Հիմնական
Գործի համար:
ԵԿԴ/0315/01/17
Վիճակագրական տողի համար :
6.5
Պատասխանող
Արսեն Ավետիսյան
Արսեն Ավետիսյան
Արսեն Ավետիսյան Վարդգեսի
Արսեն Ավետիսյան
Արսեն Ավետիսյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մնացական Հարությունյան
Լուսինե Աբգարյան
Արմեն Դանիելյան
Վազգեն Ռշտունի
Արսեն Նիկողոսյան
Արշակ Վարդանյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Արմեն Բեկթաշյան
Հոդվածներ
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգիրք
Հոդված 179-րդ Մաս 3-րդ
Վճռաբեկ
Հոդված 179-րդ Մաս 3-րդ
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մնացական Հարությունյան
Լուսինե Աբգարյան
Արմեն Դանիելյան
Վազգեն Ռշտունի
Արսեն Նիկողոսյան
Արշակ Վարդանյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Արմեն Բեկթաշյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2023-02-27 | 17:00 | 6 | Կայացվել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2019-07-26 | 09:30 | 5 | Կայացել է | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2019-07-23 | 15:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2019-07-19 | 16:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2019-07-17 | 17:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2019-07-15 | 12:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2019-07-09 | 10:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2019-07-02 | 10:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2019-06-25 | 11:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2019-06-17 | 10:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2019-06-13 | 16:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2019-05-23 | 16:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2019-05-02 | 12:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2019-04-17 | 11:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2019-03-28 | 11:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2019-03-12 | 11:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2019-03-06 | 12:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2019-02-26 | 10:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2019-02-19 | 10:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2019-02-12 | 10:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2019-02-05 | 10:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2019-01-16 | 15:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2018-12-25 | 10:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2018-12-11 | 10:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2018-12-05 | 16:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2018-11-20 | 10:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2018-11-13 | 10:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2018-11-06 | 10:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2018-10-15 | 12:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2018-09-20 | 14:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2018-08-27 | 15:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2018-07-23 | 12:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2018-06-14 | 10:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2018-05-22 | 12:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2018-05-15 | 12:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2018-05-08 | 12:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2018-04-02 | 11:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2018-03-05 | 16:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Երևանի քրեական դատարան | 2018-02-07 | 15:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2017-12-29 | 09:00 | 5 |
ԵԿԴ/0315/01/17
՛
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան)
Նախագահող դատավոր
դատավորներ
դատական նիստերի քարտուղար
դատախազ
ամբաստանյալ
պաշտպան
Վ.Ռշտունի
Ա.Վարդանյան
Ա.Նիկողոսյան
Ա․Մարտիրոսյան
Դ.Կարապետյան
Լ.Շիրվանյան
Ա.Ավետիսյան
Կ.Քամալյան
<<27> փետրվարի 2023թ. ք.Երևան
Վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով քննության առնելով ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի (ծնված՝ 1971 թվականի մայիսի 20-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ՝ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում՝ չդատապարտված, բնակվում է Երևան քաղաքի Ամիրյան 4/6 շենքի 94-րդ բնակարանում) վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ նաև դատարան) 2019 թվականի հուլիսի 26-ի դատավճռի դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ քննության նկատմամբ հսկողության վարչության պետի տեղակալ Դ.Կարապետյանի վերաքննիչ բողոքը՝
ՊԱՐԶԵՑ
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2016 թվականի դեկտեմբերի 29-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ իրավախախտումների հայտնաբերման ու վարչական վարույթների իրականացման վարչության հետաքննության բաժնի հետաքննիչ Ա․Գևորգյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 83181816 քրեական գործը:
2017 թվականի հունվարի 10-ին ՀՀ կառավարությանն առընթեր պետական եկամուտների կոմիտեի քննչական վարչության հատկապես կարևորագույն գործերով քննիչ Տ․Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 83181816 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ։
2017 թվականի հուլիսի 21-ին ՀՀ կառավարությանն առընթեր պետական եկամուտների կոմիտեի քննչական վարչության հատկապես կարևորագույն գործերով քննիչ Տ․Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 83181816 քրեական գործով Արսեն Ավետիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի (այսուհետ ՀՀ քրեական օրենսգիրք) 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
2017 թվականի հուլիսի 21-ին ՀՀ կառավարությանն առընթեր պետական եկամուտների կոմիտեի քննչական վարչության հատկապես կարևորագույն գործերով քննիչ Տ․Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 83181816 քրեական գործով մեղադրյալ Արսեն Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը։
2017 թվականի հուլիսի 26-ին ՀՀ կառավարությանն առընթեր պետական եկամուտների կոմիտեի քննչական վարչության հատկապես կարևորագույն գործերով քննիչ Տ․Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 83181816 քրեական գործով 683․723․073 ՀՀ դրամ գումարի չափով կալանք է դրվել Արսեն Ավետիսյանին և <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությանը պատկանող անշարժ ու շարժական գույքի, ինչպես նաև բանկային հաշվեհամարների վրա։
2017 թվականի նոյեմբերի 22-ին ՀՀ կառավարությանն առընթեր պետական եկամուտների կոմիտեի քննչական վարչության հատկապես կարևորագույն գործերով քննիչ Տ․Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 83181816 քրեական գործով Արսեն Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով՝ այն արարքի համար, որ նա, հանդիսանալով օդային բեռնափոխադրումների և ուղևորափոխադրումների ոլորտում ծառայությունների մատուցման գործունեություն իրականացրած, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնում (նախկին Կենտրոնի ՀՏ) հաշվառված և Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի Գևորգ Քոչար փողոցի թիվ 21 հասցեում գործունեություն ծավալած <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրենն ու ղեկավարելով այդ կազմակերպության գործունեությունը, համաձայն ՀՀ կառավարության կողմից ընդունված <<Հայաստանի Հանրապետության օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին>> 2009 թվականի մարտի 12-ին ընդունված թիվ 268-Ն որոշման և դրան կից Հայաստանի Հանրապետության օդային ուղևորների ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու մասին կարգի, որպես <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրեն պարտավորված լինելով գանձել ՀՀ-ից մեկնող ֆիզիկական անձանց վաճառված ավիատոմսերից առաջացած պետական տուրքի գումարներն ու դրանք վճարել պետական բյուջե, 2014 թվականի ընթացքում իրականացրել է ուղևորափոխադրումներ, գանձել 681.923.052 ՀՀ դրամի չափով պետական տուրքի գումար և պետության կողմից իր ղեկավարած կազմակերպությանը փաստացի վստահված առանձնապես խոշոր չափերի՝ 681.923.052 ՀՀ դրամ գումարը ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով պետական բյուջե վճարելու փոխարեն յուրացման եղանակով հափշտակել է այն՝ սեփական հայեցողությամբ տնօրինելով ամբողջ գումարը:
2017 թվականի նոյեմբերի 28-ին թիվ 83181816 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է դատարան։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2019 թվականի հուլիսի 26-ի դատավճռով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչվել է անմեղ և արդարացվել՝ հանցադեպի բացակայության հիմքով: Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացվել է: Դատական ծախսերի հարցը համարվել է լուծված:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքը մերժվել է: Ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2019 թվականի հուլիսի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0315/01/17 արդարացման դատավճիռը թողնվել է անփոփոխ:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2022 թվականի ապրիլի 8-ի որոշմամբ վճռաբեկ բողոքը բավարարվել է: Ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշումը բեկանվել և գործն ուղարկվել է նույն դատարան՝ նոր քննության: Ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ:
2022 թվականի ապրիլի 14-ին ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան է ստացվել թիվ ԵԿԴ/0315/01/17 քրեական գործը և նույն դատարանի նախագահի կողմից 2022 թվականի ապրիլի 14-ին մակագրվել է դատավոր Վ.Ռշտունուն (Նախագահող դատավորի աշխատակազմին հանձնվել է 2022 թվականի ապրիլի 15-ին):
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ քննության նկատմամբ հսկողության վարչության պետի տեղակալ Դ․Կարապետյանը նշել է, դատարանն ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի նկատմամբ կայացնելով արդարացման դատական ակտ, թույլ է տվել դատական սխալ։
<<Պետական տուրքի մասին>> ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի տառացի մեկնաբանությունից ակնհայտ է, որ պետական տուրքը վճարվում է պետությանը կամ համայնքներին՝ կապված այդ սուբյեկտների կողմից մատուցած ծառայությունների կամ կատարած գործողությունների համար և արդյունքում համապատասխան վճարը դառնում է պետության կամ համայնքի սեփականությունը, որի նկատմամբ Հայաստանի Հանրապետությունը և համայնքները քաղաքացիական օրենսդրությամբ ու այլ իրավական ակտերով կարգավորվող հարաբերություններում որպես այդ հարաբերությունների մյուս մասնակիցների՝ քաղաքացիների և իրավաբանական անձանց հետ հավասար հիմունքներով հանդես եկող քաղաքացիական իրավունքի սուբյեկտներ, ձեռք են բերում սեփականության իրավունք։ Այսինքն՝ ֆիզիկական անձից գանձված պետական տուրքը` գումարը հանդիսանում է համայնքի կամ պետության սեփականությունը, ուստի այլ սուբյեկտների համար այն հանդիսանում է ուրիշի գույք։
Տվյալ դեպքում խնդրո առարկա է հանդիսանում Հայաստանի Հանրապետությունից օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար գանձված պետական տուրքը, որի գանձումը պատվիրակված է եղել կոնկրետ կազմակերպությանը՝ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությանը։ Այսինքն՝ պետք է պարզել, թե տվյալ դեպքում պետությանը պատկանող գույքը վստահված է եղել արդյոք ընկերությանը, թե` ոչ։
Քրեական գործով հետազոտված ապացույցներով հաստատվել է, որ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի ղեկավարած <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությունը հանդիսացել է Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված կարգով պետական գրանցում ստացած ավիափոխադրող, որին պատվիրակված է եղել պետական տուրքի գումարների հաշվարկում և Հայաստանի Հանրապետության պետական բյուջե փոխանցում ոչ ուշ, քան փաստացի թռիչքի օրվան հաջորդող 3 բանկային օրվա ընթացքում։ Նկարագրվածի համատեքստում հարկ է նկատի ունենալ նաև, որ գանձված պետական տուրքի գումարը վերը նշված իրավական ակտով տրված լիազորությունների ուժով հանձնված է եղել ընկերության տնօրեն Արսեն Ավետիսյանի տիրապետությանը, ընդ որում, եթե դատաիրավական պրակտիկայում նման դեպքերին հատուկ գույքը վստահելու հանգամանքը մեծամասամբ պայմանավորված է լինում բանավոր խոսքով, տվյալ դեպքում այն Արսեն Ավետիսյանին վստահվել է ենթաօրենսդրական ակտով սահմանված հատուկ հանձնարարությամբ, այսինքն՝ իրավական ակտի ուժով ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանը պարտավորվածություն է ունեցել պետության սեփականությունը հանդիսացող գույքը սահմանված ժամկետում հանձնել պետությանը։ Նկարագրված փաստական հանգամանքների վերլուծությունից ակնհայտ է, որ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության տնօրեն Արսեն Ավետիսյանին ուրիշի՝ տվյալ դեպքում պետությանը պատկանող գույքը վստահելու հանգամանքը լիովին ապացուցված է։
Սույն բողոքի համար էական նշանակություն ունի նաև Արսեն Ավետիսյանի կողմից իր լիազորությունների գործադրմամբ իրեն վստահված վերոհիշյալ գույքն ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով իրենը կամ իր կազմակերպությանը դարձնելն է:
Քրեական գործով հետազոտված ապացույցներով, այդ թվում՝ հենց Արսեն Ավետիսյանի ցուցմունքներով, հաստատվել է, որ պետության սեփականությունը հանդիսացող 681.923.052 ՀՀ դրամ գումարն ամբողջությամբ տնօրինվել է Արսեն Ավետիսյանի կողմից: Արսեն Ավետիսյանն իր դատաքննական ցուցմունքներով, բացատրելով իր գործողությունների պատճառը, նշել է, որ ամբողջ գումարն օգտագործվել է կազմակերպության ֆինանսական դժվարությունները հաղթահարելու, այդ թվում՝ նավիգացիոն ծառայություններին, օդանավակայաններին և այլ կազմակերպություններին ու անձանց կուտակված պարտքերը մարելու համար, որպեսզի Հայաստանի Հանրապետության միակ տեղական ավիափոխադրողը շարունակի գործել, սակայն նման պատճառաբանությունը որևէ կերպ չի կարող բացառել նրա արարքում յուրացման եղանակով հափշտակության հանցակազմը, քանի որ ուրիշին՝ տվյալ դեպքում պետությանը պատկանող գումարը դարձվել է կազմակերպության սեփականությունը՝ սեփականատիրոջ կամքից անկախ:
Այսպիսով՝ վերը նկարագրված հանգամանքների պայմաններում բողոքաբերը գտել է, որ հանցագործության դեպքի բացակայության մասին դատարանի հետևությունները հիմնավոր համարվել չեն կարող:
Դատարանը հանցագործության դեպքի բացակայության մասին իր եզրահանգումը պատճառաբանել է այն փաստարկով, թե Ա.Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքով խեղաթյուրվել է մի շատ կարևոր փաստ, այն է՝ այս դեպքում ոչ թե պետությունն է այս դեպքով ինչ-որ գույք վստահել Ա.Ավետիսյանին, այլ ավիաընկերության գործունեության արդյունքում է հենց առաջացել այդ արժեքը, ակտիվը՝ գույքը, որը հանդիսանում է օդի տուրքի գումար՝ ենթակա վճարման պետությանը:
Նշված պատճառաբանությունը չի բխում գործով հետազոտված ապացույցներից, ավելին՝ որպես ավիաընկերության գործունեության արդյունքում առաջացած արժեք-գումար է դիտվել պետական տուրքի գումարը, որը որևէ կերպ կազմակերպության հետ կապ ունենալ չի կարող, քանի որ այդ իրավահարաբերության (խնդրո առարկա տուրքի տեսակն առաջացնող) մասնակիցներ են հանդիսանում մի կողմից՝ ՀՀ տարածքն օդային ճանապարհով լքող ֆիզիկական անձինք, մյուս կողմից՝ պետությունը, իսկ ավիափոխադրողին տվյալ դեպքում պատվիրակված է եղել միջնորդի դեր ստանձնել պետության և ֆիզիկական անձի միջև: Հարկ է նշել նաև, որ գործով հետազոտված ապացույցներով պարզվել է, որ պետական տուրքի այդ տեսակն ավիատոմսերի գնի մեջ ներառելու նպատակը քաղաքացիների համար լրացուցիչ դժվարությունների բացառումն է եղել, քանի որ նախկինում քաղաքացիները ստիպված են եղել պետությանը հասանելիք գումարը վճարելու համար դիմել համապատասխան վճարային ծառայություններ մատուցող կազմակերպություններին:
Ինչ վերաբերում է դատարանի այն պատճառաբանությանը, որ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի վստահությանը հանձնված գույքն իր կամ մեկ այլ անձի սեփականությունը չի դարձրել, այդ գույքը դուրս չի բերել սեփականատիրոջ գույքային ընդհանուր ֆոնդից և չի ընդգրկել իր սեփական գույքային ֆոնդի մեջ և շահադիտական դրդումներով այն չի յուրացրել, ինչպես իր, այնպես էլ մեկ այլ անձի օգտին, ավելին՝ հայտնվելով ֆորսմաժորային իրավիճակում ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանը բանկում գրավադրել է իր և իր ընտանիքի անդամներին պատկանող անշարժ և շարժական գույքը և ողջ գումարն ուղղել ընկերությունը պահպանելուն, իսկ ինչու ոչ նաև նախկինում ներդրած մեծ գումարները չկորցնելու համար: Ավելին, յուրացման հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է միմիայն ուղղակի դիտավորությամբ, ուստի քրեական գործի քննությամբ ավելի քան հիմնավորված է, որ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ-ում գեթ մեկ լումա չի ելքագրվել ընկերության դրամարկղից կամ հաշվարկային հաշվից՝ առանց նպատակային նշանակության և վերջինը հիմնավորող փաստաթղթերի, ապա այդ կապակցությամբ նկարագրված դատողությամբ դատարանը հակասել է իր իսկ սկզբնական հետևությանը։ Մասնավորապես, եթե սկզբում արձանագրել է. <<Ա.Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքով խեղաթյուրվել է մի շատ կարևոր փաստ, այն է՝ այս դեպքում ոչ թե պետությունն է ինչ-որ գույք վստահել Ա.Ավետիսյանին>>, ապա քննարկվող պարբերությամբ նշել է. <<Արսեն Ավետիսյանի վստահությանը հանձնված գույքն իր կամ մեկ այլ անձի սեփականությունը չի դարձրել>>: Նկարագրվածի պայմաններում հասկանալի չէ՝ ի վերջո դատարանն ուրիշի գույքը կազմակերպությանը և Ա.Ավետիսյանին վստահված լինելը, որպես հաստատված հանգամանք դիտել է, թե ոչ, քանի որ նման հակասական դատողությունները հնարավորություն չեն տալիս հստակ հասկանալու, թե ի վերջո դատարանը քննարկվող հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի համապատասխան հատկանիշն առկա համարել է, թե ոչ:
Ինչ վերաբերում է դատարանի այն փաստարկներին, որ գումարը ծախսվել է՝ ելնելով ընկերության ֆինանսական ծանր վիճակից ծագած անհրաժեշտությունից և այլն, ապա դա որևէ կերպ անձի արարքում հափշտակության հանցակազմի առկայությունը չի կարող բացառել, քանի որ հափշտակության հետևանքը հենց հափշտակված գույքի տնօրինումն է սեփական հայեցողությամբ, սեփական կամ այլ անձի կարիքների համար: Ստացվում է՝ դատարանի վկայակոչած փաստարկները նկարագրում են քննարկվող հանցակազմի <<ավարտուն տեսքը>>:
Հատկանշական է նաև դատարանի այն դատողությունը, թե, <<քրեական գործի քննությամբ ավելի քան հիմնավորված է, որ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ-ում գեթ մեկ լումա չի ելքագրվել ընկերության դրամարկղից կամ հաշվարկային հաշվից՝ առանց նպատակային նշանակության և վերջինը հիմնավորող փաստաթղթերի>>: Հարց է առաջանում, թե նկարագրվածն ինչ կապ ունի սույն քրեական գործով առաջադրված մեղադրանքի հետ: Տվյալ քրեական գործի, թե նախաքննության, թե դատաքննության ընթացքում ապացույցների հետազոտման ժամանակ ընկերության՝ դրամարկղային միջոցները նպատակային կամ ոչ նպատակային նշանակությամբ ծախսելու հարց չի բարձրացվել, չի քննարկվել, քանի որ քննության առարկան բոլորովին այլ հարց է եղել: Իսկ եթե դատարանը նման դատողություն է կատարել նկատի ունենալով, որ պետական տուրքի գումարները մուտքագրվել են Ընկերության դրամարկղ և ծախսվել են ըստ նպատակային նշանակության, ստացվում է, որ հաստատված է համարել յուրացման փաստը, ուստի անհասկանալի է մնում այդ պայմաններում հանցագործության հատկանիշների պարունակող իրադարձության բացակայության մասին դատարանի հետևությունը:
Այսպիսով՝ անհիմն է բողոքարկվող դատական ակտում արձանագրված այն եզրահանգումը, որ տվյալ գործով բացակայում է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշումներով սահմանված՝ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի մեղքը հիմնավորող, հիմնավոր կասկածից վեր ապացույցների բավարար համակցությունը, մասնավորապես՝ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանին մեղսագրվող արարքի հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի մեջ մտնող և ապացուցման ենթակա հանգամանքներից ոչ մեկը, այն, որ օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմամբ ունեցած լիազորություններն այդ գույքը դուրս է բերում սեփականատիրոջ գույքի ընդհանուր ֆոնդից և դարձնում իր գույքի մաս, փաստորեն հանցավորը նախապես այդ գույքն առանձնացնում է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկում իր գույքային ֆոնդի մեջ։
Ուստի թույլ է տվել քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում, ինչի արդյունքում կայացվել է նույն օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջներին չհամապատասխանող դատական ակտ։ Այսինքն՝ թույլ են տրվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ և 398-րդ հոդվածներով նախատեսված նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ։
Ելնելով վերոգրյալից՝ բողոքաբերը խնդրել է բեկանել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2019 թվականի հուլիսի 26-ի դատավճիռը և կայացնել գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր ճանաչվելով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին և նշանակելով պատիժ ազատազրկում՝ 6 տարի 6 ամիս ժամկետով։
Վերաքննիչ դատարան ներկայացված նյութերը և կողմերի պարզաբանումները.
Դատախազ Լ․Շիրվանյանը վերոնշյալ հիմնավորումներով պնդեց ներկայացված բողոքը՝ խնդրելով այն բավարարել:
Պաշտպան Կ․Քամալյանն առարկեց ներկայացված վերաքննիչ բողոքի դեմ՝ խնդրելով այն մերժել:
Ամբաստանյալ Ա․Ավետիսյանն առարկեց ներկայացված վերաքննիչ բողոքի դեմ՝ խնդրելով այն մերժել:
2022 թվականի ապրիլի 25-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի և պաշտպան Կարեն Քամալյանի կողմից ներկայացված գրությունը, որով խնդրել են ճանաչել Արսեն Ավետիսյանի անմեղությունը։
2022 թվականի դեկտեմբերի 12-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի պաշտպան Կարեն Քամալյանի կողմից ներկայացված միջնորդությունը, որում հայտնել է, որ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի հարազատները, համոզված լինելով Արսեն Ավետիսյանի անմեղության մեջ, այնուամենայնիվ մեկ միլիոն ՀՀ դրամի չափով գումար են հավաքել, որը վճարվել է ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 900023292015 դեպոզիտ հաշվեհամարին։ Խնդրել է, եթե դատարանն Արսեն Ավետիսյանին մեղավոր կճանաչի առաջադրված մեղադրանքում, ապա վերոհիշյալ գումարն ուղղել պետական բյուջե՝ որպես պատճառված վնասի հատուցման գումար։ Միաժամանակ խնդրել է Արսեն Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր ճանաչելու դեպքում, հաշվի առնել նաև քրեական գործում առկա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող մի շարք էական և որոշիչ հանգամանքների առկայությունը, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը խստացնող հանգամանքների իսպառ բացակայությունը, և հաշվի առնել ՀՀ քրեական նոր օրենսգրքում առկա հոդվածի սանկցիայի պատժի մեղմացման առկայությունը՝ Արսեն Ավետիսյանի նկատմամբ սահմանել ազատազրկման հետ չկապված պատիժ։ Միաժամանակ պաշտպանը միջնորդությանը կցել է վճարման հանձնարարագրի անդորրագիր, որի համաձայն՝ որպես պատճառված վնասի հատուցում վճարվել է 1.000.000 ՀՀ դրամ:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
Վերաքննիչ դատարանը, ուսումնասիրելով ներկայացված բողոքը և առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները, գտնում է, որ ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ քննության նկատմամբ հսկողության վարչության պետի տեղակալ Դ.Կարապետյանի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մասնակի բավարարման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշմամբ նշել է, որ ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը: Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե երբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը: Հետևաբար` ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշներն են՝ վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք, դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն, անմեղության կանխավարկած:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մեկ այլ՝ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշմամբ, դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ: Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ նշել է նաև, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում, <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2018 թվականի մարտի 20-ի թիվ ԵԿԴ/0303/01/16 որոշմամբ արձանագրել է, որ յուրացման օբյեկտիվ կողմն արտահայտվում է հանցավորի կողմից իր լիազորությունների գործադրմամբ վստահված գույքն ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով իրենը կամ մեկ ուրիշինը դարձնելով: Այսինքն` յուրացման դեպքում հանցավորը գույքն առանձնացնում է դրա սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և միացնում իր կամ մեկ ուրիշի գույքային ֆոնդին` օգտագործելով այն լիազորությունները, որոնք նրան վերապահված են եղել այդ գույքի նկատմամբ: Այդ հանգամանքն ունի առանձնահատուկ նշանակություն անձի արարքում յուրացման հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի հատկանիշների առկայության հարցը քննարկելիս: Այդ համատեքստում անհրաժեշտ է նկատի ունենալ, որ հափշտակության առարկան հանցավորի ունեցած լիազորությունների ուժով առնվազն պետք է հանձնված լինի հանցավորի տիրապետությանը: Ընդ որում, այդ լիազորությունները պետք է բխեն որոշակի փաստական տվյալներից և պայմանավորված լինեն հանցավորի պարտականություններով, հատուկ հանձնարարություններով կամ կնքված քաղաքացիաիրավական պայմանագրերի դրույթներով:
Սուբյեկտիվ կողմից հանցավորի դիտավորությունն ուղղված է լինում իրեն վստահված գույքը հափշտակելուն: Հանցավորը գործում է ուղղակի դիտավորությամբ և շահադիտական դրդումներով: Այսինքն` հանցանք կատարող անձը գիտակցում է իր կողմից ուրիշի գույքը յուրացնելու` հանրության համար վտանգավոր բնույթը, նախատեսում և ցանկանում է իրեն վերապահված լիազորությունների գործադրմամբ նյութական արժեքները սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից միացնել իր գույքային ֆոնդին։
Վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ յուրացումը համարվում է ավարտված, երբ հանցավորը, օգտագործելով իր օրինական տիրապետման ներքո գտնվող ուրիշի գույքի նկատմամբ իրեն վերապահված լիազորությունները, այն դարձնում է իրենը, ներառում իր սեփականության ֆոնդի մեջ։ Այլ խոսքով՝ յուրացումն ավարտված է համարվում այն պահից, երբ հանցավորին վստահված գույքի օրինական տիրապետումը դառնում է ապօրինի, հանցավորն առանց դրա օրինական հիմքերի և սեփականատիրոջ համաձայնության այն ներառում է իր գույքային ֆոնդի մեջ՝ իրական հնարավորություն ունենալով ազատորեն և սեփական հայեցողությամբ տնօրինել կամ օգտագործել այն, որոշել դրա <<ճակատագիրը>>։ Ընդ որում՝ յուրացման հանցակազմի համար նշանակություն չունի, թե գույքն իր սեփականության ֆոնդի մեջ ներառելուց հետո անձն ինչպես և ինչ նպատակով է այն տնօրինելու կամ դրա հետ վարվելու. այդպիսիք կարող են էական նշանակություն ունենալ, օրինակ, արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու հանցավորի անձը գնահատման ենթարկելիս։ Ավելին՝ արարքի որակման համար պարտադիր չէ նաև, որ հանցավորը գույքն անձնապես տնօրինի։
Միևնույն ժամանակ, անդրադառնալով յուրացման հանցակազմը մասնավոր-իրավական պայմանագրով ստանձնած գույքային պարտավորությունների չկատարումից սահմանազատելու անհրաժեշտությանը` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ հանցավորի կողմից իրեն վստահված գույքի հափշտակմամբ բնութագրվող յուրացման հանցակազմը չի կարող նույնացվել մասնավոր-իրավական պայմանագրով ստանձնած գույքային պարտավորությունների չկատարման հետ, երբ կնքված պայմանագրով սահմանված կարգին համապատասխան քաղաքացիական իրավունքի օբյեկտը պարտավորական իրավահարաբերության մի սուբյեկտի կողմից չի հանձնվում մյուսին։ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ գույքի սեփականատիրոջ իրավունքների ենթադրյալ խախտումների կապակցությամբ քրեադատավարական իրավահարաբերություններում իրավական պաշտպանություն հայցելու մեխանիզմները չեն կարող օգտագործվել, երբ պաշտպանության առարկան կազմող իրավահարաբերություններն իրենց բնույթով ենթակա են կարգավորման քաղաքացիական իրավանորմերի գործադրման արդյունքում: Այլ կերպ` քրեադատավարական կառուցակարգերը չեն կարող կիրառվել քաղաքացիական իրավունքների ենթադրյալ խախտումները վերացնելու, քաղաքացիական իրավահարաբերության օբյեկտի շուրջ ձևավորված վեճը լուծելու համար:
Տվյալ դեպքում դատարանն արձանագրել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածով նախատեսված արարքը՝ յուրացումը, ենթադրում է իրեն վստահված գույքի հափշտակությունը, այսինքն՝ այն գույքի, որը գտնվում է նրա օրինական տիրապետության ներքո, որի նկատմամբ նա որոշակի լիազորություններ ունի: Այսինքն՝ հանցավորը գույքը վերցնում է կամ գույքին տիրանում է՝ օգտագործելով այն լիազորությունները, որոնք նրան վերապահված են այդ գույքի նկատմամբ: Օգտվելով դրանից՝ յուրացնողն իրեն վերապահված ուրիշի գույքն ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով դարձնում է իրենը կամ հանձնում է այլ անձի: Ավելին՝ յուրացման հանցակազմն օբյեկտիվ կողմից դրսևորվում է, երբ հանցավորն օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմամբ ունեցած լիազորություններն ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով դարձնում է այն իրենը կամ ուրիշինը: Ընդ որում՝ հանցավորն այդ գույքը դուրս է բերում սեփականատիրոջ գույքի ընդհանուր ֆոնդից և դարձնում իր գույքի մաս, փաստորեն հանցավորը նախապես այդ գույքն առանձնացնում է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկում իր գույքային ֆոնդի մեջ:
Հետազոտելով ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի և վկաների ցուցմունքները, հրապարակելով և հետազոտելով գործին կցված ապացույցներն ու փաստաթղթերը, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից՝ դատարանը գտել է, որ նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքով խեղաթյուրվել է մի շատ կարևոր փաստ, այն է՝ այս դեպքում ոչ թե պետությունն է այս դեպքով ինչ-որ գույք վստահել Արսեն Ավետիսյանին, այլ ավիաընկերության գործունեության արդյունքում է հենց առաջացել այդ արժեքը, ակտիվը՝ գույքը, որը հանդիսանում է օդի տուրքի գումար՝ ենթակա վճարման պետությանը:
Ամբաստանյալն իր վստահությանը հանձնված գույքն իր կամ մեկ այլ անձի սեփականությունը չի դարձրել, այդ գույքը դուրս չի բերել սեփականատիրոջ գույքային ընդհանուր ֆոնդից և չի ընդգրկել իր սեփական գույքային ֆոնդի մեջ և շահադիտական դրդումներով այն չի յուրացրել, ինչպես իր, այնպես էլ մեկ այլ անձի օգտին: Ավելին՝ հայտնվելով ֆորսմաժորային իրավիճակում ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանը բանկում գրավադրել է իր և իր ընտանիքի անդամներին պատկանող անշարժ և շարժական գույքը և ողջ գումարն ուղղել ընկերությունը պահպանելուն, իսկ ինչու ոչ նաև նախկինում ներդրած մեծ գումարները չկորցնելու համար: Ավելին, յուրացման հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է միմիայն ուղղակի դիտավորությամբ: Վերոգրյալի լույսի ներքո՝ դատարանն արձանագրել է, որ քրեական գործի քննությամբ ավելի քան հիմնավորված է, որ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ-ում գեթ մեկ լումա չի ելքագրվել ընկերության դրամարկղից կամ հաշվարկային հաշվից՝ առանց նպատակային նշանակության և վերջինը հիմնավորող փաստաթղթերի:
Մեղադրանքի հիմքում ընկած է առաջին հերթին հենց պետության, իսկ կողմից ընկերության հանդեպ ստանձնած պարտավորությունների չկատարումը համաձայն 2013 թվականի հոկտեմբերի 23-ի թիվ 1248Ա կառավարության որոշման: Դա է վկայում ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի կողմից բարձրաստիճան պաշտոնատար անձանց հղած բազմաթիվ դիմումները կապված առաջացած խնդրի հետ և դրա արդյունքում էլ պետական լիազոր մարմնի կողմից <<Էյր Արմենիա>> ընկերության հետ կնքած պարտքի մարման ժամանակացույցը և դրա մի մասի կատարումն ընկերության կողմից:
Դատարանը գտել է, որ այս գործով բացակայում է ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի մեղքը հիմնավորող, հիմնավոր կասկածից վեր ապացույցների բավարար համակցությունը, մասնավորապես՝ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանին մեղսագրվող արարքի հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի մեջ մտնող և ապացուցման ենթակա հանգամանքներից ոչ մեկը, այն է՝ օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմամբ ունեցած լիազորություններն այդ գույքը դուրս է բերում սեփականատիրոջ գույքի ընդհանուր ֆոնդից և դարձնում իր գույքի մաս, փաստորեն հանցավորը նախապես այդ գույքն առանձնացնում է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկում իր գույքային ֆոնդի մեջ։
Արդյունքում դատարանը գտել է, որ պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում` հանցադեպի բացակայության հիմքով:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ նախաքննության մարմնի կողմից Արսեն Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա, որպես <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրեն, պարտավորված լինելով գանձել և պետական բյուջե վճարել Հայաստանի Հանրապետությունից մեկնող ֆիզիկական անձանց վաճառված ավիատոմսերից առաջացած պետական տուրքի գումարները, 2014 թվականի ընթացքում իրականացրել է ուղևորափոխադրումներ, գանձել 681.923.052 դրամի չափով պետական տուրքի գումար և պետության կողմից իր ղեկավարած կազմակերպությանը փաստացի վստահված առանձնապես խոշոր չափերի՝ 681.923.052 դրամ գումարը ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով պետական բյուջե վճարելու փոխարեն յուրացման եղանակով հափշտակել է՝ սեփական հայեցողությամբ տնօրինելով այն։
Առաջին ատյանի դատարանը, առաջադրված մեղադրանքում Արսեն Ավետիսյանին արդարացնելով, արձանագրել է, որ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել ամբաստանյալին մեղսագրվող հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի մեջ մտնող և ապացուցման ենթակա հանգամանքներից ոչ մեկը, այն, որ Արսեն Ավետիսյանն օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմամբ ունեցած լիազորությունները՝ նախապես այդ գույքն առանձնացրել է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկել իր գույքային ֆոնդի մեջ:
Վերաքննիչ դատարանն իր հերթին արձանագրել է, որ Արսեն Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու վերաբերյալ առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավորված են ու բավարար չափով պատճառաբանված, առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ չի տրվել այնպիսի դատական սխալ, որն ազդել կամ կարող էր ազդել գործի ելքի վրա:
Վերաքննիչ դատարանը նաև արձանագրել է, որ տվյալ դեպքում առերևույթ առկա է համապատասխան կազմակերպության կողմից իր ստանձնած քաղաքացիաիրավական պարտականությունները չկատարելու մասով քաղաքացիաիրավական բնույթի վեճ, և ստանձնած գույքային պարտավորությունների չկատարումը չի կարող հիմք հանդիսանալ քրեադատավարական կառուցակարգի կիրառման համար:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ ստորադաս դատարաններն Արսեն Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրվող արարքում արդարացնելով, պատշաճ վերլուծության և իրավական գնահատականի չեն արժանացրել սույն քրեական գործով հաստատված փաստական տվյալների ամբողջությունը:
Այսպես՝ սույն գործի փաստական հանգամանքներից հետևում է, որ <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության և Հայաստանի Հանրապետության միջև ծագած իրավահարաբերություններն իրենց բնույթով հանրային են, դրանք ծագել են ոչ թե կողմերի միջև փոխադարձ համաձայնությամբ կնքված պայմանագրից կամ քաղաքացիական օրենսդրությամբ նախատեսված պարտավորական իրավահարաբերությունների ծագման այլ հիմքերից, այլ ՀՀ Կառավարության կողմից 2009 թվականի մարտի 12-ին ընդունված՝ <<Հայաստանի Հանրապետության օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին>> թիվ 268-Ն որոշումից։ Այսպես՝ վերոնշյալ որոշմամբ պետությունն իր՝ Հայաստանի Հանրապետությունից օդային տրանսպորտի միջոցներով մեկնող ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձման լիազորությունը Հայաստանի Հանրապետության ավիափոխադրողների կողմից օդային փոխադրումների իրականացման դեպքում պատվիրակել է Հայաստանի Հանրապետության ավիափոխադրողներին՝ վերջիններին պարտավորեցնելով հաշվարկել և սահմանած կարգով ու ժամկետում պետական բյուջե փոխանցել պետական տուրքի գումարները։ Այսինքն՝ տվյալ դեպքում Հայաստանի Հանրապետությունը՝ որպես իրավահարաբերության սուբյեկտ, ավիափոխադրողի հետ հանդես է եկել ոչ թե հավասար հիմունքներով, այլ որպես իշխանական լիազորություններով օժտված սուբյեկտ, որն իրավական նորմի ուժով՝ միակողմանի կարգադրությամբ որոշել է մյուս կողմի հետ իր հարաբերության բովանդակությունը։
Վերոնշյալ հանգամանքը ցույց է տալիս, որ <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության՝ ի դեմս տնօրեն Արսեն Ավետիսյանի և Հայաստանի Հանրապետության միջև ծագած իրավահարաբերությունն ունեցել է հետևյալ բովանդակությունը. Արսեն Ավետիսյանը, հանդիսանալով Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված կարգով պետական գրանցում ստացած ավիափոխադրող <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրենը, ենթաօրենսդրական ակտի ուժով պարտավորված է եղել գանձել և օրենքով սահմանած կարգով ու ժամկետում պետական բյուջե փոխանցել ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գումարները։ Այսինքն՝ Արսեն Ավետիսյանին պատկանող ավիաընկերությունը տվյալ իրավահարաբերության շրջանակներում կատարել է բացառապես միջնորդական դեր, այն է՝ ի կատարումն պետության կողմից իրեն պատվիրակված լիազորության, ապահովել է ավիատոմսի վճարի բաղկացուցիչ մասը կազմող և իր կողմից գանձվող պետական տուրքի վճարը պետության ֆոնդ ուղղելու պարտականությունը։
Վերոգրյալի հիման վրա, անդրադառնալով ստորադաս դատարանների այն դատողությանը, թե ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի վստահությանը հանձնված գույքը դուրս չի բերվել սեփականատիրոջ գույքային ընդհանուր ֆոնդից և չի ընդգրկվել իր սեփական գույքային ֆոնդի մեջ, ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ յուրացման հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի արտաքին հատկանիշների դրսևորման տեսանկյունից սույն գործով էական համարվել չի կարող այն փաստը, թե տվյալ գույքը դուրս է բերվել արդեն իսկ պետության գույքային ֆոնդում գտնվող միջոցներից, թե ենթաօրենսդրական ակտի ուժով պարտադիր կերպով հօգուտ պետության գանձման ենթակա պետական տուրքերից, որոնցից էլ գոյացած միջոցները փաստացի կազմում են պետությանը պատկանող ֆոնդին պարտադիր կերպով փոխանցման ենթակա գումարներ։ Այլ խոսքով՝ այն պայմաններում, երբ պետության կողմից ավիափոխադրողին պատվիրակված է եղել հավաքագրելու և պետությանը փոխանցելու վաճառված ավիատոմսերից գանձված պետական տուրքերը, դա նշանակել է, որ դրանց հանրույթն ի սկզբանե զատված է եղել կազմակերպության հասույթից, և թեև ուղղակիորեն չի ներառվել պետական ֆոնդի մեջ, սակայն ենթակա է եղել փոխանցման պետության ֆոնդին, իսկ մուտքագրված միջոցները չէին կարող տնօրինվել այլ կերպ, քան պետության ֆոնդ ուղղելու ձևով։
Անդրադառնալով Արսեն Ավետիսյանի ֆինանսական բարդ իրադրության մեջ հայտնվելու, պետության կողմից ընկերության հանդեպ ստանձնած պարտավորությունները չկատարելու, <<Էյր Արմենիա>> ընկերությունում առանց նպատակային նշանակության <<գեթ մեկ լումա>> չելքագրելու, ինչպես նաև պետական լիազոր մարմնի կողմից <<Էյր Արմենիա>> ընկերության հետ պարտքի մարման ժամանակացույց կազմելու և դրա մի մասն ընկերության կողմից կատարելու հանգամանքներին, Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ դրանք որևէ իրավական նշանակություն չէին կարող ունենալ ամբաստանյալի արարքում յուրացման հանցակազմի հատկանիշների առկայությունը բացառելու համար:
Ընդհանրացնելով վերոշարադրյալը՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ ստորադաս դատարանները, Արսեն Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելով, պատշաճ գնահատման չեն ենթարկել վերջինին պատկանող՝ <<Էյր Արմենիա>> ընկերության և Հայաստանի Հանրապետության միջև ձևավորված իրավահարաբերությունների բնույթն ու այդ համատեքստում տվյալ կազմակերպությանը՝ ենթաօրենսդրական ակտի ուժով վստահված ու փաստացի պետության ֆոնդին ուղղման ենթակա միջոցների տնօրինման հանգամանքները՝ նյութաիրավական նորմի մեկնաբանման հարցում հանգելով սխալ եզրահանգման։
Ամփոփելով վերոգրյալը՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ Ա.Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու վերաբերյալ ստորադաս դատարանների հետևությունները հիմնավորված և պատճառաբանված չեն:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատարանում հետազոտված ապացույցներով, մասնավորապես՝ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի, վկաներ Կարեն Ասատրյանի, Նորիկ Հարությունյանի, Անահիտ Հարությունյանի, Գայանե Վարդանյանի, Ռուզաննա Դանելյանի, Սվետլանա Սարգսյանի, Արմինե Կիրակոսյանի, Լաուրա Սաֆարյանի, Աշոտ Ազիզյանի ցուցմունքներով, դատահաշվապահական փորձաքննության թիվ 79101709 եզրակացությամբ, քրեական գործով որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ Կենտրոնի հարկային տեսչության 2017 թվականի փետրվարի 9-ի թիվ 33-2/[1312047]-17 գրությամբ, <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության հարկային գործերով, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ Կենտրոնի հարկային տեսչության՝ 2017 թվականի փետրվարի 9-ի թիվ 33–2/[313522]-17 գրությամբ, <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության օդի տուրքի տեղեկությունների գործով, ընկերության կողմից 2013-2016 թվականների վերաբերյալ էլեկտրոնային տարբերակով ներկայացված հաշվարկ-հաշվետվություններով, ՀՀ ԿԱ քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչության 2017 թվականի մարտի 9-ի թիվ 11583-17 գրությամբ և դրան կից ՀՀ-ից մեկնած ուղևորների թվի, գանձված և պետական բյուջե վճարված պետական տուրքի գումարների, պետական տուրքը վճարելուց ազատված ուղևորների թվի վերաբերյալ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված տեղեկություններով, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնի 2017 թվականի հուլիսի 10-ի թիվ 70-3/[426604]–17 գրությամբ և դրան կից էլեկտրոնային հաշվարկ-հաշվետվություններով ու <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության անձնական հաշվի քարտերով, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնի 2017 թվականի սեպտեմբերի 28-ի թիվ 70-3/[1488536]–17 գրությամբ և դրան կից տեղեկություններով, ՀՀ արդարադատության նախարարության իրավաբանական անձանց պետական ռեգիստրի գործակալության՝ 2017 թվականի նոյեմբերի 15-ի թիվ 69469-17 գրությամբ և դրան կից <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության վերաբերյալ գործակալությունում առկա բոլոր փաստաթղթերի պատճեններով, ՀՀ Կենտրոնական բանկից առգրավված <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության և Արսեն Ավետիսյանի անվամբ <<Էյչ էս Բի Սի Հայաստան բանկ>> ՓԲ, <<Կոնվերս Բանկ>> ՓԲ, <<Ինեկո բանկ>> ՓԲ, <<ԱԿԲԱ-Կրեդիտ Ագրիկոլ Բանկ>> ՓԲ, <<Ամերիաբանկ>> ՓԲ, <<Արդշինբանկ>> ՓԲ, <<Մելլաթ բանկ>> ՓԲ և <<ՎՏԲ-Հայաստան բանկ>> ՓԲ ընկերություններում բացված հաշվեհամարների շարժի վերաբերյալ տեղեկություններով հաստատվել է ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի կողմից իրեն մեղսագրված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի առաջին կետով նախատեսված հանցանքի կատարումը։
Ինչ վերաբերում է առաջին ատյանի դատարանի պատճառաբանություններին, ապա Վերաքննիչ դատարանը, հիմք ընդունելով տվյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի դիրքորոշումները, նույնպես արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում առաջին ատյանի դատարանը, մեղսագրվող արարքում ամբաստանյալին արդարացնելով, պատշաճ վերլուծության և իրավական գնահատականի չի արժանացրել սույն քրեական գործով հաստատված փաստական տվյալների ամբողջությունը:
Մասնավորապես՝ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության և ՀՀ-ի միջև ծագած իրավահարաբերությունները հանրային են, դրանք ծագել են ոչ թե կողմերի միջև փոխադարձ համաձայնությամբ կնքված պայմանագրից կամ քաղաքացիական օրենսդրությամբ նախատեսված պարտավորական իրավահարաբերությունների ծագման այլ հիմքերից, այլ ՀՀ Կառավարության կողմից 2009 թվականի մարտի 12-ին ընդունված՝ <<Հայաստանի Հանրապետության օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին>> թիվ 268-Ն որոշումից։
Ընդ որում՝ նշված որոշմամբ պետությունը Հայաստանի Հանրապետության ավիափոխադրողների կողմից օդային փոխադրումների իրականացման դեպքում ՀՀ-ից օդային տրանսպորտի միջոցներով մեկնող ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձման իր լիազորությունը պատվիրակել է Հայաստանի Հանրապետության ավիափոխադրողներին՝ վերջիններին պարտավորեցնելով հաշվարկել և սահմանած կարգով ու ժամկետում պետական բյուջե փոխանցել պետական տուրքի գումարները։ Այսինքն՝ տվյալ դեպքում ՀՀ-ն՝ որպես իրավահարաբերության սուբյեկտ, ավիափոխադրողի հետ հանդես է եկել ոչ թե հավասար հիմունքներով, այլ որպես իշխանական լիազորություններով օժտված սուբյեկտ, որը միակողմանի կարգադրությամբ որոշել է մյուս կողմի հետ իր հարաբերության բովանդակությունը։ Մասնավորապես՝ Արսեն Ավետիսյանը, հանդիսանալով Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված կարգով պետական գրանցում ստացած ավիափոխադրող <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրենը, ենթաօրենսդրական ակտի ուժով պարտավորված է եղել գանձել և օրենքով սահմանած կարգով ու ժամկետում պետական բյուջե փոխանցել ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գումարները։ Այսինքն՝ Արսեն Ավետիսյանին պատկանող ավիաընկերությունը տվյալ իրավահարաբերության շրջանակներում կատարել է բացառապես միջնորդական դեր և պետության կողմից իրեն պատվիրակված լիազորության կատարման համար ապահովել է ավիատոմսի վճարի բաղկացուցիչ մասը կազմող և իր կողմից գանձվող պետական տուրքի վճարը պետության ֆոնդ ուղղելու պարտականությունը։
Ընդ որում՝ այն պայմաններում, երբ պետության կողմից ավիափոխադրողին պատվիրակված է եղել հավաքագրելու և պետությանը փոխանցելու վաճառված ավիատոմսերից գանձված պետական տուրքերը, դա նշանակել է, որ դրանց հանրույթն ի սկզբանե զատված է եղել կազմակերպության հասույթից, և թեև ուղղակիորեն չի ներառվել պետական ֆոնդի մեջ, սակայն ենթակա է եղել փոխանցման պետության ֆոնդին, իսկ մուտքագրված միջոցները չէին կարող տնօրինվել այլ կերպ, քան պետության ֆոնդ ուղղելու ձևով։
Ամփոփելով վերոգրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված բավարար ապացույցների համակցությամբ <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշով հիմնավորվել է Արսեն Ավետիսյանի կողմից իրեն մեղսագրված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը:
Ինչ վերաբերում է պաշտպանական կողմի այն պնդումներին, որ ճիշտ չէ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի այն մեկնաբանությունը, որ ընկերությունը շարունակել է իր գործունեությունը՝ ակնկալելով վերականգնել ամբաստանյալի ներդրումները, ինչը կարող է դիտարկվել որպես հանցանքի օբյեկտիվ կողմ, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ բարձրագույն դատական ատյանի կողմից տվյալ գործով կայացրած որոշումը և դրանում առկա պատճառաբանությունները օրինական ուժի մեջ են և չեն կարող կասկածի տակ դրվել կամ վիճարկվել։
Վերաքննիչ դատարանը, ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղավոր ճանաչելուց հետո հարկ է համարում անդրադառնալ վերջինի նկատմամբ նշանակվելիք պատժին:
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ նշանակելու հարցին, հաշվի առնելով ամբաստանյալի կատարած արարքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցագործությամբ 681.923.052 ՀՀ դրամի չափով վնաս պատճառված լինելը, այն, որ ամբաստանյալը դեպոզիտ հաշվին փոխանցել է 1․000․000 ՀՀ դրամ՝ որպես պատճառված վնասի փոխհատուցում, նրա անձը բնութագրող հանգամանք, այն, որ նախկինում դատապարտված չի եղել, ամուսնացած է, որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքը, այն, որ ամբաստանյալը խնամքին է ունեցել 4 անչափահաս երեխա, մասնավորապես՝ 2007 թվականի սեպտեմբերի 28-ին ծնված Արամ Ավետիսյանը, 2009 թվականի օգոստոսի 3-ին ծնված Ռուզաննա Ավետիսյանը, 2011 թվականի մարտի 15-ին ծնված Ալեքսանդր Ավետիսյանը, 2016 թվականի մայիսի 3-ին ծնված Վիկտորիա Ավետիսյանը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Արսեն Ավետիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում` 6 (վեց) տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման:
Միևնույն ժամանակ Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ նաև ամբաստանյալի նկատմամբ <<Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի Առաջին Հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին>> 2018 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ՀՕ-414-Ն օրենքի (այսուհետ նաև` Համաներման մասին օրենք) կիրառման հարցին:
Համաներման մասին օրենքի 2-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի համաձայն՝ համաներում հայտարարելով՝ պատժից ազատել առավելագույնը վեց տարի ժամկետով ազատազրկման դատապարտված և սույն օրենքն ուժի մեջ մտնելու օրվա դրությամբ երեք կամ ավելի անչափահաս երեխա ունեցող անձանց, իսկ 4-րդ կետի համաձայն՝ սույն օրենքն ուժի մեջ մտնելու օրվա դրությամբ մինչև երեք տարեկան երեխա ունեցող անձանց:
Տվյալ դեպքում քրեական գործից երևում է, որ ամբաստանյալը սույն օրենքն ուժի մեջ մտնելու օրվա՝ 2018 թվականի նոյեմբերի 6-ի դրությամբ՝ խնամքին է ունեցել 4 անչափահաս երեխա, ընդ որում՝ վերջիններից մեկը եղել է մինչև 3 տարեկան:
Հաշվի առնելով վերոգրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը, նկատի առնելով, որ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվել է 6 տարի ժամկետով ազատազրկում, վերջինը Համաներման մասին օրենքն ուժի մեջ մտնելու դրությամբ ունեցել է չորս երեխա, որոնցից մեկը մինչև 3 տարեկան, իսկ Համաներման մասին օրենքը չկիրառելու հիմքեր առկա չեն, գտնում է, որ Արսեն Ավետիսյանին պետք է ազատել պատժի կրումից Համաներման մասին օրենքի 2-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերի կիրառմամբ:
Վերաքննիչ դատարանը, անդրադառնալով ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցին և հաշվի առնելով, որ վերջինը պետք Համաներման մասին օրենքի կիրառմամբ ազատվի պատժի կրումից՝ գտնում է, որ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը պետք է վերացնել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ, 385-387-րդ, 390-րդ, 393-րդ, 394-րդ և 412-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ քննության նկատմամբ հսկողության վարչության պետի տեղակալ Դ․Կարապետյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակի։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2019 թվականի հուլիսի 26-ի դատավճիռը բեկանել և փոփոխել։
Ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին մեղավոր ճանաչել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով (համապատասխանում է 2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 256-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետին) և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 6 (վեց) տարի ժամկետով։
2018 թվականի նոյեմբերի 1-ին ընդունված <<Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին ազատել նշանակված պատժից։
Ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացնել։
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան՝ ստանալու պահից մեկամսյա ժամկետում։
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Վ.ՌՇՏՈՒՆԻ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ՎԱՐԴԱՆՅԱՆ
Ա.ՆԻԿՈՂՈՍՅԱՆ
՛
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան)
Նախագահող դատավոր
դատավորներ
դատական նիստերի քարտուղար
դատախազ
ամբաստանյալ
պաշտպան
Վ.Ռշտունի
Ա.Վարդանյան
Ա.Նիկողոսյան
Ա․Մարտիրոսյան
Դ.Կարապետյան
Լ.Շիրվանյան
Ա.Ավետիսյան
Կ.Քամալյան
<<27> փետրվարի 2023թ. ք.Երևան
Վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով քննության առնելով ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի (ծնված՝ 1971 թվականի մայիսի 20-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ՝ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում՝ չդատապարտված, բնակվում է Երևան քաղաքի Ամիրյան 4/6 շենքի 94-րդ բնակարանում) վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ նաև դատարան) 2019 թվականի հուլիսի 26-ի դատավճռի դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ քննության նկատմամբ հսկողության վարչության պետի տեղակալ Դ.Կարապետյանի վերաքննիչ բողոքը՝
ՊԱՐԶԵՑ
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2016 թվականի դեկտեմբերի 29-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ իրավախախտումների հայտնաբերման ու վարչական վարույթների իրականացման վարչության հետաքննության բաժնի հետաքննիչ Ա․Գևորգյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 83181816 քրեական գործը:
2017 թվականի հունվարի 10-ին ՀՀ կառավարությանն առընթեր պետական եկամուտների կոմիտեի քննչական վարչության հատկապես կարևորագույն գործերով քննիչ Տ․Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 83181816 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ։
2017 թվականի հուլիսի 21-ին ՀՀ կառավարությանն առընթեր պետական եկամուտների կոմիտեի քննչական վարչության հատկապես կարևորագույն գործերով քննիչ Տ․Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 83181816 քրեական գործով Արսեն Ավետիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի (այսուհետ ՀՀ քրեական օրենսգիրք) 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
2017 թվականի հուլիսի 21-ին ՀՀ կառավարությանն առընթեր պետական եկամուտների կոմիտեի քննչական վարչության հատկապես կարևորագույն գործերով քննիչ Տ․Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 83181816 քրեական գործով մեղադրյալ Արսեն Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը։
2017 թվականի հուլիսի 26-ին ՀՀ կառավարությանն առընթեր պետական եկամուտների կոմիտեի քննչական վարչության հատկապես կարևորագույն գործերով քննիչ Տ․Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 83181816 քրեական գործով 683․723․073 ՀՀ դրամ գումարի չափով կալանք է դրվել Արսեն Ավետիսյանին և <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությանը պատկանող անշարժ ու շարժական գույքի, ինչպես նաև բանկային հաշվեհամարների վրա։
2017 թվականի նոյեմբերի 22-ին ՀՀ կառավարությանն առընթեր պետական եկամուտների կոմիտեի քննչական վարչության հատկապես կարևորագույն գործերով քննիչ Տ․Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 83181816 քրեական գործով Արսեն Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով՝ այն արարքի համար, որ նա, հանդիսանալով օդային բեռնափոխադրումների և ուղևորափոխադրումների ոլորտում ծառայությունների մատուցման գործունեություն իրականացրած, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնում (նախկին Կենտրոնի ՀՏ) հաշվառված և Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի Գևորգ Քոչար փողոցի թիվ 21 հասցեում գործունեություն ծավալած <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրենն ու ղեկավարելով այդ կազմակերպության գործունեությունը, համաձայն ՀՀ կառավարության կողմից ընդունված <<Հայաստանի Հանրապետության օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին>> 2009 թվականի մարտի 12-ին ընդունված թիվ 268-Ն որոշման և դրան կից Հայաստանի Հանրապետության օդային ուղևորների ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու մասին կարգի, որպես <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրեն պարտավորված լինելով գանձել ՀՀ-ից մեկնող ֆիզիկական անձանց վաճառված ավիատոմսերից առաջացած պետական տուրքի գումարներն ու դրանք վճարել պետական բյուջե, 2014 թվականի ընթացքում իրականացրել է ուղևորափոխադրումներ, գանձել 681.923.052 ՀՀ դրամի չափով պետական տուրքի գումար և պետության կողմից իր ղեկավարած կազմակերպությանը փաստացի վստահված առանձնապես խոշոր չափերի՝ 681.923.052 ՀՀ դրամ գումարը ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով պետական բյուջե վճարելու փոխարեն յուրացման եղանակով հափշտակել է այն՝ սեփական հայեցողությամբ տնօրինելով ամբողջ գումարը:
2017 թվականի նոյեմբերի 28-ին թիվ 83181816 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է դատարան։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2019 թվականի հուլիսի 26-ի դատավճռով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչվել է անմեղ և արդարացվել՝ հանցադեպի բացակայության հիմքով: Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացվել է: Դատական ծախսերի հարցը համարվել է լուծված:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքը մերժվել է: Ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2019 թվականի հուլիսի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0315/01/17 արդարացման դատավճիռը թողնվել է անփոփոխ:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2022 թվականի ապրիլի 8-ի որոշմամբ վճռաբեկ բողոքը բավարարվել է: Ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշումը բեկանվել և գործն ուղարկվել է նույն դատարան՝ նոր քննության: Ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ:
2022 թվականի ապրիլի 14-ին ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան է ստացվել թիվ ԵԿԴ/0315/01/17 քրեական գործը և նույն դատարանի նախագահի կողմից 2022 թվականի ապրիլի 14-ին մակագրվել է դատավոր Վ.Ռշտունուն (Նախագահող դատավորի աշխատակազմին հանձնվել է 2022 թվականի ապրիլի 15-ին):
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ քննության նկատմամբ հսկողության վարչության պետի տեղակալ Դ․Կարապետյանը նշել է, դատարանն ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի նկատմամբ կայացնելով արդարացման դատական ակտ, թույլ է տվել դատական սխալ։
<<Պետական տուրքի մասին>> ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի տառացի մեկնաբանությունից ակնհայտ է, որ պետական տուրքը վճարվում է պետությանը կամ համայնքներին՝ կապված այդ սուբյեկտների կողմից մատուցած ծառայությունների կամ կատարած գործողությունների համար և արդյունքում համապատասխան վճարը դառնում է պետության կամ համայնքի սեփականությունը, որի նկատմամբ Հայաստանի Հանրապետությունը և համայնքները քաղաքացիական օրենսդրությամբ ու այլ իրավական ակտերով կարգավորվող հարաբերություններում որպես այդ հարաբերությունների մյուս մասնակիցների՝ քաղաքացիների և իրավաբանական անձանց հետ հավասար հիմունքներով հանդես եկող քաղաքացիական իրավունքի սուբյեկտներ, ձեռք են բերում սեփականության իրավունք։ Այսինքն՝ ֆիզիկական անձից գանձված պետական տուրքը` գումարը հանդիսանում է համայնքի կամ պետության սեփականությունը, ուստի այլ սուբյեկտների համար այն հանդիսանում է ուրիշի գույք։
Տվյալ դեպքում խնդրո առարկա է հանդիսանում Հայաստանի Հանրապետությունից օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար գանձված պետական տուրքը, որի գանձումը պատվիրակված է եղել կոնկրետ կազմակերպությանը՝ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությանը։ Այսինքն՝ պետք է պարզել, թե տվյալ դեպքում պետությանը պատկանող գույքը վստահված է եղել արդյոք ընկերությանը, թե` ոչ։
Քրեական գործով հետազոտված ապացույցներով հաստատվել է, որ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի ղեկավարած <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությունը հանդիսացել է Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված կարգով պետական գրանցում ստացած ավիափոխադրող, որին պատվիրակված է եղել պետական տուրքի գումարների հաշվարկում և Հայաստանի Հանրապետության պետական բյուջե փոխանցում ոչ ուշ, քան փաստացի թռիչքի օրվան հաջորդող 3 բանկային օրվա ընթացքում։ Նկարագրվածի համատեքստում հարկ է նկատի ունենալ նաև, որ գանձված պետական տուրքի գումարը վերը նշված իրավական ակտով տրված լիազորությունների ուժով հանձնված է եղել ընկերության տնօրեն Արսեն Ավետիսյանի տիրապետությանը, ընդ որում, եթե դատաիրավական պրակտիկայում նման դեպքերին հատուկ գույքը վստահելու հանգամանքը մեծամասամբ պայմանավորված է լինում բանավոր խոսքով, տվյալ դեպքում այն Արսեն Ավետիսյանին վստահվել է ենթաօրենսդրական ակտով սահմանված հատուկ հանձնարարությամբ, այսինքն՝ իրավական ակտի ուժով ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանը պարտավորվածություն է ունեցել պետության սեփականությունը հանդիսացող գույքը սահմանված ժամկետում հանձնել պետությանը։ Նկարագրված փաստական հանգամանքների վերլուծությունից ակնհայտ է, որ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության տնօրեն Արսեն Ավետիսյանին ուրիշի՝ տվյալ դեպքում պետությանը պատկանող գույքը վստահելու հանգամանքը լիովին ապացուցված է։
Սույն բողոքի համար էական նշանակություն ունի նաև Արսեն Ավետիսյանի կողմից իր լիազորությունների գործադրմամբ իրեն վստահված վերոհիշյալ գույքն ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով իրենը կամ իր կազմակերպությանը դարձնելն է:
Քրեական գործով հետազոտված ապացույցներով, այդ թվում՝ հենց Արսեն Ավետիսյանի ցուցմունքներով, հաստատվել է, որ պետության սեփականությունը հանդիսացող 681.923.052 ՀՀ դրամ գումարն ամբողջությամբ տնօրինվել է Արսեն Ավետիսյանի կողմից: Արսեն Ավետիսյանն իր դատաքննական ցուցմունքներով, բացատրելով իր գործողությունների պատճառը, նշել է, որ ամբողջ գումարն օգտագործվել է կազմակերպության ֆինանսական դժվարությունները հաղթահարելու, այդ թվում՝ նավիգացիոն ծառայություններին, օդանավակայաններին և այլ կազմակերպություններին ու անձանց կուտակված պարտքերը մարելու համար, որպեսզի Հայաստանի Հանրապետության միակ տեղական ավիափոխադրողը շարունակի գործել, սակայն նման պատճառաբանությունը որևէ կերպ չի կարող բացառել նրա արարքում յուրացման եղանակով հափշտակության հանցակազմը, քանի որ ուրիշին՝ տվյալ դեպքում պետությանը պատկանող գումարը դարձվել է կազմակերպության սեփականությունը՝ սեփականատիրոջ կամքից անկախ:
Այսպիսով՝ վերը նկարագրված հանգամանքների պայմաններում բողոքաբերը գտել է, որ հանցագործության դեպքի բացակայության մասին դատարանի հետևությունները հիմնավոր համարվել չեն կարող:
Դատարանը հանցագործության դեպքի բացակայության մասին իր եզրահանգումը պատճառաբանել է այն փաստարկով, թե Ա.Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքով խեղաթյուրվել է մի շատ կարևոր փաստ, այն է՝ այս դեպքում ոչ թե պետությունն է այս դեպքով ինչ-որ գույք վստահել Ա.Ավետիսյանին, այլ ավիաընկերության գործունեության արդյունքում է հենց առաջացել այդ արժեքը, ակտիվը՝ գույքը, որը հանդիսանում է օդի տուրքի գումար՝ ենթակա վճարման պետությանը:
Նշված պատճառաբանությունը չի բխում գործով հետազոտված ապացույցներից, ավելին՝ որպես ավիաընկերության գործունեության արդյունքում առաջացած արժեք-գումար է դիտվել պետական տուրքի գումարը, որը որևէ կերպ կազմակերպության հետ կապ ունենալ չի կարող, քանի որ այդ իրավահարաբերության (խնդրո առարկա տուրքի տեսակն առաջացնող) մասնակիցներ են հանդիսանում մի կողմից՝ ՀՀ տարածքն օդային ճանապարհով լքող ֆիզիկական անձինք, մյուս կողմից՝ պետությունը, իսկ ավիափոխադրողին տվյալ դեպքում պատվիրակված է եղել միջնորդի դեր ստանձնել պետության և ֆիզիկական անձի միջև: Հարկ է նշել նաև, որ գործով հետազոտված ապացույցներով պարզվել է, որ պետական տուրքի այդ տեսակն ավիատոմսերի գնի մեջ ներառելու նպատակը քաղաքացիների համար լրացուցիչ դժվարությունների բացառումն է եղել, քանի որ նախկինում քաղաքացիները ստիպված են եղել պետությանը հասանելիք գումարը վճարելու համար դիմել համապատասխան վճարային ծառայություններ մատուցող կազմակերպություններին:
Ինչ վերաբերում է դատարանի այն պատճառաբանությանը, որ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի վստահությանը հանձնված գույքն իր կամ մեկ այլ անձի սեփականությունը չի դարձրել, այդ գույքը դուրս չի բերել սեփականատիրոջ գույքային ընդհանուր ֆոնդից և չի ընդգրկել իր սեփական գույքային ֆոնդի մեջ և շահադիտական դրդումներով այն չի յուրացրել, ինչպես իր, այնպես էլ մեկ այլ անձի օգտին, ավելին՝ հայտնվելով ֆորսմաժորային իրավիճակում ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանը բանկում գրավադրել է իր և իր ընտանիքի անդամներին պատկանող անշարժ և շարժական գույքը և ողջ գումարն ուղղել ընկերությունը պահպանելուն, իսկ ինչու ոչ նաև նախկինում ներդրած մեծ գումարները չկորցնելու համար: Ավելին, յուրացման հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է միմիայն ուղղակի դիտավորությամբ, ուստի քրեական գործի քննությամբ ավելի քան հիմնավորված է, որ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ-ում գեթ մեկ լումա չի ելքագրվել ընկերության դրամարկղից կամ հաշվարկային հաշվից՝ առանց նպատակային նշանակության և վերջինը հիմնավորող փաստաթղթերի, ապա այդ կապակցությամբ նկարագրված դատողությամբ դատարանը հակասել է իր իսկ սկզբնական հետևությանը։ Մասնավորապես, եթե սկզբում արձանագրել է. <<Ա.Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքով խեղաթյուրվել է մի շատ կարևոր փաստ, այն է՝ այս դեպքում ոչ թե պետությունն է ինչ-որ գույք վստահել Ա.Ավետիսյանին>>, ապա քննարկվող պարբերությամբ նշել է. <<Արսեն Ավետիսյանի վստահությանը հանձնված գույքն իր կամ մեկ այլ անձի սեփականությունը չի դարձրել>>: Նկարագրվածի պայմաններում հասկանալի չէ՝ ի վերջո դատարանն ուրիշի գույքը կազմակերպությանը և Ա.Ավետիսյանին վստահված լինելը, որպես հաստատված հանգամանք դիտել է, թե ոչ, քանի որ նման հակասական դատողությունները հնարավորություն չեն տալիս հստակ հասկանալու, թե ի վերջո դատարանը քննարկվող հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի համապատասխան հատկանիշն առկա համարել է, թե ոչ:
Ինչ վերաբերում է դատարանի այն փաստարկներին, որ գումարը ծախսվել է՝ ելնելով ընկերության ֆինանսական ծանր վիճակից ծագած անհրաժեշտությունից և այլն, ապա դա որևէ կերպ անձի արարքում հափշտակության հանցակազմի առկայությունը չի կարող բացառել, քանի որ հափշտակության հետևանքը հենց հափշտակված գույքի տնօրինումն է սեփական հայեցողությամբ, սեփական կամ այլ անձի կարիքների համար: Ստացվում է՝ դատարանի վկայակոչած փաստարկները նկարագրում են քննարկվող հանցակազմի <<ավարտուն տեսքը>>:
Հատկանշական է նաև դատարանի այն դատողությունը, թե, <<քրեական գործի քննությամբ ավելի քան հիմնավորված է, որ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ-ում գեթ մեկ լումա չի ելքագրվել ընկերության դրամարկղից կամ հաշվարկային հաշվից՝ առանց նպատակային նշանակության և վերջինը հիմնավորող փաստաթղթերի>>: Հարց է առաջանում, թե նկարագրվածն ինչ կապ ունի սույն քրեական գործով առաջադրված մեղադրանքի հետ: Տվյալ քրեական գործի, թե նախաքննության, թե դատաքննության ընթացքում ապացույցների հետազոտման ժամանակ ընկերության՝ դրամարկղային միջոցները նպատակային կամ ոչ նպատակային նշանակությամբ ծախսելու հարց չի բարձրացվել, չի քննարկվել, քանի որ քննության առարկան բոլորովին այլ հարց է եղել: Իսկ եթե դատարանը նման դատողություն է կատարել նկատի ունենալով, որ պետական տուրքի գումարները մուտքագրվել են Ընկերության դրամարկղ և ծախսվել են ըստ նպատակային նշանակության, ստացվում է, որ հաստատված է համարել յուրացման փաստը, ուստի անհասկանալի է մնում այդ պայմաններում հանցագործության հատկանիշների պարունակող իրադարձության բացակայության մասին դատարանի հետևությունը:
Այսպիսով՝ անհիմն է բողոքարկվող դատական ակտում արձանագրված այն եզրահանգումը, որ տվյալ գործով բացակայում է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշումներով սահմանված՝ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի մեղքը հիմնավորող, հիմնավոր կասկածից վեր ապացույցների բավարար համակցությունը, մասնավորապես՝ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանին մեղսագրվող արարքի հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի մեջ մտնող և ապացուցման ենթակա հանգամանքներից ոչ մեկը, այն, որ օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմամբ ունեցած լիազորություններն այդ գույքը դուրս է բերում սեփականատիրոջ գույքի ընդհանուր ֆոնդից և դարձնում իր գույքի մաս, փաստորեն հանցավորը նախապես այդ գույքն առանձնացնում է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկում իր գույքային ֆոնդի մեջ։
Ուստի թույլ է տվել քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում, ինչի արդյունքում կայացվել է նույն օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջներին չհամապատասխանող դատական ակտ։ Այսինքն՝ թույլ են տրվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ և 398-րդ հոդվածներով նախատեսված նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ։
Ելնելով վերոգրյալից՝ բողոքաբերը խնդրել է բեկանել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2019 թվականի հուլիսի 26-ի դատավճիռը և կայացնել գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր ճանաչվելով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին և նշանակելով պատիժ ազատազրկում՝ 6 տարի 6 ամիս ժամկետով։
Վերաքննիչ դատարան ներկայացված նյութերը և կողմերի պարզաբանումները.
Դատախազ Լ․Շիրվանյանը վերոնշյալ հիմնավորումներով պնդեց ներկայացված բողոքը՝ խնդրելով այն բավարարել:
Պաշտպան Կ․Քամալյանն առարկեց ներկայացված վերաքննիչ բողոքի դեմ՝ խնդրելով այն մերժել:
Ամբաստանյալ Ա․Ավետիսյանն առարկեց ներկայացված վերաքննիչ բողոքի դեմ՝ խնդրելով այն մերժել:
2022 թվականի ապրիլի 25-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի և պաշտպան Կարեն Քամալյանի կողմից ներկայացված գրությունը, որով խնդրել են ճանաչել Արսեն Ավետիսյանի անմեղությունը։
2022 թվականի դեկտեմբերի 12-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի պաշտպան Կարեն Քամալյանի կողմից ներկայացված միջնորդությունը, որում հայտնել է, որ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի հարազատները, համոզված լինելով Արսեն Ավետիսյանի անմեղության մեջ, այնուամենայնիվ մեկ միլիոն ՀՀ դրամի չափով գումար են հավաքել, որը վճարվել է ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 900023292015 դեպոզիտ հաշվեհամարին։ Խնդրել է, եթե դատարանն Արսեն Ավետիսյանին մեղավոր կճանաչի առաջադրված մեղադրանքում, ապա վերոհիշյալ գումարն ուղղել պետական բյուջե՝ որպես պատճառված վնասի հատուցման գումար։ Միաժամանակ խնդրել է Արսեն Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր ճանաչելու դեպքում, հաշվի առնել նաև քրեական գործում առկա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող մի շարք էական և որոշիչ հանգամանքների առկայությունը, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը խստացնող հանգամանքների իսպառ բացակայությունը, և հաշվի առնել ՀՀ քրեական նոր օրենսգրքում առկա հոդվածի սանկցիայի պատժի մեղմացման առկայությունը՝ Արսեն Ավետիսյանի նկատմամբ սահմանել ազատազրկման հետ չկապված պատիժ։ Միաժամանակ պաշտպանը միջնորդությանը կցել է վճարման հանձնարարագրի անդորրագիր, որի համաձայն՝ որպես պատճառված վնասի հատուցում վճարվել է 1.000.000 ՀՀ դրամ:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
Վերաքննիչ դատարանը, ուսումնասիրելով ներկայացված բողոքը և առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները, գտնում է, որ ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ քննության նկատմամբ հսկողության վարչության պետի տեղակալ Դ.Կարապետյանի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մասնակի բավարարման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշմամբ նշել է, որ ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը: Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե երբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը: Հետևաբար` ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշներն են՝ վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք, դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն, անմեղության կանխավարկած:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մեկ այլ՝ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշմամբ, դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ: Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ նշել է նաև, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում, <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2018 թվականի մարտի 20-ի թիվ ԵԿԴ/0303/01/16 որոշմամբ արձանագրել է, որ յուրացման օբյեկտիվ կողմն արտահայտվում է հանցավորի կողմից իր լիազորությունների գործադրմամբ վստահված գույքն ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով իրենը կամ մեկ ուրիշինը դարձնելով: Այսինքն` յուրացման դեպքում հանցավորը գույքն առանձնացնում է դրա սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և միացնում իր կամ մեկ ուրիշի գույքային ֆոնդին` օգտագործելով այն լիազորությունները, որոնք նրան վերապահված են եղել այդ գույքի նկատմամբ: Այդ հանգամանքն ունի առանձնահատուկ նշանակություն անձի արարքում յուրացման հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի հատկանիշների առկայության հարցը քննարկելիս: Այդ համատեքստում անհրաժեշտ է նկատի ունենալ, որ հափշտակության առարկան հանցավորի ունեցած լիազորությունների ուժով առնվազն պետք է հանձնված լինի հանցավորի տիրապետությանը: Ընդ որում, այդ լիազորությունները պետք է բխեն որոշակի փաստական տվյալներից և պայմանավորված լինեն հանցավորի պարտականություններով, հատուկ հանձնարարություններով կամ կնքված քաղաքացիաիրավական պայմանագրերի դրույթներով:
Սուբյեկտիվ կողմից հանցավորի դիտավորությունն ուղղված է լինում իրեն վստահված գույքը հափշտակելուն: Հանցավորը գործում է ուղղակի դիտավորությամբ և շահադիտական դրդումներով: Այսինքն` հանցանք կատարող անձը գիտակցում է իր կողմից ուրիշի գույքը յուրացնելու` հանրության համար վտանգավոր բնույթը, նախատեսում և ցանկանում է իրեն վերապահված լիազորությունների գործադրմամբ նյութական արժեքները սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից միացնել իր գույքային ֆոնդին։
Վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ յուրացումը համարվում է ավարտված, երբ հանցավորը, օգտագործելով իր օրինական տիրապետման ներքո գտնվող ուրիշի գույքի նկատմամբ իրեն վերապահված լիազորությունները, այն դարձնում է իրենը, ներառում իր սեփականության ֆոնդի մեջ։ Այլ խոսքով՝ յուրացումն ավարտված է համարվում այն պահից, երբ հանցավորին վստահված գույքի օրինական տիրապետումը դառնում է ապօրինի, հանցավորն առանց դրա օրինական հիմքերի և սեփականատիրոջ համաձայնության այն ներառում է իր գույքային ֆոնդի մեջ՝ իրական հնարավորություն ունենալով ազատորեն և սեփական հայեցողությամբ տնօրինել կամ օգտագործել այն, որոշել դրա <<ճակատագիրը>>։ Ընդ որում՝ յուրացման հանցակազմի համար նշանակություն չունի, թե գույքն իր սեփականության ֆոնդի մեջ ներառելուց հետո անձն ինչպես և ինչ նպատակով է այն տնօրինելու կամ դրա հետ վարվելու. այդպիսիք կարող են էական նշանակություն ունենալ, օրինակ, արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու հանցավորի անձը գնահատման ենթարկելիս։ Ավելին՝ արարքի որակման համար պարտադիր չէ նաև, որ հանցավորը գույքն անձնապես տնօրինի։
Միևնույն ժամանակ, անդրադառնալով յուրացման հանցակազմը մասնավոր-իրավական պայմանագրով ստանձնած գույքային պարտավորությունների չկատարումից սահմանազատելու անհրաժեշտությանը` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ հանցավորի կողմից իրեն վստահված գույքի հափշտակմամբ բնութագրվող յուրացման հանցակազմը չի կարող նույնացվել մասնավոր-իրավական պայմանագրով ստանձնած գույքային պարտավորությունների չկատարման հետ, երբ կնքված պայմանագրով սահմանված կարգին համապատասխան քաղաքացիական իրավունքի օբյեկտը պարտավորական իրավահարաբերության մի սուբյեկտի կողմից չի հանձնվում մյուսին։ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ գույքի սեփականատիրոջ իրավունքների ենթադրյալ խախտումների կապակցությամբ քրեադատավարական իրավահարաբերություններում իրավական պաշտպանություն հայցելու մեխանիզմները չեն կարող օգտագործվել, երբ պաշտպանության առարկան կազմող իրավահարաբերություններն իրենց բնույթով ենթակա են կարգավորման քաղաքացիական իրավանորմերի գործադրման արդյունքում: Այլ կերպ` քրեադատավարական կառուցակարգերը չեն կարող կիրառվել քաղաքացիական իրավունքների ենթադրյալ խախտումները վերացնելու, քաղաքացիական իրավահարաբերության օբյեկտի շուրջ ձևավորված վեճը լուծելու համար:
Տվյալ դեպքում դատարանն արձանագրել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածով նախատեսված արարքը՝ յուրացումը, ենթադրում է իրեն վստահված գույքի հափշտակությունը, այսինքն՝ այն գույքի, որը գտնվում է նրա օրինական տիրապետության ներքո, որի նկատմամբ նա որոշակի լիազորություններ ունի: Այսինքն՝ հանցավորը գույքը վերցնում է կամ գույքին տիրանում է՝ օգտագործելով այն լիազորությունները, որոնք նրան վերապահված են այդ գույքի նկատմամբ: Օգտվելով դրանից՝ յուրացնողն իրեն վերապահված ուրիշի գույքն ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով դարձնում է իրենը կամ հանձնում է այլ անձի: Ավելին՝ յուրացման հանցակազմն օբյեկտիվ կողմից դրսևորվում է, երբ հանցավորն օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմամբ ունեցած լիազորություններն ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով դարձնում է այն իրենը կամ ուրիշինը: Ընդ որում՝ հանցավորն այդ գույքը դուրս է բերում սեփականատիրոջ գույքի ընդհանուր ֆոնդից և դարձնում իր գույքի մաս, փաստորեն հանցավորը նախապես այդ գույքն առանձնացնում է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկում իր գույքային ֆոնդի մեջ:
Հետազոտելով ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի և վկաների ցուցմունքները, հրապարակելով և հետազոտելով գործին կցված ապացույցներն ու փաստաթղթերը, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից՝ դատարանը գտել է, որ նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքով խեղաթյուրվել է մի շատ կարևոր փաստ, այն է՝ այս դեպքում ոչ թե պետությունն է այս դեպքով ինչ-որ գույք վստահել Արսեն Ավետիսյանին, այլ ավիաընկերության գործունեության արդյունքում է հենց առաջացել այդ արժեքը, ակտիվը՝ գույքը, որը հանդիսանում է օդի տուրքի գումար՝ ենթակա վճարման պետությանը:
Ամբաստանյալն իր վստահությանը հանձնված գույքն իր կամ մեկ այլ անձի սեփականությունը չի դարձրել, այդ գույքը դուրս չի բերել սեփականատիրոջ գույքային ընդհանուր ֆոնդից և չի ընդգրկել իր սեփական գույքային ֆոնդի մեջ և շահադիտական դրդումներով այն չի յուրացրել, ինչպես իր, այնպես էլ մեկ այլ անձի օգտին: Ավելին՝ հայտնվելով ֆորսմաժորային իրավիճակում ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանը բանկում գրավադրել է իր և իր ընտանիքի անդամներին պատկանող անշարժ և շարժական գույքը և ողջ գումարն ուղղել ընկերությունը պահպանելուն, իսկ ինչու ոչ նաև նախկինում ներդրած մեծ գումարները չկորցնելու համար: Ավելին, յուրացման հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է միմիայն ուղղակի դիտավորությամբ: Վերոգրյալի լույսի ներքո՝ դատարանն արձանագրել է, որ քրեական գործի քննությամբ ավելի քան հիմնավորված է, որ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ-ում գեթ մեկ լումա չի ելքագրվել ընկերության դրամարկղից կամ հաշվարկային հաշվից՝ առանց նպատակային նշանակության և վերջինը հիմնավորող փաստաթղթերի:
Մեղադրանքի հիմքում ընկած է առաջին հերթին հենց պետության, իսկ կողմից ընկերության հանդեպ ստանձնած պարտավորությունների չկատարումը համաձայն 2013 թվականի հոկտեմբերի 23-ի թիվ 1248Ա կառավարության որոշման: Դա է վկայում ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի կողմից բարձրաստիճան պաշտոնատար անձանց հղած բազմաթիվ դիմումները կապված առաջացած խնդրի հետ և դրա արդյունքում էլ պետական լիազոր մարմնի կողմից <<Էյր Արմենիա>> ընկերության հետ կնքած պարտքի մարման ժամանակացույցը և դրա մի մասի կատարումն ընկերության կողմից:
Դատարանը գտել է, որ այս գործով բացակայում է ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի մեղքը հիմնավորող, հիմնավոր կասկածից վեր ապացույցների բավարար համակցությունը, մասնավորապես՝ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանին մեղսագրվող արարքի հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի մեջ մտնող և ապացուցման ենթակա հանգամանքներից ոչ մեկը, այն է՝ օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմամբ ունեցած լիազորություններն այդ գույքը դուրս է բերում սեփականատիրոջ գույքի ընդհանուր ֆոնդից և դարձնում իր գույքի մաս, փաստորեն հանցավորը նախապես այդ գույքն առանձնացնում է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկում իր գույքային ֆոնդի մեջ։
Արդյունքում դատարանը գտել է, որ պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում` հանցադեպի բացակայության հիմքով:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ նախաքննության մարմնի կողմից Արսեն Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա, որպես <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրեն, պարտավորված լինելով գանձել և պետական բյուջե վճարել Հայաստանի Հանրապետությունից մեկնող ֆիզիկական անձանց վաճառված ավիատոմսերից առաջացած պետական տուրքի գումարները, 2014 թվականի ընթացքում իրականացրել է ուղևորափոխադրումներ, գանձել 681.923.052 դրամի չափով պետական տուրքի գումար և պետության կողմից իր ղեկավարած կազմակերպությանը փաստացի վստահված առանձնապես խոշոր չափերի՝ 681.923.052 դրամ գումարը ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով պետական բյուջե վճարելու փոխարեն յուրացման եղանակով հափշտակել է՝ սեփական հայեցողությամբ տնօրինելով այն։
Առաջին ատյանի դատարանը, առաջադրված մեղադրանքում Արսեն Ավետիսյանին արդարացնելով, արձանագրել է, որ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել ամբաստանյալին մեղսագրվող հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի մեջ մտնող և ապացուցման ենթակա հանգամանքներից ոչ մեկը, այն, որ Արսեն Ավետիսյանն օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմամբ ունեցած լիազորությունները՝ նախապես այդ գույքն առանձնացրել է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկել իր գույքային ֆոնդի մեջ:
Վերաքննիչ դատարանն իր հերթին արձանագրել է, որ Արսեն Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու վերաբերյալ առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավորված են ու բավարար չափով պատճառաբանված, առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ չի տրվել այնպիսի դատական սխալ, որն ազդել կամ կարող էր ազդել գործի ելքի վրա:
Վերաքննիչ դատարանը նաև արձանագրել է, որ տվյալ դեպքում առերևույթ առկա է համապատասխան կազմակերպության կողմից իր ստանձնած քաղաքացիաիրավական պարտականությունները չկատարելու մասով քաղաքացիաիրավական բնույթի վեճ, և ստանձնած գույքային պարտավորությունների չկատարումը չի կարող հիմք հանդիսանալ քրեադատավարական կառուցակարգի կիրառման համար:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ ստորադաս դատարաններն Արսեն Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրվող արարքում արդարացնելով, պատշաճ վերլուծության և իրավական գնահատականի չեն արժանացրել սույն քրեական գործով հաստատված փաստական տվյալների ամբողջությունը:
Այսպես՝ սույն գործի փաստական հանգամանքներից հետևում է, որ <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության և Հայաստանի Հանրապետության միջև ծագած իրավահարաբերություններն իրենց բնույթով հանրային են, դրանք ծագել են ոչ թե կողմերի միջև փոխադարձ համաձայնությամբ կնքված պայմանագրից կամ քաղաքացիական օրենսդրությամբ նախատեսված պարտավորական իրավահարաբերությունների ծագման այլ հիմքերից, այլ ՀՀ Կառավարության կողմից 2009 թվականի մարտի 12-ին ընդունված՝ <<Հայաստանի Հանրապետության օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին>> թիվ 268-Ն որոշումից։ Այսպես՝ վերոնշյալ որոշմամբ պետությունն իր՝ Հայաստանի Հանրապետությունից օդային տրանսպորտի միջոցներով մեկնող ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձման լիազորությունը Հայաստանի Հանրապետության ավիափոխադրողների կողմից օդային փոխադրումների իրականացման դեպքում պատվիրակել է Հայաստանի Հանրապետության ավիափոխադրողներին՝ վերջիններին պարտավորեցնելով հաշվարկել և սահմանած կարգով ու ժամկետում պետական բյուջե փոխանցել պետական տուրքի գումարները։ Այսինքն՝ տվյալ դեպքում Հայաստանի Հանրապետությունը՝ որպես իրավահարաբերության սուբյեկտ, ավիափոխադրողի հետ հանդես է եկել ոչ թե հավասար հիմունքներով, այլ որպես իշխանական լիազորություններով օժտված սուբյեկտ, որն իրավական նորմի ուժով՝ միակողմանի կարգադրությամբ որոշել է մյուս կողմի հետ իր հարաբերության բովանդակությունը։
Վերոնշյալ հանգամանքը ցույց է տալիս, որ <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության՝ ի դեմս տնօրեն Արսեն Ավետիսյանի և Հայաստանի Հանրապետության միջև ծագած իրավահարաբերությունն ունեցել է հետևյալ բովանդակությունը. Արսեն Ավետիսյանը, հանդիսանալով Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված կարգով պետական գրանցում ստացած ավիափոխադրող <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրենը, ենթաօրենսդրական ակտի ուժով պարտավորված է եղել գանձել և օրենքով սահմանած կարգով ու ժամկետում պետական բյուջե փոխանցել ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գումարները։ Այսինքն՝ Արսեն Ավետիսյանին պատկանող ավիաընկերությունը տվյալ իրավահարաբերության շրջանակներում կատարել է բացառապես միջնորդական դեր, այն է՝ ի կատարումն պետության կողմից իրեն պատվիրակված լիազորության, ապահովել է ավիատոմսի վճարի բաղկացուցիչ մասը կազմող և իր կողմից գանձվող պետական տուրքի վճարը պետության ֆոնդ ուղղելու պարտականությունը։
Վերոգրյալի հիման վրա, անդրադառնալով ստորադաս դատարանների այն դատողությանը, թե ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի վստահությանը հանձնված գույքը դուրս չի բերվել սեփականատիրոջ գույքային ընդհանուր ֆոնդից և չի ընդգրկվել իր սեփական գույքային ֆոնդի մեջ, ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ յուրացման հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի արտաքին հատկանիշների դրսևորման տեսանկյունից սույն գործով էական համարվել չի կարող այն փաստը, թե տվյալ գույքը դուրս է բերվել արդեն իսկ պետության գույքային ֆոնդում գտնվող միջոցներից, թե ենթաօրենսդրական ակտի ուժով պարտադիր կերպով հօգուտ պետության գանձման ենթակա պետական տուրքերից, որոնցից էլ գոյացած միջոցները փաստացի կազմում են պետությանը պատկանող ֆոնդին պարտադիր կերպով փոխանցման ենթակա գումարներ։ Այլ խոսքով՝ այն պայմաններում, երբ պետության կողմից ավիափոխադրողին պատվիրակված է եղել հավաքագրելու և պետությանը փոխանցելու վաճառված ավիատոմսերից գանձված պետական տուրքերը, դա նշանակել է, որ դրանց հանրույթն ի սկզբանե զատված է եղել կազմակերպության հասույթից, և թեև ուղղակիորեն չի ներառվել պետական ֆոնդի մեջ, սակայն ենթակա է եղել փոխանցման պետության ֆոնդին, իսկ մուտքագրված միջոցները չէին կարող տնօրինվել այլ կերպ, քան պետության ֆոնդ ուղղելու ձևով։
Անդրադառնալով Արսեն Ավետիսյանի ֆինանսական բարդ իրադրության մեջ հայտնվելու, պետության կողմից ընկերության հանդեպ ստանձնած պարտավորությունները չկատարելու, <<Էյր Արմենիա>> ընկերությունում առանց նպատակային նշանակության <<գեթ մեկ լումա>> չելքագրելու, ինչպես նաև պետական լիազոր մարմնի կողմից <<Էյր Արմենիա>> ընկերության հետ պարտքի մարման ժամանակացույց կազմելու և դրա մի մասն ընկերության կողմից կատարելու հանգամանքներին, Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ դրանք որևէ իրավական նշանակություն չէին կարող ունենալ ամբաստանյալի արարքում յուրացման հանցակազմի հատկանիշների առկայությունը բացառելու համար:
Ընդհանրացնելով վերոշարադրյալը՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ ստորադաս դատարանները, Արսեն Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելով, պատշաճ գնահատման չեն ենթարկել վերջինին պատկանող՝ <<Էյր Արմենիա>> ընկերության և Հայաստանի Հանրապետության միջև ձևավորված իրավահարաբերությունների բնույթն ու այդ համատեքստում տվյալ կազմակերպությանը՝ ենթաօրենսդրական ակտի ուժով վստահված ու փաստացի պետության ֆոնդին ուղղման ենթակա միջոցների տնօրինման հանգամանքները՝ նյութաիրավական նորմի մեկնաբանման հարցում հանգելով սխալ եզրահանգման։
Ամփոփելով վերոգրյալը՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ Ա.Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու վերաբերյալ ստորադաս դատարանների հետևությունները հիմնավորված և պատճառաբանված չեն:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատարանում հետազոտված ապացույցներով, մասնավորապես՝ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի, վկաներ Կարեն Ասատրյանի, Նորիկ Հարությունյանի, Անահիտ Հարությունյանի, Գայանե Վարդանյանի, Ռուզաննա Դանելյանի, Սվետլանա Սարգսյանի, Արմինե Կիրակոսյանի, Լաուրա Սաֆարյանի, Աշոտ Ազիզյանի ցուցմունքներով, դատահաշվապահական փորձաքննության թիվ 79101709 եզրակացությամբ, քրեական գործով որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ Կենտրոնի հարկային տեսչության 2017 թվականի փետրվարի 9-ի թիվ 33-2/[1312047]-17 գրությամբ, <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության հարկային գործերով, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ Կենտրոնի հարկային տեսչության՝ 2017 թվականի փետրվարի 9-ի թիվ 33–2/[313522]-17 գրությամբ, <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության օդի տուրքի տեղեկությունների գործով, ընկերության կողմից 2013-2016 թվականների վերաբերյալ էլեկտրոնային տարբերակով ներկայացված հաշվարկ-հաշվետվություններով, ՀՀ ԿԱ քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչության 2017 թվականի մարտի 9-ի թիվ 11583-17 գրությամբ և դրան կից ՀՀ-ից մեկնած ուղևորների թվի, գանձված և պետական բյուջե վճարված պետական տուրքի գումարների, պետական տուրքը վճարելուց ազատված ուղևորների թվի վերաբերյալ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված տեղեկություններով, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնի 2017 թվականի հուլիսի 10-ի թիվ 70-3/[426604]–17 գրությամբ և դրան կից էլեկտրոնային հաշվարկ-հաշվետվություններով ու <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության անձնական հաշվի քարտերով, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնի 2017 թվականի սեպտեմբերի 28-ի թիվ 70-3/[1488536]–17 գրությամբ և դրան կից տեղեկություններով, ՀՀ արդարադատության նախարարության իրավաբանական անձանց պետական ռեգիստրի գործակալության՝ 2017 թվականի նոյեմբերի 15-ի թիվ 69469-17 գրությամբ և դրան կից <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության վերաբերյալ գործակալությունում առկա բոլոր փաստաթղթերի պատճեններով, ՀՀ Կենտրոնական բանկից առգրավված <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության և Արսեն Ավետիսյանի անվամբ <<Էյչ էս Բի Սի Հայաստան բանկ>> ՓԲ, <<Կոնվերս Բանկ>> ՓԲ, <<Ինեկո բանկ>> ՓԲ, <<ԱԿԲԱ-Կրեդիտ Ագրիկոլ Բանկ>> ՓԲ, <<Ամերիաբանկ>> ՓԲ, <<Արդշինբանկ>> ՓԲ, <<Մելլաթ բանկ>> ՓԲ և <<ՎՏԲ-Հայաստան բանկ>> ՓԲ ընկերություններում բացված հաշվեհամարների շարժի վերաբերյալ տեղեկություններով հաստատվել է ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի կողմից իրեն մեղսագրված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի առաջին կետով նախատեսված հանցանքի կատարումը։
Ինչ վերաբերում է առաջին ատյանի դատարանի պատճառաբանություններին, ապա Վերաքննիչ դատարանը, հիմք ընդունելով տվյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի դիրքորոշումները, նույնպես արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում առաջին ատյանի դատարանը, մեղսագրվող արարքում ամբաստանյալին արդարացնելով, պատշաճ վերլուծության և իրավական գնահատականի չի արժանացրել սույն քրեական գործով հաստատված փաստական տվյալների ամբողջությունը:
Մասնավորապես՝ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության և ՀՀ-ի միջև ծագած իրավահարաբերությունները հանրային են, դրանք ծագել են ոչ թե կողմերի միջև փոխադարձ համաձայնությամբ կնքված պայմանագրից կամ քաղաքացիական օրենսդրությամբ նախատեսված պարտավորական իրավահարաբերությունների ծագման այլ հիմքերից, այլ ՀՀ Կառավարության կողմից 2009 թվականի մարտի 12-ին ընդունված՝ <<Հայաստանի Հանրապետության օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին>> թիվ 268-Ն որոշումից։
Ընդ որում՝ նշված որոշմամբ պետությունը Հայաստանի Հանրապետության ավիափոխադրողների կողմից օդային փոխադրումների իրականացման դեպքում ՀՀ-ից օդային տրանսպորտի միջոցներով մեկնող ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձման իր լիազորությունը պատվիրակել է Հայաստանի Հանրապետության ավիափոխադրողներին՝ վերջիններին պարտավորեցնելով հաշվարկել և սահմանած կարգով ու ժամկետում պետական բյուջե փոխանցել պետական տուրքի գումարները։ Այսինքն՝ տվյալ դեպքում ՀՀ-ն՝ որպես իրավահարաբերության սուբյեկտ, ավիափոխադրողի հետ հանդես է եկել ոչ թե հավասար հիմունքներով, այլ որպես իշխանական լիազորություններով օժտված սուբյեկտ, որը միակողմանի կարգադրությամբ որոշել է մյուս կողմի հետ իր հարաբերության բովանդակությունը։ Մասնավորապես՝ Արսեն Ավետիսյանը, հանդիսանալով Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված կարգով պետական գրանցում ստացած ավիափոխադրող <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրենը, ենթաօրենսդրական ակտի ուժով պարտավորված է եղել գանձել և օրենքով սահմանած կարգով ու ժամկետում պետական բյուջե փոխանցել ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գումարները։ Այսինքն՝ Արսեն Ավետիսյանին պատկանող ավիաընկերությունը տվյալ իրավահարաբերության շրջանակներում կատարել է բացառապես միջնորդական դեր և պետության կողմից իրեն պատվիրակված լիազորության կատարման համար ապահովել է ավիատոմսի վճարի բաղկացուցիչ մասը կազմող և իր կողմից գանձվող պետական տուրքի վճարը պետության ֆոնդ ուղղելու պարտականությունը։
Ընդ որում՝ այն պայմաններում, երբ պետության կողմից ավիափոխադրողին պատվիրակված է եղել հավաքագրելու և պետությանը փոխանցելու վաճառված ավիատոմսերից գանձված պետական տուրքերը, դա նշանակել է, որ դրանց հանրույթն ի սկզբանե զատված է եղել կազմակերպության հասույթից, և թեև ուղղակիորեն չի ներառվել պետական ֆոնդի մեջ, սակայն ենթակա է եղել փոխանցման պետության ֆոնդին, իսկ մուտքագրված միջոցները չէին կարող տնօրինվել այլ կերպ, քան պետության ֆոնդ ուղղելու ձևով։
Ամփոփելով վերոգրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված բավարար ապացույցների համակցությամբ <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշով հիմնավորվել է Արսեն Ավետիսյանի կողմից իրեն մեղսագրված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը:
Ինչ վերաբերում է պաշտպանական կողմի այն պնդումներին, որ ճիշտ չէ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի այն մեկնաբանությունը, որ ընկերությունը շարունակել է իր գործունեությունը՝ ակնկալելով վերականգնել ամբաստանյալի ներդրումները, ինչը կարող է դիտարկվել որպես հանցանքի օբյեկտիվ կողմ, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ բարձրագույն դատական ատյանի կողմից տվյալ գործով կայացրած որոշումը և դրանում առկա պատճառաբանությունները օրինական ուժի մեջ են և չեն կարող կասկածի տակ դրվել կամ վիճարկվել։
Վերաքննիչ դատարանը, ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղավոր ճանաչելուց հետո հարկ է համարում անդրադառնալ վերջինի նկատմամբ նշանակվելիք պատժին:
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ նշանակելու հարցին, հաշվի առնելով ամբաստանյալի կատարած արարքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցագործությամբ 681.923.052 ՀՀ դրամի չափով վնաս պատճառված լինելը, այն, որ ամբաստանյալը դեպոզիտ հաշվին փոխանցել է 1․000․000 ՀՀ դրամ՝ որպես պատճառված վնասի փոխհատուցում, նրա անձը բնութագրող հանգամանք, այն, որ նախկինում դատապարտված չի եղել, ամուսնացած է, որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքը, այն, որ ամբաստանյալը խնամքին է ունեցել 4 անչափահաս երեխա, մասնավորապես՝ 2007 թվականի սեպտեմբերի 28-ին ծնված Արամ Ավետիսյանը, 2009 թվականի օգոստոսի 3-ին ծնված Ռուզաննա Ավետիսյանը, 2011 թվականի մարտի 15-ին ծնված Ալեքսանդր Ավետիսյանը, 2016 թվականի մայիսի 3-ին ծնված Վիկտորիա Ավետիսյանը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Արսեն Ավետիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում` 6 (վեց) տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման:
Միևնույն ժամանակ Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ նաև ամբաստանյալի նկատմամբ <<Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի Առաջին Հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին>> 2018 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ՀՕ-414-Ն օրենքի (այսուհետ նաև` Համաներման մասին օրենք) կիրառման հարցին:
Համաներման մասին օրենքի 2-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի համաձայն՝ համաներում հայտարարելով՝ պատժից ազատել առավելագույնը վեց տարի ժամկետով ազատազրկման դատապարտված և սույն օրենքն ուժի մեջ մտնելու օրվա դրությամբ երեք կամ ավելի անչափահաս երեխա ունեցող անձանց, իսկ 4-րդ կետի համաձայն՝ սույն օրենքն ուժի մեջ մտնելու օրվա դրությամբ մինչև երեք տարեկան երեխա ունեցող անձանց:
Տվյալ դեպքում քրեական գործից երևում է, որ ամբաստանյալը սույն օրենքն ուժի մեջ մտնելու օրվա՝ 2018 թվականի նոյեմբերի 6-ի դրությամբ՝ խնամքին է ունեցել 4 անչափահաս երեխա, ընդ որում՝ վերջիններից մեկը եղել է մինչև 3 տարեկան:
Հաշվի առնելով վերոգրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը, նկատի առնելով, որ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվել է 6 տարի ժամկետով ազատազրկում, վերջինը Համաներման մասին օրենքն ուժի մեջ մտնելու դրությամբ ունեցել է չորս երեխա, որոնցից մեկը մինչև 3 տարեկան, իսկ Համաներման մասին օրենքը չկիրառելու հիմքեր առկա չեն, գտնում է, որ Արսեն Ավետիսյանին պետք է ազատել պատժի կրումից Համաներման մասին օրենքի 2-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերի կիրառմամբ:
Վերաքննիչ դատարանը, անդրադառնալով ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցին և հաշվի առնելով, որ վերջինը պետք Համաներման մասին օրենքի կիրառմամբ ազատվի պատժի կրումից՝ գտնում է, որ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը պետք է վերացնել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ, 385-387-րդ, 390-րդ, 393-րդ, 394-րդ և 412-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ քննության նկատմամբ հսկողության վարչության պետի տեղակալ Դ․Կարապետյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակի։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2019 թվականի հուլիսի 26-ի դատավճիռը բեկանել և փոփոխել։
Ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին մեղավոր ճանաչել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով (համապատասխանում է 2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 256-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետին) և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 6 (վեց) տարի ժամկետով։
2018 թվականի նոյեմբերի 1-ին ընդունված <<Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին ազատել նշանակված պատժից։
Ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացնել։
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան՝ ստանալու պահից մեկամսյա ժամկետում։
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Վ.ՌՇՏՈՒՆԻ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ՎԱՐԴԱՆՅԱՆ
Ա.ՆԻԿՈՂՈՍՅԱՆ
գործ ԵԿԴ/0315/01/17
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը
Նախագահությամբ դատավոր` Արմեն Բեկթաշյանի
քարտուղարությամբ` Կարինե Կարապետյանի
Անի Ավագյանի
Անիկ Հակոբյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Դավիթ Կարապետյանի
պաշտպան` Կարեն Քամալյանի
2019 թվականի հուլիսի 26-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի` ծնված 20.05.1971 թվականին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին 5 անձ, նախկինում չդատապարտված, բնակվում է` Երևան քաղաքի Ամիրյան 4/6 շենքի 94-րդ բնակարանում:
Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Մեղադրյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2016 թվականի դեկտեմբերի 29-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ օրավախախտումների հայտնաբերման ու վարչական վարույթների իրականացման վարչության հետաքննության բաժնի հետաքննիչ Ա.Գևորգյանի կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետոի հատկանիշներով թիվ 83181816 քրեական գործը հարուցելու մասին:
2017 թվականի հունվարի 10-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ.Հարությունյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 83181816 քրեական գործը հարուցելու մասին:
2017 թվականի հուլիսի 21-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ.Հարությունյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 83181816 քրեական գործով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին որպես մեղադրյալ ներգարավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2017 թվականի հուլիսի 21-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ.Հարությունյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 83181816 քրեական գործով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2017 թվականի հուլիսի 26-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ.Հարությունյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 83181816 քրեական գործով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին պատկանող անշարժ և շարժական գույքի վրա կալանք դնելու մասին:
2017 թվականի նոյեմբերի 22-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ.Հարությունյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 83181816 քրեական գործով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելու և նրան նոր մեղադրանք ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրելու մասին:
2017 թվականի նոյեմբերի 22-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ.Հարությունյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 83181816 քրեական գործով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա հանդիսանալով օդային բեռանափոխադրումների և ուղևորափոխադրումների ոլորտում ծառայությունների մատուցման գործունեության իրականացրած, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնում /նախկին Կենտրոնի ՀՏ/ հաշվառված Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի Գևորգ Քոչար փողոցի թիվ 21 հասցեում գործունեություն ծավալած §Էյր Արմենիա¦ փսկ բաժնետիրական ընկերության տնօրենն ու ղեկավարվելով այդ կազմակերպության գործունեությունը, համաձայն ՀՀ կառավարության կողմից ընդունված §Հայաստանի Հանրապետության օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին¦ 2009 թվականի մարտի 12-ին ընդունված թիվ 268-Ն որոշման և դրան կից Հայաստանի Հանրապետության օդային ուղևորների ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու մասին կարգի, որպես §Էյր Արմենիա¦ փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրեն պարտավորված լինելով գանձել ՀՀ-ից մեկնող ֆիզիկական անձանց վաճառված ավիատոմսերից առաջացած պետական տուրքի գումարները ու դրանք վճարել պետական բյուջե, 2014 թվականի ընթացքում իրականացրել է ուղևորափոխադրումներ, գանձել 681.923.052 դրամի չափով պետական տուրքի գումար և պետության կողմից իր ղեկավարած կազմակերպությանը փաստացի վստահված առանձնապես խոշոր չափերիª 681.923.052 դրամ գումարը ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով պետական բյուջե վճարելու փոխարեն յուրացման եղանակով հափշտակել է այնª սեփական հայեցողությամբ տնօրինելով ամբողջ գումարը:
2017 թվականի նոյեմբերի 22-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ.Հարությունյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 83181816 քրեական գործով որոշման մեջ նշվածները, որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչելու մասին:
2017 թվականի դեկտեմբերի 06-ին թիվ 83181816 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Ապացույցների հետազոտում
Ամբաստանյալ` Արսեն Ավետիսյանըª ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ծնվել է 1971 թվականին Երևանում՝ Օդաչու-հրամանատարի ընտանիքում։ Հայրը եղել է ՀՀ ավիացիոն ոլորտի հիմնադիրներից և կայացնողներից մեկը, ունեցել անգնահատելի ներդրում ՀՀ ավիացիայի կայացման և նոր տեխնիկայի IL 86 օդանավի ներմուծման և շահագործման հարցում։ Այսինքն ինքը հանդիսանալով տոհմական ավիատոր, դաստիարակվել է նույն ոգով։ Այսպես՝ 1988-1994թթ սովորել և ավարտել է Կիևի Քաղաքացիական Ավիացիայի Միջազգային Համալսարանի Կառավարման և Փոխադրումների կազմակերպման ֆակուլտետը։ Համալսարանում ուսանել են 15 000 ուսանողներ, որոնց 50 տոկոսը արտերկրներից են եղել, որը ևս խթան է հանդիսացել հետագայում ՀՀ ավիացիոն զարգացմանը։ 1994 թվականին իր հոր հորդորով վերադարձել է Հայաստան և մինչև 2003 թվականը աշխատել է Հայկական Ավիաուղիներում շարքային մենեջերից մինչև գլխավոր տնօրեն։ Մասնակցել է նաև IATA, ICAO, SITA միջազգային ավիացիոն կազմակերպությունների վերապատրաստման և որակավորման տարբեր Կուրսերի և ստացել համապատասխան որակավորումներ Ավիացիոն անվտանգության, մարքետինգի, վաճառքի համակարգերի և այլ ավիացիոն ճյուղերում։ 1996-2000 թվականներին անձամբ վարել է տարբեր միջազգային կազմակերպությունների հետ բանակցություններ, որի արդյունքում կնքվել են INTERLINE, SPA, Կոդշեր պայմանագրեր AIR FRANCE, Lufthansa, KLM, BA, DL, OS,UA և այլ խոշոր ավիաընկերությունների հետ։ Այս Համաձայնագրերի և պայմանագրերի հիման վրա ՀՀ-ից հնարավոր դարցավ ուղևորների փոխադրումը ապահովել դեպի ԱՄՆ, Բրազիլիա, Չինաստան և այլ երկրներ՝ շրջանցելով Մոսկվան։ Բնականաբար այս ամենը դուր չեկավ Ռուսական ավիաընկերություններին։ Այս իրադարձությունները շատ ծանր ընկալվեց իր ԱՊՀ իր գործընկերների կողմից այդ թվում բարձր պաշտոններ զբաղեցնող իր նախկին ուսանողական ընկերների կողմից։ Ավիացիոն ոլորտում ամենակարևորը թռիչքային անվտանգությունն է։ Ինքը ավիացիոն ոլորտում այն եզակի տնօրեններից է, որը շուրջ 12 տարի ղեկավարելով ավիաընկերություններ իր կառավարման ընթացքում չի գրանցվել մարդկային զոհերով որևէ ավիացիոն միջադեպ։ 2003 թվականի Հայկական Ավիաուղիների իրավունքները փոխանցվեցին §Արմավիա¦-ին, որի բաժնետոմսերի 75%-ը պատկանում էր Ռուսական Сибирь ավիաընկերությանը և նրան էր տրամադրվել ուղևորափոխադրումների առաջնահերթության իրավունքը։ 2003 թվականին իր գործընկերոջ հետ միասին հիմնել են §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ-ը։ §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ 2003–2013թթ. հիմնականում զբաղվել է օդային բեռնափոխադրումներով (ուղևորափոխադրումների առաջնահերթության իրավունքը տրված էր §Արմավիա¦-ին), իրականացնելով կանոնավոր և չարթերային թռիչքներ Հայաստանի, Եվրոպայի և մի շարք այլ երկրների միջև։ Իրականացվել են կետից կետ և տարանցիկ փոխադրումներ, Երևանը օգտագործելով որպես տարանցիկ կետ։ Իր 11 տարվա գործունեության ընթացքում, բացի բիզնես հետաքրքրություններից, ծավալել է նաև մեծ հայրենանվեր գործունեություն՝ Մարդասիրական օգնության՝ թռիչքներ դեպի պատերազմող Սիրիա, ՀՀ ՊՆ պատվերով թռիչքներ..., բարեգործություն մանկատներին և ծերանոցներին։ Ստեղծվել են 274 աշխատատեղեր, ինչպես նաև այս տարիների ընթացքում ընդհանուր առմամբ պետ. բյուջե է վճարվել շուրջ 1,300,000,000 դրամի գումար հարկերի և տուրքեր տեսքով։ 2013 թվականին “Արմավիա” ավիաընկերության սնանկությունից հետո ՀՀ Նախագահի օդանավը մնացել էր առանց շահագործողի։ Իրեն հրավիրել են ՀՀ ՔԱԳՎ և քանի որ ՀՀ ում տվյալ պահին միակ գործող ավիաընկերությունը Air Armenia-ն էր իրենց հանձնարարել են Համար 1 օդանավի շահագործումը։ Որպես համար 1 օդանավի շահագործող իրենք ստիպված են ապահովել ուղևորափոխադրումների ապահովման համար անհրաժեշտ բոլոր ինֆրաստրուկտուրային և տեխնիկական ներդրումները։ Այսինքն իրենք ստպված էինք ներգրավել հավելյալ մարդկային և տեխնիկական ռեսուրսներ, որոնց ֆինանսական մոտավոր հավելյալ ծախսերը կազմում էին ամսեկան 15 000 000 ՀՀ դրամ։ Միևնույն ժամանակ իրենք պարտավոր էին Համար 1 օդանավի համար ապահովել պահեստային նույնատիպ օդանավ, որը իր հերթին ընկերության չապահովվող ծախսերը գերազանցում էր 450 000 ԱՄՆ դոլար գումար ամսական կտրվածքով։ 2013 թվականի Հունիսին ՀՀ ՔԱԳՎ-ն որոշում էր կայացրել, որ ՀՀ-ն պետք է ունենա 3 ավիափոխադրող, որոնցից յուրաքանչյուրը պետք է կատարի թռիչքներ Մոսկվա քաղաքի օդանավակայաններ ՝ Վնուկովո, Դոմոդեդովո, Շերեմետյևո: (Հետագայում պարզվեց , որ նույն ժամանակահատվածում ՀՀ կառավարությունը, ՀՀ ՔԱԳՎ-ից անկախ, շատ գաղտնի դիտարկում էր այլ տարբերակներ և իրենց շատ հայտնի համաքաղաքացի Ռուբեն Վարդանյանը Հայաստան էր հրավիրել §Մըքինզի ընդ Քոմփանի¦ ընկերությանը Հայաստանի ավիացիայի §զարգացուման¦ հնարավոր ուղիները ուսումնասիրելու և առաջարկություն ներկայացնելու համար): Հաշվի առնելով, որ “Էյր Արմենիա” ավիաընկերությունը շահագործում էր իրեն հանձնված ՀՀ նախագահի օդանավը, նրան տրամադրվեց ուղևորափոխադրումներ կատարելու շահագործողի վկայական և համապատասախան լիցենզիաներ ըստ ուղղությունների, որպեսզի ընկերությունը կատարելով ուղևորային կանոնավոր փոխադրումներ կոմպենսացնի հավելյալ օդանավի և այլ առաջացած վերոհիշյալ ծախսերը։ Թույլտվությունները ստանալու համար, ըստ ընթացակարգի, նշանակումները դիվանագիտական խողովակներով ուղղվել էին ՌԴ: Թռիչքները պլանավորված էր իրականացնել 2013 թվականի օգոստոսից: Սակայն թռիչքների կատարման թույլտվությունները ՌԴ տրամադրեց բարձր սեզոնայնության ավարտից հետո ՝ սեպտեմբեր ամսին։ Հետագայում պարզ է դարձել, որ ՌԴ ավիացիոն իշխանությունները թույլվությունները միտումնավոր ուշացրեցին ռուսական ավիաընկերություններին մեր մրցակցությունից ձերբազատելու համար: Այս պատճառով իրենց ավիաընկերությունը ստիպված եղավ իր գործունեությունը սկսկել ցածր սեզոնայնության շրջանում. առաջին թռիչքը իրակացրեց 24/10/2013թ.: “Էյր Արմենիա” ՓԲԸ- բիզնես պլանը կառուցված էր հաշվի առնելով նախապես իրենց տրամադրված լիցենզիաները և ՀՀ ավիացիոն ոլորտում ամրագրված քաղաքականությունը: Իենց ընկերությունը ՀՀ-ում ներգնա տուրիզմի զարգացման, ինչպես նաև ձմեռային շրջանում ուղևորներ ունենալու նպատակով 2013 թվականի հոկտեմբերին, իր սեփական միջոցներով, մասնակցել է Մոսկվայում կայացած տուրիստական ցուցահանդեսին և Հայաստան է հրավիրել ռուսական խոշորագույն 23 տուրիստական ընկերությունների ղեկավարներին, որոնք հետագայում սկսել են տուրիստներ ուղղարկել դեպի Ծաղկաձոր և Ջերմուկ, որի դրական արդյունքները շարունակվում են վայելել ՀՀ-ն արդեն 4 տարի։ Պետք է նշի նաև, որ իրենց ընկերությունը ուներ նախնական պայմանավորվածություն օտարերկրյա ներդրողների հետ, որոնք պետք է ներդրումները կատարեին գործունեությունը սկսվելուն պես: “Էյր Արմենիա” ավիաընկերությունը առաջին ուղևորային թռիչքը իրակացրեց 24/10/2013թ. Երևան-Ռոստով ուղղությամբ: Հարկ է համարում նշել, որ ընկերության կողմից վաճառքների սկսման օրը բոլոր ռուսական ավիաընկերությունները տոմսերի սակագները անմիջապես նվազել են առնվազն 25%-ով: Ի զարմանս իրենց նույն օրը ՀՀ Կառավարությունը անսպասելիորեն հայտարարեց բաց երկնքի քաղաքականության վերաբերյալ իր որոշումը (23.10.2013 N 1248-Ա), ինչը նշանակում է օտարերկրյա ավիաընկերությունների համար ՀՀ-ում հանվում են բոլոր տեսակի սահմանափակումները կապված թռիչքների քանակի, նշանակված փոխադրողների և երթուղիների աշխարագրության։ ՀՀ կողմից բաց երկնքի քաղաքականության որդեգրումը հիմնավորվեց §Մըքինզի ընդ Քոմփանիե¦ վերլուծությամբ և Համաշխարհային բանկի, ԱՄՆ-ի Միջազգային զարգացման գործակալության (USAID), Արժույթի միջազգային հիմնադրամի (IMF), ԵՄ (EU) հորդորով։ Ծրագրի հրատապ և անպատրաստի ընդունումը պայմանավորված էր ավիացիայի հետ որևէ կապ չունեցող դրդապատճառով, որը պայմանավորված էր ՀՀ-ին 75 000 000 EUR վարկ տրամադրելու նախապայմանների հետ։ Պարզվում է, որ ՀՀ ազգային մրցունակության հիմնադրամը, §Մըքինզի ընդ Քոմփանիե¦-ն և նրանց պատվիրատուների կողմից 2013 թվականին ՀՀ կառավարությանը և իրենց հանրությանը հրամցվել է հետևյալը՝ (Ապացույց՝ Արման Խաչատրյանի հարցազրույցը, որի տեսգրության կրիչը ներկայացվում է հարգելի դատարանին գրավոր ցուցմունքիս կից։) 1. Պատերազմական կամ այլ ֆորսմաժորային իրավիճակներում Տեղական փոխադրողի առկայությունը չի կարող ապահովել անխափան փոխադրումները, 2. §Բաց երկնքի¦ առկայության պարագայում բոլոր ավիաընկերությունները շահագրգռված կլինեն թռիչքներ կատարել Հայաստան և ստեղծված §մրցակցության¦ շնորհիվ ավիատոմսերի գները կնվազեն և ուղևորափոխադրումների ծավալը կկրկնապատվի (2017թ.-ին կկրկնապատվի և կհասնի առնվազն 4 000 000 ուղևորի), 3. Ուղևորափոխադրումների հետ մեկտեղ կաճի տուրիստների հոսքը Հայաստան և ՀՀ-ում կստեղծվեն հավելյալ 20 000 աշխատատեղ իսկ ՀՆԱ-ն կավելանա 1,5%-ով, 4. §Բաց երկնքի¦ առկայության պարագայում մի շարք §Բյուջետային¦ ընկերություններ շահագրգռված կլինեն գործունեություն ծավալել Հայաստանում և թռիչքներ կկատարեն Երևանից տարբեր կետեր ապահովելով մրցակցություն... Եվ այս ամենի խթանման համար իմ կողմից հարգված մեր Հայտնի հայրենակիցը պետք է ստեղծեր 25 000 000 USD ֆոնդ և պետք է լուծվեին անվտանգության և տնտեսական հետ կապված բոլոր խնդիրներ։ Սակայն՝ 1. Խոստացված 25 000 000 USD փոխադրումների խթանման ֆոնդը չստեղծվեց, որը նաև պետք է ֆինանսավորեր ֆորսմաժորային իրավիճակներում դեպի Հայաստան թռիչքների անխափան իրականացումը, 2. Խոստացված 2017թ. առնվազն 4 000 000 ուղևորը առ այսօր չկա, 3. .§Բաց երկնքի¦ շնորհիվ խոստացված ՀՀ համախառն ներքին արդյունքի տարեկան 1,5% աճը տեղի չունեցավ, 4. Եվրոպական ավիաընկերությունների ակտիվ մուտքը չեղավ ՀՀ շուկա, 5. ...: Իր նախնական հաշվարկով 2013 թվականի հոկտեմբերի 23-ի ՀՀ կառավարության որոշման արդյունքում ՀՀ-ն տարեկան իր համեստ հաշվարկով ունեցել է առնվազն 4 000 000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ուղղակի և անուղղակի ակնկալվող չստացված պոտենցիալ հարկերի մասով։ (Այսպիսով շուկայից դուրս մղելով իրենց ընկերությանը՝ չապահովեցին իրենց խոստացածները, փաստացի իրենց պետությանը հասցվել է վնաս չստացված օգուտների մասով): Բաց երկնքի քաղաքականության հայտարարությունից հետո ընկերությունը հայտնվեց կոմերցիոն ասպեկտով շատ խոցելի իրավիճակում: Արդեն իսկ վճարված էին օդանավերի վարձակալության դեպոզիտները և կանխավճարները: Կատարված էին բոլոր տեսակի ինֆրաստրուկտուրային ծախսեր, այդ թվում անձնակազմի վերապատրաստում, վաճառքի համակարգերի, համազգեստների, տարբեր միջազգային ավիացիոն ինֆրակառուցվացքների անդամակցության (IATA) , գրասենյակների վարձակալության, օդանավերի տեխսպասարկման և այլ ծախսեր: Եվ դրանք իրականացվել էին բանկերից վարկեր վերցնելով՝ Գրավադրվելով իր և իր գործընկերոջը պատկանող Երևանի կենտրոնում գտնվող Գրասենյակային տարացքները և բնակարանները։ Բաց երկնքի քաղաքականության հայտարարությունից անմիջապես հետո §Էյր Արմենիա¦-ի պոտենցիալ ներդնողները հրաժարվել են իրենց ներդրումային նախնական ծրագրից: Բնականաբար ակնկալվող մյուս երկու հայակական ավիաընկերությունները, որոնք պետք է կատարեին թռիչքներ դեպի Դոմոդեդովո և Շերեմետյեվո օդանավակայաններ հրաժարվել են այդ գաղափարից ևս, ինչպես նաև ընդհանրապես կանոնավոր թռիչքների գործունեությունից: “Էյր Արմենիա”-ն հայտնվեց միայնակ բոլոր խոշոր մրցակիցների մեջ և արդեն իսկ կատարված ներդրումները չկորցնելու համար ստիպված է եղել իր կողմից շարունակել իր թռիչքները, իսկ մյուս կողմից հետզհետե փոխել իր բիզնես պլանը, համապատասխանացնելով այն բաց երկնքի քաղաքականության պահանջներին: ՀՀ կառավարությունը հավաստիացնում էր, որ Կառավարության N-1248-Ա որոշման շրջանակներում իրեք կստանան համապատասխան աջակցություն։ 23.10. 2013թ. N 1248-Ա հհ կառավարության որոշմամբ իրենց օգտին նախատեսված գեթ մեկ դրույթ չի կատարել։ (Ձեզ է ներկայացվում 23.10. 2013թ. N 1248-Ա հհ կառավարության որոշման կրկնօրինակը։ ) Ավելին՝ 2013 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ՀՀ կառավարության կողմից լիազորված աշխատանքային խումբը Մոսկվայում ստորագրել է ՀՀ և ՌԴ Օդային Հաղորդակցությունների Մասին Համաձայնագրին կից հավելված (պրոտոկոլ): Ըստ որի հանվեցին բոլոր երթուղիներով ՀՀ-ից ՌԴ և հակառակ ուղղություններով հաճախականությունների բոլոր սահմանափակումները: Փաստացի փոխվել են 2013 թվականի հուլիսին իրենց տրամադրված նշանակումները կանոնակարգող Համաձայնագրի պայմանները։ Այսպիսով՝ ՀՀ կառավարությունը առանց Հայկական շահագրգիռ կողմի տեղեկացնելու փոխեց այն Միջկառավարական համձայնագրի պայմանները և դրույթները, որով իր իսկ կողմից նույն Համաձայնագրի նշանակված կողմի՝ Air Armenia – ի շահերը և իրավունքները մեղմ ասած անտեսվեցին։ Այսինքն պետությունը փաստացի զոհաբերեց իր կողմից լիցենզավորված ընկերությանը։ Օրինակ՝ եթե ՀՀ և ՌԴ Օդային Հաղորդակցության Մասին Միջպետական Համաձայնագրով Երևան Մոսկվա երթուղիուվ Ռուսական ընկերություններից նշանակված Էին միայն 3 ընկերություն՝ AEROFLOT, S7 և TRANSAERO ընկերությունները, ապա Պրոտոկոլի ստորագրումից հետո ռուսական կողմից Մոսկվա Երևան Մոսկվա ուղղությունով նշանակվեց 12 ռուսական ավիաընկերություն։ Մեր ավիաընկերությունը այդ պահին իրականացնում էր կանոնավոր թռիչքներ դեպի ՌԴ Մոսկվա, Կրասնոդար, Սոչի, Նիժնի-Նովգորոդ, Սամարա, Ռոստով, Սանկտ Պետերբուրգ: Սկզբնական շրջանում իր համար անհասկանալի էր Հայկական կողմի շտապողականությունը նշված ՌԴ հետ պրոտոկոլի կնքման մասով (չէ որ Բաց երկնքի քաղաքականությունը ենթադրում էր հիմնականում Եվրոպական ընկերությունների մուտքը ՀՀ խթանմանը)... Հետո տեղեկացել է՝ իրենց հայազգի գործարարի հորդորով հայաստանում ստեղծվում էր Ռուսական UTAir Armenia ընկերությունը, որը իբրև պետք է զարգացներ ՀՀ-ից ռուսական ուղղությունները (տես՝ ներկայացված կրիչի թ-րդ տեսանյութը։) Ընդհանուր առմամբ բաց երկնքի քաղաքականության գաղափարը իրենք համարում է դրական, միայն այն պարագայում, երբ նրա իրագործումը սկսում է պատրաստված և ծրագրավորված իր համապատասխան գործառույթներով այլ ոչ թե ժողովրդական լեզվով ասված §ՄԵԶ ՓՈՒՌԸ ՏԱԼՈՎ¦: Ընկերությունը ստիպված էր շարունակել իր գործունեությունը, արդեն իսկ կատարած աշխատանքը և ծախսերը չկորցնելու համար, բացի այդ էլ փնտրելով ցայտնոտային իրավիճակից դուրս գալու նոր ուղիներ, լավատեսորեն ակնկալելով կանոնավորել ընկերության գործունեության բնականոն ընթացքը՝ արդեն իսկ խաղի նոր կանոններով։ Դեկտեմբեր ամսին իրենց ընկերությունը ՔԱԳՎ-ի կողմից ստանալով նաև կանոնավոր թռիչքների թույլտվության իրավունք դեպի ՄԱԷ, պլանավորեց ամանորյա տոներին 4 չարթերային թռիչք դեպի Դուբայ: Ավիատոմսերի 50% արդեն վաճառված էր, երբ ՄԱԷ-ի կողմից թռիչքից ընդամենը 24 ժամ առաջ մերժվեց թույլտվությունը պատճառաբանելով, որ հայկական գրանցում ունեցող օդանավերի թռիչքները դեպի Դուբայ արգելված են ՀՀ ՔԱԳՎ թռիչքային անվտանգության պայմաններին չհամապատասխանելու պատճառով (առ այսօր որևէ հայկական փոխադրող չի կարող իրականացնել թռիչք դեպի ՄԱԷ Հայասատնում գրանցված օդանավով): Մեր ընկերությունը ստիպված է եղել Վրաստանից վարձակալել օդանավ և կրելով խոշոր ֆինանսական վնասներ ապահովելով ուղևորների տեղափոխումը՝ աշխատելով ամեն կերպ ապահովել ուղևորների նկատմամբ պայմանագրային պարտավորությունները ինչպես նաև պահպանելով ընկերության պատիվն ու բարի համբավը, որը ամենաթանկ կապիտալն է: Կրելով վնասները և հաշվի առնելով ցածր բեռնվածությունը հունվար-փետրվար ամիսներից, ինքը ստիպված է եղել գրավի տակ դնել իր ծնողներին պատկանող առանձնատունը և վերցնել 1 200 000 EUR հավելյալ վարկ HSBC բանկից, որպեսզի կարողանամ դիմակայել մրցակցությանը և կատարի ընկերության պարտավորությունները այդ թվում պետության նկատմամբ հարկերի և տուրքերի մասով: Տվյալ ժամանակահատվածում շարունակելով թռիչքների փաստացի վնասով իրականացումը և վնասներ կրելով իրատեսորեն ակնկալվել էր 2014 թվականի ամառային չվացուցակով (բարձր սեզոնայնության ժամանակ) ընկերությունը կսկսի աշխատել շահույթով և կսկսի վերականգնել իր կորուստները նույնիսկ աշխատել շահույթով: 2014 թվականի հունիս ամսին անհասականալի, անտրամաբանական ագրեսիայով և սակագներով Կրասնոդար, Սոչի, Մինվոդի և Վնուկովո ուղղություններով շուկա մուտք գործեց Utair ավիաընկերությունը: Կատարելով՝ բառի բուն իմաստով դեմպինգային քայլ հայկական ավիափոխադրողին շուկայից դուրս մղելու նպատակով։ Կատարելով անպարկեշտ գովազդ 58 ԱՄՆ դոլարով Երևան-Մոսկվա և 27 ԱՄՆ դոլար մյուս ուղղություններով ավիատոմսի արժեքով: (տվյալ հարցի վերաբերյալ ՀՀ հակամրցակցային հանձնաժողովը դատի է տվել Utair-ին): Իրենց ընկերությունը շուկան ամբողջությամբ չկորցնելու նպատակով ստիպված էր արձագանքել այդ մրցակցությանը ակընկալելով ՀՀ Կառավարության աջակցությունը: Utair –ը իրենց շուկայից դուրս մղելուց հետո, բացի Մոսկվա ուղղությունից դադարեցրեց դեպի Երևան բոլոր թռիչքները (Utair-ի աշխատակիցները առանց թաքցնելու արտահայտվում էին՝ - Մի քիչ էլ այսպես պահենք §Էյր Արմենիա¦-ն փակվելու է...) ընդանուր առմամբ Utair-ի վնասները կազմել են 2 700 000 000 ԱՄՆ դոլար, սակայն նրանց ՌԴ իշխանությունները աջակցեցին... իսկ իրենց մյուս մրցակից TransAero-ն սնանկացավ ունենալով մոտ 3 200 000 000 USD վնաս, ինչը հաստատում է իրենց այս 2 մրցակիցների կողմից վարվող դեմպինգային քաղաքականության անարդյունավետությունը): Նախկինում իր կողմից նշված “մենք պատրաստ չէին բաց երկնքի քաղաքականության” արտահայտության հիմնավորումներից մեկը հետևյալն է. ՀՀ և այլ երկրների միջև կնքված օդային հաղորդակցությունների մասին միջպետական համաձայնագրում հստակորեն նշված է, որ կողմերը պարտավորվում են ապահովել հանդիպակաց կողմի ավիափոխադրողի սպսարկման և այլ տեսակի ծառայությունները նույն սակագներով, որոնցով որ սպասարկվում է տեղական ավիափոխադրողը: ՌԴ և ՀՀ դեպքում խնդիրը հետևյալն է. ՀՀ-ի Զվարթնոց օդանավակայանում բոլոր ավիափոխադրողները ծառայություններ են ստանում նույն սակագներով ՝ ինչպես հայկական, այնպես էլ օտարերկրյա ավիաընկերությունները, ինչը համահունչ է բաց երկնքի քաղաքականությանը: Սակայն ՌԴ-ում գոյություն ունեն ներքին ավիափոխադրողների սակագներ. Մասնավորապես Վնուկովո օդանավակայանում հայկական փոխադրողը մեկ ուղևորի սպասարկման համար վճարում է 23 ԱՄՆ դոլար, իսկ ՌԴ ավիափոխադրողը նույն Երևան թռիչք կատարելու համար վճարում է մոտ 2.8 ԱՄՆ դոլար, Ռոսաէրոնավիգացիան ռուսական ավիափոխադրողների նույն տեսակի օդանավի համար մեկ թռիչքի ծախսը կազմում է մոտ 400 ԱՄՆ դոլար, իսկ հայակականի համար մոտ 2000 ԱՄՆ դոլար: Վառելիքի լիցքավորումը ռուսականի համար առնվազն 35 %-ով ավելի ցածր է դեմպինգով շուկայից դուրս հանեց իրենց ընկերությանը և ընդամենը մի քանի ամիս անց դադարեցրեց իր բոլոր թռիչքները Սոչի, Կրասնոդար, Մինվոդի, ուղղություններից։ Այս մի շարք ծառայությունների սակագնային հաշվարկները հանգեցնում են նրան, որ Հայկական փոխադրողի Զվարթնոց-Վնուկովո-Զվարթնոց ուղղությամբ ծախսը մեկ ուղևորի տեղափոխման հաշվարկով մոտ 65 ԱՄՆ դոլար ավելի թանկ է, քան ցանկացած ռուսական ավիափոխադրողինը, և, բնականաբար, որևիցէ հայկական ավիափոխադրող երբևիցէ չի կարող մրցակցել նույն ուղղությամբ ռուսական ավիափոխադրողի հետ: (ապացույց` 15.03.2019թ. Շաբոյանի հայտարարաություն․ տես ներկայացված կրիչի 3-րդ տեսանյութը): Հարկ է համարում նշել, որ այս հարցով բազմիցս դիմել է ՀՀ կառավարությանը, որը թողնվել է անհետեվանք։ Այսինքն՝ ՀՀ կառավարությունը §Էյր Արմենիա¦-ին տրամադրել է Լիցենզիաներ (նշանակումներ) ըստ՝ ՀՀ և ՌԴ Օդային հաղորդակցությունների մասին միջպետական համաձայնագրի, որով պարտաորվել է ապահովել իր ռեզիդենտ Փոխադրողի իրավունքների ապահովումը պայմանագրային հանդիպակաց կողմի տարածքում, ինչը չի կարողացել ապահովել։ (Միայն 2017 թվականի հունիսին Սոչիում կայացել է ԵՏՄ ՔԱԳՎ պետերի հանդիպումը , որտեղ քննարկվել է պայմանների հավասերցման հարցերը՝ պայմանների հավասարեցումը վերաբերում է Ռուսական ավիաընկերություններին ՌԴ-ում տրամադրվող սպասարկման պրոտեկցիոնիստական(внутренний тариф) սակագներին... Ինչը հստակ նշված է ՀՀ և ՌԴ Օդային հաղորդակցությունների մասին միջպետական պայմանագրում և արդեն 25 տարի խախտվում է ՌԴ կողմից։ Սրա արդյունքում, Հայկական ավիաընկերությունները մրցակցությանը չդիմանալով, դադարեցնում են իրենց գործունեությունը։ 1 ուղևորի հաշվարկով ՌԴ-ում ռուսական ավիաընկերություններին տրամադրվող տարբեր ծառայությունների սակագները մոտ 65$ ավելի ցածր են։ Դե արի ու դեմպինգին դիմացի...): Նույնն է պատկերը և պարսկական, և արաբական (նավթային) պետություններում: Իրենց ընկերությունը դիմակայելով մրցակցությունը կրելով վնասներ շարունակում է ուղևորների նկատմամբ իր պայմանագրային պարտավորությունների ապահովումը ակնկալելով՝ ՀՀ կառավարության կողմից նույնանման մոտեցում իր կողմից անտեսված ՀՀ ռեզիդենտ ավիաընկերության նկատմամբ, գոնե ոչ բարեխիղճ մրցակցությունը կանխելու մասով: Նույն ժամանակահատվածում իրենց ընկերությունը կուտակել էր պարտքեր օդի տուրքի և գրեթե բոլոր գործընկերների նկատմամբ։ Ինքը և ծնողներս այլևս ներդրումներ կատարելու որևէ ֆինանսական հնարավորություն չեն ունեցել, չեն ունեցել նաև որևէ գրավադրման ենթակա այլ գույք։ Իր նախկին գործընկերը հրաժարվել կատարել իր կողմից ակնկալվող 485 000 USD ներդրումը և սկսեց ընկերությունից դուրս գալու իր գործընթացը։ Ընդանուր առմամբ 2014 թվականի սեպտեմբերից-դեկտեմբեր կատարվել է մոտ 488 000 000 ՀՀ դրամի ավիատոմսերի հետ վերադարձ (տարադրամների տատանման պատճառով կարող են լինել որոշ տարբերություններ)։ Ավիատոմսերի վերադարձի գումարները ուղևորներին տրվում են կոնկրետ վաճառքն իրականացնող գործակալի կողմից և բնականաբար գործակալները սկսել են ուշացնել ավիաընկերության գումարները, ուղևորների նկատմամբ իրենց պայմանագրային ունեցած պարտավորությունները կատարելու նպատակով: Օտարերկրյա գործակալները ավիաընկերության հասույթ են համարում ավիաընկերության ավիատոմսերի վաճառքից առաջացած ամբողջ գումարը՝ անկախ նրանում առկա տուրքերից և հարկերից և երբեք չեն փոխանցում ընկերության հասույթը ընկերության հաշվեհամարին մինչև իրենց ուղևորների նկատմամբ պարտականությունները չկատարեն։ Ընկերությունը ընկավ խորը ֆինանսական ճգնաժամի մեջ: Երկու A320 տիպի օդանավերի սեփականատեր Aircap ընկերությունը պահանջել են հավելյալ ֆինանսական երաշխիքներ, օդանավերի շահագործումը շարունակելու թույլտվություն տալու համար: Տվյալ խնդիրների ապահովման նպատակով նույնպես դիմել են ՀՀ կառավարությանը ՝ բանկային երաշխիք տրամադրելու նպատակով (այս դրույթը ամրագրված է 2013թ. հոկտեմբերի 23 ՀՀ կառավարության որոշման մեջ), սակայն պատասխանի ուշացման պատճառով 01/10/2014թ. ստիպված են եղել օդանավերը վերադարձնել Ամստերդամ: Իրենց տրված էր 2 ամիս հավելյալ ժամանակ երաշխիք ներկայացնելու համար, որպեսզի վերջնականապես օդանավերը չկորցնեին: Այս պարագայում ընկերության շահագործման տակ մնացել էր B737 -500 տիպի օդանավ և ավիաընկերությունը ունենալով արդեն իսկ վաճառված մեծ քանակով ավիատոմսեր սկսել է ապահովել ուղևորների տեղափոխումը դեպի իրենց նպատակակետ, թե իր սեփական ուժերով, թե այլ ավիաընկերությունների հետ համագործակցելով: Միևնույն ժամանակ ուղևորափոխադրումից հրաժարված ուղևորներին վերադարձվել են իրենց կողմից գնված ավիատոմսերի արժեքները: 29/10/2014թ. “Էյր Արմենիան” դադարեցրեց իր գործունեությունը քանի որ B737 սեփականատերը արգելեց իր օդանավի շահագործումը (Այդ ժամանակահատվածում ընկերությունը արդեն խորը ֆինանսական ճգնաժամի մեջ էր և ի վիճակի չէր վճարել օդանավի վարձակալության կամ որևէ այլ ծախսեր)։ Պետք է նշել է, որ օդի տուրքի գումարները գործակալների կողմից փոխանցվում է մեկ թվով ՝ ներառված ավիատոմսերի վաճառքի գնի մեջ, այնպես, ինչպես օդանավակայանի տուրքը նավթի արժեքը և այլն: Ի դեպ հիմնականում օդի տուրքի պարտավորությունները առաջանում են շատ ավելի շուտ քան օտարերկրյա գործակալների կատարված փոխանցումները: Պետք է նշի, որ 2014 թվականից իրենց ընկերությունը բանակցությունների մեջ է գտնվել տարբեր պոտենցիալ ներդրողների հետ: Ընկերությունը արդեն իսկ սկսել էր համագործակցել խոշոր ավիաընկերությունների հետ, այդ թվում Etihad-ի հետ, կքնել էինք Interline և SPA համաձայնագիր: 2014 թվականի IOSA աուդիտից հետո հավանականությունը շատ մեծ էր, որ ընկերությունը մաս էր կազմելու Etihad group-ի, որը որակապես կփոխեր “Էյր Արմենիա”-ի թե որակական, թե ֆինանսական մակարդակը: Չի բացառում, որ 11/09/2014թ.-ի հայտարարությունը ուղակիորեն կապված էր դրա հետ: Տնօրինությունը շարունակում էր աշխատանքներ տանել պոտենցիալ ներդնողների հետ, սակայն ընկերությունը բնականաբար արդեն դարձել էր քիչ գրավիչ: 2015 թվականի նոյեմբերին HSBC բանկի հայցով ընկերությունը ճանաչվեց սնանկ: HSBC բանկի նկատմամբ §Էյր Արմենիա¦-ի ընդհանուր պարտավորությունները կազմոմ էին մոտ 2 100 000 Եվրո և 85 000 000 ՀՀ դրամ(HSBC գրությունը ներկայացված է)։ Բանկում գրավադրված են`, 1. Կորյուն փողոցի վրա գտնվող 2 բնակարան, 2. Գևորգ Քոչար փողոցում գտնվող մեծ գրասենյակ, 3. Կորյուն փողոցում գտնվող գրասենյակ, 4. Իր ծնողներին պատկանող Մեծ առանձնատուն (գնահատված 819 000 000 ՀՀ դրամ): Ընկերությունը ունեցել է նաև գրավով չապահովված վարկեր՝, 1. AMERIA BANK 150 000 USD, 2. Convers Bank 50 000 EUR: Այս բոլոր վարկերի համար, բացի գրավի առարկաներից, կան նաև անձնական երաշխիքներ Իր, Մոր և մյուս բաժնետիրջ կողմից, որի արդյունքում կալանքի տակ են դրվել իր ընտանիքին և թոշոկառու ծնողներս պատկանուղ բոլոր գույքերի (բնակարան, ավտոմեքենա...) և հաշվեհամարների վրա...: Իրենք իրենց կողմից ներկայացրեցինք առողջացման ծրագիր, որը առաջին փուլում մերժվեց, սակայն 2015 թվականի դեկտեմբեր ամսից ընկերության 49% բաժնետեր հանդիսացող East Prspoect ֆոնդի կողմից ներկայացված առողջացման ծրագիրը հաստատվել է դատարանի կողմից: Սնանկության պարտատերերի ցուցակում ՊԵԿ-ը ներգրավված է եղել 1 մլրդ. 400 հազ. դրամ, այդ թվում մոտ 682 մլն-ը կազմում էր զուտ պարտքը, իսկ մնացածը կազմում էր տույժ տուգանքը։ 2016 թվականի մարտի 15-ին ընկերության համասեփականատեր §Իստ Պրոսպեկտ Ֆոնդ¦-ի կողմից ներկայացված առողջացման ծրագիրը հաստատվել է գրանցված պարտատերերի ժողովի մեծամասնության դրական քվեարկությամբ (98%), որն էլ հաստատվել է Կենտրոն-Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից: Ըստ առողջացման ծրագրի պայմանների՝ ներդրումները պետք է սկսվեին 2016 թվականի հունիս ամսից, իսկ մինչ այդ պետք է իրականացվեին մի շարք գործառույթներ ընկերության բնականոն գործունեությունը վերսկսելու նպատակով: Այդ ժամանակահատվածում §Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան ՓԲԸ¦-ում §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ-ն գրավադրված գույքի մի մասը վաճառվել է, որով մարվել է ընկերության պարտավորության մի մասը հանդեպ §Էյչ-Էս-Բի-Սի¦ բանկ Հայաստան ՓԲԸ-ի: Միևնույն ժամանակ կառավարչի կողմից իրականացվել են ընկերությանը պատկանող գույքի հաշվառման և գնահատման աշխատանքները: §Էյր Արմենիա¦ ավիաընկերության շահագործողի վկայականի ժամկետը լրացել է 2016 թվականի ապրիլի 2-ին: Ներդնողների կողմից ընկերությանը վարձակալության պայմաններով տրամադրվել էր Ա320-211 (սերիա N.0726) տիպի օդանավ, որը անհրաժեշտ էր ընկերության շահագործողի վկայականի ժամկետը երկարացնելու և թռիչքները վերսկսելու համար: Ընկերության կողմից ՀՀ ՔԱԳՎ ներկայացվել է գրություն համապատասխան փաստաթղթերով, որոնք անհրաժեշտ էին վկայականի տրամադրման համար: ՀՀ ՔԱԳՎ կողմից ընկերության ներկայացրած փաստաթղթերի ուսումնասիրության արդյունքում դրական գնահատական է տրվել օդանավի տեխնիկական վիճակի, ավիացիոն անվտանգության վերաբերվող փաստաթղթերի վերաբերյալ: Բացակայել է ՀՀ տարածքում նշված Ա320-211 (սերիա N.0726) տիպի օդանավի տեխնիկական սպասարկումը ապահովող ընկերության հետ պայմանագիրը: ՀՀ տարածքում տվյալ պահին ՀՀ գրանցված օդանավերի տեխնիկական սպասարկում իրականացնելու իրավունք ուներ միայն մեկ ընկերություն: Նշված ընկերությանը §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ-ն ունի դեբիտորական պարտք 15,000,000 դրամի չափով: Հաշվի առնելով այդ պարտքի առկայությունը՝ այդ ընկերությունը հրաժարվել է §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ պատկանող Ա320-211 (սերիա N.0726) տիպի օդանավի §Զվարթնոց¦ օ/կ տարածքում տեխնիկական սպասարկում կատարելու վերաբերյալ պայմանագրի ստորագրումից: Այս պայմանագրի բացակայությունը արդարացի հիմք է հանդիսացել ՀՀ ՔԱԳՎ- ի համար §Էյր Արմենիա¦ ավիաընկերության շահագործողի վկայականի տրամադրման մերժման համար: Նշված իրավիճակում օդանավի տեխնիկական սպասարկումը ապահովելու համար միակ հնարավոր տարբերակը հանդիսանում է օտարերկրյա որևէ համապատասխան լիցենզիա ունեցող ընկերության հետ պայմանագրի կնքումը, որը, իր հերթին, ըստ օրենքի, պետք է ստանա ՀՀ գրանցված օդանավերի տեխնիկական սպասարկման իրավունք ՀՀ ՔԱԳՎ-ի կողմից՝ ունենալով ՀՀ տարածքում սպասարկման կետ: Նշված գործընթացը իրականացնելը բավական ժամանակատար և ծախսատար է: 2016 թվականի հուլիսի 13-ին ներդրողը դիմել է սնանկության գործերով կառավարչին առ այն, որ, չնայած օդանավի առկայությանը, առ այսօր §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ-ն շահագործողի վկայականը երկարացված չէ, ևս մեկ անգամ վերահաստատել է իր կողմից ֆինանսական ներդրումներ կատարելու պատրաստակամությունը, սակայն խնդրել է ներդրումների ժամկետը սահմանել շահագործողի վկայականի տրամադրման օրից հետո մեկ ամսվա ընթացքում: Ըստ ՀՀ օրենսդրության նշված իրավիճակում պետք է քննարկման դրվի առողջացման նոր ծրագիր, նոր ժամանակացույցով: Ընդհանուր առմամբ ՀՀ օրենսգրքի §Սնանկության մասին¦ օրենքի առողջացման ծրագրին վերաբերվող դրույթները, իր անձնական կարծիքով, շատ թերի են: Դատարանի կողմից առողջացման ծրագրի հաստատումից հետո միևնույնն է ցանկացած պահի, ցանկացած կրեդիտոր կարող է կասեցնել ընկերության գործունեության բնականոն ընթացքը, և օրենքը այդ առումով որևէ լծակ կամ գործառույթ չի նախատեսում նմանատիպ խոչընդոտները կասեցնելու համար: ՀՀ օրենսդրությունը առողջացման ծրագրի առկայության պարագայում անգամ որևէ կերպ չի օգնում ընկերությանը գոնե ժամանակավորապես սառեցնել նախկինում եղած կրեդիտորական պարտքերը, այլև չի նախատեսում միջոցառումների խոչընդոտ հանդիսացող գործընկերների վրա օրենսդրական պարտադրանք գործադրել, որի արդյունքում կապահովվի ընկերության գործունեությունը (առողջացումը) : 2016 թվականի հւլիսի 01-ին, դատարանի կողմից կասեցվել է Ընկերության առողջացման ծրագիրը և սկսվել է Ընկերությանլուծարման գործընդացը։ Ընդանուր առմամբ 2013-2014թթ §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ ֆինանսական վնասները կազմել են մոտ 16 000 000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամ։ Իչի վերաբերում է պետությանը հասցրած վնասին, ապա կարող է նշել, որ կոմերցիոն տեսանկյունից պետությունը որևէ վնաս չի կրել: “Էյր Արմենիան” ուղևորափոխադրումներ է իրականացրել 2013 թվականի 24/10-ից մինչև 29/10/2014թ. և եթե նույն պետական տուրքի մասով 2014 թվականի պետության կողմից ստացված գումարները համեմատենք 2013 կամ 2015 թ, հետ, ապա կտեսնենք, որ պետության կողմից 2014 թվականին ստացված պետ.տուրքի գումարները ավելի շատ են առնվազն 1 000 000 000 ՀՀ դրամով: Սա բացատրվում է Հայաստանում հայկական ընկերության առկայությամբ, որը խթանում է մրցակցությունը և տուրիզմի զարգացումը. (2014թ-ին Երևանից և դեպի Երևան ուղևորների քանակը 2 040 000-ից ավելին էր, և առնվազն 200 000 ուղևորով գերազանցում էր 2013թ ցուցանիշները) 2014թ.: Իրեն առաջադրված մեղադրանքը առաջին հերթին շատ վիրավորական է, քանի որ ինքը մեղադրվում է մի արարքի համար, որն ուղղված է պետության սեփականության դեմ և համարվու է ծանր հանցագործության։ Ինքը ծնվելով Հայաստանի Հանրապետությունում, օդաչուի ընտանիքում, ստանալով բարձրագույն ավիացիոն կառավարման կրթություն, վերադառնալով հայրենիք 1994 թվականից իմ ամբողջ մտովոր և ֆիզիկական կարողությունները, գիտելիքներն ու ջանքերը ներդրել է ՀՀ քաղաքացիական ավիացիայի զարգացման խթանման գործընթացին: Ես որպես տնտեսվարող, հավանական է, որ թույլ տված լինոմ որոշ թերություններ կամ բացթողումներ, սակայն իմ արարքը դիտել պետո(թյան գույքը յուրացնողի, որքանով տարօրինակ, այնքանով էլ անհասկանալի է։ 2013-2014 թթ. §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ ներդրումներ կատարելու, ՀՀ ուղևորափոխադրումները և տուրիզմը զարգացնելու և ընկերության բնականոն գործունեությունը ապահովելու նպատակով, գրավադրել է իր և իր գործընկերոջը պատկանող անձնական գրասենյակը և իրենց բնակարանները, ինչպես նաև ծնողներիս կողմից 40 տարիների քրտնաջան աշխատանքի արդյունքում ձեռք բերած գումարներով կառուցված առանձնատունը։ Վերցրել է վարկեր բանկերից։ Այսօրվա դրությամբ գրասենյակային տարածքները և բնակարանները վաճառվել են բանկի կողմից, իսկ վերևում նշված գույքը, ինչպես նաև §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ-ին պատկանող ամբողջ գույքը վաճառվում է աճուրդով՝ սնանկության կառավարչի կողմից։ Քանի որ ինքը և ծնողներս բանկերում հանդիսացել են որպես երաշխավոր, կալանքի տակ է գտնվում նաև թոշակառու ծնողներիս պատկանող բանկային հաշվեհամարները և իրենց անձնական գույքը։ Փաստացի այսօրվա դրությամբ վերը նշված պատճառների արդյունքում Ավետիսյանների ընտանիքը լիովին սննանկացել է, որի արդյունքում էլ ինքը կնոջ և իրենց 3 մանկահասակ երեխաների հետ բնակվում են վարձակալած բնակարանում։ Այժմ իրեն մեղադրում են այն բանի համար, որ ինքը ստիպված է եղել §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ գործունեությունը շարունակելու և ուղևորների նկատմամբ ընկերության պայմանագրային պարտավորությունները կատարելու համար ամբողջ ֆինանսական ռեսուրսները ուղղել թռիչքների կատարման անխափան ապահովմանը, որից կարող էր միայն բխել ապագան: Կատարվել է մոտ 488 000 000 ՀՀ դրամի մոտ 8000 ուղևորների ավիատոմսերի գումարների հետ վերադարձ, միևնույն ժամանակ գործակալների կողմից §էյր Արմենիա¦-ին պատկանող հասույթի հաշվին իրականացվել են ուղևորների ավիատոմսերի վերաձևակերպումներ և ապահովվել են նրանց փոխադրումները այլ ավիաընկերությունների միջոցով։ Իր դիտարկմամբ իրավապահ մարմիններին ընդհանրապես չի հետաքրքրել, թե ինչ ընդվզման կարող էր հանգեցնել ուղևորների տեղափոխումը կամ գումարների հետվերադաձը չապահովելը։ Ճգնաժամային Կառավարում Ընկերությունը ռուսական ընկերությունների դեմպինգի պայմաններում և 2014թ. սեպտեմբերի հայտարարությունից հետո գրեթե բոլոր գործընկերները օգտագործում էին իրենց ձեռքի տակ առկա գործիքակազմը իրենց գումարները ստանալու նպատակով։ * Օրնակ՝ ՊԵԿ-ը կալանք էր դնում ընկերության հաշվեհամարներիի վրա՝ պարալիզացնելով ընկերության գործունեությունը * §Զվարթնոց¦ օդանավակայանը դադարեցնում էր ուղևորների հաշվառումը կամ հրաժարվում էր օդանավը լիցքավորել ավիավառելիքով, որի արդյունքում առնվազն 450 ուղևոր օդանավակայանում արդարացի պահանջում է իրենց պայմանագրային իրավունքները և սկսում է ընդվզում։ Ինքը ստիպված անհապաղ հայթայթում էի գումարներ և կանխիկ կամ իր անձնական կրեդիտ քարտով վճարում էի օդանավակայանի գումարը և ուղևորները սպասարկվում էին... (2014թ. սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամսին ես ներդրել եմ նույնիսկ իմ երեխաների ծննդյան դրամական նվերները...): * Օտարերկրյա բոլոր սպասարկող գործընկերները դադարեցնում էին իրենց ծառայությունների մատուցումը և կրկին հանդիպակաց օդանավակայաններում սկսում էր ուղևորների կողմից ընդվզում (մեր ներկայացուցիչներին պատին դեմ տալ և այլն...), * Նավիգացիոն ծառայությունները սպառնում էին օդանավերը երկնքում չսպասարկել...: Ունենալով ՀՀ ՊԵԿ – ի հետ պարտքի մարման ժամանակացույց (26.08.2014թ կցված է գործին) և համարելով որ արտերկրի գործակալների մոտ առկա է §Air Armenia¦-ին վճարման ենթակա բավարար հասույթ ինքը ստիպված է եղել իրականացնել ճգնաժամային կառավարում՝ 1. Ապահովել թռիչքային անվտանգությունը։ Թռիչքները անվտանգ իրականացնելու նպատակով ապահովել օդանավերը և անձնակազմը անհրաժեշտ բոլոր տեխնիկական, նյութատեխնիկական և այլ պարագաներով։ 2. Կատարել պայմանագրային պարտավորությունները ուղևորների՝ քաղաքացիների նկատմամբ: (ՀՀ սահմանադրությամբ ամրագրված է, որ ամենակարևոր արժեքը Մարդն է և Ուղևորների նկատմամբ պարտավորությունների չկատարումը վստահաբար կգնահատվեր Խարդախություն...), 3. Ծրագրվել է օտարերկրյա գործակալներից գումարները ստանալուց հետո իրականացնել պետության հանդեպ պարտավորությունների կատարում, սակայն ինչպես վերևում նշել եմ սեպտեմբերի 11-ից հետո խոշոր գործակալները գումարները ընկերությանը չփոխանցեցին, այլ անկախ գումարի ծագման և նշանակության, այն ամբողջությամբ ուղղեցին իրենց գրասենյակներում վաճառված ավիատոմսերի վերաձևակերպումներին, հետվերադարձին (ավիատոմսերի գումարների հետվերադաձը հաստատող փաստաթղթերը առկա են գործի նյութերում) կամ իրենց երկրներում §Air Armenia¦-ին սպասարկած օդանավակայաններին։ Այսինքն իրենք այդ գումարները հիմնականում չեն ստացել և չենք տնօրինել...: Ընդհանուր առմամբ ընկերությունը 2014 թվականի պետ տուրքի մասով փաստացի կատարել է մոտ 380 000 000 ՀՀ դրամի վճարումներ (վկա ՊԵԿ-ի ներկայացուցչի դատաքննական ցուցմունքը) և առանց տույժերի մոտ 682 000 000 ՀՀ դրամ մնացել է պարտք։ ՀՀ ՊԵԿ-ը §Էյր Արմենիա¦-ի սնանկության պարտատերերի ցուցակում գրանցվել է որպես պարտատեր։ Այս պարտավորությունը ներգրավված է եղել §Էյր Արմենիա¦-ի Դատարանի կողմից հաստատված առողջացման ծրագրում։ Օդի տուրքը որպես պետ գույք գնահատելու վերաբերյալ դիտարկումներ և հակափաստարկներ՝ 1. Անկախ նրանից ավիաընկերությունը ուղևորից գումարը ստացել է թե ոչ, ընկերությունը չի ազատվում պետության նկատմամբ իր ունեցած պարտավորությունից ՝այսինքն դա ապառք է ( տես վկա Վահան Հարությունյանի դատաքննական ցուցմունքը), այսինքն հնարավոր չէ հափշտակվել այն, ինչը չի ստացվել..., 2. Ավիաընկերության վաճառքների գործակալների կողմից հասույթը փոխանցվում է մեկ ընդհանուր թվով և նույն բանկային հաշվին, որը հիմնավորվեց դատաքննական վկայական ցուցմունքներով։ ( տես՝ վկաներ Նորայր Հարությունյանի և Ամալյա Գևորգյանի ցուցմունքները): Այսինքն բանկային հաշիվներում առկա գումարների վրա գրված չէ §սա օդի տուրքն է՝ ձեռք չտաս¦։ 3. ՀՀ գործակալները հաշվետվությունները ներկայացնում են դեկադային և գումարները փոխանցում են հաջորդող 5-րդ օրը (15-րդ օրը), իսկ ընկերության պարտավորությունը պետ. տուրքի մասով առաջանում է թռիչքին հաջորդող 3-րդ օրը (տես վկա Վ. Հարությունյան, Ա. Գևորգյան-ի ցուցմունքները)։ Այսինքն ընկերությունը իր միջոցների հաշվին պետք է ապահովի պետության հանդեպ պարտավորությունը հետագայում գումարի ստանալու ակընկալիքով։ 4. Օտարերկրյա գործակալները (Air Armenia-ի հասույթի առնվազն 62%-ը ձևավորվում է արտերկրներում...) հաշվետվությունները հիմնականում ներկայացնում են 15 օրը մեկ, իսկ գումարները փոխանցում են հաջորդ ամսվա 15-րդ օրը(մոտ 45 օր) իսկ ընկերության պարտավորությունը պետ. տուրքի մասով առաջանում է թռիչքին հաջորդող 3-րդ օրը( տես վկա Վ. Հարությունյան, Ա. Գևորգյան, Ն. Հարությունյանի ցուցմունքները)։ Այսինքն ընկերությունը իր միջոցների հաշվին պետք է ապահովի պետության հանդեպ պարտավորությունը հետագայում գումարը ստանալու ակընկալիքով և եթե նույնիսկ գործակալը գումարը չի փոխանցում կամ սննկանում է(օրինակ՝ «Դելտաե գործակալություն 33 000 000 ՀՀ դրամ ներգրավված որպես Դեբիտոր...), միևնույնն է Air Armenia-ն չի ազատվել պետ տուրքի պարտավորությունից։ 5. Ավիատոմսերում առկա են տարբեր տուրքեր՝ Օդի տուրք, Օդանավակայանային տուրք, անվտանգության տուրք, վառելիքի տուրք, մատնահետքի տուրք և այլն։ Գործակալները կամ ավիատոմսեր վաճառող աշխատակիցները ուղևորն ավիատոմսը վաճառելիս հայտնում են սակագինը 1 թվով(Տուրքերը ներառյալ) և գանձապահները գումարները մուտքագրում են ընկերության հաշվեհամարին 1 թվով։(տես վկա Ռուզաննայի և Ամալիայի դատաքննական ցուցմունքները)։ 6. Օտարերկրյա գործակալները ավիատոմսերը վաճառում են իրենց երկրների տարադրամով՝ վաճառքի օրվա կուրսով և գումարը փոխանցում են ընկերության հաշվեհամարին ուղևորից գանձված գումարը նույն արտարժույթով , որպես կանոն 1 ամիս անց( տես վկա Նորիկ Հարությունյանի դատաքննական ցուցմունքը)։ Այսինքն՝ գործակալը ուղևորից ՌԴ-ում գանձել է Ռուբլի, որտեղ օդի տուրքը այդ օրվա դրությամբ կազմել է 820 ռուբլի(1RUB=12.5AMD) մենք գումարը ստանում ենք մոտ 35 օր հետո և այն փոխում ենք ՀՀ դրամի(1RUB=7,8 ՀՀ դրամ) 10 000 դրամի փոխարեն ստացվում է 6 400 ՀՀ դրամ։ Սա նույնպես Ընկերությանը թույլ չի տալիս §Պետ գույքը¦-ը վճարել այնքան ինչքան ստացել է։ (2014թ. ՌԴ նկատմամբ կիրառված սանկցիաների պատճառով եղել են արտարժույթի փոխարժեքների կտրուկ տատանումներ-1USD=32-62RUB ) ՀՀ ՊԵԿ-ը միևնույնն է պահանջում է իր 10000 դրամը, իսկինքը իր գործակալներն նման հրահանգ չի կարող տալ..., 7. Ընկերությունը ունեցել է Օվերդրաֆտներ։ Օրինակ՝ 85 000 000 ՀՀ դրամ, որը նախատեսում է օգտագործել քո եղած ֆինանսական միջոցներից առավել և երբ հաշվին մուտքագրվում է գումար անմիջապես մարվում է օգտագործված Օվերդրաֆտի պակասորդը՝ անկախ հասույթում ներառված §Պետ գույքը¦-ի առկայությունից։ Այսինքն բանկը հափշտակում է §Պետ գույքը¦-ը...: 8. Սնանկության և լուծարման գործընթացում, որում գտնվում է §Էյր Արմենիա¦-ն, հաշվեհամարներին առկա գումարները, դեբիտորական պարտքերից գոյացող գումարները, գույքի վաճառքից առաջացած հասույթները բաշխվում են ըստ Սնանկության մասին Օրենքի 82րդ Ա,Բ,Գ,Դ,Ե,Զ,Է.Ը.Թ կետրի և Օդի տուրքը որևէ արտոնյալ կարգավիճակ չունի, անկախ այն հանգամանքից, որ գումարներում ներառված են Օդի տուրքի գումարները ( տես վկա՝ սննկության գործով կառավարիչ Կարեն Ասատրյանի դատաքննական ցուցմունքը)։ Այսինքն՝ ՀՀ օրենսդրությամբ §հափշտակվու՞մ է 2009թ. կառավարության որոշմամբ սահմանված §Պետ գույքըե¦... 9. Վկա Ամալիա Գևորգյանը պնդեց, որ Օրենքը գերակա է ցանկացած կառավարության որոշման նկատմամբ։ Ավելին օրենքից գերակա է միջազգային պայմանագիրը։ Այսինքն՝ օրենքով շարժվելով հափշտակվե՞լ է §Պետ գույքը¦-ը...: 10. Իր տեղեկություններով §Էյր Արմենիա¦-ից բացի կան նախադեպեր, երբ Օդի տուրքի մասով պարտավորություններ են ունեցել Հայկական և օտարերկրյա այլ ընկերություններ։ Բոլոր նախադեպերի դեպքում քրեական գործեր չեն հարուցվել կամ հարուցված քրեական գործերը կարճվել են համապատասխան ընկերության սնանկացման հիմքով։ VIM avia, TransAero, Իտալական ընկերություն և այլն։ Զավեշտի է հասնում, մեր դեպքում քրեական գործի հարուցումը ՀՀ դատարանի կողմից ընկերության սնանկ ճանաչելուց հետո... Հարգելի դատարան, այս գործով կատարվել է 4 փորձաքննություն և բոլորում հաստավում են, որ ընկերության ակտիվները 2014թ. նվազել են առնվազն 6 000 000 000 ՀՀ դրամով.(ես արդեն նշել եմ ընկերությունը 2014թ. կրել է մոտ 16 000 000USD վնաս)։ 2013-2014թ. ինքը և ծնողները կորցրել են նախկի 40 տարիներին կուտակած և ձեռք բերած դրամական միձոցները անշարժ գույքը, որի մոտավոր արժեքը կազմել է 1 200 000000 ՀՀ դրամ։ Սնանկության գործով վաճառվել և վաճառվում է ընկերությանը պատկանող գույքը՝ օդանավ, 11 ավտոմեքենա, տեխ սարքավորումներ և այլն։ Գումարները բաշխվում են ըստ ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով։ 2013-2015թթ փոխվել է 3 կառավարություն նրանց տարբեր անդամների անգործության կամ սխալ որոշումների պատճառով ընկերությունը սնանկացել է և ինքը կորցրել է ամեն ինչ, հիմա իրեն մեղադրում են։ Իր աշխատանքային գործունեության ընթացքում չի բացառում, որ թույլ տված կլինի բացթողումներ կամ թերություններ՝ , սակայն անկախ ամեն ինչից ամեն ինչ արվել է ընկերության գործունեությունը իրականացնել օրենքին համապատասխան։ ԵՎ վերջապես եթե վերոհիշյալ ֆորս մաժորային իրավիճակը չառաջանար, ապա իրենց ընկերությունը այս պահին ևս գործելուց և պետությանը օգուտներ բերելուց կլիներ: Եվ վերջապես §ԵՍ ԳՈՂ ՉԵՄ¦ և խնդրում եմ հանցագործության դեպքի բացակայության հիմքով, ճանաչել և հռչակել իր անմեղությունը առաջադրված մեղադրանքում:
Վկա Կարեն Ռոմիկի Ասատրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2005 թվականի մինչ օրս հանդիսանում է սնանկության գործերով կառավարիչների ինքնակարգավորվող կազմակերպության անդամ։ 2015 թվականի նոյեմբերի 02-ին §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունը Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի վճռով ճանաչվել է սնանկ, որից հետո նույն դատարանի 2015 թվականի նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ ինքը նշանակվել է այդ կազմակերպության սնանկության գործով կառավարիչ։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունը իր գործունեության ընթացքում պարտավորությունն է ձեռք բերել պետական բյուջեի և այլ իրավաբանական և ֆիզիկական անձանց հանդեպ։ Ընկերության պարտավորությունների ընդհանուր չափը կազմել է մոտ 6 միլիոն դոլար։ Ֆիզիկական անձանց նկատմամբ պարտավորությունները առաջացել են ընկերության աշխատակիցներին նախատեսված աշխատավարձերը չվճարելու հետևանքով։ Ընկերության պարտավորությունները պետական բյուջեի հանդեպ առաջացել են ավիատոմսերի վաճառքից գանձված պետական տուրքի գումարները և դրանք չվճարելու արդյունքում հաշվարկված տույժերը պետական բյուջե չվճարելու հետևանքով։ Ընկերության տնօրենը հանդիսացել է Արսեն Ավետիսյանը, ով միաժամանակ հանդիսացել է ընկերության բաժնետերը։ Ընկերությունը փաստացի գործունեություն է ծավալել մինչև 2014 թվականի նոյեմբեր ամիսը։ Ընկերությունն իր գործունեության հիմնական ժամանակահատվածում իրականացրել է օդային բեռնափոխադրումներ, իսկ 2013–2014թթ.–ի ընթացքում կատարել է նաև ուղևորափոխադրումներ։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության հարկային պարտավորություններն առաջացել են հիմնականում պետական տուրքի չվճարման արդյունքում։ Ընկերության ստացված դրամական միջոցները ընկերության ղեկավարության կողմից հիմնականում ուղղվել են բանկային պարտավորությունների մարմանը։ Թե որքան պետական տուրք է գանձել §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունը և դրա որ մասն է վճարել պետական բյուջե, տեղյակ չէ, սակայն գանձված պետական տուրքի գումարները ընկերության կողմից անշեղորեն պետք է վճարվեին պետական բյուջե և ընկերության ղեկավարությունը իրավունք չուներ այլ կերպ ծախսել այդ գումարները՝ համաձայն ՀՀ կառավարության կողմից ընդունված համապատասխան որոշման։
Վկա Նորիկ Պավլուշի Հարությունյանը ցուցմունք էտվել այն մասին, որ 2003 թվականից մինչև 2016 թվականի հուլիսի 01-ն աշխատել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունում՝ որպես մենեջեր։ Ընկերությունը մինչև 2013 թվականի հոկտեմբերի վերջերն իրականացրել է միայն օդային բեռնափոխադրումներ, իսկ տվյալ ժամանակահատվածից հետո՝ նաև ուղևորափոխադրումներ։ Ընկերության տնօրենը հանդիսացել է Արսեն Ավետիսյանը, ով նաև փաստացի ղեկավարել է ընկերության գործունեությունը։ Մինչև 2014 թվականի սեպտեմբեր ամիսն ընկերության նախագահը հանդիսացել է Վահան Հարությունյանը։ Ընկերության գրասենյակը գտնվել է ք.Երևան, Գևորգ Քոչար 21 հասցեում։ Ինքն աշխատել է այդ կազմակերպությունում որպես հասույթի հաշվարկման մենեջեր, իր աշխատանքային պարտականությունների մեջ է մտել ընկերության գործունեության ընթացքում առաջացած հասույթի հաշվառումը։ Համապատասխան համակարգչային ծրագրի միջոցով պարգել է, թե ինչ գումարի ծառայություն է մատուցվել տարբեր անձանց և կազմակերպություններին, այդ թվում քանի հատ ավիատոմս է վաճառվել, որից հետո, օրվա վերջում ամփոփելով այդ տվյալները, պարզել է, թե որքան է կազմել ընկերության հասույթը։ Որևէ հաշվետվություն չի կազմել, քանի որ տվյալ տեղեկությունները միաժամանակ հասանելի են եղել նաև գլխավոր հաշվապահ Ամալյա Գևորգյանին և տնօրեն Արսեն Ավետիսյանին։ Որևէ առնչություն չի ունեցել նաև նախատեսված հարկերը, տուրքերը և այլ վճարումները վճարելու հարցում։ Այդ ամենը կարգավորվել է ընկերության տնօրեն Արսեն Ավետիսյանի կողմից։ Տեղյակ չէ, թե ինչու ընկերության կողմից չեն վճարվել պետական տուրքի գումարները և կոնկրետ ինչպես են դրանք ծախսվել։ Վահան Հարությունյանը հանդիսացել է ընկերության 50 տոկոս բաժնեմասի սեփականատերը և մասնակցել է ընկերության ղեկավարմանը այն առումով, որ ընկերության գործունեության վերաբերյալ հիմնական որոշումները ընդունվել են Վ.Հարությունյանի և Ա.Ավետիսյանի կողմից հրավիրված ժողովների և համատեղ քննարկումների արդյունքում, սակայն ընկերության առօրյա գործունեությունը ղեկավարվել է Արսեն Ավետիսյանի կողմից։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության ֆինանսական շարժից տերյակ չէ։
Վկա Անահիտ Նորիկի Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013 թվականի նոյեմբեր ամսից 2014 թվականի նոյեմբեր ամիսն աշխատել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունում՝ որպես հասույթի հաշվարկի մենեջեր։ Իր աշխատանքային պարտականությունների մեջ է մտել ընկերության հասույթը հաշվարկելը։ Յուրաքանչյուր 10–րդ օրը ընկերության ավիատոմսերը վաճառող մյուս կազմակերպություններից ստացել է տեղեկություններ ընկերությանը պատկանող ավիատոմսերի վաճառքի քանակի, դրանց արժեքի մասին, որից հետո այդ տեղեկությունները համեմատել ընկերության բազայում առկա տեղեկությունների հետ ու առաջացած անհամապատասխանությունների դեպքում կապ է հաստատել տվյալ կազմակերպության ներկայացուցչի հետ։ Ավիատոմսերի վաճառքից առաջացած գումարների վճարման կամ հավաքագրման հետ որևէ առնչություն չի ունեցել, այդ հարցերով չի զբաղվել։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունը փաստացի ղեկավարել է տնօրեն Արսեն Ավետիսյանը։ Վահան Հարությունյանը հանդիսացել է ընկերության բաժնետեր։ Վերջինս իրեն աշխատանքի կատարման վերաբերյալ որևէ հանձնարարություններ չի տվել։
Վկա Գայանե Ռուբենի Վարդանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014թվականի փետրվար ամսից մինչև 2015 թվականի մայիս ամիսն աշխատել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունում, նախ որպես հաշվապահ, իսկ հետագայում՝ ֆինանսական բաժնի մենեջեր։ Իրեն աշխատանքի է ընդունել ընկերության տնօրեն Արսեն Ավետիսյանը։ Որպես հաշվապահ իր աշխատանքային պարտականությունների մեջ է մտել ընկերության աշխատակիցների աշխատավարձերի վերաբերյալ հաշվարկների կատարումը, §Ե–ինվոյսինգ¦ ծրագրից ստացված հաշիվ-ապրանքագրերի տպումը և գրանցում արտացոլված տեղեկությունների համեմատումը փաստացի մատուցված ծառայությունների ծավալին, ինչպես նաև ընկերության բանկային հաշվեհամարների քաղվածքներում առկա տվյալների մուտքագրումը §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության §Հայկական ծրագրեր¦ հաշվապահական ծրագրում։ Ընկերության գործունեությունը ղեկավարվել է Արսեն Ավետիսյանի կողմից, աշխատանքի վերաբերյալ ցանկացած հարցերով դիմել է Արսեն Ավետիսյանին։
Վկա Ռուզաննա Ռաֆիկի Դանելյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013 թվականի նոյեմբերի 01-ից մինչև 2014 թվականի հոկտեմբերի վերջերն աշխատել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունում՝ որպես գանձապահ։ Իրեն աշխատանքի է ընդունել ընկերության տնօրեն Արսեն Ավետիսյանը։ Իր աշխատանքային պարտականությունների մեջ է մտել հետևել չվերթների հաշվառմանը՝ ավելորդ բեռների դիմաց վճարումները գանձելու մասով, ինչպես նաև վաճառել է ավիատոմսեր ու գանձել ավիատոմսերի վաճառքից առաջացած և ավել կիլոգրամների համար վճարված գումարները։ Տվյալ գումարները օրվա վերջում մուտքագրել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության հաշվեհամարին։ Ավիատոմսերի արժեքի մեջ է ներառված եղել նաև պետական տուրքի գումարները, որոնք նույնպես գանձել է ավիատոմսերը վաճառելիս և այն յուրաքանչյուր աշխատանքային օրվա վերջում փոխանցել §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության հաշվեհամարին։ Ավիատոմսերի վաճառքից առաջացած գումարները՝ այդ թվում նաև պետական տուրքի գումարները փոխանցել է ընկերության նույն հաշվեհամարին։ Յուրաքանչյուր աշխատանքային օրվա վերջում կազմել և ընկերության հասույթների բաժնի աշխատակից Նորիկ Հարությունյանի էլեկտրոնային փոստի հասցեին է ուղարկել հաշվետվություններ՝ տվյալ օրվա ընթացքում ավիատոմսերի վաճառքի վերաբերյալ տեղեկությունները, որտեղ նշել է նաև, թե քանի անձ է ազատվել պետական տուրքը վճարելուց։
Վկա Սվետլանա Աշոտի Սարգսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013 թվականի նոյեմբերի ամսից մինչև 2014 թվականի աշունն ընկած ժամանակահատվածում աշխատել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունում՝ որպես գանձապահ։ Աշխատավայրը գտնվել է §Արմենիա միջազգային օդանավակայաններ¦ կազմակերպության տարածքում, որտեղ վաճառել է ավիատոմսեր և գանձել դրանց դիմաց վճարած գումարները, ինչպես նաև գանձել է թույլատրված քաշից ավել ուղեբեռների դիմաց վճարված գումարները։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության տնօրենը հանդիսացել է Արսեն Ավետիսյանը։ Վաճառված ավիատոմսերի և լրացուցիչ քաշով ուղեբեռների դիմաց գանձված գումարների վերաբերյալ յուրաքանչյուր օր կազմել է համապատասխան հաշվետվություն, այն էլեկտրոնային փոստի միջոցով ներկայացրել ընկերության գլխամասի աշխատակից Լորիկին, իսկ գանձված գումարները փոխանցել §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության բանկային հաշվեհամարին։ Ավիատոմսերի վաճառքի արժեքի մեջ հաշվարկված է եղել նաև պետական տուրքը, որը նույնպես գանձել է և փոխանցել §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության հաշվեհամարին։ Իր կողմից գանձված գումարները միշտ և ամբողջությամբ փոխանցել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության միևնույն հաշվեհամարին։ Թե ինչպես են տնօրինվել ընկերության ֆինանսական միջոցները, այդ թվում ավիատոմսերի վաճառքից առաջացած և §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությանը փոխանցված պետական տուրքի գումարները, տեղյակ չէ։
Վկա Արմինե Սաշայի Կիրակոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1997 թվականից մինչ օրս աշխատում է պետական եկամուտների կոմիտեի համակարգում, 2013 թվականից մինչև 2017 թվականի հուլիս ամիսն աշխատել է ՊԵԿ Կենտրոնի հարկային տեսչությունում՝ որպես ավագ հարկային տեսուչ, իսկ 2017 թվականի հուլիս ամսին կատարված կառուցվածքային փոփոխություններից հետո աշխատել է ՊԵԿ ՀՎՍՀ 3-րդ բաժնում՝ որպես գլխավոր հարկային տեսուչ։ Եվ որպես Կենտրոնի ՀՏ-ում ավագ տեսուչ, և որպես ներկայիս՝ ՀՎՍՀ 3–րդ բաժնի գլխավոր տեսուչ աշխատելիս ունեցել է նույն աշխատանքային պարտականությունները, մասնավորապես՝ վարել է ՊԵԿ համակարգում հաշվառված և իրեն ի պաշտոնե ամրագրված տնտեսվարող սուբյեկտների անձնական հաշվի քարտերը, ստուգել նրանց կողմից ներկայացված հաշվետվությունները և այլն։ էլեկտրոնային քարտերում ամրագրված են եղել ընկերության կողմից կատարված հարկերի հաշվարկների, վճարումների, դրանք չվճարելու արդյունքում առաջացած տույժերի, տուգանքների, ինչպես նաև դրանց վճարումների, ստուգման ակտերի արդյունքում հաշվարկված հարկային պարտավորությունների և դրանց վճարումների, ինչպես նաև հանգամանքների վերաբերյալ տեղեկություններ։ Անձնական հաշվի քարտերը ուսումնասիրել է ՊԵԿ համակարգչային բազայում տեղադրված և գործող §Հարկատու 3¦ համակարգչային ծրագրի միջոցով, որը մուտք գործելու թույլտվությունը իրեն տրված է ի պաշտոնե։ Իր կողմից ուսումնասիրվող կազմակերպությունների ցանկում ներառված է եղել նաև §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունը, որի հարկ վճարողի հաշվառման համարն է 01545857։ 2017 թվականի օգոստոս ամսվա ընթացքում ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչությունից ստացված համապատասխան գրության հիման վրա կատարել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված ուղևորափոխադրումներից առաջացած պետական տուրքի հաշվարկների և այդ մասով կատարված վճարումների ուսումնասիրություն, որի արդյունքների մասին տեղեկացրել է ՊԵԿ քննչական վարչությանը իր կողմից կազմված 2017 թվականի սեպտեմբերի 28-ի թիվ 70-3 /(1488536)–17 գրությամբ։ Նշված գրությունը կազմելու համար ուսումնասիրել է նաև §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության անձնական հաշվի քարտերը։ Գրությանը կցել է նաև տեղեկություններ՝ բաղկացած մի քանի թերթից, որոնք վկայում են §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից կատարված ուղևորավտխւսդրումների արդյունքում առաջացած պետական տուրքի հաշվարկմանը և դրա վճարմանը։ Ներկայացված տեղեկությունները վերաբերվել են §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից ուղևորափոխադրման ծառայությունների մատուցման ողջ գործունեության ժամանակահատվածին։ Այդ տեղեկություններում ամրագրված չեն տեղեկություններ ընկերության կողմից հաշվարկված պետական տուրքի այլ տեսակների, մասնավորապես §հայ¦ բառն օգտագործելու համար հաշվարկված պետական տուրքի վերաբերյալ։ Այդ ընթացքում ընկերության կողմից հաշվարկվել և ՀՀ ԿԱ պետական եկամուտների կոմիտե են ներկայացրել գործունեության ողջ ընթացքում կատարված ուղևորափոխադրումների արդյունքում հաշվարկված և պետական բյուջե վճարման ենթակա ուղևորների փոխադրման արդյունքում առաջացած պետական տուրքի գումարների վերաբերյալ տվյալները, համաձայն որոնց՝ այդ ժամանակահատվածում ընկերությունը հաշվարկել է 1.096.320.000 դրամ, որից պետական բյուջե չի վճարվել՝ 681.923.052 դրամ։ Նշված տեղեկություններն ամբողջությամբ արտացոլված են §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության անձնական հաշվի քարտերում։ Նշված հաշվարկները վերաբերվել են միայն ուղևորափոխադրումների արդյունքում առաջացած պետական տուրքի հաշվարկմանը և վճարմանը, այլ տեսակի պետական տուրքի մասին տեղեկություններ, իր կողմից կազմված և ՊԵԿ քննչական վարչությանը հասցեագրած գրությամբ և դրան կից փաստաթղթերում, արտացոլված չեն։
Վկա Լաուրա Գրիգորի Սաֆարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1985 թվականից մինչև 2017 թվականի օգոստոսի 13-ն աշխատել է ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչությունում՝ որպես հաշվապահական հաշվառման բաժնի գլխավոր մասնագետ։ Իր աշխատանքային պարտականությունների մեջ է մտել հաշվապահական բնույթի տարատեսակ աշխատանքների կատարումը, ինչպես նաև ՀՀ– ում գործունեություն իրականացնող ավիաընկերությունների կողմից օդային տրանսպորտի միջոցով իրականացված ուղևորափոխադրումների արդյունքում ՀՀ-ից մեկնող ֆիզիկական անձանցից գանձված պետական տուրքի հաշվարկման վերաբերյալ կազմված հաշվետվությունների ստուգումը։ Մասնավորապես ՀՀ-ից մեկնող ուղևորների փոխադրման արդյունքում առաջացած պետական տուրքի վերաբերյալ հաշվետվություններն ընկերությունների կողմից ներկայացվել են ՀՀ ԿԱՔԱԳ վարչություն, որից հետո, ստանալով այդ հաշվետվությունները, դրանք համեմատել է §Զվարթնոց¦ օդանավակայանից՝ տվյալ ավիաընկերության կողմից իրականացված ուղևորափոխադրումների վերաբերյալ ստացված տվյալների հետ։ Նշված ավիաընկերություններից մեկն էլ հանդիսացել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունը, որն ուղևորափոխադրումներ է իրականացրել 2013–2014թթ.– ի ընթացքում։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից ՀՀ ԿԱ քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչություն ներկայացված ուղևորափոխադրումների արդյունքում առաջացած պետական տուրքի վերաբերյալ հաշվետվությունները նույնպես ստուգել է։ Համաձայն ՀՀ օրենսդրության §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից այդ հաշվետվությունները ներկայացվել են յուրաքանչյուր ամիսը մեկ անգամ։ Տփալ հաշվետվություններում արտացոլված են եղել տվյալներ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության միջոցով ՀՀ-ից փաստացի մեկնած ուղևորների քանակի, այդ մասով ընկերության կողմից գանձված պետական տուրքի գումարի, պետական տուրքի գումարի պետական բյուջե վճարման չափի և այն ուղևորների քանակի վերաբերյալ տեղեկությունները, որոնք օգտվելով արտոնություններից ազատված են եղել պետական տուրքը վճարելուց։ Եղել են նաև դեպքեր, երբ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից պետական տուրքի վերաբերյալ ներկայացված հաշվետվությունների ուսումնասիրությամբ պարզել է, որ ընկերությունը որպես պետական տուրք գանձել է ավելի շատ գումար, սակայն պետական բյուջե է վճարել գանձված գումարի մի մասը։ Նման դեպքերի մասին հիմնականում բանավոր կարգով, իսկ երբեմն նաև՝ գրավոր տեղեկանքի ձևով տեղեկացրել է իր անմիջական ղեկավար Աշոտ Ազիզյանին։ Հաշվետվություններում առաջացած անհամապատասխանությունների մասով տեղյակ է պահել §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության համապատասխան աշխատակցին։ Այդ նպատակով զանգահարել է, զրուցել տփալ աշխատակցի հետ, որին չի հիշում, և հայտնել, որ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից պետական բյուջե պակաս է վճարվել պետական տուրքի գումարը, քան իրականում այն գանձվել է, իսկ ընկերության աշխատակիցը հայտնել է, որ այդ գումարները անպայման կվճարվեն։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության գործադիր տնօրենը հանդիսացել է Արսեն Ավետիսյանը և նա էլ ղեկավարել է այդ կազմակերպությունը։
Վկա Աշոտ Ռաֆիկի Ազիզյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010 թվականից մինչ օրս աշխատում է ՀՀ կառավարությանն առընթեր քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչությունում՝ որպես աշխատակազմի հաշվապահական հաշվառման բաժնի պետ-գլխավոր հաշվապահ։ Իր ղեկավարած բաժինը հիմնականում իրականացոեւ է ՔԱԳՎ-ի հաշվապահական հաշվառման վարումը, ինչպես նաև իրականացնրել է այլ գործառույթներ, այդ թվում՝ ավիաընկերությունների կողմից՝ Հայաստանից մեկնած ուղևորների վերաբերյալ ներկայացված հաշվետվություններում արտացոլված տվյալների և §Զվարթնոց¦ միջազգային օդանավակայանի կողմից տրամադրված տվյալների համեմատումը, այդ հաշվետվությունների ամփոփումը և դրանց ներկայացումը պետական եկամուտների կոմիտե։ Իրենց բաժնի աշխատակիցների կողմից համեմատվել են նաև §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված հաշվետվությունները՝ ՀՀ-ից մեկնած ուղևորների, այդ թվում պետական տուրքի վճարումից ազատված ուղևորների մասով։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունն իր գործունեության ընթացքում յուրաքանչյուր ամիսը մեկ անգամ քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչություն է ներկայացրել հաշվետվություններ, որտեղ նշվել են հաշվետվությունում նշված ժամանակաշրջանում §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության միջոցով ՀՀ-ից մեկնած ուղևորների քանակը, այդ ուղևորներից գանձված պետական տուրքի չափը, գանձված և պետական բյուջե վճարված պետական տուրքի չափը, ինչպես նաև այն ուղևորների քանակը, որոնք թեև մեկնել են ՀՀ- ից, սակայն օրենսդրության համաձայն, օգտվելով սահմանված արտոնություններից, ազատված են եղել պետական տուրքի գումարը վճարելուց։ Ավիաընկերությունների կողմից, այդ թվում §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված հաշվետվությունները միշտ ուսումնասիրել է ՔԱԳՎ հաշվապահական հաշվառման բաժնի գլխավոր մասնագետ Լաուրա Սաֆարյանը։ Վերջինս ուսումնասիրել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված հաշվետվությունները, դրանցում արտացոլված տեղեկությունները համադրել §Զվարթնոց¦ օդանավակայանը շահագործող §Արմենիա միջազգային օդանավակայաններ¦ ՓԲ ընկերությունից ստացված տվյալների հետ, որից հետո այդ հաշվետվությունները ուղարկել է պետական եկամուտների կոմիտե, իսկ անհամապատասխանություններ լինելու դեպքում հայտնել է իրեն, ինչպես նաև ընկերություններից պահանջել ներկայացնել ճշգրտված հաշվետվություններ։ Որպես տվյալ բաժնի ղեկավար նույնպես ուսումնասիրել է Սաֆարյանի կողմից կազմված ամփոփիչ տեղեկանքները այդ հաշվետվությունների վերաբերյալ, որտեղ ըստ ամիսների արտացոլվել է, որ ընկեության կողմից՝ ՀՀ-ից մեկնող ուղևորներից գանձված և պետական բյուջե վճարված գումարների մեծությունները տարբերվել են, այսինքն §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունը գանձել է ավելի շատ պետական տուրքի գումար: §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության տնօրենը հանդիսացել է Արսեն Ավետիսյանը, նա է միշտ ղեկավարել այդ կազմակերպության գործունեությունը։
Դատահաշվապահական փորձաքննության թիվ 79101709 եզրակացության, համաձայն՝ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության հարկային պարտավորությունները ՀՀ-ից օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի արդյունքում հաշվարկված պետական տուրքի մասով կազմել են՝ 1482054742 (պետական տուրք՝ 681923052 + +տույժեր՝ 800131690) ՀՀ դրամ։ Նշված հարկային պարտավորություններն առաջացել են՝ 11.03.2014 թվականից մինչև 19.11.2014 թվականն ընկած ժամանակահատվածում ընկերության կողմից հաշվարկված և հիշյալ ընկերության հաշվառման վայրի ՀՏ֊ի կողմից ըստ հարկատեսակների ու վճարների վարվող, կոնկրետ դեպքում՝ պետական տուրքի անձնական հաշվի քարտում գրանցված՝ պետական բյուջե վճարման ենթակա պետական տուրքի գումարներն ոչ ամբողջությամբ պետական բյուջե վճարելուց և դրա արդյունքում §Պետական տուրքի մասին¦ ՀՀ օրենքի 35-րդ հոդվածի պահանջների համաձայն, հաշվարկված տույժերից։
§էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության՝ ՀՀ-ից օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի արդյունքում պետական բյուջեի հանդեպ պետական տուրքի գծով ունեցած պարտավորությունների առաջացման, կոնկրետ դեպքում՝ 11.03.2014 թվականից մինչև 19.11.2014 թվականն ընկած ժամանակահատվածում, ՀՀ-ից օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի արդյունքում, §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից պետական տուրք է գանձվել ընդամենը՝ 847093052 (681923052 + +165170000)+165170000 +165170000ՀՀ դրամ։ Հիշյալ գանձված պետական տուրքից պետական բյուջե է վճարվել ընդամենը՝ 165170000 ՀՀ դրամ։ ՀՀ–ից օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի արդյունքում §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից 11.03.2014 թվականից մինչև 19.11.2014 թվականն ընկած ժամանակահատվածում պետական բյուջե վճարված՝ 165170000 ՀՀ դրամ պետական տուրքի գումարը ամբողջությամբ ուղղվել է պետական բյուջեի նկատմամբ ունեցած պետական տուրքի մարմանո։
§էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունն ուղևորների փոխադրման տոմսի արժեքի մեջ ներառված պետական տուրքի գումարները անկախ այն հանգամանքից, թե §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունը հետազոտվող ժամանակաշրջանում ծավալած գործունեության արդյունքում զուտ ակտիվ ունեցել է, թե ոչ, պարտավոր էր ՀՀ-ից մեկնած ուղևորներից գանձված պետական տուրքի գումարները սահմանված ժամկետում վճարել պետական բյուջե։
Քրեական գործով որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ Կենտրոնի հարկային տեսչության 2017 թվականի փետրվարի 09-ի թիվ 33–2/(1312047)–17 գրությունը, §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության հարկային գործերի համաձայն՝ 2 հատորից, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ Կենտրոնի հարկային տեսչության՝ 2017թ.–ի փետրվարի 09-ի թիվ 33–2/ր313522)–17 գրությունը, §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության օդի տուրքի տեղեկությունների գործով, ընկերության կողմից՝ 2013-2016թթ.–ի վերաբերյալ էլեկտրոնային տարբերակով ներկայացված հաշվարկ– հաշվետվությունները, ՀՀ ԿԱ քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչության 2017թ.– ի մարտի 9-ին թիվ 11583-17 գրությունը և դրան կից ՀՀ-ից մեկնած ուղևորների թվի, գանձված և պետական բյուջե վճարված պետական տուրքի գումարների, պետական տուրքը վճարելուց ազատված ուղևորների թվի վերաբերյալ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված տեղեկություններով, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնի 2017թ.–ի հուլիսի 10-ի թիվ 70֊3/ր426604|–17 գրությամբ և դրան կից էլեկտրոնային հաշվարկ– հաշվետվությունները ու §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության անձնական հաշվի քարտերով, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնի 2017թ.–ի սեպտեմբերի 28-ի թիվ 70– 3/(1488536)–17 գրությունը և դրան կից տեղեկություններով, ՀՀ արդարադատության նախարարության իրավաբանական անձանց պետական ռեգիստրի գործակալության՝ 2017թ.–ի նոյեմբերի 15-ի թիվ 69469-17 գրությամբ և դրան կից §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության վերաբերյալ գործակալությունում առկա բոլոր փաստաթղթերի պատճենները ՀՀ Կենտրոնական բանկից առգրավված §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության և Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի անվամբ §էյչ էս Բի Սի Հայաստան բանկ¦ ՓԲ, §Կոնվերս Բանկ¦ ՓԲ, §Ինեկո բանկ¦ ՓԲ, §ԱԿԲԱ-Կրեդիտ Ագրիկոլ Բանկ¦ ՓԲ, §Ամերիաբանկ¦ ՓԲ, §Արդշինբանկ¦ ՓԲ, §Մելլաթ բանկ¦ ՓԲ և §ՎՏԲ֊ Հայաստան բանկ¦ ՓԲ ընկերություններում բացված հաշվեհամարների շարժի վերաբերյալ տեղեկությունները։
Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Հետազոտելով ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի ևվկաների ցուցմունքները, հրապարակելով և հետազոտելով գործին կցված ապացույցներն ու փաստաթղթերը, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` դատարանը գտնում է հետևյալը.
§Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին¦ եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի համաձայն`
§1. Յուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք ¥…¤: 2. Յուրաքանչյուր ոք, ով մեղադրվում է քրեական հանցագործության մեջ, համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ օրենքին համապատասխան:¥…¤¦:
§Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին¦ եվրոպական կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածի համաձայնª §Ոչ ոք չպետք է մեղավոր ճանաչվի որևէ գործողության կամ անգործության համար, որը կատարման պահին գործող ներպետական կամ միջազգային իրավունքի համաձայն, հանցագործություն չի համարվել: (…)¦:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն`
§Քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:¦:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի համաձայն`
§1. Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով:
2. Քրեական օրենքն անալոգիայով կիրառելն արգելվում է:¦:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
§(…) Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի: (…)¦:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
§1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ¦:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª
§Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում« երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված« եթե դատարանը« ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով« հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա« դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա« ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով« սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ¦:
Վերոգրյալ նորմերի վերլուծությունից բխում է, որ արարքը հանցավոր ճանաչելու համար անհրաժեշտ են հետևյալ պայմանների միաժամանակյա առկայությունըª
ա/ արարքը պետք է նախատեսված լինի քրեական օրենքով,
բ/ այն պետք է բովանդակի հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:
Այլ կերպª նշված պայմաններից որևէ մեկի բացակայությունը բացառում է հանցանքի առկայությունը: Նշված հետևությունը բխում է նաև Վճռաբեկ դատարանիª Տիգրան Շմավոնյանի գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումից, որի համաձայնª §Արարքը ճանաչվում է հանցավոր միայն այն դեպքում, երբ առկա են քրեական օրենքով նախատեսված բոլոր հատկանիշները: Հանցագործությունն իրենից ներկայացնում է չորս պարտադիր տարրերի միասնություն, այն էª օբյեկտ, օբյեկտիվ կողմ, սուբյեկտ, սուբյեկտիվ կողմ: Նշվածներից թեկուզ մեկի բացակայությունը անձի արարքում վկայում է հանցակազմի բացակայության մասին:¦ (տես° ՀՀ վճռաբեկ դատարանի Տիգրան Ժորայի Շմավոնյանի գործով 2007 թվականի հուլիսի 13-ի թիվ ՎԲ-107/07 որոշումը):
Այսպիսով, արարքը հանցագործություն ճանաչելու համար այն պետք է նախատեսված լինի քրեական օրենսգրքով և բովանդակի հանցակազմի բոլոր տարրերը:
Մեջբերված նորմերով սահմանված է նաև օրինականության սկզբունքը, որի անբաժանելի տարրն է §չկա հանցագործություն և պատիժ, եթե այն սահմանված չէ օրենքով¦ ¥nullum crimen, nulla poena sine lege¤ կանոնը: Վերջինս իր արտացոլումն է գտել ինչպես Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի (այսուհետ նաևª Եվրոպական դատարան), այնպես էլ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային պրակտիկայում:
Այսպես, Ս.Ռ.-ն ընդդեմ Միացյալ Թագավորության և Ս.Վ.-ն ընդդեմ Միացյալ Թագավորության գործերով Եվրոպական դատարանն արձանագրել է, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածում ամրագրված երաշխիքները, լինելով օրենքի գերակայության էական տարրեր, Կոնվենցիայի պաշտպանության համակարգում կայուն տեղ ունեն, և դա հատկապես ընդգծվում է այն փաստով, որ Կոնվենցիայի 15-րդ հոդվածի համաձայն` անգամ պատերազմի կամ արտակարգ դրության ժամանակ 7-րդ հոդվածից որևէ շեղում չի թույլատրվում: Վերջինս, ելնելով իր առարկայից և նպատակից, պետք է այնպես մեկնաբանվի ու կիրառվի, որպեսզի նախատեսի կամայական մեղադրման, դատապարտման և պատժման դեմ ուղղված արդյունավետ երաշխիքներ (տե°ս Ս.Ռ.-ն ընդդեմ Միացյալ Թագավորության գործով (C.R. v. THE UNITED KINGDOM), 1995 թվականի նոյեմբերի 22-ի վճիռը, գանգատ թիվ 20190/92, կետ 32, Ս.Վ.-ն ընդդեմ Միացյալ Թագավորության գործով (S.W. v. THE UNITED KINGDOM), 1995 թվականի նոյեմբերի 22-ի վճիռը, գանգատ թիվ 20166/92, կետ 34):
Կոկկինակիսն ընդդեմ Հունաստանի գործով վճռում Եվրոպական դատարանը դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածի 1-ին կետը նախատեսված չէ միայն նրա համար, որ ի վնաս մեղադրյալի հետադարձության կարգով քրեական օրենքի կիրառումն արգելվի: Այն ընդհանուր առմամբ ամրագրում է նաև այն սկզբունքը, որ միայն օրենքը կարող է սահմանել հանցանքը և նախատեսել պատիժը ¥nullum crimen, nulla poena sine lege¤, ինչպես նաև այն սկզբունքը, որ քրեական օրենքը չպետք է ի վնաս մեղադրյալի տարածական մեկնաբանության ենթարկվի, օրինակª այն չպետք է կիրառվի անալոգիայով (տե°ս Կոկկինակիսն ընդդեմ Հունաստանի գործով (KOKKINAKIS v. GREECE), 1993 թվականի մայիսի 25-ի վճիռը, գանգատ թիվ 14307/88, կետ 52):
Քննարկվող կանոնն իր արտացոլումն է գտել նաև Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային պրակտիկայում: Մասնավորապես Վարուժան Ավետիսյանի գործով որոշմամբª Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ §(…) [Ա]նձին հանցագործություն (հանցագործություններ) կատարելու մեջ մեղավոր ճանաչելու և այդ հանցագործության (հանցագործությունների) համար պատիժ նշանակելու միակ հիմքն է կատարման պահին նրա արարքն օրենքով հանցագործություն համարվելը և այդ հանցագործության համար պատիժ նախատեսված լինելը: Ոչ ոք չի կարող ենթարկվել քրեական պատասխանատվության և պատժի այլ կերպ, քան օրենքով ուղղակիորեն նախատեսված դեպքերում, կարգով և չափով: Անձը չի կարող ենթարկվել պատասխանատվության այնպիսի արարքի համար, որն իրավական որոշակիության չափանիշին բավարարող եղանակով նախատեսված չէ գործող օրենքով: Անձը չի կարող ենթարկվել նաև այնպիսի պատժի, որը նախատեսված չէ գործող օրենքով:
(…) §[Չ]կա հանցագործություն և պատիժ, եթե այն սահմանված չէ օրենքով¦ ¥nullum crimen, nulla poena sine lege¤ կանոնը համընդհանուր ճանաչում ստացած հիմնարար սկզբունք է և իրավունքի գերակայության կարևորագույն տարր: Այն բացարձակ նշանակություն ունի մարդու իրավունքների պաշտպանության համակարգում, հետևաբար նշված սկզբունքից որևէ շեղում անթույլատրելի է¦ (տե°ս Վարուժան Գագիկի Ավետիսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ՍԴ3/0013/01/11 որոշման 13-րդ կետը: Nullum crimen, nulla poena sine lege սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է նաև Երվանդ Մելքոնյանի վերաբերյալ 2011 թվականի մայիսի 11-ի թիվ ԵՇԴ/0090/01/10 որոշման 14-16-րդ կետերում):
Նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա հանդիսանալով օդային բեռանափոխադրումների և ուղևորափոխադրումների ոլորտում ծառայությունների մատուցման գործունեության իրականացրած, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնում /նախկին Կենտրոնի ՀՏ/ հաշվառված Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի Գևորգ Քոչար փողոցի թիվ 21 հասցեում գործունեություն ծավալած §Էյր Արմենիա¦ փսկ բաժնետիրական ընկերության տնօրենն ու ղեկավարվելով այդ կազմակերպության գործունեությունը, համաձայն ՀՀ կառավարության կողմից ընդունված §Հայաստանի Հանրապետության օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին¦ 2009 թվականի մարտի 12-ին ընդունված թիվ 268-Ն որոշման և դրան կից Հայաստանի Հանրապետության օդային ուղևորների ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու մասին կարգի, որպես §Էյր Արմենիա¦ փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրեն պարտավորված լինելով գանձել ՀՀ-ից մեկնող ֆիզիկական անձանց վաճառված ավիատոմսերից առաջացած պետական տուրքի գումարները ու դրանք վճարել պետական բյուջե, 2014 թվականի ընթացքում իրականացրել է ուղևորափոխադրումներ, գանձել 681.923.052 դրամի չափով պետական տուրքի գումար և պետության կողմից իր ղեկավարած կազմակերպությանը փաստացի վստահված առանձնապես խոշոր չափերիª 681.923.052 դրամ գումարը ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով պետական բյուջե վճարելու փոխարեն յուրացման եղանակով հափշտակել է այնª սեփական հայեցողությամբ տնօրինելով ամբողջ գումարը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածով նախատեսված արարքª յուրացումը ենթադրում է իրեն վստահված գույքի հափշտակությունը, այսինքն՝ այն գույքի, որը գտնվում է նրա օրինական տիրապետության ներքո, որի նկատմամբ նա որոշակի լիազորություններ ունի: Այսինքն՝ հանցավորը գույքը վերցնում է կամ գույքին տիրանում է ՝ օգտագործելով այն լիազորությունները, որոնք նրան վերապահված են այդ գույքի նկատմամբ: Օգտվելով դրանից՝ յուրացնողը իրեն վերապահված ուրիշի գույքը ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով դարձնում է իրենը կամ հանձնում է այլ անձի: Ավելին՝ յուրացման հանցակազմն օբյեկտիվ կողմից դրսևորվում է, երբ հանցավորն օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմաբ ունեցած լիազորություններն ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով դարձնում է այն իրենը կամ ուրիշինը: Ընդ որում հանցավորն այդ գույքը դուրս է բերում սեփականատիրոջ գույքի ընդհանուր ֆոնդից և դարձնում իր գույքի մաս, փաստորեն հանցավորը նախապես այդ գույքն առանձնացնում է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկում իր գույքային ֆոնդի մեջ:
Առաջադրված մեղադրանքով խեղաթյուրվել է մի շատ կարևոր փաստ, այն է՝ այս դեպքում ոչ թե պետությունն է այս դեպքով ինչ որ գույք վստահել Ա.Ավետիսյանին, այլ ավիաընկերության գործունեության արդյունքում է հենց առաջացել այդ արժեքը, ակտիվը՝ գույքը, որը հանդիսանում է օդի տուրքի գումար՝ ենթակա վճարման պետությանը:
Ամբաստանյան Արսեն Ավետիսյանի վստահությանը հանձնված գույքն իր կամ մեկ այլ անձի սեփականությունը չի դարձրել, այդ գույքը դուրս չի բերել սեփականատիրոջ գույքային ընդհանուր ֆոնդից և չի ընդգրկել իր սեփական գույքային ֆոնդի մեջ և վերջապես շահադիտական դրդումներով այն չի յուրացրել, ինչպես իր, այնպես էլ մեկ այլ անձի օգտին: Ավելին՝ հայտնվելով ֆորսմաժորային իրավիճակում ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանը բանկում գրավադրել է իր և իր ընտանիքի անդամներին պատկանող անշարժ և շարժական գույքը և ողջ գումարը ուղղել ընկերությունը պահպանելուն, իսկ ինչու ոչ նաև նախկինում ներդրած մեծ գումարները չկորցնելու համար: Ավելին յուրացման հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է միմյայն ուղղակի դիտավորությամբ: Վերոգրյալի լույսի ներքո՝ Դատարանը արձանագրում է, որ քրեական գործի քննությամբ ավելի քան հիմնավորված է, որ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ –ում գեթ մեկ լումա չի ելքագրվել ընկերության դրամարկղից կամ հաշվարկային հաշվից՝ առանց նպատակային նշանակության և վերջինս հիմնավորող փաստաթղթերի:
Մեղադրանքի հիմքում ընկած է առաջին հերթին հենց պետության իսկ կողմից ընկերության հանդեպ ստանձնած պարտավորությունների չկատարումը համաձայն 2013 թվականի հոկտեմբերի 23-ի թիվ 1248Ա կառավարության որոշման: Դա է վկայում ամբաստանյալ Արսեն Արսեն Ավետիսյանի կողմից բարձրաստիճան պաշտոնատար անձանց հղած բազմաթիվ դիմուները կապված առաջացած խնդրի հետ և դրա արդյունքում էլ պետական լիազոր մարմնի կողմից ,,Էյր Արմենիա,, ընկերության հետ կնքած պարտքի մարման ժամանակացույցը և դրա մի մասի կատարումը ընկերության կողմից:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ այն մեղադրանքի սահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել: Այս հոդվածի կապացությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր` 2007 թվականի մարտի 30-ի թիվ ՎԲ-46/07 որոշմամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ §թե° առաջին ատյանի դատարանը, թե° վերաքննիչ դատարանը և թե° վճռաբեկ դատարանը ամբաստանյալի կամ դատապարտյալի նկատմամբ գործը քննելիս և լուծելիս չեն կարող դուրս գալ նրան առաջադրված մեղադրանքի սահմաններից: Հակառակ դեպքում կխախտվի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 19-րդ հոդվածով նախատեսված սկզբունքը` §Կասկածյալի և մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքը և դրա ապահովումը¦¦:
Նույն որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ §մեղադրանք¦ հասկացությունը պետք է ընկալել որպես արարքի փաստական նկարագրության և դրա քրեաիրավական որակման միասնություն:
Իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:
Այսինքն արարքը հանցավոր է ճանաչվում միայն այն դեպքում, երբ առկա են քրեական օրենքով նախատեված բոլոր հատկանիշները: Հանցագործությունն իրենից ներկայացնում է չորս պարտադիր տարրերի միասնություն, այն է` օբյեկտ, օբյեկտիվ կողմ, սուբյեկտ, սուբյեկտիվ կողմ: Նշվածներից թեկուզ մեկի բացակայությունն անձի արարքում վկայում է հանցակազմի բացակայության մասին (նման իրավական դիրքորոշում է արտահայտել ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր` 2007 թվականի հուլիսի 13-ի թիվ ՎԲ-107/07 որոշմամբ):
Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. (…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)
Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը սահմանող` ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ, <Քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքների մասին> միջազգային դաշնագրի 14-րդ, <Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին> եվրոպական կոնվենցիայի (այսուհետ նաև` Կոնվենցիա) 6-րդ, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածներին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ա.Բաբայանի և Ս.Թումանյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ, արդար դատական քննության հիմնարար իրավունքի ապահովումն առանց անմեղության կանխավարկածի պահպանման հնարավոր չէ:
Նշված սկզբունքը ենթադրում է, որ հանցագործություն կատարած յուրաքանչյուր ոք համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղքը չի ապացուցվել օրենքով նախատեսված կարգով:
Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը կանխորոշում է քրեական գործի դատաքննության ողջ բովանդակությունը և էությունը` անկախ քրեական հետապնդման իրավական ելքից:
Վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշմամբ ապացույցների բովանդակության, թույլատրելիության և վերաբերելիության հարցով հայտնած այն իրավական դիրքորոշումը, որ…… քրեադատավարական օրենքով ապացույցների և ապացուցման գործընթացին ներկայացվող պահանջները հետևյալն են.
ա) ապացույցները պետք է պարունակեն ոչ թե գնահատողական դատողություններ, կարծիքներ, այլ կոնկրետ փաստական տվյալներ որոշակի գործողությունների, իրադարձությունների վերաբերյալ,
բ) այդ փաստական տվյալները պետք է ձեռք բերվեն օրենքով նշված աղբյուրներից և վերաբերեն կոնկրետ տվյալ գործին և ապացուցման առարկային,
գ) ապացույցները պետք է ձեռքբերվեն, ամրագրվեն և օգտագործվեն քրեադատավարական օրենքով սահմանված կարգով:
Իսկ, Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 գործով նախադեպային որոշմամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը սահմանել է, որ`
32.Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռքբերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա:
Շարադրվածից հնարավոր է կատարել միայն մեկ հետևություն, որ այս գործով բացակայում է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշումներով սահմանված՝ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի մեղքը հիմնավորող, հիմնավոր կասկածից վեր ապացույցների բավարար համակցությունը, մասնավորապես՝ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանին մեղսագրվող արարքի հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի մեջ մտնող և ապացուցման ենթակա հանգամանքներից ոչ մեկը, այն, որ.
- օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմաբ ունեցած լիազորություններն այդ գույքը դուրս է բերում սեփականատիրոջ գույքի ընդհանուր ֆոնդից և դարձնում իր գույքի մաս, փաստորեն հանցավորը նախապես այդ գույքն առանձնացնում է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկում իր գույքային ֆոնդի մեջ…:
Այսպիսով, ստուգելով ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի կողմից, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ` Դատարանը գտնում է, որ պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով կետով առաջադրված մեղադրանքում` հանցադեպի բացակայության հիմքով:
Դատարանի նման եզրահանգումը մեծապես պայմանավորված է նաև §Չկա հանցագործություն և պատիժ, եթե այն սահմանված չէ օրենքով¦ ¥nullum crimen, nulla poena sine lege¤ կանոնը` որպես համընդհանուր ճանաչում ստացած հիմնարար սկզբունք և իրավունքի գերակայության կարևորագույն տարր, ապահովելու և երաշխավորելու պահանջով:
Դատավճիռը օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ապացույց ճանաչվածª 2017 թվականի նոյեմբերի 22-ին որոշման մեջ նշվածները պետք է թողնել քրեական գործի նյութերին կցված:
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը պետք է վերացնելª դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո:
Եզրափակիչ մաս.
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ, 151-րդ, 309-րդ, 357-360-րդ, 366-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` Դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց`
Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ և արդարացնելª հանցադեպի բացակայության հիմքով:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել:
Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին պարզաբանել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 66-րդ և 67-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարացվածի և նրան պատճառված /հնարավոր/ վնասի հատուցման` նրա իրավունքներն ու հատուցման կարգը:
Դատավճիռը օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ապացույց ճանաչվածª 2017 թվականի նոյեմբերի 22-ին որոշման մեջ նշվածներըª թողնել քրեական գործի նյութերին կցված:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Սույն դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման պահից մեկ ամսվա ընթացքում:
ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ԲԵԿԹԱՇՅԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը
Նախագահությամբ դատավոր` Արմեն Բեկթաշյանի
քարտուղարությամբ` Կարինե Կարապետյանի
Անի Ավագյանի
Անիկ Հակոբյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Դավիթ Կարապետյանի
պաշտպան` Կարեն Քամալյանի
2019 թվականի հուլիսի 26-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի` ծնված 20.05.1971 թվականին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին 5 անձ, նախկինում չդատապարտված, բնակվում է` Երևան քաղաքի Ամիրյան 4/6 շենքի 94-րդ բնակարանում:
Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Մեղադրյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2016 թվականի դեկտեմբերի 29-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ օրավախախտումների հայտնաբերման ու վարչական վարույթների իրականացման վարչության հետաքննության բաժնի հետաքննիչ Ա.Գևորգյանի կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետոի հատկանիշներով թիվ 83181816 քրեական գործը հարուցելու մասին:
2017 թվականի հունվարի 10-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ.Հարությունյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 83181816 քրեական գործը հարուցելու մասին:
2017 թվականի հուլիսի 21-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ.Հարությունյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 83181816 քրեական գործով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին որպես մեղադրյալ ներգարավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2017 թվականի հուլիսի 21-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ.Հարությունյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 83181816 քրեական գործով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2017 թվականի հուլիսի 26-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ.Հարությունյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 83181816 քրեական գործով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին պատկանող անշարժ և շարժական գույքի վրա կալանք դնելու մասին:
2017 թվականի նոյեմբերի 22-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ.Հարությունյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 83181816 քրեական գործով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելու և նրան նոր մեղադրանք ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրելու մասին:
2017 թվականի նոյեմբերի 22-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ.Հարությունյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 83181816 քրեական գործով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա հանդիսանալով օդային բեռանափոխադրումների և ուղևորափոխադրումների ոլորտում ծառայությունների մատուցման գործունեության իրականացրած, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնում /նախկին Կենտրոնի ՀՏ/ հաշվառված Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի Գևորգ Քոչար փողոցի թիվ 21 հասցեում գործունեություն ծավալած §Էյր Արմենիա¦ փսկ բաժնետիրական ընկերության տնօրենն ու ղեկավարվելով այդ կազմակերպության գործունեությունը, համաձայն ՀՀ կառավարության կողմից ընդունված §Հայաստանի Հանրապետության օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին¦ 2009 թվականի մարտի 12-ին ընդունված թիվ 268-Ն որոշման և դրան կից Հայաստանի Հանրապետության օդային ուղևորների ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու մասին կարգի, որպես §Էյր Արմենիա¦ փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրեն պարտավորված լինելով գանձել ՀՀ-ից մեկնող ֆիզիկական անձանց վաճառված ավիատոմսերից առաջացած պետական տուրքի գումարները ու դրանք վճարել պետական բյուջե, 2014 թվականի ընթացքում իրականացրել է ուղևորափոխադրումներ, գանձել 681.923.052 դրամի չափով պետական տուրքի գումար և պետության կողմից իր ղեկավարած կազմակերպությանը փաստացի վստահված առանձնապես խոշոր չափերիª 681.923.052 դրամ գումարը ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով պետական բյուջե վճարելու փոխարեն յուրացման եղանակով հափշտակել է այնª սեփական հայեցողությամբ տնօրինելով ամբողջ գումարը:
2017 թվականի նոյեմբերի 22-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ.Հարությունյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 83181816 քրեական գործով որոշման մեջ նշվածները, որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչելու մասին:
2017 թվականի դեկտեմբերի 06-ին թիվ 83181816 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Ապացույցների հետազոտում
Ամբաստանյալ` Արսեն Ավետիսյանըª ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ծնվել է 1971 թվականին Երևանում՝ Օդաչու-հրամանատարի ընտանիքում։ Հայրը եղել է ՀՀ ավիացիոն ոլորտի հիմնադիրներից և կայացնողներից մեկը, ունեցել անգնահատելի ներդրում ՀՀ ավիացիայի կայացման և նոր տեխնիկայի IL 86 օդանավի ներմուծման և շահագործման հարցում։ Այսինքն ինքը հանդիսանալով տոհմական ավիատոր, դաստիարակվել է նույն ոգով։ Այսպես՝ 1988-1994թթ սովորել և ավարտել է Կիևի Քաղաքացիական Ավիացիայի Միջազգային Համալսարանի Կառավարման և Փոխադրումների կազմակերպման ֆակուլտետը։ Համալսարանում ուսանել են 15 000 ուսանողներ, որոնց 50 տոկոսը արտերկրներից են եղել, որը ևս խթան է հանդիսացել հետագայում ՀՀ ավիացիոն զարգացմանը։ 1994 թվականին իր հոր հորդորով վերադարձել է Հայաստան և մինչև 2003 թվականը աշխատել է Հայկական Ավիաուղիներում շարքային մենեջերից մինչև գլխավոր տնօրեն։ Մասնակցել է նաև IATA, ICAO, SITA միջազգային ավիացիոն կազմակերպությունների վերապատրաստման և որակավորման տարբեր Կուրսերի և ստացել համապատասխան որակավորումներ Ավիացիոն անվտանգության, մարքետինգի, վաճառքի համակարգերի և այլ ավիացիոն ճյուղերում։ 1996-2000 թվականներին անձամբ վարել է տարբեր միջազգային կազմակերպությունների հետ բանակցություններ, որի արդյունքում կնքվել են INTERLINE, SPA, Կոդշեր պայմանագրեր AIR FRANCE, Lufthansa, KLM, BA, DL, OS,UA և այլ խոշոր ավիաընկերությունների հետ։ Այս Համաձայնագրերի և պայմանագրերի հիման վրա ՀՀ-ից հնարավոր դարցավ ուղևորների փոխադրումը ապահովել դեպի ԱՄՆ, Բրազիլիա, Չինաստան և այլ երկրներ՝ շրջանցելով Մոսկվան։ Բնականաբար այս ամենը դուր չեկավ Ռուսական ավիաընկերություններին։ Այս իրադարձությունները շատ ծանր ընկալվեց իր ԱՊՀ իր գործընկերների կողմից այդ թվում բարձր պաշտոններ զբաղեցնող իր նախկին ուսանողական ընկերների կողմից։ Ավիացիոն ոլորտում ամենակարևորը թռիչքային անվտանգությունն է։ Ինքը ավիացիոն ոլորտում այն եզակի տնօրեններից է, որը շուրջ 12 տարի ղեկավարելով ավիաընկերություններ իր կառավարման ընթացքում չի գրանցվել մարդկային զոհերով որևէ ավիացիոն միջադեպ։ 2003 թվականի Հայկական Ավիաուղիների իրավունքները փոխանցվեցին §Արմավիա¦-ին, որի բաժնետոմսերի 75%-ը պատկանում էր Ռուսական Сибирь ավիաընկերությանը և նրան էր տրամադրվել ուղևորափոխադրումների առաջնահերթության իրավունքը։ 2003 թվականին իր գործընկերոջ հետ միասին հիմնել են §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ-ը։ §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ 2003–2013թթ. հիմնականում զբաղվել է օդային բեռնափոխադրումներով (ուղևորափոխադրումների առաջնահերթության իրավունքը տրված էր §Արմավիա¦-ին), իրականացնելով կանոնավոր և չարթերային թռիչքներ Հայաստանի, Եվրոպայի և մի շարք այլ երկրների միջև։ Իրականացվել են կետից կետ և տարանցիկ փոխադրումներ, Երևանը օգտագործելով որպես տարանցիկ կետ։ Իր 11 տարվա գործունեության ընթացքում, բացի բիզնես հետաքրքրություններից, ծավալել է նաև մեծ հայրենանվեր գործունեություն՝ Մարդասիրական օգնության՝ թռիչքներ դեպի պատերազմող Սիրիա, ՀՀ ՊՆ պատվերով թռիչքներ..., բարեգործություն մանկատներին և ծերանոցներին։ Ստեղծվել են 274 աշխատատեղեր, ինչպես նաև այս տարիների ընթացքում ընդհանուր առմամբ պետ. բյուջե է վճարվել շուրջ 1,300,000,000 դրամի գումար հարկերի և տուրքեր տեսքով։ 2013 թվականին “Արմավիա” ավիաընկերության սնանկությունից հետո ՀՀ Նախագահի օդանավը մնացել էր առանց շահագործողի։ Իրեն հրավիրել են ՀՀ ՔԱԳՎ և քանի որ ՀՀ ում տվյալ պահին միակ գործող ավիաընկերությունը Air Armenia-ն էր իրենց հանձնարարել են Համար 1 օդանավի շահագործումը։ Որպես համար 1 օդանավի շահագործող իրենք ստիպված են ապահովել ուղևորափոխադրումների ապահովման համար անհրաժեշտ բոլոր ինֆրաստրուկտուրային և տեխնիկական ներդրումները։ Այսինքն իրենք ստպված էինք ներգրավել հավելյալ մարդկային և տեխնիկական ռեսուրսներ, որոնց ֆինանսական մոտավոր հավելյալ ծախսերը կազմում էին ամսեկան 15 000 000 ՀՀ դրամ։ Միևնույն ժամանակ իրենք պարտավոր էին Համար 1 օդանավի համար ապահովել պահեստային նույնատիպ օդանավ, որը իր հերթին ընկերության չապահովվող ծախսերը գերազանցում էր 450 000 ԱՄՆ դոլար գումար ամսական կտրվածքով։ 2013 թվականի Հունիսին ՀՀ ՔԱԳՎ-ն որոշում էր կայացրել, որ ՀՀ-ն պետք է ունենա 3 ավիափոխադրող, որոնցից յուրաքանչյուրը պետք է կատարի թռիչքներ Մոսկվա քաղաքի օդանավակայաններ ՝ Վնուկովո, Դոմոդեդովո, Շերեմետյևո: (Հետագայում պարզվեց , որ նույն ժամանակահատվածում ՀՀ կառավարությունը, ՀՀ ՔԱԳՎ-ից անկախ, շատ գաղտնի դիտարկում էր այլ տարբերակներ և իրենց շատ հայտնի համաքաղաքացի Ռուբեն Վարդանյանը Հայաստան էր հրավիրել §Մըքինզի ընդ Քոմփանի¦ ընկերությանը Հայաստանի ավիացիայի §զարգացուման¦ հնարավոր ուղիները ուսումնասիրելու և առաջարկություն ներկայացնելու համար): Հաշվի առնելով, որ “Էյր Արմենիա” ավիաընկերությունը շահագործում էր իրեն հանձնված ՀՀ նախագահի օդանավը, նրան տրամադրվեց ուղևորափոխադրումներ կատարելու շահագործողի վկայական և համապատասախան լիցենզիաներ ըստ ուղղությունների, որպեսզի ընկերությունը կատարելով ուղևորային կանոնավոր փոխադրումներ կոմպենսացնի հավելյալ օդանավի և այլ առաջացած վերոհիշյալ ծախսերը։ Թույլտվությունները ստանալու համար, ըստ ընթացակարգի, նշանակումները դիվանագիտական խողովակներով ուղղվել էին ՌԴ: Թռիչքները պլանավորված էր իրականացնել 2013 թվականի օգոստոսից: Սակայն թռիչքների կատարման թույլտվությունները ՌԴ տրամադրեց բարձր սեզոնայնության ավարտից հետո ՝ սեպտեմբեր ամսին։ Հետագայում պարզ է դարձել, որ ՌԴ ավիացիոն իշխանությունները թույլվությունները միտումնավոր ուշացրեցին ռուսական ավիաընկերություններին մեր մրցակցությունից ձերբազատելու համար: Այս պատճառով իրենց ավիաընկերությունը ստիպված եղավ իր գործունեությունը սկսկել ցածր սեզոնայնության շրջանում. առաջին թռիչքը իրակացրեց 24/10/2013թ.: “Էյր Արմենիա” ՓԲԸ- բիզնես պլանը կառուցված էր հաշվի առնելով նախապես իրենց տրամադրված լիցենզիաները և ՀՀ ավիացիոն ոլորտում ամրագրված քաղաքականությունը: Իենց ընկերությունը ՀՀ-ում ներգնա տուրիզմի զարգացման, ինչպես նաև ձմեռային շրջանում ուղևորներ ունենալու նպատակով 2013 թվականի հոկտեմբերին, իր սեփական միջոցներով, մասնակցել է Մոսկվայում կայացած տուրիստական ցուցահանդեսին և Հայաստան է հրավիրել ռուսական խոշորագույն 23 տուրիստական ընկերությունների ղեկավարներին, որոնք հետագայում սկսել են տուրիստներ ուղղարկել դեպի Ծաղկաձոր և Ջերմուկ, որի դրական արդյունքները շարունակվում են վայելել ՀՀ-ն արդեն 4 տարի։ Պետք է նշի նաև, որ իրենց ընկերությունը ուներ նախնական պայմանավորվածություն օտարերկրյա ներդրողների հետ, որոնք պետք է ներդրումները կատարեին գործունեությունը սկսվելուն պես: “Էյր Արմենիա” ավիաընկերությունը առաջին ուղևորային թռիչքը իրակացրեց 24/10/2013թ. Երևան-Ռոստով ուղղությամբ: Հարկ է համարում նշել, որ ընկերության կողմից վաճառքների սկսման օրը բոլոր ռուսական ավիաընկերությունները տոմսերի սակագները անմիջապես նվազել են առնվազն 25%-ով: Ի զարմանս իրենց նույն օրը ՀՀ Կառավարությունը անսպասելիորեն հայտարարեց բաց երկնքի քաղաքականության վերաբերյալ իր որոշումը (23.10.2013 N 1248-Ա), ինչը նշանակում է օտարերկրյա ավիաընկերությունների համար ՀՀ-ում հանվում են բոլոր տեսակի սահմանափակումները կապված թռիչքների քանակի, նշանակված փոխադրողների և երթուղիների աշխարագրության։ ՀՀ կողմից բաց երկնքի քաղաքականության որդեգրումը հիմնավորվեց §Մըքինզի ընդ Քոմփանիե¦ վերլուծությամբ և Համաշխարհային բանկի, ԱՄՆ-ի Միջազգային զարգացման գործակալության (USAID), Արժույթի միջազգային հիմնադրամի (IMF), ԵՄ (EU) հորդորով։ Ծրագրի հրատապ և անպատրաստի ընդունումը պայմանավորված էր ավիացիայի հետ որևէ կապ չունեցող դրդապատճառով, որը պայմանավորված էր ՀՀ-ին 75 000 000 EUR վարկ տրամադրելու նախապայմանների հետ։ Պարզվում է, որ ՀՀ ազգային մրցունակության հիմնադրամը, §Մըքինզի ընդ Քոմփանիե¦-ն և նրանց պատվիրատուների կողմից 2013 թվականին ՀՀ կառավարությանը և իրենց հանրությանը հրամցվել է հետևյալը՝ (Ապացույց՝ Արման Խաչատրյանի հարցազրույցը, որի տեսգրության կրիչը ներկայացվում է հարգելի դատարանին գրավոր ցուցմունքիս կից։) 1. Պատերազմական կամ այլ ֆորսմաժորային իրավիճակներում Տեղական փոխադրողի առկայությունը չի կարող ապահովել անխափան փոխադրումները, 2. §Բաց երկնքի¦ առկայության պարագայում բոլոր ավիաընկերությունները շահագրգռված կլինեն թռիչքներ կատարել Հայաստան և ստեղծված §մրցակցության¦ շնորհիվ ավիատոմսերի գները կնվազեն և ուղևորափոխադրումների ծավալը կկրկնապատվի (2017թ.-ին կկրկնապատվի և կհասնի առնվազն 4 000 000 ուղևորի), 3. Ուղևորափոխադրումների հետ մեկտեղ կաճի տուրիստների հոսքը Հայաստան և ՀՀ-ում կստեղծվեն հավելյալ 20 000 աշխատատեղ իսկ ՀՆԱ-ն կավելանա 1,5%-ով, 4. §Բաց երկնքի¦ առկայության պարագայում մի շարք §Բյուջետային¦ ընկերություններ շահագրգռված կլինեն գործունեություն ծավալել Հայաստանում և թռիչքներ կկատարեն Երևանից տարբեր կետեր ապահովելով մրցակցություն... Եվ այս ամենի խթանման համար իմ կողմից հարգված մեր Հայտնի հայրենակիցը պետք է ստեղծեր 25 000 000 USD ֆոնդ և պետք է լուծվեին անվտանգության և տնտեսական հետ կապված բոլոր խնդիրներ։ Սակայն՝ 1. Խոստացված 25 000 000 USD փոխադրումների խթանման ֆոնդը չստեղծվեց, որը նաև պետք է ֆինանսավորեր ֆորսմաժորային իրավիճակներում դեպի Հայաստան թռիչքների անխափան իրականացումը, 2. Խոստացված 2017թ. առնվազն 4 000 000 ուղևորը առ այսօր չկա, 3. .§Բաց երկնքի¦ շնորհիվ խոստացված ՀՀ համախառն ներքին արդյունքի տարեկան 1,5% աճը տեղի չունեցավ, 4. Եվրոպական ավիաընկերությունների ակտիվ մուտքը չեղավ ՀՀ շուկա, 5. ...: Իր նախնական հաշվարկով 2013 թվականի հոկտեմբերի 23-ի ՀՀ կառավարության որոշման արդյունքում ՀՀ-ն տարեկան իր համեստ հաշվարկով ունեցել է առնվազն 4 000 000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ուղղակի և անուղղակի ակնկալվող չստացված պոտենցիալ հարկերի մասով։ (Այսպիսով շուկայից դուրս մղելով իրենց ընկերությանը՝ չապահովեցին իրենց խոստացածները, փաստացի իրենց պետությանը հասցվել է վնաս չստացված օգուտների մասով): Բաց երկնքի քաղաքականության հայտարարությունից հետո ընկերությունը հայտնվեց կոմերցիոն ասպեկտով շատ խոցելի իրավիճակում: Արդեն իսկ վճարված էին օդանավերի վարձակալության դեպոզիտները և կանխավճարները: Կատարված էին բոլոր տեսակի ինֆրաստրուկտուրային ծախսեր, այդ թվում անձնակազմի վերապատրաստում, վաճառքի համակարգերի, համազգեստների, տարբեր միջազգային ավիացիոն ինֆրակառուցվացքների անդամակցության (IATA) , գրասենյակների վարձակալության, օդանավերի տեխսպասարկման և այլ ծախսեր: Եվ դրանք իրականացվել էին բանկերից վարկեր վերցնելով՝ Գրավադրվելով իր և իր գործընկերոջը պատկանող Երևանի կենտրոնում գտնվող Գրասենյակային տարացքները և բնակարանները։ Բաց երկնքի քաղաքականության հայտարարությունից անմիջապես հետո §Էյր Արմենիա¦-ի պոտենցիալ ներդնողները հրաժարվել են իրենց ներդրումային նախնական ծրագրից: Բնականաբար ակնկալվող մյուս երկու հայակական ավիաընկերությունները, որոնք պետք է կատարեին թռիչքներ դեպի Դոմոդեդովո և Շերեմետյեվո օդանավակայաններ հրաժարվել են այդ գաղափարից ևս, ինչպես նաև ընդհանրապես կանոնավոր թռիչքների գործունեությունից: “Էյր Արմենիա”-ն հայտնվեց միայնակ բոլոր խոշոր մրցակիցների մեջ և արդեն իսկ կատարված ներդրումները չկորցնելու համար ստիպված է եղել իր կողմից շարունակել իր թռիչքները, իսկ մյուս կողմից հետզհետե փոխել իր բիզնես պլանը, համապատասխանացնելով այն բաց երկնքի քաղաքականության պահանջներին: ՀՀ կառավարությունը հավաստիացնում էր, որ Կառավարության N-1248-Ա որոշման շրջանակներում իրեք կստանան համապատասխան աջակցություն։ 23.10. 2013թ. N 1248-Ա հհ կառավարության որոշմամբ իրենց օգտին նախատեսված գեթ մեկ դրույթ չի կատարել։ (Ձեզ է ներկայացվում 23.10. 2013թ. N 1248-Ա հհ կառավարության որոշման կրկնօրինակը։ ) Ավելին՝ 2013 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ՀՀ կառավարության կողմից լիազորված աշխատանքային խումբը Մոսկվայում ստորագրել է ՀՀ և ՌԴ Օդային Հաղորդակցությունների Մասին Համաձայնագրին կից հավելված (պրոտոկոլ): Ըստ որի հանվեցին բոլոր երթուղիներով ՀՀ-ից ՌԴ և հակառակ ուղղություններով հաճախականությունների բոլոր սահմանափակումները: Փաստացի փոխվել են 2013 թվականի հուլիսին իրենց տրամադրված նշանակումները կանոնակարգող Համաձայնագրի պայմանները։ Այսպիսով՝ ՀՀ կառավարությունը առանց Հայկական շահագրգիռ կողմի տեղեկացնելու փոխեց այն Միջկառավարական համձայնագրի պայմանները և դրույթները, որով իր իսկ կողմից նույն Համաձայնագրի նշանակված կողմի՝ Air Armenia – ի շահերը և իրավունքները մեղմ ասած անտեսվեցին։ Այսինքն պետությունը փաստացի զոհաբերեց իր կողմից լիցենզավորված ընկերությանը։ Օրինակ՝ եթե ՀՀ և ՌԴ Օդային Հաղորդակցության Մասին Միջպետական Համաձայնագրով Երևան Մոսկվա երթուղիուվ Ռուսական ընկերություններից նշանակված Էին միայն 3 ընկերություն՝ AEROFLOT, S7 և TRANSAERO ընկերությունները, ապա Պրոտոկոլի ստորագրումից հետո ռուսական կողմից Մոսկվա Երևան Մոսկվա ուղղությունով նշանակվեց 12 ռուսական ավիաընկերություն։ Մեր ավիաընկերությունը այդ պահին իրականացնում էր կանոնավոր թռիչքներ դեպի ՌԴ Մոսկվա, Կրասնոդար, Սոչի, Նիժնի-Նովգորոդ, Սամարա, Ռոստով, Սանկտ Պետերբուրգ: Սկզբնական շրջանում իր համար անհասկանալի էր Հայկական կողմի շտապողականությունը նշված ՌԴ հետ պրոտոկոլի կնքման մասով (չէ որ Բաց երկնքի քաղաքականությունը ենթադրում էր հիմնականում Եվրոպական ընկերությունների մուտքը ՀՀ խթանմանը)... Հետո տեղեկացել է՝ իրենց հայազգի գործարարի հորդորով հայաստանում ստեղծվում էր Ռուսական UTAir Armenia ընկերությունը, որը իբրև պետք է զարգացներ ՀՀ-ից ռուսական ուղղությունները (տես՝ ներկայացված կրիչի թ-րդ տեսանյութը։) Ընդհանուր առմամբ բաց երկնքի քաղաքականության գաղափարը իրենք համարում է դրական, միայն այն պարագայում, երբ նրա իրագործումը սկսում է պատրաստված և ծրագրավորված իր համապատասխան գործառույթներով այլ ոչ թե ժողովրդական լեզվով ասված §ՄԵԶ ՓՈՒՌԸ ՏԱԼՈՎ¦: Ընկերությունը ստիպված էր շարունակել իր գործունեությունը, արդեն իսկ կատարած աշխատանքը և ծախսերը չկորցնելու համար, բացի այդ էլ փնտրելով ցայտնոտային իրավիճակից դուրս գալու նոր ուղիներ, լավատեսորեն ակնկալելով կանոնավորել ընկերության գործունեության բնականոն ընթացքը՝ արդեն իսկ խաղի նոր կանոններով։ Դեկտեմբեր ամսին իրենց ընկերությունը ՔԱԳՎ-ի կողմից ստանալով նաև կանոնավոր թռիչքների թույլտվության իրավունք դեպի ՄԱԷ, պլանավորեց ամանորյա տոներին 4 չարթերային թռիչք դեպի Դուբայ: Ավիատոմսերի 50% արդեն վաճառված էր, երբ ՄԱԷ-ի կողմից թռիչքից ընդամենը 24 ժամ առաջ մերժվեց թույլտվությունը պատճառաբանելով, որ հայկական գրանցում ունեցող օդանավերի թռիչքները դեպի Դուբայ արգելված են ՀՀ ՔԱԳՎ թռիչքային անվտանգության պայմաններին չհամապատասխանելու պատճառով (առ այսօր որևէ հայկական փոխադրող չի կարող իրականացնել թռիչք դեպի ՄԱԷ Հայասատնում գրանցված օդանավով): Մեր ընկերությունը ստիպված է եղել Վրաստանից վարձակալել օդանավ և կրելով խոշոր ֆինանսական վնասներ ապահովելով ուղևորների տեղափոխումը՝ աշխատելով ամեն կերպ ապահովել ուղևորների նկատմամբ պայմանագրային պարտավորությունները ինչպես նաև պահպանելով ընկերության պատիվն ու բարի համբավը, որը ամենաթանկ կապիտալն է: Կրելով վնասները և հաշվի առնելով ցածր բեռնվածությունը հունվար-փետրվար ամիսներից, ինքը ստիպված է եղել գրավի տակ դնել իր ծնողներին պատկանող առանձնատունը և վերցնել 1 200 000 EUR հավելյալ վարկ HSBC բանկից, որպեսզի կարողանամ դիմակայել մրցակցությանը և կատարի ընկերության պարտավորությունները այդ թվում պետության նկատմամբ հարկերի և տուրքերի մասով: Տվյալ ժամանակահատվածում շարունակելով թռիչքների փաստացի վնասով իրականացումը և վնասներ կրելով իրատեսորեն ակնկալվել էր 2014 թվականի ամառային չվացուցակով (բարձր սեզոնայնության ժամանակ) ընկերությունը կսկսի աշխատել շահույթով և կսկսի վերականգնել իր կորուստները նույնիսկ աշխատել շահույթով: 2014 թվականի հունիս ամսին անհասականալի, անտրամաբանական ագրեսիայով և սակագներով Կրասնոդար, Սոչի, Մինվոդի և Վնուկովո ուղղություններով շուկա մուտք գործեց Utair ավիաընկերությունը: Կատարելով՝ բառի բուն իմաստով դեմպինգային քայլ հայկական ավիափոխադրողին շուկայից դուրս մղելու նպատակով։ Կատարելով անպարկեշտ գովազդ 58 ԱՄՆ դոլարով Երևան-Մոսկվա և 27 ԱՄՆ դոլար մյուս ուղղություններով ավիատոմսի արժեքով: (տվյալ հարցի վերաբերյալ ՀՀ հակամրցակցային հանձնաժողովը դատի է տվել Utair-ին): Իրենց ընկերությունը շուկան ամբողջությամբ չկորցնելու նպատակով ստիպված էր արձագանքել այդ մրցակցությանը ակընկալելով ՀՀ Կառավարության աջակցությունը: Utair –ը իրենց շուկայից դուրս մղելուց հետո, բացի Մոսկվա ուղղությունից դադարեցրեց դեպի Երևան բոլոր թռիչքները (Utair-ի աշխատակիցները առանց թաքցնելու արտահայտվում էին՝ - Մի քիչ էլ այսպես պահենք §Էյր Արմենիա¦-ն փակվելու է...) ընդանուր առմամբ Utair-ի վնասները կազմել են 2 700 000 000 ԱՄՆ դոլար, սակայն նրանց ՌԴ իշխանությունները աջակցեցին... իսկ իրենց մյուս մրցակից TransAero-ն սնանկացավ ունենալով մոտ 3 200 000 000 USD վնաս, ինչը հաստատում է իրենց այս 2 մրցակիցների կողմից վարվող դեմպինգային քաղաքականության անարդյունավետությունը): Նախկինում իր կողմից նշված “մենք պատրաստ չէին բաց երկնքի քաղաքականության” արտահայտության հիմնավորումներից մեկը հետևյալն է. ՀՀ և այլ երկրների միջև կնքված օդային հաղորդակցությունների մասին միջպետական համաձայնագրում հստակորեն նշված է, որ կողմերը պարտավորվում են ապահովել հանդիպակաց կողմի ավիափոխադրողի սպսարկման և այլ տեսակի ծառայությունները նույն սակագներով, որոնցով որ սպասարկվում է տեղական ավիափոխադրողը: ՌԴ և ՀՀ դեպքում խնդիրը հետևյալն է. ՀՀ-ի Զվարթնոց օդանավակայանում բոլոր ավիափոխադրողները ծառայություններ են ստանում նույն սակագներով ՝ ինչպես հայկական, այնպես էլ օտարերկրյա ավիաընկերությունները, ինչը համահունչ է բաց երկնքի քաղաքականությանը: Սակայն ՌԴ-ում գոյություն ունեն ներքին ավիափոխադրողների սակագներ. Մասնավորապես Վնուկովո օդանավակայանում հայկական փոխադրողը մեկ ուղևորի սպասարկման համար վճարում է 23 ԱՄՆ դոլար, իսկ ՌԴ ավիափոխադրողը նույն Երևան թռիչք կատարելու համար վճարում է մոտ 2.8 ԱՄՆ դոլար, Ռոսաէրոնավիգացիան ռուսական ավիափոխադրողների նույն տեսակի օդանավի համար մեկ թռիչքի ծախսը կազմում է մոտ 400 ԱՄՆ դոլար, իսկ հայակականի համար մոտ 2000 ԱՄՆ դոլար: Վառելիքի լիցքավորումը ռուսականի համար առնվազն 35 %-ով ավելի ցածր է դեմպինգով շուկայից դուրս հանեց իրենց ընկերությանը և ընդամենը մի քանի ամիս անց դադարեցրեց իր բոլոր թռիչքները Սոչի, Կրասնոդար, Մինվոդի, ուղղություններից։ Այս մի շարք ծառայությունների սակագնային հաշվարկները հանգեցնում են նրան, որ Հայկական փոխադրողի Զվարթնոց-Վնուկովո-Զվարթնոց ուղղությամբ ծախսը մեկ ուղևորի տեղափոխման հաշվարկով մոտ 65 ԱՄՆ դոլար ավելի թանկ է, քան ցանկացած ռուսական ավիափոխադրողինը, և, բնականաբար, որևիցէ հայկական ավիափոխադրող երբևիցէ չի կարող մրցակցել նույն ուղղությամբ ռուսական ավիափոխադրողի հետ: (ապացույց` 15.03.2019թ. Շաբոյանի հայտարարաություն․ տես ներկայացված կրիչի 3-րդ տեսանյութը): Հարկ է համարում նշել, որ այս հարցով բազմիցս դիմել է ՀՀ կառավարությանը, որը թողնվել է անհետեվանք։ Այսինքն՝ ՀՀ կառավարությունը §Էյր Արմենիա¦-ին տրամադրել է Լիցենզիաներ (նշանակումներ) ըստ՝ ՀՀ և ՌԴ Օդային հաղորդակցությունների մասին միջպետական համաձայնագրի, որով պարտաորվել է ապահովել իր ռեզիդենտ Փոխադրողի իրավունքների ապահովումը պայմանագրային հանդիպակաց կողմի տարածքում, ինչը չի կարողացել ապահովել։ (Միայն 2017 թվականի հունիսին Սոչիում կայացել է ԵՏՄ ՔԱԳՎ պետերի հանդիպումը , որտեղ քննարկվել է պայմանների հավասերցման հարցերը՝ պայմանների հավասարեցումը վերաբերում է Ռուսական ավիաընկերություններին ՌԴ-ում տրամադրվող սպասարկման պրոտեկցիոնիստական(внутренний тариф) սակագներին... Ինչը հստակ նշված է ՀՀ և ՌԴ Օդային հաղորդակցությունների մասին միջպետական պայմանագրում և արդեն 25 տարի խախտվում է ՌԴ կողմից։ Սրա արդյունքում, Հայկական ավիաընկերությունները մրցակցությանը չդիմանալով, դադարեցնում են իրենց գործունեությունը։ 1 ուղևորի հաշվարկով ՌԴ-ում ռուսական ավիաընկերություններին տրամադրվող տարբեր ծառայությունների սակագները մոտ 65$ ավելի ցածր են։ Դե արի ու դեմպինգին դիմացի...): Նույնն է պատկերը և պարսկական, և արաբական (նավթային) պետություններում: Իրենց ընկերությունը դիմակայելով մրցակցությունը կրելով վնասներ շարունակում է ուղևորների նկատմամբ իր պայմանագրային պարտավորությունների ապահովումը ակնկալելով՝ ՀՀ կառավարության կողմից նույնանման մոտեցում իր կողմից անտեսված ՀՀ ռեզիդենտ ավիաընկերության նկատմամբ, գոնե ոչ բարեխիղճ մրցակցությունը կանխելու մասով: Նույն ժամանակահատվածում իրենց ընկերությունը կուտակել էր պարտքեր օդի տուրքի և գրեթե բոլոր գործընկերների նկատմամբ։ Ինքը և ծնողներս այլևս ներդրումներ կատարելու որևէ ֆինանսական հնարավորություն չեն ունեցել, չեն ունեցել նաև որևէ գրավադրման ենթակա այլ գույք։ Իր նախկին գործընկերը հրաժարվել կատարել իր կողմից ակնկալվող 485 000 USD ներդրումը և սկսեց ընկերությունից դուրս գալու իր գործընթացը։ Ընդանուր առմամբ 2014 թվականի սեպտեմբերից-դեկտեմբեր կատարվել է մոտ 488 000 000 ՀՀ դրամի ավիատոմսերի հետ վերադարձ (տարադրամների տատանման պատճառով կարող են լինել որոշ տարբերություններ)։ Ավիատոմսերի վերադարձի գումարները ուղևորներին տրվում են կոնկրետ վաճառքն իրականացնող գործակալի կողմից և բնականաբար գործակալները սկսել են ուշացնել ավիաընկերության գումարները, ուղևորների նկատմամբ իրենց պայմանագրային ունեցած պարտավորությունները կատարելու նպատակով: Օտարերկրյա գործակալները ավիաընկերության հասույթ են համարում ավիաընկերության ավիատոմսերի վաճառքից առաջացած ամբողջ գումարը՝ անկախ նրանում առկա տուրքերից և հարկերից և երբեք չեն փոխանցում ընկերության հասույթը ընկերության հաշվեհամարին մինչև իրենց ուղևորների նկատմամբ պարտականությունները չկատարեն։ Ընկերությունը ընկավ խորը ֆինանսական ճգնաժամի մեջ: Երկու A320 տիպի օդանավերի սեփականատեր Aircap ընկերությունը պահանջել են հավելյալ ֆինանսական երաշխիքներ, օդանավերի շահագործումը շարունակելու թույլտվություն տալու համար: Տվյալ խնդիրների ապահովման նպատակով նույնպես դիմել են ՀՀ կառավարությանը ՝ բանկային երաշխիք տրամադրելու նպատակով (այս դրույթը ամրագրված է 2013թ. հոկտեմբերի 23 ՀՀ կառավարության որոշման մեջ), սակայն պատասխանի ուշացման պատճառով 01/10/2014թ. ստիպված են եղել օդանավերը վերադարձնել Ամստերդամ: Իրենց տրված էր 2 ամիս հավելյալ ժամանակ երաշխիք ներկայացնելու համար, որպեսզի վերջնականապես օդանավերը չկորցնեին: Այս պարագայում ընկերության շահագործման տակ մնացել էր B737 -500 տիպի օդանավ և ավիաընկերությունը ունենալով արդեն իսկ վաճառված մեծ քանակով ավիատոմսեր սկսել է ապահովել ուղևորների տեղափոխումը դեպի իրենց նպատակակետ, թե իր սեփական ուժերով, թե այլ ավիաընկերությունների հետ համագործակցելով: Միևնույն ժամանակ ուղևորափոխադրումից հրաժարված ուղևորներին վերադարձվել են իրենց կողմից գնված ավիատոմսերի արժեքները: 29/10/2014թ. “Էյր Արմենիան” դադարեցրեց իր գործունեությունը քանի որ B737 սեփականատերը արգելեց իր օդանավի շահագործումը (Այդ ժամանակահատվածում ընկերությունը արդեն խորը ֆինանսական ճգնաժամի մեջ էր և ի վիճակի չէր վճարել օդանավի վարձակալության կամ որևէ այլ ծախսեր)։ Պետք է նշել է, որ օդի տուրքի գումարները գործակալների կողմից փոխանցվում է մեկ թվով ՝ ներառված ավիատոմսերի վաճառքի գնի մեջ, այնպես, ինչպես օդանավակայանի տուրքը նավթի արժեքը և այլն: Ի դեպ հիմնականում օդի տուրքի պարտավորությունները առաջանում են շատ ավելի շուտ քան օտարերկրյա գործակալների կատարված փոխանցումները: Պետք է նշի, որ 2014 թվականից իրենց ընկերությունը բանակցությունների մեջ է գտնվել տարբեր պոտենցիալ ներդրողների հետ: Ընկերությունը արդեն իսկ սկսել էր համագործակցել խոշոր ավիաընկերությունների հետ, այդ թվում Etihad-ի հետ, կքնել էինք Interline և SPA համաձայնագիր: 2014 թվականի IOSA աուդիտից հետո հավանականությունը շատ մեծ էր, որ ընկերությունը մաս էր կազմելու Etihad group-ի, որը որակապես կփոխեր “Էյր Արմենիա”-ի թե որակական, թե ֆինանսական մակարդակը: Չի բացառում, որ 11/09/2014թ.-ի հայտարարությունը ուղակիորեն կապված էր դրա հետ: Տնօրինությունը շարունակում էր աշխատանքներ տանել պոտենցիալ ներդնողների հետ, սակայն ընկերությունը բնականաբար արդեն դարձել էր քիչ գրավիչ: 2015 թվականի նոյեմբերին HSBC բանկի հայցով ընկերությունը ճանաչվեց սնանկ: HSBC բանկի նկատմամբ §Էյր Արմենիա¦-ի ընդհանուր պարտավորությունները կազմոմ էին մոտ 2 100 000 Եվրո և 85 000 000 ՀՀ դրամ(HSBC գրությունը ներկայացված է)։ Բանկում գրավադրված են`, 1. Կորյուն փողոցի վրա գտնվող 2 բնակարան, 2. Գևորգ Քոչար փողոցում գտնվող մեծ գրասենյակ, 3. Կորյուն փողոցում գտնվող գրասենյակ, 4. Իր ծնողներին պատկանող Մեծ առանձնատուն (գնահատված 819 000 000 ՀՀ դրամ): Ընկերությունը ունեցել է նաև գրավով չապահովված վարկեր՝, 1. AMERIA BANK 150 000 USD, 2. Convers Bank 50 000 EUR: Այս բոլոր վարկերի համար, բացի գրավի առարկաներից, կան նաև անձնական երաշխիքներ Իր, Մոր և մյուս բաժնետիրջ կողմից, որի արդյունքում կալանքի տակ են դրվել իր ընտանիքին և թոշոկառու ծնողներս պատկանուղ բոլոր գույքերի (բնակարան, ավտոմեքենա...) և հաշվեհամարների վրա...: Իրենք իրենց կողմից ներկայացրեցինք առողջացման ծրագիր, որը առաջին փուլում մերժվեց, սակայն 2015 թվականի դեկտեմբեր ամսից ընկերության 49% բաժնետեր հանդիսացող East Prspoect ֆոնդի կողմից ներկայացված առողջացման ծրագիրը հաստատվել է դատարանի կողմից: Սնանկության պարտատերերի ցուցակում ՊԵԿ-ը ներգրավված է եղել 1 մլրդ. 400 հազ. դրամ, այդ թվում մոտ 682 մլն-ը կազմում էր զուտ պարտքը, իսկ մնացածը կազմում էր տույժ տուգանքը։ 2016 թվականի մարտի 15-ին ընկերության համասեփականատեր §Իստ Պրոսպեկտ Ֆոնդ¦-ի կողմից ներկայացված առողջացման ծրագիրը հաստատվել է գրանցված պարտատերերի ժողովի մեծամասնության դրական քվեարկությամբ (98%), որն էլ հաստատվել է Կենտրոն-Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից: Ըստ առողջացման ծրագրի պայմանների՝ ներդրումները պետք է սկսվեին 2016 թվականի հունիս ամսից, իսկ մինչ այդ պետք է իրականացվեին մի շարք գործառույթներ ընկերության բնականոն գործունեությունը վերսկսելու նպատակով: Այդ ժամանակահատվածում §Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան ՓԲԸ¦-ում §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ-ն գրավադրված գույքի մի մասը վաճառվել է, որով մարվել է ընկերության պարտավորության մի մասը հանդեպ §Էյչ-Էս-Բի-Սի¦ բանկ Հայաստան ՓԲԸ-ի: Միևնույն ժամանակ կառավարչի կողմից իրականացվել են ընկերությանը պատկանող գույքի հաշվառման և գնահատման աշխատանքները: §Էյր Արմենիա¦ ավիաընկերության շահագործողի վկայականի ժամկետը լրացել է 2016 թվականի ապրիլի 2-ին: Ներդնողների կողմից ընկերությանը վարձակալության պայմաններով տրամադրվել էր Ա320-211 (սերիա N.0726) տիպի օդանավ, որը անհրաժեշտ էր ընկերության շահագործողի վկայականի ժամկետը երկարացնելու և թռիչքները վերսկսելու համար: Ընկերության կողմից ՀՀ ՔԱԳՎ ներկայացվել է գրություն համապատասխան փաստաթղթերով, որոնք անհրաժեշտ էին վկայականի տրամադրման համար: ՀՀ ՔԱԳՎ կողմից ընկերության ներկայացրած փաստաթղթերի ուսումնասիրության արդյունքում դրական գնահատական է տրվել օդանավի տեխնիկական վիճակի, ավիացիոն անվտանգության վերաբերվող փաստաթղթերի վերաբերյալ: Բացակայել է ՀՀ տարածքում նշված Ա320-211 (սերիա N.0726) տիպի օդանավի տեխնիկական սպասարկումը ապահովող ընկերության հետ պայմանագիրը: ՀՀ տարածքում տվյալ պահին ՀՀ գրանցված օդանավերի տեխնիկական սպասարկում իրականացնելու իրավունք ուներ միայն մեկ ընկերություն: Նշված ընկերությանը §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ-ն ունի դեբիտորական պարտք 15,000,000 դրամի չափով: Հաշվի առնելով այդ պարտքի առկայությունը՝ այդ ընկերությունը հրաժարվել է §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ պատկանող Ա320-211 (սերիա N.0726) տիպի օդանավի §Զվարթնոց¦ օ/կ տարածքում տեխնիկական սպասարկում կատարելու վերաբերյալ պայմանագրի ստորագրումից: Այս պայմանագրի բացակայությունը արդարացի հիմք է հանդիսացել ՀՀ ՔԱԳՎ- ի համար §Էյր Արմենիա¦ ավիաընկերության շահագործողի վկայականի տրամադրման մերժման համար: Նշված իրավիճակում օդանավի տեխնիկական սպասարկումը ապահովելու համար միակ հնարավոր տարբերակը հանդիսանում է օտարերկրյա որևէ համապատասխան լիցենզիա ունեցող ընկերության հետ պայմանագրի կնքումը, որը, իր հերթին, ըստ օրենքի, պետք է ստանա ՀՀ գրանցված օդանավերի տեխնիկական սպասարկման իրավունք ՀՀ ՔԱԳՎ-ի կողմից՝ ունենալով ՀՀ տարածքում սպասարկման կետ: Նշված գործընթացը իրականացնելը բավական ժամանակատար և ծախսատար է: 2016 թվականի հուլիսի 13-ին ներդրողը դիմել է սնանկության գործերով կառավարչին առ այն, որ, չնայած օդանավի առկայությանը, առ այսօր §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ-ն շահագործողի վկայականը երկարացված չէ, ևս մեկ անգամ վերահաստատել է իր կողմից ֆինանսական ներդրումներ կատարելու պատրաստակամությունը, սակայն խնդրել է ներդրումների ժամկետը սահմանել շահագործողի վկայականի տրամադրման օրից հետո մեկ ամսվա ընթացքում: Ըստ ՀՀ օրենսդրության նշված իրավիճակում պետք է քննարկման դրվի առողջացման նոր ծրագիր, նոր ժամանակացույցով: Ընդհանուր առմամբ ՀՀ օրենսգրքի §Սնանկության մասին¦ օրենքի առողջացման ծրագրին վերաբերվող դրույթները, իր անձնական կարծիքով, շատ թերի են: Դատարանի կողմից առողջացման ծրագրի հաստատումից հետո միևնույնն է ցանկացած պահի, ցանկացած կրեդիտոր կարող է կասեցնել ընկերության գործունեության բնականոն ընթացքը, և օրենքը այդ առումով որևէ լծակ կամ գործառույթ չի նախատեսում նմանատիպ խոչընդոտները կասեցնելու համար: ՀՀ օրենսդրությունը առողջացման ծրագրի առկայության պարագայում անգամ որևէ կերպ չի օգնում ընկերությանը գոնե ժամանակավորապես սառեցնել նախկինում եղած կրեդիտորական պարտքերը, այլև չի նախատեսում միջոցառումների խոչընդոտ հանդիսացող գործընկերների վրա օրենսդրական պարտադրանք գործադրել, որի արդյունքում կապահովվի ընկերության գործունեությունը (առողջացումը) : 2016 թվականի հւլիսի 01-ին, դատարանի կողմից կասեցվել է Ընկերության առողջացման ծրագիրը և սկսվել է Ընկերությանլուծարման գործընդացը։ Ընդանուր առմամբ 2013-2014թթ §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ ֆինանսական վնասները կազմել են մոտ 16 000 000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամ։ Իչի վերաբերում է պետությանը հասցրած վնասին, ապա կարող է նշել, որ կոմերցիոն տեսանկյունից պետությունը որևէ վնաս չի կրել: “Էյր Արմենիան” ուղևորափոխադրումներ է իրականացրել 2013 թվականի 24/10-ից մինչև 29/10/2014թ. և եթե նույն պետական տուրքի մասով 2014 թվականի պետության կողմից ստացված գումարները համեմատենք 2013 կամ 2015 թ, հետ, ապա կտեսնենք, որ պետության կողմից 2014 թվականին ստացված պետ.տուրքի գումարները ավելի շատ են առնվազն 1 000 000 000 ՀՀ դրամով: Սա բացատրվում է Հայաստանում հայկական ընկերության առկայությամբ, որը խթանում է մրցակցությունը և տուրիզմի զարգացումը. (2014թ-ին Երևանից և դեպի Երևան ուղևորների քանակը 2 040 000-ից ավելին էր, և առնվազն 200 000 ուղևորով գերազանցում էր 2013թ ցուցանիշները) 2014թ.: Իրեն առաջադրված մեղադրանքը առաջին հերթին շատ վիրավորական է, քանի որ ինքը մեղադրվում է մի արարքի համար, որն ուղղված է պետության սեփականության դեմ և համարվու է ծանր հանցագործության։ Ինքը ծնվելով Հայաստանի Հանրապետությունում, օդաչուի ընտանիքում, ստանալով բարձրագույն ավիացիոն կառավարման կրթություն, վերադառնալով հայրենիք 1994 թվականից իմ ամբողջ մտովոր և ֆիզիկական կարողությունները, գիտելիքներն ու ջանքերը ներդրել է ՀՀ քաղաքացիական ավիացիայի զարգացման խթանման գործընթացին: Ես որպես տնտեսվարող, հավանական է, որ թույլ տված լինոմ որոշ թերություններ կամ բացթողումներ, սակայն իմ արարքը դիտել պետո(թյան գույքը յուրացնողի, որքանով տարօրինակ, այնքանով էլ անհասկանալի է։ 2013-2014 թթ. §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ ներդրումներ կատարելու, ՀՀ ուղևորափոխադրումները և տուրիզմը զարգացնելու և ընկերության բնականոն գործունեությունը ապահովելու նպատակով, գրավադրել է իր և իր գործընկերոջը պատկանող անձնական գրասենյակը և իրենց բնակարանները, ինչպես նաև ծնողներիս կողմից 40 տարիների քրտնաջան աշխատանքի արդյունքում ձեռք բերած գումարներով կառուցված առանձնատունը։ Վերցրել է վարկեր բանկերից։ Այսօրվա դրությամբ գրասենյակային տարածքները և բնակարանները վաճառվել են բանկի կողմից, իսկ վերևում նշված գույքը, ինչպես նաև §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ-ին պատկանող ամբողջ գույքը վաճառվում է աճուրդով՝ սնանկության կառավարչի կողմից։ Քանի որ ինքը և ծնողներս բանկերում հանդիսացել են որպես երաշխավոր, կալանքի տակ է գտնվում նաև թոշակառու ծնողներիս պատկանող բանկային հաշվեհամարները և իրենց անձնական գույքը։ Փաստացի այսօրվա դրությամբ վերը նշված պատճառների արդյունքում Ավետիսյանների ընտանիքը լիովին սննանկացել է, որի արդյունքում էլ ինքը կնոջ և իրենց 3 մանկահասակ երեխաների հետ բնակվում են վարձակալած բնակարանում։ Այժմ իրեն մեղադրում են այն բանի համար, որ ինքը ստիպված է եղել §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ գործունեությունը շարունակելու և ուղևորների նկատմամբ ընկերության պայմանագրային պարտավորությունները կատարելու համար ամբողջ ֆինանսական ռեսուրսները ուղղել թռիչքների կատարման անխափան ապահովմանը, որից կարող էր միայն բխել ապագան: Կատարվել է մոտ 488 000 000 ՀՀ դրամի մոտ 8000 ուղևորների ավիատոմսերի գումարների հետ վերադարձ, միևնույն ժամանակ գործակալների կողմից §էյր Արմենիա¦-ին պատկանող հասույթի հաշվին իրականացվել են ուղևորների ավիատոմսերի վերաձևակերպումներ և ապահովվել են նրանց փոխադրումները այլ ավիաընկերությունների միջոցով։ Իր դիտարկմամբ իրավապահ մարմիններին ընդհանրապես չի հետաքրքրել, թե ինչ ընդվզման կարող էր հանգեցնել ուղևորների տեղափոխումը կամ գումարների հետվերադաձը չապահովելը։ Ճգնաժամային Կառավարում Ընկերությունը ռուսական ընկերությունների դեմպինգի պայմաններում և 2014թ. սեպտեմբերի հայտարարությունից հետո գրեթե բոլոր գործընկերները օգտագործում էին իրենց ձեռքի տակ առկա գործիքակազմը իրենց գումարները ստանալու նպատակով։ * Օրնակ՝ ՊԵԿ-ը կալանք էր դնում ընկերության հաշվեհամարներիի վրա՝ պարալիզացնելով ընկերության գործունեությունը * §Զվարթնոց¦ օդանավակայանը դադարեցնում էր ուղևորների հաշվառումը կամ հրաժարվում էր օդանավը լիցքավորել ավիավառելիքով, որի արդյունքում առնվազն 450 ուղևոր օդանավակայանում արդարացի պահանջում է իրենց պայմանագրային իրավունքները և սկսում է ընդվզում։ Ինքը ստիպված անհապաղ հայթայթում էի գումարներ և կանխիկ կամ իր անձնական կրեդիտ քարտով վճարում էի օդանավակայանի գումարը և ուղևորները սպասարկվում էին... (2014թ. սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամսին ես ներդրել եմ նույնիսկ իմ երեխաների ծննդյան դրամական նվերները...): * Օտարերկրյա բոլոր սպասարկող գործընկերները դադարեցնում էին իրենց ծառայությունների մատուցումը և կրկին հանդիպակաց օդանավակայաններում սկսում էր ուղևորների կողմից ընդվզում (մեր ներկայացուցիչներին պատին դեմ տալ և այլն...), * Նավիգացիոն ծառայությունները սպառնում էին օդանավերը երկնքում չսպասարկել...: Ունենալով ՀՀ ՊԵԿ – ի հետ պարտքի մարման ժամանակացույց (26.08.2014թ կցված է գործին) և համարելով որ արտերկրի գործակալների մոտ առկա է §Air Armenia¦-ին վճարման ենթակա բավարար հասույթ ինքը ստիպված է եղել իրականացնել ճգնաժամային կառավարում՝ 1. Ապահովել թռիչքային անվտանգությունը։ Թռիչքները անվտանգ իրականացնելու նպատակով ապահովել օդանավերը և անձնակազմը անհրաժեշտ բոլոր տեխնիկական, նյութատեխնիկական և այլ պարագաներով։ 2. Կատարել պայմանագրային պարտավորությունները ուղևորների՝ քաղաքացիների նկատմամբ: (ՀՀ սահմանադրությամբ ամրագրված է, որ ամենակարևոր արժեքը Մարդն է և Ուղևորների նկատմամբ պարտավորությունների չկատարումը վստահաբար կգնահատվեր Խարդախություն...), 3. Ծրագրվել է օտարերկրյա գործակալներից գումարները ստանալուց հետո իրականացնել պետության հանդեպ պարտավորությունների կատարում, սակայն ինչպես վերևում նշել եմ սեպտեմբերի 11-ից հետո խոշոր գործակալները գումարները ընկերությանը չփոխանցեցին, այլ անկախ գումարի ծագման և նշանակության, այն ամբողջությամբ ուղղեցին իրենց գրասենյակներում վաճառված ավիատոմսերի վերաձևակերպումներին, հետվերադարձին (ավիատոմսերի գումարների հետվերադաձը հաստատող փաստաթղթերը առկա են գործի նյութերում) կամ իրենց երկրներում §Air Armenia¦-ին սպասարկած օդանավակայաններին։ Այսինքն իրենք այդ գումարները հիմնականում չեն ստացել և չենք տնօրինել...: Ընդհանուր առմամբ ընկերությունը 2014 թվականի պետ տուրքի մասով փաստացի կատարել է մոտ 380 000 000 ՀՀ դրամի վճարումներ (վկա ՊԵԿ-ի ներկայացուցչի դատաքննական ցուցմունքը) և առանց տույժերի մոտ 682 000 000 ՀՀ դրամ մնացել է պարտք։ ՀՀ ՊԵԿ-ը §Էյր Արմենիա¦-ի սնանկության պարտատերերի ցուցակում գրանցվել է որպես պարտատեր։ Այս պարտավորությունը ներգրավված է եղել §Էյր Արմենիա¦-ի Դատարանի կողմից հաստատված առողջացման ծրագրում։ Օդի տուրքը որպես պետ գույք գնահատելու վերաբերյալ դիտարկումներ և հակափաստարկներ՝ 1. Անկախ նրանից ավիաընկերությունը ուղևորից գումարը ստացել է թե ոչ, ընկերությունը չի ազատվում պետության նկատմամբ իր ունեցած պարտավորությունից ՝այսինքն դա ապառք է ( տես վկա Վահան Հարությունյանի դատաքննական ցուցմունքը), այսինքն հնարավոր չէ հափշտակվել այն, ինչը չի ստացվել..., 2. Ավիաընկերության վաճառքների գործակալների կողմից հասույթը փոխանցվում է մեկ ընդհանուր թվով և նույն բանկային հաշվին, որը հիմնավորվեց դատաքննական վկայական ցուցմունքներով։ ( տես՝ վկաներ Նորայր Հարությունյանի և Ամալյա Գևորգյանի ցուցմունքները): Այսինքն բանկային հաշիվներում առկա գումարների վրա գրված չէ §սա օդի տուրքն է՝ ձեռք չտաս¦։ 3. ՀՀ գործակալները հաշվետվությունները ներկայացնում են դեկադային և գումարները փոխանցում են հաջորդող 5-րդ օրը (15-րդ օրը), իսկ ընկերության պարտավորությունը պետ. տուրքի մասով առաջանում է թռիչքին հաջորդող 3-րդ օրը (տես վկա Վ. Հարությունյան, Ա. Գևորգյան-ի ցուցմունքները)։ Այսինքն ընկերությունը իր միջոցների հաշվին պետք է ապահովի պետության հանդեպ պարտավորությունը հետագայում գումարի ստանալու ակընկալիքով։ 4. Օտարերկրյա գործակալները (Air Armenia-ի հասույթի առնվազն 62%-ը ձևավորվում է արտերկրներում...) հաշվետվությունները հիմնականում ներկայացնում են 15 օրը մեկ, իսկ գումարները փոխանցում են հաջորդ ամսվա 15-րդ օրը(մոտ 45 օր) իսկ ընկերության պարտավորությունը պետ. տուրքի մասով առաջանում է թռիչքին հաջորդող 3-րդ օրը( տես վկա Վ. Հարությունյան, Ա. Գևորգյան, Ն. Հարությունյանի ցուցմունքները)։ Այսինքն ընկերությունը իր միջոցների հաշվին պետք է ապահովի պետության հանդեպ պարտավորությունը հետագայում գումարը ստանալու ակընկալիքով և եթե նույնիսկ գործակալը գումարը չի փոխանցում կամ սննկանում է(օրինակ՝ «Դելտաե գործակալություն 33 000 000 ՀՀ դրամ ներգրավված որպես Դեբիտոր...), միևնույնն է Air Armenia-ն չի ազատվել պետ տուրքի պարտավորությունից։ 5. Ավիատոմսերում առկա են տարբեր տուրքեր՝ Օդի տուրք, Օդանավակայանային տուրք, անվտանգության տուրք, վառելիքի տուրք, մատնահետքի տուրք և այլն։ Գործակալները կամ ավիատոմսեր վաճառող աշխատակիցները ուղևորն ավիատոմսը վաճառելիս հայտնում են սակագինը 1 թվով(Տուրքերը ներառյալ) և գանձապահները գումարները մուտքագրում են ընկերության հաշվեհամարին 1 թվով։(տես վկա Ռուզաննայի և Ամալիայի դատաքննական ցուցմունքները)։ 6. Օտարերկրյա գործակալները ավիատոմսերը վաճառում են իրենց երկրների տարադրամով՝ վաճառքի օրվա կուրսով և գումարը փոխանցում են ընկերության հաշվեհամարին ուղևորից գանձված գումարը նույն արտարժույթով , որպես կանոն 1 ամիս անց( տես վկա Նորիկ Հարությունյանի դատաքննական ցուցմունքը)։ Այսինքն՝ գործակալը ուղևորից ՌԴ-ում գանձել է Ռուբլի, որտեղ օդի տուրքը այդ օրվա դրությամբ կազմել է 820 ռուբլի(1RUB=12.5AMD) մենք գումարը ստանում ենք մոտ 35 օր հետո և այն փոխում ենք ՀՀ դրամի(1RUB=7,8 ՀՀ դրամ) 10 000 դրամի փոխարեն ստացվում է 6 400 ՀՀ դրամ։ Սա նույնպես Ընկերությանը թույլ չի տալիս §Պետ գույքը¦-ը վճարել այնքան ինչքան ստացել է։ (2014թ. ՌԴ նկատմամբ կիրառված սանկցիաների պատճառով եղել են արտարժույթի փոխարժեքների կտրուկ տատանումներ-1USD=32-62RUB ) ՀՀ ՊԵԿ-ը միևնույնն է պահանջում է իր 10000 դրամը, իսկինքը իր գործակալներն նման հրահանգ չի կարող տալ..., 7. Ընկերությունը ունեցել է Օվերդրաֆտներ։ Օրինակ՝ 85 000 000 ՀՀ դրամ, որը նախատեսում է օգտագործել քո եղած ֆինանսական միջոցներից առավել և երբ հաշվին մուտքագրվում է գումար անմիջապես մարվում է օգտագործված Օվերդրաֆտի պակասորդը՝ անկախ հասույթում ներառված §Պետ գույքը¦-ի առկայությունից։ Այսինքն բանկը հափշտակում է §Պետ գույքը¦-ը...: 8. Սնանկության և լուծարման գործընթացում, որում գտնվում է §Էյր Արմենիա¦-ն, հաշվեհամարներին առկա գումարները, դեբիտորական պարտքերից գոյացող գումարները, գույքի վաճառքից առաջացած հասույթները բաշխվում են ըստ Սնանկության մասին Օրենքի 82րդ Ա,Բ,Գ,Դ,Ե,Զ,Է.Ը.Թ կետրի և Օդի տուրքը որևէ արտոնյալ կարգավիճակ չունի, անկախ այն հանգամանքից, որ գումարներում ներառված են Օդի տուրքի գումարները ( տես վկա՝ սննկության գործով կառավարիչ Կարեն Ասատրյանի դատաքննական ցուցմունքը)։ Այսինքն՝ ՀՀ օրենսդրությամբ §հափշտակվու՞մ է 2009թ. կառավարության որոշմամբ սահմանված §Պետ գույքըե¦... 9. Վկա Ամալիա Գևորգյանը պնդեց, որ Օրենքը գերակա է ցանկացած կառավարության որոշման նկատմամբ։ Ավելին օրենքից գերակա է միջազգային պայմանագիրը։ Այսինքն՝ օրենքով շարժվելով հափշտակվե՞լ է §Պետ գույքը¦-ը...: 10. Իր տեղեկություններով §Էյր Արմենիա¦-ից բացի կան նախադեպեր, երբ Օդի տուրքի մասով պարտավորություններ են ունեցել Հայկական և օտարերկրյա այլ ընկերություններ։ Բոլոր նախադեպերի դեպքում քրեական գործեր չեն հարուցվել կամ հարուցված քրեական գործերը կարճվել են համապատասխան ընկերության սնանկացման հիմքով։ VIM avia, TransAero, Իտալական ընկերություն և այլն։ Զավեշտի է հասնում, մեր դեպքում քրեական գործի հարուցումը ՀՀ դատարանի կողմից ընկերության սնանկ ճանաչելուց հետո... Հարգելի դատարան, այս գործով կատարվել է 4 փորձաքննություն և բոլորում հաստավում են, որ ընկերության ակտիվները 2014թ. նվազել են առնվազն 6 000 000 000 ՀՀ դրամով.(ես արդեն նշել եմ ընկերությունը 2014թ. կրել է մոտ 16 000 000USD վնաս)։ 2013-2014թ. ինքը և ծնողները կորցրել են նախկի 40 տարիներին կուտակած և ձեռք բերած դրամական միձոցները անշարժ գույքը, որի մոտավոր արժեքը կազմել է 1 200 000000 ՀՀ դրամ։ Սնանկության գործով վաճառվել և վաճառվում է ընկերությանը պատկանող գույքը՝ օդանավ, 11 ավտոմեքենա, տեխ սարքավորումներ և այլն։ Գումարները բաշխվում են ըստ ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով։ 2013-2015թթ փոխվել է 3 կառավարություն նրանց տարբեր անդամների անգործության կամ սխալ որոշումների պատճառով ընկերությունը սնանկացել է և ինքը կորցրել է ամեն ինչ, հիմա իրեն մեղադրում են։ Իր աշխատանքային գործունեության ընթացքում չի բացառում, որ թույլ տված կլինի բացթողումներ կամ թերություններ՝ , սակայն անկախ ամեն ինչից ամեն ինչ արվել է ընկերության գործունեությունը իրականացնել օրենքին համապատասխան։ ԵՎ վերջապես եթե վերոհիշյալ ֆորս մաժորային իրավիճակը չառաջանար, ապա իրենց ընկերությունը այս պահին ևս գործելուց և պետությանը օգուտներ բերելուց կլիներ: Եվ վերջապես §ԵՍ ԳՈՂ ՉԵՄ¦ և խնդրում եմ հանցագործության դեպքի բացակայության հիմքով, ճանաչել և հռչակել իր անմեղությունը առաջադրված մեղադրանքում:
Վկա Կարեն Ռոմիկի Ասատրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2005 թվականի մինչ օրս հանդիսանում է սնանկության գործերով կառավարիչների ինքնակարգավորվող կազմակերպության անդամ։ 2015 թվականի նոյեմբերի 02-ին §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունը Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի վճռով ճանաչվել է սնանկ, որից հետո նույն դատարանի 2015 թվականի նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ ինքը նշանակվել է այդ կազմակերպության սնանկության գործով կառավարիչ։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունը իր գործունեության ընթացքում պարտավորությունն է ձեռք բերել պետական բյուջեի և այլ իրավաբանական և ֆիզիկական անձանց հանդեպ։ Ընկերության պարտավորությունների ընդհանուր չափը կազմել է մոտ 6 միլիոն դոլար։ Ֆիզիկական անձանց նկատմամբ պարտավորությունները առաջացել են ընկերության աշխատակիցներին նախատեսված աշխատավարձերը չվճարելու հետևանքով։ Ընկերության պարտավորությունները պետական բյուջեի հանդեպ առաջացել են ավիատոմսերի վաճառքից գանձված պետական տուրքի գումարները և դրանք չվճարելու արդյունքում հաշվարկված տույժերը պետական բյուջե չվճարելու հետևանքով։ Ընկերության տնօրենը հանդիսացել է Արսեն Ավետիսյանը, ով միաժամանակ հանդիսացել է ընկերության բաժնետերը։ Ընկերությունը փաստացի գործունեություն է ծավալել մինչև 2014 թվականի նոյեմբեր ամիսը։ Ընկերությունն իր գործունեության հիմնական ժամանակահատվածում իրականացրել է օդային բեռնափոխադրումներ, իսկ 2013–2014թթ.–ի ընթացքում կատարել է նաև ուղևորափոխադրումներ։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության հարկային պարտավորություններն առաջացել են հիմնականում պետական տուրքի չվճարման արդյունքում։ Ընկերության ստացված դրամական միջոցները ընկերության ղեկավարության կողմից հիմնականում ուղղվել են բանկային պարտավորությունների մարմանը։ Թե որքան պետական տուրք է գանձել §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունը և դրա որ մասն է վճարել պետական բյուջե, տեղյակ չէ, սակայն գանձված պետական տուրքի գումարները ընկերության կողմից անշեղորեն պետք է վճարվեին պետական բյուջե և ընկերության ղեկավարությունը իրավունք չուներ այլ կերպ ծախսել այդ գումարները՝ համաձայն ՀՀ կառավարության կողմից ընդունված համապատասխան որոշման։
Վկա Նորիկ Պավլուշի Հարությունյանը ցուցմունք էտվել այն մասին, որ 2003 թվականից մինչև 2016 թվականի հուլիսի 01-ն աշխատել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունում՝ որպես մենեջեր։ Ընկերությունը մինչև 2013 թվականի հոկտեմբերի վերջերն իրականացրել է միայն օդային բեռնափոխադրումներ, իսկ տվյալ ժամանակահատվածից հետո՝ նաև ուղևորափոխադրումներ։ Ընկերության տնօրենը հանդիսացել է Արսեն Ավետիսյանը, ով նաև փաստացի ղեկավարել է ընկերության գործունեությունը։ Մինչև 2014 թվականի սեպտեմբեր ամիսն ընկերության նախագահը հանդիսացել է Վահան Հարությունյանը։ Ընկերության գրասենյակը գտնվել է ք.Երևան, Գևորգ Քոչար 21 հասցեում։ Ինքն աշխատել է այդ կազմակերպությունում որպես հասույթի հաշվարկման մենեջեր, իր աշխատանքային պարտականությունների մեջ է մտել ընկերության գործունեության ընթացքում առաջացած հասույթի հաշվառումը։ Համապատասխան համակարգչային ծրագրի միջոցով պարգել է, թե ինչ գումարի ծառայություն է մատուցվել տարբեր անձանց և կազմակերպություններին, այդ թվում քանի հատ ավիատոմս է վաճառվել, որից հետո, օրվա վերջում ամփոփելով այդ տվյալները, պարզել է, թե որքան է կազմել ընկերության հասույթը։ Որևէ հաշվետվություն չի կազմել, քանի որ տվյալ տեղեկությունները միաժամանակ հասանելի են եղել նաև գլխավոր հաշվապահ Ամալյա Գևորգյանին և տնօրեն Արսեն Ավետիսյանին։ Որևէ առնչություն չի ունեցել նաև նախատեսված հարկերը, տուրքերը և այլ վճարումները վճարելու հարցում։ Այդ ամենը կարգավորվել է ընկերության տնօրեն Արսեն Ավետիսյանի կողմից։ Տեղյակ չէ, թե ինչու ընկերության կողմից չեն վճարվել պետական տուրքի գումարները և կոնկրետ ինչպես են դրանք ծախսվել։ Վահան Հարությունյանը հանդիսացել է ընկերության 50 տոկոս բաժնեմասի սեփականատերը և մասնակցել է ընկերության ղեկավարմանը այն առումով, որ ընկերության գործունեության վերաբերյալ հիմնական որոշումները ընդունվել են Վ.Հարությունյանի և Ա.Ավետիսյանի կողմից հրավիրված ժողովների և համատեղ քննարկումների արդյունքում, սակայն ընկերության առօրյա գործունեությունը ղեկավարվել է Արսեն Ավետիսյանի կողմից։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության ֆինանսական շարժից տերյակ չէ։
Վկա Անահիտ Նորիկի Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013 թվականի նոյեմբեր ամսից 2014 թվականի նոյեմբեր ամիսն աշխատել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունում՝ որպես հասույթի հաշվարկի մենեջեր։ Իր աշխատանքային պարտականությունների մեջ է մտել ընկերության հասույթը հաշվարկելը։ Յուրաքանչյուր 10–րդ օրը ընկերության ավիատոմսերը վաճառող մյուս կազմակերպություններից ստացել է տեղեկություններ ընկերությանը պատկանող ավիատոմսերի վաճառքի քանակի, դրանց արժեքի մասին, որից հետո այդ տեղեկությունները համեմատել ընկերության բազայում առկա տեղեկությունների հետ ու առաջացած անհամապատասխանությունների դեպքում կապ է հաստատել տվյալ կազմակերպության ներկայացուցչի հետ։ Ավիատոմսերի վաճառքից առաջացած գումարների վճարման կամ հավաքագրման հետ որևէ առնչություն չի ունեցել, այդ հարցերով չի զբաղվել։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունը փաստացի ղեկավարել է տնօրեն Արսեն Ավետիսյանը։ Վահան Հարությունյանը հանդիսացել է ընկերության բաժնետեր։ Վերջինս իրեն աշխատանքի կատարման վերաբերյալ որևէ հանձնարարություններ չի տվել։
Վկա Գայանե Ռուբենի Վարդանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014թվականի փետրվար ամսից մինչև 2015 թվականի մայիս ամիսն աշխատել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունում, նախ որպես հաշվապահ, իսկ հետագայում՝ ֆինանսական բաժնի մենեջեր։ Իրեն աշխատանքի է ընդունել ընկերության տնօրեն Արսեն Ավետիսյանը։ Որպես հաշվապահ իր աշխատանքային պարտականությունների մեջ է մտել ընկերության աշխատակիցների աշխատավարձերի վերաբերյալ հաշվարկների կատարումը, §Ե–ինվոյսինգ¦ ծրագրից ստացված հաշիվ-ապրանքագրերի տպումը և գրանցում արտացոլված տեղեկությունների համեմատումը փաստացի մատուցված ծառայությունների ծավալին, ինչպես նաև ընկերության բանկային հաշվեհամարների քաղվածքներում առկա տվյալների մուտքագրումը §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության §Հայկական ծրագրեր¦ հաշվապահական ծրագրում։ Ընկերության գործունեությունը ղեկավարվել է Արսեն Ավետիսյանի կողմից, աշխատանքի վերաբերյալ ցանկացած հարցերով դիմել է Արսեն Ավետիսյանին։
Վկա Ռուզաննա Ռաֆիկի Դանելյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013 թվականի նոյեմբերի 01-ից մինչև 2014 թվականի հոկտեմբերի վերջերն աշխատել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունում՝ որպես գանձապահ։ Իրեն աշխատանքի է ընդունել ընկերության տնօրեն Արսեն Ավետիսյանը։ Իր աշխատանքային պարտականությունների մեջ է մտել հետևել չվերթների հաշվառմանը՝ ավելորդ բեռների դիմաց վճարումները գանձելու մասով, ինչպես նաև վաճառել է ավիատոմսեր ու գանձել ավիատոմսերի վաճառքից առաջացած և ավել կիլոգրամների համար վճարված գումարները։ Տվյալ գումարները օրվա վերջում մուտքագրել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության հաշվեհամարին։ Ավիատոմսերի արժեքի մեջ է ներառված եղել նաև պետական տուրքի գումարները, որոնք նույնպես գանձել է ավիատոմսերը վաճառելիս և այն յուրաքանչյուր աշխատանքային օրվա վերջում փոխանցել §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության հաշվեհամարին։ Ավիատոմսերի վաճառքից առաջացած գումարները՝ այդ թվում նաև պետական տուրքի գումարները փոխանցել է ընկերության նույն հաշվեհամարին։ Յուրաքանչյուր աշխատանքային օրվա վերջում կազմել և ընկերության հասույթների բաժնի աշխատակից Նորիկ Հարությունյանի էլեկտրոնային փոստի հասցեին է ուղարկել հաշվետվություններ՝ տվյալ օրվա ընթացքում ավիատոմսերի վաճառքի վերաբերյալ տեղեկությունները, որտեղ նշել է նաև, թե քանի անձ է ազատվել պետական տուրքը վճարելուց։
Վկա Սվետլանա Աշոտի Սարգսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013 թվականի նոյեմբերի ամսից մինչև 2014 թվականի աշունն ընկած ժամանակահատվածում աշխատել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունում՝ որպես գանձապահ։ Աշխատավայրը գտնվել է §Արմենիա միջազգային օդանավակայաններ¦ կազմակերպության տարածքում, որտեղ վաճառել է ավիատոմսեր և գանձել դրանց դիմաց վճարած գումարները, ինչպես նաև գանձել է թույլատրված քաշից ավել ուղեբեռների դիմաց վճարված գումարները։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության տնօրենը հանդիսացել է Արսեն Ավետիսյանը։ Վաճառված ավիատոմսերի և լրացուցիչ քաշով ուղեբեռների դիմաց գանձված գումարների վերաբերյալ յուրաքանչյուր օր կազմել է համապատասխան հաշվետվություն, այն էլեկտրոնային փոստի միջոցով ներկայացրել ընկերության գլխամասի աշխատակից Լորիկին, իսկ գանձված գումարները փոխանցել §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության բանկային հաշվեհամարին։ Ավիատոմսերի վաճառքի արժեքի մեջ հաշվարկված է եղել նաև պետական տուրքը, որը նույնպես գանձել է և փոխանցել §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության հաշվեհամարին։ Իր կողմից գանձված գումարները միշտ և ամբողջությամբ փոխանցել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության միևնույն հաշվեհամարին։ Թե ինչպես են տնօրինվել ընկերության ֆինանսական միջոցները, այդ թվում ավիատոմսերի վաճառքից առաջացած և §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությանը փոխանցված պետական տուրքի գումարները, տեղյակ չէ։
Վկա Արմինե Սաշայի Կիրակոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1997 թվականից մինչ օրս աշխատում է պետական եկամուտների կոմիտեի համակարգում, 2013 թվականից մինչև 2017 թվականի հուլիս ամիսն աշխատել է ՊԵԿ Կենտրոնի հարկային տեսչությունում՝ որպես ավագ հարկային տեսուչ, իսկ 2017 թվականի հուլիս ամսին կատարված կառուցվածքային փոփոխություններից հետո աշխատել է ՊԵԿ ՀՎՍՀ 3-րդ բաժնում՝ որպես գլխավոր հարկային տեսուչ։ Եվ որպես Կենտրոնի ՀՏ-ում ավագ տեսուչ, և որպես ներկայիս՝ ՀՎՍՀ 3–րդ բաժնի գլխավոր տեսուչ աշխատելիս ունեցել է նույն աշխատանքային պարտականությունները, մասնավորապես՝ վարել է ՊԵԿ համակարգում հաշվառված և իրեն ի պաշտոնե ամրագրված տնտեսվարող սուբյեկտների անձնական հաշվի քարտերը, ստուգել նրանց կողմից ներկայացված հաշվետվությունները և այլն։ էլեկտրոնային քարտերում ամրագրված են եղել ընկերության կողմից կատարված հարկերի հաշվարկների, վճարումների, դրանք չվճարելու արդյունքում առաջացած տույժերի, տուգանքների, ինչպես նաև դրանց վճարումների, ստուգման ակտերի արդյունքում հաշվարկված հարկային պարտավորությունների և դրանց վճարումների, ինչպես նաև հանգամանքների վերաբերյալ տեղեկություններ։ Անձնական հաշվի քարտերը ուսումնասիրել է ՊԵԿ համակարգչային բազայում տեղադրված և գործող §Հարկատու 3¦ համակարգչային ծրագրի միջոցով, որը մուտք գործելու թույլտվությունը իրեն տրված է ի պաշտոնե։ Իր կողմից ուսումնասիրվող կազմակերպությունների ցանկում ներառված է եղել նաև §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունը, որի հարկ վճարողի հաշվառման համարն է 01545857։ 2017 թվականի օգոստոս ամսվա ընթացքում ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչությունից ստացված համապատասխան գրության հիման վրա կատարել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված ուղևորափոխադրումներից առաջացած պետական տուրքի հաշվարկների և այդ մասով կատարված վճարումների ուսումնասիրություն, որի արդյունքների մասին տեղեկացրել է ՊԵԿ քննչական վարչությանը իր կողմից կազմված 2017 թվականի սեպտեմբերի 28-ի թիվ 70-3 /(1488536)–17 գրությամբ։ Նշված գրությունը կազմելու համար ուսումնասիրել է նաև §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության անձնական հաշվի քարտերը։ Գրությանը կցել է նաև տեղեկություններ՝ բաղկացած մի քանի թերթից, որոնք վկայում են §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից կատարված ուղևորավտխւսդրումների արդյունքում առաջացած պետական տուրքի հաշվարկմանը և դրա վճարմանը։ Ներկայացված տեղեկությունները վերաբերվել են §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից ուղևորափոխադրման ծառայությունների մատուցման ողջ գործունեության ժամանակահատվածին։ Այդ տեղեկություններում ամրագրված չեն տեղեկություններ ընկերության կողմից հաշվարկված պետական տուրքի այլ տեսակների, մասնավորապես §հայ¦ բառն օգտագործելու համար հաշվարկված պետական տուրքի վերաբերյալ։ Այդ ընթացքում ընկերության կողմից հաշվարկվել և ՀՀ ԿԱ պետական եկամուտների կոմիտե են ներկայացրել գործունեության ողջ ընթացքում կատարված ուղևորափոխադրումների արդյունքում հաշվարկված և պետական բյուջե վճարման ենթակա ուղևորների փոխադրման արդյունքում առաջացած պետական տուրքի գումարների վերաբերյալ տվյալները, համաձայն որոնց՝ այդ ժամանակահատվածում ընկերությունը հաշվարկել է 1.096.320.000 դրամ, որից պետական բյուջե չի վճարվել՝ 681.923.052 դրամ։ Նշված տեղեկություններն ամբողջությամբ արտացոլված են §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության անձնական հաշվի քարտերում։ Նշված հաշվարկները վերաբերվել են միայն ուղևորափոխադրումների արդյունքում առաջացած պետական տուրքի հաշվարկմանը և վճարմանը, այլ տեսակի պետական տուրքի մասին տեղեկություններ, իր կողմից կազմված և ՊԵԿ քննչական վարչությանը հասցեագրած գրությամբ և դրան կից փաստաթղթերում, արտացոլված չեն։
Վկա Լաուրա Գրիգորի Սաֆարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1985 թվականից մինչև 2017 թվականի օգոստոսի 13-ն աշխատել է ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչությունում՝ որպես հաշվապահական հաշվառման բաժնի գլխավոր մասնագետ։ Իր աշխատանքային պարտականությունների մեջ է մտել հաշվապահական բնույթի տարատեսակ աշխատանքների կատարումը, ինչպես նաև ՀՀ– ում գործունեություն իրականացնող ավիաընկերությունների կողմից օդային տրանսպորտի միջոցով իրականացված ուղևորափոխադրումների արդյունքում ՀՀ-ից մեկնող ֆիզիկական անձանցից գանձված պետական տուրքի հաշվարկման վերաբերյալ կազմված հաշվետվությունների ստուգումը։ Մասնավորապես ՀՀ-ից մեկնող ուղևորների փոխադրման արդյունքում առաջացած պետական տուրքի վերաբերյալ հաշվետվություններն ընկերությունների կողմից ներկայացվել են ՀՀ ԿԱՔԱԳ վարչություն, որից հետո, ստանալով այդ հաշվետվությունները, դրանք համեմատել է §Զվարթնոց¦ օդանավակայանից՝ տվյալ ավիաընկերության կողմից իրականացված ուղևորափոխադրումների վերաբերյալ ստացված տվյալների հետ։ Նշված ավիաընկերություններից մեկն էլ հանդիսացել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունը, որն ուղևորափոխադրումներ է իրականացրել 2013–2014թթ.– ի ընթացքում։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից ՀՀ ԿԱ քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչություն ներկայացված ուղևորափոխադրումների արդյունքում առաջացած պետական տուրքի վերաբերյալ հաշվետվությունները նույնպես ստուգել է։ Համաձայն ՀՀ օրենսդրության §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից այդ հաշվետվությունները ներկայացվել են յուրաքանչյուր ամիսը մեկ անգամ։ Տփալ հաշվետվություններում արտացոլված են եղել տվյալներ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության միջոցով ՀՀ-ից փաստացի մեկնած ուղևորների քանակի, այդ մասով ընկերության կողմից գանձված պետական տուրքի գումարի, պետական տուրքի գումարի պետական բյուջե վճարման չափի և այն ուղևորների քանակի վերաբերյալ տեղեկությունները, որոնք օգտվելով արտոնություններից ազատված են եղել պետական տուրքը վճարելուց։ Եղել են նաև դեպքեր, երբ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից պետական տուրքի վերաբերյալ ներկայացված հաշվետվությունների ուսումնասիրությամբ պարզել է, որ ընկերությունը որպես պետական տուրք գանձել է ավելի շատ գումար, սակայն պետական բյուջե է վճարել գանձված գումարի մի մասը։ Նման դեպքերի մասին հիմնականում բանավոր կարգով, իսկ երբեմն նաև՝ գրավոր տեղեկանքի ձևով տեղեկացրել է իր անմիջական ղեկավար Աշոտ Ազիզյանին։ Հաշվետվություններում առաջացած անհամապատասխանությունների մասով տեղյակ է պահել §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության համապատասխան աշխատակցին։ Այդ նպատակով զանգահարել է, զրուցել տփալ աշխատակցի հետ, որին չի հիշում, և հայտնել, որ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից պետական բյուջե պակաս է վճարվել պետական տուրքի գումարը, քան իրականում այն գանձվել է, իսկ ընկերության աշխատակիցը հայտնել է, որ այդ գումարները անպայման կվճարվեն։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության գործադիր տնօրենը հանդիսացել է Արսեն Ավետիսյանը և նա էլ ղեկավարել է այդ կազմակերպությունը։
Վկա Աշոտ Ռաֆիկի Ազիզյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010 թվականից մինչ օրս աշխատում է ՀՀ կառավարությանն առընթեր քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչությունում՝ որպես աշխատակազմի հաշվապահական հաշվառման բաժնի պետ-գլխավոր հաշվապահ։ Իր ղեկավարած բաժինը հիմնականում իրականացոեւ է ՔԱԳՎ-ի հաշվապահական հաշվառման վարումը, ինչպես նաև իրականացնրել է այլ գործառույթներ, այդ թվում՝ ավիաընկերությունների կողմից՝ Հայաստանից մեկնած ուղևորների վերաբերյալ ներկայացված հաշվետվություններում արտացոլված տվյալների և §Զվարթնոց¦ միջազգային օդանավակայանի կողմից տրամադրված տվյալների համեմատումը, այդ հաշվետվությունների ամփոփումը և դրանց ներկայացումը պետական եկամուտների կոմիտե։ Իրենց բաժնի աշխատակիցների կողմից համեմատվել են նաև §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված հաշվետվությունները՝ ՀՀ-ից մեկնած ուղևորների, այդ թվում պետական տուրքի վճարումից ազատված ուղևորների մասով։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունն իր գործունեության ընթացքում յուրաքանչյուր ամիսը մեկ անգամ քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչություն է ներկայացրել հաշվետվություններ, որտեղ նշվել են հաշվետվությունում նշված ժամանակաշրջանում §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության միջոցով ՀՀ-ից մեկնած ուղևորների քանակը, այդ ուղևորներից գանձված պետական տուրքի չափը, գանձված և պետական բյուջե վճարված պետական տուրքի չափը, ինչպես նաև այն ուղևորների քանակը, որոնք թեև մեկնել են ՀՀ- ից, սակայն օրենսդրության համաձայն, օգտվելով սահմանված արտոնություններից, ազատված են եղել պետական տուրքի գումարը վճարելուց։ Ավիաընկերությունների կողմից, այդ թվում §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված հաշվետվությունները միշտ ուսումնասիրել է ՔԱԳՎ հաշվապահական հաշվառման բաժնի գլխավոր մասնագետ Լաուրա Սաֆարյանը։ Վերջինս ուսումնասիրել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված հաշվետվությունները, դրանցում արտացոլված տեղեկությունները համադրել §Զվարթնոց¦ օդանավակայանը շահագործող §Արմենիա միջազգային օդանավակայաններ¦ ՓԲ ընկերությունից ստացված տվյալների հետ, որից հետո այդ հաշվետվությունները ուղարկել է պետական եկամուտների կոմիտե, իսկ անհամապատասխանություններ լինելու դեպքում հայտնել է իրեն, ինչպես նաև ընկերություններից պահանջել ներկայացնել ճշգրտված հաշվետվություններ։ Որպես տվյալ բաժնի ղեկավար նույնպես ուսումնասիրել է Սաֆարյանի կողմից կազմված ամփոփիչ տեղեկանքները այդ հաշվետվությունների վերաբերյալ, որտեղ ըստ ամիսների արտացոլվել է, որ ընկեության կողմից՝ ՀՀ-ից մեկնող ուղևորներից գանձված և պետական բյուջե վճարված գումարների մեծությունները տարբերվել են, այսինքն §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունը գանձել է ավելի շատ պետական տուրքի գումար: §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության տնօրենը հանդիսացել է Արսեն Ավետիսյանը, նա է միշտ ղեկավարել այդ կազմակերպության գործունեությունը։
Դատահաշվապահական փորձաքննության թիվ 79101709 եզրակացության, համաձայն՝ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության հարկային պարտավորությունները ՀՀ-ից օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի արդյունքում հաշվարկված պետական տուրքի մասով կազմել են՝ 1482054742 (պետական տուրք՝ 681923052 + +տույժեր՝ 800131690) ՀՀ դրամ։ Նշված հարկային պարտավորություններն առաջացել են՝ 11.03.2014 թվականից մինչև 19.11.2014 թվականն ընկած ժամանակահատվածում ընկերության կողմից հաշվարկված և հիշյալ ընկերության հաշվառման վայրի ՀՏ֊ի կողմից ըստ հարկատեսակների ու վճարների վարվող, կոնկրետ դեպքում՝ պետական տուրքի անձնական հաշվի քարտում գրանցված՝ պետական բյուջե վճարման ենթակա պետական տուրքի գումարներն ոչ ամբողջությամբ պետական բյուջե վճարելուց և դրա արդյունքում §Պետական տուրքի մասին¦ ՀՀ օրենքի 35-րդ հոդվածի պահանջների համաձայն, հաշվարկված տույժերից։
§էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության՝ ՀՀ-ից օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի արդյունքում պետական բյուջեի հանդեպ պետական տուրքի գծով ունեցած պարտավորությունների առաջացման, կոնկրետ դեպքում՝ 11.03.2014 թվականից մինչև 19.11.2014 թվականն ընկած ժամանակահատվածում, ՀՀ-ից օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի արդյունքում, §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից պետական տուրք է գանձվել ընդամենը՝ 847093052 (681923052 + +165170000)+165170000 +165170000ՀՀ դրամ։ Հիշյալ գանձված պետական տուրքից պետական բյուջե է վճարվել ընդամենը՝ 165170000 ՀՀ դրամ։ ՀՀ–ից օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի արդյունքում §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից 11.03.2014 թվականից մինչև 19.11.2014 թվականն ընկած ժամանակահատվածում պետական բյուջե վճարված՝ 165170000 ՀՀ դրամ պետական տուրքի գումարը ամբողջությամբ ուղղվել է պետական բյուջեի նկատմամբ ունեցած պետական տուրքի մարմանո։
§էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունն ուղևորների փոխադրման տոմսի արժեքի մեջ ներառված պետական տուրքի գումարները անկախ այն հանգամանքից, թե §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունը հետազոտվող ժամանակաշրջանում ծավալած գործունեության արդյունքում զուտ ակտիվ ունեցել է, թե ոչ, պարտավոր էր ՀՀ-ից մեկնած ուղևորներից գանձված պետական տուրքի գումարները սահմանված ժամկետում վճարել պետական բյուջե։
Քրեական գործով որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ Կենտրոնի հարկային տեսչության 2017 թվականի փետրվարի 09-ի թիվ 33–2/(1312047)–17 գրությունը, §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության հարկային գործերի համաձայն՝ 2 հատորից, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ Կենտրոնի հարկային տեսչության՝ 2017թ.–ի փետրվարի 09-ի թիվ 33–2/ր313522)–17 գրությունը, §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության օդի տուրքի տեղեկությունների գործով, ընկերության կողմից՝ 2013-2016թթ.–ի վերաբերյալ էլեկտրոնային տարբերակով ներկայացված հաշվարկ– հաշվետվությունները, ՀՀ ԿԱ քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչության 2017թ.– ի մարտի 9-ին թիվ 11583-17 գրությունը և դրան կից ՀՀ-ից մեկնած ուղևորների թվի, գանձված և պետական բյուջե վճարված պետական տուրքի գումարների, պետական տուրքը վճարելուց ազատված ուղևորների թվի վերաբերյալ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված տեղեկություններով, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնի 2017թ.–ի հուլիսի 10-ի թիվ 70֊3/ր426604|–17 գրությամբ և դրան կից էլեկտրոնային հաշվարկ– հաշվետվությունները ու §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության անձնական հաշվի քարտերով, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնի 2017թ.–ի սեպտեմբերի 28-ի թիվ 70– 3/(1488536)–17 գրությունը և դրան կից տեղեկություններով, ՀՀ արդարադատության նախարարության իրավաբանական անձանց պետական ռեգիստրի գործակալության՝ 2017թ.–ի նոյեմբերի 15-ի թիվ 69469-17 գրությամբ և դրան կից §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության վերաբերյալ գործակալությունում առկա բոլոր փաստաթղթերի պատճենները ՀՀ Կենտրոնական բանկից առգրավված §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության և Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի անվամբ §էյչ էս Բի Սի Հայաստան բանկ¦ ՓԲ, §Կոնվերս Բանկ¦ ՓԲ, §Ինեկո բանկ¦ ՓԲ, §ԱԿԲԱ-Կրեդիտ Ագրիկոլ Բանկ¦ ՓԲ, §Ամերիաբանկ¦ ՓԲ, §Արդշինբանկ¦ ՓԲ, §Մելլաթ բանկ¦ ՓԲ և §ՎՏԲ֊ Հայաստան բանկ¦ ՓԲ ընկերություններում բացված հաշվեհամարների շարժի վերաբերյալ տեղեկությունները։
Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Հետազոտելով ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի ևվկաների ցուցմունքները, հրապարակելով և հետազոտելով գործին կցված ապացույցներն ու փաստաթղթերը, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` դատարանը գտնում է հետևյալը.
§Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին¦ եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի համաձայն`
§1. Յուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք ¥…¤: 2. Յուրաքանչյուր ոք, ով մեղադրվում է քրեական հանցագործության մեջ, համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ օրենքին համապատասխան:¥…¤¦:
§Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին¦ եվրոպական կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածի համաձայնª §Ոչ ոք չպետք է մեղավոր ճանաչվի որևէ գործողության կամ անգործության համար, որը կատարման պահին գործող ներպետական կամ միջազգային իրավունքի համաձայն, հանցագործություն չի համարվել: (…)¦:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն`
§Քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:¦:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի համաձայն`
§1. Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով:
2. Քրեական օրենքն անալոգիայով կիրառելն արգելվում է:¦:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
§(…) Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի: (…)¦:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
§1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ¦:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª
§Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում« երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված« եթե դատարանը« ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով« հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա« դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա« ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով« սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ¦:
Վերոգրյալ նորմերի վերլուծությունից բխում է, որ արարքը հանցավոր ճանաչելու համար անհրաժեշտ են հետևյալ պայմանների միաժամանակյա առկայությունըª
ա/ արարքը պետք է նախատեսված լինի քրեական օրենքով,
բ/ այն պետք է բովանդակի հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:
Այլ կերպª նշված պայմաններից որևէ մեկի բացակայությունը բացառում է հանցանքի առկայությունը: Նշված հետևությունը բխում է նաև Վճռաբեկ դատարանիª Տիգրան Շմավոնյանի գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումից, որի համաձայնª §Արարքը ճանաչվում է հանցավոր միայն այն դեպքում, երբ առկա են քրեական օրենքով նախատեսված բոլոր հատկանիշները: Հանցագործությունն իրենից ներկայացնում է չորս պարտադիր տարրերի միասնություն, այն էª օբյեկտ, օբյեկտիվ կողմ, սուբյեկտ, սուբյեկտիվ կողմ: Նշվածներից թեկուզ մեկի բացակայությունը անձի արարքում վկայում է հանցակազմի բացակայության մասին:¦ (տես° ՀՀ վճռաբեկ դատարանի Տիգրան Ժորայի Շմավոնյանի գործով 2007 թվականի հուլիսի 13-ի թիվ ՎԲ-107/07 որոշումը):
Այսպիսով, արարքը հանցագործություն ճանաչելու համար այն պետք է նախատեսված լինի քրեական օրենսգրքով և բովանդակի հանցակազմի բոլոր տարրերը:
Մեջբերված նորմերով սահմանված է նաև օրինականության սկզբունքը, որի անբաժանելի տարրն է §չկա հանցագործություն և պատիժ, եթե այն սահմանված չէ օրենքով¦ ¥nullum crimen, nulla poena sine lege¤ կանոնը: Վերջինս իր արտացոլումն է գտել ինչպես Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի (այսուհետ նաևª Եվրոպական դատարան), այնպես էլ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային պրակտիկայում:
Այսպես, Ս.Ռ.-ն ընդդեմ Միացյալ Թագավորության և Ս.Վ.-ն ընդդեմ Միացյալ Թագավորության գործերով Եվրոպական դատարանն արձանագրել է, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածում ամրագրված երաշխիքները, լինելով օրենքի գերակայության էական տարրեր, Կոնվենցիայի պաշտպանության համակարգում կայուն տեղ ունեն, և դա հատկապես ընդգծվում է այն փաստով, որ Կոնվենցիայի 15-րդ հոդվածի համաձայն` անգամ պատերազմի կամ արտակարգ դրության ժամանակ 7-րդ հոդվածից որևէ շեղում չի թույլատրվում: Վերջինս, ելնելով իր առարկայից և նպատակից, պետք է այնպես մեկնաբանվի ու կիրառվի, որպեսզի նախատեսի կամայական մեղադրման, դատապարտման և պատժման դեմ ուղղված արդյունավետ երաշխիքներ (տե°ս Ս.Ռ.-ն ընդդեմ Միացյալ Թագավորության գործով (C.R. v. THE UNITED KINGDOM), 1995 թվականի նոյեմբերի 22-ի վճիռը, գանգատ թիվ 20190/92, կետ 32, Ս.Վ.-ն ընդդեմ Միացյալ Թագավորության գործով (S.W. v. THE UNITED KINGDOM), 1995 թվականի նոյեմբերի 22-ի վճիռը, գանգատ թիվ 20166/92, կետ 34):
Կոկկինակիսն ընդդեմ Հունաստանի գործով վճռում Եվրոպական դատարանը դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածի 1-ին կետը նախատեսված չէ միայն նրա համար, որ ի վնաս մեղադրյալի հետադարձության կարգով քրեական օրենքի կիրառումն արգելվի: Այն ընդհանուր առմամբ ամրագրում է նաև այն սկզբունքը, որ միայն օրենքը կարող է սահմանել հանցանքը և նախատեսել պատիժը ¥nullum crimen, nulla poena sine lege¤, ինչպես նաև այն սկզբունքը, որ քրեական օրենքը չպետք է ի վնաս մեղադրյալի տարածական մեկնաբանության ենթարկվի, օրինակª այն չպետք է կիրառվի անալոգիայով (տե°ս Կոկկինակիսն ընդդեմ Հունաստանի գործով (KOKKINAKIS v. GREECE), 1993 թվականի մայիսի 25-ի վճիռը, գանգատ թիվ 14307/88, կետ 52):
Քննարկվող կանոնն իր արտացոլումն է գտել նաև Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային պրակտիկայում: Մասնավորապես Վարուժան Ավետիսյանի գործով որոշմամբª Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ §(…) [Ա]նձին հանցագործություն (հանցագործություններ) կատարելու մեջ մեղավոր ճանաչելու և այդ հանցագործության (հանցագործությունների) համար պատիժ նշանակելու միակ հիմքն է կատարման պահին նրա արարքն օրենքով հանցագործություն համարվելը և այդ հանցագործության համար պատիժ նախատեսված լինելը: Ոչ ոք չի կարող ենթարկվել քրեական պատասխանատվության և պատժի այլ կերպ, քան օրենքով ուղղակիորեն նախատեսված դեպքերում, կարգով և չափով: Անձը չի կարող ենթարկվել պատասխանատվության այնպիսի արարքի համար, որն իրավական որոշակիության չափանիշին բավարարող եղանակով նախատեսված չէ գործող օրենքով: Անձը չի կարող ենթարկվել նաև այնպիսի պատժի, որը նախատեսված չէ գործող օրենքով:
(…) §[Չ]կա հանցագործություն և պատիժ, եթե այն սահմանված չէ օրենքով¦ ¥nullum crimen, nulla poena sine lege¤ կանոնը համընդհանուր ճանաչում ստացած հիմնարար սկզբունք է և իրավունքի գերակայության կարևորագույն տարր: Այն բացարձակ նշանակություն ունի մարդու իրավունքների պաշտպանության համակարգում, հետևաբար նշված սկզբունքից որևէ շեղում անթույլատրելի է¦ (տե°ս Վարուժան Գագիկի Ավետիսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ՍԴ3/0013/01/11 որոշման 13-րդ կետը: Nullum crimen, nulla poena sine lege սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է նաև Երվանդ Մելքոնյանի վերաբերյալ 2011 թվականի մայիսի 11-ի թիվ ԵՇԴ/0090/01/10 որոշման 14-16-րդ կետերում):
Նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա հանդիսանալով օդային բեռանափոխադրումների և ուղևորափոխադրումների ոլորտում ծառայությունների մատուցման գործունեության իրականացրած, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնում /նախկին Կենտրոնի ՀՏ/ հաշվառված Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի Գևորգ Քոչար փողոցի թիվ 21 հասցեում գործունեություն ծավալած §Էյր Արմենիա¦ փսկ բաժնետիրական ընկերության տնօրենն ու ղեկավարվելով այդ կազմակերպության գործունեությունը, համաձայն ՀՀ կառավարության կողմից ընդունված §Հայաստանի Հանրապետության օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին¦ 2009 թվականի մարտի 12-ին ընդունված թիվ 268-Ն որոշման և դրան կից Հայաստանի Հանրապետության օդային ուղևորների ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու մասին կարգի, որպես §Էյր Արմենիա¦ փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրեն պարտավորված լինելով գանձել ՀՀ-ից մեկնող ֆիզիկական անձանց վաճառված ավիատոմսերից առաջացած պետական տուրքի գումարները ու դրանք վճարել պետական բյուջե, 2014 թվականի ընթացքում իրականացրել է ուղևորափոխադրումներ, գանձել 681.923.052 դրամի չափով պետական տուրքի գումար և պետության կողմից իր ղեկավարած կազմակերպությանը փաստացի վստահված առանձնապես խոշոր չափերիª 681.923.052 դրամ գումարը ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով պետական բյուջե վճարելու փոխարեն յուրացման եղանակով հափշտակել է այնª սեփական հայեցողությամբ տնօրինելով ամբողջ գումարը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածով նախատեսված արարքª յուրացումը ենթադրում է իրեն վստահված գույքի հափշտակությունը, այսինքն՝ այն գույքի, որը գտնվում է նրա օրինական տիրապետության ներքո, որի նկատմամբ նա որոշակի լիազորություններ ունի: Այսինքն՝ հանցավորը գույքը վերցնում է կամ գույքին տիրանում է ՝ օգտագործելով այն լիազորությունները, որոնք նրան վերապահված են այդ գույքի նկատմամբ: Օգտվելով դրանից՝ յուրացնողը իրեն վերապահված ուրիշի գույքը ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով դարձնում է իրենը կամ հանձնում է այլ անձի: Ավելին՝ յուրացման հանցակազմն օբյեկտիվ կողմից դրսևորվում է, երբ հանցավորն օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմաբ ունեցած լիազորություններն ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով դարձնում է այն իրենը կամ ուրիշինը: Ընդ որում հանցավորն այդ գույքը դուրս է բերում սեփականատիրոջ գույքի ընդհանուր ֆոնդից և դարձնում իր գույքի մաս, փաստորեն հանցավորը նախապես այդ գույքն առանձնացնում է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկում իր գույքային ֆոնդի մեջ:
Առաջադրված մեղադրանքով խեղաթյուրվել է մի շատ կարևոր փաստ, այն է՝ այս դեպքում ոչ թե պետությունն է այս դեպքով ինչ որ գույք վստահել Ա.Ավետիսյանին, այլ ավիաընկերության գործունեության արդյունքում է հենց առաջացել այդ արժեքը, ակտիվը՝ գույքը, որը հանդիսանում է օդի տուրքի գումար՝ ենթակա վճարման պետությանը:
Ամբաստանյան Արսեն Ավետիսյանի վստահությանը հանձնված գույքն իր կամ մեկ այլ անձի սեփականությունը չի դարձրել, այդ գույքը դուրս չի բերել սեփականատիրոջ գույքային ընդհանուր ֆոնդից և չի ընդգրկել իր սեփական գույքային ֆոնդի մեջ և վերջապես շահադիտական դրդումներով այն չի յուրացրել, ինչպես իր, այնպես էլ մեկ այլ անձի օգտին: Ավելին՝ հայտնվելով ֆորսմաժորային իրավիճակում ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանը բանկում գրավադրել է իր և իր ընտանիքի անդամներին պատկանող անշարժ և շարժական գույքը և ողջ գումարը ուղղել ընկերությունը պահպանելուն, իսկ ինչու ոչ նաև նախկինում ներդրած մեծ գումարները չկորցնելու համար: Ավելին յուրացման հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է միմյայն ուղղակի դիտավորությամբ: Վերոգրյալի լույսի ներքո՝ Դատարանը արձանագրում է, որ քրեական գործի քննությամբ ավելի քան հիմնավորված է, որ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ –ում գեթ մեկ լումա չի ելքագրվել ընկերության դրամարկղից կամ հաշվարկային հաշվից՝ առանց նպատակային նշանակության և վերջինս հիմնավորող փաստաթղթերի:
Մեղադրանքի հիմքում ընկած է առաջին հերթին հենց պետության իսկ կողմից ընկերության հանդեպ ստանձնած պարտավորությունների չկատարումը համաձայն 2013 թվականի հոկտեմբերի 23-ի թիվ 1248Ա կառավարության որոշման: Դա է վկայում ամբաստանյալ Արսեն Արսեն Ավետիսյանի կողմից բարձրաստիճան պաշտոնատար անձանց հղած բազմաթիվ դիմուները կապված առաջացած խնդրի հետ և դրա արդյունքում էլ պետական լիազոր մարմնի կողմից ,,Էյր Արմենիա,, ընկերության հետ կնքած պարտքի մարման ժամանակացույցը և դրա մի մասի կատարումը ընկերության կողմից:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ այն մեղադրանքի սահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել: Այս հոդվածի կապացությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր` 2007 թվականի մարտի 30-ի թիվ ՎԲ-46/07 որոշմամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ §թե° առաջին ատյանի դատարանը, թե° վերաքննիչ դատարանը և թե° վճռաբեկ դատարանը ամբաստանյալի կամ դատապարտյալի նկատմամբ գործը քննելիս և լուծելիս չեն կարող դուրս գալ նրան առաջադրված մեղադրանքի սահմաններից: Հակառակ դեպքում կխախտվի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 19-րդ հոդվածով նախատեսված սկզբունքը` §Կասկածյալի և մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքը և դրա ապահովումը¦¦:
Նույն որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ §մեղադրանք¦ հասկացությունը պետք է ընկալել որպես արարքի փաստական նկարագրության և դրա քրեաիրավական որակման միասնություն:
Իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:
Այսինքն արարքը հանցավոր է ճանաչվում միայն այն դեպքում, երբ առկա են քրեական օրենքով նախատեված բոլոր հատկանիշները: Հանցագործությունն իրենից ներկայացնում է չորս պարտադիր տարրերի միասնություն, այն է` օբյեկտ, օբյեկտիվ կողմ, սուբյեկտ, սուբյեկտիվ կողմ: Նշվածներից թեկուզ մեկի բացակայությունն անձի արարքում վկայում է հանցակազմի բացակայության մասին (նման իրավական դիրքորոշում է արտահայտել ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր` 2007 թվականի հուլիսի 13-ի թիվ ՎԲ-107/07 որոշմամբ):
Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. (…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)
Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը սահմանող` ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ, <Քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքների մասին> միջազգային դաշնագրի 14-րդ, <Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին> եվրոպական կոնվենցիայի (այսուհետ նաև` Կոնվենցիա) 6-րդ, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածներին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ա.Բաբայանի և Ս.Թումանյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ, արդար դատական քննության հիմնարար իրավունքի ապահովումն առանց անմեղության կանխավարկածի պահպանման հնարավոր չէ:
Նշված սկզբունքը ենթադրում է, որ հանցագործություն կատարած յուրաքանչյուր ոք համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղքը չի ապացուցվել օրենքով նախատեսված կարգով:
Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը կանխորոշում է քրեական գործի դատաքննության ողջ բովանդակությունը և էությունը` անկախ քրեական հետապնդման իրավական ելքից:
Վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշմամբ ապացույցների բովանդակության, թույլատրելիության և վերաբերելիության հարցով հայտնած այն իրավական դիրքորոշումը, որ…… քրեադատավարական օրենքով ապացույցների և ապացուցման գործընթացին ներկայացվող պահանջները հետևյալն են.
ա) ապացույցները պետք է պարունակեն ոչ թե գնահատողական դատողություններ, կարծիքներ, այլ կոնկրետ փաստական տվյալներ որոշակի գործողությունների, իրադարձությունների վերաբերյալ,
բ) այդ փաստական տվյալները պետք է ձեռք բերվեն օրենքով նշված աղբյուրներից և վերաբերեն կոնկրետ տվյալ գործին և ապացուցման առարկային,
գ) ապացույցները պետք է ձեռքբերվեն, ամրագրվեն և օգտագործվեն քրեադատավարական օրենքով սահմանված կարգով:
Իսկ, Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 գործով նախադեպային որոշմամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը սահմանել է, որ`
32.Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռքբերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա:
Շարադրվածից հնարավոր է կատարել միայն մեկ հետևություն, որ այս գործով բացակայում է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշումներով սահմանված՝ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի մեղքը հիմնավորող, հիմնավոր կասկածից վեր ապացույցների բավարար համակցությունը, մասնավորապես՝ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանին մեղսագրվող արարքի հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի մեջ մտնող և ապացուցման ենթակա հանգամանքներից ոչ մեկը, այն, որ.
- օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմաբ ունեցած լիազորություններն այդ գույքը դուրս է բերում սեփականատիրոջ գույքի ընդհանուր ֆոնդից և դարձնում իր գույքի մաս, փաստորեն հանցավորը նախապես այդ գույքն առանձնացնում է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկում իր գույքային ֆոնդի մեջ…:
Այսպիսով, ստուգելով ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի կողմից, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ` Դատարանը գտնում է, որ պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով կետով առաջադրված մեղադրանքում` հանցադեպի բացակայության հիմքով:
Դատարանի նման եզրահանգումը մեծապես պայմանավորված է նաև §Չկա հանցագործություն և պատիժ, եթե այն սահմանված չէ օրենքով¦ ¥nullum crimen, nulla poena sine lege¤ կանոնը` որպես համընդհանուր ճանաչում ստացած հիմնարար սկզբունք և իրավունքի գերակայության կարևորագույն տարր, ապահովելու և երաշխավորելու պահանջով:
Դատավճիռը օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ապացույց ճանաչվածª 2017 թվականի նոյեմբերի 22-ին որոշման մեջ նշվածները պետք է թողնել քրեական գործի նյութերին կցված:
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը պետք է վերացնելª դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո:
Եզրափակիչ մաս.
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ, 151-րդ, 309-րդ, 357-360-րդ, 366-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` Դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց`
Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ և արդարացնելª հանցադեպի բացակայության հիմքով:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել:
Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին պարզաբանել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 66-րդ և 67-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարացվածի և նրան պատճառված /հնարավոր/ վնասի հատուցման` նրա իրավունքներն ու հատուցման կարգը:
Դատավճիռը օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ապացույց ճանաչվածª 2017 թվականի նոյեմբերի 22-ին որոշման մեջ նշվածներըª թողնել քրեական գործի նյութերին կցված:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Սույն դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման պահից մեկ ամսվա ընթացքում:
ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ԲԵԿԹԱՇՅԱՆ
ԵԿԴ/0315/01/17
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Հայաստանի Հանրապետության
վերաքննիչ քրեական դատարանի որոշում
Նախագահող դատավոր՝ Մ.Հարությունյան
Դատավորներ՝ Լ.Աբգարյան
Ա.Դանիելյան
8 ապրիլի 2022 թվական ք.Երևան
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան),
նախագահությամբ` Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ
մասնակցությամբ դատավորներ՝ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ
Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ
Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ
գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Հ․Ասլանյանի վճռաբեկ բողոքը,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2016 թվականի դեկտեմբերի 29-ին ՀՀ Կառավարությանն առընթեր պետական եկամուտների կոմիտեի իրավախախտումների հայտնաբերման ու վարչական վարույթների իրականացման վարչության հետաքննության բաժնում «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրինության կողմից առանձնապես խոշոր չափերով յուրացում կատարելու փաստի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 83181816 քրեական գործը և նախաքննության կատարման համար ուղարկվել նույն մարմնի քննչական վարչություն:
Նախաքննության մարմնի՝ 2017 թվականի հուլիսի 21-ի որոշմամբ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Ա.Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2017 թվականի հուլիսի 26-ին նախաքննության մարմնի կողմից որոշում է կայացվել Ա.Ավետիսյանին և «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերությանը պատկանող անշարժ և շարժական գույքի, ինչպես նաև բանկային հաշվեհամարների վրա 683.723.073 ՀՀ դրամի չափով կալանք դնելու մասին:
Նախաքննության մարմնի՝ 2017 թվականի նոյեմբերի 22-ի որոշմամբ Ա.Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
2017 թվականի նոյեմբերի 28-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
2. Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ՝ նաև Առաջին ատյանի դատարան)՝ 2019 թվականի հուլիսի 26-ի դատավճռով Ա.Ավետիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչվել է անմեղ և արդարացվել` հանցադեպի բացակայության հիմքով: Նույն որոշմամբ Ա.Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
3. Մեղադրող Դ.Կարապետյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` նաև Վերաքննիչ դատարան)՝ 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշմամբ բողոքը մերժել է՝ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնելով անփոփոխ:
4. Վերաքննիչ դատարանի վերոնշյալ որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Հ.Ասլանյանը բերել է վճռաբեկ բողոք, որը Վճռաբեկ դատարանի՝ 2021 թվականի սեպտեմբերի 3-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ: Վճռաբեկ դատարանը 2022 թվականի մարտի 22-ի որոշմամբ սահմանել է վճռաբեկ բողոքի քննության գրավոր ընթացակարգ:
Դատավարության մասնակիցների կողմից վճռաբեկ բողոքի պատասխան չի ներկայացվել։
Վճռաբեկ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.
5. Նախաքննության մարմնի կողմից Արսեն Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել հետևյալ արարքի համար. «(…) [Ն]ա հանդիսանալով օդային բեռնափոխադրումների և ուղևորափոխադրումների ոլորտում ծառայությունների մատուցման գործունեություն իրականացրած, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնում (նախկին Կենտրոնի ՀՏ) հաշվառված և Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի Գևորգ Քոչար փողոցի թիվ 21 հասցեում գործունեություն ծավալած «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրենն ու ղեկավարելով այդ կազմակերպության գործունեությունը, համաձայն ՀՀ կառավարության կողմից ընդունված «Հայաստանի Հանրապետության օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին» 2009 թվականի մարտի 12-ին ընդունված թիվ 268-Ն որոշման և դրան կից Հայաստանի Հանրապետության օդային ուղևորների ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու մասին կարգի, որպես «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրեն պարտավորված լինելով գանձել ՀՀ-ից մեկնող ֆիզիկական անձանց վաճառված ավիատոմսերից առաջացած պետական տուրքի գումարները ու դրանք վճարել պետական բյուջե, 2014 թվականի ընթացքում իրականացրել է ուղևորափոխադրումներ, գանձել 681.923.052 դրամի չափով պետական տուրքի գումար և պետության կողմից իր ղեկավարած կազմակերպությանը փաստացի վստահված առանձնապես խոշոր չափերի՝ 681.923.052 դրամ գումարը ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով պետական բյուջե վճարելու փոխարեն յուրացման եղանակով հափշտակել է այն՝ սեփական հայեցողությամբ տնօրինելով ամբողջ գումարը» (1)։
6. Առաջին ատյանի դատարանը 2019 թվականի հուլիսի 26-ի դատավճռով արձանագրել է հետևյալը. «(...) Առաջադրված մեղադրանքով խեղաթյուրվել է մի շատ կարևոր փաստ, այն է՝ այս դեպքում ոչ թե պետությունն է այս դեպքով ինչ որ գույք վստահել Ա.Ավետիսյանին, այլ ավիաընկերության գործունեության արդյունքում է հենց առաջացել այդ արժեքը, ակտիվը՝ գույքը, որը հանդիսանում է օդի տուրքի գումար՝ ենթակա վճարման պետությանը:
Ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի վստահությանը հանձնված գույքն իր կամ մեկ այլ անձի սեփականությունը չի դարձրել, այդ գույքը դուրս չի բերել սեփականատիրոջ գույքային ընդհանուր ֆոնդից և չի ընդգրկել իր սեփական գույքային ֆոնդի մեջ և վերջապես շահադիտական դրդումներով այն չի յուրացրել, ինչպես իր, այնպես էլ մեկ այլ անձի օգտին: Ավելին՝ հայտնվելով ֆորսմաժորային իրավիճակում ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանը բանկում գրավադրել է իր և իր ընտանիքի անդամներին պատկանող անշարժ և շարժական գույքը և ողջ գումարը ուղղել ընկերությունը պահպանելուն, իսկ ինչու ոչ նաև նախկինում ներդրած մեծ գումարները չկորցնելու համար: Ավելին յուրացման հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է միմիայն ուղղակի դիտավորությամբ: Վերոգրյալի լույսի ներքո՝ Դատարանը արձանագրում է, որ քրեական գործի քննությամբ ավելի քան հիմնավորված է, որ «Էյր Արմենիա» ՓԲԸ-ում գեթ մեկ լումա չի ելքագրվել ընկերության դրամարկղից կամ հաշվարկային հաշվից՝ առանց նպատակային նշանակության և վերջինս հիմնավորող փաստաթղթերի:
Մեղադրանքի հիմքում ընկած է առաջին հերթին հենց պետության իսկ կողմից ընկերության հանդեպ ստանձնած պարտավորությունների չկատարումը համաձայն 2013 թվականի հոկտեմբերի 23-ի թիվ 1248Ա կառավարության որոշման: Դա է վկայում ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի կողմից բարձրաստիճան պաշտոնատար անձանց հղած բազմաթիվ դիմումները կապված առաջացած խնդրի հետ և դրա արդյունքում էլ պետական լիազոր մարմնի կողմից «Էյր Արմենիա» ընկերության հետ կնքած պարտքի մարման ժամանակացույցը և դրա մի մասի կատարումը ընկերության կողմից:
(…)
Շարադրվածից հնարավոր է կատարել միայն մեկ հետևություն, որ այս գործով բացակայում է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի (…) նախադեպային որոշումներով սահմանված՝ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի մեղքը հիմնավորող, հիմնավոր կասկածից վեր ապացույցների բավարար համակցությունը, մասնավորապես՝ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանին մեղսագրվող արարքի հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի մեջ մտնող և ապացուցման ենթակա հանգամանքներից ոչ մեկը, այն, որ.
- օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմամբ ունեցած լիազորություններն այդ գույքը դուրս է բերում սեփականատիրոջ գույքի ընդհանուր ֆոնդից և դարձնում իր գույքի մաս, փաստորեն հանցավորը նախապես այդ գույքն առանձնացնում է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկում իր գույքային ֆոնդի մեջ (…):
Այսպիսով, ստուգելով ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի կողմից, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ` Դատարանը գտնում է, որ պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում` հանցադեպի բացակայության հիմքով (...)» (2):
7. Վերաքննիչ դատարանի որոշման համաձայն՝ «(…) Առաջին ատյանի դատարանի կողմից դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների հիման վրա գնահատելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ պարագայում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմը՝ ի դեմս հանցակազմի օբյեկտիվ, հետևաբար նաև սուբյեկտիվ կողմի (…)։ Ուստի Վերաքննիչ դատարանը վերը նշված և ամբաստանյալի նկատմամբ արդարացման դատավճիռ կայացնելու մասով իր համաձայնությունն է հայտնում Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններին։
Տվյալ դեպքում առերևույթ առկա է համապատասխան կազմակերպության կողմից իր ստանձնած քաղաքացիաիրավական պարտականությունները չկատարելու մասով քաղաքացիաիրավական բնույթի վեճ և ստանձնած գույքային պարտավորությունների չկատարումը չի կարող հիմք հանդիսանալ քրեադատավարական կառուցակարգի կիրառման (…)։
(…) Ինչ վերաբերվում է Առաջին ատյանի դատարանի այն հետևություններին, որոնք վերաբերվում են համապատասխան գույքը անձին հանձնված չլինելու և հանցադեպի բացակայության վերաբերյալ փաստարկներին, թեև դրանք էության մեջ անհիմն են, սակայն այն փաստի հաշվառմամբ, որ տվյալ դեպքում բացակայում է համապատասխան հանցակազմը, մասնավորապես հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմը, տվյալ դեպքում բավարար չեն արդարացման դատական ակտը բեկանելու համար։ Եվ Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալը պետք է արդարացվի միայն հանցակազմի բացակայության հիմքով։
(…) Ամփոփելով (…) Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ բողոքարկված դատական ակտով ամբաստանյալին համապատասխան հոդվածով արդարացնելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավորված են ու բավարար չափով պատճառաբանված, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ չի տրվել այնպիսի դատական սխալ, որն ազդել է կամ կարող էր ազդել գործի ելքի վրա: Ուստի բողոքարկված դատական ակտը բեկանելու իրավաչափ հիմքեր չկան, (…) այն պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ դրա դեմ բերված վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել (…)» (3):
Վճռաբեկ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վճռաբեկ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում՝ ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
8. Բողոքի հեղինակի կարծիքով՝ Վերաքննիչ դատարանի որոշումն օրինական և հիմնավոր չէ, դրանով թույլ է տրվել դատական սխալ՝ նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա, որպիսի պարագայում կայացված դատական ակտը ենթակա է բեկանման։
Մասնավորապես, բողոքաբերը, վկայակոչելով ՀՀ Կառավարության՝ «Հայաստանի Հանրապետությունից օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին» 2009 թվականի մարտի 12-ի թիվ 268-Ն որոշումը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածը, ինչպես նաև դրա վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի՝ Սևակ Լսկավյանի գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները, նշել է, որ Հայաստանի Հանրապետության և «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության միջև ծագած իրավահարաբերությունը կրում է ոչ թե մասնավոր՝ քաղաքացիաիրավական բնույթ, ինչպես նշվել է ստորադաս դատարանների դատական ակտերում, այլ հանրային՝ վարչաիրավական բնույթ, քանի որ հիշյալ իրավահարաբերությունը ծագել է պետության գործադիր-կարգադրիչ գործունեության բնագավառում, և Հայաստանի Հանրապետությունը տվյալ դեպքում հանդես է եկել ոչ թե հավասար հիմունքներով, այլ որպես իշխանական լիազորություններով օժտված սուբյեկտ, որը մյուս կողմի հետ իր հարաբերության բովանդակությունը որոշել է միակողմանի կամահայտնությամբ, ուստի Ա.Ավետիսյանի արարքին անհրաժեշտ էր իրավական գնահատական տալ՝ հաշվի առնելով ոչ թե քաղաքացիաիրավական, այլ վարչաիրավական հարաբերությունների առանձնահատկությունները:
8.1. Վերոնշյալի հիման վրա, անդրադառնալով յուրացման հանցակազմի օբյեկտիվ կողմին՝ բողոք բերած անձը հայտնել է, որ տվյալ դեպքում պետության կողմից իր բացառիկ՝ պետական տուրքի գանձման լիազորության պատվիրակման արդյունքում «հիմնական» գույքային ֆոնդից բացի ձևավորվել է նաև վերջինիս մասը կազմող, սակայն առանձնացված «միջանկյալ» գույքային ֆոնդ, որի նպատակը պետության գույքը, տվյալ դեպքում՝ պետական տուրքը, պետության «հիմնական» գույքային ֆոնդ ուղղելն է։ Մինչդեռ, Ա.Ավետիսյանը, իրավական ակտի ուժով պարտավորված լինելով պետության «միջանկյալ» գույքային ֆոնդում եղած գույքը՝ պետական տուրքը, սահմանված ժամկետում փոխանցել պետության «հիմնական» գույքային ֆոնդ, չի կատարել դա՝ այդպիսով առանձնացնելով այն պետության գույքային ֆոնդից, այնուհետև միացնելով այն կազմակերպության գույքային ֆոնդին՝ վերջինիս հետ միասին իր հայեցողությամբ որոշել է դրա փաստացի ճակատագիրը, այսինքն՝ տնօրինել է այն՝ ուղղելով «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության ընթացիկ ծախսերը հոգալուն: Ընդ որում, հիշյալ գործողությունները կատարվել են կազմակերպությունը պահպանելու և նախկինում ներդրած մեծ գումարները չկորցնելու նպատակով, ինչն էլ վկայում է հիշյալ գործողությունները շահադիտական դրդումներով կատարելու մասին, քանի որ վերջինիս դիտավորությունն ուղղված է եղել կազմակերպության բնականոն ձեռնարկատիրական գործունեությունն ապահովելուն, իսկ ցանկացած ձեռնարկատիրական գործունեության նպատակը շահույթ ստանալն է:
8.2. Բացի այդ, բողոքի հեղինակն ընդգծել է նաև, որ Ա.Ավետիսյանի ֆորսմաժորային իրավիճակում հայտնվելը, պետության կողմից ընկերության հանդեպ ստանձնած պարտավորությունները չկատարելը, ինչպես նաև պարտքի մարման ժամանակացույց կազմելը որևէ իրավական նշանակություն չեն կարող ունենալ ամբաստանյալի արարքում յուրացման հանցակազմի հատկանիշների բացակայությունը հաստատելու հարցում, և կարող են վկայել ընդամենը «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության տնտեսական գործունեության վատթարացման և դրա պատճառների, ինչպես նաև հանցանքն ավարտելուց հետո հանցավորի բարեխիղճ վարքագծի մասին։
9. Վերոգրյալի հիման վրա, բողոքաբերը խնդրել է բեկանել և փոփոխել Վերաքննիչ դատարանի՝ 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշումը:
Վճռաբեկ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
10. Սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է. հիմնավորված և պատճառաբանվա՞ծ են արդյոք ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում Ա.Ավետիսյանին արդարացնելու վերաբերյալ ստորադաս դատարանների հետևությունները:
11. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի համաձայն` «1. Յուրացնելը կամ վատնելը՝ հանցավորին վստահված ուրիշի գույքի հափշտակությունը զգալի չափերով՝ [պատժվում է համապատասխան պատժաչափով]:
(...)
3. Սույն հոդվածի առաջին կամ երկրորդ մասով նախատեսված գործողությունը, որը կատարվել է՝
1) առանձնապես խոշոր չափերով՝ [պատժվում է համապատասխան պատժաչափով]»։
12. Յուրացման հանցակազմի և դրա հատկանիշների մեկնաբանությանը Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Սևակ Լսկավյանի գործով որոշմամբ՝ արձանագրելով հետևյալը. «(…) Յուրացումը սեփականության անվտանգությունն ապահովող հասարակական հարաբերությունների դեմ ուղղված հանցագործություն է, որը դասվում է հափշտակությունների շարքին: Յուրացման օբյեկտիվ կողմն արտահայտվում է հանցավորի կողմից իր լիազորությունների գործադրմամբ վստահված գույքն ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով իրենը կամ մեկ ուրիշինը դարձնելով: Այսինքն` յուրացման դեպքում հանցավորը գույքն առանձնացնում է դրա սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և միացնում իր կամ մեկ ուրիշի գույքային ֆոնդին` օգտագործելով այն լիազորությունները, որոնք նրան վերապահված են եղել այդ գույքի նկատմամբ: Այդ հանգամանքն ունի առանձնահատուկ նշանակություն անձի արարքում յուրացման հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի հատկանիշների առկայության հարցը քննարկելիս: Այդ համատեքստում անհրաժեշտ է նկատի ունենալ, որ հափշտակության առարկան հանցավորի ունեցած լիազորությունների ուժով առնվազն պետք է հանձնված լինի հանցավորի տիրապետությանը: Ընդ որում, այդ լիազորությունները պետք է բխեն որոշակի փաստական տվյալներից և պայմանավորված լինեն հանցավորի պարտականություններով, հատուկ հանձնարարություններով կամ կնքված քաղաքացիաիրավական պայմանագրերի դրույթներով:
Սուբյեկտիվ կողմից հանցավորի դիտավորությունն ուղղված է լինում իրեն վստահված գույքը հափշտակելուն: Հանցավորը գործում է ուղղակի դիտավորությամբ և շահադիտական դրդումներով: Այսինքն` հանցանք կատարող անձը գիտակցում է իր կողմից ուրիշի գույքը յուրացնելու` հանրության համար վտանգավոր բնույթը, նախատեսում և ցանկանում է իրեն վերապահված լիազորությունների գործադրմամբ նյութական արժեքները սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից միացնել իր գույքային ֆոնդին (…)» ()4։
13. Վերահաստատելով վերոնշյալ որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ յուրացումը` որպես հափշտակության եղանակ, բնութագրվում է հափշտակության ընդհանուր հատկանիշներով, մասնավորապես` ուրիշի գույքն ապօրինի, անհատույց և շահադիտական նպատակով հանցավորինը կամ այլ անձինը դարձնելով, եթե վերջինս գույքը տնօրինելու կամ օգտագործելու իրական հնարավորություն է ունեցել (5):
Վերոգրյալի հաշվառմամբ, Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է նաև, որ յուրացումը համարվում է ավարտված, երբ հանցավորը, օգտագործելով իր օրինական տիրապետման ներքո գտնվող ուրիշի գույքի նկատմամբ իրեն վերապահված լիազորությունները, այն դարձնում է իրենը, ներառում իր սեփականության ֆոնդի մեջ։ Այլ խոսքով՝ յուրացումն ավարտված է համարվում այն պահից, երբ հանցավորին վստահված գույքի օրինական տիրապետումը դառնում է ապօրինի, հանցավորն առանց դրա օրինական հիմքերի և սեփականատիրոջ համաձայնության այն ներառում է իր գույքային ֆոնդի մեջ՝ իրական հնարավորություն ունենալով ազատորեն և սեփական հայեցողությամբ տնօրինել կամ օգտագործել այն, որոշել դրա «ճակատագիրը»։ Ընդ որում՝ յուրացման հանցակազմի համար նշանակություն չունի, թե գույքն իր սեփականության ֆոնդի մեջ ներառելուց հետո անձն ինչպես և ինչ նպատակով է այն տնօրինելու կամ դրա հետ վարվելու. այդպիսիք կարող են էական նշանակություն ունենալ, օրինակ, արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու հանցավորի անձը գնահատման ենթարկելիս։ Ավելին՝ արարքի որակման համար պարտադիր չէ նաև, որ հանցավորը գույքն անձնապես տնօրինի։
14. Միևնույն ժամանակ, անդրադառնալով յուրացման հանցակազմը մասնավոր-իրավական պայմանագրով ստանձնած գույքային պարտավորությունների չկատարումից սահմանազատելու անհրաժեշտությանը` Վճռաբեկ դատարանը կրկնում է, որ հանցավորի կողմից իրեն վստահված գույքի հափշտակմամբ բնութագրվող յուրացման հանցակազմը չի կարող նույնացվել մասնավոր-իրավական պայմանագրով ստանձնած գույքային պարտավորությունների չկատարման հետ, երբ կնքված պայմանագրով սահմանված կարգին համապատասխան քաղաքացիական իրավունքի օբյեկտը պարտավորական իրավահարաբերության մի սուբյեկտի կողմից չի հանձնվում մյուսին։ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ գույքի սեփականատիրոջ իրավունքների ենթադրյալ խախտումների կապակցությամբ քրեադատավարական իրավահարաբերություններում իրավական պաշտպանություն հայցելու մեխանիզմները չեն կարող օգտագործվել, երբ պաշտպանության առարկան կազմող իրավահարաբերություններն իրենց բնույթով ենթակա են կարգավորման քաղաքացիական իրավանորմերի գործադրման արդյունքում: Այլ կերպ` քրեադատավարական կառուցակարգերը չեն կարող կիրառվել քաղաքացիական իրավունքների ենթադրյալ խախտումները վերացնելու, քաղաքացիական իրավահարաբերության օբյեկտի շուրջ ձևավորված վեճը լուծելու համար (6):
15. Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ նախաքննության մարմնի կողմից Ա.Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, որպես «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրեն, պարտավորված լինելով գանձել և պետական բյուջե վճարել Հայաստանի Հանրապետությունից մեկնող ֆիզիկական անձանց վաճառված ավիատոմսերից առաջացած պետական տուրքի գումարները, 2014 թվականի ընթացքում իրականացրել է ուղևորափոխադրումներ, գանձել 681.923.052 դրամի չափով պետական տուրքի գումար և պետության կողմից իր ղեկավարած կազմակերպությանը փաստացի վստահված առանձնապես խոշոր չափերի՝ 681.923.052 դրամ գումարը ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով պետական բյուջե վճարելու փոխարեն յուրացման եղանակով հափշտակել է՝ սեփական հայեցողությամբ տնօրինելով այն (7)։
Առաջին ատյանի դատարանը, առաջադրված մեղադրանքում Ա.Ավետիսյանին արդարացնելով, արձանագրել է, որ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել ամբաստանյալին մեղսագրվող հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի մեջ մտնող և ապացուցման ենթակա հանգամանքներից ոչ մեկը, այն, որ Ա.Ավետիսյանն օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմամբ ունեցած լիազորությունները՝ նախապես այդ գույքն առանձնացրել է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկել իր գույքային ֆոնդի մեջ (8):
Վերաքննիչ դատարանն իր հերթին արձանագրել է, որ Ա.Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավորված են ու բավարար չափով պատճառաբանված, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ չի տրվել այնպիսի դատական սխալ, որն ազդել կամ կարող էր ազդել գործի ելքի վրա:
Վերաքննիչ դատարանը նաև արձանագրել է, որ տվյալ դեպքում առերևույթ առկա է համապատասխան կազմակերպության կողմից իր ստանձնած քաղաքացիաիրավական պարտականությունները չկատարելու մասով քաղաքացիաիրավական բնույթի վեճ, և ստանձնած գույքային պարտավորությունների չկատարումը չի կարող հիմք հանդիսանալ քրեադատավարական կառուցակարգի կիրառման համար (9)։
16. Նախորդ կետում մեջբերված փաստական հանգամանքները գնահատելով սույն որոշման 11-14-րդ կետերում մեջբերված իրավադրույթների և արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ստորադաս դատարաններն Ա.Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրվող արարքում արդարացնելով, պատշաճ վերլուծության և իրավական գնահատականի չեն արժանացրել սույն քրեական գործով հաստատված փաստական տվյալների ամբողջությունը:
Այսպես՝ սույն գործի փաստական հանգամանքներից հետևում է, որ «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության և Հայաստանի Հանրապետության միջև ծագած իրավահարաբերություններն իրենց բնույթով հանրային են, դրանք ծագել են ոչ թե կողմերի միջև փոխադարձ համաձայնությամբ կնքված պայմանագրից կամ քաղաքացիական օրենսդրությամբ նախատեսված պարտավորական իրավահարաբերությունների ծագման այլ հիմքերից, այլ ՀՀ Կառավարության կողմից 2009 թվականի մարտի 12-ին ընդունված՝ «Հայաստանի Հանրապետության օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին» թիվ 268-Ն որոշումից։ Այսպես՝ վերոնշյալ որոշմամբ պետությունն իր՝ Հայաստանի Հանրապետությունից օդային տրանսպորտի միջոցներով մեկնող ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձման լիազորությունը Հայաստանի Հանրապետության ավիափոխադրողների կողմից օդային փոխադրումների իրականացման դեպքում պատվիրակել է Հայաստանի Հանրապետության ավիափոխադրողներին՝ վերջիններիս պարտավորեցնելով հաշվարկել և սահմանած կարգով ու ժամկետում պետական բյուջե փոխանցել պետական տուրքի գումարները։ Այսինքն՝ տվյալ դեպքում Հայաստանի Հանրապետությունը՝ որպես իրավահարաբերության սուբյեկտ, ավիափոխադրողի հետ հանդես է եկել ոչ թե հավասար հիմունքներով, այլ որպես իշխանական լիազորություններով օժտված սուբյեկտ, որն իրավական նորմի ուժով՝ միակողմանի կարգադրությամբ որոշել է մյուս կողմի հետ իր հարաբերության բովանդակությունը։
Վերոնշյալ հանգամանքը ցույց է տալիս, որ «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության՝ ի դեմս տնօրեն Ա.Ավետիսյանի և Հայաստանի Հանրապետության միջև ծագած իրավահարաբերությունն ունեցել է հետևյալ բովանդակությունը. Ա.Ավետիսյանը, հանդիսանալով Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված կարգով պետական գրանցում ստացած ավիափոխադրող «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրենը, ենթաօրենսդրական ակտի ուժով պարտավորված է եղել գանձել և օրենքով սահմանած կարգով ու ժամկետում պետական բյուջե փոխանցել ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գումարները։ Այսինքն՝ Ա.Ավետիսյանին պատկանող ավիաընկերությունը տվյալ իրավահարաբերության շրջանակներում կատարել է բացառապես միջնորդական դեր, այն է՝ ի կատարումն պետության կողմից իրեն պատվիրակված լիազորության, ապահովել է ավիատոմսի վճարի բաղկացուցիչ մասը կազմող և իր կողմից գանձվող պետական տուրքի վճարը պետության ֆոնդ ուղղելու պարտականությունը։
Վերոգրյալի հիման վրա, անդրադառնալով ստորադաս դատարանների այն դատողությանը, թե ամբաստանյալ Ա․Ավետիսյանի վստահությանը հանձնված գույքը դուրս չի բերվել սեփականատիրոջ գույքային ընդհանուր ֆոնդից և չի ընդգրկվել իր սեփական գույքային ֆոնդի մեջ, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ յուրացման հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի արտաքին հատկանիշների դրսևորման տեսանկյունից սույն գործով էական համարվել չի կարող այն փաստը, թե տվյալ գույքը դուրս է բերվել արդեն իսկ պետության գույքային ֆոնդում գտնվող միջոցներից, թե ենթաօրենսդրական ակտի ուժով պարտադիր կերպով հօգուտ պետության գանձման ենթակա պետական տուրքերից, որոնցից էլ գոյացած միջոցները փաստացի կազմում են պետությանը պատկանող ֆոնդին պարտադիր կերպով փոխանցման ենթակա գումարներ։ Այլ խոսքով՝ այն պայմաններում, երբ պետության կողմից ավիափոխադրողին պատվիրակված է եղել հավաքագրելու և պետությանը փոխանցելու վաճառված ավիատոմսերից գանձված պետական տուրքերը, դա նշանակել է, որ դրանց հանրույթն ի սկզբանե զատված է եղել կազմակերպության հասույթից, և թեև ուղղակիորեն չի ներառվել պետական ֆոնդի մեջ, սակայն ենթակա է եղել փոխանցման պետության ֆոնդին, իսկ մուտքագրված միջոցները չէին կարող տնօրինվել այլ կերպ, քան պետության ֆոնդ ուղղելու ձևով։
16.1. Վերոգրյալի հետ մեկտեղ, սույն որոշման 13-րդ կետում արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո անդրադառնալով ստորադաս դատարանների կողմից մատնանշված՝ Ա.Ավետիսյանի ֆինանսական բարդ իրադրության մեջ հայտնվելու, պետության կողմից ընկերության հանդեպ ստանձնած պարտավորությունները չկատարելու, «Էյր Արմենիա» ընկերությունում առանց նպատակային նշանակության «գեթ մեկ լումա» չելքագրվելու, ինչպես նաև պետական լիազոր մարմնի կողմից «Էյր Արմենիա» ընկերության հետ պարտքի մարման ժամանակացույց կազմելու և դրա մի մասն ընկերության կողմից կատարելու հանգամանքներին, Վճռաբեկ դատարանը դրանց առնչությամբ իր համաձայնությունն է հայտնում բողոքաբերի՝ սույն որոշման 8.2-րդ կետում հայտնած փաստարկներին և գտնում, որ դրանք որևէ իրավական նշանակություն չէին կարող ունենալ ամբաստանյալի արարքում յուրացման հանցակազմի հատկանիշների առկայությունը բացառելու համար:
17. Ընդհանրացնելով վերոշարադրյալը՝ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ ստորադաս դատարանները, Ա.Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելով, պատշաճ գնահատման չեն ենթարկել վերջինին պատկանող՝ «Էյր Արմենիա» ընկերության և Հայաստանի Հանրապետության միջև ձևավորված իրավահարաբերությունների բնույթն ու այդ համատեքստում տվյալ կազմակերպությանը՝ ենթաօրենսդրական ակտի ուժով վստահված ու փաստացի պետության ֆոնդին ուղղման ենթակա միջոցների տնօրինման հանգամանքները՝ նյութաիրավական նորմի մեկնաբանման հարցում հանգելով սխալ եզրահանգման։
Ուստի, հիմք ընդունելով վերոնշյալը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Ա.Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու վերաբերյալ ստորադաս դատարանների հետևությունները հիմնավորված և պատճառաբանված չեն:
18. Ամփոփելով՝ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ Վերաքննիչ դատարանը, օրինական ուժի մեջ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը, թույլ է տվել նյութական իրավունքի նորմի խախտում, մասնավորապես, սխալ է մեկնաբանել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածը, ինչն իր բնույթով էական է և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի համաձայն՝ հիմք է Վերաքննիչ դատարանի որոշումը բեկանելու և գործը նույն դատարան՝ նոր քննության ուղարկելու համար:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ գործի նոր քննության ընթացքում, Վերաքննիչ դատարանը, հիմք ընդունելով սույն որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումները, Ա.Ավետիսյանի արարքի քրեաիրավական որակման հարցում պետք է հանգի համապատասխան հետևության։
Միաժամանակ, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա.Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը պետք է թողնել անփոփոխ։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության 162-րդ, 163-րդ, 171-րդ հոդվածներով, «Հայաստանի Հանրապետության դատական օրենսգիրք» ՀՀ սահմանադրական օրենքի 11-րդ հոդվածով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 39-րդ, 43-րդ, 3611-րդ, 403-406-րդ, 415․1-րդ, 418․1-րդ, 419-րդ, 422-423-րդ հոդվածներով՝ Վճռաբեկ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
1. Վճռաբեկ բողոքը բավարարել: Ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշումը բեկանել և գործն ուղարկել նույն դատարան՝ նոր քննության:
2. Ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ:
3. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման:
Նախագահող ՝ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ
Դատավորներ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ
1 Տե՛ս քրեական գործ, հատոր 6, թերթեր 268-269:
Տե՛ս քրեական գործ, հատոր 10, թերթեր 87-124:
3 Տե՛ս քրեական գործ, հատոր 11, թերթեր 102-121:
4 Տե՛ս Վճռաբեկ դատարանի` Սևակ Լսկավյանի գործով 2018 թվականի մարտի 20-ի թիվ ԵԿԴ/0303/01/16 որոշման 12.1-րդ կետը։
5 Տե՛ս, mutatis mutandis, Վճռաբեկ դատարանի` Դավիթ Ղամբարյանի և մյուսների գործով 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ի թիվ ԵԿԴ/0087/01/12, Գրիգոր Ղլիջյանի գործով 2015 թվականի փետրվարի 27-ի թիվ ԳԴ5/0005/01/14 որոշումները:
6 Տե՛ս Վճռաբեկ դատարանի` Սևակ Լսկավյանի գործով վերը հիշատակված որոշման 12-12.3-րդ կետերը։
7 Տե՛ս սույն որոշման 5-րդ կետը։
8 Տե՛ս սույն որոշման 6-րդ կետը։
9 Տե՛ս սույն որոշման 7-րդ կետը։
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Հայաստանի Հանրապետության
վերաքննիչ քրեական դատարանի որոշում
Նախագահող դատավոր՝ Մ.Հարությունյան
Դատավորներ՝ Լ.Աբգարյան
Ա.Դանիելյան
8 ապրիլի 2022 թվական ք.Երևան
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան),
նախագահությամբ` Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ
մասնակցությամբ դատավորներ՝ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ
Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ
Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ
գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Հ․Ասլանյանի վճռաբեկ բողոքը,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2016 թվականի դեկտեմբերի 29-ին ՀՀ Կառավարությանն առընթեր պետական եկամուտների կոմիտեի իրավախախտումների հայտնաբերման ու վարչական վարույթների իրականացման վարչության հետաքննության բաժնում «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրինության կողմից առանձնապես խոշոր չափերով յուրացում կատարելու փաստի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 83181816 քրեական գործը և նախաքննության կատարման համար ուղարկվել նույն մարմնի քննչական վարչություն:
Նախաքննության մարմնի՝ 2017 թվականի հուլիսի 21-ի որոշմամբ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Ա.Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2017 թվականի հուլիսի 26-ին նախաքննության մարմնի կողմից որոշում է կայացվել Ա.Ավետիսյանին և «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերությանը պատկանող անշարժ և շարժական գույքի, ինչպես նաև բանկային հաշվեհամարների վրա 683.723.073 ՀՀ դրամի չափով կալանք դնելու մասին:
Նախաքննության մարմնի՝ 2017 թվականի նոյեմբերի 22-ի որոշմամբ Ա.Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
2017 թվականի նոյեմբերի 28-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
2. Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ՝ նաև Առաջին ատյանի դատարան)՝ 2019 թվականի հուլիսի 26-ի դատավճռով Ա.Ավետիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչվել է անմեղ և արդարացվել` հանցադեպի բացակայության հիմքով: Նույն որոշմամբ Ա.Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
3. Մեղադրող Դ.Կարապետյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` նաև Վերաքննիչ դատարան)՝ 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշմամբ բողոքը մերժել է՝ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնելով անփոփոխ:
4. Վերաքննիչ դատարանի վերոնշյալ որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Հ.Ասլանյանը բերել է վճռաբեկ բողոք, որը Վճռաբեկ դատարանի՝ 2021 թվականի սեպտեմբերի 3-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ: Վճռաբեկ դատարանը 2022 թվականի մարտի 22-ի որոշմամբ սահմանել է վճռաբեկ բողոքի քննության գրավոր ընթացակարգ:
Դատավարության մասնակիցների կողմից վճռաբեկ բողոքի պատասխան չի ներկայացվել։
Վճռաբեկ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.
5. Նախաքննության մարմնի կողմից Արսեն Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել հետևյալ արարքի համար. «(…) [Ն]ա հանդիսանալով օդային բեռնափոխադրումների և ուղևորափոխադրումների ոլորտում ծառայությունների մատուցման գործունեություն իրականացրած, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնում (նախկին Կենտրոնի ՀՏ) հաշվառված և Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի Գևորգ Քոչար փողոցի թիվ 21 հասցեում գործունեություն ծավալած «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրենն ու ղեկավարելով այդ կազմակերպության գործունեությունը, համաձայն ՀՀ կառավարության կողմից ընդունված «Հայաստանի Հանրապետության օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին» 2009 թվականի մարտի 12-ին ընդունված թիվ 268-Ն որոշման և դրան կից Հայաստանի Հանրապետության օդային ուղևորների ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու մասին կարգի, որպես «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրեն պարտավորված լինելով գանձել ՀՀ-ից մեկնող ֆիզիկական անձանց վաճառված ավիատոմսերից առաջացած պետական տուրքի գումարները ու դրանք վճարել պետական բյուջե, 2014 թվականի ընթացքում իրականացրել է ուղևորափոխադրումներ, գանձել 681.923.052 դրամի չափով պետական տուրքի գումար և պետության կողմից իր ղեկավարած կազմակերպությանը փաստացի վստահված առանձնապես խոշոր չափերի՝ 681.923.052 դրամ գումարը ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով պետական բյուջե վճարելու փոխարեն յուրացման եղանակով հափշտակել է այն՝ սեփական հայեցողությամբ տնօրինելով ամբողջ գումարը» (1)։
6. Առաջին ատյանի դատարանը 2019 թվականի հուլիսի 26-ի դատավճռով արձանագրել է հետևյալը. «(...) Առաջադրված մեղադրանքով խեղաթյուրվել է մի շատ կարևոր փաստ, այն է՝ այս դեպքում ոչ թե պետությունն է այս դեպքով ինչ որ գույք վստահել Ա.Ավետիսյանին, այլ ավիաընկերության գործունեության արդյունքում է հենց առաջացել այդ արժեքը, ակտիվը՝ գույքը, որը հանդիսանում է օդի տուրքի գումար՝ ենթակա վճարման պետությանը:
Ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի վստահությանը հանձնված գույքն իր կամ մեկ այլ անձի սեփականությունը չի դարձրել, այդ գույքը դուրս չի բերել սեփականատիրոջ գույքային ընդհանուր ֆոնդից և չի ընդգրկել իր սեփական գույքային ֆոնդի մեջ և վերջապես շահադիտական դրդումներով այն չի յուրացրել, ինչպես իր, այնպես էլ մեկ այլ անձի օգտին: Ավելին՝ հայտնվելով ֆորսմաժորային իրավիճակում ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանը բանկում գրավադրել է իր և իր ընտանիքի անդամներին պատկանող անշարժ և շարժական գույքը և ողջ գումարը ուղղել ընկերությունը պահպանելուն, իսկ ինչու ոչ նաև նախկինում ներդրած մեծ գումարները չկորցնելու համար: Ավելին յուրացման հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է միմիայն ուղղակի դիտավորությամբ: Վերոգրյալի լույսի ներքո՝ Դատարանը արձանագրում է, որ քրեական գործի քննությամբ ավելի քան հիմնավորված է, որ «Էյր Արմենիա» ՓԲԸ-ում գեթ մեկ լումա չի ելքագրվել ընկերության դրամարկղից կամ հաշվարկային հաշվից՝ առանց նպատակային նշանակության և վերջինս հիմնավորող փաստաթղթերի:
Մեղադրանքի հիմքում ընկած է առաջին հերթին հենց պետության իսկ կողմից ընկերության հանդեպ ստանձնած պարտավորությունների չկատարումը համաձայն 2013 թվականի հոկտեմբերի 23-ի թիվ 1248Ա կառավարության որոշման: Դա է վկայում ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի կողմից բարձրաստիճան պաշտոնատար անձանց հղած բազմաթիվ դիմումները կապված առաջացած խնդրի հետ և դրա արդյունքում էլ պետական լիազոր մարմնի կողմից «Էյր Արմենիա» ընկերության հետ կնքած պարտքի մարման ժամանակացույցը և դրա մի մասի կատարումը ընկերության կողմից:
(…)
Շարադրվածից հնարավոր է կատարել միայն մեկ հետևություն, որ այս գործով բացակայում է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի (…) նախադեպային որոշումներով սահմանված՝ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի մեղքը հիմնավորող, հիմնավոր կասկածից վեր ապացույցների բավարար համակցությունը, մասնավորապես՝ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանին մեղսագրվող արարքի հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի մեջ մտնող և ապացուցման ենթակա հանգամանքներից ոչ մեկը, այն, որ.
- օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմամբ ունեցած լիազորություններն այդ գույքը դուրս է բերում սեփականատիրոջ գույքի ընդհանուր ֆոնդից և դարձնում իր գույքի մաս, փաստորեն հանցավորը նախապես այդ գույքն առանձնացնում է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկում իր գույքային ֆոնդի մեջ (…):
Այսպիսով, ստուգելով ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի կողմից, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ` Դատարանը գտնում է, որ պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում` հանցադեպի բացակայության հիմքով (...)» (2):
7. Վերաքննիչ դատարանի որոշման համաձայն՝ «(…) Առաջին ատյանի դատարանի կողմից դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների հիման վրա գնահատելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ պարագայում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմը՝ ի դեմս հանցակազմի օբյեկտիվ, հետևաբար նաև սուբյեկտիվ կողմի (…)։ Ուստի Վերաքննիչ դատարանը վերը նշված և ամբաստանյալի նկատմամբ արդարացման դատավճիռ կայացնելու մասով իր համաձայնությունն է հայտնում Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններին։
Տվյալ դեպքում առերևույթ առկա է համապատասխան կազմակերպության կողմից իր ստանձնած քաղաքացիաիրավական պարտականությունները չկատարելու մասով քաղաքացիաիրավական բնույթի վեճ և ստանձնած գույքային պարտավորությունների չկատարումը չի կարող հիմք հանդիսանալ քրեադատավարական կառուցակարգի կիրառման (…)։
(…) Ինչ վերաբերվում է Առաջին ատյանի դատարանի այն հետևություններին, որոնք վերաբերվում են համապատասխան գույքը անձին հանձնված չլինելու և հանցադեպի բացակայության վերաբերյալ փաստարկներին, թեև դրանք էության մեջ անհիմն են, սակայն այն փաստի հաշվառմամբ, որ տվյալ դեպքում բացակայում է համապատասխան հանցակազմը, մասնավորապես հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմը, տվյալ դեպքում բավարար չեն արդարացման դատական ակտը բեկանելու համար։ Եվ Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալը պետք է արդարացվի միայն հանցակազմի բացակայության հիմքով։
(…) Ամփոփելով (…) Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ բողոքարկված դատական ակտով ամբաստանյալին համապատասխան հոդվածով արդարացնելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավորված են ու բավարար չափով պատճառաբանված, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ չի տրվել այնպիսի դատական սխալ, որն ազդել է կամ կարող էր ազդել գործի ելքի վրա: Ուստի բողոքարկված դատական ակտը բեկանելու իրավաչափ հիմքեր չկան, (…) այն պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ դրա դեմ բերված վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել (…)» (3):
Վճռաբեկ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վճռաբեկ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում՝ ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
8. Բողոքի հեղինակի կարծիքով՝ Վերաքննիչ դատարանի որոշումն օրինական և հիմնավոր չէ, դրանով թույլ է տրվել դատական սխալ՝ նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա, որպիսի պարագայում կայացված դատական ակտը ենթակա է բեկանման։
Մասնավորապես, բողոքաբերը, վկայակոչելով ՀՀ Կառավարության՝ «Հայաստանի Հանրապետությունից օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին» 2009 թվականի մարտի 12-ի թիվ 268-Ն որոշումը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածը, ինչպես նաև դրա վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի՝ Սևակ Լսկավյանի գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները, նշել է, որ Հայաստանի Հանրապետության և «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության միջև ծագած իրավահարաբերությունը կրում է ոչ թե մասնավոր՝ քաղաքացիաիրավական բնույթ, ինչպես նշվել է ստորադաս դատարանների դատական ակտերում, այլ հանրային՝ վարչաիրավական բնույթ, քանի որ հիշյալ իրավահարաբերությունը ծագել է պետության գործադիր-կարգադրիչ գործունեության բնագավառում, և Հայաստանի Հանրապետությունը տվյալ դեպքում հանդես է եկել ոչ թե հավասար հիմունքներով, այլ որպես իշխանական լիազորություններով օժտված սուբյեկտ, որը մյուս կողմի հետ իր հարաբերության բովանդակությունը որոշել է միակողմանի կամահայտնությամբ, ուստի Ա.Ավետիսյանի արարքին անհրաժեշտ էր իրավական գնահատական տալ՝ հաշվի առնելով ոչ թե քաղաքացիաիրավական, այլ վարչաիրավական հարաբերությունների առանձնահատկությունները:
8.1. Վերոնշյալի հիման վրա, անդրադառնալով յուրացման հանցակազմի օբյեկտիվ կողմին՝ բողոք բերած անձը հայտնել է, որ տվյալ դեպքում պետության կողմից իր բացառիկ՝ պետական տուրքի գանձման լիազորության պատվիրակման արդյունքում «հիմնական» գույքային ֆոնդից բացի ձևավորվել է նաև վերջինիս մասը կազմող, սակայն առանձնացված «միջանկյալ» գույքային ֆոնդ, որի նպատակը պետության գույքը, տվյալ դեպքում՝ պետական տուրքը, պետության «հիմնական» գույքային ֆոնդ ուղղելն է։ Մինչդեռ, Ա.Ավետիսյանը, իրավական ակտի ուժով պարտավորված լինելով պետության «միջանկյալ» գույքային ֆոնդում եղած գույքը՝ պետական տուրքը, սահմանված ժամկետում փոխանցել պետության «հիմնական» գույքային ֆոնդ, չի կատարել դա՝ այդպիսով առանձնացնելով այն պետության գույքային ֆոնդից, այնուհետև միացնելով այն կազմակերպության գույքային ֆոնդին՝ վերջինիս հետ միասին իր հայեցողությամբ որոշել է դրա փաստացի ճակատագիրը, այսինքն՝ տնօրինել է այն՝ ուղղելով «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության ընթացիկ ծախսերը հոգալուն: Ընդ որում, հիշյալ գործողությունները կատարվել են կազմակերպությունը պահպանելու և նախկինում ներդրած մեծ գումարները չկորցնելու նպատակով, ինչն էլ վկայում է հիշյալ գործողությունները շահադիտական դրդումներով կատարելու մասին, քանի որ վերջինիս դիտավորությունն ուղղված է եղել կազմակերպության բնականոն ձեռնարկատիրական գործունեությունն ապահովելուն, իսկ ցանկացած ձեռնարկատիրական գործունեության նպատակը շահույթ ստանալն է:
8.2. Բացի այդ, բողոքի հեղինակն ընդգծել է նաև, որ Ա.Ավետիսյանի ֆորսմաժորային իրավիճակում հայտնվելը, պետության կողմից ընկերության հանդեպ ստանձնած պարտավորությունները չկատարելը, ինչպես նաև պարտքի մարման ժամանակացույց կազմելը որևէ իրավական նշանակություն չեն կարող ունենալ ամբաստանյալի արարքում յուրացման հանցակազմի հատկանիշների բացակայությունը հաստատելու հարցում, և կարող են վկայել ընդամենը «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության տնտեսական գործունեության վատթարացման և դրա պատճառների, ինչպես նաև հանցանքն ավարտելուց հետո հանցավորի բարեխիղճ վարքագծի մասին։
9. Վերոգրյալի հիման վրա, բողոքաբերը խնդրել է բեկանել և փոփոխել Վերաքննիչ դատարանի՝ 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշումը:
Վճռաբեկ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
10. Սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է. հիմնավորված և պատճառաբանվա՞ծ են արդյոք ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում Ա.Ավետիսյանին արդարացնելու վերաբերյալ ստորադաս դատարանների հետևությունները:
11. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի համաձայն` «1. Յուրացնելը կամ վատնելը՝ հանցավորին վստահված ուրիշի գույքի հափշտակությունը զգալի չափերով՝ [պատժվում է համապատասխան պատժաչափով]:
(...)
3. Սույն հոդվածի առաջին կամ երկրորդ մասով նախատեսված գործողությունը, որը կատարվել է՝
1) առանձնապես խոշոր չափերով՝ [պատժվում է համապատասխան պատժաչափով]»։
12. Յուրացման հանցակազմի և դրա հատկանիշների մեկնաբանությանը Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Սևակ Լսկավյանի գործով որոշմամբ՝ արձանագրելով հետևյալը. «(…) Յուրացումը սեփականության անվտանգությունն ապահովող հասարակական հարաբերությունների դեմ ուղղված հանցագործություն է, որը դասվում է հափշտակությունների շարքին: Յուրացման օբյեկտիվ կողմն արտահայտվում է հանցավորի կողմից իր լիազորությունների գործադրմամբ վստահված գույքն ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով իրենը կամ մեկ ուրիշինը դարձնելով: Այսինքն` յուրացման դեպքում հանցավորը գույքն առանձնացնում է դրա սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և միացնում իր կամ մեկ ուրիշի գույքային ֆոնդին` օգտագործելով այն լիազորությունները, որոնք նրան վերապահված են եղել այդ գույքի նկատմամբ: Այդ հանգամանքն ունի առանձնահատուկ նշանակություն անձի արարքում յուրացման հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի հատկանիշների առկայության հարցը քննարկելիս: Այդ համատեքստում անհրաժեշտ է նկատի ունենալ, որ հափշտակության առարկան հանցավորի ունեցած լիազորությունների ուժով առնվազն պետք է հանձնված լինի հանցավորի տիրապետությանը: Ընդ որում, այդ լիազորությունները պետք է բխեն որոշակի փաստական տվյալներից և պայմանավորված լինեն հանցավորի պարտականություններով, հատուկ հանձնարարություններով կամ կնքված քաղաքացիաիրավական պայմանագրերի դրույթներով:
Սուբյեկտիվ կողմից հանցավորի դիտավորությունն ուղղված է լինում իրեն վստահված գույքը հափշտակելուն: Հանցավորը գործում է ուղղակի դիտավորությամբ և շահադիտական դրդումներով: Այսինքն` հանցանք կատարող անձը գիտակցում է իր կողմից ուրիշի գույքը յուրացնելու` հանրության համար վտանգավոր բնույթը, նախատեսում և ցանկանում է իրեն վերապահված լիազորությունների գործադրմամբ նյութական արժեքները սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից միացնել իր գույքային ֆոնդին (…)» ()4։
13. Վերահաստատելով վերոնշյալ որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ յուրացումը` որպես հափշտակության եղանակ, բնութագրվում է հափշտակության ընդհանուր հատկանիշներով, մասնավորապես` ուրիշի գույքն ապօրինի, անհատույց և շահադիտական նպատակով հանցավորինը կամ այլ անձինը դարձնելով, եթե վերջինս գույքը տնօրինելու կամ օգտագործելու իրական հնարավորություն է ունեցել (5):
Վերոգրյալի հաշվառմամբ, Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է նաև, որ յուրացումը համարվում է ավարտված, երբ հանցավորը, օգտագործելով իր օրինական տիրապետման ներքո գտնվող ուրիշի գույքի նկատմամբ իրեն վերապահված լիազորությունները, այն դարձնում է իրենը, ներառում իր սեփականության ֆոնդի մեջ։ Այլ խոսքով՝ յուրացումն ավարտված է համարվում այն պահից, երբ հանցավորին վստահված գույքի օրինական տիրապետումը դառնում է ապօրինի, հանցավորն առանց դրա օրինական հիմքերի և սեփականատիրոջ համաձայնության այն ներառում է իր գույքային ֆոնդի մեջ՝ իրական հնարավորություն ունենալով ազատորեն և սեփական հայեցողությամբ տնօրինել կամ օգտագործել այն, որոշել դրա «ճակատագիրը»։ Ընդ որում՝ յուրացման հանցակազմի համար նշանակություն չունի, թե գույքն իր սեփականության ֆոնդի մեջ ներառելուց հետո անձն ինչպես և ինչ նպատակով է այն տնօրինելու կամ դրա հետ վարվելու. այդպիսիք կարող են էական նշանակություն ունենալ, օրինակ, արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու հանցավորի անձը գնահատման ենթարկելիս։ Ավելին՝ արարքի որակման համար պարտադիր չէ նաև, որ հանցավորը գույքն անձնապես տնօրինի։
14. Միևնույն ժամանակ, անդրադառնալով յուրացման հանցակազմը մասնավոր-իրավական պայմանագրով ստանձնած գույքային պարտավորությունների չկատարումից սահմանազատելու անհրաժեշտությանը` Վճռաբեկ դատարանը կրկնում է, որ հանցավորի կողմից իրեն վստահված գույքի հափշտակմամբ բնութագրվող յուրացման հանցակազմը չի կարող նույնացվել մասնավոր-իրավական պայմանագրով ստանձնած գույքային պարտավորությունների չկատարման հետ, երբ կնքված պայմանագրով սահմանված կարգին համապատասխան քաղաքացիական իրավունքի օբյեկտը պարտավորական իրավահարաբերության մի սուբյեկտի կողմից չի հանձնվում մյուսին։ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ գույքի սեփականատիրոջ իրավունքների ենթադրյալ խախտումների կապակցությամբ քրեադատավարական իրավահարաբերություններում իրավական պաշտպանություն հայցելու մեխանիզմները չեն կարող օգտագործվել, երբ պաշտպանության առարկան կազմող իրավահարաբերություններն իրենց բնույթով ենթակա են կարգավորման քաղաքացիական իրավանորմերի գործադրման արդյունքում: Այլ կերպ` քրեադատավարական կառուցակարգերը չեն կարող կիրառվել քաղաքացիական իրավունքների ենթադրյալ խախտումները վերացնելու, քաղաքացիական իրավահարաբերության օբյեկտի շուրջ ձևավորված վեճը լուծելու համար (6):
15. Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ նախաքննության մարմնի կողմից Ա.Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, որպես «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրեն, պարտավորված լինելով գանձել և պետական բյուջե վճարել Հայաստանի Հանրապետությունից մեկնող ֆիզիկական անձանց վաճառված ավիատոմսերից առաջացած պետական տուրքի գումարները, 2014 թվականի ընթացքում իրականացրել է ուղևորափոխադրումներ, գանձել 681.923.052 դրամի չափով պետական տուրքի գումար և պետության կողմից իր ղեկավարած կազմակերպությանը փաստացի վստահված առանձնապես խոշոր չափերի՝ 681.923.052 դրամ գումարը ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով պետական բյուջե վճարելու փոխարեն յուրացման եղանակով հափշտակել է՝ սեփական հայեցողությամբ տնօրինելով այն (7)։
Առաջին ատյանի դատարանը, առաջադրված մեղադրանքում Ա.Ավետիսյանին արդարացնելով, արձանագրել է, որ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել ամբաստանյալին մեղսագրվող հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի մեջ մտնող և ապացուցման ենթակա հանգամանքներից ոչ մեկը, այն, որ Ա.Ավետիսյանն օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմամբ ունեցած լիազորությունները՝ նախապես այդ գույքն առանձնացրել է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկել իր գույքային ֆոնդի մեջ (8):
Վերաքննիչ դատարանն իր հերթին արձանագրել է, որ Ա.Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավորված են ու բավարար չափով պատճառաբանված, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ չի տրվել այնպիսի դատական սխալ, որն ազդել կամ կարող էր ազդել գործի ելքի վրա:
Վերաքննիչ դատարանը նաև արձանագրել է, որ տվյալ դեպքում առերևույթ առկա է համապատասխան կազմակերպության կողմից իր ստանձնած քաղաքացիաիրավական պարտականությունները չկատարելու մասով քաղաքացիաիրավական բնույթի վեճ, և ստանձնած գույքային պարտավորությունների չկատարումը չի կարող հիմք հանդիսանալ քրեադատավարական կառուցակարգի կիրառման համար (9)։
16. Նախորդ կետում մեջբերված փաստական հանգամանքները գնահատելով սույն որոշման 11-14-րդ կետերում մեջբերված իրավադրույթների և արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ստորադաս դատարաններն Ա.Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրվող արարքում արդարացնելով, պատշաճ վերլուծության և իրավական գնահատականի չեն արժանացրել սույն քրեական գործով հաստատված փաստական տվյալների ամբողջությունը:
Այսպես՝ սույն գործի փաստական հանգամանքներից հետևում է, որ «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության և Հայաստանի Հանրապետության միջև ծագած իրավահարաբերություններն իրենց բնույթով հանրային են, դրանք ծագել են ոչ թե կողմերի միջև փոխադարձ համաձայնությամբ կնքված պայմանագրից կամ քաղաքացիական օրենսդրությամբ նախատեսված պարտավորական իրավահարաբերությունների ծագման այլ հիմքերից, այլ ՀՀ Կառավարության կողմից 2009 թվականի մարտի 12-ին ընդունված՝ «Հայաստանի Հանրապետության օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին» թիվ 268-Ն որոշումից։ Այսպես՝ վերոնշյալ որոշմամբ պետությունն իր՝ Հայաստանի Հանրապետությունից օդային տրանսպորտի միջոցներով մեկնող ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձման լիազորությունը Հայաստանի Հանրապետության ավիափոխադրողների կողմից օդային փոխադրումների իրականացման դեպքում պատվիրակել է Հայաստանի Հանրապետության ավիափոխադրողներին՝ վերջիններիս պարտավորեցնելով հաշվարկել և սահմանած կարգով ու ժամկետում պետական բյուջե փոխանցել պետական տուրքի գումարները։ Այսինքն՝ տվյալ դեպքում Հայաստանի Հանրապետությունը՝ որպես իրավահարաբերության սուբյեկտ, ավիափոխադրողի հետ հանդես է եկել ոչ թե հավասար հիմունքներով, այլ որպես իշխանական լիազորություններով օժտված սուբյեկտ, որն իրավական նորմի ուժով՝ միակողմանի կարգադրությամբ որոշել է մյուս կողմի հետ իր հարաբերության բովանդակությունը։
Վերոնշյալ հանգամանքը ցույց է տալիս, որ «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության՝ ի դեմս տնօրեն Ա.Ավետիսյանի և Հայաստանի Հանրապետության միջև ծագած իրավահարաբերությունն ունեցել է հետևյալ բովանդակությունը. Ա.Ավետիսյանը, հանդիսանալով Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված կարգով պետական գրանցում ստացած ավիափոխադրող «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրենը, ենթաօրենսդրական ակտի ուժով պարտավորված է եղել գանձել և օրենքով սահմանած կարգով ու ժամկետում պետական բյուջե փոխանցել ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գումարները։ Այսինքն՝ Ա.Ավետիսյանին պատկանող ավիաընկերությունը տվյալ իրավահարաբերության շրջանակներում կատարել է բացառապես միջնորդական դեր, այն է՝ ի կատարումն պետության կողմից իրեն պատվիրակված լիազորության, ապահովել է ավիատոմսի վճարի բաղկացուցիչ մասը կազմող և իր կողմից գանձվող պետական տուրքի վճարը պետության ֆոնդ ուղղելու պարտականությունը։
Վերոգրյալի հիման վրա, անդրադառնալով ստորադաս դատարանների այն դատողությանը, թե ամբաստանյալ Ա․Ավետիսյանի վստահությանը հանձնված գույքը դուրս չի բերվել սեփականատիրոջ գույքային ընդհանուր ֆոնդից և չի ընդգրկվել իր սեփական գույքային ֆոնդի մեջ, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ յուրացման հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի արտաքին հատկանիշների դրսևորման տեսանկյունից սույն գործով էական համարվել չի կարող այն փաստը, թե տվյալ գույքը դուրս է բերվել արդեն իսկ պետության գույքային ֆոնդում գտնվող միջոցներից, թե ենթաօրենսդրական ակտի ուժով պարտադիր կերպով հօգուտ պետության գանձման ենթակա պետական տուրքերից, որոնցից էլ գոյացած միջոցները փաստացի կազմում են պետությանը պատկանող ֆոնդին պարտադիր կերպով փոխանցման ենթակա գումարներ։ Այլ խոսքով՝ այն պայմաններում, երբ պետության կողմից ավիափոխադրողին պատվիրակված է եղել հավաքագրելու և պետությանը փոխանցելու վաճառված ավիատոմսերից գանձված պետական տուրքերը, դա նշանակել է, որ դրանց հանրույթն ի սկզբանե զատված է եղել կազմակերպության հասույթից, և թեև ուղղակիորեն չի ներառվել պետական ֆոնդի մեջ, սակայն ենթակա է եղել փոխանցման պետության ֆոնդին, իսկ մուտքագրված միջոցները չէին կարող տնօրինվել այլ կերպ, քան պետության ֆոնդ ուղղելու ձևով։
16.1. Վերոգրյալի հետ մեկտեղ, սույն որոշման 13-րդ կետում արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո անդրադառնալով ստորադաս դատարանների կողմից մատնանշված՝ Ա.Ավետիսյանի ֆինանսական բարդ իրադրության մեջ հայտնվելու, պետության կողմից ընկերության հանդեպ ստանձնած պարտավորությունները չկատարելու, «Էյր Արմենիա» ընկերությունում առանց նպատակային նշանակության «գեթ մեկ լումա» չելքագրվելու, ինչպես նաև պետական լիազոր մարմնի կողմից «Էյր Արմենիա» ընկերության հետ պարտքի մարման ժամանակացույց կազմելու և դրա մի մասն ընկերության կողմից կատարելու հանգամանքներին, Վճռաբեկ դատարանը դրանց առնչությամբ իր համաձայնությունն է հայտնում բողոքաբերի՝ սույն որոշման 8.2-րդ կետում հայտնած փաստարկներին և գտնում, որ դրանք որևէ իրավական նշանակություն չէին կարող ունենալ ամբաստանյալի արարքում յուրացման հանցակազմի հատկանիշների առկայությունը բացառելու համար:
17. Ընդհանրացնելով վերոշարադրյալը՝ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ ստորադաս դատարանները, Ա.Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելով, պատշաճ գնահատման չեն ենթարկել վերջինին պատկանող՝ «Էյր Արմենիա» ընկերության և Հայաստանի Հանրապետության միջև ձևավորված իրավահարաբերությունների բնույթն ու այդ համատեքստում տվյալ կազմակերպությանը՝ ենթաօրենսդրական ակտի ուժով վստահված ու փաստացի պետության ֆոնդին ուղղման ենթակա միջոցների տնօրինման հանգամանքները՝ նյութաիրավական նորմի մեկնաբանման հարցում հանգելով սխալ եզրահանգման։
Ուստի, հիմք ընդունելով վերոնշյալը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Ա.Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու վերաբերյալ ստորադաս դատարանների հետևությունները հիմնավորված և պատճառաբանված չեն:
18. Ամփոփելով՝ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ Վերաքննիչ դատարանը, օրինական ուժի մեջ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը, թույլ է տվել նյութական իրավունքի նորմի խախտում, մասնավորապես, սխալ է մեկնաբանել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածը, ինչն իր բնույթով էական է և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի համաձայն՝ հիմք է Վերաքննիչ դատարանի որոշումը բեկանելու և գործը նույն դատարան՝ նոր քննության ուղարկելու համար:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ գործի նոր քննության ընթացքում, Վերաքննիչ դատարանը, հիմք ընդունելով սույն որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումները, Ա.Ավետիսյանի արարքի քրեաիրավական որակման հարցում պետք է հանգի համապատասխան հետևության։
Միաժամանակ, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա.Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը պետք է թողնել անփոփոխ։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության 162-րդ, 163-րդ, 171-րդ հոդվածներով, «Հայաստանի Հանրապետության դատական օրենսգիրք» ՀՀ սահմանադրական օրենքի 11-րդ հոդվածով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 39-րդ, 43-րդ, 3611-րդ, 403-406-րդ, 415․1-րդ, 418․1-րդ, 419-րդ, 422-423-րդ հոդվածներով՝ Վճռաբեկ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
1. Վճռաբեկ բողոքը բավարարել: Ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշումը բեկանել և գործն ուղարկել նույն դատարան՝ նոր քննության:
2. Ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ:
3. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման:
Նախագահող ՝ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ
Դատավորներ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ
1 Տե՛ս քրեական գործ, հատոր 6, թերթեր 268-269:
Տե՛ս քրեական գործ, հատոր 10, թերթեր 87-124:
3 Տե՛ս քրեական գործ, հատոր 11, թերթեր 102-121:
4 Տե՛ս Վճռաբեկ դատարանի` Սևակ Լսկավյանի գործով 2018 թվականի մարտի 20-ի թիվ ԵԿԴ/0303/01/16 որոշման 12.1-րդ կետը։
5 Տե՛ս, mutatis mutandis, Վճռաբեկ դատարանի` Դավիթ Ղամբարյանի և մյուսների գործով 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ի թիվ ԵԿԴ/0087/01/12, Գրիգոր Ղլիջյանի գործով 2015 թվականի փետրվարի 27-ի թիվ ԳԴ5/0005/01/14 որոշումները:
6 Տե՛ս Վճռաբեկ դատարանի` Սևակ Լսկավյանի գործով վերը հիշատակված որոշման 12-12.3-րդ կետերը։
7 Տե՛ս սույն որոշման 5-րդ կետը։
8 Տե՛ս սույն որոշման 6-րդ կետը։
9 Տե՛ս սույն որոշման 7-րդ կետը։
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0315/01/17
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 06-12-2017 |
|---|---|
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | ՀՀ Գլխավոր դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 83181816 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Արսեն Ավետիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա հանդիսանալով օդային բեռնափոխադրումների և ողևորափոխադրումների ոլորտում ծառայությունների մատուցման գործունեություն իրականացրած, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնում հաշվառված և Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի Գևորգ Քոչար փողոցի թիվ 21 հասցեում գործունեություն ծավալած <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրենն ու ղեկավարելով այդ կազմակերպության գործունեությունը, համաձայն ՀՀ կաեավարության կողմից ընդունված <<ՀՀ օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին>> 2009թ. մարտի 12-ին ընդունված թիվ 268-Ն որոշման և դրան կից ՀՀ օդային ուղևորների ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու մասին կարգի, որպես <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ ընօրեն պարտավորված լինելով գանձել ՀՀ-ից մեկնող ֆիզիկական անձանց վաճառված ավիատոմսերից առաջացած պետական տուրքի գումարները ու դրանք վճարել պետական բյուջե, 2014թ. ընթացքում իրականացրել է ուղևորափոխադրումներ, գանձել 681.923.052 դրամի չափով պետական տուրքի գումար և պետության կողմից իր ղեկավարած կազմակերպությանը փաստացի վստահված առանձնապես խոշոր չափերի` 681.923.052 դրամ գումարը ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով պետական բյուջե վճարելու փոխարեն յուրացման եղանակով հափշտակել է այն` սեփական հայեցողությամբ տնօրինելով ամբողջ գումարը: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Արսեն |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Հայրանուն | Վարդգեսի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 179 Մաս 3 Կետ 1 |
| Վիճակագրական տողի համարը | 6.5 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 06-12-2017 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Արմեն |
| Ազգանուն | Բեկթաշյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 07-12-2017 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 29-12-2017 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Դ. |
| Ազգանուն | Կարապետյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արսեն |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ժամ | 09:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 07-02-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 05-03-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի մեկ այլ գործով խորհրդակցական սենյակում գտնվելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 02-04-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Ոչ աշխատանքային օր լինելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 08-05-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 12:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Մեկ այլ գործով խորհրդակցական սենյակում գտնվելու պատճառով |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 15-05-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 12:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Դատավորի արձակուրդում գտնվելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 22-05-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 12:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Դատավորի թիվ ԵԿԴ/0106/13/18 միջնորդությունով խորհրդակցական սենյակում գտնվելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 14-06-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 23-07-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 27-08-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի վատառողջ լինելու պատճառով |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 20-09-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 15-10-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 12:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 06-11-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 13-11-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 20-11-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի մեկ այլ գործով ծանրաբեռնված լինելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 05-12-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 11-12-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 25-12-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 16-01-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Անավարտ գործեր, որոնք փոխանցվել են 2019թ.
| Տեսակը | Անավարտ գործեր, որոնք գտնվում են քննության փուլում |
|---|
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 05-02-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 12-02-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի արձակուրդում գտնվելու պատճառով |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 19-02-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի մեկ այլ գոծով խորհրդակցական սենյակում գտնվելու պատճառով |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 26-02-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 06-03-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 12-03-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 28-03-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի խորհրդակցական սենյակում գտնվելու պատճառով |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 17-04-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի մեկ այլ նիստով ծանրաբեռնված լինելու պատճառով |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 02-05-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 12:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի մեկ այլ գործով խորհրդակցական սենյակում գտնվելու պատճառով |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 23-05-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի Բարձրագույն դատական խորհրդի նիստում գտնվելու պատճառով |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 13-06-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի մեկ այլ նիստով ծանրաբեռնված լինելու պատճառով |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 17-06-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի արձակուրդում գտնվելու պատճառով |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 25-06-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 02-07-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 09-07-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի մեկ այլ նիստով ծանրաբեռնված լինելու պատճառով |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 15-07-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 12:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 17-07-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 19-07-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 23-07-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 26-07-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 09:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 26-07-2019 |
|---|
Արդարացման
| Ամսաթիվ | 26-07-2019 |
|---|---|
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Արսեն |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Օրենսգիրք | Քրեական դատավարության օրենսգիրք |
| Հոդված |
Արագացված վարույթ
| Ամսաթիվ | 26-07-2019 |
|---|---|
| Այո/Ոչ | Ոչ |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | գործ ԵԿԴ/0315/01/17 Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը Նախագահությամբ դատավոր` Արմեն Բեկթաշյանի քարտուղարությամբ` Կարինե Կարապետյանի Անի Ավագյանի Անիկ Հակոբյանի մասնակցությամբ` մեղադրող` Դավիթ Կարապետյանի պաշտպան` Կարեն Քամալյանի 2019 թվականի հուլիսի 26-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի` ծնված 20.05.1971 թվականին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին 5 անձ, նախկինում չդատապարտված, բնակվում է` Երևան քաղաքի Ամիրյան 4/6 շենքի 94-րդ բնակարանում: Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: Մեղադրյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: Գործի դատավարական նախապատմությունը. 2016 թվականի դեկտեմբերի 29-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ օրավախախտումների հայտնաբերման ու վարչական վարույթների իրականացման վարչության հետաքննության բաժնի հետաքննիչ Ա.Գևորգյանի կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետոի հատկանիշներով թիվ 83181816 քրեական գործը հարուցելու մասին: 2017 թվականի հունվարի 10-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ.Հարությունյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 83181816 քրեական գործը հարուցելու մասին: 2017 թվականի հուլիսի 21-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ.Հարությունյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 83181816 քրեական գործով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին որպես մեղադրյալ ներգարավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: 2017 թվականի հուլիսի 21-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ.Հարությունյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 83181816 քրեական գործով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ: 2017 թվականի հուլիսի 26-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ.Հարությունյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 83181816 քրեական գործով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին պատկանող անշարժ և շարժական գույքի վրա կալանք դնելու մասին: 2017 թվականի նոյեմբերի 22-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ.Հարությունյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 83181816 քրեական գործով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելու և նրան նոր մեղադրանք ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրելու մասին: 2017 թվականի նոյեմբերի 22-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ.Հարությունյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 83181816 քրեական գործով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա հանդիսանալով օդային բեռանափոխադրումների և ուղևորափոխադրումների ոլորտում ծառայությունների մատուցման գործունեության իրականացրած, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնում /նախկին Կենտրոնի ՀՏ/ հաշվառված Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի Գևորգ Քոչար փողոցի թիվ 21 հասցեում գործունեություն ծավալած §Էյր Արմենիա¦ փսկ բաժնետիրական ընկերության տնօրենն ու ղեկավարվելով այդ կազմակերպության գործունեությունը, համաձայն ՀՀ կառավարության կողմից ընդունված §Հայաստանի Հանրապետության օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին¦ 2009 թվականի մարտի 12-ին ընդունված թիվ 268-Ն որոշման և դրան կից Հայաստանի Հանրապետության օդային ուղևորների ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու մասին կարգի, որպես §Էյր Արմենիա¦ փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրեն պարտավորված լինելով գանձել ՀՀ-ից մեկնող ֆիզիկական անձանց վաճառված ավիատոմսերից առաջացած պետական տուրքի գումարները ու դրանք վճարել պետական բյուջե, 2014 թվականի ընթացքում իրականացրել է ուղևորափոխադրումներ, գանձել 681.923.052 դրամի չափով պետական տուրքի գումար և պետության կողմից իր ղեկավարած կազմակերպությանը փաստացի վստահված առանձնապես խոշոր չափերիª 681.923.052 դրամ գումարը ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով պետական բյուջե վճարելու փոխարեն յուրացման եղանակով հափշտակել է այնª սեփական հայեցողությամբ տնօրինելով ամբողջ գումարը: 2017 թվականի նոյեմբերի 22-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ Տ.Հարությունյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 83181816 քրեական գործով որոշման մեջ նշվածները, որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչելու մասին: 2017 թվականի դեկտեմբերի 06-ին թիվ 83181816 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան: Ապացույցների հետազոտում Ամբաստանյալ` Արսեն Ավետիսյանըª ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ծնվել է 1971 թվականին Երևանում՝ Օդաչու-հրամանատարի ընտանիքում։ Հայրը եղել է ՀՀ ավիացիոն ոլորտի հիմնադիրներից և կայացնողներից մեկը, ունեցել անգնահատելի ներդրում ՀՀ ավիացիայի կայացման և նոր տեխնիկայի IL 86 օդանավի ներմուծման և շահագործման հարցում։ Այսինքն ինքը հանդիսանալով տոհմական ավիատոր, դաստիարակվել է նույն ոգով։ Այսպես՝ 1988-1994թթ սովորել և ավարտել է Կիևի Քաղաքացիական Ավիացիայի Միջազգային Համալսարանի Կառավարման և Փոխադրումների կազմակերպման ֆակուլտետը։ Համալսարանում ուսանել են 15 000 ուսանողներ, որոնց 50 տոկոսը արտերկրներից են եղել, որը ևս խթան է հանդիսացել հետագայում ՀՀ ավիացիոն զարգացմանը։ 1994 թվականին իր հոր հորդորով վերադարձել է Հայաստան և մինչև 2003 թվականը աշխատել է Հայկական Ավիաուղիներում շարքային մենեջերից մինչև գլխավոր տնօրեն։ Մասնակցել է նաև IATA, ICAO, SITA միջազգային ավիացիոն կազմակերպությունների վերապատրաստման և որակավորման տարբեր Կուրսերի և ստացել համապատասխան որակավորումներ Ավիացիոն անվտանգության, մարքետինգի, վաճառքի համակարգերի և այլ ավիացիոն ճյուղերում։ 1996-2000 թվականներին անձամբ վարել է տարբեր միջազգային կազմակերպությունների հետ բանակցություններ, որի արդյունքում կնքվել են INTERLINE, SPA, Կոդշեր պայմանագրեր AIR FRANCE, Lufthansa, KLM, BA, DL, OS,UA և այլ խոշոր ավիաընկերությունների հետ։ Այս Համաձայնագրերի և պայմանագրերի հիման վրա ՀՀ-ից հնարավոր դարցավ ուղևորների փոխադրումը ապահովել դեպի ԱՄՆ, Բրազիլիա, Չինաստան և այլ երկրներ՝ շրջանցելով Մոսկվան։ Բնականաբար այս ամենը դուր չեկավ Ռուսական ավիաընկերություններին։ Այս իրադարձությունները շատ ծանր ընկալվեց իր ԱՊՀ իր գործընկերների կողմից այդ թվում բարձր պաշտոններ զբաղեցնող իր նախկին ուսանողական ընկերների կողմից։ Ավիացիոն ոլորտում ամենակարևորը թռիչքային անվտանգությունն է։ Ինքը ավիացիոն ոլորտում այն եզակի տնօրեններից է, որը շուրջ 12 տարի ղեկավարելով ավիաընկերություններ իր կառավարման ընթացքում չի գրանցվել մարդկային զոհերով որևէ ավիացիոն միջադեպ։ 2003 թվականի Հայկական Ավիաուղիների իրավունքները փոխանցվեցին §Արմավիա¦-ին, որի բաժնետոմսերի 75%-ը պատկանում էր Ռուսական Сибирь ավիաընկերությանը և նրան էր տրամադրվել ուղևորափոխադրումների առաջնահերթության իրավունքը։ 2003 թվականին իր գործընկերոջ հետ միասին հիմնել են §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ-ը։ §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ 2003–2013թթ. հիմնականում զբաղվել է օդային բեռնափոխադրումներով (ուղևորափոխադրումների առաջնահերթության իրավունքը տրված էր §Արմավիա¦-ին), իրականացնելով կանոնավոր և չարթերային թռիչքներ Հայաստանի, Եվրոպայի և մի շարք այլ երկրների միջև։ Իրականացվել են կետից կետ և տարանցիկ փոխադրումներ, Երևանը օգտագործելով որպես տարանցիկ կետ։ Իր 11 տարվա գործունեության ընթացքում, բացի բիզնես հետաքրքրություններից, ծավալել է նաև մեծ հայրենանվեր գործունեություն՝ Մարդասիրական օգնության՝ թռիչքներ դեպի պատերազմող Սիրիա, ՀՀ ՊՆ պատվերով թռիչքներ..., բարեգործություն մանկատներին և ծերանոցներին։ Ստեղծվել են 274 աշխատատեղեր, ինչպես նաև այս տարիների ընթացքում ընդհանուր առմամբ պետ. բյուջե է վճարվել շուրջ 1,300,000,000 դրամի գումար հարկերի և տուրքեր տեսքով։ 2013 թվականին “Արմավիա” ավիաընկերության սնանկությունից հետո ՀՀ Նախագահի օդանավը մնացել էր առանց շահագործողի։ Իրեն հրավիրել են ՀՀ ՔԱԳՎ և քանի որ ՀՀ ում տվյալ պահին միակ գործող ավիաընկերությունը Air Armenia-ն էր իրենց հանձնարարել են Համար 1 օդանավի շահագործումը։ Որպես համար 1 օդանավի շահագործող իրենք ստիպված են ապահովել ուղևորափոխադրումների ապահովման համար անհրաժեշտ բոլոր ինֆրաստրուկտուրային և տեխնիկական ներդրումները։ Այսինքն իրենք ստպված էինք ներգրավել հավելյալ մարդկային և տեխնիկական ռեսուրսներ, որոնց ֆինանսական մոտավոր հավելյալ ծախսերը կազմում էին ամսեկան 15 000 000 ՀՀ դրամ։ Միևնույն ժամանակ իրենք պարտավոր էին Համար 1 օդանավի համար ապահովել պահեստային նույնատիպ օդանավ, որը իր հերթին ընկերության չապահովվող ծախսերը գերազանցում էր 450 000 ԱՄՆ դոլար գումար ամսական կտրվածքով։ 2013 թվականի Հունիսին ՀՀ ՔԱԳՎ-ն որոշում էր կայացրել, որ ՀՀ-ն պետք է ունենա 3 ավիափոխադրող, որոնցից յուրաքանչյուրը պետք է կատարի թռիչքներ Մոսկվա քաղաքի օդանավակայաններ ՝ Վնուկովո, Դոմոդեդովո, Շերեմետյևո: (Հետագայում պարզվեց , որ նույն ժամանակահատվածում ՀՀ կառավարությունը, ՀՀ ՔԱԳՎ-ից անկախ, շատ գաղտնի դիտարկում էր այլ տարբերակներ և իրենց շատ հայտնի համաքաղաքացի Ռուբեն Վարդանյանը Հայաստան էր հրավիրել §Մըքինզի ընդ Քոմփանի¦ ընկերությանը Հայաստանի ավիացիայի §զարգացուման¦ հնարավոր ուղիները ուսումնասիրելու և առաջարկություն ներկայացնելու համար): Հաշվի առնելով, որ “Էյր Արմենիա” ավիաընկերությունը շահագործում էր իրեն հանձնված ՀՀ նախագահի օդանավը, նրան տրամադրվեց ուղևորափոխադրումներ կատարելու շահագործողի վկայական և համապատասախան լիցենզիաներ ըստ ուղղությունների, որպեսզի ընկերությունը կատարելով ուղևորային կանոնավոր փոխադրումներ կոմպենսացնի հավելյալ օդանավի և այլ առաջացած վերոհիշյալ ծախսերը։ Թույլտվությունները ստանալու համար, ըստ ընթացակարգի, նշանակումները դիվանագիտական խողովակներով ուղղվել էին ՌԴ: Թռիչքները պլանավորված էր իրականացնել 2013 թվականի օգոստոսից: Սակայն թռիչքների կատարման թույլտվությունները ՌԴ տրամադրեց բարձր սեզոնայնության ավարտից հետո ՝ սեպտեմբեր ամսին։ Հետագայում պարզ է դարձել, որ ՌԴ ավիացիոն իշխանությունները թույլվությունները միտումնավոր ուշացրեցին ռուսական ավիաընկերություններին մեր մրցակցությունից ձերբազատելու համար: Այս պատճառով իրենց ավիաընկերությունը ստիպված եղավ իր գործունեությունը սկսկել ցածր սեզոնայնության շրջանում. առաջին թռիչքը իրակացրեց 24/10/2013թ.: “Էյր Արմենիա” ՓԲԸ- բիզնես պլանը կառուցված էր հաշվի առնելով նախապես իրենց տրամադրված լիցենզիաները և ՀՀ ավիացիոն ոլորտում ամրագրված քաղաքականությունը: Իենց ընկերությունը ՀՀ-ում ներգնա տուրիզմի զարգացման, ինչպես նաև ձմեռային շրջանում ուղևորներ ունենալու նպատակով 2013 թվականի հոկտեմբերին, իր սեփական միջոցներով, մասնակցել է Մոսկվայում կայացած տուրիստական ցուցահանդեսին և Հայաստան է հրավիրել ռուսական խոշորագույն 23 տուրիստական ընկերությունների ղեկավարներին, որոնք հետագայում սկսել են տուրիստներ ուղղարկել դեպի Ծաղկաձոր և Ջերմուկ, որի դրական արդյունքները շարունակվում են վայելել ՀՀ-ն արդեն 4 տարի։ Պետք է նշի նաև, որ իրենց ընկերությունը ուներ նախնական պայմանավորվածություն օտարերկրյա ներդրողների հետ, որոնք պետք է ներդրումները կատարեին գործունեությունը սկսվելուն պես: “Էյր Արմենիա” ավիաընկերությունը առաջին ուղևորային թռիչքը իրակացրեց 24/10/2013թ. Երևան-Ռոստով ուղղությամբ: Հարկ է համարում նշել, որ ընկերության կողմից վաճառքների սկսման օրը բոլոր ռուսական ավիաընկերությունները տոմսերի սակագները անմիջապես նվազել են առնվազն 25%-ով: Ի զարմանս իրենց նույն օրը ՀՀ Կառավարությունը անսպասելիորեն հայտարարեց բաց երկնքի քաղաքականության վերաբերյալ իր որոշումը (23.10.2013 N 1248-Ա), ինչը նշանակում է օտարերկրյա ավիաընկերությունների համար ՀՀ-ում հանվում են բոլոր տեսակի սահմանափակումները կապված թռիչքների քանակի, նշանակված փոխադրողների և երթուղիների աշխարագրության։ ՀՀ կողմից բաց երկնքի քաղաքականության որդեգրումը հիմնավորվեց §Մըքինզի ընդ Քոմփանիե¦ վերլուծությամբ և Համաշխարհային բանկի, ԱՄՆ-ի Միջազգային զարգացման գործակալության (USAID), Արժույթի միջազգային հիմնադրամի (IMF), ԵՄ (EU) հորդորով։ Ծրագրի հրատապ և անպատրաստի ընդունումը պայմանավորված էր ավիացիայի հետ որևէ կապ չունեցող դրդապատճառով, որը պայմանավորված էր ՀՀ-ին 75 000 000 EUR վարկ տրամադրելու նախապայմանների հետ։ Պարզվում է, որ ՀՀ ազգային մրցունակության հիմնադրամը, §Մըքինզի ընդ Քոմփանիե¦-ն և նրանց պատվիրատուների կողմից 2013 թվականին ՀՀ կառավարությանը և իրենց հանրությանը հրամցվել է հետևյալը՝ (Ապացույց՝ Արման Խաչատրյանի հարցազրույցը, որի տեսգրության կրիչը ներկայացվում է հարգելի դատարանին գրավոր ցուցմունքիս կից։) 1. Պատերազմական կամ այլ ֆորսմաժորային իրավիճակներում Տեղական փոխադրողի առկայությունը չի կարող ապահովել անխափան փոխադրումները, 2. §Բաց երկնքի¦ առկայության պարագայում բոլոր ավիաընկերությունները շահագրգռված կլինեն թռիչքներ կատարել Հայաստան և ստեղծված §մրցակցության¦ շնորհիվ ավիատոմսերի գները կնվազեն և ուղևորափոխադրումների ծավալը կկրկնապատվի (2017թ.-ին կկրկնապատվի և կհասնի առնվազն 4 000 000 ուղևորի), 3. Ուղևորափոխադրումների հետ մեկտեղ կաճի տուրիստների հոսքը Հայաստան և ՀՀ-ում կստեղծվեն հավելյալ 20 000 աշխատատեղ իսկ ՀՆԱ-ն կավելանա 1,5%-ով, 4. §Բաց երկնքի¦ առկայության պարագայում մի շարք §Բյուջետային¦ ընկերություններ շահագրգռված կլինեն գործունեություն ծավալել Հայաստանում և թռիչքներ կկատարեն Երևանից տարբեր կետեր ապահովելով մրցակցություն... Եվ այս ամենի խթանման համար իմ կողմից հարգված մեր Հայտնի հայրենակիցը պետք է ստեղծեր 25 000 000 USD ֆոնդ և պետք է լուծվեին անվտանգության և տնտեսական հետ կապված բոլոր խնդիրներ։ Սակայն՝ 1. Խոստացված 25 000 000 USD փոխադրումների խթանման ֆոնդը չստեղծվեց, որը նաև պետք է ֆինանսավորեր ֆորսմաժորային իրավիճակներում դեպի Հայաստան թռիչքների անխափան իրականացումը, 2. Խոստացված 2017թ. առնվազն 4 000 000 ուղևորը առ այսօր չկա, 3. .§Բաց երկնքի¦ շնորհիվ խոստացված ՀՀ համախառն ներքին արդյունքի տարեկան 1,5% աճը տեղի չունեցավ, 4. Եվրոպական ավիաընկերությունների ակտիվ մուտքը չեղավ ՀՀ շուկա, 5. ...: Իր նախնական հաշվարկով 2013 թվականի հոկտեմբերի 23-ի ՀՀ կառավարության որոշման արդյունքում ՀՀ-ն տարեկան իր համեստ հաշվարկով ունեցել է առնվազն 4 000 000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ուղղակի և անուղղակի ակնկալվող չստացված պոտենցիալ հարկերի մասով։ (Այսպիսով շուկայից դուրս մղելով իրենց ընկերությանը՝ չապահովեցին իրենց խոստացածները, փաստացի իրենց պետությանը հասցվել է վնաս չստացված օգուտների մասով): Բաց երկնքի քաղաքականության հայտարարությունից հետո ընկերությունը հայտնվեց կոմերցիոն ասպեկտով շատ խոցելի իրավիճակում: Արդեն իսկ վճարված էին օդանավերի վարձակալության դեպոզիտները և կանխավճարները: Կատարված էին բոլոր տեսակի ինֆրաստրուկտուրային ծախսեր, այդ թվում անձնակազմի վերապատրաստում, վաճառքի համակարգերի, համազգեստների, տարբեր միջազգային ավիացիոն ինֆրակառուցվացքների անդամակցության (IATA) , գրասենյակների վարձակալության, օդանավերի տեխսպասարկման և այլ ծախսեր: Եվ դրանք իրականացվել էին բանկերից վարկեր վերցնելով՝ Գրավադրվելով իր և իր գործընկերոջը պատկանող Երևանի կենտրոնում գտնվող Գրասենյակային տարացքները և բնակարանները։ Բաց երկնքի քաղաքականության հայտարարությունից անմիջապես հետո §Էյր Արմենիա¦-ի պոտենցիալ ներդնողները հրաժարվել են իրենց ներդրումային նախնական ծրագրից: Բնականաբար ակնկալվող մյուս երկու հայակական ավիաընկերությունները, որոնք պետք է կատարեին թռիչքներ դեպի Դոմոդեդովո և Շերեմետյեվո օդանավակայաններ հրաժարվել են այդ գաղափարից ևս, ինչպես նաև ընդհանրապես կանոնավոր թռիչքների գործունեությունից: “Էյր Արմենիա”-ն հայտնվեց միայնակ բոլոր խոշոր մրցակիցների մեջ և արդեն իսկ կատարված ներդրումները չկորցնելու համար ստիպված է եղել իր կողմից շարունակել իր թռիչքները, իսկ մյուս կողմից հետզհետե փոխել իր բիզնես պլանը, համապատասխանացնելով այն բաց երկնքի քաղաքականության պահանջներին: ՀՀ կառավարությունը հավաստիացնում էր, որ Կառավարության N-1248-Ա որոշման շրջանակներում իրեք կստանան համապատասխան աջակցություն։ 23.10. 2013թ. N 1248-Ա հհ կառավարության որոշմամբ իրենց օգտին նախատեսված գեթ մեկ դրույթ չի կատարել։ (Ձեզ է ներկայացվում 23.10. 2013թ. N 1248-Ա հհ կառավարության որոշման կրկնօրինակը։ ) Ավելին՝ 2013 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ՀՀ կառավարության կողմից լիազորված աշխատանքային խումբը Մոսկվայում ստորագրել է ՀՀ և ՌԴ Օդային Հաղորդակցությունների Մասին Համաձայնագրին կից հավելված (պրոտոկոլ): Ըստ որի հանվեցին բոլոր երթուղիներով ՀՀ-ից ՌԴ և հակառակ ուղղություններով հաճախականությունների բոլոր սահմանափակումները: Փաստացի փոխվել են 2013 թվականի հուլիսին իրենց տրամադրված նշանակումները կանոնակարգող Համաձայնագրի պայմանները։ Այսպիսով՝ ՀՀ կառավարությունը առանց Հայկական շահագրգիռ կողմի տեղեկացնելու փոխեց այն Միջկառավարական համձայնագրի պայմանները և դրույթները, որով իր իսկ կողմից նույն Համաձայնագրի նշանակված կողմի՝ Air Armenia – ի շահերը և իրավունքները մեղմ ասած անտեսվեցին։ Այսինքն պետությունը փաստացի զոհաբերեց իր կողմից լիցենզավորված ընկերությանը։ Օրինակ՝ եթե ՀՀ և ՌԴ Օդային Հաղորդակցության Մասին Միջպետական Համաձայնագրով Երևան Մոսկվա երթուղիուվ Ռուսական ընկերություններից նշանակված Էին միայն 3 ընկերություն՝ AEROFLOT, S7 և TRANSAERO ընկերությունները, ապա Պրոտոկոլի ստորագրումից հետո ռուսական կողմից Մոսկվա Երևան Մոսկվա ուղղությունով նշանակվեց 12 ռուսական ավիաընկերություն։ Մեր ավիաընկերությունը այդ պահին իրականացնում էր կանոնավոր թռիչքներ դեպի ՌԴ Մոսկվա, Կրասնոդար, Սոչի, Նիժնի-Նովգորոդ, Սամարա, Ռոստով, Սանկտ Պետերբուրգ: Սկզբնական շրջանում իր համար անհասկանալի էր Հայկական կողմի շտապողականությունը նշված ՌԴ հետ պրոտոկոլի կնքման մասով (չէ որ Բաց երկնքի քաղաքականությունը ենթադրում էր հիմնականում Եվրոպական ընկերությունների մուտքը ՀՀ խթանմանը)... Հետո տեղեկացել է՝ իրենց հայազգի գործարարի հորդորով հայաստանում ստեղծվում էր Ռուսական UTAir Armenia ընկերությունը, որը իբրև պետք է զարգացներ ՀՀ-ից ռուսական ուղղությունները (տես՝ ներկայացված կրիչի թ-րդ տեսանյութը։) Ընդհանուր առմամբ բաց երկնքի քաղաքականության գաղափարը իրենք համարում է դրական, միայն այն պարագայում, երբ նրա իրագործումը սկսում է պատրաստված և ծրագրավորված իր համապատասխան գործառույթներով այլ ոչ թե ժողովրդական լեզվով ասված §ՄԵԶ ՓՈՒՌԸ ՏԱԼՈՎ¦: Ընկերությունը ստիպված էր շարունակել իր գործունեությունը, արդեն իսկ կատարած աշխատանքը և ծախսերը չկորցնելու համար, բացի այդ էլ փնտրելով ցայտնոտային իրավիճակից դուրս գալու նոր ուղիներ, լավատեսորեն ակնկալելով կանոնավորել ընկերության գործունեության բնականոն ընթացքը՝ արդեն իսկ խաղի նոր կանոններով։ Դեկտեմբեր ամսին իրենց ընկերությունը ՔԱԳՎ-ի կողմից ստանալով նաև կանոնավոր թռիչքների թույլտվության իրավունք դեպի ՄԱԷ, պլանավորեց ամանորյա տոներին 4 չարթերային թռիչք դեպի Դուբայ: Ավիատոմսերի 50% արդեն վաճառված էր, երբ ՄԱԷ-ի կողմից թռիչքից ընդամենը 24 ժամ առաջ մերժվեց թույլտվությունը պատճառաբանելով, որ հայկական գրանցում ունեցող օդանավերի թռիչքները դեպի Դուբայ արգելված են ՀՀ ՔԱԳՎ թռիչքային անվտանգության պայմաններին չհամապատասխանելու պատճառով (առ այսօր որևէ հայկական փոխադրող չի կարող իրականացնել թռիչք դեպի ՄԱԷ Հայասատնում գրանցված օդանավով): Մեր ընկերությունը ստիպված է եղել Վրաստանից վարձակալել օդանավ և կրելով խոշոր ֆինանսական վնասներ ապահովելով ուղևորների տեղափոխումը՝ աշխատելով ամեն կերպ ապահովել ուղևորների նկատմամբ պայմանագրային պարտավորությունները ինչպես նաև պահպանելով ընկերության պատիվն ու բարի համբավը, որը ամենաթանկ կապիտալն է: Կրելով վնասները և հաշվի առնելով ցածր բեռնվածությունը հունվար-փետրվար ամիսներից, ինքը ստիպված է եղել գրավի տակ դնել իր ծնողներին պատկանող առանձնատունը և վերցնել 1 200 000 EUR հավելյալ վարկ HSBC բանկից, որպեսզի կարողանամ դիմակայել մրցակցությանը և կատարի ընկերության պարտավորությունները այդ թվում պետության նկատմամբ հարկերի և տուրքերի մասով: Տվյալ ժամանակահատվածում շարունակելով թռիչքների փաստացի վնասով իրականացումը և վնասներ կրելով իրատեսորեն ակնկալվել էր 2014 թվականի ամառային չվացուցակով (բարձր սեզոնայնության ժամանակ) ընկերությունը կսկսի աշխատել շահույթով և կսկսի վերականգնել իր կորուստները նույնիսկ աշխատել շահույթով: 2014 թվականի հունիս ամսին անհասականալի, անտրամաբանական ագրեսիայով և սակագներով Կրասնոդար, Սոչի, Մինվոդի և Վնուկովո ուղղություններով շուկա մուտք գործեց Utair ավիաընկերությունը: Կատարելով՝ բառի բուն իմաստով դեմպինգային քայլ հայկական ավիափոխադրողին շուկայից դուրս մղելու նպատակով։ Կատարելով անպարկեշտ գովազդ 58 ԱՄՆ դոլարով Երևան-Մոսկվա և 27 ԱՄՆ դոլար մյուս ուղղություններով ավիատոմսի արժեքով: (տվյալ հարցի վերաբերյալ ՀՀ հակամրցակցային հանձնաժողովը դատի է տվել Utair-ին): Իրենց ընկերությունը շուկան ամբողջությամբ չկորցնելու նպատակով ստիպված էր արձագանքել այդ մրցակցությանը ակընկալելով ՀՀ Կառավարության աջակցությունը: Utair –ը իրենց շուկայից դուրս մղելուց հետո, բացի Մոսկվա ուղղությունից դադարեցրեց դեպի Երևան բոլոր թռիչքները (Utair-ի աշխատակիցները առանց թաքցնելու արտահայտվում էին՝ - Մի քիչ էլ այսպես պահենք §Էյր Արմենիա¦-ն փակվելու է...) ընդանուր առմամբ Utair-ի վնասները կազմել են 2 700 000 000 ԱՄՆ դոլար, սակայն նրանց ՌԴ իշխանությունները աջակցեցին... իսկ իրենց մյուս մրցակից TransAero-ն սնանկացավ ունենալով մոտ 3 200 000 000 USD վնաս, ինչը հաստատում է իրենց այս 2 մրցակիցների կողմից վարվող դեմպինգային քաղաքականության անարդյունավետությունը): Նախկինում իր կողմից նշված “մենք պատրաստ չէին բաց երկնքի քաղաքականության” արտահայտության հիմնավորումներից մեկը հետևյալն է. ՀՀ և այլ երկրների միջև կնքված օդային հաղորդակցությունների մասին միջպետական համաձայնագրում հստակորեն նշված է, որ կողմերը պարտավորվում են ապահովել հանդիպակաց կողմի ավիափոխադրողի սպսարկման և այլ տեսակի ծառայությունները նույն սակագներով, որոնցով որ սպասարկվում է տեղական ավիափոխադրողը: ՌԴ և ՀՀ դեպքում խնդիրը հետևյալն է. ՀՀ-ի Զվարթնոց օդանավակայանում բոլոր ավիափոխադրողները ծառայություններ են ստանում նույն սակագներով ՝ ինչպես հայկական, այնպես էլ օտարերկրյա ավիաընկերությունները, ինչը համահունչ է բաց երկնքի քաղաքականությանը: Սակայն ՌԴ-ում գոյություն ունեն ներքին ավիափոխադրողների սակագներ. Մասնավորապես Վնուկովո օդանավակայանում հայկական փոխադրողը մեկ ուղևորի սպասարկման համար վճարում է 23 ԱՄՆ դոլար, իսկ ՌԴ ավիափոխադրողը նույն Երևան թռիչք կատարելու համար վճարում է մոտ 2.8 ԱՄՆ դոլար, Ռոսաէրոնավիգացիան ռուսական ավիափոխադրողների նույն տեսակի օդանավի համար մեկ թռիչքի ծախսը կազմում է մոտ 400 ԱՄՆ դոլար, իսկ հայակականի համար մոտ 2000 ԱՄՆ դոլար: Վառելիքի լիցքավորումը ռուսականի համար առնվազն 35 %-ով ավելի ցածր է դեմպինգով շուկայից դուրս հանեց իրենց ընկերությանը և ընդամենը մի քանի ամիս անց դադարեցրեց իր բոլոր թռիչքները Սոչի, Կրասնոդար, Մինվոդի, ուղղություններից։ Այս մի շարք ծառայությունների սակագնային հաշվարկները հանգեցնում են նրան, որ Հայկական փոխադրողի Զվարթնոց-Վնուկովո-Զվարթնոց ուղղությամբ ծախսը մեկ ուղևորի տեղափոխման հաշվարկով մոտ 65 ԱՄՆ դոլար ավելի թանկ է, քան ցանկացած ռուսական ավիափոխադրողինը, և, բնականաբար, որևիցէ հայկական ավիափոխադրող երբևիցէ չի կարող մրցակցել նույն ուղղությամբ ռուսական ավիափոխադրողի հետ: (ապացույց` 15.03.2019թ. Շաբոյանի հայտարարաություն․ տես ներկայացված կրիչի 3-րդ տեսանյութը): Հարկ է համարում նշել, որ այս հարցով բազմիցս դիմել է ՀՀ կառավարությանը, որը թողնվել է անհետեվանք։ Այսինքն՝ ՀՀ կառավարությունը §Էյր Արմենիա¦-ին տրամադրել է Լիցենզիաներ (նշանակումներ) ըստ՝ ՀՀ և ՌԴ Օդային հաղորդակցությունների մասին միջպետական համաձայնագրի, որով պարտաորվել է ապահովել իր ռեզիդենտ Փոխադրողի իրավունքների ապահովումը պայմանագրային հանդիպակաց կողմի տարածքում, ինչը չի կարողացել ապահովել։ (Միայն 2017 թվականի հունիսին Սոչիում կայացել է ԵՏՄ ՔԱԳՎ պետերի հանդիպումը , որտեղ քննարկվել է պայմանների հավասերցման հարցերը՝ պայմանների հավասարեցումը վերաբերում է Ռուսական ավիաընկերություններին ՌԴ-ում տրամադրվող սպասարկման պրոտեկցիոնիստական(внутренний тариф) սակագներին... Ինչը հստակ նշված է ՀՀ և ՌԴ Օդային հաղորդակցությունների մասին միջպետական պայմանագրում և արդեն 25 տարի խախտվում է ՌԴ կողմից։ Սրա արդյունքում, Հայկական ավիաընկերությունները մրցակցությանը չդիմանալով, դադարեցնում են իրենց գործունեությունը։ 1 ուղևորի հաշվարկով ՌԴ-ում ռուսական ավիաընկերություններին տրամադրվող տարբեր ծառայությունների սակագները մոտ 65$ ավելի ցածր են։ Դե արի ու դեմպինգին դիմացի...): Նույնն է պատկերը և պարսկական, և արաբական (նավթային) պետություններում: Իրենց ընկերությունը դիմակայելով մրցակցությունը կրելով վնասներ շարունակում է ուղևորների նկատմամբ իր պայմանագրային պարտավորությունների ապահովումը ակնկալելով՝ ՀՀ կառավարության կողմից նույնանման մոտեցում իր կողմից անտեսված ՀՀ ռեզիդենտ ավիաընկերության նկատմամբ, գոնե ոչ բարեխիղճ մրցակցությունը կանխելու մասով: Նույն ժամանակահատվածում իրենց ընկերությունը կուտակել էր պարտքեր օդի տուրքի և գրեթե բոլոր գործընկերների նկատմամբ։ Ինքը և ծնողներս այլևս ներդրումներ կատարելու որևէ ֆինանսական հնարավորություն չեն ունեցել, չեն ունեցել նաև որևէ գրավադրման ենթակա այլ գույք։ Իր նախկին գործընկերը հրաժարվել կատարել իր կողմից ակնկալվող 485 000 USD ներդրումը և սկսեց ընկերությունից դուրս գալու իր գործընթացը։ Ընդանուր առմամբ 2014 թվականի սեպտեմբերից-դեկտեմբեր կատարվել է մոտ 488 000 000 ՀՀ դրամի ավիատոմսերի հետ վերադարձ (տարադրամների տատանման պատճառով կարող են լինել որոշ տարբերություններ)։ Ավիատոմսերի վերադարձի գումարները ուղևորներին տրվում են կոնկրետ վաճառքն իրականացնող գործակալի կողմից և բնականաբար գործակալները սկսել են ուշացնել ավիաընկերության գումարները, ուղևորների նկատմամբ իրենց պայմանագրային ունեցած պարտավորությունները կատարելու նպատակով: Օտարերկրյա գործակալները ավիաընկերության հասույթ են համարում ավիաընկերության ավիատոմսերի վաճառքից առաջացած ամբողջ գումարը՝ անկախ նրանում առկա տուրքերից և հարկերից և երբեք չեն փոխանցում ընկերության հասույթը ընկերության հաշվեհամարին մինչև իրենց ուղևորների նկատմամբ պարտականությունները չկատարեն։ Ընկերությունը ընկավ խորը ֆինանսական ճգնաժամի մեջ: Երկու A320 տիպի օդանավերի սեփականատեր Aircap ընկերությունը պահանջել են հավելյալ ֆինանսական երաշխիքներ, օդանավերի շահագործումը շարունակելու թույլտվություն տալու համար: Տվյալ խնդիրների ապահովման նպատակով նույնպես դիմել են ՀՀ կառավարությանը ՝ բանկային երաշխիք տրամադրելու նպատակով (այս դրույթը ամրագրված է 2013թ. հոկտեմբերի 23 ՀՀ կառավարության որոշման մեջ), սակայն պատասխանի ուշացման պատճառով 01/10/2014թ. ստիպված են եղել օդանավերը վերադարձնել Ամստերդամ: Իրենց տրված էր 2 ամիս հավելյալ ժամանակ երաշխիք ներկայացնելու համար, որպեսզի վերջնականապես օդանավերը չկորցնեին: Այս պարագայում ընկերության շահագործման տակ մնացել էր B737 -500 տիպի օդանավ և ավիաընկերությունը ունենալով արդեն իսկ վաճառված մեծ քանակով ավիատոմսեր սկսել է ապահովել ուղևորների տեղափոխումը դեպի իրենց նպատակակետ, թե իր սեփական ուժերով, թե այլ ավիաընկերությունների հետ համագործակցելով: Միևնույն ժամանակ ուղևորափոխադրումից հրաժարված ուղևորներին վերադարձվել են իրենց կողմից գնված ավիատոմսերի արժեքները: 29/10/2014թ. “Էյր Արմենիան” դադարեցրեց իր գործունեությունը քանի որ B737 սեփականատերը արգելեց իր օդանավի շահագործումը (Այդ ժամանակահատվածում ընկերությունը արդեն խորը ֆինանսական ճգնաժամի մեջ էր և ի վիճակի չէր վճարել օդանավի վարձակալության կամ որևէ այլ ծախսեր)։ Պետք է նշել է, որ օդի տուրքի գումարները գործակալների կողմից փոխանցվում է մեկ թվով ՝ ներառված ավիատոմսերի վաճառքի գնի մեջ, այնպես, ինչպես օդանավակայանի տուրքը նավթի արժեքը և այլն: Ի դեպ հիմնականում օդի տուրքի պարտավորությունները առաջանում են շատ ավելի շուտ քան օտարերկրյա գործակալների կատարված փոխանցումները: Պետք է նշի, որ 2014 թվականից իրենց ընկերությունը բանակցությունների մեջ է գտնվել տարբեր պոտենցիալ ներդրողների հետ: Ընկերությունը արդեն իսկ սկսել էր համագործակցել խոշոր ավիաընկերությունների հետ, այդ թվում Etihad-ի հետ, կքնել էինք Interline և SPA համաձայնագիր: 2014 թվականի IOSA աուդիտից հետո հավանականությունը շատ մեծ էր, որ ընկերությունը մաս էր կազմելու Etihad group-ի, որը որակապես կփոխեր “Էյր Արմենիա”-ի թե որակական, թե ֆինանսական մակարդակը: Չի բացառում, որ 11/09/2014թ.-ի հայտարարությունը ուղակիորեն կապված էր դրա հետ: Տնօրինությունը շարունակում էր աշխատանքներ տանել պոտենցիալ ներդնողների հետ, սակայն ընկերությունը բնականաբար արդեն դարձել էր քիչ գրավիչ: 2015 թվականի նոյեմբերին HSBC բանկի հայցով ընկերությունը ճանաչվեց սնանկ: HSBC բանկի նկատմամբ §Էյր Արմենիա¦-ի ընդհանուր պարտավորությունները կազմոմ էին մոտ 2 100 000 Եվրո և 85 000 000 ՀՀ դրամ(HSBC գրությունը ներկայացված է)։ Բանկում գրավադրված են`, 1. Կորյուն փողոցի վրա գտնվող 2 բնակարան, 2. Գևորգ Քոչար փողոցում գտնվող մեծ գրասենյակ, 3. Կորյուն փողոցում գտնվող գրասենյակ, 4. Իր ծնողներին պատկանող Մեծ առանձնատուն (գնահատված 819 000 000 ՀՀ դրամ): Ընկերությունը ունեցել է նաև գրավով չապահովված վարկեր՝, 1. AMERIA BANK 150 000 USD, 2. Convers Bank 50 000 EUR: Այս բոլոր վարկերի համար, բացի գրավի առարկաներից, կան նաև անձնական երաշխիքներ Իր, Մոր և մյուս բաժնետիրջ կողմից, որի արդյունքում կալանքի տակ են դրվել իր ընտանիքին և թոշոկառու ծնողներս պատկանուղ բոլոր գույքերի (բնակարան, ավտոմեքենա...) և հաշվեհամարների վրա...: Իրենք իրենց կողմից ներկայացրեցինք առողջացման ծրագիր, որը առաջին փուլում մերժվեց, սակայն 2015 թվականի դեկտեմբեր ամսից ընկերության 49% բաժնետեր հանդիսացող East Prspoect ֆոնդի կողմից ներկայացված առողջացման ծրագիրը հաստատվել է դատարանի կողմից: Սնանկության պարտատերերի ցուցակում ՊԵԿ-ը ներգրավված է եղել 1 մլրդ. 400 հազ. դրամ, այդ թվում մոտ 682 մլն-ը կազմում էր զուտ պարտքը, իսկ մնացածը կազմում էր տույժ տուգանքը։ 2016 թվականի մարտի 15-ին ընկերության համասեփականատեր §Իստ Պրոսպեկտ Ֆոնդ¦-ի կողմից ներկայացված առողջացման ծրագիրը հաստատվել է գրանցված պարտատերերի ժողովի մեծամասնության դրական քվեարկությամբ (98%), որն էլ հաստատվել է Կենտրոն-Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից: Ըստ առողջացման ծրագրի պայմանների՝ ներդրումները պետք է սկսվեին 2016 թվականի հունիս ամսից, իսկ մինչ այդ պետք է իրականացվեին մի շարք գործառույթներ ընկերության բնականոն գործունեությունը վերսկսելու նպատակով: Այդ ժամանակահատվածում §Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան ՓԲԸ¦-ում §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ-ն գրավադրված գույքի մի մասը վաճառվել է, որով մարվել է ընկերության պարտավորության մի մասը հանդեպ §Էյչ-Էս-Բի-Սի¦ բանկ Հայաստան ՓԲԸ-ի: Միևնույն ժամանակ կառավարչի կողմից իրականացվել են ընկերությանը պատկանող գույքի հաշվառման և գնահատման աշխատանքները: §Էյր Արմենիա¦ ավիաընկերության շահագործողի վկայականի ժամկետը լրացել է 2016 թվականի ապրիլի 2-ին: Ներդնողների կողմից ընկերությանը վարձակալության պայմաններով տրամադրվել էր Ա320-211 (սերիա N.0726) տիպի օդանավ, որը անհրաժեշտ էր ընկերության շահագործողի վկայականի ժամկետը երկարացնելու և թռիչքները վերսկսելու համար: Ընկերության կողմից ՀՀ ՔԱԳՎ ներկայացվել է գրություն համապատասխան փաստաթղթերով, որոնք անհրաժեշտ էին վկայականի տրամադրման համար: ՀՀ ՔԱԳՎ կողմից ընկերության ներկայացրած փաստաթղթերի ուսումնասիրության արդյունքում դրական գնահատական է տրվել օդանավի տեխնիկական վիճակի, ավիացիոն անվտանգության վերաբերվող փաստաթղթերի վերաբերյալ: Բացակայել է ՀՀ տարածքում նշված Ա320-211 (սերիա N.0726) տիպի օդանավի տեխնիկական սպասարկումը ապահովող ընկերության հետ պայմանագիրը: ՀՀ տարածքում տվյալ պահին ՀՀ գրանցված օդանավերի տեխնիկական սպասարկում իրականացնելու իրավունք ուներ միայն մեկ ընկերություն: Նշված ընկերությանը §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ-ն ունի դեբիտորական պարտք 15,000,000 դրամի չափով: Հաշվի առնելով այդ պարտքի առկայությունը՝ այդ ընկերությունը հրաժարվել է §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ պատկանող Ա320-211 (սերիա N.0726) տիպի օդանավի §Զվարթնոց¦ օ/կ տարածքում տեխնիկական սպասարկում կատարելու վերաբերյալ պայմանագրի ստորագրումից: Այս պայմանագրի բացակայությունը արդարացի հիմք է հանդիսացել ՀՀ ՔԱԳՎ- ի համար §Էյր Արմենիա¦ ավիաընկերության շահագործողի վկայականի տրամադրման մերժման համար: Նշված իրավիճակում օդանավի տեխնիկական սպասարկումը ապահովելու համար միակ հնարավոր տարբերակը հանդիսանում է օտարերկրյա որևէ համապատասխան լիցենզիա ունեցող ընկերության հետ պայմանագրի կնքումը, որը, իր հերթին, ըստ օրենքի, պետք է ստանա ՀՀ գրանցված օդանավերի տեխնիկական սպասարկման իրավունք ՀՀ ՔԱԳՎ-ի կողմից՝ ունենալով ՀՀ տարածքում սպասարկման կետ: Նշված գործընթացը իրականացնելը բավական ժամանակատար և ծախսատար է: 2016 թվականի հուլիսի 13-ին ներդրողը դիմել է սնանկության գործերով կառավարչին առ այն, որ, չնայած օդանավի առկայությանը, առ այսօր §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ-ն շահագործողի վկայականը երկարացված չէ, ևս մեկ անգամ վերահաստատել է իր կողմից ֆինանսական ներդրումներ կատարելու պատրաստակամությունը, սակայն խնդրել է ներդրումների ժամկետը սահմանել շահագործողի վկայականի տրամադրման օրից հետո մեկ ամսվա ընթացքում: Ըստ ՀՀ օրենսդրության նշված իրավիճակում պետք է քննարկման դրվի առողջացման նոր ծրագիր, նոր ժամանակացույցով: Ընդհանուր առմամբ ՀՀ օրենսգրքի §Սնանկության մասին¦ օրենքի առողջացման ծրագրին վերաբերվող դրույթները, իր անձնական կարծիքով, շատ թերի են: Դատարանի կողմից առողջացման ծրագրի հաստատումից հետո միևնույնն է ցանկացած պահի, ցանկացած կրեդիտոր կարող է կասեցնել ընկերության գործունեության բնականոն ընթացքը, և օրենքը այդ առումով որևէ լծակ կամ գործառույթ չի նախատեսում նմանատիպ խոչընդոտները կասեցնելու համար: ՀՀ օրենսդրությունը առողջացման ծրագրի առկայության պարագայում անգամ որևէ կերպ չի օգնում ընկերությանը գոնե ժամանակավորապես սառեցնել նախկինում եղած կրեդիտորական պարտքերը, այլև չի նախատեսում միջոցառումների խոչընդոտ հանդիսացող գործընկերների վրա օրենսդրական պարտադրանք գործադրել, որի արդյունքում կապահովվի ընկերության գործունեությունը (առողջացումը) : 2016 թվականի հւլիսի 01-ին, դատարանի կողմից կասեցվել է Ընկերության առողջացման ծրագիրը և սկսվել է Ընկերությանլուծարման գործընդացը։ Ընդանուր առմամբ 2013-2014թթ §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ ֆինանսական վնասները կազմել են մոտ 16 000 000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամ։ Իչի վերաբերում է պետությանը հասցրած վնասին, ապա կարող է նշել, որ կոմերցիոն տեսանկյունից պետությունը որևէ վնաս չի կրել: “Էյր Արմենիան” ուղևորափոխադրումներ է իրականացրել 2013 թվականի 24/10-ից մինչև 29/10/2014թ. և եթե նույն պետական տուրքի մասով 2014 թվականի պետության կողմից ստացված գումարները համեմատենք 2013 կամ 2015 թ, հետ, ապա կտեսնենք, որ պետության կողմից 2014 թվականին ստացված պետ.տուրքի գումարները ավելի շատ են առնվազն 1 000 000 000 ՀՀ դրամով: Սա բացատրվում է Հայաստանում հայկական ընկերության առկայությամբ, որը խթանում է մրցակցությունը և տուրիզմի զարգացումը. (2014թ-ին Երևանից և դեպի Երևան ուղևորների քանակը 2 040 000-ից ավելին էր, և առնվազն 200 000 ուղևորով գերազանցում էր 2013թ ցուցանիշները) 2014թ.: Իրեն առաջադրված մեղադրանքը առաջին հերթին շատ վիրավորական է, քանի որ ինքը մեղադրվում է մի արարքի համար, որն ուղղված է պետության սեփականության դեմ և համարվու է ծանր հանցագործության։ Ինքը ծնվելով Հայաստանի Հանրապետությունում, օդաչուի ընտանիքում, ստանալով բարձրագույն ավիացիոն կառավարման կրթություն, վերադառնալով հայրենիք 1994 թվականից իմ ամբողջ մտովոր և ֆիզիկական կարողությունները, գիտելիքներն ու ջանքերը ներդրել է ՀՀ քաղաքացիական ավիացիայի զարգացման խթանման գործընթացին: Ես որպես տնտեսվարող, հավանական է, որ թույլ տված լինոմ որոշ թերություններ կամ բացթողումներ, սակայն իմ արարքը դիտել պետո(թյան գույքը յուրացնողի, որքանով տարօրինակ, այնքանով էլ անհասկանալի է։ 2013-2014 թթ. §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ ներդրումներ կատարելու, ՀՀ ուղևորափոխադրումները և տուրիզմը զարգացնելու և ընկերության բնականոն գործունեությունը ապահովելու նպատակով, գրավադրել է իր և իր գործընկերոջը պատկանող անձնական գրասենյակը և իրենց բնակարանները, ինչպես նաև ծնողներիս կողմից 40 տարիների քրտնաջան աշխատանքի արդյունքում ձեռք բերած գումարներով կառուցված առանձնատունը։ Վերցրել է վարկեր բանկերից։ Այսօրվա դրությամբ գրասենյակային տարածքները և բնակարանները վաճառվել են բանկի կողմից, իսկ վերևում նշված գույքը, ինչպես նաև §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ-ին պատկանող ամբողջ գույքը վաճառվում է աճուրդով՝ սնանկության կառավարչի կողմից։ Քանի որ ինքը և ծնողներս բանկերում հանդիսացել են որպես երաշխավոր, կալանքի տակ է գտնվում նաև թոշակառու ծնողներիս պատկանող բանկային հաշվեհամարները և իրենց անձնական գույքը։ Փաստացի այսօրվա դրությամբ վերը նշված պատճառների արդյունքում Ավետիսյանների ընտանիքը լիովին սննանկացել է, որի արդյունքում էլ ինքը կնոջ և իրենց 3 մանկահասակ երեխաների հետ բնակվում են վարձակալած բնակարանում։ Այժմ իրեն մեղադրում են այն բանի համար, որ ինքը ստիպված է եղել §Էյր Արմենիա¦ ՓԲԸ գործունեությունը շարունակելու և ուղևորների նկատմամբ ընկերության պայմանագրային պարտավորությունները կատարելու համար ամբողջ ֆինանսական ռեսուրսները ուղղել թռիչքների կատարման անխափան ապահովմանը, որից կարող էր միայն բխել ապագան: Կատարվել է մոտ 488 000 000 ՀՀ դրամի մոտ 8000 ուղևորների ավիատոմսերի գումարների հետ վերադարձ, միևնույն ժամանակ գործակալների կողմից §էյր Արմենիա¦-ին պատկանող հասույթի հաշվին իրականացվել են ուղևորների ավիատոմսերի վերաձևակերպումներ և ապահովվել են նրանց փոխադրումները այլ ավիաընկերությունների միջոցով։ Իր դիտարկմամբ իրավապահ մարմիններին ընդհանրապես չի հետաքրքրել, թե ինչ ընդվզման կարող էր հանգեցնել ուղևորների տեղափոխումը կամ գումարների հետվերադաձը չապահովելը։ Ճգնաժամային Կառավարում Ընկերությունը ռուսական ընկերությունների դեմպինգի պայմաններում և 2014թ. սեպտեմբերի հայտարարությունից հետո գրեթե բոլոր գործընկերները օգտագործում էին իրենց ձեռքի տակ առկա գործիքակազմը իրենց գումարները ստանալու նպատակով։ * Օրնակ՝ ՊԵԿ-ը կալանք էր դնում ընկերության հաշվեհամարներիի վրա՝ պարալիզացնելով ընկերության գործունեությունը * §Զվարթնոց¦ օդանավակայանը դադարեցնում էր ուղևորների հաշվառումը կամ հրաժարվում էր օդանավը լիցքավորել ավիավառելիքով, որի արդյունքում առնվազն 450 ուղևոր օդանավակայանում արդարացի պահանջում է իրենց պայմանագրային իրավունքները և սկսում է ընդվզում։ Ինքը ստիպված անհապաղ հայթայթում էի գումարներ և կանխիկ կամ իր անձնական կրեդիտ քարտով վճարում էի օդանավակայանի գումարը և ուղևորները սպասարկվում էին... (2014թ. սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամսին ես ներդրել եմ նույնիսկ իմ երեխաների ծննդյան դրամական նվերները...): * Օտարերկրյա բոլոր սպասարկող գործընկերները դադարեցնում էին իրենց ծառայությունների մատուցումը և կրկին հանդիպակաց օդանավակայաններում սկսում էր ուղևորների կողմից ընդվզում (մեր ներկայացուցիչներին պատին դեմ տալ և այլն...), * Նավիգացիոն ծառայությունները սպառնում էին օդանավերը երկնքում չսպասարկել...: Ունենալով ՀՀ ՊԵԿ – ի հետ պարտքի մարման ժամանակացույց (26.08.2014թ կցված է գործին) և համարելով որ արտերկրի գործակալների մոտ առկա է §Air Armenia¦-ին վճարման ենթակա բավարար հասույթ ինքը ստիպված է եղել իրականացնել ճգնաժամային կառավարում՝ 1. Ապահովել թռիչքային անվտանգությունը։ Թռիչքները անվտանգ իրականացնելու նպատակով ապահովել օդանավերը և անձնակազմը անհրաժեշտ բոլոր տեխնիկական, նյութատեխնիկական և այլ պարագաներով։ 2. Կատարել պայմանագրային պարտավորությունները ուղևորների՝ քաղաքացիների նկատմամբ: (ՀՀ սահմանադրությամբ ամրագրված է, որ ամենակարևոր արժեքը Մարդն է և Ուղևորների նկատմամբ պարտավորությունների չկատարումը վստահաբար կգնահատվեր Խարդախություն...), 3. Ծրագրվել է օտարերկրյա գործակալներից գումարները ստանալուց հետո իրականացնել պետության հանդեպ պարտավորությունների կատարում, սակայն ինչպես վերևում նշել եմ սեպտեմբերի 11-ից հետո խոշոր գործակալները գումարները ընկերությանը չփոխանցեցին, այլ անկախ գումարի ծագման և նշանակության, այն ամբողջությամբ ուղղեցին իրենց գրասենյակներում վաճառված ավիատոմսերի վերաձևակերպումներին, հետվերադարձին (ավիատոմսերի գումարների հետվերադաձը հաստատող փաստաթղթերը առկա են գործի նյութերում) կամ իրենց երկրներում §Air Armenia¦-ին սպասարկած օդանավակայաններին։ Այսինքն իրենք այդ գումարները հիմնականում չեն ստացել և չենք տնօրինել...: Ընդհանուր առմամբ ընկերությունը 2014 թվականի պետ տուրքի մասով փաստացի կատարել է մոտ 380 000 000 ՀՀ դրամի վճարումներ (վկա ՊԵԿ-ի ներկայացուցչի դատաքննական ցուցմունքը) և առանց տույժերի մոտ 682 000 000 ՀՀ դրամ մնացել է պարտք։ ՀՀ ՊԵԿ-ը §Էյր Արմենիա¦-ի սնանկության պարտատերերի ցուցակում գրանցվել է որպես պարտատեր։ Այս պարտավորությունը ներգրավված է եղել §Էյր Արմենիա¦-ի Դատարանի կողմից հաստատված առողջացման ծրագրում։ Օդի տուրքը որպես պետ գույք գնահատելու վերաբերյալ դիտարկումներ և հակափաստարկներ՝ 1. Անկախ նրանից ավիաընկերությունը ուղևորից գումարը ստացել է թե ոչ, ընկերությունը չի ազատվում պետության նկատմամբ իր ունեցած պարտավորությունից ՝այսինքն դա ապառք է ( տես վկա Վահան Հարությունյանի դատաքննական ցուցմունքը), այսինքն հնարավոր չէ հափշտակվել այն, ինչը չի ստացվել..., 2. Ավիաընկերության վաճառքների գործակալների կողմից հասույթը փոխանցվում է մեկ ընդհանուր թվով և նույն բանկային հաշվին, որը հիմնավորվեց դատաքննական վկայական ցուցմունքներով։ ( տես՝ վկաներ Նորայր Հարությունյանի և Ամալյա Գևորգյանի ցուցմունքները): Այսինքն բանկային հաշիվներում առկա գումարների վրա գրված չէ §սա օդի տուրքն է՝ ձեռք չտաս¦։ 3. ՀՀ գործակալները հաշվետվությունները ներկայացնում են դեկադային և գումարները փոխանցում են հաջորդող 5-րդ օրը (15-րդ օրը), իսկ ընկերության պարտավորությունը պետ. տուրքի մասով առաջանում է թռիչքին հաջորդող 3-րդ օրը (տես վկա Վ. Հարությունյան, Ա. Գևորգյան-ի ցուցմունքները)։ Այսինքն ընկերությունը իր միջոցների հաշվին պետք է ապահովի պետության հանդեպ պարտավորությունը հետագայում գումարի ստանալու ակընկալիքով։ 4. Օտարերկրյա գործակալները (Air Armenia-ի հասույթի առնվազն 62%-ը ձևավորվում է արտերկրներում...) հաշվետվությունները հիմնականում ներկայացնում են 15 օրը մեկ, իսկ գումարները փոխանցում են հաջորդ ամսվա 15-րդ օրը(մոտ 45 օր) իսկ ընկերության պարտավորությունը պետ. տուրքի մասով առաջանում է թռիչքին հաջորդող 3-րդ օրը( տես վկա Վ. Հարությունյան, Ա. Գևորգյան, Ն. Հարությունյանի ցուցմունքները)։ Այսինքն ընկերությունը իր միջոցների հաշվին պետք է ապահովի պետության հանդեպ պարտավորությունը հետագայում գումարը ստանալու ակընկալիքով և եթե նույնիսկ գործակալը գումարը չի փոխանցում կամ սննկանում է(օրինակ՝ «Դելտաե գործակալություն 33 000 000 ՀՀ դրամ ներգրավված որպես Դեբիտոր...), միևնույնն է Air Armenia-ն չի ազատվել պետ տուրքի պարտավորությունից։ 5. Ավիատոմսերում առկա են տարբեր տուրքեր՝ Օդի տուրք, Օդանավակայանային տուրք, անվտանգության տուրք, վառելիքի տուրք, մատնահետքի տուրք և այլն։ Գործակալները կամ ավիատոմսեր վաճառող աշխատակիցները ուղևորն ավիատոմսը վաճառելիս հայտնում են սակագինը 1 թվով(Տուրքերը ներառյալ) և գանձապահները գումարները մուտքագրում են ընկերության հաշվեհամարին 1 թվով։(տես վկա Ռուզաննայի և Ամալիայի դատաքննական ցուցմունքները)։ 6. Օտարերկրյա գործակալները ավիատոմսերը վաճառում են իրենց երկրների տարադրամով՝ վաճառքի օրվա կուրսով և գումարը փոխանցում են ընկերության հաշվեհամարին ուղևորից գանձված գումարը նույն արտարժույթով , որպես կանոն 1 ամիս անց( տես վկա Նորիկ Հարությունյանի դատաքննական ցուցմունքը)։ Այսինքն՝ գործակալը ուղևորից ՌԴ-ում գանձել է Ռուբլի, որտեղ օդի տուրքը այդ օրվա դրությամբ կազմել է 820 ռուբլի(1RUB=12.5AMD) մենք գումարը ստանում ենք մոտ 35 օր հետո և այն փոխում ենք ՀՀ դրամի(1RUB=7,8 ՀՀ դրամ) 10 000 դրամի փոխարեն ստացվում է 6 400 ՀՀ դրամ։ Սա նույնպես Ընկերությանը թույլ չի տալիս §Պետ գույքը¦-ը վճարել այնքան ինչքան ստացել է։ (2014թ. ՌԴ նկատմամբ կիրառված սանկցիաների պատճառով եղել են արտարժույթի փոխարժեքների կտրուկ տատանումներ-1USD=32-62RUB ) ՀՀ ՊԵԿ-ը միևնույնն է պահանջում է իր 10000 դրամը, իսկինքը իր գործակալներն նման հրահանգ չի կարող տալ..., 7. Ընկերությունը ունեցել է Օվերդրաֆտներ։ Օրինակ՝ 85 000 000 ՀՀ դրամ, որը նախատեսում է օգտագործել քո եղած ֆինանսական միջոցներից առավել և երբ հաշվին մուտքագրվում է գումար անմիջապես մարվում է օգտագործված Օվերդրաֆտի պակասորդը՝ անկախ հասույթում ներառված §Պետ գույքը¦-ի առկայությունից։ Այսինքն բանկը հափշտակում է §Պետ գույքը¦-ը...: 8. Սնանկության և լուծարման գործընթացում, որում գտնվում է §Էյր Արմենիա¦-ն, հաշվեհամարներին առկա գումարները, դեբիտորական պարտքերից գոյացող գումարները, գույքի վաճառքից առաջացած հասույթները բաշխվում են ըստ Սնանկության մասին Օրենքի 82րդ Ա,Բ,Գ,Դ,Ե,Զ,Է.Ը.Թ կետրի և Օդի տուրքը որևէ արտոնյալ կարգավիճակ չունի, անկախ այն հանգամանքից, որ գումարներում ներառված են Օդի տուրքի գումարները ( տես վկա՝ սննկության գործով կառավարիչ Կարեն Ասատրյանի դատաքննական ցուցմունքը)։ Այսինքն՝ ՀՀ օրենսդրությամբ §հափշտակվու՞մ է 2009թ. կառավարության որոշմամբ սահմանված §Պետ գույքըե¦... 9. Վկա Ամալիա Գևորգյանը պնդեց, որ Օրենքը գերակա է ցանկացած կառավարության որոշման նկատմամբ։ Ավելին օրենքից գերակա է միջազգային պայմանագիրը։ Այսինքն՝ օրենքով շարժվելով հափշտակվե՞լ է §Պետ գույքը¦-ը...: 10. Իր տեղեկություններով §Էյր Արմենիա¦-ից բացի կան նախադեպեր, երբ Օդի տուրքի մասով պարտավորություններ են ունեցել Հայկական և օտարերկրյա այլ ընկերություններ։ Բոլոր նախադեպերի դեպքում քրեական գործեր չեն հարուցվել կամ հարուցված քրեական գործերը կարճվել են համապատասխան ընկերության սնանկացման հիմքով։ VIM avia, TransAero, Իտալական ընկերություն և այլն։ Զավեշտի է հասնում, մեր դեպքում քրեական գործի հարուցումը ՀՀ դատարանի կողմից ընկերության սնանկ ճանաչելուց հետո... Հարգելի դատարան, այս գործով կատարվել է 4 փորձաքննություն և բոլորում հաստավում են, որ ընկերության ակտիվները 2014թ. նվազել են առնվազն 6 000 000 000 ՀՀ դրամով.(ես արդեն նշել եմ ընկերությունը 2014թ. կրել է մոտ 16 000 000USD վնաս)։ 2013-2014թ. ինքը և ծնողները կորցրել են նախկի 40 տարիներին կուտակած և ձեռք բերած դրամական միձոցները անշարժ գույքը, որի մոտավոր արժեքը կազմել է 1 200 000000 ՀՀ դրամ։ Սնանկության գործով վաճառվել և վաճառվում է ընկերությանը պատկանող գույքը՝ օդանավ, 11 ավտոմեքենա, տեխ սարքավորումներ և այլն։ Գումարները բաշխվում են ըստ ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով։ 2013-2015թթ փոխվել է 3 կառավարություն նրանց տարբեր անդամների անգործության կամ սխալ որոշումների պատճառով ընկերությունը սնանկացել է և ինքը կորցրել է ամեն ինչ, հիմա իրեն մեղադրում են։ Իր աշխատանքային գործունեության ընթացքում չի բացառում, որ թույլ տված կլինի բացթողումներ կամ թերություններ՝ , սակայն անկախ ամեն ինչից ամեն ինչ արվել է ընկերության գործունեությունը իրականացնել օրենքին համապատասխան։ ԵՎ վերջապես եթե վերոհիշյալ ֆորս մաժորային իրավիճակը չառաջանար, ապա իրենց ընկերությունը այս պահին ևս գործելուց և պետությանը օգուտներ բերելուց կլիներ: Եվ վերջապես §ԵՍ ԳՈՂ ՉԵՄ¦ և խնդրում եմ հանցագործության դեպքի բացակայության հիմքով, ճանաչել և հռչակել իր անմեղությունը առաջադրված մեղադրանքում: Վկա Կարեն Ռոմիկի Ասատրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2005 թվականի մինչ օրս հանդիսանում է սնանկության գործերով կառավարիչների ինքնակարգավորվող կազմակերպության անդամ։ 2015 թվականի նոյեմբերի 02-ին §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունը Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի վճռով ճանաչվել է սնանկ, որից հետո նույն դատարանի 2015 թվականի նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ ինքը նշանակվել է այդ կազմակերպության սնանկության գործով կառավարիչ։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունը իր գործունեության ընթացքում պարտավորությունն է ձեռք բերել պետական բյուջեի և այլ իրավաբանական և ֆիզիկական անձանց հանդեպ։ Ընկերության պարտավորությունների ընդհանուր չափը կազմել է մոտ 6 միլիոն դոլար։ Ֆիզիկական անձանց նկատմամբ պարտավորությունները առաջացել են ընկերության աշխատակիցներին նախատեսված աշխատավարձերը չվճարելու հետևանքով։ Ընկերության պարտավորությունները պետական բյուջեի հանդեպ առաջացել են ավիատոմսերի վաճառքից գանձված պետական տուրքի գումարները և դրանք չվճարելու արդյունքում հաշվարկված տույժերը պետական բյուջե չվճարելու հետևանքով։ Ընկերության տնօրենը հանդիսացել է Արսեն Ավետիսյանը, ով միաժամանակ հանդիսացել է ընկերության բաժնետերը։ Ընկերությունը փաստացի գործունեություն է ծավալել մինչև 2014 թվականի նոյեմբեր ամիսը։ Ընկերությունն իր գործունեության հիմնական ժամանակահատվածում իրականացրել է օդային բեռնափոխադրումներ, իսկ 2013–2014թթ.–ի ընթացքում կատարել է նաև ուղևորափոխադրումներ։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության հարկային պարտավորություններն առաջացել են հիմնականում պետական տուրքի չվճարման արդյունքում։ Ընկերության ստացված դրամական միջոցները ընկերության ղեկավարության կողմից հիմնականում ուղղվել են բանկային պարտավորությունների մարմանը։ Թե որքան պետական տուրք է գանձել §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունը և դրա որ մասն է վճարել պետական բյուջե, տեղյակ չէ, սակայն գանձված պետական տուրքի գումարները ընկերության կողմից անշեղորեն պետք է վճարվեին պետական բյուջե և ընկերության ղեկավարությունը իրավունք չուներ այլ կերպ ծախսել այդ գումարները՝ համաձայն ՀՀ կառավարության կողմից ընդունված համապատասխան որոշման։ Վկա Նորիկ Պավլուշի Հարությունյանը ցուցմունք էտվել այն մասին, որ 2003 թվականից մինչև 2016 թվականի հուլիսի 01-ն աշխատել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունում՝ որպես մենեջեր։ Ընկերությունը մինչև 2013 թվականի հոկտեմբերի վերջերն իրականացրել է միայն օդային բեռնափոխադրումներ, իսկ տվյալ ժամանակահատվածից հետո՝ նաև ուղևորափոխադրումներ։ Ընկերության տնօրենը հանդիսացել է Արսեն Ավետիսյանը, ով նաև փաստացի ղեկավարել է ընկերության գործունեությունը։ Մինչև 2014 թվականի սեպտեմբեր ամիսն ընկերության նախագահը հանդիսացել է Վահան Հարությունյանը։ Ընկերության գրասենյակը գտնվել է ք.Երևան, Գևորգ Քոչար 21 հասցեում։ Ինքն աշխատել է այդ կազմակերպությունում որպես հասույթի հաշվարկման մենեջեր, իր աշխատանքային պարտականությունների մեջ է մտել ընկերության գործունեության ընթացքում առաջացած հասույթի հաշվառումը։ Համապատասխան համակարգչային ծրագրի միջոցով պարգել է, թե ինչ գումարի ծառայություն է մատուցվել տարբեր անձանց և կազմակերպություններին, այդ թվում քանի հատ ավիատոմս է վաճառվել, որից հետո, օրվա վերջում ամփոփելով այդ տվյալները, պարզել է, թե որքան է կազմել ընկերության հասույթը։ Որևէ հաշվետվություն չի կազմել, քանի որ տվյալ տեղեկությունները միաժամանակ հասանելի են եղել նաև գլխավոր հաշվապահ Ամալյա Գևորգյանին և տնօրեն Արսեն Ավետիսյանին։ Որևէ առնչություն չի ունեցել նաև նախատեսված հարկերը, տուրքերը և այլ վճարումները վճարելու հարցում։ Այդ ամենը կարգավորվել է ընկերության տնօրեն Արսեն Ավետիսյանի կողմից։ Տեղյակ չէ, թե ինչու ընկերության կողմից չեն վճարվել պետական տուրքի գումարները և կոնկրետ ինչպես են դրանք ծախսվել։ Վահան Հարությունյանը հանդիսացել է ընկերության 50 տոկոս բաժնեմասի սեփականատերը և մասնակցել է ընկերության ղեկավարմանը այն առումով, որ ընկերության գործունեության վերաբերյալ հիմնական որոշումները ընդունվել են Վ.Հարությունյանի և Ա.Ավետիսյանի կողմից հրավիրված ժողովների և համատեղ քննարկումների արդյունքում, սակայն ընկերության առօրյա գործունեությունը ղեկավարվել է Արսեն Ավետիսյանի կողմից։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության ֆինանսական շարժից տերյակ չէ։ Վկա Անահիտ Նորիկի Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013 թվականի նոյեմբեր ամսից 2014 թվականի նոյեմբեր ամիսն աշխատել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունում՝ որպես հասույթի հաշվարկի մենեջեր։ Իր աշխատանքային պարտականությունների մեջ է մտել ընկերության հասույթը հաշվարկելը։ Յուրաքանչյուր 10–րդ օրը ընկերության ավիատոմսերը վաճառող մյուս կազմակերպություններից ստացել է տեղեկություններ ընկերությանը պատկանող ավիատոմսերի վաճառքի քանակի, դրանց արժեքի մասին, որից հետո այդ տեղեկությունները համեմատել ընկերության բազայում առկա տեղեկությունների հետ ու առաջացած անհամապատասխանությունների դեպքում կապ է հաստատել տվյալ կազմակերպության ներկայացուցչի հետ։ Ավիատոմսերի վաճառքից առաջացած գումարների վճարման կամ հավաքագրման հետ որևէ առնչություն չի ունեցել, այդ հարցերով չի զբաղվել։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունը փաստացի ղեկավարել է տնօրեն Արսեն Ավետիսյանը։ Վահան Հարությունյանը հանդիսացել է ընկերության բաժնետեր։ Վերջինս իրեն աշխատանքի կատարման վերաբերյալ որևէ հանձնարարություններ չի տվել։ Վկա Գայանե Ռուբենի Վարդանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014թվականի փետրվար ամսից մինչև 2015 թվականի մայիս ամիսն աշխատել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունում, նախ որպես հաշվապահ, իսկ հետագայում՝ ֆինանսական բաժնի մենեջեր։ Իրեն աշխատանքի է ընդունել ընկերության տնօրեն Արսեն Ավետիսյանը։ Որպես հաշվապահ իր աշխատանքային պարտականությունների մեջ է մտել ընկերության աշխատակիցների աշխատավարձերի վերաբերյալ հաշվարկների կատարումը, §Ե–ինվոյսինգ¦ ծրագրից ստացված հաշիվ-ապրանքագրերի տպումը և գրանցում արտացոլված տեղեկությունների համեմատումը փաստացի մատուցված ծառայությունների ծավալին, ինչպես նաև ընկերության բանկային հաշվեհամարների քաղվածքներում առկա տվյալների մուտքագրումը §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության §Հայկական ծրագրեր¦ հաշվապահական ծրագրում։ Ընկերության գործունեությունը ղեկավարվել է Արսեն Ավետիսյանի կողմից, աշխատանքի վերաբերյալ ցանկացած հարցերով դիմել է Արսեն Ավետիսյանին։ Վկա Ռուզաննա Ռաֆիկի Դանելյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013 թվականի նոյեմբերի 01-ից մինչև 2014 թվականի հոկտեմբերի վերջերն աշխատել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունում՝ որպես գանձապահ։ Իրեն աշխատանքի է ընդունել ընկերության տնօրեն Արսեն Ավետիսյանը։ Իր աշխատանքային պարտականությունների մեջ է մտել հետևել չվերթների հաշվառմանը՝ ավելորդ բեռների դիմաց վճարումները գանձելու մասով, ինչպես նաև վաճառել է ավիատոմսեր ու գանձել ավիատոմսերի վաճառքից առաջացած և ավել կիլոգրամների համար վճարված գումարները։ Տվյալ գումարները օրվա վերջում մուտքագրել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության հաշվեհամարին։ Ավիատոմսերի արժեքի մեջ է ներառված եղել նաև պետական տուրքի գումարները, որոնք նույնպես գանձել է ավիատոմսերը վաճառելիս և այն յուրաքանչյուր աշխատանքային օրվա վերջում փոխանցել §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության հաշվեհամարին։ Ավիատոմսերի վաճառքից առաջացած գումարները՝ այդ թվում նաև պետական տուրքի գումարները փոխանցել է ընկերության նույն հաշվեհամարին։ Յուրաքանչյուր աշխատանքային օրվա վերջում կազմել և ընկերության հասույթների բաժնի աշխատակից Նորիկ Հարությունյանի էլեկտրոնային փոստի հասցեին է ուղարկել հաշվետվություններ՝ տվյալ օրվա ընթացքում ավիատոմսերի վաճառքի վերաբերյալ տեղեկությունները, որտեղ նշել է նաև, թե քանի անձ է ազատվել պետական տուրքը վճարելուց։ Վկա Սվետլանա Աշոտի Սարգսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013 թվականի նոյեմբերի ամսից մինչև 2014 թվականի աշունն ընկած ժամանակահատվածում աշխատել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունում՝ որպես գանձապահ։ Աշխատավայրը գտնվել է §Արմենիա միջազգային օդանավակայաններ¦ կազմակերպության տարածքում, որտեղ վաճառել է ավիատոմսեր և գանձել դրանց դիմաց վճարած գումարները, ինչպես նաև գանձել է թույլատրված քաշից ավել ուղեբեռների դիմաց վճարված գումարները։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության տնօրենը հանդիսացել է Արսեն Ավետիսյանը։ Վաճառված ավիատոմսերի և լրացուցիչ քաշով ուղեբեռների դիմաց գանձված գումարների վերաբերյալ յուրաքանչյուր օր կազմել է համապատասխան հաշվետվություն, այն էլեկտրոնային փոստի միջոցով ներկայացրել ընկերության գլխամասի աշխատակից Լորիկին, իսկ գանձված գումարները փոխանցել §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության բանկային հաշվեհամարին։ Ավիատոմսերի վաճառքի արժեքի մեջ հաշվարկված է եղել նաև պետական տուրքը, որը նույնպես գանձել է և փոխանցել §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության հաշվեհամարին։ Իր կողմից գանձված գումարները միշտ և ամբողջությամբ փոխանցել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության միևնույն հաշվեհամարին։ Թե ինչպես են տնօրինվել ընկերության ֆինանսական միջոցները, այդ թվում ավիատոմսերի վաճառքից առաջացած և §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությանը փոխանցված պետական տուրքի գումարները, տեղյակ չէ։ Վկա Արմինե Սաշայի Կիրակոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1997 թվականից մինչ օրս աշխատում է պետական եկամուտների կոմիտեի համակարգում, 2013 թվականից մինչև 2017 թվականի հուլիս ամիսն աշխատել է ՊԵԿ Կենտրոնի հարկային տեսչությունում՝ որպես ավագ հարկային տեսուչ, իսկ 2017 թվականի հուլիս ամսին կատարված կառուցվածքային փոփոխություններից հետո աշխատել է ՊԵԿ ՀՎՍՀ 3-րդ բաժնում՝ որպես գլխավոր հարկային տեսուչ։ Եվ որպես Կենտրոնի ՀՏ-ում ավագ տեսուչ, և որպես ներկայիս՝ ՀՎՍՀ 3–րդ բաժնի գլխավոր տեսուչ աշխատելիս ունեցել է նույն աշխատանքային պարտականությունները, մասնավորապես՝ վարել է ՊԵԿ համակարգում հաշվառված և իրեն ի պաշտոնե ամրագրված տնտեսվարող սուբյեկտների անձնական հաշվի քարտերը, ստուգել նրանց կողմից ներկայացված հաշվետվությունները և այլն։ էլեկտրոնային քարտերում ամրագրված են եղել ընկերության կողմից կատարված հարկերի հաշվարկների, վճարումների, դրանք չվճարելու արդյունքում առաջացած տույժերի, տուգանքների, ինչպես նաև դրանց վճարումների, ստուգման ակտերի արդյունքում հաշվարկված հարկային պարտավորությունների և դրանց վճարումների, ինչպես նաև հանգամանքների վերաբերյալ տեղեկություններ։ Անձնական հաշվի քարտերը ուսումնասիրել է ՊԵԿ համակարգչային բազայում տեղադրված և գործող §Հարկատու 3¦ համակարգչային ծրագրի միջոցով, որը մուտք գործելու թույլտվությունը իրեն տրված է ի պաշտոնե։ Իր կողմից ուսումնասիրվող կազմակերպությունների ցանկում ներառված է եղել նաև §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունը, որի հարկ վճարողի հաշվառման համարն է 01545857։ 2017 թվականի օգոստոս ամսվա ընթացքում ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչությունից ստացված համապատասխան գրության հիման վրա կատարել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված ուղևորափոխադրումներից առաջացած պետական տուրքի հաշվարկների և այդ մասով կատարված վճարումների ուսումնասիրություն, որի արդյունքների մասին տեղեկացրել է ՊԵԿ քննչական վարչությանը իր կողմից կազմված 2017 թվականի սեպտեմբերի 28-ի թիվ 70-3 /(1488536)–17 գրությամբ։ Նշված գրությունը կազմելու համար ուսումնասիրել է նաև §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության անձնական հաշվի քարտերը։ Գրությանը կցել է նաև տեղեկություններ՝ բաղկացած մի քանի թերթից, որոնք վկայում են §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից կատարված ուղևորավտխւսդրումների արդյունքում առաջացած պետական տուրքի հաշվարկմանը և դրա վճարմանը։ Ներկայացված տեղեկությունները վերաբերվել են §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից ուղևորափոխադրման ծառայությունների մատուցման ողջ գործունեության ժամանակահատվածին։ Այդ տեղեկություններում ամրագրված չեն տեղեկություններ ընկերության կողմից հաշվարկված պետական տուրքի այլ տեսակների, մասնավորապես §հայ¦ բառն օգտագործելու համար հաշվարկված պետական տուրքի վերաբերյալ։ Այդ ընթացքում ընկերության կողմից հաշվարկվել և ՀՀ ԿԱ պետական եկամուտների կոմիտե են ներկայացրել գործունեության ողջ ընթացքում կատարված ուղևորափոխադրումների արդյունքում հաշվարկված և պետական բյուջե վճարման ենթակա ուղևորների փոխադրման արդյունքում առաջացած պետական տուրքի գումարների վերաբերյալ տվյալները, համաձայն որոնց՝ այդ ժամանակահատվածում ընկերությունը հաշվարկել է 1.096.320.000 դրամ, որից պետական բյուջե չի վճարվել՝ 681.923.052 դրամ։ Նշված տեղեկություններն ամբողջությամբ արտացոլված են §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության անձնական հաշվի քարտերում։ Նշված հաշվարկները վերաբերվել են միայն ուղևորափոխադրումների արդյունքում առաջացած պետական տուրքի հաշվարկմանը և վճարմանը, այլ տեսակի պետական տուրքի մասին տեղեկություններ, իր կողմից կազմված և ՊԵԿ քննչական վարչությանը հասցեագրած գրությամբ և դրան կից փաստաթղթերում, արտացոլված չեն։ Վկա Լաուրա Գրիգորի Սաֆարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1985 թվականից մինչև 2017 թվականի օգոստոսի 13-ն աշխատել է ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչությունում՝ որպես հաշվապահական հաշվառման բաժնի գլխավոր մասնագետ։ Իր աշխատանքային պարտականությունների մեջ է մտել հաշվապահական բնույթի տարատեսակ աշխատանքների կատարումը, ինչպես նաև ՀՀ– ում գործունեություն իրականացնող ավիաընկերությունների կողմից օդային տրանսպորտի միջոցով իրականացված ուղևորափոխադրումների արդյունքում ՀՀ-ից մեկնող ֆիզիկական անձանցից գանձված պետական տուրքի հաշվարկման վերաբերյալ կազմված հաշվետվությունների ստուգումը։ Մասնավորապես ՀՀ-ից մեկնող ուղևորների փոխադրման արդյունքում առաջացած պետական տուրքի վերաբերյալ հաշվետվություններն ընկերությունների կողմից ներկայացվել են ՀՀ ԿԱՔԱԳ վարչություն, որից հետո, ստանալով այդ հաշվետվությունները, դրանք համեմատել է §Զվարթնոց¦ օդանավակայանից՝ տվյալ ավիաընկերության կողմից իրականացված ուղևորափոխադրումների վերաբերյալ ստացված տվյալների հետ։ Նշված ավիաընկերություններից մեկն էլ հանդիսացել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունը, որն ուղևորափոխադրումներ է իրականացրել 2013–2014թթ.– ի ընթացքում։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից ՀՀ ԿԱ քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչություն ներկայացված ուղևորափոխադրումների արդյունքում առաջացած պետական տուրքի վերաբերյալ հաշվետվությունները նույնպես ստուգել է։ Համաձայն ՀՀ օրենսդրության §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից այդ հաշվետվությունները ներկայացվել են յուրաքանչյուր ամիսը մեկ անգամ։ Տփալ հաշվետվություններում արտացոլված են եղել տվյալներ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության միջոցով ՀՀ-ից փաստացի մեկնած ուղևորների քանակի, այդ մասով ընկերության կողմից գանձված պետական տուրքի գումարի, պետական տուրքի գումարի պետական բյուջե վճարման չափի և այն ուղևորների քանակի վերաբերյալ տեղեկությունները, որոնք օգտվելով արտոնություններից ազատված են եղել պետական տուրքը վճարելուց։ Եղել են նաև դեպքեր, երբ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից պետական տուրքի վերաբերյալ ներկայացված հաշվետվությունների ուսումնասիրությամբ պարզել է, որ ընկերությունը որպես պետական տուրք գանձել է ավելի շատ գումար, սակայն պետական բյուջե է վճարել գանձված գումարի մի մասը։ Նման դեպքերի մասին հիմնականում բանավոր կարգով, իսկ երբեմն նաև՝ գրավոր տեղեկանքի ձևով տեղեկացրել է իր անմիջական ղեկավար Աշոտ Ազիզյանին։ Հաշվետվություններում առաջացած անհամապատասխանությունների մասով տեղյակ է պահել §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության համապատասխան աշխատակցին։ Այդ նպատակով զանգահարել է, զրուցել տփալ աշխատակցի հետ, որին չի հիշում, և հայտնել, որ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից պետական բյուջե պակաս է վճարվել պետական տուրքի գումարը, քան իրականում այն գանձվել է, իսկ ընկերության աշխատակիցը հայտնել է, որ այդ գումարները անպայման կվճարվեն։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության գործադիր տնօրենը հանդիսացել է Արսեն Ավետիսյանը և նա էլ ղեկավարել է այդ կազմակերպությունը։ Վկա Աշոտ Ռաֆիկի Ազիզյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010 թվականից մինչ օրս աշխատում է ՀՀ կառավարությանն առընթեր քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչությունում՝ որպես աշխատակազմի հաշվապահական հաշվառման բաժնի պետ-գլխավոր հաշվապահ։ Իր ղեկավարած բաժինը հիմնականում իրականացոեւ է ՔԱԳՎ-ի հաշվապահական հաշվառման վարումը, ինչպես նաև իրականացնրել է այլ գործառույթներ, այդ թվում՝ ավիաընկերությունների կողմից՝ Հայաստանից մեկնած ուղևորների վերաբերյալ ներկայացված հաշվետվություններում արտացոլված տվյալների և §Զվարթնոց¦ միջազգային օդանավակայանի կողմից տրամադրված տվյալների համեմատումը, այդ հաշվետվությունների ամփոփումը և դրանց ներկայացումը պետական եկամուտների կոմիտե։ Իրենց բաժնի աշխատակիցների կողմից համեմատվել են նաև §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված հաշվետվությունները՝ ՀՀ-ից մեկնած ուղևորների, այդ թվում պետական տուրքի վճարումից ազատված ուղևորների մասով։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունն իր գործունեության ընթացքում յուրաքանչյուր ամիսը մեկ անգամ քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչություն է ներկայացրել հաշվետվություններ, որտեղ նշվել են հաշվետվությունում նշված ժամանակաշրջանում §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության միջոցով ՀՀ-ից մեկնած ուղևորների քանակը, այդ ուղևորներից գանձված պետական տուրքի չափը, գանձված և պետական բյուջե վճարված պետական տուրքի չափը, ինչպես նաև այն ուղևորների քանակը, որոնք թեև մեկնել են ՀՀ- ից, սակայն օրենսդրության համաձայն, օգտվելով սահմանված արտոնություններից, ազատված են եղել պետական տուրքի գումարը վճարելուց։ Ավիաընկերությունների կողմից, այդ թվում §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված հաշվետվությունները միշտ ուսումնասիրել է ՔԱԳՎ հաշվապահական հաշվառման բաժնի գլխավոր մասնագետ Լաուրա Սաֆարյանը։ Վերջինս ուսումնասիրել է §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված հաշվետվությունները, դրանցում արտացոլված տեղեկությունները համադրել §Զվարթնոց¦ օդանավակայանը շահագործող §Արմենիա միջազգային օդանավակայաններ¦ ՓԲ ընկերությունից ստացված տվյալների հետ, որից հետո այդ հաշվետվությունները ուղարկել է պետական եկամուտների կոմիտե, իսկ անհամապատասխանություններ լինելու դեպքում հայտնել է իրեն, ինչպես նաև ընկերություններից պահանջել ներկայացնել ճշգրտված հաշվետվություններ։ Որպես տվյալ բաժնի ղեկավար նույնպես ուսումնասիրել է Սաֆարյանի կողմից կազմված ամփոփիչ տեղեկանքները այդ հաշվետվությունների վերաբերյալ, որտեղ ըստ ամիսների արտացոլվել է, որ ընկեության կողմից՝ ՀՀ-ից մեկնող ուղևորներից գանձված և պետական բյուջե վճարված գումարների մեծությունները տարբերվել են, այսինքն §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունը գանձել է ավելի շատ պետական տուրքի գումար: §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության տնօրենը հանդիսացել է Արսեն Ավետիսյանը, նա է միշտ ղեկավարել այդ կազմակերպության գործունեությունը։ Դատահաշվապահական փորձաքննության թիվ 79101709 եզրակացության, համաձայն՝ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության հարկային պարտավորությունները ՀՀ-ից օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի արդյունքում հաշվարկված պետական տուրքի մասով կազմել են՝ 1482054742 (պետական տուրք՝ 681923052 + +տույժեր՝ 800131690) ՀՀ դրամ։ Նշված հարկային պարտավորություններն առաջացել են՝ 11.03.2014 թվականից մինչև 19.11.2014 թվականն ընկած ժամանակահատվածում ընկերության կողմից հաշվարկված և հիշյալ ընկերության հաշվառման վայրի ՀՏ֊ի կողմից ըստ հարկատեսակների ու վճարների վարվող, կոնկրետ դեպքում՝ պետական տուրքի անձնական հաշվի քարտում գրանցված՝ պետական բյուջե վճարման ենթակա պետական տուրքի գումարներն ոչ ամբողջությամբ պետական բյուջե վճարելուց և դրա արդյունքում §Պետական տուրքի մասին¦ ՀՀ օրենքի 35-րդ հոդվածի պահանջների համաձայն, հաշվարկված տույժերից։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության՝ ՀՀ-ից օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի արդյունքում պետական բյուջեի հանդեպ պետական տուրքի գծով ունեցած պարտավորությունների առաջացման, կոնկրետ դեպքում՝ 11.03.2014 թվականից մինչև 19.11.2014 թվականն ընկած ժամանակահատվածում, ՀՀ-ից օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի արդյունքում, §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից պետական տուրք է գանձվել ընդամենը՝ 847093052 (681923052 + +165170000)+165170000 +165170000ՀՀ դրամ։ Հիշյալ գանձված պետական տուրքից պետական բյուջե է վճարվել ընդամենը՝ 165170000 ՀՀ դրամ։ ՀՀ–ից օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի արդյունքում §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից 11.03.2014 թվականից մինչև 19.11.2014 թվականն ընկած ժամանակահատվածում պետական բյուջե վճարված՝ 165170000 ՀՀ դրամ պետական տուրքի գումարը ամբողջությամբ ուղղվել է պետական բյուջեի նկատմամբ ունեցած պետական տուրքի մարմանո։ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունն ուղևորների փոխադրման տոմսի արժեքի մեջ ներառված պետական տուրքի գումարները անկախ այն հանգամանքից, թե §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերությունը հետազոտվող ժամանակաշրջանում ծավալած գործունեության արդյունքում զուտ ակտիվ ունեցել է, թե ոչ, պարտավոր էր ՀՀ-ից մեկնած ուղևորներից գանձված պետական տուրքի գումարները սահմանված ժամկետում վճարել պետական բյուջե։ Քրեական գործով որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ Կենտրոնի հարկային տեսչության 2017 թվականի փետրվարի 09-ի թիվ 33–2/(1312047)–17 գրությունը, §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության հարկային գործերի համաձայն՝ 2 հատորից, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ Կենտրոնի հարկային տեսչության՝ 2017թ.–ի փետրվարի 09-ի թիվ 33–2/ր313522)–17 գրությունը, §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության օդի տուրքի տեղեկությունների գործով, ընկերության կողմից՝ 2013-2016թթ.–ի վերաբերյալ էլեկտրոնային տարբերակով ներկայացված հաշվարկ– հաշվետվությունները, ՀՀ ԿԱ քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչության 2017թ.– ի մարտի 9-ին թիվ 11583-17 գրությունը և դրան կից ՀՀ-ից մեկնած ուղևորների թվի, գանձված և պետական բյուջե վճարված պետական տուրքի գումարների, պետական տուրքը վճարելուց ազատված ուղևորների թվի վերաբերյալ §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված տեղեկություններով, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնի 2017թ.–ի հուլիսի 10-ի թիվ 70֊3/ր426604|–17 գրությամբ և դրան կից էլեկտրոնային հաշվարկ– հաշվետվությունները ու §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության անձնական հաշվի քարտերով, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնի 2017թ.–ի սեպտեմբերի 28-ի թիվ 70– 3/(1488536)–17 գրությունը և դրան կից տեղեկություններով, ՀՀ արդարադատության նախարարության իրավաբանական անձանց պետական ռեգիստրի գործակալության՝ 2017թ.–ի նոյեմբերի 15-ի թիվ 69469-17 գրությամբ և դրան կից §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության վերաբերյալ գործակալությունում առկա բոլոր փաստաթղթերի պատճենները ՀՀ Կենտրոնական բանկից առգրավված §էյր Արմենիա¦ ՓԲ ընկերության և Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի անվամբ §էյչ էս Բի Սի Հայաստան բանկ¦ ՓԲ, §Կոնվերս Բանկ¦ ՓԲ, §Ինեկո բանկ¦ ՓԲ, §ԱԿԲԱ-Կրեդիտ Ագրիկոլ Բանկ¦ ՓԲ, §Ամերիաբանկ¦ ՓԲ, §Արդշինբանկ¦ ՓԲ, §Մելլաթ բանկ¦ ՓԲ և §ՎՏԲ֊ Հայաստան բանկ¦ ՓԲ ընկերություններում բացված հաշվեհամարների շարժի վերաբերյալ տեղեկությունները։ Դատարանի իրավական վերլուծությունները. Հետազոտելով ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի ևվկաների ցուցմունքները, հրապարակելով և հետազոտելով գործին կցված ապացույցներն ու փաստաթղթերը, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` դատարանը գտնում է հետևյալը. §Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին¦ եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի համաձայն` §1. Յուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք ¥…¤: 2. Յուրաքանչյուր ոք, ով մեղադրվում է քրեական հանցագործության մեջ, համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ օրենքին համապատասխան:¥…¤¦: §Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին¦ եվրոպական կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածի համաձայնª §Ոչ ոք չպետք է մեղավոր ճանաչվի որևէ գործողության կամ անգործության համար, որը կատարման պահին գործող ներպետական կամ միջազգային իրավունքի համաձայն, հանցագործություն չի համարվել: (…)¦: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` §Քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:¦: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի համաձայն` §1. Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով: 2. Քրեական օրենքն անալոգիայով կիրառելն արգելվում է:¦: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն` §(…) Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: 4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի: (…)¦: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն` §1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից: 2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ¦: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª §Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում« երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված« եթե դատարանը« ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով« հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա« դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա« ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով« սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ¦: Վերոգրյալ նորմերի վերլուծությունից բխում է, որ արարքը հանցավոր ճանաչելու համար անհրաժեշտ են հետևյալ պայմանների միաժամանակյա առկայությունըª ա/ արարքը պետք է նախատեսված լինի քրեական օրենքով, բ/ այն պետք է բովանդակի հանցակազմի բոլոր հատկանիշները: Այլ կերպª նշված պայմաններից որևէ մեկի բացակայությունը բացառում է հանցանքի առկայությունը: Նշված հետևությունը բխում է նաև Վճռաբեկ դատարանիª Տիգրան Շմավոնյանի գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումից, որի համաձայնª §Արարքը ճանաչվում է հանցավոր միայն այն դեպքում, երբ առկա են քրեական օրենքով նախատեսված բոլոր հատկանիշները: Հանցագործությունն իրենից ներկայացնում է չորս պարտադիր տարրերի միասնություն, այն էª օբյեկտ, օբյեկտիվ կողմ, սուբյեկտ, սուբյեկտիվ կողմ: Նշվածներից թեկուզ մեկի բացակայությունը անձի արարքում վկայում է հանցակազմի բացակայության մասին:¦ (տես° ՀՀ վճռաբեկ դատարանի Տիգրան Ժորայի Շմավոնյանի գործով 2007 թվականի հուլիսի 13-ի թիվ ՎԲ-107/07 որոշումը): Այսպիսով, արարքը հանցագործություն ճանաչելու համար այն պետք է նախատեսված լինի քրեական օրենսգրքով և բովանդակի հանցակազմի բոլոր տարրերը: Մեջբերված նորմերով սահմանված է նաև օրինականության սկզբունքը, որի անբաժանելի տարրն է §չկա հանցագործություն և պատիժ, եթե այն սահմանված չէ օրենքով¦ ¥nullum crimen, nulla poena sine lege¤ կանոնը: Վերջինս իր արտացոլումն է գտել ինչպես Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի (այսուհետ նաևª Եվրոպական դատարան), այնպես էլ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային պրակտիկայում: Այսպես, Ս.Ռ.-ն ընդդեմ Միացյալ Թագավորության և Ս.Վ.-ն ընդդեմ Միացյալ Թագավորության գործերով Եվրոպական դատարանն արձանագրել է, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածում ամրագրված երաշխիքները, լինելով օրենքի գերակայության էական տարրեր, Կոնվենցիայի պաշտպանության համակարգում կայուն տեղ ունեն, և դա հատկապես ընդգծվում է այն փաստով, որ Կոնվենցիայի 15-րդ հոդվածի համաձայն` անգամ պատերազմի կամ արտակարգ դրության ժամանակ 7-րդ հոդվածից որևէ շեղում չի թույլատրվում: Վերջինս, ելնելով իր առարկայից և նպատակից, պետք է այնպես մեկնաբանվի ու կիրառվի, որպեսզի նախատեսի կամայական մեղադրման, դատապարտման և պատժման դեմ ուղղված արդյունավետ երաշխիքներ (տե°ս Ս.Ռ.-ն ընդդեմ Միացյալ Թագավորության գործով (C.R. v. THE UNITED KINGDOM), 1995 թվականի նոյեմբերի 22-ի վճիռը, գանգատ թիվ 20190/92, կետ 32, Ս.Վ.-ն ընդդեմ Միացյալ Թագավորության գործով (S.W. v. THE UNITED KINGDOM), 1995 թվականի նոյեմբերի 22-ի վճիռը, գանգատ թիվ 20166/92, կետ 34): Կոկկինակիսն ընդդեմ Հունաստանի գործով վճռում Եվրոպական դատարանը դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածի 1-ին կետը նախատեսված չէ միայն նրա համար, որ ի վնաս մեղադրյալի հետադարձության կարգով քրեական օրենքի կիրառումն արգելվի: Այն ընդհանուր առմամբ ամրագրում է նաև այն սկզբունքը, որ միայն օրենքը կարող է սահմանել հանցանքը և նախատեսել պատիժը ¥nullum crimen, nulla poena sine lege¤, ինչպես նաև այն սկզբունքը, որ քրեական օրենքը չպետք է ի վնաս մեղադրյալի տարածական մեկնաբանության ենթարկվի, օրինակª այն չպետք է կիրառվի անալոգիայով (տե°ս Կոկկինակիսն ընդդեմ Հունաստանի գործով (KOKKINAKIS v. GREECE), 1993 թվականի մայիսի 25-ի վճիռը, գանգատ թիվ 14307/88, կետ 52): Քննարկվող կանոնն իր արտացոլումն է գտել նաև Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային պրակտիկայում: Մասնավորապես Վարուժան Ավետիսյանի գործով որոշմամբª Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ §(…) [Ա]նձին հանցագործություն (հանցագործություններ) կատարելու մեջ մեղավոր ճանաչելու և այդ հանցագործության (հանցագործությունների) համար պատիժ նշանակելու միակ հիմքն է կատարման պահին նրա արարքն օրենքով հանցագործություն համարվելը և այդ հանցագործության համար պատիժ նախատեսված լինելը: Ոչ ոք չի կարող ենթարկվել քրեական պատասխանատվության և պատժի այլ կերպ, քան օրենքով ուղղակիորեն նախատեսված դեպքերում, կարգով և չափով: Անձը չի կարող ենթարկվել պատասխանատվության այնպիսի արարքի համար, որն իրավական որոշակիության չափանիշին բավարարող եղանակով նախատեսված չէ գործող օրենքով: Անձը չի կարող ենթարկվել նաև այնպիսի պատժի, որը նախատեսված չէ գործող օրենքով: (…) §[Չ]կա հանցագործություն և պատիժ, եթե այն սահմանված չէ օրենքով¦ ¥nullum crimen, nulla poena sine lege¤ կանոնը համընդհանուր ճանաչում ստացած հիմնարար սկզբունք է և իրավունքի գերակայության կարևորագույն տարր: Այն բացարձակ նշանակություն ունի մարդու իրավունքների պաշտպանության համակարգում, հետևաբար նշված սկզբունքից որևէ շեղում անթույլատրելի է¦ (տե°ս Վարուժան Գագիկի Ավետիսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ՍԴ3/0013/01/11 որոշման 13-րդ կետը: Nullum crimen, nulla poena sine lege սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է նաև Երվանդ Մելքոնյանի վերաբերյալ 2011 թվականի մայիսի 11-ի թիվ ԵՇԴ/0090/01/10 որոշման 14-16-րդ կետերում): Նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա հանդիսանալով օդային բեռանափոխադրումների և ուղևորափոխադրումների ոլորտում ծառայությունների մատուցման գործունեության իրականացրած, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնում /նախկին Կենտրոնի ՀՏ/ հաշվառված Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի Գևորգ Քոչար փողոցի թիվ 21 հասցեում գործունեություն ծավալած §Էյր Արմենիա¦ փսկ բաժնետիրական ընկերության տնօրենն ու ղեկավարվելով այդ կազմակերպության գործունեությունը, համաձայն ՀՀ կառավարության կողմից ընդունված §Հայաստանի Հանրապետության օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին¦ 2009 թվականի մարտի 12-ին ընդունված թիվ 268-Ն որոշման և դրան կից Հայաստանի Հանրապետության օդային ուղևորների ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու մասին կարգի, որպես §Էյր Արմենիա¦ փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրեն պարտավորված լինելով գանձել ՀՀ-ից մեկնող ֆիզիկական անձանց վաճառված ավիատոմսերից առաջացած պետական տուրքի գումարները ու դրանք վճարել պետական բյուջե, 2014 թվականի ընթացքում իրականացրել է ուղևորափոխադրումներ, գանձել 681.923.052 դրամի չափով պետական տուրքի գումար և պետության կողմից իր ղեկավարած կազմակերպությանը փաստացի վստահված առանձնապես խոշոր չափերիª 681.923.052 դրամ գումարը ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով պետական բյուջե վճարելու փոխարեն յուրացման եղանակով հափշտակել է այնª սեփական հայեցողությամբ տնօրինելով ամբողջ գումարը: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածով նախատեսված արարքª յուրացումը ենթադրում է իրեն վստահված գույքի հափշտակությունը, այսինքն՝ այն գույքի, որը գտնվում է նրա օրինական տիրապետության ներքո, որի նկատմամբ նա որոշակի լիազորություններ ունի: Այսինքն՝ հանցավորը գույքը վերցնում է կամ գույքին տիրանում է ՝ օգտագործելով այն լիազորությունները, որոնք նրան վերապահված են այդ գույքի նկատմամբ: Օգտվելով դրանից՝ յուրացնողը իրեն վերապահված ուրիշի գույքը ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով դարձնում է իրենը կամ հանձնում է այլ անձի: Ավելին՝ յուրացման հանցակազմն օբյեկտիվ կողմից դրսևորվում է, երբ հանցավորն օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմաբ ունեցած լիազորություններն ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով դարձնում է այն իրենը կամ ուրիշինը: Ընդ որում հանցավորն այդ գույքը դուրս է բերում սեփականատիրոջ գույքի ընդհանուր ֆոնդից և դարձնում իր գույքի մաս, փաստորեն հանցավորը նախապես այդ գույքն առանձնացնում է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկում իր գույքային ֆոնդի մեջ: Առաջադրված մեղադրանքով խեղաթյուրվել է մի շատ կարևոր փաստ, այն է՝ այս դեպքում ոչ թե պետությունն է այս դեպքով ինչ որ գույք վստահել Ա.Ավետիսյանին, այլ ավիաընկերության գործունեության արդյունքում է հենց առաջացել այդ արժեքը, ակտիվը՝ գույքը, որը հանդիսանում է օդի տուրքի գումար՝ ենթակա վճարման պետությանը: Ամբաստանյան Արսեն Ավետիսյանի վստահությանը հանձնված գույքն իր կամ մեկ այլ անձի սեփականությունը չի դարձրել, այդ գույքը դուրս չի բերել սեփականատիրոջ գույքային ընդհանուր ֆոնդից և չի ընդգրկել իր սեփական գույքային ֆոնդի մեջ և վերջապես շահադիտական դրդումներով այն չի յուրացրել, ինչպես իր, այնպես էլ մեկ այլ անձի օգտին: Ավելին՝ հայտնվելով ֆորսմաժորային իրավիճակում ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանը բանկում գրավադրել է իր և իր ընտանիքի անդամներին պատկանող անշարժ և շարժական գույքը և ողջ գումարը ուղղել ընկերությունը պահպանելուն, իսկ ինչու ոչ նաև նախկինում ներդրած մեծ գումարները չկորցնելու համար: Ավելին յուրացման հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է միմյայն ուղղակի դիտավորությամբ: Վերոգրյալի լույսի ներքո՝ Դատարանը արձանագրում է, որ քրեական գործի քննությամբ ավելի քան հիմնավորված է, որ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ –ում գեթ մեկ լումա չի ելքագրվել ընկերության դրամարկղից կամ հաշվարկային հաշվից՝ առանց նպատակային նշանակության և վերջինս հիմնավորող փաստաթղթերի: Մեղադրանքի հիմքում ընկած է առաջին հերթին հենց պետության իսկ կողմից ընկերության հանդեպ ստանձնած պարտավորությունների չկատարումը համաձայն 2013 թվականի հոկտեմբերի 23-ի թիվ 1248Ա կառավարության որոշման: Դա է վկայում ամբաստանյալ Արսեն Արսեն Ավետիսյանի կողմից բարձրաստիճան պաշտոնատար անձանց հղած բազմաթիվ դիմուները կապված առաջացած խնդրի հետ և դրա արդյունքում էլ պետական լիազոր մարմնի կողմից ,,Էյր Արմենիա,, ընկերության հետ կնքած պարտքի մարման ժամանակացույցը և դրա մի մասի կատարումը ընկերության կողմից: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ այն մեղադրանքի սահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել: Այս հոդվածի կապացությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր` 2007 թվականի մարտի 30-ի թիվ ՎԲ-46/07 որոշմամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ §թե° առաջին ատյանի դատարանը, թե° վերաքննիչ դատարանը և թե° վճռաբեկ դատարանը ամբաստանյալի կամ դատապարտյալի նկատմամբ գործը քննելիս և լուծելիս չեն կարող դուրս գալ նրան առաջադրված մեղադրանքի սահմաններից: Հակառակ դեպքում կխախտվի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 19-րդ հոդվածով նախատեսված սկզբունքը` §Կասկածյալի և մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքը և դրա ապահովումը¦¦: Նույն որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ §մեղադրանք¦ հասկացությունը պետք է ընկալել որպես արարքի փաստական նկարագրության և դրա քրեաիրավական որակման միասնություն: Իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները: Այսինքն արարքը հանցավոր է ճանաչվում միայն այն դեպքում, երբ առկա են քրեական օրենքով նախատեված բոլոր հատկանիշները: Հանցագործությունն իրենից ներկայացնում է չորս պարտադիր տարրերի միասնություն, այն է` օբյեկտ, օբյեկտիվ կողմ, սուբյեկտ, սուբյեկտիվ կողմ: Նշվածներից թեկուզ մեկի բացակայությունն անձի արարքում վկայում է հանցակազմի բացակայության մասին (նման իրավական դիրքորոշում է արտահայտել ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր` 2007 թվականի հուլիսի 13-ի թիվ ՎԲ-107/07 որոշմամբ): Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. (…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…) Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը սահմանող` ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ, <Քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքների մասին> միջազգային դաշնագրի 14-րդ, <Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին> եվրոպական կոնվենցիայի (այսուհետ նաև` Կոնվենցիա) 6-րդ, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածներին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ա.Բաբայանի և Ս.Թումանյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ, արդար դատական քննության հիմնարար իրավունքի ապահովումն առանց անմեղության կանխավարկածի պահպանման հնարավոր չէ: Նշված սկզբունքը ենթադրում է, որ հանցագործություն կատարած յուրաքանչյուր ոք համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղքը չի ապացուցվել օրենքով նախատեսված կարգով: Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը կանխորոշում է քրեական գործի դատաքննության ողջ բովանդակությունը և էությունը` անկախ քրեական հետապնդման իրավական ելքից: Վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշմամբ ապացույցների բովանդակության, թույլատրելիության և վերաբերելիության հարցով հայտնած այն իրավական դիրքորոշումը, որ…… քրեադատավարական օրենքով ապացույցների և ապացուցման գործընթացին ներկայացվող պահանջները հետևյալն են. ա) ապացույցները պետք է պարունակեն ոչ թե գնահատողական դատողություններ, կարծիքներ, այլ կոնկրետ փաստական տվյալներ որոշակի գործողությունների, իրադարձությունների վերաբերյալ, բ) այդ փաստական տվյալները պետք է ձեռք բերվեն օրենքով նշված աղբյուրներից և վերաբերեն կոնկրետ տվյալ գործին և ապացուցման առարկային, գ) ապացույցները պետք է ձեռքբերվեն, ամրագրվեն և օգտագործվեն քրեադատավարական օրենքով սահմանված կարգով: Իսկ, Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 գործով նախադեպային որոշմամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը սահմանել է, որ` 32.Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները. ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա), բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն), գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռքբերելու միջոցը, դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը, ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից: Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա: Շարադրվածից հնարավոր է կատարել միայն մեկ հետևություն, որ այս գործով բացակայում է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշումներով սահմանված՝ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի մեղքը հիմնավորող, հիմնավոր կասկածից վեր ապացույցների բավարար համակցությունը, մասնավորապես՝ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանին մեղսագրվող արարքի հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի մեջ մտնող և ապացուցման ենթակա հանգամանքներից ոչ մեկը, այն, որ. - օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմաբ ունեցած լիազորություններն այդ գույքը դուրս է բերում սեփականատիրոջ գույքի ընդհանուր ֆոնդից և դարձնում իր գույքի մաս, փաստորեն հանցավորը նախապես այդ գույքն առանձնացնում է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկում իր գույքային ֆոնդի մեջ…: Այսպիսով, ստուգելով ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի կողմից, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ` Դատարանը գտնում է, որ պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով կետով առաջադրված մեղադրանքում` հանցադեպի բացակայության հիմքով: Դատարանի նման եզրահանգումը մեծապես պայմանավորված է նաև §Չկա հանցագործություն և պատիժ, եթե այն սահմանված չէ օրենքով¦ ¥nullum crimen, nulla poena sine lege¤ կանոնը` որպես համընդհանուր ճանաչում ստացած հիմնարար սկզբունք և իրավունքի գերակայության կարևորագույն տարր, ապահովելու և երաշխավորելու պահանջով: Դատավճիռը օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ապացույց ճանաչվածª 2017 թվականի նոյեմբերի 22-ին որոշման մեջ նշվածները պետք է թողնել քրեական գործի նյութերին կցված: Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը պետք է վերացնելª դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո: Եզրափակիչ մաս. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ, 151-րդ, 309-րդ, 357-360-րդ, 366-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` Դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց` Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ և արդարացնելª հանցադեպի բացակայության հիմքով: Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել: Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին պարզաբանել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 66-րդ և 67-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարացվածի և նրան պատճառված /հնարավոր/ վնասի հատուցման` նրա իրավունքներն ու հատուցման կարգը: Դատավճիռը օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ապացույց ճանաչվածª 2017 թվականի նոյեմբերի 22-ին որոշման մեջ նշվածներըª թողնել քրեական գործի նյութերին կցված: Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված: Սույն դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման պահից մեկ ամսվա ընթացքում: ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ԲԵԿԹԱՇՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 26-07-2019 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 30-09-2019 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 10 հատոր |
| Գործին կից նյութերը | 10-րդ հատորի 125-րդ էջում կցված է 2 հատ կրիչ /ֆլեշկա/ |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 30-09-2019 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 10 հատոր |
| Գործին կից նյութերը | 10-րդ հատորի 125-րդ էջում կցված է 2 հատ կրիչ /ֆլեշկա/ |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-200879 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0315/01/17
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 27-09-2019 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 25-09-2019 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Մեղադրող |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Դ |
| Ազգանուն | Կարապետյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Արսեն Ավետիսյան Ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 26.07.2019 թվականի դատավճիռը և կայացնել գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ՝ ՀՀ քրեական օրենսգքրի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր ճանաչել Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին/ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչվել է անմեղ և արդարացվել/ և նշանակել պատիժ 6 տարի 6 ամիս ժամկետով: |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 03-10-2019 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Երևան քաղաքի դատարան |
Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ
| Ըստ էության լուծող դատական ակտեր | Դատավճիռ (արդարացման/մեղադրական) |
|---|
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 03-10-2019 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մնացական |
| Ազգանուն | Հարությունյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Լուսինե |
| Ազգանուն | Աբգարյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Արմեն |
| Ազգանուն | Դանիելյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 07-10-2019 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 24-10-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Դատական նիստը չի կայացել Դատարանի` այլ նիստով խորհրդակցական սենյակում գտնվելու պատճառով և հետաձգվել է մեկ այլ հերթի: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 21-11-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 16-12-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Դատական նիստը չի կայացել Դատարանի` այլ նիստով խորհրդակցական սենյակում գտնվելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 30-01-2020 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 27-02-2020 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Դատական նիստը չի կայացել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի դատական նիստերի դահլիճի փոփոխության և դրա արդյունքում թիվ 6 նիստերի դահլիճի` այլ գործով նշանակված դատական նիստի շրջանակներում զբաղված լինելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 25-03-2020 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 6 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 23-04-2020 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 6 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Դատական նիստը չի կայացել Դատարանի` այլ նիստով խորհրդակցական սենյակում գտնվելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 04-06-2020 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 6 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Դատական նիստը չի կայացել Դատարանի` այլ նիստով /նախագահությամբ դատավոր Ա.Դանիելյանի/ խորհրդակցական սենյակում գտնվելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 02-07-2020 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 6 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 25-08-2020 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 6 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 22-10-2020 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 6 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 10-12-2020 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 6 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 21-01-2021 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 6 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 25-02-2021 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 6 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 25-02-2021 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Արսեն |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | Գործ թիվ ԵԿԴ/0315/01/17 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով. նախագահող դատավոր` Մ.Հարությունյան, դատավորներ` Լ.Աբգարյան, Ա.Դանիելյան, քարտուղարությամբ` Հ.Հակոբյանի, Լ․Գրիգորյանի, Ա․Մարտիրոսյանի մասնակցությամբ` մեղադրողներ Դ.Կարապետյանի, Հ․Խաչատրյանի, ամբաստանյալ` Ա.Ավետիսյանի, պաշտպան` Կ.Քամալյանի, 2021 թվականի փետրվարի 25-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ քննության նկատմամբ հսկողության վարչության պետի տեղակալ Դ.Կարապետյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՊԱՐԶԵՑ Գործի դատավարական նախապատմությունը. 1. 2016 թվականի դեկտեմբերի 29-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ իրավախախտումների հայտնաբերման ու վարչական վարույթների իրականացման վարչության հետաքննության բաժնում կայացված <<Քրեական գործ հարուցելու և այն վարույթ ընդունելու մասին>> որոշմամբ` <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության տնօրինության կողմից առանձնապես խոշոր չափերով յուրացում կատարելու դեպքի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով հարուցվել է քրեական գործ, որին շնորհվել է 83181816 համարը և այն ընդունվել է վարույթ հետաքննություն կատարելու համար: 2017 թվականի հունվարի 10-ին ՀՀ կառավարությանն առընթեր պետական եկամուտների կոմիտեի քննչական վարչությունում կայացված <<Քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 83181816 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և շարունակվել է նախաքննություն կատարումը: 2017 թվականի հուլիսի 21-ին ՀՀ կառավարությանն առընթեր պետական եկամուտների կոմիտեի քննչական վարչությունում կայացված <<Որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 83181816 քրեական գործով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանը ներգավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: 2017 թվականի հուլիսի 21-ին ՀՀ կառավարությանն առընթեր պետական եկամուտների կոմիտեի քննչական վարչությունում կայացված <<Խափանման միջոց կիրառելու մասին>> որոշմամբ` մեղադրյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագարություն չհեռանալու մասին: 2017 թվականի հուլիսի 26-ին ՀՀ կառավարությանն առընթեր պետական եկամուտների կոմիտեի քննչական վարչությունում կայացված <<Գույքի վրա կալանք դենլու մասին>> որոշմամբ` թիվ 83181816 քրեական գործով 683.723.073 դրամ գումարի չափով կալանք է դրվել Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին և <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությանը /ՀՎՀՀ 01545857/ պատկանող անշարժ ու շարժական գույքի, ինչպես նաև բանկային հաշվեհամարների վրա: 2017 թվականի նոյեմբերի 22-ին ՀՀ կառավարությանն առընթեր պետական եկամուտների կոմիտեի քննչական վարչությունում կայացված <<Առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին>> որոշմամբ որոշվել է` թիվ 83181816 քրեական գործով մեղադրյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխել և նրան նոր մեղադրանք առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: 2017 թվականի նոյեմբերի 22-ին ՀՀ կառավարությանն առընթեր պետական եկամուտների կոմիտեի քննչական վարչությունում կայացված <<Որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին>> որոշմամբ` թիվ 83181816 քրեական գործով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: 2017 թվականի նոյեմբերի 28-ին ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ քննության վարչությունում կայացված <<Մեղադրական եզրակացությունը հաստատելու մասին>> որոշմամբ` հաստատվել է թիվ 83181816 քրեական գործով մեղադրական եզրակացությունը: Քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան: 2017 թվականի դեկտեմբերի 07-ի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի <<Քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին>> որոշմամբ` քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ընդունվել է վարույթ: 2017 թվականի դեկտեմբերի 22-ի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի <<Քրեական գործը դատական քննության նշանակելու մասին>> որոշմամբ որոշվել է` սույն քրեական գործով դատական քննություն նշանակել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում` դատավոր Ա.Բեկթաշյանի նախագահությամբ: Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփափոխ: 2019 թվականի հուլիսի 26-ի Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0315/01/17 դատավճռով` Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչվել է անմեղ և արդարացվել է` հանցադեպի բացակայության հիմքով: Վճռվել է նաև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել: Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին պարզաբանել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 66-րդ և 67-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարացվածի և նրան պատճառված /հնարավոր/ վնասի հատուցման` նրա իրավունքներն ու հատուցման կարգը: Դատավճիռը օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ապացույց ճանաչված` 2017 թվականի նոյեմբերի 22-ին որոշման մեջ նշվածները` թողնել քրեական գործի նյութերին կցված: Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված: 2019 թվականի սեպտեմբերի 27-ին ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանում ստացվել է ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ քննության նկատմամբ հսկողության վարչության պետի տեղակալ Դ.Կարապետյանի վերաքննիչ բողոքը` Առաջին ատյանի դատարանի 2019 թվականի հուլիսի 26-ի վերը նշված դատավճռի դեմ, իսկ վերաքննիչ բողոքի վերաբերյալ նյութերը ստացվել են 2019 թվականի հոկտեմբերի 03-ին: Դատական գործը դատավոր Մ.Հարությունյանի աշխատակազմին է հանձնվել 2019 թվականի հոկտեմբերի 04-ին: 2019 թվականի հոկտեմբերի 07-ի ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի <<Վերաքննիչ բողոքը վարույթ ընդունելու և քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում քննության նշանակելու մասին>> որոշմամբ` ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ քննության նկատմամբ հսկողության վարչության պետի տեղակալ Դ.Կարապետյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ: Քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, նշանակվել է դռնբաց դատական նիստում քննության: Ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը պահպանվել է: Գործի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը. 2. Նախաքննության մարմինը Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ. <<[Ն]ա, հանդիսանալով օդային բեռանափոխադրումների և ուղևորափոխադրումների ոլորտում ծառայությունների մատուցման գործունեություն իրականացրած, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնում /նախկին Կենտրոնի ՀՏ/ հաշվառված Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի Գևորգ Քոչար փողոցի թիվ 21 հասցեում գործունեություն ծավալած <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրենն ու ղեկավարելով այդ կազմակերպության գործունեությունը, համաձայն ՀՀ կառավարության կողմից ընդունված <<Հայաստանի Հանրապետության օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին>> 2009թ.-ի թվականի մարտի 12-ին ընդունված թիվ 268-Ն որոշման և դրան կից Հայաստանի Հանրապետության օդային ուղևորների ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու մասին կարգի, որպես <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրեն պարտավորված լինելով գանձել ՀՀ-ից մեկնող ֆիզիկական անձանց վաճառված ավիատոմսերից առաջացած պետական տուրքի գումարները ու դրանք վճարել պետական բյուջե, 2014թ.-ի ընթացքում իրականացրել է ուղևորափոխադրումներ, գանձել 681.923.052 դրամի չափով պետական տուրքի գումար և պետության կողմից իր ղեկավարած կազմակերպությանը փաստացի վստահված առանձնապես խոշոր չափերի` 681.923.052 դրամ գումարը ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով պետական բյուջե վճարելու փոխարեն յուրացման եղանակով հափշտակել է այն` սեփական հայեցողությամբ տնօրինելով ամբողջ գումարը:(…)>>: 3. Առաջին ատյանի դատարանն իր՝ 2019 թվականի հուլիսի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0315/01/17 դատավճռի <<Ապացույցների հետազոտում>> վերտառությամբ բաժնում արձանագրել է. <<(...) Ամբաստանյալ` Արսեն Ավետիսյանը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ծնվել է 1971 թվականին Երևանում՝ Օդաչու-հրամանատարի ընտանիքում: Հայրը եղել է ՀՀ ավիացիոն ոլորտի հիմնադիրներից և կայացնողներից մեկը, ունեցել անգնահատելի ներդրում ՀՀ ավիացիայի կայացման և նոր տեխնիկայի IL 86 օդանավի ներմուծման և շահագործման հարցում: Այսինքն ինքը հանդիսանալով տոհմական ավիատոր, դաստիարակվել է նույն ոգով: Այսպես՝ 1988-1994թ.թ. սովորել և ավարտել է Կիևի քաղաքացիական Ավիացիայի Միջազգային Համալսարանի Կառավարման և փոխադրումների կազմակերպման ֆակուլտետը: Համալսարանում ուսանել են 15.000 ուսանողներ, որոնց 50 տոկոսը արտերկրներից են եղել, որը ևս խթան է հանդիսացել հետագայում ՀՀ ավիացիոն զարգացմանը։ 1994 թվականին իր հոր հորդորով վերադարձել է Հայաստան և մինչև 2003 թվականը աշխատել է Հայկական Ավիաուղիներում շարքային մենեջերից մինչև գլխավոր տնօրեն: Մասնակցել է նաև IATA, ICAO, SITA միջազգային ավիացիոն կազմակերպությունների վերապատրաստման և որակավորման տարբեր կուրսերի և ստացել համապատասխան որակավորումներ Ավիացիոն անվտանգության, մարքետինգի, վաճառքի համակարգերի և այլ ավիացիոն ճյուղերում: 1996-2000 թվականներին անձամբ վարել է տարբեր միջազգային կազմակերպությունների հետ բանակցություններ, որի արդյունքում կնքվել են INTERLINE, SPA, կոդշեր պայմանագրեր AIR FRANCE, Lufthansa, KLM, BA, DL, OS, UA և այլ խոշոր ավիաընկերությունների հետ: Այս համաձայնագրերի և պայմանագրերի հիման վրա ՀՀ-ից հնարավոր դարձավ ուղևորների փոխադրումն ապահովել դեպի ԱՄՆ, Բրազիլիա, Չինաստան և այլ երկրներ՝ շրջանցելով Մոսկվան: Բնականաբար այս ամենը դուր չեկավ Ռուսական ավիաընկերություններին: Այս իրադարձությունները շատ ծանր ընկալվեց իր ԱՊՀ գործընկերների կողմից այդ թվում բարձր պաշտոններ զբաղեցնող իր նախկին ուսանողական ընկերների կողմից: Ավիացիոն ոլորտում ամենակարևորը թռիչքային անվտանգությունն է: Ինքը ավիացիոն ոլորտում այն եզակի տնօրեններից է, որը շուրջ 12 տարի ղեկավարելով ավիաընկերություններ իր կառավարման ընթացքում չի գրանցվել մարդկային զոհերով որևէ ավիացիոն միջադեպ։ 2003 թվականին Հայկական Ավիաուղիների իրավունքները փոխանցվեցին <<Արմավիա>>-ին, որի բաժնետոմսերի 75%-ը պատկանում էր Ռուսական Сибирь ավիաընկերությանը և նրան էր տրամադրվել ուղևորափոխադրումների առաջնահերթության իրավունքը: 2003 թվականին իր գործընկերոջ հետ միասին հիմնել են <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ-ը: <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ 2003–2013թ.թ. հիմնականում զբաղվել է օդային բեռնափոխադրումներով (ուղևորափոխադրումների առաջնահերթության իրավունքը տրված էր <<Արմավիա>>-ին), իրականացնելով կանոնավոր և չարթերային թռիչքներ Հայաստանի, Եվրոպայի և մի շարք այլ երկրների միջև: Իրականացվել են կետից կետ և տարանցիկ փոխադրումներ, Երևանը օգտագործելով որպես տարանցիկ կետ: Իր 11 տարվա գործունեության ընթացքում, բացի բիզնես հետաքրքրություններից, ծավալել է նաև մեծ հայրենանվեր գործունեություն՝ Մարդասիրական օգնության՝ թռիչքներ դեպի պատերազմող Սիրիա, ՀՀ ՊՆ պատվերով թռիչքներ..., բարեգործություն մանկատներին և ծերանոցներին: Ստեղծվել են 274 աշխատատեղեր, ինչպես նաև այս տարիների ընթացքում ընդհանուր առմամբ պետ. բյուջե է վճարվել շուրջ 1,300,000,000 դրամի գումար հարկերի և տուրքեր տեսքով: 2013 թվականին <<Արմավիա>> ավիաընկերության սնանկությունից հետո ՀՀ Նախագահի օդանավը մնացել էր առանց շահագործողի: Իրեն հրավիրել են ՀՀ ՔԱԳՎ և քանի որ ՀՀ ում տվյալ պահին միակ գործող ավիաընկերությունը Air Armenia-ն էր իրենց հանձնարարել են համար 1 օդանավի շահագործումը: Որպես համար 1 օդանավի շահագործող իրենք ստիպված են ապահովել ուղևորափոխադրումների ապահովման համար անհրաժեշտ բոլոր ինֆրաստրուկտուրային և տեխնիկական ներդրումները: Այսինքն իրենք ստիպված էին ներգրավել հավելյալ մարդկային և տեխնիկական ռեսուրսներ, որոնց ֆինանսական մոտավոր հավելյալ ծախսերը կազմում էին ամսեկան 15.000.000 ՀՀ դրամ: Միևնույն ժամանակ իրենք պարտավոր էին համար 1 օդանավի համար ապահովել պահեստային նույնատիպ օդանավ, որն իր հերթին ընկերության չապահովվող ծախսերը գերազանցում էր 450.000 ԱՄՆ դոլար գումար ամսական կտրվածքով: 2013 թվականի հունիսին ՀՀ ՔԱԳՎ-ն որոշում էր կայացրել, որ ՀՀ-ն պետք է ունենա 3 ավիափոխադրող, որոնցից յուրաքանչյուրը պետք է կատարի թռիչքներ Մոսկվա քաղաքի օդանավակայաններ՝ Վնուկովո, Դոմոդեդովո, Շերեմետյևո: (Հետագայում պարզվեց, որ նույն ժամանակահատվածում ՀՀ կառավարությունը, ՀՀ ՔԱԳՎ-ից անկախ, շատ գաղտնի դիտարկում էր այլ տարբերակներ և իրենց շատ հայտնի համաքաղաքացի Ռուբեն Վարդանյանը Հայաստան էր հրավիրել <<Մըքինզի ընդ Քոմփանի>> ընկերությանը Հայաստանի ավիացիայի <<զարգացման>> հնարավոր ուղիները ուսումնասիրելու և առաջարկություն ներկայացնելու համար): Հաշվի առնելով, որ <<Էյր Արմենիա>> ավիաընկերությունը շահագործում էր իրեն հանձնված ՀՀ նախագահի օդանավը, նրան տրամադրվեց ուղևորափոխադրումներ կատարելու շահագործողի վկայական և համապատասախան լիցենզիաներ ըստ ուղղությունների, որպեսզի ընկերությունը կատարելով ուղևորային կանոնավոր փոխադրումներ կոմպենսացնի հավելյալ օդանավի և այլ առաջացած վերոհիշյալ ծախսերը։ Թույլտվությունները ստանալու համար, ըստ ընթացակարգի, նշանակումները դիվանագիտական խողովակներով ուղղվել էին ՌԴ: Թռիչքները պլանավորված էր իրականացնել 2013 թվականի օգոստոսից: Սակայն թռիչքների կատարման թույլտվությունները ՌԴ տրամադրեց բարձր սեզոնայնության ավարտից հետո՝ սեպտեմբեր ամսին։ Հետագայում պարզ է դարձել, որ ՌԴ ավիացիոն իշխանությունները թույլտվությունները միտումնավոր ուշացրեցին ռուսական ավիաընկերություններին մեր մրցակցությունից ձերբազատելու համար: Այս պատճառով իրենց ավիաընկերությունը ստիպված եղավ իր գործունեությունը սկսկել ցածր սեզոնայնության շրջանում. առաջին թռիչքը իրակացրեց 24/10/2013թ.: <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ-ի բիզնես պլանը կառուցված էր հաշվի առնելով նախապես իրենց տրամադրված լիցենզիաները և ՀՀ ավիացիոն ոլորտում ամրագրված քաղաքականությունը: Իրենց ընկերությունը ՀՀ-ում ներգնա տուրիզմի զարգացման, ինչպես նաև ձմեռային շրջանում ուղևորներ ունենալու նպատակով 2013 թվականի հոկտեմբերին, իր սեփական միջոցներով, մասնակցել է Մոսկվայում կայացած տուրիստական ցուցահանդեսին և Հայաստան է հրավիրել ռուսական խոշորագույն 23 տուրիստական ընկերությունների ղեկավարներին, որոնք հետագայում սկսել են տուրիստներ ուղղարկել դեպի Ծաղկաձոր և Ջերմուկ, որի դրական արդյունքները շարունակվում են վայելել ՀՀ-ն արդեն 4 տարի։ Պետք է նշի նաև, որ իրենց ընկերությունը ուներ նախնական պայմանավորվածություն օտարերկրյա ներդրողների հետ, որոնք պետք է ներդրումները կատարեին գործունեությունը սկսվելուն պես: <<Էյր Արմենիա>> ավիաընկերությունը առաջին ուղևորային թռիչքը իրակացրեց 24/10/2013թ. Երևան-Ռոստով ուղղությամբ: Հարկ է համարում նշել, որ ընկերության կողմից վաճառքների սկսման օրը բոլոր ռուսական ավիաընկերությունները տոմսերի սակագները անմիջապես նվազել են առնվազն 25%-ով: Ի զարմանս իրենց նույն օրը ՀՀ Կառավարությունը անսպասելիորեն հայտարարեց բաց երկնքի քաղաքականության վերաբերյալ իր որոշումը (23.10.2013 N 1248-Ա), ինչը նշանակում է օտարերկրյա ավիաընկերությունների համար ՀՀ-ում հանվում են բոլոր տեսակի սահմանափակումները կապված թռիչքների քանակի, նշանակված փոխադրողների և երթուղիների աշխարագրության։ ՀՀ կողմից բաց երկնքի քաղաքականության որդեգրումը հիմնավորվեց <<Մըքինզի ընդ Քոմփանի>> վերլուծությամբ և Համաշխարհային բանկի, ԱՄՆ-ի Միջազգային զարգացման գործակալության (USAID), Արժույթի միջազգային հիմնադրամի (IMF), ԵՄ (EU) հորդորով։ Ծրագրի հրատապ և անպատրաստի ընդունումը պայմանավորված էր ավիացիայի հետ որևէ կապ չունեցող դրդապատճառով, որը պայմանավորված էր ՀՀ-ին 75.000.000 EUR վարկ տրամադրելու նախապայմանների հետ։ Պարզվում է, որ ՀՀ ազգային մրցունակության հիմնադրամը, <<Մըքինզի ընդ Քոմփանի>>-ն և նրանց պատվիրատուների կողմից 2013 թվականին ՀՀ կառավարությանը և իրենց հանրությանը հրամցվել է հետևյալը՝ (Ապացույց՝ Արման Խաչատրյանի հարցազրույցը, որի տեսագրության կրիչը ներկայացվում է հարգելի դատարանին գրավոր ցուցմունքիս կից։) 1. Պատերազմական կամ այլ ֆորսմաժորային իրավիճակներում Տեղական փոխադրողի առկայությունը չի կարող ապահովել անխափան փոխադրումները, 2. <<Բաց երկնքի>> առկայության պարագայում բոլոր ավիաընկերությունները շահագրգռված կլինեն թռիչքներ կատարել Հայաստան և ստեղծված <<մրցակցության>> շնորհիվ ավիատոմսերի գները կնվազեն և ուղևորափոխադրումների ծավալը կկրկնապատվի (2017թ.-ին կկրկնապատվի և կհասնի առնվազն 4.000.000 ուղևորի), 3. Ուղևորափոխադրումների հետ մեկտեղ կաճի տուրիստների հոսքը Հայաստան և ՀՀ-ում կստեղծվեն հավելյալ 20.000 աշխատատեղ իսկ ՀՆԱ-ն կավելանա 1,5%-ով, 4. <<Բաց երկնքի>> առկայության պարագայում մի շարք <<Բյուջետային>> ընկերություններ շահագրգռված կլինեն գործունեություն ծավալել Հայաստանում և թռիչքներ կկատարեն Երևանից տարբեր կետեր ապահովելով մրցակցություն... Եվ այս ամենի խթանման համար իմ կողմից հարգված մեր Հայտնի հայրենակիցը պետք է ստեղծեր 25.000.000 USD ֆոնդ և պետք է լուծվեին անվտանգության և տնտեսական հետ կապված բոլոր խնդիրներ։ Սակայն՝ 1. Խոստացված 25.000.000 USD փոխադրումների խթանման ֆոնդը չստեղծվեց, որը նաև պետք է ֆինանսավորեր ֆորսմաժորային իրավիճակներում դեպի Հայաստան թռիչքների անխափան իրականացումը, 2. Խոստացված 2017թ. առնվազն 4.000.000 ուղևորը առ այսօր չկա, 3. <<Բաց երկնքի>> շնորհիվ խոստացված ՀՀ համախառն ներքին արդյունքի տարեկան 1,5% աճը տեղի չունեցավ, 4. Եվրոպական ավիաընկերությունների ակտիվ մուտքը չեղավ ՀՀ շուկա, 5. ...: Իր նախնական հաշվարկով 2013 թվականի հոկտեմբերի 23-ի ՀՀ կառավարության որոշման արդյունքում ՀՀ-ն տարեկան իր համեստ հաշվարկով ունեցել է առնվազն 4.000.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ուղղակի և անուղղակի ակնկալվող չստացված պոտենցիալ հարկերի մասով: (Այսպիսով շուկայից դուրս մղելով իրենց ընկերությանը՝ չապահովեցին իրենց խոստացածները, փաստացի իրենց պետությանը հասցվել է վնաս չստացված օգուտների մասով): Բաց երկնքի քաղաքականության հայտարարությունից հետո ընկերությունը հայտնվեց կոմերցիոն ասպեկտով շատ խոցելի իրավիճակում: Արդեն իսկ վճարված էին օդանավերի վարձակալության դեպոզիտները և կանխավճարները: Կատարված էին բոլոր տեսակի ինֆրաստրուկտուրային ծախսեր, այդ թվում անձնակազմի վերապատրաստում, վաճառքի համակարգերի, համազգեստների, տարբեր միջազգային ավիացիոն ինֆրակառուցվացքների անդամակցության (IATA), գրասենյակների վարձակալության, օդանավերի տեխսպասարկման և այլ ծախսեր: Եվ դրանք իրականացվել էին բանկերից վարկեր վերցնելով՝ գրավադրվելով իր և իր գործընկերոջը պատկանող Երևանի կենտրոնում գտնվող Գրասենյակային տարածքները և բնակարանները։ Բաց երկնքի քաղաքականության հայտարարությունից անմիջապես հետո <<Էյր Արմենիա>>-ի պոտենցիալ ներդնողները հրաժարվել են իրենց ներդրումային նախնական ծրագրից: Բնականաբար ակնկալվող մյուս երկու հայկական ավիաընկերությունները, որոնք պետք է կատարեին թռիչքներ դեպի Դոմոդեդովո և Շերեմետյեվո օդանավակայաններ հրաժարվել են այդ գաղափարից ևս, ինչպես նաև ընդհանրապես կանոնավոր թռիչքների գործունեությունից: <<Էյր Արմենիա>>-ն հայտնվեց միայնակ բոլոր խոշոր մրցակիցների մեջ և արդեն իսկ կատարված ներդրումները չկորցնելու համար ստիպված է եղել իր կողմից շարունակել իր թռիչքները, իսկ մյուս կողմից հետզհետե փոխել իր բիզնես պլանը, համապատասխանացնելով այն բաց երկնքի քաղաքականության պահանջներին: ՀՀ կառավարությունը հավաստիացնում էր, որ Կառավարության N-1248-Ա որոշման շրջանակներում իրենք կստանան համապատասխան աջակցություն: 23.10.2013թ. N 1248-Ա ՀՀ կառավարության որոշմամբ իրենց օգտին նախատեսված գեթ մեկ դրույթ չի կատարել։ (Ձեզ է ներկայացվում 23.10.2013թ. N 1248-Ա ՀՀ կառավարության որոշման կրկնօրինակը:) Ավելին՝ 2013 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ՀՀ կառավարության կողմից լիազորված աշխատանքային խումբը Մոսկվայում ստորագրել է ՀՀ և ՌԴ Օդային Հաղորդակցությունների Մասին համաձայնագրին կից հավելված (պրոտոկոլ): Ըստ որի հանվեցին բոլոր երթուղիներով ՀՀ-ից ՌԴ և հակառակ ուղղություններով հաճախականությունների բոլոր սահմանափակումները: Փաստացի փոխվել են 2013 թվականի հուլիսին իրենց տրամադրված նշանակումները կանոնակարգող Համաձայնագրի պայմանները: Այսպիսով՝ ՀՀ կառավարությունը առանց հայկական շահագրգիռ կողմի տեղեկացնելու փոխեց այն միջկառավարական համաձայնագրի պայմանները և դրույթները, որով իր իսկ կողմից նույն համաձայնագրի նշանակված կողմի՝ Air Armenia–ի շահերը և իրավունքները մեղմ ասած անտեսվեցին։ Այսինքն պետությունը փաստացի զոհաբերեց իր կողմից լիցենզավորված ընկերությանը։ Օրինակ՝ եթե ՀՀ և ՌԴ օդային հաղորդակցության մասին միջպետական համաձայնագրով Երևան Մոսկվա երթուղիուվ Ռուսական ընկերություններից նշանակված էին միայն 3 ընկերություն՝ AEROFLOT, S7 և TRANSAERO ընկերությունները, ապա պրոտոկոլի ստորագրումից հետո ռուսական կողմից Մոսկվա Երևան Մոսկվա ուղղությունով նշանակվեց 12 ռուսական ավիաընկերություն: Մեր ավիաընկերությունը այդ պահին իրականացնում էր կանոնավոր թռիչքներ դեպի ՌԴ Մոսկվա, Կրասնոդար, Սոչի, Նիժնի-Նովգորոդ, Սամարա, Ռոստով, Սանկտ Պետերբուրգ: Սկզբնական շրջանում իր համար անհասկանալի էր հայկական կողմի շտապողականությունը նշված ՌԴ հետ պրոտոկոլի կնքման մասով (չէ որ Բաց երկնքի քաղաքականությունը ենթադրում էր հիմնականում Եվրոպական ընկերությունների մուտքը ՀՀ խթանմանը)... հետո տեղեկացել է՝ իրենց հայազգի գործարարի հորդորով հայաստանում ստեղծվում էր Ռուսական UTAir Armenia ընկերությունը, որը իբրև պետք է զարգացներ ՀՀ-ից ռուսական ուղղությունները (տես՝ ներկայացված կրիչի թ-րդ տեսանյութը։) Ընդհանուր առմամբ բաց երկնքի քաղաքականության գաղափարը իրենք համարում է դրական, միայն այն պարագայում, երբ նրա իրագործումը սկսում է պատրաստված և ծրագրավորված իր համապատասխան գործառույթներով այլ ոչ թե ժողովրդական լեզվով ասված <<ՄԵԶ ՓՈՒՌԸ ՏԱԼՈՎ>>: Ընկերությունը ստիպված էր շարունակել իր գործունեությունը, արդեն իսկ կատարած աշխատանքը և ծախսերը չկորցնելու համար, բացի այդ էլ փնտրելով ցայտնոտային իրավիճակից դուրս գալու նոր ուղիներ, լավատեսորեն ակնկալելով կանոնավորել ընկերության գործունեության բնականոն ընթացքը՝ արդեն իսկ խաղի նոր կանոններով։ Դեկտեմբեր ամսին իրենց ընկերությունը ՔԱԳՎ-ի կողմից ստանալով նաև կանոնավոր թռիչքների թույլտվության իրավունք դեպի ՄԱԷ, պլանավորեց ամանորյա տոներին 4 չարթերային թռիչք դեպի Դուբայ: Ավիատոմսերի 50% արդեն վաճառված էր, երբ ՄԱԷ-ի կողմից թռիչքից ընդամենը 24 ժամ առաջ մերժվեց թույլտվությունը պատճառաբանելով, որ հայկական գրանցում ունեցող օդանավերի թռիչքները դեպի Դուբայ արգելված են ՀՀ ՔԱԳՎ թռիչքային անվտանգության պայմաններին չհամապատասխանելու պատճառով (առ այսօր որևէ հայկական փոխադրող չի կարող իրականացնել թռիչք դեպի ՄԱԷ Հայասատնում գրանցված օդանավով): Մեր ընկերությունը ստիպված է եղել Վրաստանից վարձակալել օդանավ և կրելով խոշոր ֆինանսական վնասներ ապահովելով ուղևորների տեղափոխումը՝ աշխատելով ամեն կերպ ապահովել ուղևորների նկատմամբ պայմանագրային պարտավորությունները ինչպես նաև պահպանելով ընկերության պատիվն ու բարի համբավը, որը ամենաթանկ կապիտալն է: Կրելով վնասները և հաշվի առնելով ցածր բեռնվածությունը հունվար-փետրվար ամիսներից, ինքը ստիպված է եղել գրավի տակ դնել իր ծնողներին պատկանող առանձնատունը և վերցնել 1.200.000 EUR հավելյալ վարկ HSBC բանկից, որպեսզի կարողանա դիմակայել մրցակցությանը և կատարի ընկերության պարտավորությունները այդ թվում պետության նկատմամբ հարկերի և տուրքերի մասով: Տվյալ ժամանակահատվածում շարունակելով թռիչքների փաստացի վնասով իրականացումը և վնասներ կրելով իրատեսորեն ակնկալվել էր 2014 թվականի ամառային չվացուցակով (բարձր սեզոնայնության ժամանակ) ընկերությունը կսկսի աշխատել շահույթով և կսկսի վերականգնել իր կորուստները նույնիսկ աշխատել շահույթով: 2014 թվականի հունիս ամսին անհասականալի, անտրամաբանական ագրեսիայով և սակագներով Կրասնոդար, Սոչի, Մինվոդի և Վնուկովո ուղղություններով շուկա մուտք գործեց Utair ավիաընկերությունը: Կատարելով՝ բառի բուն իմաստով դեմպինգային քայլ հայկական ավիափոխադրողին շուկայից դուրս մղելու նպատակով։ Կատարելով անպարկեշտ գովազդ 58 ԱՄՆ դոլարով Երևան-Մոսկվա և 27 ԱՄՆ դոլար մյուս ուղղություններով ավիատոմսի արժեքով: (տվյալ հարցի վերաբերյալ ՀՀ հակամրցակցային հանձնաժողովը դատի է տվել Utair-ին): Իրենց ընկերությունը շուկան ամբողջությամբ չկորցնելու նպատակով ստիպված էր արձագանքել այդ մրցակցությանը ակընկալելով ՀՀ Կառավարության աջակցությունը: Utair-ը իրենց շուկայից դուրս մղելուց հետո, բացի Մոսկվա ուղղությունից դադարեցրեց դեպի Երևան բոլոր թռիչքները (Utair-ի աշխատակիցները առանց թաքցնելու արտահայտվում էին՝ - Մի քիչ էլ այսպես պահենք <<Էյր Արմենիա>>-ն փակվելու է...) ընդհանուր առմամբ Utair-ի վնասները կազմել են 2.700.000.000 ԱՄՆ դոլար, սակայն նրանց ՌԴ իշխանությունները աջակցեցին... իսկ իրենց մյուս մրցակից TransAero-ն սնանկացավ ունենալով մոտ 3.200.000.000 USD վնաս, ինչը հաստատում է իրենց այս 2 մրցակիցների կողմից վարվող դեմպինգային քաղաքականության անարդյունավետությունը): Նախկինում իր կողմից նշված <<մենք պատրաստ չէին բաց երկնքի քաղաքականության>> արտահայտության հիմնավորումներից մեկը հետևյալն է. ՀՀ և այլ երկրների միջև կնքված օդային հաղորդակցությունների մասին միջպետական համաձայնագրում հստակորեն նշված է, որ կողմերը պարտավորվում են ապահովել հանդիպակաց կողմի ավիափոխադրողի սպասարկման և այլ տեսակի ծառայությունները նույն սակագներով, որոնցով որ սպասարկվում է տեղական ավիափոխադրողը: ՌԴ և ՀՀ դեպքում խնդիրը հետևյալն է. ՀՀ-ի Զվարթնոց օդանավակայանում բոլոր ավիափոխադրողները ծառայություններ են ստանում նույն սակագներով՝ ինչպես հայկական, այնպես էլ օտարերկրյա ավիաընկերությունները, ինչը համահունչ է բաց երկնքի քաղաքականությանը: Սակայն ՌԴ-ում գոյություն ունեն ներքին ավիափոխադրողների սակագներ. մասնավորապես Վնուկովո օդանավակայանում հայկական փոխադրողը մեկ ուղևորի սպասարկման համար վճարում է 23 ԱՄՆ դոլար, իսկ ՌԴ ավիափոխադրողը նույն Երևան թռիչք կատարելու համար վճարում է մոտ 2.8 ԱՄՆ դոլար, Ռոսաէրոնավիգացիան ռուսական ավիափոխադրողների նույն տեսակի օդանավի համար մեկ թռիչքի ծախսը կազմում է մոտ 400 ԱՄՆ դոլար, իսկ հայակականի համար մոտ 2.000 ԱՄՆ դոլար: Վառելիքի լիցքավորումը ռուսականի համար առնվազն 35 %-ով ավելի ցածր է դեմպինգով շուկայից դուրս հանեց իրենց ընկերությանը և ընդամենը մի քանի ամիս անց դադարեցրեց իր բոլոր թռիչքները Սոչի, Կրասնոդար, Մինվոդի, ուղղություններից: Այս մի շարք ծառայությունների սակագնային հաշվարկները հանգեցնում են նրան, որ Հայկական փոխադրողի Զվարթնոց-Վնուկովո-Զվարթնոց ուղղությամբ ծախսը մեկ ուղևորի տեղափոխման հաշվարկով մոտ 65 ԱՄՆ դոլար ավելի թանկ է, քան ցանկացած ռուսական ավիափոխադրողինը, և բնականաբար, որևիցէ հայկական ավիափոխադրող երբևիցէ չի կարող մրցակցել նույն ուղղությամբ ռուսական ավիափոխադրողի հետ: (ապացույց` 15.03.2019թ. Շաբոյանի հայտարարաություն․ տես ներկայացված կրիչի 3-րդ տեսանյութը): Հարկ է համարում նշել, որ այս հարցով բազմիցս դիմել է ՀՀ կառավարությանը, որը թողնվել է անհետեվանք։ Այսինքն՝ ՀՀ կառավարությունը <<Էյր Արմենիա>>-ին տրամադրել է Լիցենզիաներ (նշանակումներ) ըստ՝ ՀՀ և ՌԴ օդային հաղորդակցությունների մասին միջպետական համաձայնագրի, որով պարտավորվել է ապահովել իր ռեզիդենտ փոխադրողի իրավունքների ապահովումը պայմանագրային հանդիպակաց կողմի տարածքում, ինչը չի կարողացել ապահովել։ (Միայն 2017 թվականի հունիսին Սոչիում կայացել է ԵՏՄ ՔԱԳՎ պետերի հանդիպումը, որտեղ քննարկվել է պայմանների հավասարեցման հարցերը՝ պայմանների հավասարեցումը վերաբերում է Ռուսական ավիաընկերություններին ՌԴ-ում տրամադրվող սպասարկման պրոտեկցիոնիստական (внутренний тариф) սակագներին... ինչը հստակ նշված է ՀՀ և ՌԴ օդային հաղորդակցությունների մասին միջպետական պայմանագրում և արդեն 25 տարի խախտվում է ՌԴ կողմից։ Սրա արդյունքում, հայկական ավիաընկերությունները մրցակցությանը չդիմանալով, դադարեցնում են իրենց գործունեությունը։ 1 ուղևորի հաշվարկով ՌԴ-ում ռուսական ավիաընկերություններին տրամադրվող տարբեր ծառայությունների սակագները մոտ 65$ ավելի ցածր են։ Դե արի ու դեմպինգին դիմացի...): Նույնն է պատկերը և պարսկական, և արաբական (նավթային) պետություններում: Իրենց ընկերությունը դիմակայելով մրցակցությունը կրելով վնասներ շարունակում է ուղևորների նկատմամբ իր պայմանագրային պարտավորությունների ապահովումը ակնկալելով՝ ՀՀ կառավարության կողմից նույնանման մոտեցում իր կողմից անտեսված ՀՀ ռեզիդենտ ավիաընկերության նկատմամբ, գոնե ոչ բարեխիղճ մրցակցությունը կանխելու մասով: Նույն ժամանակահատվածում իրենց ընկերությունը կուտակել էր պարտքեր օդի տուրքի և գրեթե բոլոր գործընկերների նկատմամբ։ Ինքը և ծնողներն այլևս ներդրումներ կատարելու որևէ ֆինանսական հնարավորություն չեն ունեցել, չեն ունեցել նաև որևէ գրավադրման ենթակա այլ գույք։ Իր նախկին գործընկերը հրաժարվել է կատարել իր կողմից ակնկալվող 485.000 USD ներդրումը և սկսել ընկերությունից դուրս գալու իր գործընթացը։ Ընդանուր առմամբ 2014 թվականի սեպտեմբերից-դեկտեմբեր կատարվել է մոտ 488.000.000 ՀՀ դրամի ավիատոմսերի հետ վերադարձ (տարադրամների տատանման պատճառով կարող են լինել որոշ տարբերություններ)։ Ավիատոմսերի վերադարձի գումարները ուղևորներին տրվում են կոնկրետ վաճառքն իրականացնող գործակալի կողմից և բնականաբար գործակալները սկսել են ուշացնել ավիաընկերության գումարները, ուղևորների նկատմամբ իրենց պայմանագրային ունեցած պարտավորությունները կատարելու նպատակով: Օտարերկրյա գործակալները ավիաընկերության հասույթ են համարում ավիաընկերության ավիատոմսերի վաճառքից առաջացած ամբողջ գումարը՝ անկախ նրանում առկա տուրքերից և հարկերից և երբեք չեն փոխանցում ընկերության հասույթը ընկերության հաշվեհամարին մինչև իրենց ուղևորների նկատմամբ պարտականությունները չկատարեն։ Ընկերությունը ընկավ խորը ֆինանսական ճգնաժամի մեջ: Երկու A320 տիպի օդանավերի սեփականատեր Aircap ընկերությունը պահանջել են հավելյալ ֆինանսական երաշխիքներ, օդանավերի շահագործումը շարունակելու թույլտվություն տալու համար: Տվյալ խնդիրների ապահովման նպատակով նույնպես դիմել են ՀՀ կառավարությանը՝ բանկային երաշխիք տրամադրելու նպատակով (այս դրույթը ամրագրված է 2013թ. հոկտեմբերի 23 ՀՀ կառավարության որոշման մեջ), սակայն պատասխանի ուշացման պատճառով 01/10/2014թ. ստիպված են եղել օդանավերը վերադարձնել Ամստերդամ: Իրենց տրված էր 2 ամիս հավելյալ ժամանակ երաշխիք ներկայացնելու համար, որպեսզի վերջնականապես օդանավերը չկորցնեին: Այս պարագայում ընկերության շահագործման տակ մնացել էր B737-500 տիպի օդանավ և ավիաընկերությունը ունենալով արդեն իսկ վաճառված մեծ քանակով ավիատոմսեր սկսել է ապահովել ուղևորների տեղափոխումը դեպի իրենց նպատակակետ, թե իր սեփական ուժերով, թե այլ ավիաընկերությունների հետ համագործակցելով: Միևնույն ժամանակ ուղևորափոխադրումից հրաժարված ուղևորներին վերադարձվել են իրենց կողմից գնված ավիատոմսերի արժեքները: 29/10/2014թ. <<Էյր Արմենիան>> դադարեցրեց իր գործունեությունը քանի որ B737 սեփականատերը արգելեց իր օդանավի շահագործումը (Այդ ժամանակահատվածում ընկերությունը արդեն խորը ֆինանսական ճգնաժամի մեջ էր և ի վիճակի չէր վճարել օդանավի վարձակալության կամ որևէ այլ ծախսեր)։ Պետք է նշել է, որ օդի տուրքի գումարները գործակալների կողմից փոխանցվում է մեկ թվով՝ ներառված ավիատոմսերի վաճառքի գնի մեջ, այնպես, ինչպես օդանավակայանի տուրքը նավթի արժեքը և այլն: Ի դեպ հիմնականում օդի տուրքի պարտավորությունները առաջանում են շատ ավելի շուտ քան օտարերկրյա գործակալների կատարված փոխանցումները: Պետք է նշի, որ 2014 թվականից իրենց ընկերությունը բանակցությունների մեջ է գտնվել տարբեր պոտենցիալ ներդրողների հետ: Ընկերությունը արդեն իսկ սկսել էր համագործակցել խոշոր ավիաընկերությունների հետ, այդ թվում Etihad-ի հետ, կքնել էինք Interline և SPA համաձայնագիր: 2014 թվականի IOSA աուդիտից հետո հավանականությունը շատ մեծ էր, որ ընկերությունը մաս էր կազմելու Etihad group-ի, որը որակապես կփոխեր <<Էյր Արմենիա>>-ի թե որակական, թե ֆինանսական մակարդակը: Չի բացառում, որ 11/09/2014թ.-ի հայտարարությունը ուղակիորեն կապված էր դրա հետ: Տնօրինությունը շարունակում էր աշխատանքներ տանել պոտենցիալ ներդնողների հետ, սակայն ընկերությունը բնականաբար արդեն դարձել էր քիչ գրավիչ: 2015 թվականի նոյեմբերին HSBC բանկի հայցով ընկերությունը ճանաչվեց սնանկ: HSBC բանկի նկատմամբ <<Էյր Արմենիա>>-ի ընդհանուր պարտավորությունները կազմում էին մոտ 2.100.000 Եվրո և 85.000.000 ՀՀ դրամ (HSBC գրությունը ներկայացված է)։ Բանկում գրավադրված են` 1. Կորյուն փողոցի վրա գտնվող 2 բնակարան, 2. Գևորգ Քոչար փողոցում գտնվող մեծ գրասենյակ, 3. Կորյուն փողոցում գտնվող գրասենյակ, 4. Իր ծնողներին պատկանող Մեծ առանձնատուն (գնահատված 819.000.000 ՀՀ դրամ): Ընկերությունը ունեցել է նաև գրավով չապահովված վարկեր՝ 1. AMERIA BANK 150.000 USD, 2. Convers Bank 50.000 EUR: Այս բոլոր վարկերի համար, բացի գրավի առարկաներից, կան նաև անձնական երաշխիքներ իր, մոր և մյուս բաժնետիրոջ կողմից, որի արդյունքում կալանքի տակ են դրվել իր ընտանիքին և թոշոկառու ծնողների պատկանող բոլոր գույքերի (բնակարան, ավտոմեքենա...) և հաշվեհամարների վրա...: Իրենք իրենց կողմից ներկայացրեցինք առողջացման ծրագիր, որը առաջին փուլում մերժվեց, սակայն 2015 թվականի դեկտեմբեր ամսից ընկերության 49% բաժնետեր հանդիսացող East Prspoect ֆոնդի կողմից ներկայացված առողջացման ծրագիրը հաստատվել է դատարանի կողմից: Սնանկության պարտատերերի ցուցակում ՊԵԿ-ը ներգրավված է եղել 1 մլրդ. 400 հազ. դրամ, այդ թվում մոտ 682 մլն-ը կազմում էր զուտ պարտքը, իսկ մնացածը կազմում էր տույժ տուգանքը։ 2016 թվականի մարտի 15-ին ընկերության համասեփականատեր <<Իստ Պրոսպեկտ Ֆոնդ>>-ի կողմից ներկայացված առողջացման ծրագիրը հաստատվել է գրանցված պարտատերերի ժողովի մեծամասնության դրական քվեարկությամբ (98%), որն էլ հաստատվել է Կենտրոն-Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից: Ըստ առողջացման ծրագրի պայմանների՝ ներդրումները պետք է սկսվեին 2016 թվականի հունիս ամսից, իսկ մինչ այդ պետք է իրականացվեին մի շարք գործառույթներ ընկերության բնականոն գործունեությունը վերսկսելու նպատակով: Այդ ժամանակահատվածում <<Էյչ-Էս-Բի-Սի Բանկ Հայաստան ՓԲԸ>>-ում <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ-ն գրավադրված գույքի մի մասը վաճառվել է, որով մարվել է ընկերության պարտավորության մի մասը հանդեպ <<Էյչ-Էս-Բի-Սի>> բանկ Հայաստան ՓԲԸ-ի: Միևնույն ժամանակ կառավարչի կողմից իրականացվել են ընկերությանը պատկանող գույքի հաշվառման և գնահատման աշխատանքները: <<Էյր Արմենիա>> ավիաընկերության շահագործողի վկայականի ժամկետը լրացել է 2016 թվականի ապրիլի 2-ին: Ներդնողների կողմից ընկերությանը վարձակալության պայմաններով տրամադրվել էր Ա320-211 (սերիա N.0726) տիպի օդանավ, որը անհրաժեշտ էր ընկերության շահագործողի վկայականի ժամկետը երկարացնելու և թռիչքները վերսկսելու համար: Ընկերության կողմից ՀՀ ՔԱԳՎ ներկայացվել է գրություն համապատասխան փաստաթղթերով, որոնք անհրաժեշտ էին վկայականի տրամադրման համար: ՀՀ ՔԱԳՎ կողմից ընկերության ներկայացրած փաստաթղթերի ուսումնասիրության արդյունքում դրական գնահատական է տրվել օդանավի տեխնիկական վիճակի, ավիացիոն անվտանգության վերաբերվող փաստաթղթերի վերաբերյալ: Բացակայել է ՀՀ տարածքում նշված Ա320-211 (սերիա N.0726) տիպի օդանավի տեխնիկական սպասարկումը ապահովող ընկերության հետ պայմանագիրը: ՀՀ տարածքում տվյալ պահին ՀՀ գրանցված օդանավերի տեխնիկական սպասարկում իրականացնելու իրավունք ուներ միայն մեկ ընկերություն: Նշված ընկերությանը <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ-ն ունի դեբիտորական պարտք 15.000.000 դրամի չափով: Հաշվի առնելով այդ պարտքի առկայությունը՝ այդ ընկերությունը հրաժարվել է <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ պատկանող Ա320-211 (սերիա N.0726) տիպի օդանավի <<Զվարթնոց>> օ/կ տարածքում տեխնիկական սպասարկում կատարելու վերաբերյալ պայմանագրի ստորագրումից: Այս պայմանագրի բացակայությունը արդարացի հիմք է հանդիսացել ՀՀ ՔԱԳՎ-ի համար <<Էյր Արմենիա>> ավիաընկերության շահագործողի վկայականի տրամադրման մերժման համար: Նշված իրավիճակում օդանավի տեխնիկական սպասարկումը ապահովելու համար միակ հնարավոր տարբերակը հանդիսանում է օտարերկրյա որևէ համապատասխան լիցենզիա ունեցող ընկերության հետ պայմանագրի կնքումը, որը, իր հերթին, ըստ օրենքի, պետք է ստանա ՀՀ գրանցված օդանավերի տեխնիկական սպասարկման իրավունք ՀՀ ՔԱԳՎ-ի կողմից՝ ունենալով ՀՀ տարածքում սպասարկման կետ: Նշված գործընթացը իրականացնելը բավական ժամանակատար և ծախսատար է: 2016 թվականի հուլիսի 13-ին ներդրողը դիմել է սնանկության գործերով կառավարչին առ այն, որ, չնայած օդանավի առկայությանը, առ այսօր <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ-ն շահագործողի վկայականը երկարացված չէ, ևս մեկ անգամ վերահաստատել է իր կողմից ֆինանսական ներդրումներ կատարելու պատրաստակամությունը, սակայն խնդրել է ներդրումների ժամկետը սահմանել շահագործողի վկայականի տրամադրման օրից հետո մեկ ամսվա ընթացքում: Ըստ ՀՀ օրենսդրության նշված իրավիճակում պետք է քննարկման դրվի առողջացման նոր ծրագիր, նոր ժամանակացույցով: Ընդհանուր առմամբ ՀՀ օրենսգրքի <<Սնանկության մասին>> օրենքի առողջացման ծրագրին վերաբերվող դրույթները, իր անձնական կարծիքով, շատ թերի են: Դատարանի կողմից առողջացման ծրագրի հաստատումից հետո միևնույնն է ցանկացած պահի, ցանկացած կրեդիտոր կարող է կասեցնել ընկերության գործունեության բնականոն ընթացքը, և օրենքը այդ առումով որևէ լծակ կամ գործառույթ չի նախատեսում նմանատիպ խոչընդոտները կասեցնելու համար: ՀՀ օրենսդրությունը առողջացման ծրագրի առկայության պարագայում անգամ որևէ կերպ չի օգնում ընկերությանը գոնե ժամանակավորապես սառեցնել նախկինում եղած կրեդիտորական պարտքերը, այլև չի նախատեսում միջոցառումների խոչընդոտ հանդիսացող գործընկերների վրա օրենսդրական պարտադրանք գործադրել, որի արդյունքում կապահովվի ընկերության գործունեությունը (առողջացումը): 2016 թվականի հւլիսի 01-ին, դատարանի կողմից կասեցվել է ընկերության առողջացման ծրագիրը և սկսվել է ընկերության լուծարման գործընթացը։ Ընդհանուր առմամբ 2013-2014թ.թ. <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ ֆինանսական վնասները կազմել են մոտ 16.000.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամ։ Ինչ վերաբերում է պետությանը հասցրած վնասին, ապա կարող է նշել, որ կոմերցիոն տեսանկյունից պետությունը որևէ վնաս չի կրել: <<Էյր Արմենիան>> ուղևորափոխադրումներ է իրականացրել 2013 թվականի 24/10-ից մինչև 29/10/2014թ. և եթե նույն պետական տուրքի մասով 2014 թվականի պետության կողմից ստացված գումարները համեմատենք 2013 կամ 2015թ., հետ, ապա կտեսնենք, որ պետության կողմից 2014 թվականին ստացված պետ.տուրքի գումարները ավելի շատ են առնվազն 1.000.000.000 ՀՀ դրամով: Սա բացատրվում է Հայաստանում հայկական ընկերության առկայությամբ, որը խթանում է մրցակցությունը և տուրիզմի զարգացումը. (2014թ.-ին Երևանից և դեպի Երևան ուղևորների քանակը 2.040.000-ից ավելին էր, և առնվազն 200.000 ուղևորով գերազանցում էր 2013թ ցուցանիշները) 2014թ.: Իրեն առաջադրված մեղադրանքը առաջին հերթին շատ վիրավորական է, քանի որ ինքը մեղադրվում է մի արարքի համար, որն ուղղված է պետության սեփականության դեմ և համարվում է ծանր հանցագործություն։ Ինքը ծնվելով Հայաստանի Հանրապետությունում, օդաչուի ընտանիքում, ստանալով բարձրագույն ավիացիոն կառավարման կրթություն, վերադառնալով հայրենիք 1994 թվականից իր ամբողջ մտավոր և ֆիզիկական կարողությունները, գիտելիքներն ու ջանքերը ներդրել է ՀՀ քաղաքացիական ավիացիայի զարգացման խթանման գործընթացին: Ես որպես տնտեսվարող, հավանական է, որ թույլ տված լինեմ որոշ թերություններ կամ բացթողումներ, սակայն իմ արարքը դիտել պետության գույքը յուրացնողի, որքանով տարօրինակ, այնքանով էլ անհասկանալի է։ 2013-2014թ.թ. <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ ներդրումներ կատարելու, ՀՀ ուղևորափոխադրումները և տուրիզմը զարգացնելու և ընկերության բնականոն գործունեությունը ապահովելու նպատակով, գրավադրել է իր և իր գործընկերոջը պատկանող անձնական գրասենյակը և իրենց բնակարանները, ինչպես նաև ծնողներիս կողմից 40 տարիների քրտնաջան աշխատանքի արդյունքում ձեռք բերած գումարներով կառուցված առանձնատունը։ Վերցրել է վարկեր բանկերից։ Այսօրվա դրությամբ գրասենյակային տարածքները և բնակարանները վաճառվել են բանկի կողմից, իսկ վերևում նշված գույքը, ինչպես նաև <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ-ին պատկանող ամբողջ գույքը վաճառվում է աճուրդով՝ սնանկության կառավարչի կողմից։ Քանի որ ինքը և ծնողները բանկերում հանդիսացել են որպես երաշխավոր, կալանքի տակ է գտնվում նաև թոշակառու ծնողներին պատկանող բանկային հաշվեհամարները և իրենց անձնական գույքը։ Փաստացի այսօրվա դրությամբ վերը նշված պատճառների արդյունքում Ավետիսյանների ընտանիքը լիովին սնանկացել է, որի արդյունքում էլ ինքը կնոջ և իրենց 3 մանկահասակ երեխաների հետ բնակվում են վարձակալած բնակարանում։ Այժմ իրեն մեղադրում են այն բանի համար, որ ինքը ստիպված է եղել <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ գործունեությունը շարունակելու և ուղևորների նկատմամբ ընկերության պայմանագրային պարտավորությունները կատարելու համար ամբողջ ֆինանսական ռեսուրսները ուղղել թռիչքների կատարման անխափան ապահովմանը, որից կարող էր միայն բխել ապագան: Կատարվել է մոտ 488.000.000 ՀՀ դրամի մոտ 8000 ուղևորների ավիատոմսերի գումարների հետ վերադարձ, միևնույն ժամանակ գործակալների կողմից <<էյր Արմենիա>>-ին պատկանող հասույթի հաշվին իրականացվել են ուղևորների ավիատոմսերի վերաձևակերպումներ և ապահովվել են նրանց փոխադրումները այլ ավիաընկերությունների միջոցով։ Իր դիտարկմամբ իրավապահ մարմիններին ընդհանրապես չի հետաքրքրել, թե ինչ ընդվզման կարող էր հանգեցնել ուղևորների տեղափոխումը կամ գումարների հետվերադարձը չապահովելը։ Ճգնաժամային Կառավարում ընկերությունը ռուսական ընկերությունների դեմպինգի պայմաններում և 2014թ. սեպտեմբերի հայտարարությունից հետո գրեթե բոլոր գործընկերները օգտագործում էին իրենց ձեռքի տակ առկա գործիքակազմը իրենց գումարները ստանալու նպատակով։ Օրնակ՝ ՊԵԿ-ը կալանք էր դնում ընկերության հաշվեհամարների վրա՝ պարալիզացնելով ընկերության գործունեությունը <<Զվարթնոց>> օդանավակայանը դադարեցնում էր ուղևորների հաշվառումը կամ հրաժարվում էր օդանավը լիցքավորել ավիավառելիքով, որի արդյունքում առնվազն 450 ուղևոր օդանավակայանում արդարացի պահանջում է իրենց պայմանագրային իրավունքները և սկսում է ընդվզում։ Ինքը ստիպված անհապաղ հայթայթում է գումարներ և կանխիկ կամ իր անձնական կրեդիտ քարտով վճարում է օդանավակայանի գումարը և ուղևորները սպասարկվում էին... (2014թ. սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամսին ես ներդրել եմ նույնիսկ իմ երեխաների ծննդյան դրամական նվերները...): Օտարերկրյա բոլոր սպասարկող գործընկերները դադարեցնում էին իրենց ծառայությունների մատուցումը և կրկին հանդիպակաց օդանավակայաններում սկսում էր ուղևորների կողմից ընդվզում (մեր ներկայացուցիչներին պատին դեմ տալ և այլն...), նավիգացիոն ծառայությունները սպառնում էին օդանավերը երկնքում չսպասարկել...: Ունենալով ՀՀ ՊԵԿ-ի հետ պարտքի մարման ժամանակացույց (26.08.2014թ. կցված է գործին) և համարելով որ արտերկրի գործակալների մոտ առկա է <<Air Armenia>>-ին վճարման ենթակա բավարար հասույթ ինքը ստիպված է եղել իրականացնել ճգնաժամային կառավարում՝ 1. Ապահովել թռիչքային անվտանգությունը։ Թռիչքները անվտանգ իրականացնելու նպատակով ապահովել օդանավերը և անձնակազմը անհրաժեշտ բոլոր տեխնիկական, նյութատեխնիկական և այլ պարագաներով։ 2. Կատարել պայմանագրային պարտավորությունները ուղևորների՝ քաղաքացիների նկատմամբ: (ՀՀ սահմանադրությամբ ամրագրված է, որ ամենակարևոր արժեքը Մարդն է և ուղևորների նկատմամբ պարտավորությունների չկատարումը վստահաբար կգնահատվեր խարդախություն...), 3. Ծրագրվել է օտարերկրյա գործակալներից գումարները ստանալուց հետո իրականացնել պետության հանդեպ պարտավորությունների կատարում, սակայն ինչպես վերևում նշել եմ սեպտեմբերի 11-ից հետո խոշոր գործակալները գումարները ընկերությանը չփոխանցեցին, այլ անկախ գումարի ծագման և նշանակության, այն ամբողջությամբ ուղղեցին իրենց գրասենյակներում վաճառված ավիատոմսերի վերաձևակերպումներին, հետվերադարձին (ավիատոմսերի գումարների հետվերադաձը հաստատող փաստաթղթերը առկա են գործի նյութերում) կամ իրենց երկրներում <<Air Armenia>>-ին սպասարկած օդանավակայաններին: Այսինքն իրենք այդ գումարները հիմնականում չեն ստացել և չենք տնօրինել...: Ընդհանուր առմամբ ընկերությունը 2014 թվականի պետ տուրքի մասով փաստացի կատարել է մոտ 380.000.000 ՀՀ դրամի վճարումներ (վկա ՊԵԿ-ի ներկայացուցչի դատաքննական ցուցմունքը) և առանց տույժերի մոտ 682.000.000 ՀՀ դրամ մնացել է պարտք։ ՀՀ ՊԵԿ-ը <<Էյր Արմենիա>>-ի սնանկության պարտատերերի ցուցակում գրանցվել է որպես պարտատեր։ Այս պարտավորությունը ներգրավված է եղել <<Էյր Արմենիա>>-ի Դատարանի կողմից հաստատված առողջացման ծրագրում։ Օդի տուրքը որպես պետ գույք գնահատելու վերաբերյալ դիտարկումներ և հակափաստարկներ՝ 1. Անկախ նրանից ավիաընկերությունը ուղևորից գումարը ստացել է թե ոչ, ընկերությունը չի ազատվում պետության նկատմամբ իր ունեցած պարտավորությունից ՝այսինքն դա ապառք է ( տես վկա Վահան Հարությունյանի դատաքննական ցուցմունքը), այսինքն հնարավոր չէ հափշտակվել այն, ինչը չի ստացվել..., 2. Ավիաընկերության վաճառքների գործակալների կողմից հասույթը փոխանցվում է մեկ ընդհանուր թվով և նույն բանկային հաշվին, որը հիմնավորվեց դատաքննական վկայական ցուցմունքներով։ ( տես՝ վկաներ Նորայր Հարությունյանի և Ամալյա Գևորգյանի ցուցմունքները): Այսինքն բանկային հաշիվներում առկա գումարների վրա գրված չէ <<սա օդի տուրքն է՝ ձեռք չտաս>>: 3. ՀՀ գործակալները հաշվետվությունները ներկայացնում են դեկադային և գումարները փոխանցում են հաջորդող 5-րդ օրը (15-րդ օրը), իսկ ընկերության պարտավորությունը պետ. տուրքի մասով առաջանում է թռիչքին հաջորդող 3-րդ օրը (տես վկա Վ.Հարությունյան, Ա.Գևորգյան-ի ցուցմունքները)։ Այսինքն ընկերությունը իր միջոցների հաշվին պետք է ապահովի պետության հանդեպ պարտավորությունը հետագայում գումարի ստանալու ակընկալիքով։ 4. Օտարերկրյա գործակալները (Air Armenia-ի հասույթի առնվազն 62%-ը ձևավորվում է արտերկրներում...) հաշվետվությունները հիմնականում ներկայացնում են 15 օրը մեկ, իսկ գումարները փոխանցում են հաջորդ ամսվա 15-րդ օրը (մոտ 45 օր) իսկ ընկերության պարտավորությունը պետ. տուրքի մասով առաջանում է թռիչքին հաջորդող 3-րդ օրը ( տես վկա Վ.Հարությունյան, Ա.Գևորգյան, Ն.Հարությունյանի ցուցմունքները)։ Այսինքն ընկերությունը իր միջոցների հաշվին պետք է ապահովի պետության հանդեպ պարտավորությունը հետագայում գումարը ստանալու ակընկալիքով և եթե նույնիսկ գործակալը գումարը չի փոխանցում կամ սննկանում է (օրինակ՝ <<Դելտաե գործակալություն 33.000.000 ՀՀ դրամ ներգրավված որպես Դեբիտոր...), միևնույնն է Air Armenia-ն չի ազատվել պետ տուրքի պարտավորությունից։ 5. Ավիատոմսերում առկա են տարբեր տուրքեր` օդի տուրք, օդանավակայանային տուրք, անվտանգության տուրք, վառելիքի տուրք, մատնահետքի տուրք և այլն։ Գործակալները կամ ավիատոմսեր վաճառող աշխատակիցները ուղևորն ավիատոմսը վաճառելիս հայտնում են սակագինը 1 թվով (Տուրքերը ներառյալ) և գանձապահները գումարները մուտքագրում են ընկերության հաշվեհամարին 1 թվով։ (տես վկա Ռուզաննայի և Ամալիայի դատաքննական ցուցմունքները)։ 6. Օտարերկրյա գործակալները ավիատոմսերը վաճառում են իրենց երկրների տարադրամով՝ վաճառքի օրվա կուրսով և գումարը փոխանցում են ընկերության հաշվեհամարին ուղևորից գանձված գումարը նույն արտարժույթով, որպես կանոն 1 ամիս անց (տես վկա Նորիկ Հարությունյանի դատաքննական ցուցմունքը)։ Այսինքն՝ գործակալը ուղևորից ՌԴ-ում գանձել է Ռուբլի, որտեղ օդի տուրքը այդ օրվա դրությամբ կազմել է 820 ռուբլի (1RUB=12.5AMD) մենք գումարը ստանում ենք մոտ 35 օր հետո և այն փոխում ենք ՀՀ դրամի (1RUB=7,8 ՀՀ դրամ) 10.000 դրամի փոխարեն ստացվում է 6.400 ՀՀ դրամ։ Սա նույնպես ընկերությանը թույլ չի տալիս <<Պետ տուրքը>>-ը վճարել այնքան ինչքան ստացել է։ (2014թ. ՌԴ նկատմամբ կիրառված սանկցիաների պատճառով եղել են արտարժույթի փոխարժեքների կտրուկ տատանումներ-1USD=32-62RUB ) ՀՀ ՊԵԿ-ը միևնույնն է պահանջում է իր 10.000 դրամը, իսկ ինքը իր գործակալներն նման հրահանգ չի կարող տալ..., 7. Ընկերությունը ունեցել է օվերդրաֆտներ։ Օրինակ՝ 85.000.000 ՀՀ դրամ, որը նախատեսում է օգտագործել քո եղած ֆինանսական միջոցներից առավել և երբ հաշվին մուտքագրվում է գումար անմիջապես մարվում է օգտագործված օվերդրաֆտի պակասորդը՝ անկախ հասույթում ներառված <<Պետ գույքը>>-ի առկայությունից։ Այսինքն բանկը հափշտակում է <<Պետ գույքը>>-ը...: 8. Սնանկության և լուծարման գործընթացում, որում գտնվում է <<Էյր Արմենիա>>-ն, հաշվեհամարներին առկա գումարները, դեբիտորական պարտքերից գոյացող գումարները, գույքի վաճառքից առաջացած հասույթները բաշխվում են ըստ Սնանկության մասին Օրենքի 82 րդ Ա,Բ,Գ,Դ,Ե,Զ,Է.Ը.Թ կետրի և օդի տուրքը որևէ արտոնյալ կարգավիճակ չունի, անկախ այն հանգամանքից, որ գումարներում ներառված են օդի տուրքի գումարները (տես վկա՝ սննկության գործով կառավարիչ Կարեն Ասատրյանի դատաքննական ցուցմունքը)։ Այսինքն՝ ՀՀ օրենսդրությամբ <<հափշտակվու՞մ է 2009թ. կառավարության որոշմամբ սահմանված <<Պետ գույքը>>... 9. Վկա Ամալիա Գևորգյանը պնդեց, որ Օրենքը գերակա է ցանկացած կառավարության որոշման նկատմամբ: Ավելին օրենքից գերակա է միջազգային պայմանագիրը։ Այսինքն՝ օրենքով շարժվելով հափշտակվե՞լ է <<Պետ գույքը>>-ը...: 10. Իր տեղեկություններով <<Էյր Արմենիա>>-ից բացի կան նախադեպեր, երբ օդի տուրքի մասով պարտավորություններ են ունեցել Հայկական և օտարերկրյա այլ ընկերություններ։ Բոլոր նախադեպերի դեպքում քրեական գործեր չեն հարուցվել կամ հարուցված քրեական գործերը կարճվել են համապատասխան ընկերության սնանկացման հիմքով։ VIM avia, TransAero, Իտալական ընկերություն և այլն։ Զավեշտի է հասնում, մեր դեպքում քրեական գործի հարուցումը ՀՀ դատարանի կողմից ընկերության սնանկ ճանաչելուց հետո... Հարգելի դատարան, այս գործով կատարվել է 4 փորձաքննություն և բոլորում հաստավում են, որ ընկերության ակտիվները 2014թ. նվազել են առնվազն 6.000.000.000 ՀՀ դրամով.(ես արդեն նշել եմ ընկերությունը 2014թ. կրել է մոտ 16.000.000 USD վնաս)։ 2013-2014թ. ինքը և ծնողները կորցրել են նախկի 40 տարիներին կուտակած և ձեռք բերած դրամական միջոցները անշարժ գույքը, որի մոտավոր արժեքը կազմել է 1.200.000.000 ՀՀ դրամ։ Սնանկության գործով վաճառվել և վաճառվում է ընկերությանը պատկանող գույքը՝ օդանավ, 11 ավտոմեքենա, տեխ սարքավորումներ և այլն։ Գումարները բաշխվում են ըստ ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով։ 2013-2015թ.թ. փոխվել է 3 կառավարություն նրանց տարբեր անդամների անգործության կամ սխալ որոշումների պատճառով ընկերությունը սնանկացել է և ինքը կորցրել է ամեն ինչ, հիմա իրեն մեղադրում են։ Իր աշխատանքային գործունեության ընթացքում չի բացառում, որ թույլ տված կլինի բացթողումներ կամ թերություններ, սակայն անկախ ամեն ինչից ամեն ինչ արվել է ընկերության գործունեությունը իրականացնել օրենքին համապատասխան։ ԵՎ վերջապես եթե վերոհիշյալ ֆորս մաժորային իրավիճակը չառաջանար, ապա իրենց ընկերությունը այս պահին ևս գործելուց և պետությանը օգուտներ բերելուց կլիներ: Եվ վերջապես <<ԵՍ ԳՈՂ ՉԵՄ>> և խնդրում եմ հանցագործության դեպքի բացակայության հիմքով, ճանաչել և հռչակել իր անմեղությունը առաջադրված մեղադրանքում: Վկա Կարեն Ռոմիկի Ասատրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2005 թվականի մինչ օրս հանդիսանում է սնանկության գործերով կառավարիչների ինքնակարգավորվող կազմակերպության անդամ։ 2015 թվականի նոյեմբերի 02-ին <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությունը Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի վճռով ճանաչվել է սնանկ, որից հետո նույն դատարանի 2015 թվականի նոյեմբերի 11-ի որոշմամբ ինքը նշանակվել է այդ կազմակերպության սնանկության գործով կառավարիչ։ <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությունը իր գործունեության ընթացքում պարտավորությունն է ձեռք բերել պետական բյուջեի և այլ իրավաբանական և ֆիզիկական անձանց հանդեպ։ Ընկերության պարտավորությունների ընդհանուր չափը կազմել է մոտ 6 միլիոն դոլար։ Ֆիզիկական անձանց նկատմամբ պարտավորությունները առաջացել են ընկերության աշխատակիցներին նախատեսված աշխատավարձերը չվճարելու հետևանքով։ Ընկերության պարտավորությունները պետական բյուջեի հանդեպ առաջացել են ավիատոմսերի վաճառքից գանձված պետական տուրքի գումարները և դրանք չվճարելու արդյունքում հաշվարկված տույժերը պետական բյուջե չվճարելու հետևանքով։ Ընկերության տնօրենը հանդիսացել է Արսեն Ավետիսյանը, ով միաժամանակ հանդիսացել է ընկերության բաժնետերը։ Ընկերությունը փաստացի գործունեություն է ծավալել մինչև 2014 թվականի նոյեմբեր ամիսը։ Ընկերությունն իր գործունեության հիմնական ժամանակահատվածում իրականացրել է օդային բեռնափոխադրումներ, իսկ 2013-2014թ.թ.-ի ընթացքում կատարել է նաև ուղևորափոխադրումներ։ <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության հարկային պարտավորություններն առաջացել են հիմնականում պետական տուրքի չվճարման արդյունքում։ Ընկերության ստացված դրամական միջոցները ընկերության ղեկավարության կողմից հիմնականում ուղղվել են բանկային պարտավորությունների մարմանը։ Թե որքան պետական տուրք է գանձել <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությունը և դրա որ մասն է վճարել պետական բյուջե, տեղյակ չէ, սակայն գանձված պետական տուրքի գումարները ընկերության կողմից անշեղորեն պետք է վճարվեին պետական բյուջե և ընկերության ղեկավարությունը իրավունք չուներ այլ կերպ ծախսել այդ գումարները՝ համաձայն ՀՀ կառավարության կողմից ընդունված համապատասխան որոշման։ Վկա Նորիկ Պավլուշի Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2003 թվականից մինչև 2016 թվականի հուլիսի 01-ն աշխատել է <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությունում՝ որպես մենեջեր։ Ընկերությունը մինչև 2013 թվականի հոկտեմբերի վերջերն իրականացրել է միայն օդային բեռնափոխադրումներ, իսկ տվյալ ժամանակահատվածից հետո՝ նաև ուղևորափոխադրումներ։ Ընկերության տնօրենը հանդիսացել է Արսեն Ավետիսյանը, ով նաև փաստացի ղեկավարել է ընկերության գործունեությունը։ Մինչև 2014 թվականի սեպտեմբեր ամիսն ընկերության նախագահը հանդիսացել է Վահան Հարությունյանը։ Ընկերության գրասենյակը գտնվել է ք.Երևան, Գևորգ Քոչար 21 հասցեում։ Ինքն աշխատել է այդ կազմակերպությունում որպես հասույթի հաշվարկման մենեջեր, իր աշխատանքային պարտականությունների մեջ է մտել ընկերության գործունեության ընթացքում առաջացած հասույթի հաշվառումը։ Համապատասխան համակարգչային ծրագրի միջոցով պարզել է, թե ինչ գումարի ծառայություն է մատուցվել տարբեր անձանց և կազմակերպություններին, այդ թվում քանի հատ ավիատոմս է վաճառվել, որից հետո, օրվա վերջում ամփոփելով այդ տվյալները, պարզել է, թե որքան է կազմել ընկերության հասույթը։ Որևէ հաշվետվություն չի կազմել, քանի որ տվյալ տեղեկությունները միաժամանակ հասանելի են եղել նաև գլխավոր հաշվապահ Ամալյա Գևորգյանին և տնօրեն Արսեն Ավետիսյանին։ Որևէ առնչություն չի ունեցել նաև նախատեսված հարկերը, տուրքերը և այլ վճարումները վճարելու հարցում։ Այդ ամենը կարգավորվել է ընկերության տնօրեն Արսեն Ավետիսյանի կողմից։ Տեղյակ չէ, թե ինչու ընկերության կողմից չեն վճարվել պետական տուրքի գումարները և կոնկրետ ինչպես են դրանք ծախսվել։ Վահան Հարությունյանը հանդիսացել է ընկերության 50 տոկոս բաժնեմասի սեփականատերը և մասնակցել է ընկերության ղեկավարմանը այն առումով, որ ընկերության գործունեության վերաբերյալ հիմնական որոշումները ընդունվել են Վ.Հարությունյանի և Ա.Ավետիսյանի կողմից հրավիրված ժողովների և համատեղ քննարկումների արդյունքում, սակայն ընկերության առօրյա գործունեությունը ղեկավարվել է Արսեն Ավետիսյանի կողմից։ <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության ֆինանսական շարժից տեղյակ չէ: Վկա Անահիտ Նորիկի Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013 թվականի նոյեմբեր ամսից 2014 թվականի նոյեմբեր ամիսն աշխատել է <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությունում՝ որպես հասույթի հաշվարկի մենեջեր։ Իր աշխատանքային պարտականությունների մեջ է մտել ընկերության հասույթը հաշվարկելը։ Յուրաքանչյուր 10-րդ օրը ընկերության ավիատոմսերը վաճառող մյուս կազմակերպություններից ստացել է տեղեկություններ ընկերությանը պատկանող ավիատոմսերի վաճառքի քանակի, դրանց արժեքի մասին, որից հետո այդ տեղեկությունները համեմատել ընկերության բազայում առկա տեղեկությունների հետ ու առաջացած անհամապատասխանությունների դեպքում կապ է հաստատել տվյալ կազմակերպության ներկայացուցչի հետ։ Ավիատոմսերի վաճառքից առաջացած գումարների վճարման կամ հավաքագրման հետ որևէ առնչություն չի ունեցել, այդ հարցերով չի զբաղվել։ <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությունը փաստացի ղեկավարել է տնօրեն Արսեն Ավետիսյանը։ Վահան Հարությունյանը հանդիսացել է ընկերության բաժնետեր։ Վերջինս իրեն աշխատանքի կատարման վերաբերյալ որևէ հանձնարարություններ չի տվել։ Վկա Գայանե Ռուբենի Վարդանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի փետրվար ամսից մինչև 2015 թվականի մայիս ամիսն աշխատել է <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությունում, նախ որպես հաշվապահ, իսկ հետագայում՝ ֆինանսական բաժնի մենեջեր։ Իրեն աշխատանքի է ընդունել ընկերության տնօրեն Արսեն Ավետիսյանը։ Որպես հաշվապահ իր աշխատանքային պարտականությունների մեջ է մտել ընկերության աշխատակիցների աշխատավարձերի վերաբերյալ հաշվարկների կատարումը, <<Ե-ինվոյսինգ>> ծրագրից ստացված հաշիվ-ապրանքագրերի տպումը և գրանցում արտացոլված տեղեկությունների համեմատումը փաստացի մատուցված ծառայությունների ծավալին, ինչպես նաև ընկերության բանկային հաշվեհամարների քաղվածքներում առկա տվյալների մուտքագրումը <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության <<Հայկական ծրագրեր>> հաշվապահական ծրագրում։ Ընկերության գործունեությունը ղեկավարվել է Արսեն Ավետիսյանի կողմից, աշխատանքի վերաբերյալ ցանկացած հարցերով դիմել է Արսեն Ավետիսյանին։ Վկա Ռուզաննա Ռաֆիկի Դանելյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013 թվականի նոյեմբերի 01-ից մինչև 2014 թվականի հոկտեմբերի վերջերն աշխատել է <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությունում՝ որպես գանձապահ։ Իրեն աշխատանքի է ընդունել ընկերության տնօրեն Արսեն Ավետիսյանը։ Իր աշխատանքային պարտականությունների մեջ է մտել հետևել չվերթների հաշվառմանը՝ ավելորդ բեռների դիմաց վճարումները գանձելու մասով, ինչպես նաև վաճառել է ավիատոմսեր ու գանձել ավիատոմսերի վաճառքից առաջացած և ավել կիլոգրամների համար վճարված գումարները։ Տվյալ գումարները օրվա վերջում մուտքագրել է <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության հաշվեհամարին։ Ավիատոմսերի արժեքի մեջ է ներառված եղել նաև պետական տուրքի գումարները, որոնք նույնպես գանձել է ավիատոմսերը վաճառելիս և այն յուրաքանչյուր աշխատանքային օրվա վերջում փոխանցել <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության հաշվեհամարին։ Ավիատոմսերի վաճառքից առաջացած գումարները՝ այդ թվում նաև պետական տուրքի գումարները փոխանցել է ընկերության նույն հաշվեհամարին։ Յուրաքանչյուր աշխատանքային օրվա վերջում կազմել և ընկերության հասույթների բաժնի աշխատակից Նորիկ Հարությունյանի էլեկտրոնային փոստի հասցեին է ուղարկել հաշվետվություններ՝ տվյալ օրվա ընթացքում ավիատոմսերի վաճառքի վերաբերյալ տեղեկությունները, որտեղ նշել է նաև, թե քանի անձ է ազատվել պետական տուրքը վճարելուց։ Վկա Սվետլանա Աշոտի Սարգսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013 թվականի նոյեմբերի ամսից մինչև 2014 թվականի աշունն ընկած ժամանակահատվածում աշխատել է <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությունում՝ որպես գանձապահ։ Աշխատավայրը գտնվել է <<Արմենիա միջազգային օդանավակայաններ>> կազմակերպության տարածքում, որտեղ վաճառել է ավիատոմսեր և գանձել դրանց դիմաց վճարած գումարները, ինչպես նաև գանձել է թույլատրված քաշից ավել ուղեբեռների դիմաց վճարված գումարները։ <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության տնօրենը հանդիսացել է Արսեն Ավետիսյանը։ Վաճառված ավիատոմսերի և լրացուցիչ քաշով ուղեբեռների դիմաց գանձված գումարների վերաբերյալ յուրաքանչյուր օր կազմել է համապատասխան հաշվետվություն, այն էլեկտրոնային փոստի միջոցով ներկայացրել ընկերության գլխամասի աշխատակից Լորիկին, իսկ գանձված գումարները փոխանցել <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության բանկային հաշվեհամարին։ Ավիատոմսերի վաճառքի արժեքի մեջ հաշվարկված է եղել նաև պետական տուրքը, որը նույնպես գանձել է և փոխանցել <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության հաշվեհամարին։ Իր կողմից գանձված գումարները միշտ և ամբողջությամբ փոխանցել է <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության միևնույն հաշվեհամարին։ Թե ինչպես են տնօրինվել ընկերության ֆինանսական միջոցները, այդ թվում ավիատոմսերի վաճառքից առաջացած և <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությանը փոխանցված պետական տուրքի գումարները, տեղյակ չէ։ Վկա Արմինե Սաշայի Կիրակոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1997 թվականից մինչ օրս աշխատում է պետական եկամուտների կոմիտեի համակարգում, 2013 թվականից մինչև 2017 թվականի հուլիս ամիսն աշխատել է ՊԵԿ Կենտրոնի հարկային տեսչությունում՝ որպես ավագ հարկային տեսուչ, իսկ 2017 թվականի հուլիս ամսին կատարված կառուցվածքային փոփոխություններից հետո աշխատել է ՊԵԿ ՀՎՍՀ 3-րդ բաժնում՝ որպես գլխավոր հարկային տեսուչ։ Եվ որպես Կենտրոնի ՀՏ-ում ավագ տեսուչ, և որպես ներկայիս՝ ՀՎՍՀ 3-րդ բաժնի գլխավոր տեսուչ աշխատելիս ունեցել է նույն աշխատանքային պարտականությունները, մասնավորապես՝ վարել է ՊԵԿ համակարգում հաշվառված և իրեն ի պաշտոնե ամրագրված տնտեսվարող սուբյեկտների անձնական հաշվի քարտերը, ստուգել նրանց կողմից ներկայացված հաշվետվությունները և այլն։ էլեկտրոնային քարտերում ամրագրված են եղել ընկերության կողմից կատարված հարկերի հաշվարկների, վճարումների, դրանք չվճարելու արդյունքում առաջացած տույժերի, տուգանքների, ինչպես նաև դրանց վճարումների, ստուգման ակտերի արդյունքում հաշվարկված հարկային պարտավորությունների և դրանց վճարումների, ինչպես նաև հանգամանքների վերաբերյալ տեղեկություններ։ Անձնական հաշվի քարտերը ուսումնասիրել է ՊԵԿ համակարգչային բազայում տեղադրված և գործող <<Հարկատու 3>> համակարգչային ծրագրի միջոցով, որը մուտք գործելու թույլտվությունը իրեն տրված է ի պաշտոնե։ Իր կողմից ուսումնասիրվող կազմակերպությունների ցանկում ներառված է եղել նաև <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությունը, որի հարկ վճարողի հաշվառման համարն է 01545857։ 2017 թվականի օգոստոս ամսվա ընթացքում ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քննչական վարչությունից ստացված համապատասխան գրության հիման վրա կատարել է <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված ուղևորափոխադրումներից առաջացած պետական տուրքի հաշվարկների և այդ մասով կատարված վճարումների ուսումնասիրություն, որի արդյունքների մասին տեղեկացրել է ՊԵԿ քննչական վարչությանը իր կողմից կազմված 2017 թվականի սեպտեմբերի 28-ի թիվ 70-3 /(1488536)–17 գրությամբ։ Նշված գրությունը կազմելու համար ուսումնասիրել է նաև <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության անձնական հաշվի քարտերը։ Գրությանը կցել է նաև տեղեկություններ՝ բաղկացած մի քանի թերթից, որոնք վկայում են <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության կողմից կատարված ուղևորափողադրումների արդյունքում առաջացած պետական տուրքի հաշվարկմանը և դրա վճարմանը։ Ներկայացված տեղեկությունները վերաբերվել են <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության կողմից ուղևորափոխադրման ծառայությունների մատուցման ողջ գործունեության ժամանակահատվածին։ Այդ տեղեկություններում ամրագրված չեն տեղեկություններ ընկերության կողմից հաշվարկված պետական տուրքի այլ տեսակների, մասնավորապես <<հայ>> բառն օգտագործելու համար հաշվարկված պետական տուրքի վերաբերյալ։ Այդ ընթացքում ընկերության կողմից հաշվարկվել և ՀՀ ԿԱ պետական եկամուտների կոմիտե են ներկայացրել գործունեության ողջ ընթացքում կատարված ուղևորափոխադրումների արդյունքում հաշվարկված և պետական բյուջե վճարման ենթակա ուղևորների փոխադրման արդյունքում առաջացած պետական տուրքի գումարների վերաբերյալ տվյալները, համաձայն որոնց՝ այդ ժամանակահատվածում ընկերությունը հաշվարկել է 1.096.320.000 դրամ, որից պետական բյուջե չի վճարվել՝ 681.923.052 դրամ։ Նշված տեղեկություններն ամբողջությամբ արտացոլված են <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության անձնական հաշվի քարտերում։ Նշված հաշվարկները վերաբերվել են միայն ուղևորափոխադրումների արդյունքում առաջացած պետական տուրքի հաշվարկմանը և վճարմանը, այլ տեսակի պետական տուրքի մասին տեղեկություններ, իր կողմից կազմված և ՊԵԿ քննչական վարչությանը հասցեագրած գրությամբ և դրան կից փաստաթղթերում, արտացոլված չեն։ Վկա Լաուրա Գրիգորի Սաֆարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1985 թվականից մինչև 2017 թվականի օգոստոսի 13-ն աշխատել է ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչությունում՝ որպես հաշվապահական հաշվառման բաժնի գլխավոր մասնագետ։ Իր աշխատանքային պարտականությունների մեջ է մտել հաշվապահական բնույթի տարատեսակ աշխատանքների կատարումը, ինչպես նաև ՀՀ-ում գործունեություն իրականացնող ավիաընկերությունների կողմից օդային տրանսպորտի միջոցով իրականացված ուղևորափոխադրումների արդյունքում ՀՀ-ից մեկնող ֆիզիկական անձանցից գանձված պետական տուրքի հաշվարկման վերաբերյալ կազմված հաշվետվությունների ստուգումը։ Մասնավորապես ՀՀ-ից մեկնող ուղևորների փոխադրման արդյունքում առաջացած պետական տուրքի վերաբերյալ հաշվետվություններն ընկերությունների կողմից ներկայացվել են ՀՀ ԿԱՔԱԳ վարչություն, որից հետո, ստանալով այդ հաշվետվությունները, դրանք համեմատել է <<Զվարթնոց>> օդանավակայանից՝ տվյալ ավիաընկերության կողմից իրականացված ուղևորափոխադրումների վերաբերյալ ստացված տվյալների հետ։ Նշված ավիաընկերություններից մեկն էլ հանդիսացել է <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությունը, որն ուղևորափոխադրումներ է իրականացրել 2013-2014թթ.-ի ընթացքում։ <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության կողմից ՀՀ ԿԱ քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչություն ներկայացված ուղևորափոխադրումների արդյունքում առաջացած պետական տուրքի վերաբերյալ հաշվետվությունները նույնպես ստուգել է։ Համաձայն ՀՀ օրենսդրության <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության կողմից այդ հաշվետվությունները ներկայացվել են յուրաքանչյուր ամիսը մեկ անգամ։ Տվյալ հաշվետվություններում արտացոլված են եղել տվյալներ <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության միջոցով ՀՀ-ից փաստացի մեկնած ուղևորների քանակի, այդ մասով ընկերության կողմից գանձված պետական տուրքի գումարի, պետական տուրքի գումարի պետական բյուջե վճարման չափի և այն ուղևորների քանակի վերաբերյալ տեղեկությունները, որոնք օգտվելով արտոնություններից ազատված են եղել պետական տուրքը վճարելուց։ Եղել են նաև դեպքեր, երբ <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության կողմից պետական տուրքի վերաբերյալ ներկայացված հաշվետվությունների ուսումնասիրությամբ պարզել է, որ ընկերությունը որպես պետական տուրք գանձել է ավելի շատ գումար, սակայն պետական բյուջե է վճարել գանձված գումարի մի մասը։ Նման դեպքերի մասին հիմնականում բանավոր կարգով, իսկ երբեմն նաև՝ գրավոր տեղեկանքի ձևով տեղեկացրել է իր անմիջական ղեկավար Աշոտ Ազիզյանին։ Հաշվետվություններում առաջացած անհամապատասխանությունների մասով տեղյակ է պահել <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության համապատասխան աշխատակցին։ Այդ նպատակով զանգահարել է, զրուցել տվյալ աշխատակցի հետ, որին չի հիշում, և հայտնել, որ <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության կողմից պետական բյուջե պակաս է վճարվել պետական տուրքի գումարը, քան իրականում այն գանձվել է, իսկ ընկերության աշխատակիցը հայտնել է, որ այդ գումարները անպայման կվճարվեն։ <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության գործադիր տնօրենը հանդիսացել է Արսեն Ավետիսյանը և նա էլ ղեկավարել է այդ կազմակերպությունը։ Վկա Աշոտ Ռաֆիկի Ազիզյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2010 թվականից մինչ օրս աշխատում է ՀՀ կառավարությանն առընթեր քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչությունում՝ որպես աշխատակազմի հաշվապահական հաշվառման բաժնի պետ-գլխավոր հաշվապահ։ Իր ղեկավարած բաժինը հիմնականում իրականացոեւ է ՔԱԳՎ-ի հաշվապահական հաշվառման վարումը, ինչպես նաև իրականացնրել է այլ գործառույթներ, այդ թվում՝ ավիաընկերությունների կողմից՝ Հայաստանից մեկնած ուղևորների վերաբերյալ ներկայացված հաշվետվություններում արտացոլված տվյալների և <<Զվարթնոց>> միջազգային օդանավակայանի կողմից տրամադրված տվյալների համեմատումը, այդ հաշվետվությունների ամփոփումը և դրանց ներկայացումը պետական եկամուտների կոմիտե։ Իրենց բաժնի աշխատակիցների կողմից համեմատվել են նաև <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված հաշվետվությունները՝ ՀՀ-ից մեկնած ուղևորների, այդ թվում պետական տուրքի վճարումից ազատված ուղևորների մասով։ <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությունն իր գործունեության ընթացքում յուրաքանչյուր ամիսը մեկ անգամ քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչություն է ներկայացրել հաշվետվություններ, որտեղ նշվել են հաշվետվությունում նշված ժամանակաշրջանում <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության միջոցով ՀՀ-ից մեկնած ուղևորների քանակը, այդ ուղևորներից գանձված պետական տուրքի չափը, գանձված և պետական բյուջե վճարված պետական տուրքի չափը, ինչպես նաև այն ուղևորների քանակը, որոնք թեև մեկնել են ՀՀ-ից, սակայն օրենսդրության համաձայն, օգտվելով սահմանված արտոնություններից, ազատված են եղել պետական տուրքի գումարը վճարելուց։ Ավիաընկերությունների կողմից, այդ թվում <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված հաշվետվությունները միշտ ուսումնասիրել է ՔԱԳՎ հաշվապահական հաշվառման բաժնի գլխավոր մասնագետ Լաուրա Սաֆարյանը։ Վերջինս ուսումնասիրել է <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված հաշվետվությունները, դրանցում արտացոլված տեղեկությունները համադրել <<Զվարթնոց>> օդանավակայանը շահագործող <<Արմենիա միջազգային օդանավակայաններ>> ՓԲ ընկերությունից ստացված տվյալների հետ, որից հետո այդ հաշվետվությունները ուղարկել է պետական եկամուտների կոմիտե, իսկ անհամապատասխանություններ լինելու դեպքում հայտնել է իրեն, ինչպես նաև ընկերություններից պահանջել ներկայացնել ճշգրտված հաշվետվություններ։ Որպես տվյալ բաժնի ղեկավար նույնպես ուսումնասիրել է Սաֆարյանի կողմից կազմված ամփոփիչ տեղեկանքները այդ հաշվետվությունների վերաբերյալ, որտեղ ըստ ամիսների արտացոլվել է, որ ընկերության կողմից՝ ՀՀ-ից մեկնող ուղևորներից գանձված և պետական բյուջե վճարված գումարների մեծությունները տարբերվել են, այսինքն <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությունը գանձել է ավելի շատ պետական տուրքի գումար: <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության տնօրենը հանդիսացել է Արսեն Ավետիսյանը, նա է միշտ ղեկավարել այդ կազմակերպության գործունեությունը։ Դատահաշվապահական փորձաքննության թիվ 79101709 եզրակացության, համաձայն՝ <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության հարկային պարտավորությունները ՀՀ-ից օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի արդյունքում հաշվարկված պետական տուրքի մասով կազմել են՝ 1482054742 (պետական տուրք՝ 681923052 + +տույժեր՝ 800131690) ՀՀ դրամ։ Նշված հարկային պարտավորություններն առաջացել են՝ 11.03.2014 թվականից մինչև 19.11.2014 թվականն ընկած ժամանակահատվածում ընկերության կողմից հաշվարկված և հիշյալ ընկերության հաշվառման վայրի ՀՏ-ի կողմից ըստ հարկատեսակների ու վճարների վարվող, կոնկրետ դեպքում՝ պետական տուրքի անձնական հաշվի քարտում գրանցված՝ պետական բյուջե վճարման ենթակա պետական տուրքի գումարներն ոչ ամբողջությամբ պետական բյուջե վճարելուց և դրա արդյունքում <<Պետական տուրքի մասին>> ՀՀ օրենքի 35-րդ հոդվածի պահանջների համաձայն, հաշվարկված տույժերից։ <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության՝ ՀՀ-ից օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի արդյունքում պետական բյուջեի հանդեպ պետական տուրքի գծով ունեցած պարտավորությունների առաջացման, կոնկրետ դեպքում՝ 11.03.2014 թվականից մինչև 19.11.2014 թվականն ընկած ժամանակահատվածում, ՀՀ-ից օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի արդյունքում, <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության կողմից պետական տուրք է գանձվել ընդամենը՝ 847093052 (681923052 + +165170000)+165170000 +165170000ՀՀ դրամ։ Հիշյալ գանձված պետական տուրքից պետական բյուջե է վճարվել ընդամենը՝ 165170000 ՀՀ դրամ։ ՀՀ-ից օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի արդյունքում <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության կողմից 11.03.2014 թվականից մինչև 19.11.2014 թվականն ընկած ժամանակահատվածում պետական բյուջե վճարված՝ 165170000 ՀՀ դրամ պետական տուրքի գումարը ամբողջությամբ ուղղվել է պետական բյուջեի նկատմամբ ունեցած պետական տուրքի մարմանը։ <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությունն ուղևորների փոխադրման տոմսի արժեքի մեջ ներառված պետական տուրքի գումարները անկախ այն հանգամանքից, թե <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությունը հետազոտվող ժամանակաշրջանում ծավալած գործունեության արդյունքում զուտ ակտիվ ունեցել է, թե ոչ, պարտավոր էր ՀՀ-ից մեկնած ուղևորներից գանձված պետական տուրքի գումարները սահմանված ժամկետում վճարել պետական բյուջե։ Քրեական գործով որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ Կենտրոնի հարկային տեսչության 2017 թվականի փետրվարի 09-ի թիվ 33–2/(1312047)–17 գրությունը, <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության հարկային գործերի համաձայն՝ 2 հատորից, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ Կենտրոնի հարկային տեսչության՝ 2017թ.-ի փետրվարի 09-ի թիվ 33-2/ր313522)-17 գրությունը, <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության օդի տուրքի տեղեկությունների գործով, ընկերության կողմից՝ 2013-2016թ.թ.-ի վերաբերյալ էլեկտրոնային տարբերակով ներկայացված հաշվարկ-հաշվետվությունները, ՀՀ ԿԱ քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչության 2017թ.-ի մարտի 9-ին թիվ 11583-17 գրությունը և դրան կից ՀՀ-ից մեկնած ուղևորների թվի, գանձված և պետական բյուջե վճարված պետական տուրքի գումարների, պետական տուրքը վճարելուց ազատված ուղևորների թվի վերաբերյալ <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված տեղեկություններով, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնի 2017թ.-ի հուլիսի 10-ի թիվ 70-3/ր426604|-17 գրությամբ և դրան կից էլեկտրոնային հաշվարկ-հաշվետվությունները ու <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության անձնական հաշվի քարտերով, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնի 2017թ.-ի սեպտեմբերի 28-ի թիվ 70-3/(1488536)-17 գրությունը և դրան կից տեղեկություններով, ՀՀ արդարադատության նախարարության իրավաբանական անձանց պետական ռեգիստրի գործակալության՝ 2017թ.-ի նոյեմբերի 15-ի թիվ 69469-17 գրությամբ և դրան կից <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության վերաբերյալ գործակալությունում առկա բոլոր փաստաթղթերի պատճենները ՀՀ Կենտրոնական բանկից առգրավված <<էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության և Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի անվամբ <<էյչ էս Բի Սի Հայաստան բանկ>> ՓԲ, <<Կոնվերս Բանկ>> ՓԲ, <<Ինեկո բանկ>> ՓԲ, <<ԱԿԲԱ-Կրեդիտ Ագրիկոլ Բանկ>> ՓԲ, <<Ամերիաբանկ>> ՓԲ, <<Արդշինբանկ>> ՓԲ, <<Մելլաթ բանկ>> ՓԲ և <<ՎՏԲ-Հայաստան բանկ>> ՓԲ ընկերություններում բացված հաշվեհամարների շարժի վերաբերյալ տեղեկությունները:(...)>>: 4. Առաջին ատյանի դատարանն իր՝ 2019 թվականի հուլիսի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0315/01/17 դատավճռի <<Դատարանի իրավական վերլուծությունները>> վերտառությամբ բաժնում նշել է. <<(...) Հետազոտելով ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի և վկաների ցուցմունքները, հրապարակելով և հետազոտելով գործին կցված ապացույցներն ու փաստաթղթերը, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` դատարանը գտնում է հետևյալը. (...) Նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա հանդիսանալով օդային բեռնափոխադրումների և ուղևորափոխադրումների ոլորտում ծառայությունների մատուցման գործունեության իրականացրած, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնում /նախկին Կենտրոնի ՀՏ/ հաշվառված Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի Գևորգ Քոչար փողոցի թիվ 21 հասցեում գործունեություն ծավալած <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրենն ու ղեկավարվելով այդ կազմակերպության գործունեությունը, համաձայն ՀՀ կառավարության կողմից ընդունված <<Հայաստանի Հանրապետության օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին>> 2009 թվականի մարտի 12-ին ընդունված թիվ 268-Ն որոշման և դրան կից Հայաստանի Հանրապետության օդային ուղևորների ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու մասին կարգի, որպես <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրեն պարտավորված լինելով գանձել ՀՀ-ից մեկնող ֆիզիկական անձանց վաճառված ավիատոմսերից առաջացած պետական տուրքի գումարները ու դրանք վճարել պետական բյուջե, 2014 թվականի ընթացքում իրականացրել է ուղևորափոխադրումներ, գանձել 681.923.052 դրամի չափով պետական տուրքի գումար և պետության կողմից իր ղեկավարած կազմակերպությանը փաստացի վստահված առանձնապես խոշոր չափերի` 681.923.052 դրամ գումարը ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով պետական բյուջե վճարելու փոխարեն յուրացման եղանակով հափշտակել է այն` սեփական հայեցողությամբ տնօրինելով ամբողջ գումարը: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածով նախատեսված արարք` յուրացումը ենթադրում է իրեն վստահված գույքի հափշտակությունը, այսինքն՝ այն գույքի, որը գտնվում է նրա օրինական տիրապետության ներքո, որի նկատմամբ նա որոշակի լիազորություններ ունի: Այսինքն՝ հանցավորը գույքը վերցնում է կամ գույքին տիրանում է՝ օգտագործելով այն լիազորությունները, որոնք նրան վերապահված են այդ գույքի նկատմամբ: Օգտվելով դրանից՝ յուրացնողը իրեն վերապահված ուրիշի գույքը ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով դարձնում է իրենը կամ հանձնում է այլ անձի: Ավելին՝ յուրացման հանցակազմն օբյեկտիվ կողմից դրսևորվում է, երբ հանցավորն օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմաբ ունեցած լիազորություններն ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով դարձնում է այն իրենը կամ ուրիշինը: Ընդ որում հանցավորն այդ գույքը դուրս է բերում սեփականատիրոջ գույքի ընդհանուր ֆոնդից և դարձնում իր գույքի մաս, փաստորեն հանցավորը նախապես այդ գույքն առանձնացնում է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկում իր գույքային ֆոնդի մեջ: Առաջադրված մեղադրանքով խեղաթյուրվել է մի շատ կարևոր փաստ, այն է՝ այս դեպքում ոչ թե պետությունն է այս դեպքով ինչ որ գույք վստահել Ա.Ավետիսյանին, այլ ավիաընկերության գործունեության արդյունքում է հենց առաջացել այդ արժեքը, ակտիվը՝ գույքը, որը հանդիսանում է օդի տուրքի գումար՝ ենթակա վճարման պետությանը: Ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի վստահությանը հանձնված գույքն իր կամ մեկ այլ անձի սեփականությունը չի դարձրել, այդ գույքը դուրս չի բերել սեփականատիրոջ գույքային ընդհանուր ֆոնդից և չի ընդգրկել իր սեփական գույքային ֆոնդի մեջ և վերջապես շահադիտական դրդումներով այն չի յուրացրել, ինչպես իր, այնպես էլ մեկ այլ անձի օգտին: Ավելին՝ հայտնվելով ֆորսմաժորային իրավիճակում ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանը բանկում գրավադրել է իր և իր ընտանիքի անդամներին պատկանող անշարժ և շարժական գույքը և ողջ գումարը ուղղել ընկերությունը պահպանելուն, իսկ ինչու ոչ նաև նախկինում ներդրած մեծ գումարները չկորցնելու համար: Ավելին յուրացման հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է միմյայն ուղղակի դիտավորությամբ: Վերոգրյալի լույսի ներքո՝ Դատարանը արձանագրում է, որ քրեական գործի քննությամբ ավելի քան հիմնավորված է, որ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ-ում գեթ մեկ լումա չի ելքագրվել ընկերության դրամարկղից կամ հաշվարկային հաշվից՝ առանց նպատակային նշանակության և վերջինս հիմնավորող փաստաթղթերի: Մեղադրանքի հիմքում ընկած է առաջին հերթին հենց պետության իսկ կողմից ընկերության հանդեպ ստանձնած պարտավորությունների չկատարումը համաձայն 2013 թվականի հոկտեմբերի 23-ի թիվ 1248Ա կառավարության որոշման: Դա է վկայում ամբաստանյալ Արսեն Արսեն Ավետիսյանի կողմից բարձրաստիճան պաշտոնատար անձանց հղած բազմաթիվ դիմումները կապված առաջացած խնդրի հետ և դրա արդյունքում էլ պետական լիազոր մարմնի կողմից <<Էյր Արմենիա>> ընկերության հետ կնքած պարտքի մարման ժամանակացույցը և դրա մի մասի կատարումը ընկերության կողմից: (...) Շարադրվածից հնարավոր է կատարել միայն մեկ հետևություն, որ այս գործով բացակայում է ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշումներով սահմանված՝ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի մեղքը հիմնավորող, հիմնավոր կասկածից վեր ապացույցների բավարար համակցությունը, մասնավորապես՝ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանին մեղսագրվող արարքի հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի մեջ մտնող և ապացուցման ենթակա հանգամանքներից ոչ մեկը, այն, որ. - օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմամբ ունեցած լիազորություններն այդ գույքը դուրս է բերում սեփականատիրոջ գույքի ընդհանուր ֆոնդից և դարձնում իր գույքի մաս, փաստորեն հանցավորը նախապես այդ գույքն առանձնացնում է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկում իր գույքային ֆոնդի մեջ…: Այսպիսով, ստուգելով ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի կողմից, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ` Դատարանը գտնում է, որ պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում` հանցադեպի բացակայության հիմքով: Դատարանի նման եզրահանգումը մեծապես պայմանավորված է նաև <<Չկա հանցագործություն և պատիժ, եթե այն սահմանված չէ օրենքով>> (nullum crimen, nulla poena sine lege) կանոնը` որպես համընդհանուր ճանաչում ստացած հիմնարար սկզբունք և իրավունքի գերակայության կարևորագույն տարր, ապահովելու և երաշխավորելու պահանջով: Դատավճիռը օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո ապացույց ճանաչված` 2017 թվականի նոյեմբերի 22-ին որոշման մեջ նշվածները պետք է թողնել քրեական գործի նյութերին կցված: Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը պետք է վերացնել` դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո:(…)>>: Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը. 5. Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով. Իր վերաքննիչ բողոքում ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ քննության նկատմամբ հսկողության վարչության պետի տեղակալ, թիվ ԵԿԴ/0315/01/17 քրեական գործով մեղադրող Դ.Կարապետյանը մասնավորապես նշել է, որ. <<(…) Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի նկատմամբ կայացնելով արդարացման դատական ակտ, թույլ է տվել դատական սխալ, ինչը վերաքննիչ դատարանի կողմից դատական ակտը բեկանելու հիմք է: Սույն բողոքով վերաքննիչ քրեական դատարանի առջև բարձրացված հարցը հետևյալն է՝ քրեական գործով հետազոտված ապացույցների պայմաններում հիմնավոր են արդյոք հանցագործության հատկանիշներ պարունակող իրադարձության՝ հանցագործության դեպքի բացակայության վերաբերյալ դատարանի հետևությունները: (…) [Ն]ախ հարկ է քննարկել այն հարցը, թե Հայաստանի Հանրապետությունից օդային տրանսպորտի միջոցներով ելքի համար ֆիզիկական անձանցից գանձված պետական տուրքի գումարը ում սեփականությունն է հանդիսանում և տվյալ դեպքում այն <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության տնօրեն Արսեն Ավետիսյանի համար ուրիշի գույք հանդիսացել է, թե ոչ: <<Պետական տուրքի մասին>> ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի համաձայն Հայաստանի Հանրապետությունում պետական տուրքը պետական մարմինների լիազորությունների իրականացմամբ պայմանավորված` սույն օրենքով սահմանված ծառայությունների կամ գործողությունների համար ֆիզիկական և իրավաբանական անձանցից Հայաստանի Հանրապետության պետական և (կամ) համայնքների բյուջեներ մուծվող օրենքով սահմանված պարտադիր վճար է: Նշված իրավական նորմի տառացի մեկնաբանությունից ակնհայտ է, որ պետական տուրքը վճարվում է պետությանը կամ համայնքներին՝ կապված այդ սուբյեկտների կողմից մատուցած ծառայությունների կամ կատարած գործողությունների համար և արդյունքում համապատասխան վճարը դառնում է պետության կամ համայնքի սեփականությունը, որի նկատմամբ Հայաստանի Հանրապետությունը և համայնքները քաղաքացիական օրենսդրությամբ ու այլ իրավական ակտերով կարգավորվող հարաբերություններում որպես այդ հարաբերությունների մյուս մասնակիցների` քաղաքացիների և իրավաբանական անձանց հետ հավասար հիմունքներով հանդես եկող քաղաքացիական իրավունքի սուբյեկտներ, ձեռք են բերում սեփականության իրավունք: Այսինքն՝ ֆիզիկական անձից գանձված պետական տուրքը /գումարը/ հանդիսանում է համայնքի կամ պետության սեփականությունը, ուստի այլ սուբյեկտների համար այն հանդիսանում է ուրիշի գույք: Տվյալ դեպքում խնդրո առարկա է հանդիսանում Հայաստանի Հանրապետությունից օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար գանձված պետական տուրքը, որի գանձումը պատվիրակված է եղել կոնկրետ կազմակերպությանը՝ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությանը: Այսինքն՝ պետք է պարզել, թե տվյալ դեպքում պետությանը պատկանող գույքը վստահված եղել է արդյոք Ընկերությանը, թե ոչ: Այդ հարցին պատասխանելու համար հարկ է մեջբերել ՀՀ կառավարության 2009 թվականի մարտի 12-ի N 268-Ն որոշումը, որով կարգավորվել է Հայաստանի Հանրապետությունից օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի հանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու հարաբերությունները: Համաձայն նշված որոշմամբ հաստատված կարգի 2-րդ, 3-րդ և 4-րդ կետերի՝ 2. Հայաստանի Հանրապետության ավիափոխադրողների կողմից օդային փոխադրումների իրականացման դեպքում պետական տուրքի գանձումը պատվիրակվում է Հայաստանի Հանրապետության ավիափոխադրողներին, որոնք պետական տուրքի գումարները հաշվարկում և Հայաստանի Հանրապետության պետական բյուջե են փոխանցում ոչ ուշ, քան փաստացի թռիչքի օրվան հաջորդող 3 բանկային օրվա ընթացքում: 3. Սույն կարգի 2-րդ կետի կիրառման առումով Հայաստանի Հանրապետության ավիափոխադրողներ են համարվում օտարերկրյա պետություններից դեպի Հայաստանի Հանրապետություն և (կամ) Հայաստանի Հանրապետությունից դեպի օտարերկրյա պետություններ չվերթներ իրականացնող և օդանավ շահագործող` 1) Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված կարգով պետական գրանցում ստացած ավիափոխադրողները կամ` 2) /…/ 4. Սույն կարգի 3-րդ կետի 2-րդ, 3-րդ և 4-րդ ենթակետերում նշված ավիափոխադրողները Հայաստանի Հանրապետության կառավարությանն առընթեր քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչություն ներկայացնում են տեղեկություններ իրենց կողմից Հայաստանի Հանրապետությունում` օրենքով սահմանված կարգով լիազորված և Հայաստանի Հանրապետությունում իրենց շահերը ներկայացնող անձանց, ինչպես նաև Հայաստանի Հանրապետության պետական բյուջե պետական տուրքի գումարների վճարում կատարելու իրավասության մասին: Քրեական գործով հետազոտված ապացույցներով հաստատվել է, որ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի ղեկավարած <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությունը հանդիսացել է Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված կարգով պետական գրանցում ստացած ավիափոխադրող, որին պատվիրակված է եղել պետական տուրքի գումարների հաշվարկում և Հայաստանի Հանրապետության պետական բյուջե փոխանցում ոչ ուշ, քան փաստացի թռիչքի օրվան հաջորդող 3 բանկային օրվա ընթացքում: Նկարագրվածի համատեքստում հարկ է նկատի ունենալ նաև, որ գանձված պետական տուրքի գումարը վերը նշված իրավական ակտով տրված լիազորությունների ուժով հանձնված է եղել Ընկերության տնօրեն Արսեն Ավետիսյանի տիրապետությանը, ընդ որում, եթե դատաիրավական պրակտիկայում նման դեպքերին հատուկ գույքը վստահելու հանգամանքը մեծամասամբ պայմանավորված է լինում բանավոր խոսքով, տվյալ դեպքում այն Ա.Ավետիսյանին վստահվել է ենթաօրենսդրական ակտով սահմանված հատուկ հանձնարա¬¬րությամբ, այսինքն իրավական ակտի ուժով ամբաստանյալ Ա.Ավետիսյանը պարտավորվածություն է ունեցել պետության սեփականությունը հանդիսացող գույքը սահմանված ժամկետում հանձնել պետությանը: Նկարագրված փաստական հանգամանքների վերլուծությունից, կարծում եմ, ակնհայտ է, որ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության տնօրեն, գործով ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանին ուրիշի՝ տվյալ դեպքում պետությանը պատկանող գույքը վստահելու հանգամանքը լիովին ապացուցված է: Հաջորդ հանգամանքը, որը էական նշանակություն ունի սույն բողոքի համար, Արսեն Ավետիսյանի կողմից իր լիազորությունների գործադր¬մամբ իրեն վստահված վերոհիշյալ գույքն ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով իրենը կամ իր կազմակերպությանը դարձնելն է: Ինչպես վերը արձանագրվեց յուրացման դեպքում հանցավորը գույքն առանձնացնում է դրա սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և միացնում իր կամ մեկ ուրիշի գույքային ֆոնդին` օգտագործելով այն լիազորությունները, որոնք նրան վերապահված են եղել այդ գույքի նկատմամբ։ Սույն քրեական գործով հետազոտված ապացույցներով, այդ թվում հենց Արսեն Ավետիսյանի ցուցմունքներով, հաստատվել է, որ պետության սեփականությունը հանդիսացող 681.923.052 ՀՀ դրամ գումարը ամբողջությամբ տնօրինվել է Արսեն Ավետիսյանի կողմից: Պետք է նշել, որ Արսեն Ավետիսյանը իր դատաքննական ցուցմունքներով, բացատրելով իր գործողությունների պատճառը, նշել է, որ ամբողջ գումարը օգտագործվել է կազմակերպության ֆինանսական դժվարությունները հաղթահարելու, այդ թվում նավիգացիոն ծառայություններին, օդանավակայաններին և այլ կազմակերպություններին ու անձանց կուտակված պարտքերը մարելու համար, որպեսզի Հայաստանի Հանրապետության միակ տեղական ավիափոխադրողը շարունակի գործել, սակայն նման պատճառաբանությունը որևէ կերպ չի կարող բացառել նրա արարքում յուրացման եղանակով հափշտակության հանցակազմը, քանի որ ուրիշին՝ տվյալ դեպքում պետությանը պատկանող գումարը դարձվել է կազմակերպության սեփականությունը՝ սեփականատիրոջ կամքից անկախ: Այսպիսով՝ վերը նկարագրված հանգամանքների պայմաններում գտնում եմ, որ հանցագործության դեպքի բացակայության մասին դատարանի հետևությունները հիմնավոր համարվել չեն կարող: Միաժամանակ հարկ եմ համարում անդրադառնալ դատարանի կողմից կատարված վերլուծություններին, դրանց գործի նյութերից չբխելու և դրանց հիման վրա կատարված հետևությունների առնվազն անհիմն լինելու հանգամանքին: Այսպես՝ դատարանը հանցագործության դեպքի բացակայության մասին իր եզրահանգումը պատճառաբանել է այն փաստարկով, թե <<Ա.Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքով խեղաթյուրվել է մի շատ կարևոր փաստ, այն է՝ այս դեպքում ոչ թե պետությունն է այս դեպքով ինչ որ գույք վստահել Ա.Ավետիսյանին, այլ ավիաընկերության գործունեության արդյունքում է հենց առաջացել այդ արժեքը, ակտիվը՝ գույքը, որը հանդիսանում է օդի տուրքի գումար՝ ենթակա վճարման պետությանը>>: Նշված վերլուծություն-պատճառաբանության կապակցությամբ հարկ է արձանագրել, որ այն որևէ կերպ չի բխում գործով հետազոտված ապացույցներից, ավելին՝ որպես ավիաընկերության գործունեության արդյունքում առաջացած արժեք-գումար է դիտվել պետական տուրքի գումարը, որը որևէ կերպ կազմակերպության հետ կապ ունենալ չի կարող, քանի որ այդ իրավահարաբերության /խնդրո առարկա տուրքի տեսակը առաջացնող/ մասնակիցներ են հանդիսանում մի կողմից՝ ՀՀ տարածքը օդային ճանապարհով լքող ֆիզիկական անձինք, մյուս կողմից՝ պետությունը, իսկ ավիափոխադրողին տվյալ դեպքում պատվիրակված է եղել միջնորդի դեր ստանձնել պետության և ֆիզիկական անձի միջև: Հարկ է նշել նաև, որ գործով հետազոտված ապացույցներով պարզվել է, որ պետական տուրքի այդ տեսակը ավիատոմսերի գնի մեջ ներառելու նպատակը քաղաքացիների համար լրացուցիչ դժվարությունների բացառումն է եղել, քանի որ նախկինում քաղաքացիները ստիպված են եղել պետությանը հասանելիք գումարը վճարելու համար դիմել համապատասխան վճարային ծառայություններ մատուցող կազմակերպություններին: Հանցագործության դեպքի բացակայության վերաբերյալ իր եզրահանգումը դատարանը հաջորդիվ պատճառաբանել է հետևյալ կերպ՝ <<Ըստ դատարանի՝ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի վստահությանը հանձնված գույքն իր կամ մեկ այլ անձի սեփականությունը չի դարձրել, այդ գույքը դուրս չի բերել սեփականատիրոջ գույքային ընդհանուր ֆոնդից և չի ընդգրկել իր սեփական գույքային ֆոնդի մեջ և վերջապես շահադիտական դրդումներով այն չի յուրացրել, ինչպես իր, այնպես էլ մեկ այլ անձի օգտին: Ավելին՝ հայտնվելով ֆորսմաժորային իրավիճակում ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանը բանկում գրավադրել է իր և իր ընտանիքի անդամներին պատկանող անշարժ և շարժական գույքը և ողջ գումարը ուղղել ընկերությունը պահպանելուն, իսկ ինչու ոչ նաև նախկինում ներդրած մեծ գումարները չկորցնելու համար: Ավելին յուրացման հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է միմիայն ուղղակի դիտավորությամբ: Վերոգրյալի լույսի ներքո՝ Դատարանը արձանագրում է, որ քրեական գործի քննությամբ ավելի քան հիմնավորված է, որ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ-ում գեթ մեկ լումա չի ելքագրվել ընկերության դրամարկղից կամ հաշվարկային հաշվից՝ առանց նպատակային նշանակության և վերջինս հիմնավորող փաստաթղթերի>>: Այս կապակցությամբ նախ հարկ է փաստել, որ նկարագրված դատողությամբ դատարանը հակասել է իր իսկ սկզբնական հետևությանը, մասնավորապես, եթե սկզբում արձանագրել է. <<Ա.Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքով խեղաթյուրվել է մի շատ կարևոր փաստ, այն է՝ այս դեպքում ոչ թե պետությունն է ինչ որ գույք վստահել Ա.Ավետիսյանին>>, ապա քննարկվող պարբերությամբ նշել է. <<Արսեն Ավետիսյանի վստահությանը հանձնված գույքն իր կամ մեկ այլ անձի սեփականությունը չի դարձրել>>: Նկարագրվածի պայմաններում հասկանալի չէ, ի վերջո դատարանը ուրիշի գույքը կազմակերպությանը և Ա.Ավետիսյանին վստահված լինելը որպես հաստատված հանգամանք դիտել է, թե ոչ, քանի որ նման հակասական դատողությունները հնարավորություն չեն տալիս հստակ հասկանալու, թե ի վերջո դատարանը քննարկվող հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի համապատասխան հատկանիշը առկա համարել է, թե ոչ: Այսինքն՝ պետք է նշել, որ տվյալ հանգամանքը արդեն իսկ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածով սահմանված օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված դատական ակտ կայացված լինելու օգտին չի փաստում: Ինչ վերաբերում [է] դատարանի մյուս փաստարկներին, որ գումարը ծախսվել է՝ ելնելով ընկերության ֆինանսական ծանր վիճակից ծագած անհրաժեշտությունից և այլն, ապա դա որևէ կերպ անձի արարքում հափշտակության հանցակազմի առկայությունը չի կարող բացառել, քանի որ հափշտակության հետևանքը հենց հափշտակված գույքի տնօրինումն է սեփական հայեցողությամբ, սեփական կամ այլ անձի կարիքների համար: Ստացվում է դատարանի վկայակոչած փաստարկները նկարագրում են քննարկվող հանցակազմի <<ավարտուն տեսքը>>: Ուշագրավ է նաև դատարանի այն դատողությունը, թե, <<քրեական գործի քննությամբ ավելի քան հիմնավորված է, որ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ-ում գեթ մեկ լումա չի ելքագրվել ընկերության դրամարկղից կամ հաշվարկային հաշվից՝ առանց նպատակային նշանակության և վերջինս հիմնավորող փաստաթղթերի>>: Հարց է առաջանում, թե նկարագրվածը ինչ կապ ունի սույն քրեական գործով առաջադրված մեղադրանքի հետ: Տվյալ քրեական գործի, թե նախաքննության, թե դատաքննության ընթացքում ապացույցների հետազոտման ժամանակ ընկերության՝ դրամարկղային միջոցները նպատակային կամ ոչ նպատակային նշանակությամբ ծախսելու հարց չի բարձրացվել, չի քննարկվել, քանի որ քննության առարկան բոլորովին այլ հարց է եղել: Իսկ եթե դատարանը նման դատողություն է կատարել նկատի ունենալով, որ պետական տուրքի գումարները մուտքագրվել են Ընկերության դրամարկղ և ծախսվել են ըստ նպատակային նշանակության, ստացվում է, որ հաստատված է համարել յուրացման փաստը, ուստի անհասկանալի է մնում այդ պայմաններում հանցագործության հատկանիշների պարունակող իրադարձության բացակայության մասին դատարանի հետևությունը: Այսպիսով՝ գտնում եմ, որ բողոքարկվող դատական ակտում արձանագրված եզրահանգումն առ այն, որ <<Շարադրվածից հնարավոր է կատարել միայն մեկ հետևություն, որ այս գործով բացակայում է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշումներով սահմանված՝ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի մեղքը հիմնավորող, հիմնավոր կասկածից վեր ապացույցների բավարար համակցությունը, մասնավորապես՝ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանին մեղսագրվող արարքի հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի մեջ մտնող և ապացուցման ենթակա հանգամանքներից ոչ մեկը, այն, որ. - օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմամբ ունեցած լիազորություններն այդ գույքը դուրս է բերում սեփականատիրոջ գույքի ընդհանուր ֆոնդից և դարձնում իր գույքի մաս, փաստորեն հանցավորը նախապես այդ գույքն առանձնացնում է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկում իր գույքային ֆոնդի մեջ…>>, բացարձակ անհիմն է, ուստի գտնում եմ, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի իմաստով թույլ է տվել քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում, ինչի արդյունքում կայացվել է նույն օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջներին չհամապատասխանող դատական ակտ։ Այսինքն՝ թույլ են տրվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-398-րդ հոդվածներով նախատեսված նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ, որոնք ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ, 406-րդ և 419-րդ հոդվածների հիման վրա Վերաքննիչ դատարանի դատական ակտը բեկանելու հիմք են:(…)>>: Վերոգրյալի հիման վրա բողոքի հեղինակը խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ ԵԿԴ/0315/01/17 քրեական գործով 26.07.2019թ. կայացրած դատական ակտը և կայացնել գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր ճանաչելով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին և նշանակելով պատիժ ազատազրկում 6 տարի 6 ամիս ժամկետով: Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները. 6. Մեղադրողները դատական նիստում պնդել են ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և խնդրել այն բավարարել: Ամբաստանյալ Ա.Ավետիսյանի պաշտպան Կ.Քամալյանն առարկել է ներկայացված վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրել է այն մերժել: Ամբաստանյալ Ա.Ավետիսյանը դատական նիստում ներկայացնելով համապատասխան փաստարկներ, միացել է իր պաշտպանի դիրքորոշմանը և նույնպես առարկելով ներկայացված վերաքննիչ բողոքի դեմ խնդել է այն մերժել: Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը. 7. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` <<Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում>>: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում>>: Մեջբերված քրեադատավարական իրավադրույթների լույսի ներքո վերլուծելով սույն որոշման 5-րդ կետերում շարադրված վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումներն ու պահանջը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում պետք է պատասխանել այն հարցին, թե հիմնավոր է արդյոք ամբաստանյալ Ա․Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը: Այսպես. 8. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։ 4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։ (…)»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ: 2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` «Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից: 2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը` 1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը. 2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին. 3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը. 4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն. (...)»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։ Մեջբերված նորմերը վերլուծության ենթարկելիս ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Ընդ որում, թեև ապացույցները գնահատվում են ներքին համոզմունքի հիման վրա, այնուամենայնիվ, այն չի կարող կամայական լինել և պետք է բխի գործի հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունից։ Այլ կերպ՝ յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) դատարանը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով (տե՛ս, mutatis mutandis, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի գործով 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 և Հմայակ Դավթյանի գործով 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ՇԴ/0126/01/12 որոշումները)։ «Ապացույցների բավարարություն» եզրույթի էությանը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշներին և բնութագրին վերաբերող հարցերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից քննարկվել և վերլուծվել են, ի թիվս այլնի, Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում: Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները` ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ. «(…) [Ե]թե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ինչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ինչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար: Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը: Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե երբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը: Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները` 1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք, 2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն, 3) անմեղության կանխավարկած: (…) Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով, այդ պատճառով ՀՀ քրեադատավարական օրենքն օգտագործում է «ապացույցների համակցություն» հասկացությունը: Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե` 1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար, 2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ, 3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշումը): Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ անդրադառնալով անձի մեղավորության հաստատման համար հաղթահարման ենթակա անհրաժեշտ չափանիշներից անմեղության կանխավարկածին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը շեշտել է, որ. «[Ա]պացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշումը): Ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշների վերաբերյալ ձևավորած իրավական դիրքորոշումները ՀՀ վճռաբեկ դատարանն ամբողջացրել և զարգացրել է Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի գործով որոշման շրջանակներում՝ ընդգծելով, որ անձի դատապարտման համար անհրաժեշտ է ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար կլինի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու, անձի մեղավորության առնչությամբ ցանկացած ողջամիտ կասկած բացառելու և ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի մոտ համապատասխան ներքին համոզմունք ձևավորելու համար։ Ներքին համոզմունքը` որպես սուբյեկտիվ կատեգորիա, պետք է օբյեկտիվ հիմքեր ունենա, այն է` բխի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստական տվյալների ամբողջությունից, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ կձևավորեն անձի մեղավորության վերաբերյալ համոզվածություն։ Ընդ որում, ներքին համոզմունքն օբյեկտիվանում և իրավական նշանակություն է ձեռք բերում դատական ակտերի հիմնավորման և պատճառաբանման միջոցով: Նշված որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ. «[Ք]րեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած» (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը)։ Ընդհանրացնելով վերը շարադրվածը՝ պետք է փաստել, որ հանցագործության համար դատապարտումը չի կարող պայմանավորված լինել անձի հավանական մեղավորության վերաբերյալ հետևություններով կամ ենթադրություններով, այլ պետք է բխի նրա կողմից տվյալ արարքը կատարելու հարցում դատարանի համոզմունքից։ Միաժամանակ դատարանի համոզմունքը չի կարող կամայական և սուբյեկտիվ լինել. այն պետք է ձևավորվի պատշաճ ընթացակարգի շրջանակներում ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ, օբյեկտիվ հետազոտման և գնահատման արդյունքում: 8.1. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի համաձայն՝ <<1.Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավորված: 2. Դատարանի դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն օրենքների պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառվում են տվյալ քրեական գործը լուծելիս: 3. Դատարանի դատավճիռը հիմնավորված է, եթե` դրա հետևությունները հիմնված են միայն դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա. այդ ապացույցները բավարար են մեղադրանքը գնահատելու համար. դատարանի կողմից հաստատված ճանաչված հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին: 4. Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված: Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները>>: Դատական ակտի պատճառաբանված լինելու հատկանիշի առնչությամբ Վճռաբեկ դատարանն իր նախադեպային իրավունքում մշտապես ընդգծել է, որ դատական ակտերի պատճառաբանման պահանջը ոչ միայն արդարացիության կարևոր բաղադրատարր է, այլև անձի արդար դատաքննության իրավունքի արդյունավետ իրացման կարևոր երաշխիք, ինչը դատավարության մասնակիցներին պաշտպանում է կամայականություններից: Դատական ակտի պատճառաբանվածությունը կոչված է պարզաբանելու, թե ինչու է դատարանը եկել այս կամ այն հետևության, որ իրավանորմերով է ղեկավարվել նման որոշում կայացնելիս, և միևնույն ժամանակ հնարավորություն է ստեղծում վերադաս դատարանի կողմից դատական ակտի օրինականության և հիմնավորվածության ստուգման համար: Քրեական դատավարության ցանկացած փուլում դատարանի կողմից չհիմնավորված, չպատճառաբանված (կամ ոչ պատշաճ պատճառաբանված) որոշումների կայացումն անընդունելի է: Ընդ որում, դատական ակտի պատճառաբանությունների հիմքում չեն կարող դրվել վերացական, ընդհանուր բնույթի դատողություններ: Պատճառաբանությունը պետք է կառուցվի տրամաբանորեն կապված և գործի փաստական հանգամանքներից բխող հստակ, որոշակի և համոզիչ հետևությունների վրա, ուստիև դատական ակտի պատճառաբանությունների հիմքում վերացական, ընդհանրական դատողությունների առկայությունն անմիջականորեն վկայում է այդպիսի պատճառաբանության ոչ պատշաճ լինելու մասին: Վճռաբեկ դատարանը, անդրադառնալով ապացույցի արժանահավատության և առանձին ապացույցների ապացուցողական նշանակության վերաբերյալ հարցերին և զարգացնելով Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի գործով որոշմամբ դրանց վերաբերյալ արտահայտված իրավական դիրքորոշումները, Ա.Հակոբյանի գործով նշել է, որ. <<(...) [Ա]պացույցի առանձին տեսակներ, պայմանավորված ապացուցողական տեղեկատվության ձեռք բերման միջոցներով և դրանց արդյունքների` տեխնիկական միջոցների կիրառմամբ ամրագրված լինելու հանգամանքով (օրինակ՝ տեսանկարահանումների, լուսանկարահանումների, հեռախոսային խոսակցությունների գաղտնալսման արդյունքները և այլն), օժտված են բարձր արժանահավատություն ունեցող ապացույց համարվելու համար անհրաժեշտ չափանիշներով և կարող են այս կամ այն փաստական հանգամանքի հաստատման կամ հերքման առումով անփոխարինելի նշանակություն ունենալ: Հետևաբար, այդպիսի ապացույցների արժանահավատությունը չի կարող կասկածի տակ դրվել այնպիսի ապացույցով, որն իր ապացուցողական արժեքի տեսանկյունից ունի դրանցից պակաս նշանակություն: Այլ կերպ` քննարկման առարկա ապացույցներով հաստատվող փաստական տվյալները կարող են հերքվել ոչ այլ կերպ, քան այդ ապացույցներին արժանահավատությամբ չզիջող ապացույցով կամ ապացույցների համակցությամբ (…) >>: Անդրադառնալով դատական ակտի պատճառաբանվածության խնդրին՝ Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատել է իր նախադեպային իրավունքում ձևավորած մոտեցումներն առ այն, որ. <<(…) [Դ]ատարանը պարտավոր է դատական ակտում ամրագրել և թույլատրելիության, վերաբերելիության ու արժանահավատության տեսանկյունից գնահատման ենթարկել այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև նշել այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները։ Հակառակ դեպքում ապացույցների գնահատումը, դրա արդյունքում դատարանի ներքին համոզմունքի ձևավորումը կկրեն սուբյեկտիվ բնույթ և կհանգեցնեն կամայականության: Դատական ակտի պատճառաբանությունների հիմքում չեն կարող դրվել վերացական, ընդհանուր բնույթի դատողություններ: Պատճառաբանությունը պետք է կառուցվի տրամաբանորեն կապված և գործի փաստական հանգամանքներից բխող հստակ, որոշակի և համոզիչ հետևությունների վրա, ուստիև դատական ակտի պատճառաբանությունների հիմքում վերացական, ընդհանրական դատողությունների առկայությունն անմիջականորեն վկայում է այդպիսի պատճառաբանության ոչ պատշաճ լինելու մասին (…)>>: (Տե´ս, mutatis mutandis, Վճռաբեկ դատարանի` Ֆրունզիկ Գալստյանի վերաբերյալ գործով 2010 թվականի մարտի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09, Գևորգ Խնուսյանի վերաբերյալ գործով 2013 թվականի հոկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԷԴ/0030/01/12, Արսեն Մակարյանի վերաբերյալ գործով 2015 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԿԴ/0016/11/15, Արամայիս Հակոբյանի վերաբերյալ գործով 2016 թվականի հունիսի 24-ի թիվ ԵԿԴ/0224/01/14, Մարտուն Հակոբյանի վերաբերյալ գործով 2017 թվականի ապրիլի 12-ի թիվ ԱՐԴ1/0005/11/16 որոշումները): 8․2․ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի համաձայն` «1. Յուրացնելը կամ վատնելը՝ հանցավորին վստահված ուրիշի գույքի հափշտակությունը զգալի չափերով՝ (...): 3. Սույն հոդվածի առաջին կամ երկրորդ մասով նախատեսված գործողությունը, որը կատարվել է՝ 1) առանձնապես խոշոր չափերով(...)»: Վերը նշված հանցակազմի կապակցությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը իրավական դիրքորոշում է արտահայտել առ այն, որ․ <<(...) Յուրացումը սեփականության անվտանգությունն ապահովող հասարակական հարաբերությունների դեմ ուղղված հանցագործություն է, որը դասվում է հափշտակությունների շարքին: Յուրացման օբյեկտիվ կողմն արտահայտվում է հանցավորի կողմից իր լիազորությունների գործադրմամբ վստահված գույքն ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով իրենը կամ մեկ ուրիշինը դարձնելով: Այսինքն` յուրացման դեպքում հանցավորը գույքն առանձնացնում է դրա սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և միացնում իր կամ մեկ ուրիշի գույքային ֆոնդին` օգտագործելով այն լիազորությունները, որոնք նրան վերապահված են եղել այդ գույքի նկատմամբ: Այդ հանգամանքն ունի առանձնահատուկ նշանակություն անձի արարքում յուրացման հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի հատկանիշների առկայության հարցը քննարկելիս: Այդ համատեքստում անհրաժեշտ է նկատի ունենալ, որ հափշտակության առարկան հանցավորի ունեցած լիազորությունների ուժով առնվազն պետք է հանձնված լինի հանցավորի տիրապետությանը: Ընդ որում, այդ լիազորությունները պետք է բխեն որոշակի փաստական տվյալներից և պայմանավորված լինեն հանցավորի պարտականություններով, հատուկ հանձնարարություններով կամ կնքված քաղաքացիաիրավական պայմանագրերի դրույթներով: Սուբյեկտիվ կողմից հանցավորի դիտավորությունն ուղղված է լինում իրեն վստահված գույքը հափշտակելուն: Հանցավորը գործում է ուղղակի դիտավորությամբ և շահադիտական դրդումներով: Այսինքն` հանցանք կատարող անձը գիտակցում է իր կողմից ուրիշի գույքը յուրացնելու` հանրության համար վտանգավոր բնույթը, նախատեսում և ցանկանում է իրեն վերապահված լիազորությունների գործադրմամբ նյութական արժեքները սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից միացնել իր գույքային ֆոնդին: Յուրացման միջոցով ուրիշի գույքը հափշտակելու ուղղակի դիտավորության և շահադիտական նպատակի առկայությունը պետք է հիմնավորվի գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցության հիման վրա: Այդ առումով սուբյեկտիվ կողմի հատկանիշների առկայության մասին կարող է վկայել կոնկրետ գործի փաստական հանգամանքների համատեքստում հանցավորի կողմից որոշակի գործողությունների (անգործության) կատարումը: Այսպես, օրինակ` հանցավորի կողմից կեղծ հաշվետվությունների ներկայացումը, որոնք իբր հիմնավորում են հանձնված գույքն ըստ նպատակային նշանակության սպառելու հանգամանքը, գույքը փաստացի չստանալն այն դեպքում, երբ առկա է այն ստանալու հանգամանքը հավաստող փաստական տվյալ, վստահված գույքը հաշվեկշռում ցույց չտալը գույքագրման կամ աուդիտի ժամանակ և այլն: Բացի այդ, էական նշանակություն ունի նաև գույքի նկատմամբ ունեցած լիազորությունների ձեռքբերման գործընթացի գնահատումը: Մասնավորապես այն, թե ով է հանդես եկել գույքի նկատմամբ լիազորությունները փոխանցելու նախաձեռնությամբ, ինչպիսի պայմանների առկայությամբ են այդ լիազորությունները փոխանցվել հանցավորին: Վերոգրյալի համատեքստում յուրացման հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի առկայությունը պարզելու համար առանցքային դեր ունի նաև կողմերի միջև ձևավորված պարտավորական իրավահարաբերության կատարման վերաբերյալ անվիճելի փաստական հանգամանքների գնահատումը։ Օրինակ, յուրացման հանցակազմի հատկանիշների բացակայության մասին կարող են վկայել այն դեպքերը, երբ պարտավորական իրավահարաբերության մասնակիցը համեմատաբար փոքր մասով չի կատարել իր պարտավորությունը և կատարման ենթակա պարտավորության չափի կապակցությամբ կողմերի միջև առերևույթ առկա է գույքային վեճ: Նման դեպքերում վստահված գույքը հափշտակելու հատկանիշների առկայությունը հաստատված համարելու համար պահանջվում են առավել ծանրակշիռ փաստական տվյալներ: Այսինքն` յուրաքանչյուր դեպքում յուրացման սուբյեկտիվ կողմի հատկանիշների առկայությունը պարզելու համար անհրաժեշտ է գործի փաստական հանգամանքների համակողմանի ուսումնասիրմամբ պատշաճ իրավական գնահատականի արժանացնել ենթադրյալ հանցանք կատարած անձի դրսևորած վարքագիծը, ձեռնարկված միջոցառումների որակական և քանակական կազմը, կատարած գործողությունների (անգործության) բնույթը, որոնք ուղղված են եղել վստահված հափշտակության առարկան սեփական գույքային ֆոնդ ներառելուն: Ինչ վերաբերում է յուրացման հանցակազմի սուբյեկտին, ապա այն հատուկ է: Մասնավորապես, որպես յուրացման հանցակազմի սուբյեկտ կարող է հանդես գալ այն անձը, ում վերապահվել են գույքի նկատմամբ որոշակի լիազորություններ, որոնց գործադրմամբ է յուրացվել վստահված գույքը: (...) [Յ]ուրացման հանցակազմն անհրաժեշտ է սահմանազատել մասնավոր-իրավական պայմանագրով ստանձնած գույքային պարտավորությունների չկատարումից: Մասնավորապես, հանցավորի կողմից իրեն վստահված գույքի հափշտակմամբ բնութագրվող յուրացման հանցակազմը չի կարող նույնացվել մասնավոր-իրավական պայմանագրով ստանձնած գույքային պարտավորությունների չկատարման հետ, երբ կնքված պայմանագրով սահմանված կարգին համապատասխան քաղաքացիական իրավունքի օբյեկտը պարտավորական իրավահարաբերության մի սուբյեկտի կողմից չի հանձնվում մյուսին։ Քաղաքացիական իրավունքների ենթադրյալ խախտման դեպքերում քրեադատավարական կառուցակարգերի գործադրման իրավաչափության կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը կայուն նախադեպային իրավունք է ձևավորել այն մասին, որ քրեադատավարական ռեսուրսները չեն կարող օգտագործվել քաղաքացիական բնույթի իրավահարաբերությունները (վեճը) պարզելու և այդպիսի վեճի առարկան կազմող իրավաբանական փաստերը հաստատելու ուղղությամբ: Վերջինս պայմանավորված է համապատասխան փաստերը հաստատելու քաղաքացիադատավարական կանոնների՝ քրեադատավարական կանոններից սկզբունքային տարբերությամբ և դրանք մեկը մյուսով փոխարինելու անթույլատրելիությամբ: Այսպես, եթե քաղաքացիաիրավական հարաբերության հենքը վերաբերում է կարգավորիչ գործառույթ իրականացնող իրավունքի ճյուղին, ապա քրեական իրավունքը և դատավարությունը, մարմնավորելով իրավունքի պահպանիչ գործառույթը, իրենց բնույթով ածանցյալ են իրավունքի տվյալ ճյուղերից, մասնավորապես քաղաքացիական իրավունքից և դատավարությունից: Ուստի, ներգործության քրեաիրավական և քրեադատավարական միջոցները չպետք է այնպիսին լինեն, որ խաթարեն քաղաքացիաիրավական ու քաղաքացիադատավարական հարաբերությունների ներքին տրամաբանությունը, անորոշություն ու անկանխատեսելիություն ստեղծեն քաղաքացիաիրավական շրջանառության մեջ (տե՛ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Լ.Ավետիսյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0176/01/09 գործով 2011 թվականի փոտրվարի 29-ի որոշման 30-րդ կետը, Վ.Մաթևոսյանի վերաբերյալ թիվ ԵՇԴ/0037/01/11 որոշման 25-27-րդ կետերը, Ռ.Բալասանյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0199/01/13 գործով 2014 թվականի դեկտեմբերի 16-ի որոշման 17-րդ կետը): (...)Վերահաստատելով (...) վկայակոչված իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ գույքի սեփականատիրոջ իրավունքների ենթադրյալ խախտումների կապակցությամբ քրեադատավարական իրավահարաբերություններում իրավական պաշտպանություն հայցելու մեխանիզմները չեն կարող օգտագործվել, երբ պաշտպանության առարկան կազմող իրավահարաբերություններն իրենց բնույթով ենթակա են կարգավորման քաղաքացիական իրավանորմերի գործադրման արդյունքում: Այլ կերպ` քրեադատավարական կառուցակարգերը չեն կարող կիրառվել քաղաքացիական իրավունքների ենթադրյալ խախտումները վերացնելու, քաղաքացիական իրավահարաբերության օբյեկտի շուրջ ձևավորված վեճը լուծելու համար: Այդ համատեքստում անհրաժեշտ է նաև նկատի ունենալ, որ ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի 6-րդ մասի, «Քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքների մասին» միջազգային դաշնագրի 11-րդ հոդվածի համաձայն` քրեադատավարական կառուցակարգի կիրառմամբ քաղաքացիաիրավական պարտավորությունները չկատարելու համար անթույլատրելի է պարտապանին անձնական ազատությունից զրկելը: Հիմք ընդունելով վերոգրյալը` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պարտապանի կողմից քաղաքացիական պայմանագրով ստանձնած իր գույքային պարտավորությունների չկատարումը չի կարող հիմք հանդիսանալ քրեադատավարական կառուցակարգի կիրառմամբ պարտատիրոջ հանդեպ նրա ունեցած գույքային պարտավորության չափը պարզելու, պարտատիրոջ ենթադրյալ խախտված իրավունքներն այդ կառուցակարգի կիրառմամբ վերականգնելու համար։(...)>>: 9.Սույն որոշման 8-8.2-րդ կետերում նշված իրավակարգավորումների, իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո անդրադառնալով սույն որոշման 1-4-րդ կետերում նշված փաստական տվյալներին, վերլուծելով Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները (տե՛ս նաև սույն որոշման 3-րդ կետը), Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում էության մեջ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից, սույն որոշման նախորդ կետում նշված չափանիշներով, օրինական և հիմնավորված դատական ակտ է կայացվել, կատարվել է լրիվ, բազմակողմանի և օբյեկտիվ քննություն, բավարար չափով քննություն է կատարվել դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների միջև առկա հակասությունները պարզելու ուղղությամբ, դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներն ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցության մեջ բավարար չափով գնահատվել են, արդյունքում կայացված դատական ակտն իր էության մեջ հիմնավորված և պատճառաբանված դատական ակտ է, իսկ Առաջին ատյանի դատարանում գործի քննությունը՝ լրիվ, բազմակողմանի և օբյեկտիվ: Հետևաբար վերաքննիչ դատարանն իր համաձայնությունն է հայտնում Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններին և գտնում է, որ վերաքննիչ բողոքներում նշված փաստարկներն անհիմն են։ Մասնավորապես, ամբաստանյալին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրել այն բանի համար, որ նա, հանդիսանալով օդային բեռնափոխադրումների և ուղևորափոխադրումների ոլորտում ծառայությունների մատուցման գործունեություն իրականացրած, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնում /նախկին Կենտրոնի ՀՏ/ հաշվառված Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի Գևորգ Քոչար փողոցի թիվ 21 հասցեում գործունեություն ծավալած <<Էյր Արմենիա>> փսկ բաժնետիրական ընկերության տնօրենն ու ղեկավարվելով այդ կազմակերպության գործունեությունը, համաձայն ՀՀ կառավարության կողմից ընդունված <<Հայաստանի Հանրապետության օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին>> 2009թ.-ի թվականի մարտի 12-ին ընդունված թիվ 268-Ն որոշման և դրան կից Հայաստանի Հանրապետության օդային ուղևորների ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու մասին կարգի, որպես <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրեն պարտավորված լինելով գանձել ՀՀ-ից մեկնող ֆիզիկական անձանց վաճառված ավիատոմսերից առաջացած պետական տուրքի գումարները ու դրանք վճարել պետական բյուջե, 2014թ.-ի ընթացքում իրականացրել է ուղևորափոխադրումներ, գանձել 681.923.052 դրամի չափով պետական տուրքի գումար և պետության կողմից իր ղեկավարած կազմակերպությանը փաստացի վստահված առանձնապես խոշոր չափերի` 681.923.052 դրամ գումարը ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով պետական բյուջե վճարելու փոխարեն յուրացման եղանակով հափշտակել է այն` սեփական հայեցողությամբ տնօրինելով ամբողջ գումարը: Տվյալ դեպքում, մեղադրանքում նշված այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալը յուրացման եղանակով հափշտակել է և սեփական հայեցողությամբ տնօրինել համապատասխան գումաը չի հիմնավորվել դատաքննությամբ հետազոտված և սույն որոշման 3-րդ կետում նշված ապացույցներով։ Մասնավորապես տվյալ դեպքում բացակայում է վերաբերելի, թույլատրելի ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որը հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշներով՝ բացառելով հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, հնարավորություն կտա հանգելու այն հետևության, որ ամբաստանյալը կատարել է իրեն առաջադրված մեղադրանքում նկարագրված արարք մասնավորապես համապատասխան արարքն իր մեջ ներառել է նշված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը։ Տվյալ դեպքում սույն որոշման 3-րդ կետում նշված փաստական տվյալների համատեքստում, անդրադառնալով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքի նկարագրությանը, Վերաքննիչ դատարանն իր համաձայնությունն է հայտնում Առաջին ատյանի դատարանի այն հետևություններին, որ․ <<Ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի վստահությանը հանձնված գույքն իր կամ մեկ այլ անձի սեփականությունը չի դարձրել, այդ գույքը դուրս չի բերել սեփականատիրոջ գույքային ընդհանուր ֆոնդից և չի ընդգրկել իր սեփական գույքային ֆոնդի մեջ և վերջապես շահադիտական դրդումներով այն չի յուրացրել, ինչպես իր, այնպես էլ մեկ այլ անձի օգտին: Ավելին՝ հայտնվելով ֆորսմաժորային իրավիճակում ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանը բանկում գրավադրել է իր և իր ընտանիքի անդամներին պատկանող անշարժ և շարժական գույքը և ողջ գումարը ուղղել ընկերությունը պահպանելուն, իսկ ինչու ոչ նաև նախկինում ներդրած մեծ գումարները չկորցնելու համար: (...)Վերոգրյալի լույսի ներքո՝ Դատարանը արձանագրում է, որ քրեական գործի քննությամբ ավելի քան հիմնավորված է, որ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ-ում գեթ մեկ լումա չի ելքագրվել ընկերության դրամարկղից կամ հաշվարկային հաշվից՝ առանց նպատակային նշանակության և վերջինս հիմնավորող փաստաթղթերի: (Վերը նշված փաստարկի հետ Վերաքննիչ դատարանի համաձայնությունը պայմանավորված է նաև այն հանգամանքով, որ քրեական գործի նյութերի և դատաքննությամբ հետազոտված համապատասխան փաստական տվյալի համաձայն, համապատասխան կազմակերպությունը հնարավորություն է ունեցել ըստ ժամանակացույցի համապատասխան գումարները ավելի ուշ փոխանեցել պետությանը և առկա փաստական տվյալները առերևույթ կարող են վկայել համապատասխան հանգամանքներով պայմանավորված գումարների փոխանցման սահմանված ընթացակարգի և հետագայում ենթադրյալ անհնարինության մասին։ Տվյալ դեպքում հակառակի մասին վկայող բավարար փաստական տվյալներ սույն գործում չկան։ Մանրամասն տես սույն որոշման 3-րդ կետը)։ Մեղադրանքի հիմքում ընկած է առաջին հերթին հենց պետության իսկ կողմից ընկերության հանդեպ ստանձնած պարտավորությունների չկատարումը համաձայն 2013 թվականի հոկտեմբերի 23-ի թիվ 1248Ա կառավարության որոշման: Դա է վկայում ամբաստանյալ Արսեն Արսեն Ավետիսյանի կողմից բարձրաստիճան պաշտոնատար անձանց հղած բազմաթիվ դիմուները կապված առաջացած խնդրի հետ և դրա արդյունքում էլ պետական լիազոր մարմնի կողմից <<Էյր Արմենիա>> ընկերության հետ կնքած պարտքի մարման ժամանակացույցը և դրա մի մասի կատարումը ընկերության կողմից: Շարադրվածից հնարավոր է կատարել միայն մեկ հետևություն, որ այս գործով բացակայում է ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշումներով սահմանված՝ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի մեղքը հիմնավորող, հիմնավոր կասկածից վեր ապացույցների բավարար համակցությունը, մասնավորապես՝ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանին մեղսագրվող արարքի հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի մեջ մտնող և ապացուցման ենթակա հանգամանքներից ոչ մեկը, (...) (...)Այսպիսով, ստուգելով ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի կողմից, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ` Դատարանը գտնում է, որ պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում` հանցադեպի բացակայության հիմքով: (...)>>։ Տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանը հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի բացակայության մասով նույնպես իր համաձայնությունն է հայտնում Առաջին ատյանի դատարանի դիրքորոշումներին (մանրամասն տես սույն որոշման 4-րդ կետը)։ Միևնույն ժամանակ անդրադառնալով վերաքննիչ բողոքից բխող և Առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ արձանագրված այն փաստարկին, որը վերաբերվում է հանցագործության առարկայի բացակայությանը, մասնավորապես այն, որ համապատասխան գումարը չի հանդիսացել կազմապերպությանը վստահված գումար, ապա այդ մասով Վերաքննիչ դատարանն իր համաձայնությունն է հայտնում վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկներին (մանրամասն տես սույն որոշման 5-րդ կետը) և արձանագրում է, որ այդ մասով Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն անհիմն են և չեն բխում ինչպես գործի փաստական տվյալներից, այնպես էլ առկա իրավակարգավորումներից։ Այսուհանդերձ, հաշվի առնելով վերը նշված փաստարկները և հետևությունները, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ այդ հանգամանքը ինքնին բավարար չէ վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու և վերաքննիչ բողոքի պահանջներին համապատասխանող դատական ակտ կայացնելու համար։ Այսպիսով, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների հիման վրա գնահատելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ պարագայում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմը՝ ի դեմս հանցակազմի օբյեկտիվ, հետևաբար նաև սուբյեկտիվ կողմի (այս մասով մանրամասն տես սույն որոշման 4-րդ և 8․2-րդ կետերը)։ Ուստի Վերաքննիչ դատարանը վերը նշված և ամբաստանյալի նկատմամբ արդարացման դատավճիռ կայացնելու մասով իր համաձայնությունն է հայտնում Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններին։ Տվյալ դեպքում առերևույթ առկա է համապատասխան կազմակերպության կողմից իր ստանձնած քաղաքացիաիրավական պարտականությունները չկատարելու մասով քաղաքացիաիրավական բնույթի վեճ և ստանձնած գույքային պարտավորությունների չկատարումը չի կարող հիմք հանդիսանալ քրեադատավարական կառուցակարգի կիրառման (այս մասով մանրամասն տես սույն որոշման 4-րդ և 8․2-րդ կետերը)։ 10. Ընդհանրացնելով սույն որոշման նախորդ կետերում վերլուծված փաստական տվյալները` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների շրջանակներում Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունններն էության մեջ հիմնավոր են, իսկ վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկներն անհիմն են և բավարար չեն Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելու և այլ դատական ակտ կայացնելու համար։ Ինչ վերաբերվում է Առաջին ատյանի դատարանի այն հետևություններին, որոնք վերաբերվում եին համապատասխան գույքը անձին հանձնված չլինելու և հանցադեպի բացակայության վերաբերյալ փաստարկներին, թեև դրանք էության մեջ անհիմն են, սակայն այն փաստի հաշվառմամբ, որ տվյալ դեպքում բացակայում է համապատասխան հանցակազմը, մասնավորապես հանցակազմի, օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմը, տվյալ դեպքում բավարար չեն արդարացման դատական ակտը բեկանելու համար։ Եվ Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալը պետք է արդարացվի միայն հանցակազմի բացակայության հիմքով։ Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքներում նշված մյուս փաստարկներին ու դատողություններին (մանրամասն տե'ս սույն որոշման 5-րդ կետը), ապա հարկ է արձանագրել, որ սույն որոշմամբ վերը շարադրված իրավական դիրքորոշումները, վերլուծություններն ու դատողություններն իրենց համակցության մեջ արդեն իսկ ամբողջությամբ ներառում են դրանց վերաբերյալ Վերաքննիչ դատարանի մոտեցումներն ու բարձրացված հարցերի պատասխանները, ուստի լրացուցիչ առանձին-առանձին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը բացակայում է: Ընդ որում, այդ կապակցությամբ հարկ է նաև փաստել, որ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ թեև <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետը դատարանին պարտավորեցնում է պատճառաբանել իր որոշումները, սակայն այն չի կարող մեկնաբանվել որպես կողմի ներկայացրած յուրաքանչյուր փաստարկին դատարանի կողմից մանրամասն պատասխան տալու պահանջ: (Տե'ս, ի թիվս այլնի, Ռուիզ Տորեխան ընդդեմ Իսպանիայի (RUIZ TORIJA v. SPAIN) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 1994 թվականի դեկտեմբերի 9-ի վճիռը, գանգատ թիվ 18390/91, կետ 29, Վան դե Հուրքն ընդդեմ Նիդեռլանդների (VAN DE HURK v. THE NETHERLANDS) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 1994 թվականի ապրիլի 19-ի վճիռը, գանգատ թիվ 16034/90, կետ 61): 11․Ամփոփելով 7-10-րդ կետերում շարադրված դատողությունները, իրավական և փաստական վերլուծությունները և հետևությունները, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ բողոքարկված դատական ակտով ամբաստանյալին համապատասխան հոդվածով արդարացնելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավորված են ու բավարար չափով պատճառաբանված, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ չի տրվել այնպիսի դատական սխալ, որն ազդել է կամ կարող էր ազդել գործի ելքի վրա: Ուստի բողոքարկված դատական ակտը բեկանելու իրավաչափ հիմքեր չկան, և հիմք ընդունելով սույն որոշմամբ նշված պատճառաբանությունները, այն պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ դրա դեմ բերված վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել: 12. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը. Ո Ր Ո Շ Ե Ց Վերաքննիչ բողոքը մերժել: Ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի` 2019 թվականի հուլիսի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0315/01/17 արդարացման դատավճիռը թողնել անփոփոխ: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Լ.ԱԲԳԱՐՅԱՆ Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 25-02-2021 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 31-05-2021 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 11 հատոր |
| Գործին կից նյութեր | 1-ին հատորը` 266 թերթ, 2-րդ հատորը` 275 թերթ, 3-րդ հատորը` 250 թերթ, 4-րդ հատորը` 261 թերթ, 5-րդ հատորը` 250 թերթ, 6-րդ հատորը` 334 թերթ, 7-րդ հատորը` 164 թերթ, 8-րդ հատորը` 148 թերթ, 9-րդ հատորը` 131 թերթ, 10-րդ հատորը` 131 թերթ, 11-րդ հատորը` 143 թերթ |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 31-05-2021 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 266, 275, 250, 261, 250, 334, 164, 148, 131, 131, 143 |
| Ուր | Վճռաբեկ |
| Գրության համարը | Ե-20484/21 |
Գործը ստացվել է բեկանվելուց հետո՝ նոր քննության համար
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 14-04-2022 |
|---|---|
| Տեսակը | Կոլեգիալ |
Մակագրել (Նախագահի կողմից)
| Ամսաթիվ | 14-04-2022 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Վազգեն |
| Ազգանուն | Ռշտունի |
| Դատավոր | |
| Անուն | Արսեն |
| Ազգանուն | Նիկողոսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Արշակ |
| Ազգանուն | Վարդանյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 15-04-2022 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 05-05-2022 |
|---|---|
| Ժամ | 17:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 6 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Դատարանի այլ ծանրաբեռնվածության պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 15-06-2022 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 6 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 15-07-2022 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Այլ նշումներ | Դատական նիստը հետաձգվել է այլ հերթի: |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 6 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Մեկ այլ նիստով ծանրաբեռնված լինելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 05-09-2022 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Այլ նշումներ | Դատական նիստը հետաձգվել է այլ հերթի: |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 6 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Նախագահող դատավոր Վ.Ռշտունու ամենամյա հերթական արձակուրդում գտնվելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 10-10-2022 |
|---|---|
| Ժամ | 15:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 6 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Կազմի դատավորներ Ա.Նիկողոսյանի և Ա.Վարդանյանի վերապատրաստման դասընթացների մասնակցելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 23-11-2022 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 6 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 14-12-2022 |
|---|---|
| Ժամ | 16:40 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 6 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Նախագահող դատավոր Վ.Ռշտունու վատառողջ լինելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 30-01-2023 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 6 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Դատարանի ծանրաբեռնվածության պատճառով։ |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 27-02-2023 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 6 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը բավարարվել է մասնակի
| Ամսաթիվ | 27-02-2023 |
|---|---|
| Ստորադաս դատարանի ակտը բեկանվել է մասնակի | Մասնակի բեկանվել է դատական ակտը և բեկանված մասով փոփոխվել |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Արսեն |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ԵԿԴ/0315/01/17 ՛ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ ՈՐՈՇՈՒՄ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան) Նախագահող դատավոր դատավորներ դատական նիստերի քարտուղար դատախազ ամբաստանյալ պաշտպան Վ.Ռշտունի Ա.Վարդանյան Ա.Նիկողոսյան Ա․Մարտիրոսյան Դ.Կարապետյան Լ.Շիրվանյան Ա.Ավետիսյան Կ.Քամալյան <<27> փետրվարի 2023թ. ք.Երևան Վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով քննության առնելով ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի (ծնված՝ 1971 թվականի մայիսի 20-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ՝ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում՝ չդատապարտված, բնակվում է Երևան քաղաքի Ամիրյան 4/6 շենքի 94-րդ բնակարանում) վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ նաև դատարան) 2019 թվականի հուլիսի 26-ի դատավճռի դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ քննության նկատմամբ հսկողության վարչության պետի տեղակալ Դ.Կարապետյանի վերաքննիչ բողոքը՝ ՊԱՐԶԵՑ Գործի դատավարական նախապատմությունը. 2016 թվականի դեկտեմբերի 29-ին ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ իրավախախտումների հայտնաբերման ու վարչական վարույթների իրականացման վարչության հետաքննության բաժնի հետաքննիչ Ա․Գևորգյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 83181816 քրեական գործը: 2017 թվականի հունվարի 10-ին ՀՀ կառավարությանն առընթեր պետական եկամուտների կոմիտեի քննչական վարչության հատկապես կարևորագույն գործերով քննիչ Տ․Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 83181816 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ։ 2017 թվականի հուլիսի 21-ին ՀՀ կառավարությանն առընթեր պետական եկամուտների կոմիտեի քննչական վարչության հատկապես կարևորագույն գործերով քննիչ Տ․Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 83181816 քրեական գործով Արսեն Ավետիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի (այսուհետ ՀՀ քրեական օրենսգիրք) 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։ 2017 թվականի հուլիսի 21-ին ՀՀ կառավարությանն առընթեր պետական եկամուտների կոմիտեի քննչական վարչության հատկապես կարևորագույն գործերով քննիչ Տ․Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 83181816 քրեական գործով մեղադրյալ Արսեն Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը։ 2017 թվականի հուլիսի 26-ին ՀՀ կառավարությանն առընթեր պետական եկամուտների կոմիտեի քննչական վարչության հատկապես կարևորագույն գործերով քննիչ Տ․Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 83181816 քրեական գործով 683․723․073 ՀՀ դրամ գումարի չափով կալանք է դրվել Արսեն Ավետիսյանին և <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությանը պատկանող անշարժ ու շարժական գույքի, ինչպես նաև բանկային հաշվեհամարների վրա։ 2017 թվականի նոյեմբերի 22-ին ՀՀ կառավարությանն առընթեր պետական եկամուտների կոմիտեի քննչական վարչության հատկապես կարևորագույն գործերով քննիչ Տ․Հարությունյանի որոշմամբ թիվ 83181816 քրեական գործով Արսեն Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով՝ այն արարքի համար, որ նա, հանդիսանալով օդային բեռնափոխադրումների և ուղևորափոխադրումների ոլորտում ծառայությունների մատուցման գործունեություն իրականացրած, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնում (նախկին Կենտրոնի ՀՏ) հաշվառված և Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի Գևորգ Քոչար փողոցի թիվ 21 հասցեում գործունեություն ծավալած <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրենն ու ղեկավարելով այդ կազմակերպության գործունեությունը, համաձայն ՀՀ կառավարության կողմից ընդունված <<Հայաստանի Հանրապետության օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին>> 2009 թվականի մարտի 12-ին ընդունված թիվ 268-Ն որոշման և դրան կից Հայաստանի Հանրապետության օդային ուղևորների ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու մասին կարգի, որպես <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրեն պարտավորված լինելով գանձել ՀՀ-ից մեկնող ֆիզիկական անձանց վաճառված ավիատոմսերից առաջացած պետական տուրքի գումարներն ու դրանք վճարել պետական բյուջե, 2014 թվականի ընթացքում իրականացրել է ուղևորափոխադրումներ, գանձել 681.923.052 ՀՀ դրամի չափով պետական տուրքի գումար և պետության կողմից իր ղեկավարած կազմակերպությանը փաստացի վստահված առանձնապես խոշոր չափերի՝ 681.923.052 ՀՀ դրամ գումարը ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով պետական բյուջե վճարելու փոխարեն յուրացման եղանակով հափշտակել է այն՝ սեփական հայեցողությամբ տնօրինելով ամբողջ գումարը: 2017 թվականի նոյեմբերի 28-ին թիվ 83181816 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է դատարան։ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2019 թվականի հուլիսի 26-ի դատավճռով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչվել է անմեղ և արդարացվել՝ հանցադեպի բացակայության հիմքով: Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացվել է: Դատական ծախսերի հարցը համարվել է լուծված: ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքը մերժվել է: Ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2019 թվականի հուլիսի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0315/01/17 արդարացման դատավճիռը թողնվել է անփոփոխ: ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2022 թվականի ապրիլի 8-ի որոշմամբ վճռաբեկ բողոքը բավարարվել է: Ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշումը բեկանվել և գործն ուղարկվել է նույն դատարան՝ նոր քննության: Ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ: 2022 թվականի ապրիլի 14-ին ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան է ստացվել թիվ ԵԿԴ/0315/01/17 քրեական գործը և նույն դատարանի նախագահի կողմից 2022 թվականի ապրիլի 14-ին մակագրվել է դատավոր Վ.Ռշտունուն (Նախագահող դատավորի աշխատակազմին հանձնվել է 2022 թվականի ապրիլի 15-ին): Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը. ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ քննության նկատմամբ հսկողության վարչության պետի տեղակալ Դ․Կարապետյանը նշել է, դատարանն ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի նկատմամբ կայացնելով արդարացման դատական ակտ, թույլ է տվել դատական սխալ։ <<Պետական տուրքի մասին>> ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի տառացի մեկնաբանությունից ակնհայտ է, որ պետական տուրքը վճարվում է պետությանը կամ համայնքներին՝ կապված այդ սուբյեկտների կողմից մատուցած ծառայությունների կամ կատարած գործողությունների համար և արդյունքում համապատասխան վճարը դառնում է պետության կամ համայնքի սեփականությունը, որի նկատմամբ Հայաստանի Հանրապետությունը և համայնքները քաղաքացիական օրենսդրությամբ ու այլ իրավական ակտերով կարգավորվող հարաբերություններում որպես այդ հարաբերությունների մյուս մասնակիցների՝ քաղաքացիների և իրավաբանական անձանց հետ հավասար հիմունքներով հանդես եկող քաղաքացիական իրավունքի սուբյեկտներ, ձեռք են բերում սեփականության իրավունք։ Այսինքն՝ ֆիզիկական անձից գանձված պետական տուրքը` գումարը հանդիսանում է համայնքի կամ պետության սեփականությունը, ուստի այլ սուբյեկտների համար այն հանդիսանում է ուրիշի գույք։ Տվյալ դեպքում խնդրո առարկա է հանդիսանում Հայաստանի Հանրապետությունից օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար գանձված պետական տուրքը, որի գանձումը պատվիրակված է եղել կոնկրետ կազմակերպությանը՝ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությանը։ Այսինքն՝ պետք է պարզել, թե տվյալ դեպքում պետությանը պատկանող գույքը վստահված է եղել արդյոք ընկերությանը, թե` ոչ։ Քրեական գործով հետազոտված ապացույցներով հաստատվել է, որ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի ղեկավարած <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերությունը հանդիսացել է Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված կարգով պետական գրանցում ստացած ավիափոխադրող, որին պատվիրակված է եղել պետական տուրքի գումարների հաշվարկում և Հայաստանի Հանրապետության պետական բյուջե փոխանցում ոչ ուշ, քան փաստացի թռիչքի օրվան հաջորդող 3 բանկային օրվա ընթացքում։ Նկարագրվածի համատեքստում հարկ է նկատի ունենալ նաև, որ գանձված պետական տուրքի գումարը վերը նշված իրավական ակտով տրված լիազորությունների ուժով հանձնված է եղել ընկերության տնօրեն Արսեն Ավետիսյանի տիրապետությանը, ընդ որում, եթե դատաիրավական պրակտիկայում նման դեպքերին հատուկ գույքը վստահելու հանգամանքը մեծամասամբ պայմանավորված է լինում բանավոր խոսքով, տվյալ դեպքում այն Արսեն Ավետիսյանին վստահվել է ենթաօրենսդրական ակտով սահմանված հատուկ հանձնարարությամբ, այսինքն՝ իրավական ակտի ուժով ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանը պարտավորվածություն է ունեցել պետության սեփականությունը հանդիսացող գույքը սահմանված ժամկետում հանձնել պետությանը։ Նկարագրված փաստական հանգամանքների վերլուծությունից ակնհայտ է, որ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության տնօրեն Արսեն Ավետիսյանին ուրիշի՝ տվյալ դեպքում պետությանը պատկանող գույքը վստահելու հանգամանքը լիովին ապացուցված է։ Սույն բողոքի համար էական նշանակություն ունի նաև Արսեն Ավետիսյանի կողմից իր լիազորությունների գործադրմամբ իրեն վստահված վերոհիշյալ գույքն ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով իրենը կամ իր կազմակերպությանը դարձնելն է: Քրեական գործով հետազոտված ապացույցներով, այդ թվում՝ հենց Արսեն Ավետիսյանի ցուցմունքներով, հաստատվել է, որ պետության սեփականությունը հանդիսացող 681.923.052 ՀՀ դրամ գումարն ամբողջությամբ տնօրինվել է Արսեն Ավետիսյանի կողմից: Արսեն Ավետիսյանն իր դատաքննական ցուցմունքներով, բացատրելով իր գործողությունների պատճառը, նշել է, որ ամբողջ գումարն օգտագործվել է կազմակերպության ֆինանսական դժվարությունները հաղթահարելու, այդ թվում՝ նավիգացիոն ծառայություններին, օդանավակայաններին և այլ կազմակերպություններին ու անձանց կուտակված պարտքերը մարելու համար, որպեսզի Հայաստանի Հանրապետության միակ տեղական ավիափոխադրողը շարունակի գործել, սակայն նման պատճառաբանությունը որևէ կերպ չի կարող բացառել նրա արարքում յուրացման եղանակով հափշտակության հանցակազմը, քանի որ ուրիշին՝ տվյալ դեպքում պետությանը պատկանող գումարը դարձվել է կազմակերպության սեփականությունը՝ սեփականատիրոջ կամքից անկախ: Այսպիսով՝ վերը նկարագրված հանգամանքների պայմաններում բողոքաբերը գտել է, որ հանցագործության դեպքի բացակայության մասին դատարանի հետևությունները հիմնավոր համարվել չեն կարող: Դատարանը հանցագործության դեպքի բացակայության մասին իր եզրահանգումը պատճառաբանել է այն փաստարկով, թե Ա.Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքով խեղաթյուրվել է մի շատ կարևոր փաստ, այն է՝ այս դեպքում ոչ թե պետությունն է այս դեպքով ինչ-որ գույք վստահել Ա.Ավետիսյանին, այլ ավիաընկերության գործունեության արդյունքում է հենց առաջացել այդ արժեքը, ակտիվը՝ գույքը, որը հանդիսանում է օդի տուրքի գումար՝ ենթակա վճարման պետությանը: Նշված պատճառաբանությունը չի բխում գործով հետազոտված ապացույցներից, ավելին՝ որպես ավիաընկերության գործունեության արդյունքում առաջացած արժեք-գումար է դիտվել պետական տուրքի գումարը, որը որևէ կերպ կազմակերպության հետ կապ ունենալ չի կարող, քանի որ այդ իրավահարաբերության (խնդրո առարկա տուրքի տեսակն առաջացնող) մասնակիցներ են հանդիսանում մի կողմից՝ ՀՀ տարածքն օդային ճանապարհով լքող ֆիզիկական անձինք, մյուս կողմից՝ պետությունը, իսկ ավիափոխադրողին տվյալ դեպքում պատվիրակված է եղել միջնորդի դեր ստանձնել պետության և ֆիզիկական անձի միջև: Հարկ է նշել նաև, որ գործով հետազոտված ապացույցներով պարզվել է, որ պետական տուրքի այդ տեսակն ավիատոմսերի գնի մեջ ներառելու նպատակը քաղաքացիների համար լրացուցիչ դժվարությունների բացառումն է եղել, քանի որ նախկինում քաղաքացիները ստիպված են եղել պետությանը հասանելիք գումարը վճարելու համար դիմել համապատասխան վճարային ծառայություններ մատուցող կազմակերպություններին: Ինչ վերաբերում է դատարանի այն պատճառաբանությանը, որ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի վստահությանը հանձնված գույքն իր կամ մեկ այլ անձի սեփականությունը չի դարձրել, այդ գույքը դուրս չի բերել սեփականատիրոջ գույքային ընդհանուր ֆոնդից և չի ընդգրկել իր սեփական գույքային ֆոնդի մեջ և շահադիտական դրդումներով այն չի յուրացրել, ինչպես իր, այնպես էլ մեկ այլ անձի օգտին, ավելին՝ հայտնվելով ֆորսմաժորային իրավիճակում ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանը բանկում գրավադրել է իր և իր ընտանիքի անդամներին պատկանող անշարժ և շարժական գույքը և ողջ գումարն ուղղել ընկերությունը պահպանելուն, իսկ ինչու ոչ նաև նախկինում ներդրած մեծ գումարները չկորցնելու համար: Ավելին, յուրացման հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է միմիայն ուղղակի դիտավորությամբ, ուստի քրեական գործի քննությամբ ավելի քան հիմնավորված է, որ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ-ում գեթ մեկ լումա չի ելքագրվել ընկերության դրամարկղից կամ հաշվարկային հաշվից՝ առանց նպատակային նշանակության և վերջինը հիմնավորող փաստաթղթերի, ապա այդ կապակցությամբ նկարագրված դատողությամբ դատարանը հակասել է իր իսկ սկզբնական հետևությանը։ Մասնավորապես, եթե սկզբում արձանագրել է. <<Ա.Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքով խեղաթյուրվել է մի շատ կարևոր փաստ, այն է՝ այս դեպքում ոչ թե պետությունն է ինչ-որ գույք վստահել Ա.Ավետիսյանին>>, ապա քննարկվող պարբերությամբ նշել է. <<Արսեն Ավետիսյանի վստահությանը հանձնված գույքն իր կամ մեկ այլ անձի սեփականությունը չի դարձրել>>: Նկարագրվածի պայմաններում հասկանալի չէ՝ ի վերջո դատարանն ուրիշի գույքը կազմակերպությանը և Ա.Ավետիսյանին վստահված լինելը, որպես հաստատված հանգամանք դիտել է, թե ոչ, քանի որ նման հակասական դատողությունները հնարավորություն չեն տալիս հստակ հասկանալու, թե ի վերջո դատարանը քննարկվող հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի համապատասխան հատկանիշն առկա համարել է, թե ոչ: Ինչ վերաբերում է դատարանի այն փաստարկներին, որ գումարը ծախսվել է՝ ելնելով ընկերության ֆինանսական ծանր վիճակից ծագած անհրաժեշտությունից և այլն, ապա դա որևէ կերպ անձի արարքում հափշտակության հանցակազմի առկայությունը չի կարող բացառել, քանի որ հափշտակության հետևանքը հենց հափշտակված գույքի տնօրինումն է սեփական հայեցողությամբ, սեփական կամ այլ անձի կարիքների համար: Ստացվում է՝ դատարանի վկայակոչած փաստարկները նկարագրում են քննարկվող հանցակազմի <<ավարտուն տեսքը>>: Հատկանշական է նաև դատարանի այն դատողությունը, թե, <<քրեական գործի քննությամբ ավելի քան հիմնավորված է, որ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ-ում գեթ մեկ լումա չի ելքագրվել ընկերության դրամարկղից կամ հաշվարկային հաշվից՝ առանց նպատակային նշանակության և վերջինը հիմնավորող փաստաթղթերի>>: Հարց է առաջանում, թե նկարագրվածն ինչ կապ ունի սույն քրեական գործով առաջադրված մեղադրանքի հետ: Տվյալ քրեական գործի, թե նախաքննության, թե դատաքննության ընթացքում ապացույցների հետազոտման ժամանակ ընկերության՝ դրամարկղային միջոցները նպատակային կամ ոչ նպատակային նշանակությամբ ծախսելու հարց չի բարձրացվել, չի քննարկվել, քանի որ քննության առարկան բոլորովին այլ հարց է եղել: Իսկ եթե դատարանը նման դատողություն է կատարել նկատի ունենալով, որ պետական տուրքի գումարները մուտքագրվել են Ընկերության դրամարկղ և ծախսվել են ըստ նպատակային նշանակության, ստացվում է, որ հաստատված է համարել յուրացման փաստը, ուստի անհասկանալի է մնում այդ պայմաններում հանցագործության հատկանիշների պարունակող իրադարձության բացակայության մասին դատարանի հետևությունը: Այսպիսով՝ անհիմն է բողոքարկվող դատական ակտում արձանագրված այն եզրահանգումը, որ տվյալ գործով բացակայում է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշումներով սահմանված՝ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի մեղքը հիմնավորող, հիմնավոր կասկածից վեր ապացույցների բավարար համակցությունը, մասնավորապես՝ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանին մեղսագրվող արարքի հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի մեջ մտնող և ապացուցման ենթակա հանգամանքներից ոչ մեկը, այն, որ օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմամբ ունեցած լիազորություններն այդ գույքը դուրս է բերում սեփականատիրոջ գույքի ընդհանուր ֆոնդից և դարձնում իր գույքի մաս, փաստորեն հանցավորը նախապես այդ գույքն առանձնացնում է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկում իր գույքային ֆոնդի մեջ։ Ուստի թույլ է տվել քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում, ինչի արդյունքում կայացվել է նույն օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջներին չհամապատասխանող դատական ակտ։ Այսինքն՝ թույլ են տրվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ և 398-րդ հոդվածներով նախատեսված նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ։ Ելնելով վերոգրյալից՝ բողոքաբերը խնդրել է բեկանել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2019 թվականի հուլիսի 26-ի դատավճիռը և կայացնել գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր ճանաչվելով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին և նշանակելով պատիժ ազատազրկում՝ 6 տարի 6 ամիս ժամկետով։ Վերաքննիչ դատարան ներկայացված նյութերը և կողմերի պարզաբանումները. Դատախազ Լ․Շիրվանյանը վերոնշյալ հիմնավորումներով պնդեց ներկայացված բողոքը՝ խնդրելով այն բավարարել: Պաշտպան Կ․Քամալյանն առարկեց ներկայացված վերաքննիչ բողոքի դեմ՝ խնդրելով այն մերժել: Ամբաստանյալ Ա․Ավետիսյանն առարկեց ներկայացված վերաքննիչ բողոքի դեմ՝ խնդրելով այն մերժել: 2022 թվականի ապրիլի 25-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի և պաշտպան Կարեն Քամալյանի կողմից ներկայացված գրությունը, որով խնդրել են ճանաչել Արսեն Ավետիսյանի անմեղությունը։ 2022 թվականի դեկտեմբերի 12-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի պաշտպան Կարեն Քամալյանի կողմից ներկայացված միջնորդությունը, որում հայտնել է, որ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի հարազատները, համոզված լինելով Արսեն Ավետիսյանի անմեղության մեջ, այնուամենայնիվ մեկ միլիոն ՀՀ դրամի չափով գումար են հավաքել, որը վճարվել է ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 900023292015 դեպոզիտ հաշվեհամարին։ Խնդրել է, եթե դատարանն Արսեն Ավետիսյանին մեղավոր կճանաչի առաջադրված մեղադրանքում, ապա վերոհիշյալ գումարն ուղղել պետական բյուջե՝ որպես պատճառված վնասի հատուցման գումար։ Միաժամանակ խնդրել է Արսեն Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր ճանաչելու դեպքում, հաշվի առնել նաև քրեական գործում առկա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող մի շարք էական և որոշիչ հանգամանքների առկայությունը, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը խստացնող հանգամանքների իսպառ բացակայությունը, և հաշվի առնել ՀՀ քրեական նոր օրենսգրքում առկա հոդվածի սանկցիայի պատժի մեղմացման առկայությունը՝ Արսեն Ավետիսյանի նկատմամբ սահմանել ազատազրկման հետ չկապված պատիժ։ Միաժամանակ պաշտպանը միջնորդությանը կցել է վճարման հանձնարարագրի անդորրագիր, որի համաձայն՝ որպես պատճառված վնասի հատուցում վճարվել է 1.000.000 ՀՀ դրամ: Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում: Վերաքննիչ դատարանը, ուսումնասիրելով ներկայացված բողոքը և առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները, գտնում է, որ ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ քննության նկատմամբ հսկողության վարչության պետի տեղակալ Դ.Կարապետյանի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մասնակի բավարարման հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշմամբ նշել է, որ ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը: Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե երբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը: Հետևաբար` ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշներն են՝ վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք, դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն, անմեղության կանխավարկած: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մեկ այլ՝ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշմամբ, դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ: Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ նշել է նաև, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում, <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2018 թվականի մարտի 20-ի թիվ ԵԿԴ/0303/01/16 որոշմամբ արձանագրել է, որ յուրացման օբյեկտիվ կողմն արտահայտվում է հանցավորի կողմից իր լիազորությունների գործադրմամբ վստահված գույքն ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով իրենը կամ մեկ ուրիշինը դարձնելով: Այսինքն` յուրացման դեպքում հանցավորը գույքն առանձնացնում է դրա սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և միացնում իր կամ մեկ ուրիշի գույքային ֆոնդին` օգտագործելով այն լիազորությունները, որոնք նրան վերապահված են եղել այդ գույքի նկատմամբ: Այդ հանգամանքն ունի առանձնահատուկ նշանակություն անձի արարքում յուրացման հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի հատկանիշների առկայության հարցը քննարկելիս: Այդ համատեքստում անհրաժեշտ է նկատի ունենալ, որ հափշտակության առարկան հանցավորի ունեցած լիազորությունների ուժով առնվազն պետք է հանձնված լինի հանցավորի տիրապետությանը: Ընդ որում, այդ լիազորությունները պետք է բխեն որոշակի փաստական տվյալներից և պայմանավորված լինեն հանցավորի պարտականություններով, հատուկ հանձնարարություններով կամ կնքված քաղաքացիաիրավական պայմանագրերի դրույթներով: Սուբյեկտիվ կողմից հանցավորի դիտավորությունն ուղղված է լինում իրեն վստահված գույքը հափշտակելուն: Հանցավորը գործում է ուղղակի դիտավորությամբ և շահադիտական դրդումներով: Այսինքն` հանցանք կատարող անձը գիտակցում է իր կողմից ուրիշի գույքը յուրացնելու` հանրության համար վտանգավոր բնույթը, նախատեսում և ցանկանում է իրեն վերապահված լիազորությունների գործադրմամբ նյութական արժեքները սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից միացնել իր գույքային ֆոնդին։ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ յուրացումը համարվում է ավարտված, երբ հանցավորը, օգտագործելով իր օրինական տիրապետման ներքո գտնվող ուրիշի գույքի նկատմամբ իրեն վերապահված լիազորությունները, այն դարձնում է իրենը, ներառում իր սեփականության ֆոնդի մեջ։ Այլ խոսքով՝ յուրացումն ավարտված է համարվում այն պահից, երբ հանցավորին վստահված գույքի օրինական տիրապետումը դառնում է ապօրինի, հանցավորն առանց դրա օրինական հիմքերի և սեփականատիրոջ համաձայնության այն ներառում է իր գույքային ֆոնդի մեջ՝ իրական հնարավորություն ունենալով ազատորեն և սեփական հայեցողությամբ տնօրինել կամ օգտագործել այն, որոշել դրա <<ճակատագիրը>>։ Ընդ որում՝ յուրացման հանցակազմի համար նշանակություն չունի, թե գույքն իր սեփականության ֆոնդի մեջ ներառելուց հետո անձն ինչպես և ինչ նպատակով է այն տնօրինելու կամ դրա հետ վարվելու. այդպիսիք կարող են էական նշանակություն ունենալ, օրինակ, արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու հանցավորի անձը գնահատման ենթարկելիս։ Ավելին՝ արարքի որակման համար պարտադիր չէ նաև, որ հանցավորը գույքն անձնապես տնօրինի։ Միևնույն ժամանակ, անդրադառնալով յուրացման հանցակազմը մասնավոր-իրավական պայմանագրով ստանձնած գույքային պարտավորությունների չկատարումից սահմանազատելու անհրաժեշտությանը` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ հանցավորի կողմից իրեն վստահված գույքի հափշտակմամբ բնութագրվող յուրացման հանցակազմը չի կարող նույնացվել մասնավոր-իրավական պայմանագրով ստանձնած գույքային պարտավորությունների չկատարման հետ, երբ կնքված պայմանագրով սահմանված կարգին համապատասխան քաղաքացիական իրավունքի օբյեկտը պարտավորական իրավահարաբերության մի սուբյեկտի կողմից չի հանձնվում մյուսին։ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ գույքի սեփականատիրոջ իրավունքների ենթադրյալ խախտումների կապակցությամբ քրեադատավարական իրավահարաբերություններում իրավական պաշտպանություն հայցելու մեխանիզմները չեն կարող օգտագործվել, երբ պաշտպանության առարկան կազմող իրավահարաբերություններն իրենց բնույթով ենթակա են կարգավորման քաղաքացիական իրավանորմերի գործադրման արդյունքում: Այլ կերպ` քրեադատավարական կառուցակարգերը չեն կարող կիրառվել քաղաքացիական իրավունքների ենթադրյալ խախտումները վերացնելու, քաղաքացիական իրավահարաբերության օբյեկտի շուրջ ձևավորված վեճը լուծելու համար: Տվյալ դեպքում դատարանն արձանագրել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածով նախատեսված արարքը՝ յուրացումը, ենթադրում է իրեն վստահված գույքի հափշտակությունը, այսինքն՝ այն գույքի, որը գտնվում է նրա օրինական տիրապետության ներքո, որի նկատմամբ նա որոշակի լիազորություններ ունի: Այսինքն՝ հանցավորը գույքը վերցնում է կամ գույքին տիրանում է՝ օգտագործելով այն լիազորությունները, որոնք նրան վերապահված են այդ գույքի նկատմամբ: Օգտվելով դրանից՝ յուրացնողն իրեն վերապահված ուրիշի գույքն ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով դարձնում է իրենը կամ հանձնում է այլ անձի: Ավելին՝ յուրացման հանցակազմն օբյեկտիվ կողմից դրսևորվում է, երբ հանցավորն օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմամբ ունեցած լիազորություններն ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով դարձնում է այն իրենը կամ ուրիշինը: Ընդ որում՝ հանցավորն այդ գույքը դուրս է բերում սեփականատիրոջ գույքի ընդհանուր ֆոնդից և դարձնում իր գույքի մաս, փաստորեն հանցավորը նախապես այդ գույքն առանձնացնում է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկում իր գույքային ֆոնդի մեջ: Հետազոտելով ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի և վկաների ցուցմունքները, հրապարակելով և հետազոտելով գործին կցված ապացույցներն ու փաստաթղթերը, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից՝ դատարանը գտել է, որ նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքով խեղաթյուրվել է մի շատ կարևոր փաստ, այն է՝ այս դեպքում ոչ թե պետությունն է այս դեպքով ինչ-որ գույք վստահել Արսեն Ավետիսյանին, այլ ավիաընկերության գործունեության արդյունքում է հենց առաջացել այդ արժեքը, ակտիվը՝ գույքը, որը հանդիսանում է օդի տուրքի գումար՝ ենթակա վճարման պետությանը: Ամբաստանյալն իր վստահությանը հանձնված գույքն իր կամ մեկ այլ անձի սեփականությունը չի դարձրել, այդ գույքը դուրս չի բերել սեփականատիրոջ գույքային ընդհանուր ֆոնդից և չի ընդգրկել իր սեփական գույքային ֆոնդի մեջ և շահադիտական դրդումներով այն չի յուրացրել, ինչպես իր, այնպես էլ մեկ այլ անձի օգտին: Ավելին՝ հայտնվելով ֆորսմաժորային իրավիճակում ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանը բանկում գրավադրել է իր և իր ընտանիքի անդամներին պատկանող անշարժ և շարժական գույքը և ողջ գումարն ուղղել ընկերությունը պահպանելուն, իսկ ինչու ոչ նաև նախկինում ներդրած մեծ գումարները չկորցնելու համար: Ավելին, յուրացման հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է միմիայն ուղղակի դիտավորությամբ: Վերոգրյալի լույսի ներքո՝ դատարանն արձանագրել է, որ քրեական գործի քննությամբ ավելի քան հիմնավորված է, որ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲԸ-ում գեթ մեկ լումա չի ելքագրվել ընկերության դրամարկղից կամ հաշվարկային հաշվից՝ առանց նպատակային նշանակության և վերջինը հիմնավորող փաստաթղթերի: Մեղադրանքի հիմքում ընկած է առաջին հերթին հենց պետության, իսկ կողմից ընկերության հանդեպ ստանձնած պարտավորությունների չկատարումը համաձայն 2013 թվականի հոկտեմբերի 23-ի թիվ 1248Ա կառավարության որոշման: Դա է վկայում ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի կողմից բարձրաստիճան պաշտոնատար անձանց հղած բազմաթիվ դիմումները կապված առաջացած խնդրի հետ և դրա արդյունքում էլ պետական լիազոր մարմնի կողմից <<Էյր Արմենիա>> ընկերության հետ կնքած պարտքի մարման ժամանակացույցը և դրա մի մասի կատարումն ընկերության կողմից: Դատարանը գտել է, որ այս գործով բացակայում է ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի մեղքը հիմնավորող, հիմնավոր կասկածից վեր ապացույցների բավարար համակցությունը, մասնավորապես՝ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանին մեղսագրվող արարքի հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի մեջ մտնող և ապացուցման ենթակա հանգամանքներից ոչ մեկը, այն է՝ օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմամբ ունեցած լիազորություններն այդ գույքը դուրս է բերում սեփականատիրոջ գույքի ընդհանուր ֆոնդից և դարձնում իր գույքի մաս, փաստորեն հանցավորը նախապես այդ գույքն առանձնացնում է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկում իր գույքային ֆոնդի մեջ։ Արդյունքում դատարանը գտել է, որ պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում` հանցադեպի բացակայության հիմքով: ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ նախաքննության մարմնի կողմից Արսեն Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա, որպես <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրեն, պարտավորված լինելով գանձել և պետական բյուջե վճարել Հայաստանի Հանրապետությունից մեկնող ֆիզիկական անձանց վաճառված ավիատոմսերից առաջացած պետական տուրքի գումարները, 2014 թվականի ընթացքում իրականացրել է ուղևորափոխադրումներ, գանձել 681.923.052 դրամի չափով պետական տուրքի գումար և պետության կողմից իր ղեկավարած կազմակերպությանը փաստացի վստահված առանձնապես խոշոր չափերի՝ 681.923.052 դրամ գումարը ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով պետական բյուջե վճարելու փոխարեն յուրացման եղանակով հափշտակել է՝ սեփական հայեցողությամբ տնօրինելով այն։ Առաջին ատյանի դատարանը, առաջադրված մեղադրանքում Արսեն Ավետիսյանին արդարացնելով, արձանագրել է, որ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել ամբաստանյալին մեղսագրվող հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի մեջ մտնող և ապացուցման ենթակա հանգամանքներից ոչ մեկը, այն, որ Արսեն Ավետիսյանն օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմամբ ունեցած լիազորությունները՝ նախապես այդ գույքն առանձնացրել է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկել իր գույքային ֆոնդի մեջ: Վերաքննիչ դատարանն իր հերթին արձանագրել է, որ Արսեն Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու վերաբերյալ առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավորված են ու բավարար չափով պատճառաբանված, առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ չի տրվել այնպիսի դատական սխալ, որն ազդել կամ կարող էր ազդել գործի ելքի վրա: Վերաքննիչ դատարանը նաև արձանագրել է, որ տվյալ դեպքում առերևույթ առկա է համապատասխան կազմակերպության կողմից իր ստանձնած քաղաքացիաիրավական պարտականությունները չկատարելու մասով քաղաքացիաիրավական բնույթի վեճ, և ստանձնած գույքային պարտավորությունների չկատարումը չի կարող հիմք հանդիսանալ քրեադատավարական կառուցակարգի կիրառման համար: Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ ստորադաս դատարաններն Արսեն Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրվող արարքում արդարացնելով, պատշաճ վերլուծության և իրավական գնահատականի չեն արժանացրել սույն քրեական գործով հաստատված փաստական տվյալների ամբողջությունը: Այսպես՝ սույն գործի փաստական հանգամանքներից հետևում է, որ <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության և Հայաստանի Հանրապետության միջև ծագած իրավահարաբերություններն իրենց բնույթով հանրային են, դրանք ծագել են ոչ թե կողմերի միջև փոխադարձ համաձայնությամբ կնքված պայմանագրից կամ քաղաքացիական օրենսդրությամբ նախատեսված պարտավորական իրավահարաբերությունների ծագման այլ հիմքերից, այլ ՀՀ Կառավարության կողմից 2009 թվականի մարտի 12-ին ընդունված՝ <<Հայաստանի Հանրապետության օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին>> թիվ 268-Ն որոշումից։ Այսպես՝ վերոնշյալ որոշմամբ պետությունն իր՝ Հայաստանի Հանրապետությունից օդային տրանսպորտի միջոցներով մեկնող ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձման լիազորությունը Հայաստանի Հանրապետության ավիափոխադրողների կողմից օդային փոխադրումների իրականացման դեպքում պատվիրակել է Հայաստանի Հանրապետության ավիափոխադրողներին՝ վերջիններին պարտավորեցնելով հաշվարկել և սահմանած կարգով ու ժամկետում պետական բյուջե փոխանցել պետական տուրքի գումարները։ Այսինքն՝ տվյալ դեպքում Հայաստանի Հանրապետությունը՝ որպես իրավահարաբերության սուբյեկտ, ավիափոխադրողի հետ հանդես է եկել ոչ թե հավասար հիմունքներով, այլ որպես իշխանական լիազորություններով օժտված սուբյեկտ, որն իրավական նորմի ուժով՝ միակողմանի կարգադրությամբ որոշել է մյուս կողմի հետ իր հարաբերության բովանդակությունը։ Վերոնշյալ հանգամանքը ցույց է տալիս, որ <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության՝ ի դեմս տնօրեն Արսեն Ավետիսյանի և Հայաստանի Հանրապետության միջև ծագած իրավահարաբերությունն ունեցել է հետևյալ բովանդակությունը. Արսեն Ավետիսյանը, հանդիսանալով Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված կարգով պետական գրանցում ստացած ավիափոխադրող <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրենը, ենթաօրենսդրական ակտի ուժով պարտավորված է եղել գանձել և օրենքով սահմանած կարգով ու ժամկետում պետական բյուջե փոխանցել ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գումարները։ Այսինքն՝ Արսեն Ավետիսյանին պատկանող ավիաընկերությունը տվյալ իրավահարաբերության շրջանակներում կատարել է բացառապես միջնորդական դեր, այն է՝ ի կատարումն պետության կողմից իրեն պատվիրակված լիազորության, ապահովել է ավիատոմսի վճարի բաղկացուցիչ մասը կազմող և իր կողմից գանձվող պետական տուրքի վճարը պետության ֆոնդ ուղղելու պարտականությունը։ Վերոգրյալի հիման վրա, անդրադառնալով ստորադաս դատարանների այն դատողությանը, թե ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի վստահությանը հանձնված գույքը դուրս չի բերվել սեփականատիրոջ գույքային ընդհանուր ֆոնդից և չի ընդգրկվել իր սեփական գույքային ֆոնդի մեջ, ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ յուրացման հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի արտաքին հատկանիշների դրսևորման տեսանկյունից սույն գործով էական համարվել չի կարող այն փաստը, թե տվյալ գույքը դուրս է բերվել արդեն իսկ պետության գույքային ֆոնդում գտնվող միջոցներից, թե ենթաօրենսդրական ակտի ուժով պարտադիր կերպով հօգուտ պետության գանձման ենթակա պետական տուրքերից, որոնցից էլ գոյացած միջոցները փաստացի կազմում են պետությանը պատկանող ֆոնդին պարտադիր կերպով փոխանցման ենթակա գումարներ։ Այլ խոսքով՝ այն պայմաններում, երբ պետության կողմից ավիափոխադրողին պատվիրակված է եղել հավաքագրելու և պետությանը փոխանցելու վաճառված ավիատոմսերից գանձված պետական տուրքերը, դա նշանակել է, որ դրանց հանրույթն ի սկզբանե զատված է եղել կազմակերպության հասույթից, և թեև ուղղակիորեն չի ներառվել պետական ֆոնդի մեջ, սակայն ենթակա է եղել փոխանցման պետության ֆոնդին, իսկ մուտքագրված միջոցները չէին կարող տնօրինվել այլ կերպ, քան պետության ֆոնդ ուղղելու ձևով։ Անդրադառնալով Արսեն Ավետիսյանի ֆինանսական բարդ իրադրության մեջ հայտնվելու, պետության կողմից ընկերության հանդեպ ստանձնած պարտավորությունները չկատարելու, <<Էյր Արմենիա>> ընկերությունում առանց նպատակային նշանակության <<գեթ մեկ լումա>> չելքագրելու, ինչպես նաև պետական լիազոր մարմնի կողմից <<Էյր Արմենիա>> ընկերության հետ պարտքի մարման ժամանակացույց կազմելու և դրա մի մասն ընկերության կողմից կատարելու հանգամանքներին, Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ դրանք որևէ իրավական նշանակություն չէին կարող ունենալ ամբաստանյալի արարքում յուրացման հանցակազմի հատկանիշների առկայությունը բացառելու համար: Ընդհանրացնելով վերոշարադրյալը՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ ստորադաս դատարանները, Արսեն Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելով, պատշաճ գնահատման չեն ենթարկել վերջինին պատկանող՝ <<Էյր Արմենիա>> ընկերության և Հայաստանի Հանրապետության միջև ձևավորված իրավահարաբերությունների բնույթն ու այդ համատեքստում տվյալ կազմակերպությանը՝ ենթաօրենսդրական ակտի ուժով վստահված ու փաստացի պետության ֆոնդին ուղղման ենթակա միջոցների տնօրինման հանգամանքները՝ նյութաիրավական նորմի մեկնաբանման հարցում հանգելով սխալ եզրահանգման։ Ամփոփելով վերոգրյալը՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ Ա.Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու վերաբերյալ ստորադաս դատարանների հետևությունները հիմնավորված և պատճառաբանված չեն: Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատարանում հետազոտված ապացույցներով, մասնավորապես՝ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի, վկաներ Կարեն Ասատրյանի, Նորիկ Հարությունյանի, Անահիտ Հարությունյանի, Գայանե Վարդանյանի, Ռուզաննա Դանելյանի, Սվետլանա Սարգսյանի, Արմինե Կիրակոսյանի, Լաուրա Սաֆարյանի, Աշոտ Ազիզյանի ցուցմունքներով, դատահաշվապահական փորձաքննության թիվ 79101709 եզրակացությամբ, քրեական գործով որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ Կենտրոնի հարկային տեսչության 2017 թվականի փետրվարի 9-ի թիվ 33-2/[1312047]-17 գրությամբ, <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության հարկային գործերով, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ Կենտրոնի հարկային տեսչության՝ 2017 թվականի փետրվարի 9-ի թիվ 33–2/[313522]-17 գրությամբ, <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության օդի տուրքի տեղեկությունների գործով, ընկերության կողմից 2013-2016 թվականների վերաբերյալ էլեկտրոնային տարբերակով ներկայացված հաշվարկ-հաշվետվություններով, ՀՀ ԿԱ քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչության 2017 թվականի մարտի 9-ի թիվ 11583-17 գրությամբ և դրան կից ՀՀ-ից մեկնած ուղևորների թվի, գանձված և պետական բյուջե վճարված պետական տուրքի գումարների, պետական տուրքը վճարելուց ազատված ուղևորների թվի վերաբերյալ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության կողմից ներկայացված տեղեկություններով, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնի 2017 թվականի հուլիսի 10-ի թիվ 70-3/[426604]–17 գրությամբ և դրան կից էլեկտրոնային հաշվարկ-հաշվետվություններով ու <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության անձնական հաշվի քարտերով, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնի 2017 թվականի սեպտեմբերի 28-ի թիվ 70-3/[1488536]–17 գրությամբ և դրան կից տեղեկություններով, ՀՀ արդարադատության նախարարության իրավաբանական անձանց պետական ռեգիստրի գործակալության՝ 2017 թվականի նոյեմբերի 15-ի թիվ 69469-17 գրությամբ և դրան կից <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության վերաբերյալ գործակալությունում առկա բոլոր փաստաթղթերի պատճեններով, ՀՀ Կենտրոնական բանկից առգրավված <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության և Արսեն Ավետիսյանի անվամբ <<Էյչ էս Բի Սի Հայաստան բանկ>> ՓԲ, <<Կոնվերս Բանկ>> ՓԲ, <<Ինեկո բանկ>> ՓԲ, <<ԱԿԲԱ-Կրեդիտ Ագրիկոլ Բանկ>> ՓԲ, <<Ամերիաբանկ>> ՓԲ, <<Արդշինբանկ>> ՓԲ, <<Մելլաթ բանկ>> ՓԲ և <<ՎՏԲ-Հայաստան բանկ>> ՓԲ ընկերություններում բացված հաշվեհամարների շարժի վերաբերյալ տեղեկություններով հաստատվել է ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի կողմից իրեն մեղսագրված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի առաջին կետով նախատեսված հանցանքի կատարումը։ Ինչ վերաբերում է առաջին ատյանի դատարանի պատճառաբանություններին, ապա Վերաքննիչ դատարանը, հիմք ընդունելով տվյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի դիրքորոշումները, նույնպես արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում առաջին ատյանի դատարանը, մեղսագրվող արարքում ամբաստանյալին արդարացնելով, պատշաճ վերլուծության և իրավական գնահատականի չի արժանացրել սույն քրեական գործով հաստատված փաստական տվյալների ամբողջությունը: Մասնավորապես՝ <<Էյր Արմենիա>> ՓԲ ընկերության և ՀՀ-ի միջև ծագած իրավահարաբերությունները հանրային են, դրանք ծագել են ոչ թե կողմերի միջև փոխադարձ համաձայնությամբ կնքված պայմանագրից կամ քաղաքացիական օրենսդրությամբ նախատեսված պարտավորական իրավահարաբերությունների ծագման այլ հիմքերից, այլ ՀՀ Կառավարության կողմից 2009 թվականի մարտի 12-ին ընդունված՝ <<Հայաստանի Հանրապետության օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին>> թիվ 268-Ն որոշումից։ Ընդ որում՝ նշված որոշմամբ պետությունը Հայաստանի Հանրապետության ավիափոխադրողների կողմից օդային փոխադրումների իրականացման դեպքում ՀՀ-ից օդային տրանսպորտի միջոցներով մեկնող ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձման իր լիազորությունը պատվիրակել է Հայաստանի Հանրապետության ավիափոխադրողներին՝ վերջիններին պարտավորեցնելով հաշվարկել և սահմանած կարգով ու ժամկետում պետական բյուջե փոխանցել պետական տուրքի գումարները։ Այսինքն՝ տվյալ դեպքում ՀՀ-ն՝ որպես իրավահարաբերության սուբյեկտ, ավիափոխադրողի հետ հանդես է եկել ոչ թե հավասար հիմունքներով, այլ որպես իշխանական լիազորություններով օժտված սուբյեկտ, որը միակողմանի կարգադրությամբ որոշել է մյուս կողմի հետ իր հարաբերության բովանդակությունը։ Մասնավորապես՝ Արսեն Ավետիսյանը, հանդիսանալով Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված կարգով պետական գրանցում ստացած ավիափոխադրող <<Էյր Արմենիա>> փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրենը, ենթաօրենսդրական ակտի ուժով պարտավորված է եղել գանձել և օրենքով սահմանած կարգով ու ժամկետում պետական բյուջե փոխանցել ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գումարները։ Այսինքն՝ Արսեն Ավետիսյանին պատկանող ավիաընկերությունը տվյալ իրավահարաբերության շրջանակներում կատարել է բացառապես միջնորդական դեր և պետության կողմից իրեն պատվիրակված լիազորության կատարման համար ապահովել է ավիատոմսի վճարի բաղկացուցիչ մասը կազմող և իր կողմից գանձվող պետական տուրքի վճարը պետության ֆոնդ ուղղելու պարտականությունը։ Ընդ որում՝ այն պայմաններում, երբ պետության կողմից ավիափոխադրողին պատվիրակված է եղել հավաքագրելու և պետությանը փոխանցելու վաճառված ավիատոմսերից գանձված պետական տուրքերը, դա նշանակել է, որ դրանց հանրույթն ի սկզբանե զատված է եղել կազմակերպության հասույթից, և թեև ուղղակիորեն չի ներառվել պետական ֆոնդի մեջ, սակայն ենթակա է եղել փոխանցման պետության ֆոնդին, իսկ մուտքագրված միջոցները չէին կարող տնօրինվել այլ կերպ, քան պետության ֆոնդ ուղղելու ձևով։ Ամփոփելով վերոգրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված բավարար ապացույցների համակցությամբ <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշով հիմնավորվել է Արսեն Ավետիսյանի կողմից իրեն մեղսագրված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը: Ինչ վերաբերում է պաշտպանական կողմի այն պնդումներին, որ ճիշտ չէ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի այն մեկնաբանությունը, որ ընկերությունը շարունակել է իր գործունեությունը՝ ակնկալելով վերականգնել ամբաստանյալի ներդրումները, ինչը կարող է դիտարկվել որպես հանցանքի օբյեկտիվ կողմ, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ բարձրագույն դատական ատյանի կողմից տվյալ գործով կայացրած որոշումը և դրանում առկա պատճառաբանությունները օրինական ուժի մեջ են և չեն կարող կասկածի տակ դրվել կամ վիճարկվել։ Վերաքննիչ դատարանը, ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղավոր ճանաչելուց հետո հարկ է համարում անդրադառնալ վերջինի նկատմամբ նշանակվելիք պատժին: Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ նշանակելու հարցին, հաշվի առնելով ամբաստանյալի կատարած արարքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցագործությամբ 681.923.052 ՀՀ դրամի չափով վնաս պատճառված լինելը, այն, որ ամբաստանյալը դեպոզիտ հաշվին փոխանցել է 1․000․000 ՀՀ դրամ՝ որպես պատճառված վնասի փոխհատուցում, նրա անձը բնութագրող հանգամանք, այն, որ նախկինում դատապարտված չի եղել, ամուսնացած է, որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքը, այն, որ ամբաստանյալը խնամքին է ունեցել 4 անչափահաս երեխա, մասնավորապես՝ 2007 թվականի սեպտեմբերի 28-ին ծնված Արամ Ավետիսյանը, 2009 թվականի օգոստոսի 3-ին ծնված Ռուզաննա Ավետիսյանը, 2011 թվականի մարտի 15-ին ծնված Ալեքսանդր Ավետիսյանը, 2016 թվականի մայիսի 3-ին ծնված Վիկտորիա Ավետիսյանը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Արսեն Ավետիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում` 6 (վեց) տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման: Միևնույն ժամանակ Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ նաև ամբաստանյալի նկատմամբ <<Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի Առաջին Հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին>> 2018 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ՀՕ-414-Ն օրենքի (այսուհետ նաև` Համաներման մասին օրենք) կիրառման հարցին: Համաներման մասին օրենքի 2-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի համաձայն՝ համաներում հայտարարելով՝ պատժից ազատել առավելագույնը վեց տարի ժամկետով ազատազրկման դատապարտված և սույն օրենքն ուժի մեջ մտնելու օրվա դրությամբ երեք կամ ավելի անչափահաս երեխա ունեցող անձանց, իսկ 4-րդ կետի համաձայն՝ սույն օրենքն ուժի մեջ մտնելու օրվա դրությամբ մինչև երեք տարեկան երեխա ունեցող անձանց: Տվյալ դեպքում քրեական գործից երևում է, որ ամբաստանյալը սույն օրենքն ուժի մեջ մտնելու օրվա՝ 2018 թվականի նոյեմբերի 6-ի դրությամբ՝ խնամքին է ունեցել 4 անչափահաս երեխա, ընդ որում՝ վերջիններից մեկը եղել է մինչև 3 տարեկան: Հաշվի առնելով վերոգրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը, նկատի առնելով, որ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվել է 6 տարի ժամկետով ազատազրկում, վերջինը Համաներման մասին օրենքն ուժի մեջ մտնելու դրությամբ ունեցել է չորս երեխա, որոնցից մեկը մինչև 3 տարեկան, իսկ Համաներման մասին օրենքը չկիրառելու հիմքեր առկա չեն, գտնում է, որ Արսեն Ավետիսյանին պետք է ազատել պատժի կրումից Համաներման մասին օրենքի 2-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերի կիրառմամբ: Վերաքննիչ դատարանը, անդրադառնալով ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցին և հաշվի առնելով, որ վերջինը պետք Համաներման մասին օրենքի կիրառմամբ ազատվի պատժի կրումից՝ գտնում է, որ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը պետք է վերացնել: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ, 385-387-րդ, 390-րդ, 393-րդ, 394-րդ և 412-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը ՈՐՈՇԵՑ ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ քննության նկատմամբ հսկողության վարչության պետի տեղակալ Դ․Կարապետյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակի։ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2019 թվականի հուլիսի 26-ի դատավճիռը բեկանել և փոփոխել։ Ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին մեղավոր ճանաչել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով (համապատասխանում է 2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 256-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետին) և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 6 (վեց) տարի ժամկետով։ 2018 թվականի նոյեմբերի 1-ին ընդունված <<Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանին ազատել նշանակված պատժից։ Ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացնել։ Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան՝ ստանալու պահից մեկամսյա ժամկետում։ ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Վ.ՌՇՏՈՒՆԻ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ՎԱՐԴԱՆՅԱՆ Ա.ՆԻԿՈՂՈՍՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 27-02-2023 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 31-08-2023 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | քրեական գործը 13 հատորից․ 1-ին հատորը՝ 266 թերթ, 2-րդ հատորը՝ 275 թերթ, 3-րդ հատորը՝ 250 թերթ, 4-րդ հատորը՝ 261 թերթ, 5-րդ հատորը 250 թերթ, 6-րդ հատորը՝ 334 թե |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 31-08-2023 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 13 |
| Գործին կից նյութերը | 266, 275, 250, 261, 250, 334, 164, 148, 131, 131, 143, 70, 142 |
| Ուր | Վճռաբեկ |
| Գրության համարը | Ե-59841/23 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0315/01/17
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 26-05-2021 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Գլխավոր դատախազի տեղակալ |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Հ |
| Ազգանուն | Ասլանյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատապարտյալ, Ամբաստանյալ, Մեղադրյալ | |
| Անուն | Արսեն |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
Գործը ստացվել է
| Ամսաթիվ | 04-06-2021 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
Զեկուցող դատավոր
| Ամսաթիվ | 04-06-2021 |
|---|---|
| Զեկուցող դատավոր | |
| Անուն | Լիլիթ |
| Ազգանուն | Թադևոսյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 03-09-2021 |
|---|---|
| Որոշման առաքման ամսաթիվը | 03-09-2021 |
Բողոքի քննության կարգը
| Ամսաթիվ | 22-03-2022 |
|---|---|
| Կայացվել է որոշում | Բողոքը գրավոր ընթացակարգով քննելու վերաբերյալ |
| Որոշում | ԵԿԴ/0315/01/17 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔԻ ՔՆՆՈՒԹՅԱՆ ԸՆԹԱՑԱԿԱՐԳԸ ՍԱՀՄԱՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 22 մարտի 2022 թվական ք.Երևան ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ՝ նաև Վճռաբեկ դատարան) նախագահությամբ` Հ․ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ՝ Ս․ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ Ա․ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ քննարկելով ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Հ․Ասլանյանի վճռաբեկ բողոքի քննության ընթացակարգը սահմանելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Հ․Ասլանյանը ներկայացրել է վճռաբեկ բողոք, որը Վճռաբեկ դատարանի` 2021 թվականի սեպտեմբերի 3-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 415.1-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վճռաբեկ դատարանը վերաքննիչ դատարանի դատական ակտի դեմ ներկայացված և վարույթ ընդունված վճռաբեկ բողոքները քննում և դրանց վերաբերյալ որոշումները կայացնում է գրավոր ընթացակարգով, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ վճռաբեկ դատարանը եկել է եզրահանգման, որ անհրաժեշտ է վճռաբեկ բողոքի քննությունն իրականացնել դատական նիստում: Հաշվի առնելով, որ գործի նյութերը բավարար են ներկայացված վճռաբեկ բողոքն ըստ էության քննության առնելու համար, Վճռաբեկ դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ սույն գործի հանգամանքների կապակցությամբ քննություն կարող է կատարվել առանց դատական նիստ հրավիրելու, ուստի սույն գործով վճռաբեկ բողոքի քննությունը պետք է իրականացնել գրավոր ընթացակարգով: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 415.1-րդ հոդվածով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Հ․Ասլանյանի վճռաբեկ բողոքի քննությունն իրականացնել գրավոր ընթացակարգով։ Նախագահող` Հ․ԱՍԱՏՐՅԱՆ Դատավորներ` Ս․ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ Ա․ՊՈՂՈՍՅԱՆ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ |
Դատական ակտի հրապարակման օր
| Ամսաթիվ | 08-04-2022 |
|---|
Վճռաբեկ բողոքը բավարարվել է ամբողջությամբ
| Ամսաթիվ | 08-04-2022 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 08-04-2022 |
| Ստորադաս դատարանի դատական ակտը բեկանվել է | Բեկանվել է և գործն ուղարկվել է ստորադաս դատարան նոր քննության |
| Հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ԵԿԴ/0315/01/17 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեական դատարանի որոշում Նախագահող դատավոր՝ Մ.Հարությունյան Դատավորներ՝ Լ.Աբգարյան Ա.Դանիելյան 8 ապրիլի 2022 թվական ք.Երևան ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ` Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ՝ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Հ․Ասլանյանի վճռաբեկ բողոքը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Գործի դատավարական նախապատմությունը. 1. 2016 թվականի դեկտեմբերի 29-ին ՀՀ Կառավարությանն առընթեր պետական եկամուտների կոմիտեի իրավախախտումների հայտնաբերման ու վարչական վարույթների իրականացման վարչության հետաքննության բաժնում «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրինության կողմից առանձնապես խոշոր չափերով յուրացում կատարելու փաստի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 83181816 քրեական գործը և նախաքննության կատարման համար ուղարկվել նույն մարմնի քննչական վարչություն: Նախաքննության մարմնի՝ 2017 թվականի հուլիսի 21-ի որոշմամբ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: Նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ Ա.Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը: 2017 թվականի հուլիսի 26-ին նախաքննության մարմնի կողմից որոշում է կայացվել Ա.Ավետիսյանին և «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերությանը պատկանող անշարժ և շարժական գույքի, ինչպես նաև բանկային հաշվեհամարների վրա 683.723.073 ՀՀ դրամի չափով կալանք դնելու մասին: Նախաքննության մարմնի՝ 2017 թվականի նոյեմբերի 22-ի որոշմամբ Ա.Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։ 2017 թվականի նոյեմբերի 28-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան: 2. Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ՝ նաև Առաջին ատյանի դատարան)՝ 2019 թվականի հուլիսի 26-ի դատավճռով Ա.Ավետիսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչվել է անմեղ և արդարացվել` հանցադեպի բացակայության հիմքով: Նույն որոշմամբ Ա.Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: 3. Մեղադրող Դ.Կարապետյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` նաև Վերաքննիչ դատարան)՝ 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշմամբ բողոքը մերժել է՝ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնելով անփոփոխ: 4. Վերաքննիչ դատարանի վերոնշյալ որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Հ.Ասլանյանը բերել է վճռաբեկ բողոք, որը Վճռաբեկ դատարանի՝ 2021 թվականի սեպտեմբերի 3-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ: Վճռաբեկ դատարանը 2022 թվականի մարտի 22-ի որոշմամբ սահմանել է վճռաբեկ բողոքի քննության գրավոր ընթացակարգ: Դատավարության մասնակիցների կողմից վճռաբեկ բողոքի պատասխան չի ներկայացվել։ Վճռաբեկ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները. 5. Նախաքննության մարմնի կողմից Արսեն Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել հետևյալ արարքի համար. «(…) [Ն]ա հանդիսանալով օդային բեռնափոխադրումների և ուղևորափոխադրումների ոլորտում ծառայությունների մատուցման գործունեություն իրականացրած, ՀՀ ԿԱ ՊԵԿ ՀՎՍՀ թիվ 3-րդ բաժնում (նախկին Կենտրոնի ՀՏ) հաշվառված և Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանի Գևորգ Քոչար փողոցի թիվ 21 հասցեում գործունեություն ծավալած «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրենն ու ղեկավարելով այդ կազմակերպության գործունեությունը, համաձայն ՀՀ կառավարության կողմից ընդունված «Հայաստանի Հանրապետության օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին» 2009 թվականի մարտի 12-ին ընդունված թիվ 268-Ն որոշման և դրան կից Հայաստանի Հանրապետության օդային ուղևորների ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու մասին կարգի, որպես «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրեն պարտավորված լինելով գանձել ՀՀ-ից մեկնող ֆիզիկական անձանց վաճառված ավիատոմսերից առաջացած պետական տուրքի գումարները ու դրանք վճարել պետական բյուջե, 2014 թվականի ընթացքում իրականացրել է ուղևորափոխադրումներ, գանձել 681.923.052 դրամի չափով պետական տուրքի գումար և պետության կողմից իր ղեկավարած կազմակերպությանը փաստացի վստահված առանձնապես խոշոր չափերի՝ 681.923.052 դրամ գումարը ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով պետական բյուջե վճարելու փոխարեն յուրացման եղանակով հափշտակել է այն՝ սեփական հայեցողությամբ տնօրինելով ամբողջ գումարը» (1)։ 6. Առաջին ատյանի դատարանը 2019 թվականի հուլիսի 26-ի դատավճռով արձանագրել է հետևյալը. «(...) Առաջադրված մեղադրանքով խեղաթյուրվել է մի շատ կարևոր փաստ, այն է՝ այս դեպքում ոչ թե պետությունն է այս դեպքով ինչ որ գույք վստահել Ա.Ավետիսյանին, այլ ավիաընկերության գործունեության արդյունքում է հենց առաջացել այդ արժեքը, ակտիվը՝ գույքը, որը հանդիսանում է օդի տուրքի գումար՝ ենթակա վճարման պետությանը: Ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի վստահությանը հանձնված գույքն իր կամ մեկ այլ անձի սեփականությունը չի դարձրել, այդ գույքը դուրս չի բերել սեփականատիրոջ գույքային ընդհանուր ֆոնդից և չի ընդգրկել իր սեփական գույքային ֆոնդի մեջ և վերջապես շահադիտական դրդումներով այն չի յուրացրել, ինչպես իր, այնպես էլ մեկ այլ անձի օգտին: Ավելին՝ հայտնվելով ֆորսմաժորային իրավիճակում ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանը բանկում գրավադրել է իր և իր ընտանիքի անդամներին պատկանող անշարժ և շարժական գույքը և ողջ գումարը ուղղել ընկերությունը պահպանելուն, իսկ ինչու ոչ նաև նախկինում ներդրած մեծ գումարները չկորցնելու համար: Ավելին յուրացման հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է միմիայն ուղղակի դիտավորությամբ: Վերոգրյալի լույսի ներքո՝ Դատարանը արձանագրում է, որ քրեական գործի քննությամբ ավելի քան հիմնավորված է, որ «Էյր Արմենիա» ՓԲԸ-ում գեթ մեկ լումա չի ելքագրվել ընկերության դրամարկղից կամ հաշվարկային հաշվից՝ առանց նպատակային նշանակության և վերջինս հիմնավորող փաստաթղթերի: Մեղադրանքի հիմքում ընկած է առաջին հերթին հենց պետության իսկ կողմից ընկերության հանդեպ ստանձնած պարտավորությունների չկատարումը համաձայն 2013 թվականի հոկտեմբերի 23-ի թիվ 1248Ա կառավարության որոշման: Դա է վկայում ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի կողմից բարձրաստիճան պաշտոնատար անձանց հղած բազմաթիվ դիմումները կապված առաջացած խնդրի հետ և դրա արդյունքում էլ պետական լիազոր մարմնի կողմից «Էյր Արմենիա» ընկերության հետ կնքած պարտքի մարման ժամանակացույցը և դրա մի մասի կատարումը ընկերության կողմից: (…) Շարադրվածից հնարավոր է կատարել միայն մեկ հետևություն, որ այս գործով բացակայում է ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի (…) նախադեպային որոշումներով սահմանված՝ ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի մեղքը հիմնավորող, հիմնավոր կասկածից վեր ապացույցների բավարար համակցությունը, մասնավորապես՝ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանին մեղսագրվող արարքի հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի մեջ մտնող և ապացուցման ենթակա հանգամանքներից ոչ մեկը, այն, որ. - օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմամբ ունեցած լիազորություններն այդ գույքը դուրս է բերում սեփականատիրոջ գույքի ընդհանուր ֆոնդից և դարձնում իր գույքի մաս, փաստորեն հանցավորը նախապես այդ գույքն առանձնացնում է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկում իր գույքային ֆոնդի մեջ (…): Այսպիսով, ստուգելով ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի կողմից, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ` Դատարանը գտնում է, որ պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Արսեն Ավետիսյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում` հանցադեպի բացակայության հիմքով (...)» (2): 7. Վերաքննիչ դատարանի որոշման համաձայն՝ «(…) Առաջին ատյանի դատարանի կողմից դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների հիման վրա գնահատելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ պարագայում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմը՝ ի դեմս հանցակազմի օբյեկտիվ, հետևաբար նաև սուբյեկտիվ կողմի (…)։ Ուստի Վերաքննիչ դատարանը վերը նշված և ամբաստանյալի նկատմամբ արդարացման դատավճիռ կայացնելու մասով իր համաձայնությունն է հայտնում Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններին։ Տվյալ դեպքում առերևույթ առկա է համապատասխան կազմակերպության կողմից իր ստանձնած քաղաքացիաիրավական պարտականությունները չկատարելու մասով քաղաքացիաիրավական բնույթի վեճ և ստանձնած գույքային պարտավորությունների չկատարումը չի կարող հիմք հանդիսանալ քրեադատավարական կառուցակարգի կիրառման (…)։ (…) Ինչ վերաբերվում է Առաջին ատյանի դատարանի այն հետևություններին, որոնք վերաբերվում են համապատասխան գույքը անձին հանձնված չլինելու և հանցադեպի բացակայության վերաբերյալ փաստարկներին, թեև դրանք էության մեջ անհիմն են, սակայն այն փաստի հաշվառմամբ, որ տվյալ դեպքում բացակայում է համապատասխան հանցակազմը, մասնավորապես հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմը, տվյալ դեպքում բավարար չեն արդարացման դատական ակտը բեկանելու համար։ Եվ Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալը պետք է արդարացվի միայն հանցակազմի բացակայության հիմքով։ (…) Ամփոփելով (…) Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ բողոքարկված դատական ակտով ամբաստանյալին համապատասխան հոդվածով արդարացնելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավորված են ու բավարար չափով պատճառաբանված, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ չի տրվել այնպիսի դատական սխալ, որն ազդել է կամ կարող էր ազդել գործի ելքի վրա: Ուստի բողոքարկված դատական ակտը բեկանելու իրավաչափ հիմքեր չկան, (…) այն պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ դրա դեմ բերված վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել (…)» (3): Վճռաբեկ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը. Վճռաբեկ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում՝ ներքոհիշյալ հիմնավորումներով. 8. Բողոքի հեղինակի կարծիքով՝ Վերաքննիչ դատարանի որոշումն օրինական և հիմնավոր չէ, դրանով թույլ է տրվել դատական սխալ՝ նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա, որպիսի պարագայում կայացված դատական ակտը ենթակա է բեկանման։ Մասնավորապես, բողոքաբերը, վկայակոչելով ՀՀ Կառավարության՝ «Հայաստանի Հանրապետությունից օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին» 2009 թվականի մարտի 12-ի թիվ 268-Ն որոշումը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածը, ինչպես նաև դրա վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի՝ Սևակ Լսկավյանի գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները, նշել է, որ Հայաստանի Հանրապետության և «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության միջև ծագած իրավահարաբերությունը կրում է ոչ թե մասնավոր՝ քաղաքացիաիրավական բնույթ, ինչպես նշվել է ստորադաս դատարանների դատական ակտերում, այլ հանրային՝ վարչաիրավական բնույթ, քանի որ հիշյալ իրավահարաբերությունը ծագել է պետության գործադիր-կարգադրիչ գործունեության բնագավառում, և Հայաստանի Հանրապետությունը տվյալ դեպքում հանդես է եկել ոչ թե հավասար հիմունքներով, այլ որպես իշխանական լիազորություններով օժտված սուբյեկտ, որը մյուս կողմի հետ իր հարաբերության բովանդակությունը որոշել է միակողմանի կամահայտնությամբ, ուստի Ա.Ավետիսյանի արարքին անհրաժեշտ էր իրավական գնահատական տալ՝ հաշվի առնելով ոչ թե քաղաքացիաիրավական, այլ վարչաիրավական հարաբերությունների առանձնահատկությունները: 8.1. Վերոնշյալի հիման վրա, անդրադառնալով յուրացման հանցակազմի օբյեկտիվ կողմին՝ բողոք բերած անձը հայտնել է, որ տվյալ դեպքում պետության կողմից իր բացառիկ՝ պետական տուրքի գանձման լիազորության պատվիրակման արդյունքում «հիմնական» գույքային ֆոնդից բացի ձևավորվել է նաև վերջինիս մասը կազմող, սակայն առանձնացված «միջանկյալ» գույքային ֆոնդ, որի նպատակը պետության գույքը, տվյալ դեպքում՝ պետական տուրքը, պետության «հիմնական» գույքային ֆոնդ ուղղելն է։ Մինչդեռ, Ա.Ավետիսյանը, իրավական ակտի ուժով պարտավորված լինելով պետության «միջանկյալ» գույքային ֆոնդում եղած գույքը՝ պետական տուրքը, սահմանված ժամկետում փոխանցել պետության «հիմնական» գույքային ֆոնդ, չի կատարել դա՝ այդպիսով առանձնացնելով այն պետության գույքային ֆոնդից, այնուհետև միացնելով այն կազմակերպության գույքային ֆոնդին՝ վերջինիս հետ միասին իր հայեցողությամբ որոշել է դրա փաստացի ճակատագիրը, այսինքն՝ տնօրինել է այն՝ ուղղելով «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության ընթացիկ ծախսերը հոգալուն: Ընդ որում, հիշյալ գործողությունները կատարվել են կազմակերպությունը պահպանելու և նախկինում ներդրած մեծ գումարները չկորցնելու նպատակով, ինչն էլ վկայում է հիշյալ գործողությունները շահադիտական դրդումներով կատարելու մասին, քանի որ վերջինիս դիտավորությունն ուղղված է եղել կազմակերպության բնականոն ձեռնարկատիրական գործունեությունն ապահովելուն, իսկ ցանկացած ձեռնարկատիրական գործունեության նպատակը շահույթ ստանալն է: 8.2. Բացի այդ, բողոքի հեղինակն ընդգծել է նաև, որ Ա.Ավետիսյանի ֆորսմաժորային իրավիճակում հայտնվելը, պետության կողմից ընկերության հանդեպ ստանձնած պարտավորությունները չկատարելը, ինչպես նաև պարտքի մարման ժամանակացույց կազմելը որևէ իրավական նշանակություն չեն կարող ունենալ ամբաստանյալի արարքում յուրացման հանցակազմի հատկանիշների բացակայությունը հաստատելու հարցում, և կարող են վկայել ընդամենը «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության տնտեսական գործունեության վատթարացման և դրա պատճառների, ինչպես նաև հանցանքն ավարտելուց հետո հանցավորի բարեխիղճ վարքագծի մասին։ 9. Վերոգրյալի հիման վրա, բողոքաբերը խնդրել է բեկանել և փոփոխել Վերաքննիչ դատարանի՝ 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշումը: Վճռաբեկ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը. 10. Սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է. հիմնավորված և պատճառաբանվա՞ծ են արդյոք ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում Ա.Ավետիսյանին արդարացնելու վերաբերյալ ստորադաս դատարանների հետևությունները: 11. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի համաձայն` «1. Յուրացնելը կամ վատնելը՝ հանցավորին վստահված ուրիշի գույքի հափշտակությունը զգալի չափերով՝ [պատժվում է համապատասխան պատժաչափով]: (...) 3. Սույն հոդվածի առաջին կամ երկրորդ մասով նախատեսված գործողությունը, որը կատարվել է՝ 1) առանձնապես խոշոր չափերով՝ [պատժվում է համապատասխան պատժաչափով]»։ 12. Յուրացման հանցակազմի և դրա հատկանիշների մեկնաբանությանը Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Սևակ Լսկավյանի գործով որոշմամբ՝ արձանագրելով հետևյալը. «(…) Յուրացումը սեփականության անվտանգությունն ապահովող հասարակական հարաբերությունների դեմ ուղղված հանցագործություն է, որը դասվում է հափշտակությունների շարքին: Յուրացման օբյեկտիվ կողմն արտահայտվում է հանցավորի կողմից իր լիազորությունների գործադրմամբ վստահված գույքն ապօրինի, անհատույց, շահադիտական նպատակով իրենը կամ մեկ ուրիշինը դարձնելով: Այսինքն` յուրացման դեպքում հանցավորը գույքն առանձնացնում է դրա սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և միացնում իր կամ մեկ ուրիշի գույքային ֆոնդին` օգտագործելով այն լիազորությունները, որոնք նրան վերապահված են եղել այդ գույքի նկատմամբ: Այդ հանգամանքն ունի առանձնահատուկ նշանակություն անձի արարքում յուրացման հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի հատկանիշների առկայության հարցը քննարկելիս: Այդ համատեքստում անհրաժեշտ է նկատի ունենալ, որ հափշտակության առարկան հանցավորի ունեցած լիազորությունների ուժով առնվազն պետք է հանձնված լինի հանցավորի տիրապետությանը: Ընդ որում, այդ լիազորությունները պետք է բխեն որոշակի փաստական տվյալներից և պայմանավորված լինեն հանցավորի պարտականություններով, հատուկ հանձնարարություններով կամ կնքված քաղաքացիաիրավական պայմանագրերի դրույթներով: Սուբյեկտիվ կողմից հանցավորի դիտավորությունն ուղղված է լինում իրեն վստահված գույքը հափշտակելուն: Հանցավորը գործում է ուղղակի դիտավորությամբ և շահադիտական դրդումներով: Այսինքն` հանցանք կատարող անձը գիտակցում է իր կողմից ուրիշի գույքը յուրացնելու` հանրության համար վտանգավոր բնույթը, նախատեսում և ցանկանում է իրեն վերապահված լիազորությունների գործադրմամբ նյութական արժեքները սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից միացնել իր գույքային ֆոնդին (…)» ()4։ 13. Վերահաստատելով վերոնշյալ որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ յուրացումը` որպես հափշտակության եղանակ, բնութագրվում է հափշտակության ընդհանուր հատկանիշներով, մասնավորապես` ուրիշի գույքն ապօրինի, անհատույց և շահադիտական նպատակով հանցավորինը կամ այլ անձինը դարձնելով, եթե վերջինս գույքը տնօրինելու կամ օգտագործելու իրական հնարավորություն է ունեցել (5): Վերոգրյալի հաշվառմամբ, Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է նաև, որ յուրացումը համարվում է ավարտված, երբ հանցավորը, օգտագործելով իր օրինական տիրապետման ներքո գտնվող ուրիշի գույքի նկատմամբ իրեն վերապահված լիազորությունները, այն դարձնում է իրենը, ներառում իր սեփականության ֆոնդի մեջ։ Այլ խոսքով՝ յուրացումն ավարտված է համարվում այն պահից, երբ հանցավորին վստահված գույքի օրինական տիրապետումը դառնում է ապօրինի, հանցավորն առանց դրա օրինական հիմքերի և սեփականատիրոջ համաձայնության այն ներառում է իր գույքային ֆոնդի մեջ՝ իրական հնարավորություն ունենալով ազատորեն և սեփական հայեցողությամբ տնօրինել կամ օգտագործել այն, որոշել դրա «ճակատագիրը»։ Ընդ որում՝ յուրացման հանցակազմի համար նշանակություն չունի, թե գույքն իր սեփականության ֆոնդի մեջ ներառելուց հետո անձն ինչպես և ինչ նպատակով է այն տնօրինելու կամ դրա հետ վարվելու. այդպիսիք կարող են էական նշանակություն ունենալ, օրինակ, արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու հանցավորի անձը գնահատման ենթարկելիս։ Ավելին՝ արարքի որակման համար պարտադիր չէ նաև, որ հանցավորը գույքն անձնապես տնօրինի։ 14. Միևնույն ժամանակ, անդրադառնալով յուրացման հանցակազմը մասնավոր-իրավական պայմանագրով ստանձնած գույքային պարտավորությունների չկատարումից սահմանազատելու անհրաժեշտությանը` Վճռաբեկ դատարանը կրկնում է, որ հանցավորի կողմից իրեն վստահված գույքի հափշտակմամբ բնութագրվող յուրացման հանցակազմը չի կարող նույնացվել մասնավոր-իրավական պայմանագրով ստանձնած գույքային պարտավորությունների չկատարման հետ, երբ կնքված պայմանագրով սահմանված կարգին համապատասխան քաղաքացիական իրավունքի օբյեկտը պարտավորական իրավահարաբերության մի սուբյեկտի կողմից չի հանձնվում մյուսին։ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ գույքի սեփականատիրոջ իրավունքների ենթադրյալ խախտումների կապակցությամբ քրեադատավարական իրավահարաբերություններում իրավական պաշտպանություն հայցելու մեխանիզմները չեն կարող օգտագործվել, երբ պաշտպանության առարկան կազմող իրավահարաբերություններն իրենց բնույթով ենթակա են կարգավորման քաղաքացիական իրավանորմերի գործադրման արդյունքում: Այլ կերպ` քրեադատավարական կառուցակարգերը չեն կարող կիրառվել քաղաքացիական իրավունքների ենթադրյալ խախտումները վերացնելու, քաղաքացիական իրավահարաբերության օբյեկտի շուրջ ձևավորված վեճը լուծելու համար (6): 15. Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ նախաքննության մարմնի կողմից Ա.Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, որպես «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրեն, պարտավորված լինելով գանձել և պետական բյուջե վճարել Հայաստանի Հանրապետությունից մեկնող ֆիզիկական անձանց վաճառված ավիատոմսերից առաջացած պետական տուրքի գումարները, 2014 թվականի ընթացքում իրականացրել է ուղևորափոխադրումներ, գանձել 681.923.052 դրամի չափով պետական տուրքի գումար և պետության կողմից իր ղեկավարած կազմակերպությանը փաստացի վստահված առանձնապես խոշոր չափերի՝ 681.923.052 դրամ գումարը ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված կարգով պետական բյուջե վճարելու փոխարեն յուրացման եղանակով հափշտակել է՝ սեփական հայեցողությամբ տնօրինելով այն (7)։ Առաջին ատյանի դատարանը, առաջադրված մեղադրանքում Ա.Ավետիսյանին արդարացնելով, արձանագրել է, որ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել ամբաստանյալին մեղսագրվող հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմի մեջ մտնող և ապացուցման ենթակա հանգամանքներից ոչ մեկը, այն, որ Ա.Ավետիսյանն օգտագործելով իրեն վստահված գույքի նկատմամբ ունեցած լիազորությունները՝ նախապես այդ գույքն առանձնացրել է սեփականատիրոջ գույքային ֆոնդից և ընդգրկել իր գույքային ֆոնդի մեջ (8): Վերաքննիչ դատարանն իր հերթին արձանագրել է, որ Ա.Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավորված են ու բավարար չափով պատճառաբանված, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ չի տրվել այնպիսի դատական սխալ, որն ազդել կամ կարող էր ազդել գործի ելքի վրա: Վերաքննիչ դատարանը նաև արձանագրել է, որ տվյալ դեպքում առերևույթ առկա է համապատասխան կազմակերպության կողմից իր ստանձնած քաղաքացիաիրավական պարտականությունները չկատարելու մասով քաղաքացիաիրավական բնույթի վեճ, և ստանձնած գույքային պարտավորությունների չկատարումը չի կարող հիմք հանդիսանալ քրեադատավարական կառուցակարգի կիրառման համար (9)։ 16. Նախորդ կետում մեջբերված փաստական հանգամանքները գնահատելով սույն որոշման 11-14-րդ կետերում մեջբերված իրավադրույթների և արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ստորադաս դատարաններն Ա.Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրվող արարքում արդարացնելով, պատշաճ վերլուծության և իրավական գնահատականի չեն արժանացրել սույն քրեական գործով հաստատված փաստական տվյալների ամբողջությունը: Այսպես՝ սույն գործի փաստական հանգամանքներից հետևում է, որ «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության և Հայաստանի Հանրապետության միջև ծագած իրավահարաբերություններն իրենց բնույթով հանրային են, դրանք ծագել են ոչ թե կողմերի միջև փոխադարձ համաձայնությամբ կնքված պայմանագրից կամ քաղաքացիական օրենսդրությամբ նախատեսված պարտավորական իրավահարաբերությունների ծագման այլ հիմքերից, այլ ՀՀ Կառավարության կողմից 2009 թվականի մարտի 12-ին ընդունված՝ «Հայաստանի Հանրապետության օդային տրանսպորտի միջոցներով ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձումը կազմակերպություններին պատվիրակելու կարգը հաստատելու մասին» թիվ 268-Ն որոշումից։ Այսպես՝ վերոնշյալ որոշմամբ պետությունն իր՝ Հայաստանի Հանրապետությունից օդային տրանսպորտի միջոցներով մեկնող ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գանձման լիազորությունը Հայաստանի Հանրապետության ավիափոխադրողների կողմից օդային փոխադրումների իրականացման դեպքում պատվիրակել է Հայաստանի Հանրապետության ավիափոխադրողներին՝ վերջիններիս պարտավորեցնելով հաշվարկել և սահմանած կարգով ու ժամկետում պետական բյուջե փոխանցել պետական տուրքի գումարները։ Այսինքն՝ տվյալ դեպքում Հայաստանի Հանրապետությունը՝ որպես իրավահարաբերության սուբյեկտ, ավիափոխադրողի հետ հանդես է եկել ոչ թե հավասար հիմունքներով, այլ որպես իշխանական լիազորություններով օժտված սուբյեկտ, որն իրավական նորմի ուժով՝ միակողմանի կարգադրությամբ որոշել է մյուս կողմի հետ իր հարաբերության բովանդակությունը։ Վերոնշյալ հանգամանքը ցույց է տալիս, որ «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության՝ ի դեմս տնօրեն Ա.Ավետիսյանի և Հայաստանի Հանրապետության միջև ծագած իրավահարաբերությունն ունեցել է հետևյալ բովանդակությունը. Ա.Ավետիսյանը, հանդիսանալով Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված կարգով պետական գրանցում ստացած ավիափոխադրող «Էյր Արմենիա» փակ բաժնետիրական ընկերության տնօրենը, ենթաօրենսդրական ակտի ուժով պարտավորված է եղել գանձել և օրենքով սահմանած կարգով ու ժամկետում պետական բյուջե փոխանցել ֆիզիկական անձանց ելքի համար պետական տուրքի գումարները։ Այսինքն՝ Ա.Ավետիսյանին պատկանող ավիաընկերությունը տվյալ իրավահարաբերության շրջանակներում կատարել է բացառապես միջնորդական դեր, այն է՝ ի կատարումն պետության կողմից իրեն պատվիրակված լիազորության, ապահովել է ավիատոմսի վճարի բաղկացուցիչ մասը կազմող և իր կողմից գանձվող պետական տուրքի վճարը պետության ֆոնդ ուղղելու պարտականությունը։ Վերոգրյալի հիման վրա, անդրադառնալով ստորադաս դատարանների այն դատողությանը, թե ամբաստանյալ Ա․Ավետիսյանի վստահությանը հանձնված գույքը դուրս չի բերվել սեփականատիրոջ գույքային ընդհանուր ֆոնդից և չի ընդգրկվել իր սեփական գույքային ֆոնդի մեջ, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ յուրացման հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի արտաքին հատկանիշների դրսևորման տեսանկյունից սույն գործով էական համարվել չի կարող այն փաստը, թե տվյալ գույքը դուրս է բերվել արդեն իսկ պետության գույքային ֆոնդում գտնվող միջոցներից, թե ենթաօրենսդրական ակտի ուժով պարտադիր կերպով հօգուտ պետության գանձման ենթակա պետական տուրքերից, որոնցից էլ գոյացած միջոցները փաստացի կազմում են պետությանը պատկանող ֆոնդին պարտադիր կերպով փոխանցման ենթակա գումարներ։ Այլ խոսքով՝ այն պայմաններում, երբ պետության կողմից ավիափոխադրողին պատվիրակված է եղել հավաքագրելու և պետությանը փոխանցելու վաճառված ավիատոմսերից գանձված պետական տուրքերը, դա նշանակել է, որ դրանց հանրույթն ի սկզբանե զատված է եղել կազմակերպության հասույթից, և թեև ուղղակիորեն չի ներառվել պետական ֆոնդի մեջ, սակայն ենթակա է եղել փոխանցման պետության ֆոնդին, իսկ մուտքագրված միջոցները չէին կարող տնօրինվել այլ կերպ, քան պետության ֆոնդ ուղղելու ձևով։ 16.1. Վերոգրյալի հետ մեկտեղ, սույն որոշման 13-րդ կետում արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո անդրադառնալով ստորադաս դատարանների կողմից մատնանշված՝ Ա.Ավետիսյանի ֆինանսական բարդ իրադրության մեջ հայտնվելու, պետության կողմից ընկերության հանդեպ ստանձնած պարտավորությունները չկատարելու, «Էյր Արմենիա» ընկերությունում առանց նպատակային նշանակության «գեթ մեկ լումա» չելքագրվելու, ինչպես նաև պետական լիազոր մարմնի կողմից «Էյր Արմենիա» ընկերության հետ պարտքի մարման ժամանակացույց կազմելու և դրա մի մասն ընկերության կողմից կատարելու հանգամանքներին, Վճռաբեկ դատարանը դրանց առնչությամբ իր համաձայնությունն է հայտնում բողոքաբերի՝ սույն որոշման 8.2-րդ կետում հայտնած փաստարկներին և գտնում, որ դրանք որևէ իրավական նշանակություն չէին կարող ունենալ ամբաստանյալի արարքում յուրացման հանցակազմի հատկանիշների առկայությունը բացառելու համար: 17. Ընդհանրացնելով վերոշարադրյալը՝ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ ստորադաս դատարանները, Ա.Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելով, պատշաճ գնահատման չեն ենթարկել վերջինին պատկանող՝ «Էյր Արմենիա» ընկերության և Հայաստանի Հանրապետության միջև ձևավորված իրավահարաբերությունների բնույթն ու այդ համատեքստում տվյալ կազմակերպությանը՝ ենթաօրենսդրական ակտի ուժով վստահված ու փաստացի պետության ֆոնդին ուղղման ենթակա միջոցների տնօրինման հանգամանքները՝ նյութաիրավական նորմի մեկնաբանման հարցում հանգելով սխալ եզրահանգման։ Ուստի, հիմք ընդունելով վերոնշյալը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Ա.Ավետիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու վերաբերյալ ստորադաս դատարանների հետևությունները հիմնավորված և պատճառաբանված չեն: 18. Ամփոփելով՝ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ Վերաքննիչ դատարանը, օրինական ուժի մեջ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը, թույլ է տվել նյութական իրավունքի նորմի խախտում, մասնավորապես, սխալ է մեկնաբանել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածը, ինչն իր բնույթով էական է և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի համաձայն՝ հիմք է Վերաքննիչ դատարանի որոշումը բեկանելու և գործը նույն դատարան՝ նոր քննության ուղարկելու համար: Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ գործի նոր քննության ընթացքում, Վերաքննիչ դատարանը, հիմք ընդունելով սույն որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումները, Ա.Ավետիսյանի արարքի քրեաիրավական որակման հարցում պետք է հանգի համապատասխան հետևության։ Միաժամանակ, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա.Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը պետք է թողնել անփոփոխ։ Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության 162-րդ, 163-րդ, 171-րդ հոդվածներով, «Հայաստանի Հանրապետության դատական օրենսգիրք» ՀՀ սահմանադրական օրենքի 11-րդ հոդվածով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 39-րդ, 43-րդ, 3611-րդ, 403-406-րդ, 415․1-րդ, 418․1-րդ, 419-րդ, 422-423-րդ հոդվածներով՝ Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց 1. Վճռաբեկ բողոքը բավարարել: Ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշումը բեկանել և գործն ուղարկել նույն դատարան՝ նոր քննության: 2. Ամբաստանյալ Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ: 3. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման: Նախագահող ՝ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ Դատավորներ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ 1 Տե՛ս քրեական գործ, հատոր 6, թերթեր 268-269: Տե՛ս քրեական գործ, հատոր 10, թերթեր 87-124: 3 Տե՛ս քրեական գործ, հատոր 11, թերթեր 102-121: 4 Տե՛ս Վճռաբեկ դատարանի` Սևակ Լսկավյանի գործով 2018 թվականի մարտի 20-ի թիվ ԵԿԴ/0303/01/16 որոշման 12.1-րդ կետը։ 5 Տե՛ս, mutatis mutandis, Վճռաբեկ դատարանի` Դավիթ Ղամբարյանի և մյուսների գործով 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ի թիվ ԵԿԴ/0087/01/12, Գրիգոր Ղլիջյանի գործով 2015 թվականի փետրվարի 27-ի թիվ ԳԴ5/0005/01/14 որոշումները: 6 Տե՛ս Վճռաբեկ դատարանի` Սևակ Լսկավյանի գործով վերը հիշատակված որոշման 12-12.3-րդ կետերը։ 7 Տե՛ս սույն որոշման 5-րդ կետը։ 8 Տե՛ս սույն որոշման 6-րդ կետը։ 9 Տե՛ս սույն որոշման 7-րդ կետը։ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 08-04-2022 |
Որոշումը ուղարկվել է կողմերին
| Ամսաթիվ | 08-04-2022 |
|---|
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 08-04-2022 |
|---|---|
| Դատարան | Քրեական վերաքննիչ |
| Այլ նշումներ | Քրեական գործը`12 հատորից: Առաջին հատորը` 266 թերթ, երկրորդ հատորը` 275 թերթ, երրորդ հատորը` 250 թերթ, չորրորդ հատորը` 261 թերթ, հինգերորդ հատորը` 250 թերթ, վեցերոդ հատորը` 334 թերթ, յոթերորդ հատորը` 164 թերթ, ութերորդ հատորը` 148 թերթ, իններորդ հատորը` 131 թերթ, տասներորդ հատորը` 131 թերթ, տասնմեկերորդ հատորը` 143 թերթ, տասներկուերորդ հատորը` 70 թերթ: |
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 16-08-2023 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Գլխավոր դատախազի տեղակալ |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Լ |
| Ազգանուն | Գրիգորյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Լրացուցիչ ինֆորմացիա | ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 27.02.2023 թվականի որոշման դեմ: |
| Դատապարտյալ, Ամբաստանյալ, Մեղադրյալ | |
| Անուն | Արսեն |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
| Կայացվել է որոշում | Բողոքի վարույթ ընդունումը մերժվել է |
| Որոշման ամսաթիվ | 01-11-2023 |
| Որոշման բովանդակություն | ԵԿԴ/0315/01/17 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔՆԵՐԸ ՎԱՐՈՒՅԹ ԸՆԴՈՒՆԵԼԸ ՄԵՐԺԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 1 նոյեմբերի 2023 թվական ք.Երևան ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ` Հ․ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ քննարկելով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2023 թվականի փետրվարի 27-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Լ․Գրիգորյանի և պաշտպան Կ.Քամալյանի վճռաբեկ բողոքները վարույթ ընդունելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ՝ նաև Առաջին ատյանի դատարան)՝ 2019 թվականի հուլիսի 26-ի դատավճռով, 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում, Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանը ճանաչվել է անմեղ և արդարացվել` հանցադեպի բացակայության հիմքով: ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշմամբ ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ քննության նկատմամբ հսկողության վարչության պետի տեղակալ Դ.Կարապետյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել է՝ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2019 թվականի հուլիսի 26-ի դատավճիռը թողնելով անփոփոխ։ Վճռաբեկ դատարանի՝ 2022 թվականի ապրիլի 8-ի որոշմամբ, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի վերոնշյալ որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Հ․Ասլանյանի վճռաբեկ բողոքի քննության արդյունքում, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշումը բեկանվել է, գործն ուղարկվել է նույն դատարան՝ նոր քննության: ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ՝ նաև Վերաքննիչ դատարան) 2023 թվականի փետրվարի 27-ի որոշմամբ ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ քննության նկատմամբ հսկողության վարչության պետի տեղակալ Դ.Կարապետյանի վերաքննիչ բողոքը մասնակիորեն բավարարել է, Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանել և փոփոխել։ Արսեն Ավետիսյանը մեղավոր է ճանաչվել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել ազատազրկման՝ 6 (վեց) տարի ժամկետով։ 2018 թվականի նոյեմբերի 1-ին ընդունված՝ «Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 2-րդ մասով Ա.Ավետիսյանն ազատվել է նշանակված պատժից։ Վերաքննիչ դատարանի՝ 2023 թվականի փետրվարի 27-ի որոշման դեմ վճռաբեկ բողոքներ են ներկայացրել ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Լ.Գրիգորյանը և Արսեն Ավետիսյանն ու վերջինիս պաշտպան Կ.Քամալյանը։ Վճռաբեկ դատարանը 2023 թվականի սեպտեմբերի 11-ի որոշմամբ Ա.Ավետիսյանի և պաշտպան Կ.Քամալյանի ներկայացրած բողոքը վերադարձրել է` տրամադրելով 10-օրյա ժամկետ՝ թերությունները վերացնելու, բողոքը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 382-րդ հոդվածի պահանջներին համապատասխանեցնելու և կրկին ներկայացնելու համար: 1. Պաշտպան Կ.Քամալյանը կրկին ներկայացրել է վճռաբեկ բողոք՝ խնդրելով ճանաչել և հռչակել Ա.Ավետիսյանի անմեղությունը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում, կամ Ա.Ավետիսյանին մեղավոր ճանաչել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 214-րդ հոդվածով և վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով նրա նկատմամբ դադարեցնել քրեական հետապնդումը։ Բողոքաբերը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով սահմանված՝ վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու պայմանը, այն է` առերևույթ լուրջ դատական սխալ թույլ տալու հետևանքով, կայացված դատական ակտը կարող է խաթարել արդարադատության բուն էությունը: Բողոքաբերի պնդմամբ, ստորադաս դատարանը, ի թիվս այլնի, խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի պահանջները: Բողոքաբերի փաստարկների, սույն գործի նյութերի, Վերաքննիչ դատարանի բողոքարկվող որոշման պատճառաբանությունների համադրված վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գալիս է հետևության, որ բողոքաբերի կողմից չեն բերվել բավարար հիմնավորումներ, որ առերևույթ լուրջ դատական սխալ թույլ տալու հետևանքով կայացված դատական ակտը կարող է խաթարել արդարադատության բուն էությունը: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 383-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժվում է, եթե Վճռաբեկ դատարանը գալիս է հետևության, որ վարույթ ընդունելու պայմանների հիմնավորումները բավարար չեն, ուստի՝ ներկայացված բողոքը վարույթ ընդունելը ենթակա է մերժման: 2. ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Լ.Գրիգորյանը ներկայացրել է վճռաբեկ բողոք՝ խնդրելով նշանակված պատժի մասով մասնակի բեկանել ստորադաս դատարանի դատական ակտը և գործն ուղարկել նոր քննության։ Բողոքաբերը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով սահմանված՝ վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու պայմանները, այն է` վերաքննիչ դատարանի կողմից առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, և միաժամանակ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ oրենքի կամ այլ նորմատիվ իրավական ակտի միատեսակ կիրառության համար: Բողոքաբերի պնդմամբ, ստորադաս դատարանը, ի թիվս այլնի, խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ, 55-րդ, 69-րդ հոդվածների պահանջները: Ըստ բողոքաբերի` բողոքարկվող դատական ակտը հակասում է Վճռաբեկ դատարանի՝ Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 և այլ որոշումներին։ Բողոքաբերի փաստարկների, սույն գործի նյութերի, Վճռաբեկ դատարանի վկայակոչված որոշումների և Վերաքննիչ դատարանի բողոքարկվող որոշման պատճառաբանությունների համադրված վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գալիս է հետևության, որ բողոքաբերի կողմից չեն բերվել բավարար հիմնավորումներ, որ վերաքննիչ դատարանի կողմից առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, և միաժամանակ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ oրենքի կամ այլ նորմատիվ իրավական ակտի միատեսակ կիրառության համար: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 383-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժվում է, եթե Վճռաբեկ դատարանը գալիս է հետևության, որ վարույթ ընդունելու պայմանների հիմնավորումները բավարար չեն, ուստի՝ ներկայացված բողոքը վարույթ ընդունելը ենթակա է մերժման: Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ, 281-րդ և 383-րդ հոդվածներով՝ Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2023 թվականի փետրվարի 27-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Լ․Գրիգորյանի և պաշտպան Կ.Քամալյանի վճռաբեկ բողոքները վարույթ ընդունելը մերժել: Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացնելու օրը: Նախագահող` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ Դատավորներ` Հ․ԱՍԱՏՐՅԱՆ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ |
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 16-08-2023 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Ամբաստանյալի պաշտպան |
| Բողոք բերող անձինք | Ամբաստանյալ |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Կարեն |
| Ազգանուն | Քամալյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Լրացուցիչ ինֆորմացիա | ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 27.02.2023 թվականի որոշման դեմ: |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Արսեն |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատապարտյալ, Ամբաստանյալ, Մեղադրյալ | |
| Անուն | Արսեն |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
| Կայացվել է որոշում | Բողոքը վերադարձվել է սխալները շտկելու համար |
| Կայացվել է որոշում | Բողոքի վարույթ ընդունումը մերժվել է |
| Որոշման ամսաթիվ | 11-09-2023 |
| Որոշման ամսաթիվ | 01-11-2023 |
| Որոշման բովանդակություն | ԵԿԴ/0315/01/17 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔԸ ՎԵՐԱԴԱՐՁՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 8 սեպտեմբերի 2023 թվական ք.Երևան ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատի դատավոր Լ․Թադևոսյանը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), ուսումնասիրելով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2023 թվականի փետրվարի 27-ի որոշման դեմ վերջինիս և պաշտպան Կ․Քամալյանի վճռաբեկ բողոքը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 382-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Սույն օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսվածից բացի, վճռաբեկ բողոքը պետք է բովանդակի նաև սույն օրենսգրքի 381-րդ հոդվածով նախատեսված` բողոքը վարույթ ընդունելու պայմանները և դրանք հիմնավորող փաստարկները»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Վճռաբեկ դատարանը բողոքն ընդունում է վարույթ, եթե գալիս է հետևության, որ՝ 1) վերաքննիչ դատարանի կողմից առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, կամ առերևույթ առկա է բողոքարկվող դատական ակտը ոչ իրավաչափ դարձնող որևէ փաստական կամ իրավական հանգամանք, և միաժամանակ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ oրենքի կամ այլ նորմատիվ իրավական ակտի միատեսակ կիրառության համար, կամ 2) առերևույթ լուրջ դատական սխալ թույլ տալու հետևանքով կամ առերևույթ որևէ լուրջ փաստական կամ իրավական հանգամանք ի հայտ գալու ուժով կայացված դատական ակտը կարող է խաթարել արդարադատության բուն էությունը»: Մինչդեռ, վճռաբեկ բողոքի ուսումնասիրությունից երևում է, որ այն չի բովանդակում 2021 թվականի հունիսի 30-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածով նախատեսված` բողոքը վարույթ ընդունելու պայմանները: Հետևաբար, վճռաբեկ բողոքը չի համապատասխանում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 382-րդ հոդվածով սահմանված պահանջներին և ենթակա է վերադարձման: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 383-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Վճռաբեկ բողոքը, համապատասխան թերությունները մատնանշելով և տասն օրից մեկ ամիս ժամկետ տրամադրելով, վերադարձվում է, եթե բողոքը չի համապատասխանում սույն օրենսգրքի 355-րդ հոդվածի 1-ին կամ 2-րդ մասով կամ 382-րդ հոդվածով սահմանված պահանջներին»: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում վճռաբեկ բողոքի թերությունը շտկելու և այն կրկին ներկայացնելու համար պետք է տրամադրել 10-օրյա ժամկետ: Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ, 281-րդ և 383-րդ հոդվածներով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2023 թվականի փետրվարի 27-ի որոշման դեմ վերջինիս և պաշտպան Կ․Քամալյանի վճռաբեկ բողոքը վերադարձնել։ Վճռաբեկ բողոքի թերությունը շտկելու և այն կրկին ներկայացնելու համար տրամադրել 10-օրյա ժամկետ՝ սույն որոշումը ստանալու պահից։ Սահմանված ժամկետում վճռաբեկ բողոքը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված պահանջներին չհամապատասխանեցնելու դեպքում, նույն օրենսգրքի 383-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հիման վրա, այն կթողնվի առանց քննության: Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացնելու օրը: Դատավոր` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ |
| Որոշման բովանդակություն | ԵԿԴ/0315/01/17 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔՆԵՐԸ ՎԱՐՈՒՅԹ ԸՆԴՈՒՆԵԼԸ ՄԵՐԺԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 1 նոյեմբերի 2023 թվական ք.Երևան ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ` Հ․ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ քննարկելով Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2023 թվականի փետրվարի 27-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Լ․Գրիգորյանի և պաշտպան Կ.Քամալյանի վճռաբեկ բողոքները վարույթ ընդունելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ՝ նաև Առաջին ատյանի դատարան)՝ 2019 թվականի հուլիսի 26-ի դատավճռով, 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում, Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանը ճանաչվել է անմեղ և արդարացվել` հանցադեպի բացակայության հիմքով: ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշմամբ ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ քննության նկատմամբ հսկողության վարչության պետի տեղակալ Դ.Կարապետյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել է՝ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2019 թվականի հուլիսի 26-ի դատավճիռը թողնելով անփոփոխ։ Վճռաբեկ դատարանի՝ 2022 թվականի ապրիլի 8-ի որոշմամբ, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի վերոնշյալ որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Հ․Ասլանյանի վճռաբեկ բողոքի քննության արդյունքում, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշումը բեկանվել է, գործն ուղարկվել է նույն դատարան՝ նոր քննության: ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ՝ նաև Վերաքննիչ դատարան) 2023 թվականի փետրվարի 27-ի որոշմամբ ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ քննության նկատմամբ հսկողության վարչության պետի տեղակալ Դ.Կարապետյանի վերաքննիչ բողոքը մասնակիորեն բավարարել է, Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանել և փոփոխել։ Արսեն Ավետիսյանը մեղավոր է ճանաչվել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել ազատազրկման՝ 6 (վեց) տարի ժամկետով։ 2018 թվականի նոյեմբերի 1-ին ընդունված՝ «Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 2-րդ մասով Ա.Ավետիսյանն ազատվել է նշանակված պատժից։ Վերաքննիչ դատարանի՝ 2023 թվականի փետրվարի 27-ի որոշման դեմ վճռաբեկ բողոքներ են ներկայացրել ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Լ.Գրիգորյանը և Արսեն Ավետիսյանն ու վերջինիս պաշտպան Կ.Քամալյանը։ Վճռաբեկ դատարանը 2023 թվականի սեպտեմբերի 11-ի որոշմամբ Ա.Ավետիսյանի և պաշտպան Կ.Քամալյանի ներկայացրած բողոքը վերադարձրել է` տրամադրելով 10-օրյա ժամկետ՝ թերությունները վերացնելու, բողոքը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 382-րդ հոդվածի պահանջներին համապատասխանեցնելու և կրկին ներկայացնելու համար: 1. Պաշտպան Կ.Քամալյանը կրկին ներկայացրել է վճռաբեկ բողոք՝ խնդրելով ճանաչել և հռչակել Ա.Ավետիսյանի անմեղությունը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում, կամ Ա.Ավետիսյանին մեղավոր ճանաչել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 214-րդ հոդվածով և վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով նրա նկատմամբ դադարեցնել քրեական հետապնդումը։ Բողոքաբերը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով սահմանված՝ վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու պայմանը, այն է` առերևույթ լուրջ դատական սխալ թույլ տալու հետևանքով, կայացված դատական ակտը կարող է խաթարել արդարադատության բուն էությունը: Բողոքաբերի պնդմամբ, ստորադաս դատարանը, ի թիվս այլնի, խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի պահանջները: Բողոքաբերի փաստարկների, սույն գործի նյութերի, Վերաքննիչ դատարանի բողոքարկվող որոշման պատճառաբանությունների համադրված վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գալիս է հետևության, որ բողոքաբերի կողմից չեն բերվել բավարար հիմնավորումներ, որ առերևույթ լուրջ դատական սխալ թույլ տալու հետևանքով կայացված դատական ակտը կարող է խաթարել արդարադատության բուն էությունը: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 383-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժվում է, եթե Վճռաբեկ դատարանը գալիս է հետևության, որ վարույթ ընդունելու պայմանների հիմնավորումները բավարար չեն, ուստի՝ ներկայացված բողոքը վարույթ ընդունելը ենթակա է մերժման: 2. ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Լ.Գրիգորյանը ներկայացրել է վճռաբեկ բողոք՝ խնդրելով նշանակված պատժի մասով մասնակի բեկանել ստորադաս դատարանի դատական ակտը և գործն ուղարկել նոր քննության։ Բողոքաբերը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով սահմանված՝ վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու պայմանները, այն է` վերաքննիչ դատարանի կողմից առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, և միաժամանակ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ oրենքի կամ այլ նորմատիվ իրավական ակտի միատեսակ կիրառության համար: Բողոքաբերի պնդմամբ, ստորադաս դատարանը, ի թիվս այլնի, խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 7-րդ, 55-րդ, 69-րդ հոդվածների պահանջները: Ըստ բողոքաբերի` բողոքարկվող դատական ակտը հակասում է Վճռաբեկ դատարանի՝ Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 և այլ որոշումներին։ Բողոքաբերի փաստարկների, սույն գործի նյութերի, Վճռաբեկ դատարանի վկայակոչված որոշումների և Վերաքննիչ դատարանի բողոքարկվող որոշման պատճառաբանությունների համադրված վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գալիս է հետևության, որ բողոքաբերի կողմից չեն բերվել բավարար հիմնավորումներ, որ վերաքննիչ դատարանի կողմից առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, և միաժամանակ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ oրենքի կամ այլ նորմատիվ իրավական ակտի միատեսակ կիրառության համար: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 383-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժվում է, եթե Վճռաբեկ դատարանը գալիս է հետևության, որ վարույթ ընդունելու պայմանների հիմնավորումները բավարար չեն, ուստի՝ ներկայացված բողոքը վարույթ ընդունելը ենթակա է մերժման: Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ, 281-րդ և 383-րդ հոդվածներով՝ Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Արսեն Վարդգեսի Ավետիսյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2023 թվականի փետրվարի 27-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Լ․Գրիգորյանի և պաշտպան Կ.Քամալյանի վճռաբեկ բողոքները վարույթ ընդունելը մերժել: Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացնելու օրը: Նախագահող` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ Դատավորներ` Հ․ԱՍԱՏՐՅԱՆ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ |
| Սահմանված ժամկետում կրկին ներկայացվել է | 25-09-2023 |
Գործը ստացվել է
| Ամսաթիվ | 04-09-2023 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
| Գործի տեսակ | Քրեական |
| Այլ նշումներ | Քրեական պալատ |
Զեկուցող դատավոր
| Ամսաթիվ | 04-09-2023 |
|---|---|
| Զեկուցող դատավոր | |
| Անուն | Լիլիթ |
| Ազգանուն | Թադևոսյան |
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 02-11-2023 |
|---|---|
| Դատարան | Երևանի քրեական դատարան |
| Այլ նշումներ | Գործը 14 հատորից՝ 1-ին հատորը՝ 266 թերթ, 2-րդ հատորը՝ 275 թերթ, 3-րդ հատորը՝ 250 թերթ, 4-րդ հատորը՝ 261 թերթ, 5-րդ հատորը՝ 250 թերթ, 6-րդ հատորը՝ 334 թերթ, 7-րդ հատորը՝ 164 թերթ, 8-րդ հատորը՝ 148 թերթ, 9-րդ հատորը՝ 131 թերթ, 10-րդ հատորը՝ 131 թերթ, 11-րդ հատորը՝ 143 թերթ, 12-րդ հատորը՝ 70 թերթ, 13-րդ հատորը՝ 142 թերթ, 14-րդ հատորը՝ 91 թերթ: |