ԵԿԴ/0353/01/17
Երևան քաղաքի առաջին
ատյանի ընդհանուր
իրավասության դատարան՝
Նախագահող դատավոր՝
Ա.Բեկթաշյան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ


«18» մարտի 2019թ. ք.Երևան

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև՝ Վերաքննիչ դատարան),

Նախագահող դատավոր՝ Ա.Նիկողոսյան,
Դատավորներ՝ Վ.Ռշտունի,
Ս.Համբարձումյան,

քարտուղարությամբ՝ Ա.Ավետիսյանի,
Հ.Հակոբյանի,

մասնակցությամբ՝
դատախազ՝ Ժ.Չիչոյանի,
պաշտպան՝ Ա.Մխիթարյանի,
ամբաստանյալ՝ Լ.Խաչատրյանի,

դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով քննելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ թիվ ԵԿԴ/0353/01/17 քրեական գործով 2018 թվականի նոյեմբերի 28-ի որոշման դեմ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազ Ա.Աֆանդյանի վերաքննիչ բողոքը.


Պ Ա Ր Զ Ե Ց՝
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2017 թվականի դեկտեմբերի 2-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 15876517 քրեական գործը:
2017 թվականի դեկտեմբերի 5-ին «Երևանի ավտոբուս» ՓԲԸ-ն ճանաչվել է տուժող:
2017 թվականի դեկտեմբերի 13-ին Լիգիա Անդրանիկի Խաչատրյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությունը՝ չհեռանալու մասին:
2017 թվականի դեկտեմբերի 13-ին Լիգիա Անդրանիկի Խաչատրյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։
2017 թվականի դեկտեմբերի 14-ին տուժող «Երևանի ավտոբուս» ՓԲԸ-ի ներկայացուցիչ Գևորգ Գևորգյանը ճանաչվել է որպես քաղաքացիական հայցվոր:
2. Առաջին ատյանի դատարանի 2018 թվականի նոյեմբերի 28-ի որոշմամբ որոշվել է. «Քրեական գործի՝ ըստ մեղադրանքի Լիգիա Անդրանիկի Խաչատրյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, վարույթը կարճել և Լիգիա Անդրանիկի Խաչատրյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետով՝ վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով:
Ամբաստանյալ Լիգիա Անդրանիկի Խաչատրյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել որոշումն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո»:
3. 2018 թվականի դեկտեմբերի 25-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների դատախազ Ա.Աֆանդյանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը:
Թիվ ԵԿԴ/0353/01/17 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարան է ստացվել 2019 թվականի հունվարի 23-ին և նույն օրը դատավորների միջև գործերի բաշխման էլեկտրոնային համակարգի միջոցով մակագրվել է դատարանի կազմին (նախագահող դատավոր՝ Ա.Նիկողոսյան, կազմի դատավորներ՝ Վ.Ռշտունի, Ս.Համբարձումյան):
2019 թվականի հունվարի 24-ին վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, և ստացված քրեական գործը նշանակվել է դատական նիստում քննության:

Վերաքննիչ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստերը.
4. Լիգիա Անդրանիկի Խաչատրյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով այն ենթադրյալ արարքի համար, որ. «նա, ուրիշի գույքը վնասելու դիտավորությամբ, 2017 թվականի նոյեմբերի 3-ին, ժամը 15։00-ի սահմաններում, քարով հարվածել և վնասել է Երևան քաղաքի Ամիրյան 8 հասցեում խցանման մեջ գտնվող «Երևանի ավտոբուս» ՓԲԸ-ին պատկանող «Հայգեր» մակնիշի 4402S հաշվառման համարանիշի երթուղային ավտոբուսի դիմապակին՝ «Երևան ավտոբուս» ՓԲԸ-ին պատճառելով խոշոր չափի՝ 920.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս»:
5. Առաջին ատյանի դատարանն իր որոշմամբ արձանագրել է հետևյալը.
«(...) Սակայն հարկ է նկատել, որ թվարկված հոդվածների և հոդվածների մասերի շարքից բացակայում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված արարքներ կատարած անձանց նկատմամբ համաներման կիրառումը սահմանափակված չէ։
Սույն քրեական գործի նյութերում բացակայում է նաև Համաներման ՀՀ օրենքի մեջ նշված այն սահմանափակումները, որոնք կարող են արգելք հանդիսանալ Լիգիա Խաչատրյանի նկատմամբ Համաներման օրենքի կիրառման համար։
Դատարանը, հիմք ընդունելով վերը նշվածը և նկատի ունենալով, որ տուժողի ներկայացուցիչը չի առարկում համաներում կիրառելու դեմ, ինչպես նաև ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքի սանկցիայով պատիժ է նախատեսում ազատազրկում առավելագույնը չորս տարի ժամկետով, ինչպես նաև նա խնդրել է, որպեսզի իր նկատմամբ կիրառվի Համաներման օրենքը, գտնում է, որ Համաներման մասին ՀՀ օրենքի կիրառմամբ սույն քրեական գործի վարույթը պետք է կարճել և Լիգիա Խաչատրյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 151-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ խափանման միջոցը վերացվում է, երբ վերանում է դրա անհրաժեշտությունը։
Դատարանը, գտնում է, որ վերը նշված հիմնավորմամբ թիվ ԵԿԴ/0353/01/17 քրեական գործի վարույթը պետք է կարճել և Լիգիա Խաչատրյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով քրեական հետապնդումը դադարեցնել։
Որոշումը օրիանական ուժի մեջ մտնելուց հետո Լիգիա Խաչատրյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ ստորագրություն չհեռանալու մասին պետք է վերացնել։
Որոշումը օրիանական ուժի մեջ մտնելուց հետո ապացույց ճանաչված «Վեոն Արմենիա» ՓԲԸ-ից ստացված և լազերային սկավառակի արտատպված վերծանումները ու կազմված զննության արձանագրությունը, «Ճանապարհային ոստիկանության» ծառայության կոմից գրությամբ տրամադրված՝ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնից ստացված լազերային սկավառակը և կազմված զննության արձանագրությունը պետք է թողնել քրեական գործի նյութերին կցված դրա պահելու ամբողջ ժամանակաշրջանում (...)»:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
6. Բողոքաբերն իր վերաքննիչ բողոքում մասնավորապես նշել է, որ 2017 թվականի դեկտեմբերի 13-ին Լիգիա Անդրանիկի Խաչատրյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, ուրիշի գույքը վնասելու դիտավորությամբ 2017 թվականի նոյեմբերի 3-ին՝ ժամը 15:00-ի սահմաններում, քարով հարվածել և վնասել է Երևան քաղաքի Ամիրյան 8 հասցեում խցանման մեջ գտնվող «Երևանի ավտոբուս» ՓԲԸ-ին պատկանող «Հայգեր» մակնիշի 4402Տ հաշվառման համարանիշի երթուղային ավտոբուսի դիմապակին՝ «Երևանի ավտոբուս» ՓԲԸ-ին պատճառելով խոշոր չափի՝ 920. 000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
2017 թվականի դեկտեմբերի 14-ին տուժող «Երևանի ավտոբուս» ՓԲԸ-ի ներկայացուցիչ Գևորգ Գրիգորյանի կողմից քրեական գործով ներկայացվել է քաղաքացիական հայց՝ 920.000 ՀՀ դրամի չափով:
Առաջին ատյանի դատարանն իր որոշմամբ որևէ կերպ չի անդրադարձել տուժողի ներկայացուցչի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցին, մինչդեռ թիվ 15876517 քրեական գործի շրջանակներում տուժողի ներկայացուցչի կողմից ներկայացված է եղել քաղաքացիական հայց՝ 920.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով, սակայն Առաջին ատյանի դատարանը, անտեսելով այդ հանգամանքը, քաղաքացիական հայցի վերաբերյալ որևէ նշում չի կատարել, այնինչ քաղաքացիական հայցի առկայությունը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 6-րդ մասի ուժով համարվում է առկա վեճ հատուցման ենթակա վնասի կապակցությամբ, ինչպես նաև վկայում է այն մասին, որ չի հատուցվել կամ այլ կերպ չի հարթվել պատճառված վնասը:
Նման պայմաններում, թեպետ տուժողի ներկայացուցիչը չի առարկել համաներման ակտի կիրառման դեմ, այնուամենայնիվ դա չի նշանակում, թե վերջինս հրաժարվել է քաղաքացիական հայցից կամ վերջինին փոխհատուցվել է պատճառված վնասը կամ առկա չէ նյութական վեճ հատուցման ենթակա գումարի կապակցությամբ, հետևաբար՝ Առաջին ատյանի դատարանը պետք է ոչ թե կարճեր քրեական գործի վարույթը և Լ.Խաչատրյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցներ, այլ վերջինիս նկատմամբ նշանակեր պատիժ և համաներման կիրառմամբ ազատեր պատիժը կրելուց:
Այսինքն՝ տվյալ դեպքում Առաջին ատյանի դատարանի կողմից կիրառվել է համաներման մասին օրենքի ոչ այն նորմը, որը ենթակա էր կիրառման, փոխարենը կիրառվել է այն նորմը, որը ենթակա չէր կիրառման:
Վերոգրյալի հիման վրա Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազ Ա.Աֆանդյանը Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է բեկանել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ թիվ ԵԿԴ/0353/01/17 քրեական գործով 2018 թվականի նոյեմբերի 28-ի որոշումը և քրեական գործն ուղարկել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան՝ նոր քննության:

Վերաքննիչ դատարան ներկայացված նյութերը և կողմերի պարզաբանումները.
7. Դատական նիստի ընթացքում դատախազ Ժ.Չիչոյանը վերոնշյալ հիմնավորումներով պնդեց վերաքննիչ բողոքը՝ խնդրելով այն բավարարել:
Պաշտպան Ա.Մխիթարյանն առարկեց ներկայացված վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրեց այն մերժել՝ նշելով, որ ըստ էության առկա չի եղել քաղաքացիական հայց, իսկ տուժողը չի առարկել համաներում կիրառելու դեմ:
Ամբաստանյալ Լիգիա Անդրանիկի Խաչատրյանը միացավ իր պաշտպանի դիրքորոշմանը և հայտնեց, որ տուժող կողմը ցանկանում է ստանալ գումարի հատուցում և առարկում են իր բնեղենով փոխհատուցում կատարելու վերաբերյալ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
8. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում դատական ստուգման ենթարկելով Առաջին ատյանի դատարանի որոշման օրինականությունը և հիմնավորվածությունը, լսելով Դատախազի հիմնավորումները՝ վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, դրա դեմ Պաշտպանական կողմի առարկությունները, ինչպես նաև ուսումնասիրելով քրեական գործի նյութերը, գտնում է, որ սույն վերաքննիչ բողոքի քննության կապակցությամբ անհրաժեշտ է անդրադառնալ հետևյալ իրավական հարցին. հիմնավորված է ներկայացված վերաքննիչ բողոքը ամբաստանյալի և տուժողի շահերի հավասարակշռման տեսանկյունից:
9. Պատասխանելով սույն որոշման 8-րդ կետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Վերաքննիչ դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե՝
(...)
3) ընդունվել է համաներման մասին օրենք:
(...)
Սույն հոդվածի առաջին մասի 13-րդ կետում նշված հիմքով գործի հարուցման մերժում, վարույթի կարճում և քրեական հետապնդման դադարեցում չի թույլատրվում, եթե չի հատուցվել կամ այլ կերպ չի հարթվել պատճառված վնասը, կամ առկա է վեճ հատուցման ենթակա վնասի կապակցությամբ: Այս դեպքում ևս գործի վարույթը շարունակվում է սովորական կարգով: Սույն պարբերությամբ նախատեսված կարգավորումը գործում է, եթե համաներման մասին օրենքով այլ բան նախատեսված չէ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով:
2. Քաղաքացիական դատավարության օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն սույն օրենսգրքով (...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝
«Քրեական դատավարությունում հարուցված քաղաքացիական հայցը, որը դատարանի կողմից թողնվել է առանց քննության, կարող է հետագայում հարուցվել քաղաքացիական դատավարության կարգով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 156-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Դատախազը հարուցում և պաշտպանում է հարուցված քաղաքացիական հայցը, եթե խախտվել են պետության գույքային շահերը»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայց կարող է հարուցվել յուրաքանչյուր պահի՝ սկսած քրեական գործի հարուցումից մինչև դատավճիռ կայացնելու համար դատարանի հեռանալը խորհրդակցական սենյակ։
2. Քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար (…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Առաջին ատյանի դատարանների դատական ակտերի դեմ վերաքննիչ բողոք բերելու իրավունք ունեն ամբաստանյալը, նրա պաշտպանը և օրինական ներկայացուցիչը, մեղադրողը կամ վերադաս դատախազը, տուժողը, նրա ներկայացուցիչը, օրինական ներկայացուցիչը և իրավահաջորդը, իսկ սույն օրենսգրքի 376.1 հոդվածի 2-րդ և 2.1-րդ կետերով նախատեսված ակտերի դեմ՝ նաև արդարացվածը, դատապարտյալը, նրանց պաշտպանները և օրինական ներկայացուցիչները: Քաղաքացիական հայցվորը, քաղաքացիական պատասխանողը կամ նրանց ներկայացուցիչները դատական ակտն իրավունք ունեն բողոքարկելու քաղաքացիական հայցի մասով։ Քաղաքացիական հայցի մասով վերաքննիչ բողոք բերելու իրավունք ունեն նաև տվյալ գործով կողմեր չհանդիսացող անձինք, եթե դատական ակտն առնչվում է նրանց շահերին։ Կասկածյալը, մեղադրյալը, նրանց պաշտպանները և օրինական ներկայացուցիչները, ինչպես նաև դիմողն իրավունք ունեն վերաքննության կարգով բողոքարկելու սույն օրենսգրքի 376.1 հոդվածի 3-6-րդ կետերով նախատեսված դատական ակտերը:
2. Մեղադրողը կամ վերադաս դատախազն իրավունք չունի բողոքարկելու գործն ըստ էության լուծող դատական ակտը քաղաքացիական հայցի մասով, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ քաղաքացիական հայցը շոշափում է պետության գույքային շահերը»:
10. Միևնույն ժամանակ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Փայլակ Էլիզբարյանի վերաբերյալ թիվ ՎԲ-35/07 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. «(...) Համաներման ակտի կիրառմամբ գործի վարույթը կարճելու մասին որոշում կայացնելու հետ միաժամանակ քրեական դատավարության շրջանակներում քննության է առնվել և ըստ էության լուծվել է նաև քաղաքացիական հայցը, ինչով խախտվել է ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 163 և 360 հոդվածների այն պահանջը, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը լուծվում է դատավճռով: Այնինչ համաներման ակտի կիրառմամբ գործի վարույթի կարճման պայմաններում քաղաքացիական հայցը պետք է թողնվեր առանց քննության՝ քաղաքացիական հայցվորին պարզաբանելով այն հետագայում քաղաքացիական դատավարության կարգով ներկայացնելու նրա իրավունքը»:
Մեկ այլ՝ Դավիթ Գալստյանի վերաբերյալ թիվ ՇԴ/0008/01/09 որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. «Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ օրենսդիրը որդեգրել է քրեական մեղադրանքի հանդեպ քաղաքացիական հայցի ածանցյալ դերի հայեցակարգը: Իսկ դրանից բխում է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը լուծելու համար դատարանը նախ պետք է ապացուցված համարի տվյալ հանցագործության համար անձի մեղավորությունը, որից հետո միայն կարող է անդրադառնալ հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի բնույթի, չափի և դրա հատուցման հետ կապված հարցերին:
Միևնույն ժամանակ, անմեղության կանխավարկածի սահմանադրական սկզբունքից բխում է, որ հանցագործության մեջ անձի մեղավորությունը չի կարող ապացուցված համարվել այլ կերպ, քան մեղադրական դատավճռով: Հետևաբար մեղադրական դատավճռի բացակայության պայմաններում դատարանը չի կարող լուծում տալ քաղաքացիական հայցին»:
11. Վերոշարադրյալ իրավական դիրքորոշումների համատեքստում Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ քրեական գործի շրջանակներում տուժողի իրավահաջորդի կողմից ներկայացված է եղել դիմում՝ պատճառված վնասի առկայության վերաբերյալ, մինչդեռ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ըստ էության հաշվի չի առնվել այն հանգամանքը, որ չի հատուցվել կամ այլ կերպ չի հարթվել պատճառված վնասը (ինչպես նշվեց նաև դատական նիստի ընթացքում), և որոշում է կայացվել համաներում կիրառելու մասին: Այնինչ Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով առկա գույքային վեճը, սույն իրավիճակում պետք է գործի քննությունը շարունակեր սովորական կարգով և դատավճիռ կայացնելով՝ ամբաստանյալին ազատեր պատժից՝ համաներման ակտի կիրառման հիմքով:
12. Միևնույն ժամանակ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ստեղծված պայմաններում անգամ տուժողը զրկված չէ քաղաքացիական դատավարության կարգով հայց հարուցելու իրավունքից և միայն գույքային վեճի լուծման անհրաժեշտությունն ըստ էության չի կարող հիմնավորել այն նահանջը, որը կկատարվի տվյալ դատական սխալի հիմքով քրեական գործն Առաջին ատյանի դատարան նոր քննության ուղարկելու պարագայում, որի ընթացքում էլ ամբաստանյալը ստիպված կլինի կրելու նույն դատավարական սահմանափակումները, «զրկանքները», որոնք արդեն իսկ կրել է քրեական գործի քննության ժամանակ և որպիսի հանգամանքը կարող է խաթարել տուժողի և ամբաստանյալի միջև գոյություն ունեցող շահերի անհրաժեշտ հավասարակշռությունը, այն էլ այն պարագայում, երբ տուժողն այդ մասով վերաքննիչ բողոք չի ներկայացրել:
13. Բացի այդ Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, վերաքննիչ բողոքի հիմնավորումներն ըստ էության հանգում են քաղաքացիական հայցի հանգամանքին, իսկ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 156-րդ, 376-րդ հոդվածների համատեքստում դատախազն իրավասու է քաղաքացիական հայցի մասով բողոքարկելու դատական ակտը միայն այն դեպքում, եթե այն շոշափում է պետության գույքային շահերը, մինչդեռ տվյալ դեպքում դատախազը, բողոքարկելով դատական ակտը՝ գույքային պահանջի մասով, հանրային ռեսուրսների գործիքակազմը գործի է դրել՝ ի պաշտպանություն քննվող քրեական գործի շրջանակներում պետական մարմին չհանդիսացող՝ Երևանի քաղաքապետարանի ենթակայության տակ գտնվող «Երևանի ավտոբուս» ՓԲԸ-ի գույքային պահանջների ապահովման:
Արդյունքում Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ հիմնավորված չէ ներկայացված վերաքննիչ բողոքը՝ ամբաստանյալի և տուժողի շահերի հավասարակշռման տեսանկյունից:
14. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազ Ա.Աֆանդյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ թիվ ԵԿԴ/0353/01/17 քրեական գործով 2018 թվականի նոյեմբերի 28-ի որոշումը թողնելով անփոփոխ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը.

Ո Ր Ո Շ Ե Ց՝

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազ Ա.Աֆանդյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել՝ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ թիվ ԵԿԴ/0353/01/17 քրեական գործով 2018 թվականի նոյեմբերի 28-ի որոշումը թողնելով անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան՝ ստանալու պահից մեկամսյա ժամկետում։


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ՆԻԿՈՂՈՍՅԱՆ