են գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքներ, մասնավորապես այն, որ հափշտակված բջջային հեռախոսների մի մասի մեջ տեղադրվել են բջջային հեռախոսահամարներ և դրանք շահագործվել են քննությամբ պարզված և հարցաքննված վերը նշված անձանց կողմից, Ա.Վիրաբյանի կողմից օգտագործված 099-68-26-26 հեռախոսահամարը դեպքի ժամանակահատվածում՝ 30.05.2017թ., ժամը 03:35-ից մինչև 05:30-ն ընկած ժամանակահատվածում, շահագործվել է դեպքի վայրը սպասարկող կայան-ալեհավաքների կողմից, նշված և մյուս հեռախոսահամարները 30.05.2017թ.-03.06.2017թ. ընկած ժամանակահատվածում տարբեր ժամերի սպասարկվել են Երևան քաղաքի Մարգարյան, Բաշինջաղյան փողոցներում, Արշակունյաց, Մաշտոցի պողոտաներում, Ապարան քաղաքում, Լոռու մարզում, Վանաձոր քաղաքում, Սյունիքի մարզում, Գորիս քաղաքում և այլ տեղանքներում առկա կայան-ալեհավաքների կողմից, նշված հեռախոսահամարների և գործով վկաներ Արմեն Գրիգորյանի, Արթուր Տոռոզյանի, Արթուր Հարությունյանի, Հովհաննես Վարպետյանի հեռախոսահամարների միջև առկա են հեռախոսազանգեր, կարճ հաղորդագրություններ:
(…)
Ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ Ռոլանդ Գագիկի Խաչատրյանից առգրավված Ալբերտ Գրիգորի Վիրաբյանի անձնագրի պատճեով, որով հաստատվում է «Սոնի Էքսպերիա Իքս Էյ» և «Էյչ Թի Սի Էմ 9 պլյուս սիլվեր» մոդելի բջջային հեռախոսներն Ալբերտ Վիրաբյանի կողմից Ռ.Խաչատրյանին վաճառելու հանգամանքը:
(…)
Իրեղեն ապացույց ճանաչված «Սամսունգ Գալաքսի Պրայմ պլյուս» մոդելի 35706308746575 գործարանային համարի, «Սոնի ԻքսՊերիա ԻքսԷյ Բլեյք» մոդելի 358128071002908 գործարանային համարի, «Էյչ Թի Սի Էմ 9 գրեյ պլյուս սիլվեր» մոդելի 358812068081948 գործարանային համարի, «Սոնի ԻքսՊերիա ԻքսԷյ Բլեյք» մոդելի 358128071005042 գործարանային համարի, «ԼՋԻ Նեքսուս 5 Իքս Ուայթ» մոդելի 353627071143211 գործարանային համարի բջջային հեռախոսներով և դրանց առգրավման արձանագրություններով, ստացված «Այֆոն 6Ս Գրեյ 32գբ» մոդելի 355399083762754 գործարանային համարի բջջային հեռախոսի տուփով:
(…)
Իրեղեն ապացույց ճանաչված դեպքի վայրից վերցված կոտրված տեսանկարահանող սարքով: (…)»։
6․ Առաջին ատյանի դատարանն իր՝ 2020 թվականի դեկտեմբերի 23-ի թիվ ԵԿԴ/0354/01/17 դատավճռի՝ «Դատարանի իրավական վերլուծությունները» վերտառությամբ բաժնում նշել է. «(․․․) Վերլուծելով ամբաստանյալ Ալբերտ Գրիգորի Վիրաբյանին առաջադրված մեղադրանքը և գործով ձեռք բերված ապացույցները՝ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ալբերտ Գրիգորի Վիրաբյանի կողմից առանձնապես խոշոր չափերի գույք հափշտակելու դիտավորությունն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, հետևաբար՝ դատարանը գտնում է, որ բացակայում են նրա նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու հիմքերը:
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները` ամբաստանյալ Ալբերտ Գրիգորի Վիրաբյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս՝ դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը:
Ամբաստանյալ Ա.Վիրաբյանի կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս՝ նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը դիտում է ֆիզիկապես վատառողջ լինելը՝ նրա մոտ ախտորոշվել է «ՄԻԱՎ-վարակ, 2-րդ կլինիկական փուլ, չափավոր արտահայտված իմունային անբավարարություն: Քրոնիկ բրոնխոպնևմոնիա» հիվանդությունը, ամուսնացած և խնամքին մինչև տասնչորս տարեկան երկու երեխայի և մոր առկայությունը, դրականորեն բնութագրվելը:
Դատարանն ամբաստանյալ Ալբերտ Գրիգորի Վիրաբյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չարձանագրեց:
Ամբաստանյալ Ալբերտ Գրիգորի Վիրաբյանն իր կատարած՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով, որը պետք է կրի:
Նկատի ունենալով, որ Ալբերտ Վիրաբյանը կալանքի տակ է եղել 08.06.2017թ. մինչև 07.04.2020թ., հետևաբար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝ նշանակված պատժի մեջ պետք է հաշվակցել նշված ժամկետը՝ մեկ օրը հաշվելով մեկ օրվա դիմաց:
(…)
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա.Վիրաբյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն էականորեն չեն նվազեցնում ամբաստանյալի կատարած արարքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և Ա.Վիրաբյանի նկատմամբ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու օբյեկտիվ հիմք չեն:
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը՝ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ալբերտ Գրիգորի Վիրաբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը ճիշտ է և այն վերացվելու կամ փոփոխվելու ենթակա չէ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Գործով քաղաքացիական հայց չի հարուցվել, գույքային վնասի հատուցման պահանջ չի ներկայացվել:
Քննարկելով դատական ծախսերի հարցը, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ալբերտ Գրիգորի Վիրաբյանից հօգուտ պետական բյուջեի պետք է բռնագանձել 8000 /ութ հազար/ ՀՀ դրամ գումար՝ որպես դատական ծախսեր:
Նախաքննության ընթացքում ՀՀ ՔԿ Երևանի ՔՎ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի 21.12.2017թ. որոշմամբ՝ կալանք է դրվել Ալբերտ Գրիգորի Վիրաբյանի անվամբ սեփականության կամ համատեղ սեփականության իրավունքով հաշվառված անշարժ և շարժական գույք/եր/ի վրա:
Դատարանը, նկատի ունենալով, որ քրեական գործով առկա է դատական ծախս, այսինքն՝ բացակայում է գույքի վրա դրված կալանքը վերացնելու՝ քրեադատավարական օրենքով սահմանված իրավական հիմքերը, գտնում է, որ չի վերացել գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը, հետևաբար՝ նախաքննության մարմնի 21.12.2017թ. որոշմամբ՝ ամբաստանյալ Ալբերտ Գրիգորի Վիրաբյանի շարժական և անշարժ գույքի վրա դրված կալանքը պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի կատարումը:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին, դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, նախաքննության մարմնի 20.12.2017թ. որոշումներով իրեղեն ապացույցներ ճանաչված, «Սամսունգ Գալաքսի Պրաիմ Իքսէյ Բլեյք» մոդելի 35706308746575 գործարանային համարի, «Սոնի Իքս Պերիա Իքսէյ Բլեյք» մոդելի 358128071002908 գործարանային համարի, «Էյչ Թի Սի Էմ 9 գրեյ պլյուս սիլվեր» մոդելի 358812068081948 գործարանային համարի, «Սոնի Իքս Պերիա Իքսէյ Բլեյք» մոդելի 358128071005042 գործարանային համարի, «ԼՋԻ Նեքսուս 5 Իքս Ուայթ» մոդելի 353627071143211 գործարանային համարի բջջային հեռախոսները, ստացված «Այֆոն 6Ս Գրեյ 32գբ» մոդելի 355399083762754 գործարանային համարի բջջային հեռախոսի տուփը և կոտրված տեսանկարահանող սարքը պետք է վերադարձնել տուժող «Լայֆ Կոմպյուտերս» ՍՊ ընկերությանը: (…)»։

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
7․ Բողոքաբերը փաստարկել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտն օրինական, պատճառաբանված և հիմնավորված չէ, այն հակասում է «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածին, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի և Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի իրավական դիրքորոշումներին։
Ըստ բողոքաբերի՝ Առաջին ատյանի դատարանն անտեսել է գործում առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու իր պարտականությունը, ինչի արդյունքում պաշտպանության կողմի մոտ կարծիք է ձևավորվում, որ Առաջին ատյանի դատարանի վերլուծությունները կրում են սուբյեկտիվ և կամայական բնույթ:
Պաշտպանության կողմից բարձրացվել են մի շարք դատավարական և նյութական նորմերի խախտումների վերաբերյալ հարցեր, որոնց Առաջին ատյանի դատարանը չի անդրադարձել, պաշտպանության կողմի ներկայացված փաստարկները չի հերքել՝ կայացնելով չպատճառաբանված դատական ակտ:
Գտնում է, որ գործով ապացույցների անհրաժեշտ և բավարար համակցություն ձեռք չի բերվել, որպեսզի հիմնավորվի Ա.Վիրաբյանին առաջադրված մեղադրանքը, մասնավորապես այն, որ Ա.Վիրաբյանը տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ պատուհանը բացելու միջոցով ապօրինի մուտք է գործել «Լայֆ Կոմպյուտերս» ՍՊԸ պատկանող Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 14 2/1 հասցեում գործող «3 Դե պլանետ» բջջային հեռախոսների վաճառակետ: Չի հիմնավորվել նաև տուժողի ներկայացուցիչ Մհեր Սարգսյանի կողմից ներկայացված՝ հեռախոսները գողացված լինելու կամ առհասարակ նշված ցանկով հեռախոսներ ունենալու փաստը հիմնավորող որևէ ապացույց, կամ ապացույց առ այն, որ քննության ներկայացված ցանկում նշված հեռախոսները ոչ թե վաճառվել են, այլ գողացվել են, կամ ցանկում նշված հեռախոսները առհասարակ եղել են նշված վաճառասրահում:
Գտնում է, որ հետազոտված ապացույցներից ակնհայտ է, որ նախաքննության մարմինն իսկզբանե որևէ հիմք չի ունեցել Ա․Վիրաբյանին մեղադրանք առաջադրելու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, քանի որ մեղադրանք առաջադրելու պահի դրությամբ, ինչպես նաև դատաքննության ընթացքում նման փաստեր ձեռք չեն բերվել։
Բացի այդ, քրեական գործի նյութերում առկա չէ ենթադրյալ գողացված հեռախոսների մեծ մասը հայտնաբերված լինելու, դրանք առգրավելու մասին ապացույցներ, իսկ այն հեռախոսները, որոնք քննիչի կողմից առգրավվել են և ուղարկվել փորձաքննության, ըստ փորձագիտական եզրակացության՝ դրանց արժեքը էապես ցածր է, ուստի, ըստ փորձագիտական եզրակացությունների, Ա.Վիրաբյանին կարող էր մեղադրանք առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասով։
Ինչ վերաբերում է առգրավված հեռախոսներին, ապա 2017 թվականի հուլիսի 20-ի առգրավում կատարելու մասին որոշմամբ ակնհայտ է, որ քննիչը առգրավել է մի հեռախոս, որը տուժող «Լայֆ Կոմպյուտերս» ՍՊ ընկերության ներկայացուցիչ Մհեր Սարգսյանի կողմից ներկայացված գույքագրման տվյալներով, գողացված հեռախոսների ցանկում առկա չէ։
Միաժամանակ Մհեր Սարգսյանի ցուցմունքները հակասական են, չեն հիմնավորվում գործով ձեռք բերված որևէ ապացույցով, իսկ Ա․Վիրաբյանին առաջադրված մեղադրանքն իսկզբանե անհիմն է, չփաստարկված, չի առնչվում Ա․Վիրաբյանին, քանի որ նրան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը բացառապես հիմնված է Մհեր Սարգսյանի անարժանահավատ, իրարամերժ, հակասական ցուցմունքների և նախաքննության մարմնի ենթադրությունների ու գործում առկա չփարատված կասկածներն ի վնաս մեղադրյալ Ա․Վիրաբյանի մեկնաբանման հիման վրա:
Մասնավորապես նախաքննության ընթացքում որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել առ այն, որ ընդհանրապես Երևան քաղաքի Թումանյան 14 2/1 հասցեում գործող «3 Դե պլանետ» բջջային հեռախոսների վաճառասրահի հետնամասում գտնվող պատուհանը տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ բացվել է, այսինքն՝ սույն քրեական գործով հիմնավորված չէ պահեստարան կամ շինություն ապօրինի մուտք գործելու փաստը, որը պետք է պաշտշաճ կարգով արձանագրված լիներ և փաստվեր դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ։
Բացի այդ, հիմնավորված չէ, որ Երևան քաղաքի Թումանյան 14 2/1 հասցեում գործող «3 Դե պլանետ» բջջային հեռախոսների վաճառասրահում վաճառվել են կամ գտնվել են Մհեր Սարգսյանի կողմից քննությանը տրամադրված ցանկով հեռախոսները: Իսկ դատաքննության ընթացքում Մհեր Սարգսյանի կողմից տրված հակասական ցուցմունքներով այդպես էլ չի պարզվել, թե այն տետրը, որի մեջ գրանցել էին հեռախոսների տեսակները և իմեյները, այդպես էլ ինչու քննիչին չի հանձնել։
Միևնույն ժամանակ, հիմնավորված չէ, որ Ա.Վիրաբյանի կողմից վաճառված հեռախոսները պատկանել են «3 Դե պլանետ» բջջային հեռախոսների վաճառասրահին, իսկ Ա.Վիրաբյանն իր անձնագրի պատճենով վաճառած հեռախոսների մասին հայտնել է դեռ առաջին հարցաքնության ընթացքում և պատրաստակամություն հայտնել օգնել նախաքննությանը։
Դրա հետ մեկտեղ, Ա.Վիրաբյանի մեղքը չի հիմնավորվում նաև հեռախոսազանգերի վերծանումների զննության արձանագրություններով։
Բողոքաբերը, ի թիվս այլնի, նշել է նաև, որ դեպքի վայրի զննության ժամանակ Մհեր Սարգսյանի հայտնած և տուժող ճանաչելու որոշման մեջ նշված վնասի չափը 5.000.000 ՀՀ դրամ է, սակայն տուժողի ներկայացուցիչ ճանաչելու մասին որոշմամբ և Մհեր Սարգսյանի՝ 2017 թվականի հունիսի 5-ի ցուցմունքում նշվել է 4.339.710 ՀՀ դրամ, որպիսի պայմաններում անհասկանալի է՝ իրականում որքան է կազմում վնասի չափը, հատկապես, որ մեղադրական եզրակացությամբ որպես վնասի չափ արձանագրված է 5.000.000 ՀՀ դրամ, իսկ տուժողը քաղաքացիական հայց չի ներկայացրել:
Այսպիսով գտնում է, որ սույն գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարել, որ Ա.Վիրաբյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք, իսկ մեղադրական եզրակացության հիմքում դրված ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Ա.Վիրաբյանի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և նրան մեղսագրվող հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու համար այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած։
Բողոքաբերը միաժամանակ փաստել է, որ ամբաստանյալ Ա․Վիրաբյանը քննության ընթացքում դրսևորել է դրական վարքագիծ, խնամքին ունի մինչև 14 տարեկան երկու անչափահաս երեխա, վատառողջ է, որով պայմանավորված էլ Առաջին ատյանի դատարանը որոշում է կայացրել նրա խափանման միջոցը փոփոխելու մասին, 2 տարի 10 ամիս գտնվել է կալանքի տակ, որպիսի պայմաններում նրա նկատմամբ կիրառելի է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածը, և կարող է սահմանվել օրենքով նախատեսվածից մեղմ պատիժ։
Միևնույն ժամանակ, գործով քաղաքացիական հայց չի ներկայացվել, Ա․Վիրաբյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան, այդպիսիք չեն նշվել անգամ մեղադրողի կողմից, ուստի նրա ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու։ Մինչդեռ Առաջին ատյանի դատարանը, ի թիվս պաշտպանության կողմի բարձրացրած այլ հարցերի, չի անդրադարձել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառելիությանը և այն չկիրառելու պատճառներին։
Վերոգրյալի հիման վրա բողոքաբերը խնդրել է Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2020 թվականի դեկտեմբերի 23-ի թիվ ԵԿԴ/0354/01/17 դատավճիռը բեկանել և փոփոխել․ Ա․Վիրաբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրվող արարքում ճանաչել անպարտ և հռչակել նրա անմեղությունը, կամ դատական ակտը բեկանել և գործն ուղարկել ստորադաս դատարան՝ նոր քննության, կամ Ա․Վիրաբյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնել։

Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները.
8․ Ամբաստանյալ Ա․Վիրաբյանը և վերջինիս պաշտպան Վ․Սարգսյանն էության մեջ վերաքննիչ բողոքը չեն պնդել՝ փաստարկելով, որ դեմ չեն վաղեմություն ժամկետն անցած լինելու հիմքով քրեական հետապնդման դադարեցմանն ու գործով վարույթը կարճելուն։

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
9․ 2021 թվականի հունիսի 30-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 483-րդ հոդվածի 8-րդ մասի համաձայն՝
«Մինչև սույն օրենսգիրքն ուժի մեջ մտնելը կայացված դատական ակտերով վերաքննիչ և վճռաբեկ բողոքները բերվում և քննվում են մինչև 2022 թվականի հուլիսի 1-ը գործող կարգով»։
1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (այսուհետ նաև՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրք) 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
«Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում»:
Նույն օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում»:
Մեջբերված քրեադատավարական նորմերի լույսի ներքո վերլուծելով սույն որոշման 7-րդ կետում շարադրված վերաքննիչ բողոքի հիմքերն ու հիմնավորումները՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում նախ պետք է պատասխանել այն հարցին, թե դատաքննությամբ հետազոտված վերաբերելի և թույլատրելի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հիմնավորված է արդյոք 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ ամբաստանյալ Ա․Վիրաբյանի մեղավորության մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը:
Այսպես․
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն`
«Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։
Մեջբերված նորմերը վերլուծության ենթարկելիս` ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Ընդ որում, թեև ապացույցները գնահատվում են ներքին համոզմունքի հիման վրա, այնուամենայնիվ, այն չի կարող կամայական լինել և պետք է բխի գործի հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունից։ Այլ կերպ՝ յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) դատարանը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով ։
«Ապացույցների բավարարություն» եզրույթի էությանը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշներին և բնութագրին վերաբերող հարցերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից քննարկվել և վերլուծվել են, ի թիվս այլնի, Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես վկայակոչված որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ինչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ինչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե երբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները`
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած» :
Ընդ որում, Մ․Հակոբյանի վերաբերյալ գործով որոշման մեջ անդրադառնալով անձի մեղավորության հաստատման համար հաղթահարման ենթակա անհրաժեշտ չափանիշներից մեկին` անմեղության կանխավարկածին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը շեշտել է, որ. «[Ա]պացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա» :
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին` ներքին համոզմունքին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ. «Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով, այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ: (…)» :
Մեկ այլ` Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի վերաբերյալ որոշման մեջ վերահաստատելով և զարգացնելով նախկինում արտահայտած իր իրավական դիրքորոշումները՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նաև ընդգծել է, որ. «(…) [Ք]րեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»:
Նույն որոշման մեջ անդրադառնալով ապացույցի արժանահավատության հարցին` ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. «Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ` փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ` վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ` բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա» :
10․ Նախորդ կետում մեջբերված նորմերի և իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով սույն գործով ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները , այդ ապացույցներից յուրաքանչյուրը գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, ստացման աղբյուրի և ձևավորման ընթացքի համատեքստում, դրանցից յուրաքանչյուրը համադրելով մյուս աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող կասկածները մեկնաբանելով նրա օգտին` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում առկա է փոխկապակցված ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որը, բացառելով հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, հիմք է տալիս անվերապահ հետևություն անելու առ այն, որ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ ամբաստանյալ Ա․Վիրաբյանի մեղավորության մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը հիմնավոր է։
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանն էության մեջ ճիշտ է գնահատել դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, արժանահավատության և մեղադրանքը գնահատելու համար դրանց բավարարության տեսանկյունից, ինչի արդյունքում հանգել է իրավաչափ ու հիմնավոր եզրահանգման: Ընդ որում, դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների համակցության մեջ գնահատելով ամբաստանյալ Ա․Վիրաբյանի ցուցմունքը` Առաջին ատյանի դատարանը գործի նյութերից բխող իրավաչափ ու հիմնավոր հետևության է հանգել նաև դրա անարժանահավատության և պատասխանատվությունից ու պատժից խուսափելու նպատակ հետապնդելու մասին :
Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքում ներկայացված հակառակ պնդումներին ու դատողություններին , ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ դրանք կառուցված են գործի հանգամանքներն ամբաստանյալի համար նախընտրելի, սակայն գործով ձեռք բերված թույլատրելի, վերաբերելի ու միմյանց հետ փոխկապակցվող ապացույցների անհրաժեշտ և բավարար համակցությամբ հերքվող սուբյեկտիվ մեկնաբանությունների վրա, որոնք էության մեջ ներկայացրել են նաև Առաջին ատյանի դատարանում, դրանք անհրաժեշտ ու բավարար խորությամբ քննվել, վերլուծվել և Վերաքննիչ դատարանի համար ընդունելի՝ փաստարկված ու իրավաչափ գնահատականների են արժանացել ստորադաս դատարանի կողմից, որպիսի պայմաններում լրացուցիչ առանձին-առանձին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը բացակայում է :
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը բարեխիղճ գնահատման է ենթարկել գործով ձեռք բերված բոլոր ապացույցները և թույլ չի տվել դատական սխալ՝ նյութական կամ դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտում, որը կարող էր հիմք հանդիսանալ բողոքարկված դատական ակտը բեկանելու և ամբաստանյալ Ա․Վիրաբյանի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու համար։
Ամփոփելով վերը շարադրվածը՝ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Ա․Վիրաբյանին 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ մեղավոր ճանաչելով՝ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ չի տվել դատական սխալ՝ նյութական կամ դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտում, որը կարող էր ազդել գործի ելքի վրա։
Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ բողոքարկված դատական ակտն Առաջին ատյանի դատարանի կողմից կայացվելուց հետո ի հայտ է եկել այնպիսի իրավական հանգամանք, որը նշված դատական ակտը համապատասխան մասով դարձրել է ոչ իրավաչափ։
Այսպես․
2022 թվականի հուլիսի 1-ից ուժի մեջ է մտել 2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը, որի 9-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Արարքի հանցավորությունը լրիվ կամ մասնակիորեն վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող օրենսդրությունն ունի հետադարձ ուժ: Նշված դեպքում այն տարածվում է մինչև դրա ուժի մեջ մտնելը հանցանք կամ քրեական օրենսդրությամբ նախատեսված արարք կատարած այն անձանց վրա, որոնց վերաբերյալ դեռևս առկա չէ օրինական ուժի մեջ մտած եզրափակիչ դատավարական ակտ»:
Տվյալ դեպքում, ինչպես հետևում է վերը շարադրվածից, Ա․Վիրաբյանի վերաբերյալ դեռևս առկա չէ օրինական ուժի մեջ մտած եզրափակիչ դատավարական ակտ։
Դրա հետ մեկտեղ, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հաստատվել է նրա կողմից տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ պատուհանը բացելու միջոցով շինություն ապօրինի մուտք գործելով 5․000․000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ գույքի գաղտնի հափշտակության փաստը, որպիսի արարքը կատարման և բողոքարկված դատական ակտն Առաջին ատյանի դատարանի կողմից կայացվելու պահին ենթակա է եղել որակման 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով՝ որպես առանձնապես խոշոր չափերով գողություն, և պատիժ է նախատեսվել ազատազրկում` չորսից ութ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա։
2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված և 2022 թվականի հուլիսի 1-ից գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի 17-րդ կետի համաձայն՝ բացառությամբ նույն օրենսգրքի հատուկ մասով նախատեսված դեպքերի, հափշտակված գույքի, պատճառված գույքային վնասի, հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված կամ ստացված գույքի կամ օգուտի առանձնապես խոշոր չափ է համարվում 5 միլիոն ՀՀ դրամը գերազանցող գումարը (արժեքը), իսկ 500․000 ՀՀ դրամից մինչև 5 միլիոն ՀՀ դրամը չգերազանցող գումարը (արժեքը) համարվում է խոշոր չափ։
Տվյալ դեպքում՝ հափշտակության չափը չի գերազանցել 5 միլիոն ՀՀ դրամը, այն համապատասխանում է 2022 թվականի հուլիսի 1-ից գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի դրույթներով սահմանված խոշոր չափին, իսկ ամբաստանյալ Ա․Վիրաբյանի՝ վերը նշված արարքը՝ այդ օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերին, որի համար պատիժ է նախատեսված՝ տուգանք քսանապատիկից հիսնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներ՝ հարյուր հիսունից երկու հարյուր յոթանասուն ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակուն՝ մեկից երեք տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկում՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկում` երկուսից հինգ տարի ժամկետով:
Այլ կերպ՝ բողոքարկված դատական ակտն Առաջին ատյանի դատարանի կողմից կայացվելուց հետո ի հայտ է եկել այնպիսի իրավական հանգամանք, որն ինքնին հանգեցնում է ամբաստանյալ Ա․Վիրաբյանի արարքին նոր՝ ամբաստանյալի համար բարենպաստ քրեաիրավական գնահատական տալուն։ Ուստի Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Ա․Վիրաբյանի արարքը պետք է որակել 2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի դրույթներով՝ նրան մեղավոր ճանաչելով այդ օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ։
11․ Նախորդ կետում արձանագրվածի հաշվառմամբ՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ բողոքաբերի՝ ամբաստանյալ Ա․Վիրաբյանի նկատմամբ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու և պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ փաստարկներին հնարավոր է անդրադառնալ ամբաստանյալի՝ պատժի ենթակա լինելու հարցը որոշելուց հետո միայն, ուստի նախ և առաջ պետք է անդրադառնալ դրան։
Այսպես․
Ամբաստանյալ Ա․Վիրաբյանի կողմից կատարված արարքը՝ խոշոր չափերով գողությունը 2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի դրույթների համաձայն՝ դասվում է միջին ծանրության հանցագործությունների շարքին, այն կատարվել է 2017 թվականի մայիսի 30-ին, երբ միջին ծանրության հանցագործության համար քրեական պատասխանատվության վաղեմության ժամկետը, եթե այն չի ընդհատվել կամ կասեցվել, տվյալ պահին գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի դրույթների ուժով եղել է հինգ տարի՝ հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից հետո , իսկ 2022 թվականի հուլիսի 1-ից գործող քրեական օրենսդրությամբ այդ ժամկետը տասը տարի է ։
2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խստացնող կամ հանցանք կամ քրեական օրենսդրությամբ նախատեսված արարք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենսդրությունը հետադարձ ուժ չունի»։
Մեջբերված նորմի լույսի ներքո Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում վաղեմության ժամկետների հաշվարկի մասով 2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի դրույթներն ամբաստանյալների վիճակը վատթարացնող լինելու հիմքով կիրառելի չեն, ուստի այդ մասով կիրառման են ենթակա հանցանքների կատարման պահին գործող՝ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի դրույթները։
Միևնույն ժամանակ, ինչպես արդեն վերը նշվեց, սույն գործով հաստատված հանցանքն ամբաստանյալ Ա․Վիրաբյանի կողմից կատարվել է 2017 թվականի մայիսի 30-ին, այդ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղքը հաստատող և օրինական ուժի մեջ մտած մեղադրական դատական ակտ 2022 թվականի մայիսի 30-ի դրությամբ չի եղել, և սույն գործով ամբաստանյալ Ա․Վիրաբյանի քրեական պատասխանատվության վաղեմության ժամկետի ընթացքը ընդհատված կամ կասեցված լինելու մասին փաստական տվյալներ չկան։ Այլ կերպ՝ պետք է փաստել, որ սույն գործով ամբաստանյալ Ա․Վիրաբյանին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցած է, որպիսի պայմաններում նրա նկատմամբ պատիժ չի կարող նշանակվել , ուստի բողոքաբերի՝ ամբաստանյալ Ա․Վիրաբյանի նկատմամբ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու և պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ փաստարկներին անդրադառնալու իրավական արժեքը բացակայում է՝ այդ փաստարկներն ինքնին առարկայազուրկ լինելու հիմքով։
12. Համադրելով և ամփոփելով սույն որոշմամբ արձանագրված եզրահանգումները` Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, սակայն բողոքարկված դատական ակտը պետք է բեկանել, ամբաստանյալ Ա․Վիրաբյանին մեղավոր ճանաչել 2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով, և քրեական պատասխանատվության վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել ու քրեական գործով վարույթը կարճել։
Դրա հետ մեկտեղ, Ա․Վիրաբյանի նկատմամբ սույն գործով ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրություն խափանման միջոցը և նախաքննության մարմնի՝ 2017 թվականի դեկտեմբերի 21-ի որոշմամբ նրա գույքի վրա դրված կալանքը պետք է վերացնել` դրանց անհրաժեշտությունն այլևս բացակայելու հիմքով, իսկ քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված «Սամսունգ Գալաքսի Պրաիմ Իքսէյ Բլեյք» մոդելի 35706308746575 գործարանային համարի, «Սոնի Իքս Պերիա Իքսէյ Բլեյք» մոդելի 358128071002908 գործարանային համարի, «Էյչ Թի Սի Էմ 9 գրեյ պլյուս սիլվեր» մոդելի 358812068081948 գործարանային համարի, «Սոնի Իքս Պերիա Իքսէյ Բլեյք» մոդելի 358128071005042 գործարանային համարի, «ԼՋԻ Նեքսուս 5 Իքս Ուայթ» մոդելի 353627071143211 գործարանային համարի բջջային հեռախոսները, «Այֆոն 6Ս Գրեյ 32գբ» մոդելի 355399083762754 գործարանային համարի բջջային հեռախոսի տուփը և կոտրված տեսանկարահանող սարքը հանձնել տուժող «Լայֆ Կոմպյուտերս» ՍՊ ընկերության տնօրինմանը։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով 2021 թվականի հունիսի 30-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 483-րդ հոդվածի 8-րդ մասով և 1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը.

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Վերաքննիչ բողոքը մերժել։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի` 2020 թվականի դեկտեմբերի 23-ի թիվ ԵԿԴ/0354/01/17 դատավճիռը բեկանել։
Ալբերտ Գրիգորի Վիրաբյանին մեղավոր ճանաչել 2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ, և քրեական պատասխանատվության վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել, իսկ քրեական գործով վարույթը կարճել։
Ալբերտ Գրիգորի Վիրաբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը և նախաքննության մարմնի՝ 2017 թվականի դեկտեմբերի 21-ի որոշմամբ նրա շարժական ու անշարժ գույքերի վրա դրված կալանքը վերացնել։
Քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված «Սամսունգ Գալաքսի Պրաիմ Իքսէյ Բլեյք» մոդելի 35706308746575 գործարանային համարի, «Սոնի Իքս Պերիա Իքսէյ Բլեյք» մոդելի 358128071002908 գործարանային համարի, «Էյչ Թի Սի Էմ 9 գրեյ պլյուս սիլվեր» մոդելի 358812068081948 գործարանային համարի, «Սոնի Իքս Պերիա Իքսէյ Բլեյք» մոդելի 358128071005042 գործարանային համարի, «ԼՋԻ Նեքսուս 5 Իքս Ուայթ» մոդելի 353627071143211 գործարանային համարի բջջային հեռախոսները, «Այֆոն 6Ս Գրեյ 32գբ» մոդելի 355399083762754 գործարանային համարի բջջային հեռախոսի տուփը և կոտրված տեսանկարահանող սարքը հանձնել տուժող «Լայֆ Կոմպյուտերս» ՍՊ ընկերության տնօրինմանը։
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` այն ստանալու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում։


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Մ․ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ

Ա․ԲԵԿԹԱՇՅԱՆ