ԵԿԴ/0294/01/17

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով.
նախագահող դատավոր` Ռ.Մխիթարյան
դատավորներ` Կ.Մարդանյան
Ա․Բեկթաշյան

քարտուղարությամբ` Մ.Մահտեսյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող Ա․Առաքելյանի

պաշտպաններ Լ․Սահակյանի
Ե․Վարոսյանի
Գ․Հովհաննիսյանի
Ս․Հարությունյանի

ամբաստանյալներ Գ․Սարգսյանի
Ա․Գրիգորյանի
Լ․Դեմուրչյանի

2020 թվականի դեկտեմբերի 15-ին Երևան քաղաքում,

դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի` 2020 թվականի փետրվարի 13-ի թիվ ԵԿԴ/0294/01/17 դատավճռի դեմ գործով մեղադրող Ա․Առաքելյանի, ամբաստանյալ Ավետիք Գրիգորյանի պաշտպան Գիվի Հովհաննիսյանի, ամբաստանյալ Լևոն Դեմուրչյանի պաշտպան Սիրանուշ Հարությունյանի և ամբաստանյալ Գարիկ Սարգսյանի պաշտպաններ Լուսինե Սահակյանի և Երվանդ Վարոսյանի վերաքննիչ բողոքները,

ՊԱՐԶԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2015 թվականի սեպտեմբերի 25-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժնում հարուցվել է թիվ 12148415 քրեական գործը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով։
2015 թվականի սեպտեմբերի 29-ին քրեական գործը քննչական ենթակայության հիմքով ուղարկվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժին։
2015 թվականի հուլիսի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 15130015 քրեական գործը, որը 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ին միացվել է թիվ 12148415 քրեական գործին։
2015 թվականի դեկտեմբերի 28-ին Ֆաուստո Սանտրոպադրեն ճանաչվել է տուժող։
2016 թվականի հուլիսի 17-ին Ռոբերտ Հարությունյանը և Իսկրա Հարությունյանը ճանաչվել են տուժողներ։
Նախաքննության մարմնի՝ 2016 թվականի օգոստոսի 31-ի որոշմամբ թիվ 12148415 քրեական գործից անջատվել է Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի և Արմեն Արարատի Սարգսյանի վերաբերյալ մաս, որին շնորհվել է թիվ 12148415/1 նախաքննական համարը։
2017 թվականի փետրվարի 9-ին նախաքննության մարմինը որոշումներ է կայացրել Գարիկ Կնյազի Սարգսյանին, Լևոն Վանիկի Դեմուրչյանին և Ավետիք Վաչագանի Գրիգորյանին ձերբակալելու մասին։
2017 թվականի փետրվարի 14-ին Գ․Սարգսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքներ կատարելու կասկածանքով ձերբակալվել է։
2017 թվականի փետրվարի 17-ին Գ․Սարգսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ երկու դրվագով:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 2017 թվականի փետրվարի 17-ի որոշմամբ Գ.Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը՝ երկու ամիս ժամկետով, որի ժամկետը հետագայում երկարացվել է։
2017 թվականի մարտի 2-ին նախաքննության մարմինը որոշումներ է կայացրել Ա․Գրիգորյանին և Լ․Դեմուրչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով որպես մեղադրյալներ ներգրավելու, և նրանց նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2017 թվականի մարտի 2-ի որոշումներով Ա․Գրիգորյանի և Լ․Դեմուրչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը։
2017 թվականի մարտի 9-ին Ա․Գրիգորյանը հայտնաբերվել է, և նույն օրը նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2017 թվականի մարտի 10-ի որոշմամբ Ա․Գրիգորյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը վերահաստատվել է:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2017 թվականի սեպտեմբերի 4-ի որոշմամբ Ա․Գրիգորյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացնելու մասին Քննիչի միջնորդությունը մերժվել է, և վերջինս 2017 թվականի սեպտեմբերի 9-ին ազատ է արձակվել արգելանքից։
2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ին Ա․Գրիգորյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը։
2017 թվականի հոկտեմբերի 18-ին Լ․Դեմուրչյանը հայտնաբերվել է, և նույն օրը նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2017 թվականի հոկտեմբերի 19-ի որոշմամբ Լ․Դեմուրչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը վերահաստատվել է:
2017 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Արա Հայրապետյանը ճանաչվել է տուժող։
2017 թվականի հոկտեմբերի 31-ին թիվ 12148415 քրեական գործից մեղադրյալներ Ա.Գրիգորյանի, Լ.Դեմուչյանի և Գ.Սարգսյանի վերաբերյալ մասը թիվ 12148415/2 համարի ներքո անջատվել է։
2017 թվականի նոյեմբերի 15-ին թիվ 12148415/2 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան՝ ըստ էության քննելու համար։
2․ Դատաքննության ընթացքում՝ 2018 թվականի հոկտեմբերի 17-ին, գործով մեղադրողը Գ․Սարգսյանին և Ա․Գրիգորյանին առաջադրված մեղադրանքները փոփոխել և Գ․Սարգսյանին նոր մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, իսկ Ա․Գրիգորյանին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով։
2․1․ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2018 թվականի նոյեմբերի 14-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրած կալանավորումը փոխարինվել է գրավով՝ գրավի չափ սահմանելով 2․000․000 (երկու միլիոն) ՀՀ դրամը։
3․ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան)` 2020 թվականի փետրվարի 13-ի թիվ ԵԿԴ/0294/01/17 դատավճռով ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 4 (չորս) տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման:
Ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանը մեղավոր է ճանաչվել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ, սակայն վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով ազատվել է քրեական պատասխանատվությունից։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ նշանակված պատժին հաշվակցվել է Ա.Գրիգորյանի կալանքի մեջ գտնվելու ժամանակահատվածը, և վերջնական պատիժ է սահմանվել ազատազրկում՝ 3 (երեք) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման:
«Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին hանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի կիրառմամբ ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանն ազատվել է նշանակված պատժից, իսկ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Նույն դատավճռով ամբաստանյալ Լ․Դեմուրչյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 5 (հինգ) տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման:
Ամբաստանյալ Լ․Դեմուրչյանը մեղավոր է ճանաչվել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք հանցանք կատարելու մեջ, սակայն վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով ազատվել է քրեական պատասխանատվությունից։
Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2017 թվականի հոկտեմբերի 18-ից, իսկ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Նույն դատավճռով ճանաչվել և հռչակվել է ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ՝ արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով, և այդ մասով քրեական հետապնդումը դադարեցվել է։
Միևնույն ժամանակ, ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել. ՀՀ քրեական օրենսգքրի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով՝ ազատազրկում` 4 (չորս) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգքրի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով՝ ազատազրկում` 4 (չորս) տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով՝ տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի՝ 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակիորեն և լրիվ գումարելու սկզբունքների կիրառմամբ ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 5 (հինգ) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, և տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի՝ 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամ գումարի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ նշանակված պատժին հաշվակցվել է Գ․Սարգսյանի կալանքի մեջ գտնվելու ժամանակահատվածը՝ թողնվելով կրելու ազատազրկում՝ 3 (երեք) տարի 2 (երկու) ամիս 24 (քսանչորս) օր ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, և տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի՝ 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամ գումարի չափով: Որպես խափանման միջոց կիրառված գրավը թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
4․ Նախորդ կետում նշված դատավճռի դեմ գործով մեղադրող Ա․Առաքելյանի, ամբաստանյալ Ա․Գրիգորյանի պաշտպան Գ․Հովհաննիսյանի, ամբաստանյալ Լ․Դեմուրչյանի պաշտպան Ս․Հարությունյանի և ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանի պաշտպաններ Լ․Սահակյանի ու Ե․Վարոսյանի կողմից բերվել են վերաքննիչ բողոքներ, որոնք Վերաքննիչ դատարանի՝ 2020 թվականի ապրիլի 28-ի որոշմամբ ընդունվել են վարույթ:

Գործի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքների քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
5. Գարիկ Կնյազի Սարգսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ. «[Ն]ա, ուրիշի առանձնապես խոշոր չափերի գույք հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնության գալով Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի, Լևոն Վանիկի Դեմուրչյանի և ինքնությունները չպարզված այլ անձանց հետ, ըստ նախնական դերաբաշխման` Լևոն Դեմուրչյանը և իգական սեռի անհայտ անձը, 2015 թվականի փետրվարի վերջերին՝ գործով չպարզված օրը, իբր ամուսիններ այցելել են Արա Ռաֆիկի Հայրապետյանին պատկանող՝ Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի 5-րդ շենքի թիվ 50 բնակարան և բնակարանատերերի հետ ունեցած պայմանավորվածության համաձայն՝ կարճաժամկետ վարձակալել են հիշյալ բնակարանը և ձեռք են բերել այն տիրապետելու և օգտագործելու իրավունք, որից հետո շարունակելով հանցավոր գործողությունները` Վազգեն Գաբրիելյանը գործով չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել կեղծ նվիրատվության պայմանագիր, որով իբր բնակարանի սեփականատեր Արա Հայրապետյանն այն նվիրել է Լևոն Դեմուրչյանին, ապա կեղծ պայմանագիրը փոխանցել է Լևոն Դեմուրչյանին, իսկ վերջինն էլ հիշյալ պայմանագիրը 2015 թվականի փետրվարի 27-ին ներկայացրել է ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակ և գրանցել բնակարանի նկատմամբ իր սեփականության իրավունքը: Բնակարանը վաճառելու և գումարը հանցակիցների հետ խարդախությամբ հափշտակելու հանցավոր մտադրությունը վերջնականապես իրագործելու նպատակով Գարիկ Սարգսյանն անշարժ գույքի առուվաճառքով զբաղվող գործակալների միջոցով ծանոթացել է Ռոբերտ Հարությունյանի հետ և բնակարանը զննելու նպատակով նրան ուղեկցել է նշված բնակարան, որտեղ Լևոն Դեմուրչյանին և իգական սեռի անհայտ անձին ներկայացրել է որպես բնակարանատերեր և պայմանավորվածություն են ձեռք բերել բնակարանը վաճառելու շուրջ: Ձեռք բերած պայմանավորվածության համաձայն Գարիկ Սարգսյանը, Լևոն Դեմուրչյանը, իգական սեռի անհայտ անձը, 2015 թվականի մարտի 9-ին, ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակում օգտագործելով հիշյալ կեղծ նվիրատվության պայմանագրի հիման վրա կատարված իրավունքի պետական գրանցման վկայականը` Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի 5-րդ շենքի 50 բնակարանը առուվաճառքի պայմանագրով վաճառել են Ռոբերտ Հարությունյանի կնոջը` Իսկրա Ալեքսանդրի Հարությունյանին, և դրա դիմաց խաբեությամբ ստացել ու հանցակիցների հետ հափշտակել են 95.902.000 ՀՀ դրամին համարժեք 200.000 ԱՄՆ դոլար գումար:
Բացի այդ, Գարիկ Սարգսյանը, ուրիշի առանձնապես խոշոր չափերի գույք հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնության գալով անհայտ անձի հետ, 2015 թվականի հունիս ամսվա երկրորդ կեսին՝ գործով չպարզված օրը, ըստ դերաբաշխման` անհայտ անձը հանդիպել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 32-րդ շենքի 28 բնակարանի սեփականատեր Ֆաուստո Սանտրոպադրեի ազգական Լուսինե Սերգեյի Ավակիմյանին, ներկայացել որպես Հովհաննես Միրզոյան և վերջինից վարձակալելով հիշյալ բնակարանը՝ ձեռք է բերել այն տիրապետելու և օգտագործելու իրավունք, որից հետո շարունակելով հանցավոր գործողությունները` անհայտ անձը, 2015 թվականի հունիսի 19-ին, Հովհաննես Կարլենի Միրզոյան անձի տվյալներով կեղծված անձնագրով և կեղծված նվիրատվության պայմանագրով, որով իբր բնակարանի սեփականատեր Ֆաուստո Սանտոպադրեն այն նվիրել է Հովհաննես Միրզոյանին, այցելել է ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակ և ներկայացնելով ձեռք բերած կեղծ նվիրատվության պայմանագիրը` գրանցել է բնակարանի նկատմամբ Հովհաննես Միրզոյանի սեփականության իրավունքը: Այնուհետև բնակարանը վաճառելու և խմբի անդամների հանցավոր մտադրությունը վերջնականապես իրագործելու նպատակով Գարիկ Սարգսյանը քննությամբ դեռևս չպարզված պատճառներով ձեռք է բերել կեղծ նվիրատվության պայմանագիր, որով իբր Հովհաննես Միրզոյանը հիշյալ բնակարանը նվիրել է իրեն, այն 2015 թվականի հուլիսի 6-ին ներկայացրել է ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակ և փորձել է հիշյալ բնակարանի նկատմամբ գրանցել իր սեփականության իրավունքը, սակայն իր և հանցակցի կամքից անկախ հանգամանքներով հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել, քանի որ կարճ ժամանակահատվածում անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքի պետական գրանցում կատարելու մասին կրկին դիմում ստանալու հանգամանքը կասկած է հարուցել գրասենյակի աշխատակցի մոտ և վերջինս ՀՀ ԱՆ նոտարական պալատի նոտար Քրիստինե Արսենյանից պայմանագրի իսկության վերաբերյալ հարցում կատարելով պարզել է դրա կեղծ լինելու հանգամանքը, իրավունքի պետական գրանցում չի կատարել և գրասենյակի ղեկավարության միջոցով տեղեկացրել է ՀՀ ոստիկանությանը»:
6. Ավետիք Վաչագանի Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ. «[Ն]ա, ուրիշի առանձնապես խոշոր չափերի գույքը հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնության գալով Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի, Սերգեյ Մարտիկի Ափոյանի և ինքնությունները չպարզված այլ անձանց հետ, ըստ դերաբաշխման` Վազգեն Գաբրիելյանը 2014 թվականի դեկտեմբերի վերջերին՝ գործով չպարզված օրը, այցելել է Հովհաննես Լևոնի Աղաջանյանին պատկանող՝ Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 62-րդ շենքի թիվ 16-րդ բնակարան և բանավոր պայմանավորվածության համաձայն Հովհաննես Աղաջանյանից վարձակալել է նշված բնակարանն ու այդ կերպ ձեռք է բերել բնակարանը տիրապետելու և օգտագործելու իրավունք, որից հետո շարունակելով հանցավոր գործողությունները` Վազգեն Գաբրիելյանը գործով չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել կեղծ նվիրատվաության պայմանագիր և այն փոխանցել Ավետիք Գրիգորյանին, որի համաձայն` իբր բնակարանի սեփականատեր Հովհաննես Աղաջանյանն այն նվիրել է Ավետիք Գրիգորյանին, իսկ վերջինն էլ հիշյալ պայմանագիրը 2014 թվականի դեկտեմբերի 26-ին ներկայացրել է ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակ և գրանցել բնակարանի նկատմամբ իր սեփականության իրավունքը: Բնակարանը վաճառելու և գումարը հանցակիցների հետ խարդախությամբ հափշտակելու հանցավոր մտադրությունը վերջնականապես իրագործելու նպատակով` անհայտ հանցակիցն անշարժ գույքի առուվաճառքով զբաղվող գործակալների միջոցով կազմակերպել է Ռոբերտ Հարությունյանի այցելությունը նշված բնակարան, որտեղ Վազգեն Գաբրեիլյանը և Սերգեյ Ափոյանը ներկայացել են որպես բնակարանատերեր և հայտնել են, որ բնակարանը սեփականության իրավունքով գրանցված է իրենց ազգական Ավետիք Գրիգորյանի անվամբ, ապա պայմանավորվածություն են ձեռք բերել բնակարանը վաճառելու շուրջ: Ձեռք բերած պայմանավորվածության համաձայն` Վազգեն Գաբրիելյանը և Ավետիք Գրիգորյանը, 2014 թվականի դեկտեմբերի 29-ին, ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակում հանդիպել են Ռոբերտ Հարությունյանին, որտեղ Ավետիք Գրիգորյանը, օգտագործելով հիշյալ կեղծ նվիրատվության պայմանագրի հիման վրա կատարված իրավունքի պետական գրանցման վկայականը, Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 62-րդ շենքի թիվ 16-րդ բնակարանը առուվաճառքի պայմանագրով վաճառել են Ռոբերտ Յուրիի Հարությունյանին և դրա դիմաց ստացել ու հանցակիցների հետ խաբեությամբ հափշտակել են առանձնապես խոշոր չափերի` 56.575.200 ՀՀ դրամին համարժեք 120.000 ԱՄՆ դոլար գումար»:
7. Լևոն Վանիկի Դեմուրչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ. «[Ն]ա, ուրիշի առանձնապես խոշոր չափերի գույքը հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնության գալով Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի, Գարիկ Կնյազի Սարգսյանի և ինքնությունները չպարզված այլ անձանց հետ, ըստ դերաբաշխման` Լևոն Դեմուրչյանը և իգական սեռի անհայտ անձը, 2015 թվականի փետրվարի վերջերին՝ գործով չպարզված օրը, իբր ամուսիններ այցելել են Արա Ռաֆիկի Հայրապետյանին պատկանող՝ Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի 5-րդ շենքի թիվ 50-րդ բնակարան, բնակարանատերերի հետ ունեցած պայմանավորվածության համաձայն մի քանի օրով վարձակալել են հիշյալ բնակարանը և ձեռք են բերել այն տիրապետելու և օգտագործելու իրավունք, որից հետո շարունակելով հանցավոր գործողությունները` Վազգեն Գաբրիելյանը գործով չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել կեղծ նվիրատվաության պայմանագիր և այն փոխանցել է Լևոն Դեմուրչյանին, որի համաձայն` իբր բնակարանի սեփականատեր Արա Հայրապետյանը բնակարանը նվիրել է Լևոն Դեմուրչյանին, իսկ վերջինն էլ հիշյալ պայմանագիրը 2015 թվականի փետրվարի 27-ին ներկայացրել է ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակ և գրանցել բնակարանի նկատմամբ իր սեփականության իրավունքը: Բնակարանը վաճառելու և գումարը հանցակիցների հետ խարդախությամբ հափշտակելու հանցավոր մտադրությունը վերջնականապես իրագործելու նպատակով` Գարիկ Սարգսյանը անշարժ գույքի առուվաճառքով զբաղվող գործակալների միջոցով ծանոթացել է Ռոբերտ Հարությունյանի հետ և բնակարանը զննելու նպատակով նրան ուղեկցել նշված բնակարան, որտեղ Լևոն Դեմուրչյանը և իգական սեռի անհայտ անձը ներկայացել են որպես բնակարանատերեր և պայմանավորվածություն են ձեռք բերել բնակարանը վաճառելու շուրջ: Ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն` Գարիկ Սարգսյանը և Լևոն Դեմուրչյանը 2015 թվականի մարտի 9-ին այցելել են ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակ, հանդիպել Ռոբերտ Հարությունյանին և վերջինիս կին Իսկրա Հարությունյանին, որտեղ Լևոն Դեմուրչյանը, օգտագործելով հիշյալ կեղծ նվիրատվության պայմանագրի հիման վրա կատարված իրավունքի պետական գրանցման վկայականը, Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի 5-րդ շենքի 50-րդ բնակարանը առուվաճառքի պայմանագրով վաճառել են Իսկրա Ալեքսանդրի Հարությունյանին և դրա դիմաց խաբեությամբ ստացել ու հանցակիցների հետ հափշտակել են առանձնապես խոշոր չափերի` 95.902.000 ՀՀ դրամին համարժեք 200.000 ԱՄՆ դոլար գումար»:
8. Դատաքննության արդյունքում Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավորված է համարել, որ Գարիկ Կնյազի Սարգսյանը առանձնապես խոշոր չափերի գույք հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնության է եկել Լևոն Դեմուրչյանի և այլ անձանց հետ, այդ նպատակով կատարել են դերաբաշխում, և ըստ այդ դերաբաշխման` Լևոն Դեմուրչյանը գործով չպարզված կնոջ հետ միասին, 2015 թվականի փետրվարի վերջերին՝ գործով չպարզված օրը, իբր ամուսիններ այցելել են Արա Ռաֆիկի Հայրապետյանին պատկանող՝ Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի 5-րդ շենքի թիվ 50 բնակարան, բնակարանատերերի հետ ունեցած պայմանավորվածության համաձայն՝ կարճաժամկետ վարձակալել են հիշյալ բնակարանը՝ ձեռք բերելով այն տիրապետելու և օգտագործելու իրավունք: Այնուհետև մեկ այլ անձ 1-ը գործով չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել կեղծ նվիրատվության պայմանագիր այն մասին, իբրև թե բնակարանի սեփականատեր Արա Հայրապետյանն այն նվիրել է Լևոն Դեմուրչյանին, ապա այդ կեղծ պայմանագիրը փոխանցել է Լևոն Դեմուրչյանին:
Այդ պայմանագիրը 2015 թվականի փետրվարի 27-ին Լևոն Դեմուրչյանը ներկայացրել է ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակ և գրանցել բնակարանի նկատմամբ իր սեփականության իրավունքը:
Բնակարանը վաճառելու և գումարը մի խումբ անձանց հետ խարդախությամբ հափշտակելու մտադրությունն իրագործելու նպատակով Գարիկ Սարգսյանն անշարժ գույքի առուվաճառքով զբաղվող գործակալների միջոցով ծանոթացել է Ռոբերտ Հարությունյանի հետ և բնակարանը զննելու նպատակով նրան ուղեկցել է նշված բնակարան, որտեղ Լևոն Դեմուրչյանին և գործով չպարզված կնոջը ներկայացրել է որպես բնակարանատերեր և պայմանավորվածություն են ձեռք բերել բնակարանը վաճառելու շուրջ: Ձեռք բերած պայմանավորվածության համաձայն Գարիկ Սարգսյանը, Լևոն Դեմուրչյանը, գործով չպարզված կինը, 2015 թվականի մարտի 9-ին, ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակում օգտագործելով հիշյալ կեղծ նվիրատվության պայմանագրի հիման վրա կատարված իրավունքի պետական գրանցման վկայականը` Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի թիվ 5 շենքի թիվ 50 բնակարանն առուվաճառքի պայմանագրով վաճառել են Ռոբերտ Հարությունյանի կնոջը` Իսկրա Ալեքսանդրի Հարությունյանին, և դրա դիմաց խաբեությամբ ստացել ու հափշտակել են 95.902.000 ՀՀ դրամին համարժեք 200.000 ԱՄՆ դոլար գումար:
Բացի այդ, Գարիկ Սարգսյանն ուրիշի առանձնապես խոշոր չափերի գույք հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնության է եկել գործով չպարզված անձի հետ: 2015 թվականի հունիս ամսվա երկրորդ կեսին՝ գործով չպարզված օրը, ըստ դերաբաշխման` գործով չպարզված անձը հանդիպել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 32-րդ շենքի 28 բնակարանի սեփականատեր Ֆաուստո Սանտրոպադրեի ազգական Լուսինե Սերգեյի Ավակիմյանին, ներկայացել որպես Հովհաննես Միրզոյան և վերջինիցս վարձակալելով հիշյալ բնակարանը՝ ձեռք է բերել այն տիրապետելու և օգտագործելու իրավունք: Այնուհետև մեկ այլ անձը 2015 թվականի հունիսի 19-ին, Հովհաննես Կարլենի Միրզոյան անձի տվյալներով կեղծված անձնագրով և կեղծված նվիրատվության պայմանագրով, որով իբր թե բնակարանի սեփականատեր Ֆաուստո Սանտոպադրեն այն նվիրել է Հովհաննես Միրզոյանին՝ այցելել է ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակ և ներկայացնելով ձեռք բերած կեղծ նվիրատվության պայմանագիրը` գրանցել է բնակարանի նկատմամբ Հովհաննես Միրզոյանի սեփականության իրավունքը:
Այնուհետև բնակարանը վաճառելու նպատակով Գարիկ Սարգսյանը ձեռք է բերել կեղծ նվիրատվության պայմանագիր, որով իբրև թե Հովհաննես Միրզոյանը հիշյալ բնակարանը նվիրել է իրեն, այն 2015 թվականի հուլիսի 6-ին ներկայացրել է ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակ և փորձել է հիշյալ բնակարանի նկատմամբ գրանցել իր սեփականության իրավունքը, սակայն իր և հանցակցի կամքից անկախ հանգամանքներով հանցագործությունն ավարտին չեն հասցրել, քանի որ կարճ ժամանակահատվածում անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքի պետական գրանցում կատարելու մասին կրկին դիմում ստանալու հանգամանքը կասկած է հարուցել գրասենյակի աշխատակցի մոտ և վերջինը ՀՀ ԱՆ նոտարական պալատի նոտար Քրիստինե Արսենյանից պայմանագրի իսկության վերաբերյալ հարցում կատարելով պարզել է դրա կեղծ լինելու հանգամանքը, ինչից հետո իրավունքի պետական գրանցում չի կատարել և գրասենյակի ղեկավարության միջոցով տեղեկացրել է ՀՀ ոստիկանությանը:
Ավետիք Վաչագանի Գրիգորյանը ուրիշի առանձնապես խոշոր չափերի գույքը հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնության է եկել մեկ այլ անձ 1-ի, մեկ այլ անձ 2-ի և ինքնությունները չպարզված այլ անձանց հետ: Ըստ դերաբաշխման` մեկ այլ անձ 1-ը 2014 թվականի դեկտեմբերի վերջերին՝ գործով չպարզված օրը, այցելել է Հովհաննես Լևոնի Աղաջանյանին պատկանող՝ Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 62-րդ շենքի թիվ 16-րդ բնակարան և բանավոր պայմանավորվածության համաձայն՝ Հովհաննես Աղաջանյանից վարձակալել է նշված բնակարանը՝ այդ կերպ ձեռք բերելով բնակարանը տիրապետելու և օգտագործելու իրավունք: Այնուհետև մեկ այլ անձ 1-ը գործով չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել կեղծ նվիրատվության պայմանագիր և այն փոխանցել Ավետիք Գրիգորյանին, որի համաձայն` իբրև թե բնակարանի սեփականատեր Հովհաննես Աղաջանյանն այն նվիրել է Ավետիք Գրիգորյանին: Վերջինս էլ հիշյալ պայմանագիրը 2014 թվականի դեկտեմբերի 26-ին ներկայացրել է ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակ և գրանցել բնակարանի նկատմամբ իր սեփականության իրավունքը:
Բնակարանը վաճառելու և գումարը մի խումբ անձանց հետ միասին խարդախությամբ հափշտակելու մտադրությունն իրագործելու նպատակով` անհայտ հանցակիցը անշարժ գույքի առուվաճառքով զբաղվող գործակալների միջոցով կազմակերպել է Ռոբերտ Հարությունյանի այցելությունը նշված բնակարան, որտեղ մեկ այլ անձ 1-ը և մեկ այլ անձ 2-ը ներկայացել են որպես բնակարանատերեր և հայտնել, որ բնակարանը սեփականության իրավունքով գրանցված է իրենց ազգական Ավետիք Գրիգորյանի անվամբ, ապա պայմանավորվածություն են ձեռք բերել բնակարանը վաճառելու շուրջ:
Ձեռք բերած պայմանավորվածության համաձայն` մեկ այլ անձ 1-ը և Ավետիք Գրիգորյանը 2014 թվականի դեկտեմբերի 29-ին, ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակում հանդիպել են Ռոբերտ Հարությունյանին, որտեղ Ավետիք Գրիգորյանն օգտագործելով հիշյալ կեղծ նվիրատվության պայմանագրի հիման վրա կատարված իրավունքի պետական գրանցման վկայականը՝ Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 62-րդ շենքի թիվ 16-րդ բնակարանն առուվաճառքի պայմանագրով վաճառել է Ռոբերտ Յուրիի Հարությունյանին և դրա դիմաց ստացել ու հանցակիցների հետ խաբեությամբ հափշտակել են առանձնապես խոշոր չափերի` 56.575.200 ՀՀ դրամին համարժեք 120.000 ԱՄՆ դոլար գումար (տե՛ս Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2020 թվականի փետրվարի 13-ի թիվ ԵԿԴ/0294/01/17 դատավճռի «Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները» վերտառությամբ բաժինը):
9․ Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հրաժարվել է ցուցմունք տալուց։
Դատաքննությամբ հետազոտվել են ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ 2011 թվականի մարտ ամսին արտագնա աշխատանքի է մեկնել Ռուսաստանի Դաշնության Եկատերինբուրգ քաղաք, որտեղ զբաղվել է շինարարական աշխատանքներ կատարելով։ Աշխատանքի բերումով ծանոթացել է Հայկ անունով անձի հետ, ով զբաղվել է շինարարական բրիգադներ կազմելով, և Եկատերինբուրգում լուրջ շինարարական աշխատանքներ կատարելով: Ռուսաստանում Հայկի հետ շփվել է շատ կարճ, որքան հիշում է՝ նրան ընդամենը տեսել է երեք անգամ: 2011 թվականի նոյեմբերին վերադարձել է Հայաստան, ինչից հետո ևս առանձնապես ոչնչով չի զբաղվել: 2015 թվականի սկզբներին, որքան հիշում է՝ հունվար ամսին, անձնական գործերով գտնվել է Երևան քաղաքում: «Մերգելյանի ինստիտուտ»-ի դիմացի հատվածում, այգու մեջ գտնվող սրճարանի մոտակայքով անցնելիս պատահաբար հանդիպել է Հայկին: Անցնելիս նրան ճանաչել է, իսկ նա իրեն չի նկատել: Երբ մոտեցել է նրան, բարևել են, կարճ որպիսություն են հարցրել, նա իրեն հարցրել է, թե ինչով է զբաղվում, ինքն ասել է, որ աշխատանք չունի: Այդպես մոտ 5 րոպե զրուցել են, ապա փոխանակվել են հեռախոսահամարներով, որպեսզի հետագայում կապնվեն միմյանց հետ, հանդիպեն: Դրանից մոտ մեկ շաբաթ կամ տասն օր անց իրեն զանգահարել է Հայկը, հրավիրել է Երևանի Մաշտոցի պողոտայի միջնամասում գտնվող «Մետելիցա» սրճարան: Սրճարանում նստել է մոտ 20 րոպե կամ կես ժամ, որի ընթացքում ընդհանուր զրուցել են: Դրանից հետո ոչ ինքն է Հայկին զանգել, ոչ էլ նա իրեն: Այդպես մոտ մեկուկես ամիս անց կրկին իրեն զանգել է Հայկը, որպիսություն հարցրել, ասել, որ նստած է «Մալիբու» սրճարանում, հրավիրել իրեն այնտեղ: Այդ ժամանակ ևս առանձնակի թեմաներից չեն խոսել: Հիշում է, որ Հայկը պատմել է, որ Ղարաբաղում տներ են շինում, ինչ-որ ֆիրմա ունեն, սակայն չի ասել, թե ովքերով են այդ գործով զբաղվում: Նա այդ խոսակցության ընթացքում ասել է, որ այդ գործի համար իրեն մեծ քանակի գումար է պետք, տվյալ պահին իր մոտ սուղ վիճակ է, որը կարճ ժամանակում կկարգավորվի: Նա իրեն ասել է, որ Հյուսիսային պողոտայում, Թումանյան փողոցում, Սայաթ-Նովա փողոցում մի քանի հատ տներ ունի, ցանկանում է դրանք գրավ դնել: Նաև իրեն հարցրել է, թե արդյոք բանկերում աշխատող ծանոթներ ունի, որ այդ տները գրավ դնի, դրա դիմաց այդ ենթադրյալ ծանոթին կտա բանկի կողմից տրվելիք գումարի 10 տոկոսի չափով «մաղարիչ»: Այդ գումարը նրան անհրաժեշտ էր, ըստ նրա ասածի, Ղարաբաղում շինարարության վրա աշխատողներին աշխատավարձ վճարելու համար: Նա երբեք չի կոնկրետացրել, թե Ղարաբաղում որտեղ է շինարարություն կատարում, կոնկրետ ինչ գործ է անում, ինչպես է կոչվում նրա ֆիրման: Ինքը նրան հարցեր չի տվել, քանի որ նա իրեն այնպես է պահել, որ ակամայից դիմացինը ցանկացել է նրա հետ «դուքով» խոսել: Նրան ասել է, որ ծանոթներ չունի, սակայն իր առաջարկի համար կհետաքրքրվի: Նաև նրան ասել է, որ կարող է ավտոմեքենա գրավ դնել, սակայն նա ասել է, որ իրեն մեծ գումար է պետք: Այդպես էլ այդ օրը բաժանվել են միմյանցից: Դրանից մի քանի օր անց նա կրկին զանգել է իրեն, հարցրել, թե ինչ նորույթուն ունի, ինքն ասել է, որ նորություն չունի: Կրկին մի քանի օր անց նա զանգել է իրեն, առաջարկել հանդիպել: Իրենք հանդիպել են նշված երկու սրճարաններից մեկում: Կրկին միայնակ են եղել: Նա այդ ժամանակ հարցրել է, թե արդյոք ունի ծանոթներ, ովքեր տոկոսով մեծ չափի գումարներ են տալիս՝ դրանց դիմաց առաջարկելով գրավ դնել իր վերոնշյալ տները: Հիշում է, որ նրան նույնիսկ առաջարկել է, որ այդ տները վաճառի, սակայն նա ասել է, որ դրանք տարիների ընթացքում «քրտինքով աշխատած» և գնած տներ են, դրանք տարբեր անձանց անուններով է գրանցել, չի ցանկանում վաճառել դրանք, քանի որ ֆինանսական նեղությունն իր համար ժամանակավոր է: Հայկին ասել է, որ կհետաքրքրվի և տոկոսով փող տվող գտնելու դեպքում նրան անպայման կհայտնի: Քանի որ արդեն նրան պատմել էր, որ ինքը բանկերում խնդիրներ ունի՝ Հայկը, հետաքրքրվել է, թե որքան պարտքեր ունի բանկերին: Նրան ասել է, որ մոտ 10-15 հազար դոլարի չափով պարտքեր ունի այդ պահին բանկերին: Հայկն իրեն խոստացել է, որ եթե ինքը նրա համար տոկոսով մեծ չափով փող տվող գտնի, իր գործերը կարգավորվեն, նա էլ արածի դիմաց կկարգավորի իր գումարային խնդիրները, այսինքն՝ իր փոխարեն կմարի բանկերին ունեցած պարտքերը: Այդպես բաժանվել են, կրկին ինքը հեռացել է, իսկ Հայկը մնացել է սրճարանում: Դրանից հետո ինքն իր ծանոթ գրեթե բոլոր մարդկանց հայտնել է, որ եթե գիտեն տոկոսով փող տվողի՝ իրեն ասեն դրա մասին: Այդպես իր մտերիմներից Բելլայի միջոցով տեղեկացել է անշարժ գույքի գործունեությամբ զբաղվող Կարինեի մասին, Բելլայից վերցրել է Կարինեի հեռախոսահամարը կամ էլ Բելլան է Կարինեին տվել իր հեռախոսահամարը: Այդպես 2015 թվականի որքան հիշում է փետրվար ամսին կապնվել է վերջինիս հետ, ով խոստացել է գտնել տոկոսով փող տվողի: Ի վերջո Կարինեն հայտնել է, որ գտել է այդպիսի մեկին, ուստի ինքը դրա մասին տեղեկացրել է Հայկին, ով տվել է այդ ժամանակ իրեն անծանոթ Լևոնի հեռախոսահամարը, որպեսզի նրա հետ կապնվի, պայմանավորվի, ապա Կարինեին և նրա գտած անձին տանի համապատասխան տունը տեսնելու և պայմանների շուրջ համաձայնություն ձեռք բերելու համար: Հայկը պատմել է, որ Լևոնն իր փեսան է՝ առանց կոնկրետացնելու՝ հարազատ քրոջ ամուսինն է, թե ոչ: Լևոնի կնոջ անունը Նառա է եղել: Լևոնը մի տեսակ է խոսել, ըստ երևույթին՝ կակազելով, մի տեսակ լռակյաց է եղել, Հայկի պես ճարպիկ չի եղել, միշտ հագել է թանկարժեք հագուստներ: Հայկն իրեն բացատրել է համապատասխան բնակարանի տեղը՝ նշելով, որ այն գտնվում է Հյուսիսային պողոտայում, այդ ժամանակ այդտեղ գործող «Մոսկվիչկա» սուպերմարկետի դիմացի շենքում: Քանի որ բնակարանի կոնկրետ տեղը չի իմացել, պայմանավորվել է Լևոնի հետ, ապա հանդիպել Կարինեին, ով եկել էր Ալիկ անունով մի տղամարդու հետ, ում առաջին անգամ է տեսել: Ապա նշված շենքի մոտակայքում զանգել և հանդիպել է Լևոնին, ում ևս այդ պահին առաջին անգամ է տեսել, որից հետո ինքը, Կարինեն, Ալիկը և Լևոնը վերջինիս ուղեկցությամբ բարձրացել են Հյուսիսային պողոտայի 5 շենքի վերևի հարկերից մեկը, մտել համապատասխան բնակարան: Այնտեղ գտնվել է Լևոնի կին Նառան, ում այդ պահին առաջին անգամ է տեսել: Ալիկը նայել է բնակարանը, ասել, որ տոկոսով փող տվողը ոչ թե ինքն է, այլ մեկ ուրիշը, իսկ ինքը նրա վստահելի մարդն է: Ապա Ալիկը և Լևոնը հիմնականում իրար հետ են խոսել, փոխանակվել հեռախոսահամարներով: Ալիկը վերջում ասել է, որ բնակարանի մասին կտեղեկացնի իր ծանոթին և լրացուցիչ կհայտնի Լևոնին: Այդպես բոլորը, բացի Նառայից, իջել են ներքև, Ալիկը առանձնացել և հեռացել է, Լևոնը նստել է այդ շենքի մոտ կանգնած «Մերսեդես» մակնիշի «Ջի» դասի «յաշիկ» կոչվող ավտոմեքենան և հեռացել, իսկ ինքը և Կարինեն հեռացել են միասին, ապա առանձնացել իրարից: Դրանից մեկ կամ երկու օր անց, որքան հիշում է՝ ինքը զանգել է Ալիկին, հարցրել է, թե ինչ են որոշել: Նա ասել է, որ Լևոնի հետ պայմանավորվել է, պետք է փող տվողի հետ գնան կրկին տունը նայելու և պայմանների շուրջ համաձայնություն ձեռք բերելու համար: Այդպես ինքը նույնպես գնացել է ու ներկա եղել այդ հանդիպմանը: Ալիկը եկել էր Ռոբ անունով մի տղամարդու հետ: Հանդիպել են նույն տան մեջ, ներկա են եղել ինքը, Ռոբը, Ալիկը, Լևոնը, Նառան, հնարավոր է նաև Կարինեն, սակայն վերջինի պահով հստակ չի հիշում: Այդ ժամանակ Ռոբը և Լևոնը պայմանավորվել են, որ Ռոբը Լևոնին տալու է 200.000 դոլար գումար, դրա դիմաց այդ տունը դառնալու է Ռոբի բերած անձի անունով, ապա ութ ամիս անց ամեն կողմը վերադարձնելու է իր ստացածը, իսկ գումարն այդ ժամանակ Ռոբին չվերադարձվելու դեպքում տունը մնալու էր Ռոբի բերած մարդուն: Այդ ժամանակ Լևոնը խոստացել է, որ իրեն կտա գործարքի 2 տոկոսի չափով «մաղարիչ», իսկ Ալիկն իր հերթին առանձին խոստացել է տալ կրկին 2 տոկոսի չափով «մաղարիչ»: Այդ մաղարիչի գաղափարն իրեն շատ է ուրախացրել, քանի որ այդպես կարող էր մարել պարտքերի մի մասը: Այդպես էլ բաժանվել են: Որքան հիշում է՝ դրանից մի քանի օր անց ինքն ու Ալիկը պայմանավորվել և հանդիպել են նախկին կրկեսի մոտ գտնվող կադաստրում, ապա կարճ ժամանակ անց եկել է Լևոնը կրկին վերոնշյալ մակնիշի և գույնի ավտոմեքենայով: Ապա եկել է Ռոբը մի կնոջ հետ: Ինքն Ալիկին հարցրել և նրանից իմացել է, որ Ռոբի հետ եկած կինը նրա կինն է: Վերջինիս անունը նույնիսկ չգիտի: Այդպես կադաստրում Լևոնն այդ տունը գրանցել է Ռոբի կնոջ անունով, իսկ ինքը և Ալիկը մի քանի քայլ այն կողմ սպասել են: Վերջացնելուց հետո ինքը, Ալիկը և Լևոնը նշված «Մերսեդես» ավտոմեքենայով գնացել են նշված բնակարան, որտեղ գտնվել է նաև Նառան, իսկ մի քանի րոպե անց այդեղ է եկել Ռոբը՝ արդեն առանց կնոջ: Բնակարանում Ռոբը 200.000 ԱՄՆ դոլար գումար է տվել Լևոնին, որից հետո բոլորը միասին դուրս են եկել այդ բնակարանից: Որոշ ժամանակ անց երեկոյան ժամի իրեն պատահաբար զանգել է Ալիկը, հարցրել, թե ով կա վերոհիշյալ բնակարանում՝ նշելով, որ Ռոբն այդ պահին անցնելիս է եղել այդ տարածքով և տեսել է, որ բնակարանում լույս է վառվում: Լևոնի և Ռոբի միջև պայմանավորվածություն է եղել, որ տան բանալիները մնում են Ռոբի մոտ, սակայն ոչ մի կողմից ոչ ոք չպետք է մտնի այդ տուն, իսկ եթե դրա կարիքը լինի, ապա անպայման մյուս կողմից մարդ պետք է լինի: Այսինքն՝ կողմերից ոչ մեկն առանց մյուս կողմի չպետք է մտներ այդ տուն: Ալիկը նաև իրեն ասել է, որ չի կարողանում այդ հարցով կապնվել Լևոնի հետ, դրա համար էլ իրեն է զանգել: Ինքը զանգահարել է Լևոնի հեռախոսահամարին, սակայն պատասխանող չի եղել, թեև զանգեր գնացել են, ուստի զանգել է Հայկին: Իրեն հաջողվել է հանդիպում կազմակերպել Ռոբի և Հայկի միջև, քանի որ Հայկը ցանկացել է կապնվել և խոսել Ռոբի հետ, իսկ վերջինս մերժել է՝ ասելով, որ ինքն այդ հարցով Հայկ չի ճանաչում: Վերջին հաշվով ինքը, Հայկը, Ռոբը և Ալիկը հանդիպել են: Իր համար կարևորն այն է եղել, որ ազատվի այդ խնդրից, քանի որ երկու կողմերն էլ իրեն են զանգել այդ հարցով: Արդյունքում ինքը հեռացել է այդտեղից, երբ դեռ մյուս երեքը նստած են եղել: Այդպես այդ հարցը կարգավորվել է: Այդ ամենից հասկացել է, որ Լևոնը թեև Հայկի փեսան է, սակայն բոլոր հարցերը որոշում է միայն Հայկը, իսկ Լևոնը միայն նրա հրամանները կատարող է եղել, ինքնուրույն որոշումներ կայացնելու իրավունք չի ունեցել: Նշվածը վերջին դեպքն է եղել, որ ինքը տեսել է Ռոբին ու Ալիկին: Այս ամենից հետո տևական ժամանակ չի խոսել Հայկի հետ: Երկար ժամանակ անց մեկ անգամ զանգել է նրան, պարզապես որպիսություն հարցրել: Ավելի ուշ ևս մեկ անգամ խոսել է նրա հետ, նա ասել է, որ իր գործերը չեն կարգավորվում և ցանկանում է վաճառել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գտնվող իր բնակարանը: Հայկի ասելով այդ բնակարանը պատկանել է իրեն, սակայն գրանցված է իր հորաքրոջ ամուսնու անունով, ով իտալացի է, հորաքույրը և նա մեկնել են Իտալիա և նման բաներ: Արդյունքում նա ասել է, որ այդ իտալացին իրեն լիազորագիր է տվել, որ տունը վաճառի: Վերջիվերջո նա իրեն առաջարկել է, որ այդ բնակարանը գրանցի իր անունով, որպեսզի հետո կարողանա վաճառել: Պատճառն ըստ Հայկի այն է եղել, որ ինքն ապրանքներ բերելով և մաքսազերծելով մեծ չափի ապրանքաշրջանառություն է ցույց տվել և եթե այդ բնակարանը վաճառի իր անունից՝ կրկին գործարք է կատարում գումարի հետ կապված, ուստի ստիպված պետությանն ավելացված արժեքի հարկ պետք է վճարի: Այդպես ինքը համաձայնել է, որ նա այդ բնակարանը գրանցի իր անունով, որից հետո վաճառի: Նա նույնիսկ իրեն է տվել այդ բնակարանի բանալիները, ինքը նույնիսկ օրերով բնակվել է այդտեղ: Հայկի խոսքերով ինքն այդ տնից կարող էր օգտվել որպես իր սեփականություն: Ընթացքում Հայկը նույնիսկ գնորդներ է ճարել այդ տան համար, որոնց, նրա զանգով խնդրանքի արդյունքում՝ ինքն է տունը ներկայացրել, սակայն ոչ ոք չի գնել: Նա ցանկացել է այդ բնակարանը վաճառել 180.000 ԱՄՆ դոլարով: Բնակարանը գտնվել է Թումանյան փողոցում՝ «Թումանյանի շաուրմա» խորտկարանի շենքում, չորրորդ հարկում, բնակարանի թիվը 28-ն է եղել: Հայկն իրեն խնդրել է, որ այդ բնակարանն իր անունով դառնա, իսկ ինքը չի մերժել նրան, ասել է, որ իր անձնագրի գործողության ժամկետը լրացել է: Նա իրեն օգնել է այդ հարցում, նույնիսկ տվել է գումար, որով ինքը մեկ օրում հանել է նույնականացման քարտ: Նրա պահանջով այդ նույնականացման քարտը պատճենահանել և տվել է նրան: Որոշ ժամանակ անց Հայկն իրեն տվել է մի քանի փաստաթղթեր, ասել է, որ դրանց տակ ստորագրի, իսկ ինքը ստորագրել է: Նա ասել է, որ դրանք այն փաստաթղթերն են, որոնք ինքը պետք է ներկայացնի կադաստր, որ այդ տունը դառնա իր անունով: Այդ թղթերի բովանդակություններին չի ծանոթացել, քանի որ Հայկն արագ-արագ թերթել է դրանք, իսկ ինքը ստորագրել է նրա մատնանշած վայրերում, քանի որ վստահել է նրան: Դրանց վրա այլ ձեռագիր գրառումներ չի հիշում, որքան հիշում է՝ նկատել է միայն ՀՀ գերբը: Դրանք ստորագրելուց հետո նա տարել է բոլոր թղթերը, իսկ մի քանի օր անց իրեն տվել է փաստաթղթեր, գումար, ասել է, որ գնա նախկին կրկեսի մոտ գտնվող կադաստր, տերմինալով մուծումներ անի, մոտենա պատուհաններից մեկին, տա մուծումների չեկերը և նրա տված փաստաթղթերը, որից հետո իրեն կտրվի ստացական, որը պետք է պահի իր մոտ: Այդպես էլ արել է ամեն ինչ, նույնիսկ չի նայել, թե ինչ փաստաթղթեր է իրեն տվել Հայկը, որոնք ինքը ներկայացրել է կադաստր: Դրանից հետո հանդիպել է Հայկին, նա իրեն կրկին տվել է փաստաթղթեր, որոնք կրկին չի նայել, ասել է, որ դրանք մի քանի օրից են պետք իրեն: Դրանից հետո նա զանգել է իրեն, ասել է, որ նայի կադաստրում իրեն տրված ստացականի վրա «ԲԱՆԱԼԻ» գրառման դիմաց գրված կոդին, զանգի ստացականի վրա գրված հեռախոսահամարով, ինքնապատասխանիչի հրահանգով հեռախոսով հավաքի այդ կոդը, որից հետո կպարզվի՝ իր ներկայացրած թղթերի պատասխանները պատրաստ են, թե ոչ: Այդպես էլ արել է, հետ է զանգել Հայկին ու ասել է, որ ամեն ինչ պատրաստ է, որից հետո Հայկն իրեն ասել է, որ մնացած փաստաթղթերով գնա կադաստր, դրանք և ստացականը ներկայացնի այնտեղ, որտեղ իրեն կտան սեփականության վկայականն իր անունով, ապա նրա զանգով իրեն կմոտենա տան գնորդը, որպեսզի անմիջապես տունը վաճառի նրան: Հայկն իրեն ասել է, որ նա ևս գալու է այդտեղ, սակայն զգուշացրել է, որ ինքը դիմավորի գնորդին մինչև նրա գալը: Կրկին նրա ասածով արել է ամեն ինչ, սակայն կադաստրի աշխատող աղջիկն իրեն ասել է, որ անվան մեջ տառասխալի ինչ-որ խնդիր կա: Դրա մասին զանգել ու ասել է Հայկին, ապա կարճ ժամանակ անց նա իրեն զանգել և ասել է, որ հեռանա կադաստրից և սպասի իր զանգին: Ինքը դուրս է եկել կադաստրից, սպասել նրա զանգին, սակայն նա չի զանգել, ուստի ինքն է նրան զանգել և հարցրել՝ արդյոք պետք է սպասի, թե կարող է գնալ տուն՝ Թալին, քանի որ արդեն ուշ ժամ է եղել, իսկ ինքը կարող էր բաց թողնել վերջին երթուղայինը: Հայկն ասել է, որ հեռանա, որ հետագայում կկապնվի իր հետ: Այդպես էլ ինքը հեռացել է, Հայկի հայտնած գնորդը այդպես էլ չի եկել կադաստր, դրանից հետո անընդհատ փորձել է կապնվել Հայկի հետ, սակայն նա ընդհանրապես չի պատասխանել իր զանգերին, նաև չի զանգել իրեն: Իրեն ներկայացված՝ Հովհաննես Կարլենի Միրզոյանի անունով տրված AH0422536 համարի անձնագրում պատկերված անձը Հայկն է, առաջին անգամ է լսում, որ նա այդպիսի անձնագիր ունի, այսինքն՝ այդպիսի անուն ազգանուն: Հաստատ համոզված է, որ նրա անունը Հայկ է, քանի որ դեռևս Ռուսաստանում է ծանոթացել նրա հետ, այդ ժամանակ էլ նրա ընկերները նրան Հայկ են անվանել: Լևոն Վանիկի Դեմուրչյան անվանական տվյալներով AM0825395 համարի անձնագրում պատկերված անձը Հայկի փեսա Լևոնն է:
Ճանաչման ներկայացնելու ժամանակ իրեն ճանաչած անձին հանդիպել է ընդամենը մեկ անգամ՝ հետևյալ հանգամանքներում. 2015 թվականի ամռանը, հստակ ամսաթիվը չի հիշում, վաճառելու համար Թումանյան փողոցի 32 շենքի 28 բնակարանը ցույց է տվել Հայկի կողմից ուղարկված երեք կանանց: Նրանց ճանապարհելիս տան դռան բանալին թողել է դռան վրա՝ ներսի կողմից և բնակարանից դուրս գալիս դուռն անզգուշաբար ծածկել է: Դուռն ավտոմատ կերպով կողպվել է, ուստի մնացել է դրսում: Քանի որ երկրորդ բանալի մոտը չի եղել, զանգահարել է Հայկին, ասել է, որ դուրսն է մնացել: Նա ասել է, որ արագ կկարգավորի այդ հարցը: Կարճ ժամանակ անց նա զանգահարել է իրեն, տվել է մի հեռախոսահամար, որը չի հիշում, ասել է, որ զանգի այդ համարով և նա կօգնի նոր բանալի գտնել: Զանգել է այդ համարին, իր հետ խոսել է անծանոթ մի տղամարդ, ով չի ներկայացել, ապա նա հետ է զանգել իրեն, տվել մի հեռախոսահամար, որը ևս չի հիշում, ասել, որ դա մի աղջկա հեռախոսահամար է, զանգի այդ համարով, գնա ու նրանից վերցնի տան բանալու օրինակը: Զանգել, խոսել է մի աղջկա հետ, որքան հիշում է նրան ներկայացել է Գարիկ անունով, ասել է, որ իրեն հեռախոսահամարը տվել են բանալու հետ կապված, նա ասել է, որ կարող է գնալ ու վերցնել բանալու օրինակը: Ապա նա հեռախոսը փոխանցել է իր ամուսնուն, ով բացատրել է տան տեղը: Ինքը պատահական տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է նրանց տան մոտ, սակայն կոնկրետ թաղամասը չի հիշում, հանդիպել է այդ տղամարդուն, ում անունը չի հիշում, ապա նրա կինը՝ իրեն ճանաչած աղջիկը, ում անունը ևս չգիտի, բերել է բանալին, այն տվել է իրեն, և ինքը հեռացել է՝ խոստանալով հաջորդ առավոտյան վերադարձնել այն: Հաջորդ օրը, որքան հիշում է՝ կեսօրին, այդ բանալին տվել է Հայկին ու տեղյակ չէ, թե այն ով է վերադարձրել տիրոջը: Անշարժ գույքի նվիրատվության՝ 2015 թվականի հուլիսի 3-ով թվագրված պայմանագրի, որի համաձայն՝ Հովհաննես Կառլենի Միրզոյանը Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 32 շենքի 28 բնակարանը նվիրել է իրեն, բնօրինակի դիմերեսին «Նվիրառու» գրառման դիմաց կատարված «Գարիկ Սարգսյան Կնյազի» ձեռագիր գրառումը և նույն տողի վրա առկա ստորագրությունը կատարվել են իր կողմից: Նշված գրառման անմիջապես վերևի հատվածում՝ «Նվիրատուի» անվան, ազգանվան, հայրանվան վերաբերյալ նշումները և ստորագրությունը իր ներկայությամբ չեն կատարվել, տեղյակ չէ, թե ով և երբ է կատարել վերոնշյալ գրառումը: Հաստատ կարող է ասել, որ իր կողմից գրառում կատարելիս այդ փաստաթղթի վրա առկա վերոնշյալ գրառումը չի եղել: Դա կատարվել է իրենից հետո: 2015 թվականի հուլիսի 7-ին կադաստրի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակ ներկայացված դիմումում առկա «Կցել 1208350 բանալիյով գործին և հիմք ընտունել ճշտված տարբերակը» ձեռագիր գրառումը հնարավոր է կատարված լինի իր կողմից, նման է իր ձեռագրին, սակայն հստակ չի հիշում: Իսկ ստորագրությունը հաստատ իրենն է (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 3-րդ հատորի 105-109-րդ, 132-137-րդ, 148-րդ թերթերը)։
10․ Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ ամբաստանյալ Ա․Գրիգորյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հրաժարվել է ցուցմունք տալուց։
Դատաքննությամբ հետազոտվել են ամբաստանյալ Ա․Գրիգորյանի նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ ճանաչում է Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանին, ում հետ սովորել է միևնույն դպրոցում և հանդիսանում են մանկության ընկերներ: Շփվել են միմյանց ընտանիքների անդամների հետ և մշտապես գտնվել են ընկերական փոխհարաբերությունների մեջ: Վազգենի միջոցով 2014 թվականի ընթացքում ծանոթացել է Սերգեյ Ափոյանի հետ: Վազգենը նրան ներկայացրել է որպես իր ընկեր և նշել է, որ դրան նախորդած ժամանակահատվածում երկուսն էլ կալանավորված են եղել և միասին գտնվել են նույն խցում՝ «Նուբարաշեն» ՔԿՀ-ում: Սերգեյի հետ առանձնակի մտերմություն չի ունեցել և նրան ընդհանուր առմամբ հանդիպել է շուրջ երեք անգամ: Այդ բոլոր հանդիպումները կապված են եղել Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 62 շենքի 16 բնակարանի հետ, այլ առիթներով նրա հետ չի շփվել: 2014 թվականի դեկտեմբերին, հստակ օրը չի հիշում, սովորականի պես Վազգենը գտնվել է իրենց տանը և խոսակցության ընթացքում ասել է, որ ընկերը՝ Սերգեյը, ունի ընկեր Հովո անունով, ում պատկանում է Տերյան փողոցի վերոնշյալ բնակարանը: Վազգենն իրեն ասել է, որ Հովոն ցանկանում է վաճառել իր բնակարանը, սակայն քանի որ վերջինս ինչ-որ փաստաթղթերի հետ խնդիրներ ունի, բացի այդ պատրաստվում է նաև մեկնել Հայաստանից, այդ պատճառով էլ ցանկանում է տունը նվիրատվությամբ անվանափոխել մեկ այլ անձի անունով, որպեսզի տվյալ անձը կարողանա զբաղվել դրա վաճառքի հարցերով, ուստի իրեն առաջարկել է, որպեսզի այդ բնակարանը դարձվի իր անունով: Վազգենը նաև ասել է, որ այդ գործարքի հետ կապված մանրամասնությունները կարող է ներկայացնել Սերգեյը, իսկ իր հարցին, թե ինչու նրա կամ Սերգեյի անունով չեն դարձնում այդ բնակարանը, այլ իրեն է դիմում այդ հարցով՝ Վազգենն ասել է, որ ինքն այդ պահի դրությամբ կալանքից ազատվել է գրավով, Սերգեյը ևս նմանատիպ խնդիրներ ունի, ուստի իրենք մտավախություն ունեն, որ իրենց անունով եղած գույքի վրա կարող է արգելանք դրվել, այդ պատճառով էլ չեն ցանկանում այդ բնակարանը դարձնել իրենցից մեկի անունով: Դրա հաջորդ օրը կամ մի քանի օր անց, հստակ չի հիշում, Վազգենը կազմակերպել է իր և Սերգեյի հանդիպումը կրկին իրենց բնակարանում: Վերջինս Վազգենի ներկայությամբ ասել է, որ նշված բնակարանը պատկանում է իր ընկերոջը՝ Հովոյին, ով փաստաթղթերի հետ կապված խնդիրներ ունի, նաև ցանկանում է մեկնել Հայաստանից, ուստի խնդրել է, որ նրա բնակարանը ձևակերպեն իր անվամբ, որպեսզի հետագայում ինքը մասնակցի վաճառքի գործարքին: Ո՛չ Սերգեյը, ո՛չ էլ Վազգենն այդպես էլ չեն մանրամասնել, թե Հովոն կոնկրետ ինչ փաստաթղթերի հետ կապված և ինչպիսի խնդիրներ ունի, ուր է ցանկանում մեկնել: Սերգեյն այդ ժամանակ նաև ասել է, որ բնակարանը վաճառելուց հետո՝ որոշ ժամանակ անց, պետք է կրկին այդ բնակարանը հետ գնեն գնորդից և կրկին դարձնեն Հովոյի անունով: Քանի որ Վազգենն իր մանկության ընկերն է, իսկ Սերգեյին էլ Վազգենը ներկայացրել էր որպես իր ընկեր, ինքը, որևէ կասկած չունենալով, որ իր ընկերը կարող է իրեն խաբել ինչ-որ հարցով, համաձայնել է նրանց առաջարկին՝ մտածելով օգնել ընկերոջը՝ Վազգենին և նրա ընկերոջը՝ Սերգեյին: Մինչև օրս էլ կարծում է, որ Վազգենն իրեն չի խաբել: Նշված խոսակցության ժամանակ Սերգեյն իրեն նաև հարցրել է, թե արդյոք իր անվամբ վարկեր կամ նմանատիպ այլ պարտավորություններ կան, որպեսզի չստացվի այնպես, որ իր անվամբ դարձվելիք տունը արգելանքի տակ դրվի իր պարտավորությունների դիմաց: Այդ ժամանակ ինքն ասել է, որ ընդհանուր առմամբ այդպիսի խնդիրներ չունի, միայն «Օրանժ» ընկերությունից ապառիկ կարգով բջջային հեռախոս է վերցրել: Սերգեյն ասել է, որ նրան տա իր անձնագրային տվյալները, որպեսզի նա իր ծանոթների միջոցով պարզի, թե արդյոք ինքն ունի խնդիրներ և պարտավորություններ: Սերգեյը չի մանրամասնել, թե ովքեր են նրա այդ ծանոթները, ինչ կերպ պետք է պարզի այդ ամենը: Նրան տվել է իր անձնագրային տվյալները և նա հետագա օրերի ընթացքում հեռախոսազանգով իրեն ասել է, որ ամեն ինչ կարգին է: Դրանից մի քանի օր անց, պայմանավորվածության համաձայն Վազգենի ու Սերգեյի հետ գնացել է նախկին կրկեսի հարևանությամբ գտնվող կադաստրի ստորաբաժանում, որտեղ Սերգեյն իրեն փոխանցել է նվիրատվության պայմանագիր, ասել, որ ստորագրի, և քանի որ նախկինում երբեք ո՛չ կադաստրում, ո՛չ էլ նոտարական գրասենյակում որևէ տեսակի գործարք չի կատարել և չի իմացել դրանց կարգը, ուստի առանց հարցեր տալու, կասկածելու և Սերգեյի կողմից տրված նվիրատվության պայմանագրի բովանդակությանը մանրամասն ծանոթանալու՝ ստորեգրել է ինչպես այդ փաստաթուղթը, այնպես էլ կադաստրում իրեն տրված այլ փաստաթուղթ կամ փաստաթղթեր: Իր հասկանալով նվիրատվության ժամանակ ինքը նույնիսկ չպետք է մասնակցեր որևէ գործարքի, այլ նվեր տվողը պիտի այն նվիրեր և վերջ: Այդ ժամանակ նույնիսկ իր մտքով չի անցել, որ հնարավոր է ապօրինություն կատարվի, քանի որ այդ խնդրանքով իրեն մանկության ընկերն էր դիմել՝ Վազգենը, ում վերաբերյալ համոզված է, որ երբեք իրեն չի խաբել և չի խաբի: Եթե ինչ-որ բան կասկածեր այդ ժամանակ, ապա առանց կարդալու չէր ստորագրի և նույնիսկ չէր մասնակցի որևէ գործարքի: Այդ կերպ նշված բնակարանը գրանցվել է իր անվամբ, ինքը դրանից հետո չի ներկայացել կադաստր և չի ստացել սեփականության վկայական, սակայն գիտի, որ այն իր փոխարեն ստացել է Սերգեյը, իսկ վաճառելու համար վերցված միասնական տեղեկանքը՝ Վազգենը: Դրանից հետո, սակայն ոչ նույն օրը, Սերգեյն իրեն ասել է, որ գնորդ կա, ով պետք է գա այդ բնակարանը տեսնելու և խնդրել է իրեն, քանի որ տան թղթաբանությունն իր անունով է, գնալ այդ բնակարան և ներկա գտնվել այդտեղ: Պայմանավորվածության համաձայն այցելել է այդ բնակարան, որտեղ այցելել է առաջին անգամ: Այնտեղ գնացել են նաև Ռոբերտ և Ալիկ անունով՝ նախկինում իրեն անծանոթ տղամարդիկ, ովքեր բնակարանը նայելուց հետո Սերգեյի հետ պայմանավորվել են այն գնելու հարցում: Ինքն այդ խոսակցությանը չի միջամտել և որևէ կոնկրետ պայմանավորվածություն Ալիկի կամ Ռոբերտի հետ չի ունեցել: Դրանից հետո ևս մեկ անգամ Ռոբերտն այցելել է այդ բնակարան, որտեղ կրկին ներկա է եղել, սակայն չի հիշում՝ արդյոք առաջին անգամն է Ռոբերտն Ալիկի հետ այցելել այդ բնակարան, թե առաջին անգամ միայն Ալիկն է այցելել, իսկ Ռոբերտը միայն երկրորդ անգամն է եղել: Այդ հանդիպումներից մեկի ժամանակ լսել է, որ Ռոբերտի հետ Վազգենը և Սերգեյը պայմանավորվել են, որ եթե ինչ-որ ժամանակ հետո հետ վերադարձնեն նրա գումարը, ապա տունը կրկին պետք է անվանափոխեն, այսինքն՝ հետ վերադարձվի: Հիշում է, որ Վազգենը Ռոբերտին առաջարկել է, որ այդ հանգամանքի շուրջ գրավոր պայմանագիր կնքեն, սակայն Ռոբերտն ասել է, որ բանավոր պայմանավորվածությունը բավարար է: Այնուհետև պայմանավորվածության համաձայն Վազգենի և Սերգեյի հետ գնացել է Շենգավիթ համայնքում՝ «Միկա» ֆուտբոլային ակումբի մարզադաշտի մոտ գտնվող կադաստրի ստորաբաժանում, որտեղ այցելել են նաև Ալիկը և Ռոբերտը և ինքը նշված բնակարանը առուվաճառքի պայմանագրով վաճառել է Ռոբերտին: Այդ ժամանակ ամեն ինչ արել է այնպես, ինչպես իրեն ասել է Սերգեյը: Այդ ժամանակ Սերգեյն ասել է, որ բնակարանի գնորդ կա, քանի որ բնակարանն էլ իր անունով է, ուստի ինքը պետք է պարտադիր գնա և մասնակցի այդ գործարքին: Ինքը գնացել է, ոչ մի խոսակցության չի խառնվել, մի կողմ է կանգնել, մինչև Սերգեյը և գնորդը իրար հետ զրուցել, վերջացրել են, հետո Սերգեյն իրեն խնդրել է մոտենալ, ցույց է տվել փաստաթղթերը ստորագրելու տեղերը, և ինքը նրա խնդրանքով ստորագրել է: Քանի որ վաճառքի դեպքում նաև գումար է վճարվում գույքը գնելու համար, ուստի հասկացել և պատկերացրել է, որ տվյալ դեպքում երկուսն էլ պետք է ներկա լինեն: Այնուհետև միասին վերադարձել են նշված բնակարան, որտեղ Ռոբերտն իր ներկայությամբ Սերգեյին է հանձնել բնակարանի գումարը, որի չափն իրեն հայտնի չէ: Բնակարանի հետ իր մասնակցությամբ կատարված ողջ գործարքներն ընդհանուր առմամբ տևել են մոտ 4-5 օր, որքան հիշում է՝ 2014 թվականի դեկտեմբերի 26-ից 30-ը (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 3-րդ հատորի 235-րդ, 4-րդ հատորի 19-20-րդ, 84-85-րդ և 5-րդ հատորի 84-րդ թերթերը)։
11․ Ամբաստանյալ Լ․Դեմուրչյանն ինչպես նախաքննության, այնպես էլ Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում հրաժարվել է որևէ դիրքորոշում հայտնելուց և ցուցմունքներ տալուց (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 5-րդ հատորի 115-րդ, 130-րդ թերթերը)։
12. Սույն որոշման 8-րդ կետում արձանագրվածն Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավորված է համարել դատաքննությամբ հետազոտված` սույն որոշման 9-11-րդ կետերում շարադրված և ստորև ներկայացվող փաստական տվյալների ու ապացույցների գնահատման արդյունքում:
Այսպես.
1) Տուժող Հովհաննես Լևոնի Աղաջանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր ընտանիքին է պատկանում Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 62-րդ շենքի թիվ 16-րդ բնակարանը, որը գրանցված է եղել սկզբում մոր անվամբ, իսկ 2012 թվականին նշված բնակարանը նվիրատվությամբ ձևակերպվել է իր անվամբ: Նշված բնակարանը ժամանակ առ ժամանակ տրամադրել են վարձով և ստացված գումարն օգտագործել են ընտանիքի կենցաղային կարիքների համար: Բնակարանը վարձակալությամբ հանձնելու նպատակով վաղուց «Իսթեյթ.էյեմ» ինտերնետային կայքում տեղադրել են համապատասխան հայտարարություն, որում նշված է եղել հոր` Լևոն Աղաջանյանի բջջային հեռախոսահամարը: 2014 թվականի դեկտեմբեր ամսվա երկրորդ կեսին հորն է զանգահարել Վազգեն անունով մի տղա և ցանկություն հայտնել բնակարանը վարձակալելու վերաբերյալ: Վազգենի հետ ձեռք բերելով համապատասխան պայմանավորվածություն՝ հայրը հանդիպել է նրան և ուղեկցել բնակարանը տեսնելու: Բնակարանը զննելուց հետո Վազգենը ամսական 1.000 ԱՄՆ դոլարով վարձակալել է այն: Վարձակալելուց մի քանի օր անց, կոնկրետ օրը չի հիշում, հեռախոսազրույց է ունեցել Վազգենի հետ և պայմանավորվել են հանդիպել: Գնալով շենքի մոտ՝ մուտքի դիմաց հանդիպել է Վազգենին, նրանից վերցրել է մինչև 2015 թվականի հունվարի 1-ի մի քանի օրվա վարձավճարը և միաժամանակ բջջային հեռախոսով նկարել է Վազգենի նույնականացման քարտը, որպեսզի ունենա այն անձի տվյալները, ում վարձակալությամբ հանձնել են բնակարանը: Համաձայն նույնականացման քարտի տվյալների՝ այդ անձը հանդիսացել է Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանը: Այնուհետև Վազգեն Գաբրիելյանին հանդիպել է մոտ 15 օր անց՝ երբ վարձակալության պայմանագիր կազմելու նպատակով այցելել է նշված բնակարան: Այդ ժամանակ տանը գտնվել են Վազգեն Գաբրիելյանը, որպես նրա կին ներկայացած Հասմիկը և անծանոթ մեկ այլ տղա, ում անունը չի հիշում: Երբ սկսել է լրացնել վարձակալության պայմանագիրը՝ Վազգեն Գաբրիելյանն առաջարկել է, որ դեռևս պայմանագիր չկազմեն՝ նշելով որ կինն աշխատում է ՌԴ-ի ինչ-որ ընկերությունում և ցանկանում են, որ վարձավճարը փոխանցումով կատարեն: Այդ պատճառով խնդրել է, որ վարձակալության պայմանագրի կազմումը հետաձգեն: Իրենց տանը բնակվելու ընթացքում Վազգենն ասել է, որ հնարավոր է նաև գնեն այդ բնակարանը, սակայն սպասում է, որ հայրը ՌԴ-ից վերադառնա, հետո որոշեն: Մոտ 3 ամիս բնակվելուց հետո, Վազգեն Գաբրիելյանը հերթական անգամ զանգահարել է իրեն և խնդրել է հանդիպել: Երևան քաղաքի Խանջյան փողոցում գործող «Ջոս» սրճարանում հանդիպել է Վազգեն Գաբրիելյանին և նրա հետ հանդիպման ժամանած մեկ այլ անծանոթի: Վազգենն իրեն հայտնել է, որ գործերը վատ են ընթանում, չի կարողանում այլևս նման թանկ բնակարան վարձակալել և պատրաստվում է հանձնել բնակարանը: Միաժամանակ նշել է, որ բնակարանը գնելու հարցը ևս հետաձգվում է: Այդ հանդիպումից մոտ 15 օր անց, ամենայն հավանականությամբ 2015 թվականի մարտի 15-ին, Վազգեն Գաբրիելյանը հանձնել է բնակարանը և հեռացել է: 2015 թվականի հուլիս ամսին՝ կոնկրետ օրը չի հիշում, անսպասելի իրեն է զանգահարել Վազգենը և հարցրել է՝ բնակարանը վաճառել են, թե ոչ՝ նշելով, որ մոտ օրերին հայրը վերադառնալու է ՌԴ-ից, և հնարավոր է գնեն բնակարանը: Քանի որ այդ ժամանակ բնակարանը վարկի դիմաց գրավադրված է եղել «Անելիք» բանկում, այդ պատճառով Վազգենին ասել է, որ եթե որոշեն գնել, ապա պետք է կանխավճար տան, որպեսզի դրանով մարեն վարկը և կարողանան վաճառել այն, սակայն այդպես էլ Վազգեն Գաբրիելյանը այլևս չի զանգահարել և այլ առաջարկ չի արել: Բնակարանը Վազգենին հանձնելուց հետո այն այլ անձի վարձակալությամբ չեն հանձնել և միայն քննչական բաժնում է տեղեկացել, որ կեղծ փաստաթղթերի օգտագործմամբ իրեն պատկանող բնակարանը նախ նվիրվել է Ավետիք Գրիգորյանին, ապա վաճառվել է Ռոբերտ Հարությունյանին, այնուհետև կրկին վերաձևակերպվել է իր անվամբ (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, քրեական գործի 2-րդ հատորի 122-123-րդ, 4-րդ հատորի 159-րդ թերթերը)։
2) Տուժող Ռոբերտ Յուրիի Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի տարեվերջին ցանկացել է բնակարան գնել և քանի որ այն գնելու հարցում չի շտապել, այդ պատճառով ինչպես մի քանի մտերիմներին, այնպես էլ վաղեմի ընկեր Արտավազդ Վահրամյանին խնդրել է, որ եթե հարմար բնակարան վաճառող լինի, ապա իրեն տեղեկացնեն դրա մասին: Այդ խոսակցությունից որոշ ժամանակ անց` 2014 թվականի դեկտեմբեր ամսվա կեսերին, իրեն է զանգահարել Արտավազդ Վահրամյանը, ում նաև Ալիկ են կոչում, և ասել է, որ ծանոթ գործակալներից մեկից տեղեկացել է, որ Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում 120.000 ԱՄՆ դոլարով բնակարան են վաճառում, նա արդեն իսկ գնացել և զննել է այդ բնակարանը և կարծում է, որ հարմար տարբերակ է: Արտավազդ Վահրամյանի հետ պայմանավորվել, ապա միասին գնացել են Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 62-րդ շենքի թիվ 16-րդ բնակարան, որտեղ իրենց դիմավորել են նախկինում անծանոթ Վազգեն Գաբրիելյանը և վերջինի եղբայր ներկայացած ոմն Սերգեյը: Վազգեն Գաբրիելյանը և Սերգեյը հայտնել են, որ ծնողները բնակվում են ՌԴ-ում, ովքեր գումարային խնդիրներ ունեն և բնակարանի գումարը պետք է ուղարկեն նրանց: Ավելացրել են նաև, որ բնակարանը 120.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառում են միայն այն պայմանով, որ իրենք շարունակեն ամսական 1.500 ԱՄՆ դոլար վարձավճարով բնակվել այդ տանը և եթե մեկ տարվա ընթացքում հետ վճարեն գումարը, ապա բնակարանը վերադարձվի իրենց, իսկ եթե ոչ, ապա բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիրը կմնա ուժի մեջ: Քանի որ առաջարկը շահավետ է թվացել, այդ պատճառով որոշել է այն գնել: Պայմանավորվածության համաձայն՝ մի քանի օր անց Ալիկի, Վազգենի, Սերգեյի և Ավետիք Գրիգորյանի հետ գնացել են Երևան քաղաքի Շենգավիթի տարածքայի կադաստրի ստորաբաժանում, որտեղ Ավետիքի հետ կնքել է բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիր, որով Ավետիքը հանդիսացել է վաճառող, իսկ ինքը՝ գնորդ: Ըստ Վազգենի՝ բնակարանը նրանց է պատկանել, սակայն ձևակերպված է եղել նրանց բարեկամ Ավետիք Գրիգորյանի անվամբ: Պայմանագրի կնքումից անմիջապես հետո բոլորի ներկայությամբ բնակարանի համար պայմանավորված գումարը վճարել է անձամբ Վազգենին: Դրանից շուրջ 8 ամիս անց Ալիկը զանգահարել է իրեն և ասել, որ Վազգենը կապնվել է նրա հետ և շատ կարևոր հարցով ցանկանում է հանդիպել: 2015 թվականի օգոստոսին հանդիպել է Վազգենին, և վերջինս ասել է, որ գնորդ է գտել, ով շատ ավելի թանկ գնով պատրաստ է գնել բնակարանը, և քանի որ նման պայմանավորվածություն են ունեցել, և ինքն էլ պատրաստվել է այդ օրերին ընտանիքի հետ մեկնել արտերկիր, այդ պատճառով Վազգենի հետ գնացել են Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայում գործող «Կենտրոն» նոտարական գրասենյակ, որտեղ համապատասխան լիազորագրով Վազգենին լիազորել է նշված բնակարանը 53.000.000 ՀՀ դրամով վաճառել, իսկ բանավոր պայմանավորվածության համաձայն նշված գումարը պետք է հանձներ Ալիկին, իսկ վերջինս էլ իրեն՝ Հայաստան վերադառնալուց հետո: Լիազորագիրը տալուց հետո մեկնել է ՀՀ-ից, իսկ երբ վերադարձել է՝ իմացել է, որ Վազգենն այդպես էլ Ալիկի հետ չի կապնվել: Փորձել է գտնել նրան, սակայն չի կարողացել և փոխարենը, երբ առաջին անգամ հրավիրվել է քննչական բաժին հարցաքննվելու՝ տեղեկացել է, որ Վազգենը ձերբակալվել է, իսկ այդ բնակարանը կեղծ փաստաթղթերով ձևակերպել է ինչ-որ Հովհաննես Աղաջանյանի անվամբ: Մինչև Վազգենին լիազորագիր տալը, եթե չի սխալվում՝ 2015 թվականի մարտ ամսին, երբ Ալիկը հերթական անգամ հանդիպել է նրան և վերցրել է բնակարանի ամսվա վարձավճարը՝ Վազգենը նրան ասել է, որ ՌԴ-ում բնակվող ընկերը՝ Գարիկը, պատրաստվում է ժամանել Հայաստան և 200.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառել Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայում գտնվող իր բնակարանը: Այնուհետև մի քանի օր անց Ալիկից տեղեկացել է, որ Վազգենի ընկերը ժամանել է, և որ նա արդեն զննել է նշված բնակարանը, շատ է հավանել և խորհուրդ է տվել գնել այն: Ալիկի հետ ունեցած պայմանավորվածության համաձայն նրա հետ գնացել են Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի 5-րդ շենքի թիվ 50-րդ բնակարան, որտեղ իրենց դիմավորել են Գարիկ և Լևոն անուններով անձինք, բնակարանում գտնվել է նաև Լևոնի կինը: Նրանց հետ ունեցած խոսակցության ընթացքում իրենց ասել են, որ բնակարանը պատկանում է Լևոնին, իսկ Գարիկը Վազգենի ընկերն է, ով խնդրել է օգնել Լևոնին բնակարանը վաճառելու հարցում: Զննելով բնակարանը՝ հավանել և որոշել է այն գնել: Բնակարանը գնելու հարցով բոլոր պայմանավորվածությունները ձեռք է բերել Լևոնի հետ: Գարիկի հետ ոչինչ չի խոսել, իր կարծիքով նա միջնորդի դեր է խաղացել: Գարիկի և Լևոնի հետ ունեցած պայմանավորվածության համաձայն մի քանի օր անց գնացել են նախկին կրկեսի մոտ գործող կադաստրի ստորաբաժանում, որպեսզի կատարեն համապատասխան ձևակերպում: Քանի որ չի ցանկացել բնակարանը ձևակերպել իր անվամբ, այդ պատճառով իր հետ կադաստրի ստորաբաժանում է գնացել նաև կինը՝ Իսկրա Հարությունյանը, որտեղ նրա և Լևոնի միջև կնքվել է բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիր, այնուհետև գնացել է նշված բնակարան, որտեղ Լևոնին է վճարել դրա գումարը՝ 200.000 ԱՄՆ դոլար: Ըստ բանավոր պայմանավորվածության՝ Լևոնը բնակարանը պետք է ազատեր 6 ամսվա ընթացքում, սակայն երբ Վազգենին լիազորագիր տալուց հետո մեկնել է արտերկիր, այնտեղ գտնվելու ընթացքում իրեն է զանգահարել քննիչը և հրավիրել է հարցաքննության՝ միաժամանակ նշելով, որ բնակարանի հետ կապված խնդիրներ են առաջացել, իսկ երբ Ալիկը կադաստրի ստորաբաժանումից փորձել է պարզել, թե ինչ խնդրի մասին է խոսքը, նրան ասել են, որ բնակարանի կադաստրային գործը քննիչն առգրավել է: Որքան հիշում է՝ դրանից հետո Գարիկին տեսել է որոշ ժամանակ անց, երբ նա կազմակերպել է իր և Հայկի հանդիպումը Խանջյան փողոցում գտնվող «Լաբիրինթ» սրճարանում: Խնդիրը կայանում էր նրանում, որ ինքը և Լևոնը պայմանավորվել էին, որ այդ բնակարանում կողմնակի մարդ չպետք է գտնվի, իսկ նա գնում է Ղարաբաղ՝ քոթեջներ սարքելու: Հյուսիսային պողոտայով անցնելիս տեսել է, որ բնակարանի լույսը վառվում է: Կարծել է, որ իր և Լևոնի պայմանավորվածությունը խախտվել է, ուստի զանգել է Ալիկին: Այս խնդրի հետ կապված Ալիկն իրեն ասել է, որ իր հետ Հայկ անունով անձ է ուզում հանդիպել և խոսել, իսկ ինքը մերժել է, որովհետև այդ բնակարանի հարցով Հայկ չի ճանաչել: Ի վերջո, քանի որ Գարիկը, ըստ Ալիկի պատմածի՝ բազմաթիվ անգամներ խնդրել է նրան, որ ինքը հանդիպի Հայկի հետ, ինքը և Ալիկը գնացել են նշված սրճարան, որտեղ Գարիկն իրենց դիմավորել և ուղեկցել է ներս: Ներսում նա ծանոթացրել է ըստ արտաքինի՝ մոտ 35 տարեկան մի տղամարդու հետ, ով միայնակ նստած է եղել: Վերջինս ներկայացել է Հայկ անունով, ասել, որ ինքը Նառայի եղբայրն է, Լևոնն իր փեսան է, որ այդ բնակարանում լույսը վառվելու պատճառն այն է, որ իր մայրը հիվանդ է, Մոսկվայից նրան բերել է Երևան բուժվելու համար, իսկ քույրն էլ պետք է խնամի նրան: Վերջին հաշվով ինքն ընդառաջ է գնացել Հայկին, ասել է, որ խնդիր չկա, կարող են նրա մայրը և քույրը ժամանակավորապես բնակվել այդ բնակարանում: Որքան հիշում է Գարիկը ներկա է եղել ողջ այդ խոսակցությանը: Գարիկն իր հերթին Հայկին ներկայացրել է որպես Լևոնի աներձագ, այլ մանրամասներ նրա մասին չի ասել, իսկ նա էլ փաստորեն կապող օղակ է եղել նրա և իրենց միջև: Հայկն իր հերթին պատմել է, որ Ռուսաստանում է բնակվում, խոշոր բիզնեսմեն է, նշված բնակարանն էլ ինքն է գնել իր քույր Նառայի համար: Այլ մանրամասներ նա չի պատմել, ինքն էլ չի հետաքրքրվել, քանի որ դա իրեն ընդհանրապես հետաքրքիր չի եղել (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, քրեական գործի 3-րդ հատորի 15-17-րդ, 4-րդ հատորի 150-151-րդ թերթերը)։
3) Տուժող Իսկրա Ալեքսանդրի Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամուսնու՝ Ռոբերտ Հարությունյանի խնդրանքով 2015 թվականի մարտի 9-ին նրա հետ գնացել է կադաստրի ստորաբաժանում, որտեղ որպես գնորդ՝ Լևոն Դեմուրչյանից համապատասխան պայմանագրով ձեռք է բերել Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի 5-րդ շենքի թիվ 50-րդ բնակարանը: Որպես սեփականատեր հիշյալ բնակարանն իր անվամբ գրանցելուց հետո հեռացել է: Ինչ վերաբերում է բնակարանը ձեռք բերելու վերաբերյալ տեղի ունեցած պայմանավորվածություններին, ապա դրանք իրականացրել է ամուսինը և ինքը դրանց վերաբերյալ տեղեկություններին չի տիրապետում: «Հովհաննես Միրզոյան» տվյալներով անձ չի ճանաչում, նրա հետ որևէ գործարք չի կատարել, նրան բնակարան չի վաճառել, իսկ համապատասխան պայմանագրում առկա ստորագրությունն իրենը չէ (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 3-րդ հատորի 12-13-րդ թերթերը)։
4) Վկա Լևոն Իվանի Աղաջանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 62 շենքի 16 բնակարանը պատկանում է իր որդուն: Այն ժամանակ առ ժամանակ տրամադրել են վարձակալությամբ: Այդ, ինչպես նաև վաճառելու նպատակով վաղուց «Իսթեյթ.էյէմ» կայքում տեղադրել են համապատասխան հայտարարություն, որի դիմաց նշել են իր բջջային հեռախոսահամարը: 2014 թվականի դեկտեմբերի երկրորդ կեսին իրեն զանգահարել է Վազգեն անունով անձ և ցանկացել վարձակալել բնակարանը: Պայմանավորվածության համաձայն՝ հանդիպել է Վազգենի հետ, ով եկել է իր հասակակից մի տղայի հետ: Նրանց ուղեկցել է նշված շենքի չորրորդ հարկում գտնվող իրենց բնակարան: Զննելուց հետո Վազգենը հայտնել է, որ ցանկանում է վարձակալել այն, որպեսզի մի քանի ամիս իր կնոջ և մանկահասակ երեխայի հետ բնակվի այդտեղ, իսկ երբ ՌԴ-ից վերադառնա իր հայրը՝ հնարավոր է ցանկանա գնել բնակարանը: Այդպես բնակարանը ամսական 1.000 ԱՄՆ դոլար վարձավճարով հանձնել է Վազգենին: Շուրջ երկու ամիս այդ տանը վարձակալությամբ բնակվելուց հետո նա իր որդուն ասել է, որ ծրագրերը փոխվել են, չի կարողանում այլևս վարձով բնակվել կամ գնել բնակարանը, ուստի հանձնել է այն: Նա ընտանիքով այդտեղ բնակվել է մինչև 2015 թվականի մարտի սկզբները (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, քրեական գործի 2-րդ հատորի 118-119-րդ թերթերը)։
5) Վկա Արտավազդ Սամվելի Վահրամյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ «Բանգի» տուրիստական ընկերության ղեկավարն է: Աշխատանքի բերումով հաճախակի է շփվել տարբեր անձանց, այդ թվում` նաև անշարժ գույքի առուվաճառքի գործունեությամբ զբաղվող գործակալների հետ: Ճանաչում է Ռոբերտ Հարությունյանին, ով իր վաղեմի ընկերն է: Նա ցանկացել է բնակարան գնել, այդ պատճառով իրեն խնդրել է, որ հարմար բնակարան վաճառքի լինելու դեպքում տեղեկացնի իրեն: 2014 թվականի դեկտեմբերի կեսերին` կոնկրետ օրը չի հիշում, իրեն է զանգահարել անշարժ գույքի առուվաճառքի գործունեությամբ զբաղվող Աննան և հայտնել է, որ Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում հարմար բնակարան է վաճառվում: Պայմանավորվածության համաձայն Երևան քաղաքի Տերյան և Մոսկովյան փողոցների խաչմերուկում հանդիպել է Աննային և նույն գործունեությամբ զբաղվող` Աննայի հետ հանդիպման ժամանած Կարինեին, ովքեր իրեն ուղեկցել են Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 62-րդ շենքի թիվ 16-րդ բնակարան: Բնակարանում իրենց դիմավորել են նախկինում անծանոթ Վազգենը և որպես վերջինիս եղբայր ներկայացած Սերգեյը: Նրանք հայտնել են, որ ծնողները բնակվում են ՌԴ-ում, ովքեր գումարային խնդիրներ ունեն և բնակարանի գումարը պետք է ուղարկեն նրանց: Ավելացրել են նաև, որ բնակարանը 120.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառում են միայն այն պայմանով, որ իրենք շարունակեն ամսական 1.500 ԱՄՆ դոլար վարձավճարով բնակվել այդ տանը և մեկ տարվա ընթացքում գումարը հետ վճարելու դեպքում բնակարանը վերադարձվի իրենց: Եթե այդ ժամկետում գումարը չվերադարձնեն, ապա բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիրը կմնա ուժի մեջ: Քանի որ առաջարկը շահավետ է թվացել, դրա մասին հայտնել է Ռոբերտ Հարությունյանին: Վերջինիս հետ կրկին այցելել են նշված բնակարան, հանդիպել Վազգենին և Սերգեյին: Նրանց հետ Ռոբերտ Հարությունյանը հերթական անգամ քննարկել է պայմանները և արդյունքում որոշել է գնել այն: Պայմանավորվածության համաձայն մի քանի օր անց Ռոբերտ Հարությունյանի, Վազգենի, Սերգեյի և Ավետիք Գրիգորյանի հետ գնացել են կադաստրի Երևան քաղաքի Շենգավիթի տարածքային ստորաբաժանում: Վազգենը հայտնել է, որ բնակարանը իրականում իրենցն է, սակայն ձևակերպված է իրենց բարեկամ Ավետիք Գրիգորյանի անվամբ: Սեփականության իրավունքի վկայականում որպես սեփականատեր նշված է եղել Ավետիք Գրիգորյանը, այդ պատճառով նրա հետ Ռոբերտ Հարությունյանը կնքել է բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիր: Ավետիք Գրիգորյանը նաև ասել է, որ իրոք բնակարանը Վազգենինը և Սերգեյինն է, սակայն ձևական իր անվամբ է գրանցված: Այնուհետև Վազգենը և Սերգեյը 2015 թվականի օգոստոս ամսվա երկրորդ կեսին` կոնկրետ օրը չի հիշել, կրկին կապնվել են իր հետ և ասել են, որ վաճառված բնակարանի հետ կապված կարևոր առաջարկ ունեն և ցանկանում են հանդիպել Ռոբերտ Հարությունյանին: Խնդրանքի մասին հայտնել է Ռոբերտ Հարությունյանին, իսկ հետո վերջինիցս տեղեկացել է, որ նա հանդիպել է Վազգենին և պայմանավորվել են, որ Ռոբերտ Հարությունյանը բնակարանը վաճառելու մասին նրան լիազորագիր տա, որով նա կկարողանա 53.000.000 ՀՀ դրամով վաճառել բնակարանը և վերադարձնել Ռոբերտ Հարությունյանի կողմից բնակարանի դիմաց վճարած գումարը: Հետագայում Ռոբերտ Հարությունյանի հետ զննել են այդ լիազորագիրը և պարզել են, որ մինչ այդ իրենց ներկայացած Վազգենը հանդիսանում է Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանը: Մինչ այդ տեղի ունեցած հանդիպումներից մեկի կամ կատարված հեռախոսազանգի ժամանակ Վազգենն իրեն ասել է, որ ՌԴ-ում բնակվող ընկերը՝ Գարիկը, պատրաստվում է ժամանել Հայաստան և 200.000 ԱՄՆ դոլար գումարով վաճառել Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայում գտնվող իր բնակարանը: Այնուհետև 2015 թվականի մարտ ամսվա սկզբներին` կոնկրետ օրը չի հիշել, իրեն է զանգահարել Վազգենի ընկեր Գարիկը, ասել է, որ արդեն Հայաստանում է և պայմանավորվել են հանդիպել: Զանգահարելիս նա ներկայացել է որպես Վազգենի ընկեր: Նույն ժամանակահատվածում ինքը Հյուսիսային պողոտայում բնակարան գնելու առաջարկ ստացել էր նաև գործակալ Կարինեից, սակայն որ խոսքը նույն բնակարանի մասին է եղել, այդ պահին չի պատկերացրել: Հանդիպել է Գարիկին և վերջինիս հետ հանդիպման ժամանած Լևոնին: Գարիկը հայտնել է, որ իրականում բնակարանի սեփականատերը Լևոնն է, և Վազգենն է իրեն խնդրել, որպեսզի նա կազմակերպի իրենց հանդիպումը: Այդ հանդիպմանը նաև Կարինեն է ներկա եղել, սակայն չի հիշում, թե վերջինս ում հետ է պայմանավորվել գալ հանդիպման: Այնուհետև միասին գնացել են Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի 5-րդ շենքի թիվ 50-րդ բնակարան, զննելուց հետո հարմարավետ առաջարկ է համարել և դրա մասին հայտնել է Ռոբերտ Հարությունյանին: Այնուհետև Ռոբերտ Հարությունյանի հետ կրկին այցելել են նշված բնակարան, որտեղ հանդիպել են Գարիկին, Լևոնին և վերջինիս կնոջը, ում անունը չի հիշում: Ռոբերտ Հարությունյանն անձամբ զննելով բնակարանը՝ Գարիկի և Լևոնի հետ պայմանավորվել է բնակարանը գնելու մասին և մի քանի օր անց գնացել են նախկին կրկեսի մոտ գործող կադաստրի ստորաբաժանում, որտեղ գտնվել է նաև Ռոբերտ Հարությունյանի կին Իսկրա Հարությունյանը: Վերջինիս և Լևոնի միջև կնքվել է բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիր՝ Լևոնը որպես վաճառող, իսկ Իսկրան որպես գնորդ: Ըստ ունեցած բանավոր պայմանավորվածության՝ Լևոնը բնակարանը պետք է ազատեր 6 ամիս անց: Գործարքից հետո ինքը Գարիկին տվել է 4.000 ԱՄՆ դոլար, որպես միջնորդավճար, թեև վերջինս պահանջել էր 5 տոկոս, այսինքն՝ 10.000 ԱՄՆ դոլար:
Գարիկը շատ ակտիվ մասնակցել է բանակցություններին, բնակարանատեր Լևոնին ներկայացրել է որպես իր բարեկամ՝ ասելով, որ նա Ղարաբաղում մեծ բիզնես է անում, գումարը պակասում է, ուստի ցանկանում է շտապ վաճառել բնակարանը: Որքան հիշում է, ըստ Գարիկի՝ Ղարաբաղում կատարվող շինարարությունում ինքն էլ հետաքրքրություն ունի, շահագրգռված է (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, քրեական գործի 1-ին հատորի 10-14-րդ և 4-րդ հատորի 206-207-րդ թերթերը)։
6) Վկա Կարինե Անդրանիկի Անտոնյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2004 թվականին հիմնադրել է անշարժ գույքի հետ կապված գործարքներով զբաղվող գործակալություն և մինչև 2008 թվականը զբաղվել է նշված գործունեությամբ: Դրանից հետո մշտական աշխատանք չի ունեցել և զբաղվել է մասնավոր գործունեությամբ, այդ թվում՝ բնակարանների վարձակալության միջնորդությամբ: Եթե չի սխալվում, 2014 թվականի դեկտեմբեր ամսին` կոնկրետ օրը չի հիշում, իր հեռախոսահամարին զանգահարել է անծանոթ մի երիտասարդ, ներկայացել Գարիկ անունով, հայտնել է, որ իր հեռախոսահամարը նրան տվել է Բելլան, ով իր վաղեմի ծանոթն է, և խնդրել է Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում բավականին էժան գնով վաճառվող մի բնակարանի համար գնորդ գտնել: Նաև ասել է, որ իր մտերիմներից Սերգեյ անունով մեկը կզանգի, վերջինիս գումար է պետք, խնդրում է օգտակար լինել: Նշված բնակարանի համար գնորդ գտնելու նպատակով զանգահարել և դրա մասին հայտնել է իր մի շարք ծանոթների: Այնուհետև իրեն է զանգահարել վաղեմի ծանոթ Աննան և ասել, որ բնակարանի հետ կապված զրուցել է Ալիկ անունով անձի հետ, ով ցանկություն է հայտնել զննել բնակարանը: Պայմանավորվածության համաձայն՝ Աննայի հետ գնացել է Երևան քաղաքի Տերյան և Մոսկովյան փողոցների խաչմերուկ, որտեղ հանդիպել են Ալիկին, իսկ ապա զանգահարել է Գարիկին, ով հայտնել է, որ իրենց կդիմավորի բնակարանի սեփականատեր Սերգեյը: Գարիկին այդ ժամանակ չի հանդիպել, նրան առաջին անգամ հանդիպել է արդեն Հյուսիսային պողոտայի բնակարանի վաճառքի հարցով: Քիչ անց Տերյան փողոցի 62-րդ շենքի բնակարաններից մեկի պատշգամբից մի երիտասարդ ձայն է տվել և ցույց տալով մուտքը՝ ասել է, որ մտնեն ու բարձրանան վերև: Բարձրանալով մուտքի վերջին կամ նախավերջին հարկի ձախ կողմում գտնվող բնակարան՝ մուտքի դռան մոտ իրենց դիմավորել է Սերգեյը և ուղեկցել ներս: Բնակարանում գտնվել է նաև մեկ այլ երիտասարդ, ում Սերգեյը ներկայացրել է որպես իր եղբայր, որից հետո Ալիկը զննել է բնակարանը: Սերգեյը Ալիկին ասել է, որ ՌԴ-ում բնակվող հորը շտապ գումար է հարկավոր ինչ-որ սրճարան բացելու համար, և իրենք բնակարանը 120.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառում են այն պայմանով, որ որոշ ժամանակ անց, եթե վերադարձնեն բնակարանի գումարը, ապա բնակարանը հետ վերադարձվի նրանց: Ալիկը, Սերգեյը և նրա եղբայրը սկսել են բանակցել վաճառքի պայմանների շուրջ, իսկ ինքը և Աննան դուրս են եկել պատշգամբ: Դրանից հետո իրենք բոլորով փոխանակվել են հեռախոսահամարներով և դուրս են եկել բնակարանից: Դրանից մի քանի օր անց, կրկին պայմանավորվածության համաձայն, Աննայի հետ գնացել է նույն շենքի բակ, որտեղ կրկին հանդիպել են Ալիկին և նրա հետ եկած մի տղամարդու, ում անունը հավանաբար Ռոբերտ է եղել, որից հետո բարձրացել են նույն բնակարան, որտեղ Սերգեյից և եղբորից բացի՝ գտնվել է նաև նրանց հասակակից մեկ այլ երիտասարդ, ում ներկայացրել են որպես ընկեր: Ալիկը և Ռոբերտը կրկին զննել են բնակարանը և ասել են, որ գնելու ցանկության դեպքում լրացուցիչ կհայտնեն, իսկ իրեն և Աննային խոստացել են, որ եթե գործարքը տեղի ունենա, ապա իրենց որոշակի գումար կվճարեն որպես միջնորդավճար, սակայն այդպես էլ ո՛չ Ալիկը, ո՛չ էլ Ռոբերտը իրենց չեն ասել գործարքը կատարված լինելու մասին ու միջնորդավճար չեն վճարել, ինչից էլ ենթադրել է, որ գործարքը չի կատարվել: Դրանից մի քանի ամիս անց իրեն կրկին զանգահարել է Գարիկը, ով, ինչպես հասկացել է անշարժ գույքի գործարքների հետ կապված գործունեությամբ է զբաղվել, և հայտնել է Հյուսիսային պողոտայում կրկին բավականին էժան գնով վաճառվող մեկ այլ բնակարանի մասին: Պայմանավորվածության համաձայն՝ Աննայի հետ գնացել է նշված պողոտա, որտեղ հանդիպել է Գարիկին և վերջինս իրենց ուղեկցել է նախկին «Մոսկվիչկա» սուպերմարկետի մոտ գտնվող շենքերից մեկի բնակարան, որտեղ իրենց դիմավորել են Նառա և Լևոն անուններով բնակարանատեր ներկայացած ամուսինները: Աննայի հետ զննել են բնակարանը, որի ընթացքում Նառան ասել է, որ նրանք Ղարաբաղից են, այնտեղ քոթեջներ են կառուցում, իրենց շտապ գումար է հարկավոր, ինչից ելնելով էլ բնակարանը էժան են վաճառում՝ մոտ 150.000 ԱՄՆ դոլարով: Երբ ցույց է տրվել տան սեփականության վկայականը, տեսել է, որ այն իրոք Լևոնի անունով է, սակայն վկայականը երկու օր առաջ էր տրվել: Լևոնը պատճառաբանել է, որ բնակարանը պատկանել է իրեն և եղբորը, ինքը եղբորը մեկ այլ բնակարան է նվիրել, իսկ վերջինս իր մասնաբաժինը տվել է նրան, ուստի նոր սեփականության վկայական է ստացել: Պայմանավորվել են, որ գնորդ լինելու դեպքում կկապնվեն Գարիկի հետ: Ապա ինքը, Աննան, Գարիկը և Լևոնը դուրս են եկել, որտեղ Լևոնը նստել է սև գույն «Բրաբուս» տեսակի մեքենա և հեռացել: Լևոնի հեռանալուց հետո Գարիկին ասել է, որ իրեն ցույց տան նաև բնակարանը Լևոնի կողմից ձեռք բերելու հիմքերը: Գարիկը կարծես թե չի ցանկացել, սկսել է իրեն տարօրինակ պահել՝ ասելով, որ «ստից բաների հետևից են ընկել», փոքր քաղաք է, և եթե նրանք գնորդ չգտնեն, ապա ինքը կարող է գտնել Ալիկին և առանց իրենց նրան վաճառել այդ բնակարանը: Դրանից հետո վաճառվող բնակարանի մասին հայտնել են Ալիկին, ով կարծես թե արդեն տեղեկացված է եղել այդ բնակարանի մասին, ապա պայմանավորվածության համաձայն՝ Աննայի և Ալիկի հետ Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայում հանդիպել են Գարիկին, նա զանգել է Լևոնին, քիչ անց իրենց մոտ կանգնել է նշված «Բրաբուս» մեքենան, որից իջել են Լևոնը և Նառան, միասին բարձրացել են նույն բնակարան, Ալիկը զննել է այն, ապա հեռացել են: Մի քանի օր անց, այդ անգամ նաև Ռոբերտի հետ, կրկին գնացել են Հյուսիսային պողոտա, հանդիպել են Գարիկին և բարձրացել են բնակարան: Նշված օրը տանը գտնվել է միայն Նառան, Լևոնը չի եղել այդտեղ: Ռոբերտը և Ալիկը բնակարանը զննելուց հետո ասել են, որ կմտածեն և լրացուցիչ կկապնվեն, սակայն հետագայում Ալիկը կրկին ասել է, որ բնակարանը չեն գնել և գործարք չեն կատարել: Այդուհանդերձ ենթադրում է, որ նա իրեն և Աննային խաբել է, որպեսզի միջնորդավճար չվճարի: 2015 թվականի ամռանը Գարիկը ևս մեկ անգամ զանգել է իրեն, ասել է, որ Կենտրոնում էլի տուն կա, իսկ ինքն էլ ասել է, որ առողջական խնդիրներ ունի, այլևս իրեն չզանգի: Դրանից հետո էլ չի զանգել (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 1-ին հատորի 21-24-րդ և 4-րդ հատորի 182-183-րդ թերթերը)։
7) Վկա Շուշանիկ Աբգարի Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն բոլորը դիմում են Բելլա անունով: Գարիկ Կնյազի Սարգսյանի հետ ծանոթացել է հավանաբար 2012 թվականին: Նրա հետ ծանոթացել է իր ազգականներից մեկի տանը: Խոսակցության ընթացքում պարզվել է, որ Գարիկն իր նախկին ամուսնու հեռավոր ազգականն է կամ ծանոթը: Գարիկի հետ առանձնակի շփում չի ունեցել: Նա մեկ անգամ իրեն դիմել է անշարժ գույքի հետ կապված հարցով: Գարիկը տեղյակ է եղել, որ ինքը շատ է շփվում անշարժ գույքի գործակալների հետ, քանի որ հաճախակի է վարձակալական հիմունքներով բնակարան փոխում: 2014 թվականի դեկտեմբերին անակնկալ զանգել է իրեն, ասել, որ Կենտրոնում տուն կա վաճառքի, և հարցրել, թե ով կարող է այդ հարցով զբաղվել: Ինքը վաղուց ճանաչել է Կարինե Անտոնյանին, ով երկար տարիներ զբաղվել է անշարժ գույքի հետ կապված հարցերով: Գարիկին ասել է, որ Կարինեն կարող է զբաղվել այդ հարցով: Ապա Գարիկն իրեն ասել է, որ իր հեռախոսահամարը կտա իր ընկերոջը, ով, ըստ Գարիկի՝ վաճառել է համապատասխան բնակարանը, որպեսզի վերջինս զանգահարի իրեն, վերցնի Կարինեի հեռախոսահամարը, ապա անձամբ զանգահարի Կարինեին և նրա հետ կապ կպահպանի: Գարիկի այդ զանգից հետո իրեն զանգահարել է անծանոթ մի տղամարդ, ով չի ներկայացել, ասել է, որ տվյալ համարն իրեն Գարիկն է տվել, որ իրեն համար փոխանցի: Այդ տղային տվել է Կարինեի բջջային հեռախոսահամարը: Ավելի ուշ Կարինեից տեղեկացել է, որ նա զբաղվել է այդ հարցով, վաճառողից ուզել է բնակարանի սեփականության վկայականը, որը նրան տվել են, ապա ուզել է հիմքը, այսինքն՝ թե ինչի հիման վրա է այդ բնակարանը դարձել համապատասխան մարդու անունով, որը սակայն նրան չեն տվել: Ըստ Կարինեի ասածի՝ նույնիսկ «մուննաթ» են եկել նրա վրա ու անհետացել են (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը, քրեական գործի 3-րդ հատորի 218-219-րդ թերթերը)։
8) Վկա Ռաֆիկ Գևորգի Հայրապետյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ որդին՝ Արա Ռաֆիկի Հայրապետյանը, մշտական բնակություն է հաստատել Կանադայի Տորոնտո քաղաքում, 2009 թվականի հոկտեմբերի 22-ից Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտա 5 շենքի 50 բնակարանը պատկանում է նրան սեփականության իրավունքով: Արան վերջին անգամ Կանադայից ՀՀ վերադարձել է 2015 թվականի ապրիլի կեսերին՝ ատամները բուժելու նպատակով, և մնացել է մոտ մեկ շաբաթ: Նա փետրվար, մարտ և մայիս ամիսներին ՀՀ-ում չի եղել: Նշված բնակարանում հաճախ բնակվում են իրենց ծանոթները և բարեկամները: Նշված բնակարանի բոլոր կոմունալ վճարումներն ինքն է կատարում, քանի որ այն գրանցված է որդու անվամբ: Նշված բնակարանի նվիրատվությունները և վաճառքը կատարվել են կեղծիքների միջոցով, պայմանագրերի կողմերին չի ճանաչում (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 2-րդ հատորի 2-5-րդ թերթերը)։
9) Վկա Լյուսյա Հարությունի Ղուշօղլյանը ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Արա Ռաֆիկի Հայրապետյանը հարազատ որդին է, ով 2012 թվականից մշտապես բնակվում է Կանադայում: Այդ ընթացքում նա միայն երկու-երեք անգամ է կարճ ժամանակով վերադարձել Հայաստան՝ ատամների բուժման հետ կապված հարցով: Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի 5-րդ շենքի թիվ 50 բնակարանը սեփականության իրավունքով պատկանում է որդուն, որը օգտագործվում է իր և ամուսնու կողմից: Սկզբում ամուսնուց, իսկ ապա նաև քննչական բաժին հարցաքննության հրավիրվելով՝ տեղեկացել է, որ որդուն պատկանող բնակարանը 2015 թվականի ընթացքում օտարվել, ապա կրկին ձևակերպվել է որդու անվամբ: 2015 թվականի սկզբներին հիշյալ բնակարանում որևէ մեկը չի բնակվել: Որոշել է այն հանձնել վարձակալությամբ և այդ կերպ թեթևացնել ընտանիքի հոգսը: Վարձակալությամբ հանձնելու նպատակով դիմել է մի քանի անշարժ գույքի գործակալությունների, այդ թվում նաև` Թումանյան փողոցում գտնվող «Կասկադ» գործակալությանը: 2015 թվականի փետրվարի 22-ին ամուսնու հետ մեկնել է Ֆրանսիա, որտեղից վերադարձել է նույն թվականի մարտի 9-ին: Երբ դեռ գտնվել է Ֆրանսիայում, իրեն է զանգահարել քույրը` Արևիկ Ղուշօղլյանը, և հայտնել, որ «Կասկադ» ընկերությունը վարձակալ է գտել և պետք է պայմանավորվեն բնակարանը հանձնելու հարցով: Քույրը ստանալով իր համաձայնությունը՝ զբաղվել է բնակարանը հանձնելու գործով, իսկ երբ վերադարձել է ՀՀ և հանդիպել Արևիկ Ղուշօղլյանին՝ նրանից մանրամասն տեղեկացել է, որ «Կասկադ» ընկերության աշխատակից Նինան զանգահարել է Արևիկ Ղուշօղլյանին և հրավիրել է ընկերություն: Այնտեղ քույրը հանդիպել է ընկերության ղեկավար Վարդանին, աշխատակից Նինային, ամուսիններ ներկայացած Լևոն և Նառա անուններով վարձակալներին: Տեղի ունեցած խոսակցություններից քույրը հասկացել է, որ վարձակալներին գտել է Նինան, և նա է զբաղվել գործարքի միջնորդությամբ: Քույրը վարձակալներին ուղեկցել է բնակարան, և քանի որ վարձակալները զննել և հավանել են այն, Արևիկ Ղուշօղլյանը դռան մեկ փականի բանալին հանձնել է Նինային, որից հետո միասին վերադարձել են գործակալություն, որտեղ Արևիկ Ղուշօղլյանին վճարելով 900 ԱՄՆ դոլար՝ օրական 90 ԱՄՆ դոլարով, 10 օր ժամկետով բնակարանը վարձակալելու մասին կնքել են համապատասխան պայմանագիր: Քույրն իրեն փոխանցելով հիշյալ պայմանագիրը և վարձակալության դիմաց ստացած գումարը՝ հայտնել է, որ պայմանագրի ժամկետը լրացել է, սակայն դեռևս վարձակալները բնակարանը չեն հանձնել: Քույրը զանգահարել է Լևոնին, սակայն վերջինս պատասխանել է, որ գտնվում է ԼՂՀ-ում և խնդրել է, որպեսզի այդ հարցերով դիմեն Նառային, իսկ վերջինի հեռախոսահամարը գտնվել է անհասանելի վիճակում: Տեղեկանալով այդ ամենի մասին` ի վերջո կարողացել է կապնվել Նառայի հետ և նա հայտնել է, որ բնակարանը վարձակալել են Մոսկվա քաղաքից ժամանած քրոջ և ամուսնու համար, սակայն քանի որ նրանց մայրը հիվանդացել է, անկողնային վիճակում է, այդ պատճառով նրան խնամելու համար մեկնել է Գորիս քաղաք: Նառան ավելացրել է նաև, որ քույրը պատրաստվում է երկարացնել վարձակալության ժամկետները, քանի որ որոշել է երկարատև մնալ Հայաստանում: Ինքը Նառային հայտնել է, որ մինչև անձամբ չհանդիպի նրան և քրոջը և չիմանա, թե ում է հանձնում բնակարանը՝ որևէ պայմանավորվածություն իրենց միջև տեղի չի ունենա: Արդյունքում Նառան խոստացել է կարճ ժամանակահատվածում հանդիպել և պայմանավորվել: Բայց քանի որ նա ձգձգել է հանդիպումը՝ ինքը գնացել է այդ բնակարան, բանալիով փակել նաև երկրորդ փականը, որպեսզի ոչ ոք այդտեղ չկարողանա մուտք գործել: Դրանից մի քանի օր անց Նառան կրկին զանգահարել և հայտնել է, որ ցանկանում է հանդիպել: Պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են, սակայն նրա պահվածքից և հանդիպման ձգձգումներից բարկացած՝ անմիջապես պահանջել է բնակարանի բանալիները և չվճարած օրերի վարձավճարը: Նաև նրան ասել է, որ իր ամուսինը երկար տարիներ աշխատել է դատախազության և դատական համակարգում, հանկարծ չփորձեն ձգձել և խաբել՝ գումարը և բանալին տալու հարցում: Նառան խոստացել և մի քանի օր անց կրկին հանդիպել և իրեն է վերադարձնել ինչպես բնակարանի բանալիները, այնպես էլ շուրջ 1.200 ԱՄՆ դոլար գումար, որպես չվճարած օրերի վարձավճար: Դրանից հետո նրանց հետ որևէ շփում և առնչություն չի ունեցել (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 2-րդ հատորի 94-96-րդ թերթերը)։
10) Վկա Արևիկ Հարությունի Ղուշօղլյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Լյուսյա Ղուշօղլյանն իր հարազատ քույրն է: Նրա որդուն է պատկանում Հյուսիսային պողոտայի 5 շենքի 50 բնակարանը: Բնակարանատեր Արա Հայրապետյանը վաղուց բնակվում է Կանադայում, ուստի քույրը որոշել է այն կա՛մ վաճառել, կա՛մ վարձակալության հանձնել: Այդ կապակցությամբ նա դիմել է ինչպես «Կասկադ», այնպես էլ այլ անշարժ գույքի գործակալություններ: 2015 թվականի սկզբներին քույրն իր ամուսնու հետ մեկնել է Ֆրանսիա և իրեն խնդրել է զբաղվել բնակարանի հետ կապված հարցերով: Այդ ընթացքում, կոնկրետ օրը չի հիշում, «Կասկադ» գործակալությունից զանգել են քրոջ՝ իր մոտ թողնված հեռախոսահամարին և ասել են, որ բնակարանի համար վարձակալ ամուսիններ են հայտնվել: Քրոջ պահանջով գործակալության միջոցով պարզել է, որ այդ ամուսիններն ազգությամբ հայ են, ուստի քրոջ թույլտվությամբ գնացել է նշված գործակալություն, որտեղ հանդիպել է ապագա վարձակալներին՝ ամուսիններ ներկայացած Լևոնին և Նառային: Նրանց վերաբերյալ որևէ տվյալ չունի, միայն Լևոնի հետ ունեցած հեռախոսային խոսակցության ժամանակ նա ակնարկել է, որ Ղարաբաղում մեծ բիզնեսներ ունի: Գործակալությունից ինքը, Նառան, Լևոնը և գործակալության աշխատակից ոմն Նինան գնացել են այդ բնակարան, որը նայելուց հետո վերադարձել են գործակալություն, որտեղ էլ Լևոնն ու Նառան իր ներկայությամբ գործակալության տնօրեն Վարդանին տվել են վարձավճարը, ով, պահելով գործակալության մասնաբաժինը՝ վարձավճարը փոխանցել է իրեն: Վարդանն իրեն հավաստիացրել է, որ Լևոնի տվյալները ճշտված են: Հիշում է, որ Վարդանի ասելով Լևոնը Գառնիում է գրանցված: Լևոնին միայն այդ մեկ անգամ է տեսել, իսկ Նառային, բացի այդ անգամից՝ տեսել է ևս մեկ անգամ, երբ քրոջ հետ գտնված ժամանակ Նառան վերադարձրել է տան բանալին (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 5-րդ հատորի 146-147-րդ թերթերը)։
11) Վկա Լուսինե Սերգեյի Ավակիմյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ մանկուց բոլորն իրեն դիմել են Մանան անունով, հազվադեպ մարդիկ են իրեն ճանաչում իրական՝ Լուսինե անվամբ: Մորաքույրը՝ Անահիտ Գյուլբուդաղյանը, ամուսնացել է ազգությամբ իտալացի Ֆաուստո Սանտոպադրեի հետ: Նրանք մոտ 12 տարի առաջ գնել էին Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 32 շենքի 28 բնակարանը, որտեղ բնակվել են մինչ Ռուսաստան մեկնելը: Ֆաուստոն աշխատում է Ռուսաստանում, ուստի նրանք ընտանիքով մոտ 9 տարի առաջ մեկնել են Մոսկվա: Նշված բնակարանը նրանք վարձակալությամբ են հանձնել, որի համար իրեն են լիազորել հանդես գալ այդ հարցերով: Բնակարանը վարձակալությամբ հանձնելու վերաբերյալ ինքը հայտարարություններ է տեղադրել տարբեր ինտերնետային կայքերում և անշարժ գույքի տարբեր գործակալություններում: Մեծամասամբ որպես կոնտակտային հեռախոսահամար տվել է իր հեռախոսահամարը, իսկ որոշ դեպքերում էլ իր ազգական Արթուր Վարդապետյանի հեռախոսահամարը: Հիմնականում ինքն է հանդիպել վարձակալների հետ, իսկ երբ զբաղված է եղել՝ իր խնդրանքով Արթուրն է հանդիպել նրանց: 2015 թվականի հունիսի երկրորդ կեսին Արթուրից տեղեկացել է, որ նշված բնակարանի համար վարձակալ է հայտնվել: Վերջինս իր հետ հեռախոսակապի մեջ չի գտնվել: Այդուհանդերձ նրան հանդիպել և բնակարանը վարձակալությամբ հանձնել է ինքը՝ այդ ընթացքում հեռախոսակապ պահպանելով Արթուրի միջոցով: 2015 թվականի հունիսի կեսերից հետո, կոնկրետ օրը չի հիշում, ինքը և Արթուրը կեսօրին մոտ այցելել են նշված բնակարան, որտեղ սպասել են ապագա վարձակալին: Կարճ ժամանակ անց նա միայնակ եկել է նշված բնակարան, նայել այն և պայմանավորվել են այն 10 օրով, որքան հիշում է՝ օրական 100 ԱՄՆ դոլար գումարով հանձնել նրան: Իրենց միջև գրավոր պայմանագիր չի կնքվել, ամեն ինչ կատարվել է բանավոր պայմանավորվածության հիման վրա: Նա ներկայացել է Հովիկ անունով: Պայմանավորվելուց հետո երեքը միասին իջել են ներքև, որտեղ Հովիկը որպես կանխավճար 50 ԱՄՆ դոլար է տվել, իսկ ամբողջ վարձավճարը պետք է տար որքան հիշում է մյուս օրը՝ տանը բնակվելուն պես: Հովիկի ասելով տունը վարձակալել է Ռուսաստանից վերադարձող իր ընկերոջ համար, ով կնոջ հետ հյուր պետք է գար Հայաստան: Այդպես բաժանվել են այդ օրը, սակայն հիշում է, որ Հովիկը հապաղել է հեռանալ, սպասել է, մինչ ինքն ու Արթուրը հեռացել են, որից հետո միայն նա է հեռացել այդտեղից: Մինչ այդ բնակարանում խնդրել և իր բջջային հեռախոսով լուսանկարել է Հովիկի անձնագիրը: Դա Հովհաննես Կարլենի Միրզոյանի անվամբ տրված AH0422536 սերիա-համարի անձնագիրն է: Այդ անձնագրում պատկերված անձը հենց Հովիկն է: Դրա հաջորդ օրը Հովիկի հետ հանդիպել, բնակարանի բանալին նրան փոխանցել և վարձավճարը վերցրել է Արթուրը: Իրենց ընտանիքը Երևանի Չարբախ թաղամասում ունի ամառանոց: 2015 թվականի հունիսի 27-ին իրենց ընտանիքը գտնվում է այդ ամառանոցում: Երեկոյան ուշ ժամի անծանոթ հեռախոսահամարից զանգահարել է մի տղա, ով ներկայացել է որպես նշված տանը բնակվող անձ՝ նշելով, որ իր համար է այդ տունը վարձակալվել: Նա ներկայացել է Գարիկ անունով, ասել է, որ տան բանալին մնացել է ներսում, իսկ դուրս գալիս ինքը դուռը ծածկել է և մնացել դրսում, չի կարողանում ներս մտնել, ուստի խնդրել է փոխանցել բանալու ևս մեկ օրինակ, որպեսզի կարողանա մտնել տուն, այնուհետև վերադարձնել բանալու երկրորդ օրինակը: Իրականում՝ իրոք այդ բնակարանի դուռը ծածկելիս այն անմիջապես կողպվում է ավտոմատ կերպով և եթե բանալին մնացած լինի տանը, ապա ներս մտնել հնարավոր չի լինի: Գարիկին ասել է, որ գտնվում է Չարբախում, բացատրել է ամառանոցի հասցեն: Մոտ կես ժամ անց նա կրկին զանգել է իրեն, ասել, որ գտնվում է տեղում: Ինքը միայնակ դուրս է եկել ամառանոցից, տեսել բակում կանգնած մի տասքի ավտոմեքենա: Գարիկը դուրս է եկել տաքսու միջից: Ինքը նրան տվել է բանալին: Նա պատասխանել է, որ արդեն ուշ ժամ է, ուստի բանալին կվերադարձնի հաջորդ օրը: Իրոք այդ ժամանակ արդեն շատ ուշ ժամ է եղել: Ապա Գարիկը նույն տաքսիով անմիջապես հեռացել է: Դա միակ դեպքն է եղել, որ տեսել է Գարիկին: Դրա հաջորդ օրը` հունիսի 28-ին, կիրակի օրը, քանի որ Գարիկն իրեն խոստացել է առավոտյան շուտ վերադարձնել բանալին, սակայն դա չի արել՝ անընդհատ զանգահարել է նրան, սակայն նրա հետ չի կարողացել կապնվել, քանի որ նա չի պատասխանել զանգերին: Միայն կեսօրին մոտ իրեն հաջողվել է կապնվել Գարիկի հետ: Նա ներողություն է խնդրել, ասել է, որ խնդիրներ էին առաջացել՝ առանց մանրամասնելու: Ապա նույն օրն էլ նա կրկին գնացել է Չարբախ, սակայն որքան հիշում է, իր ամուսինն է դիմավորել նրան և վերցրել բանալին: Դրանից մի քանի օր անց, քանի որ Հայաստան են վերադարձած եղել Ֆաուստոն և Անահիտը, ազգականներով գնացել են Տաթևի վանք: Իրենց հետ է եղել նաև Արթուրն իր ընտանիքով: Այդ ժամանակ, որքան հիշում է՝ Արթուրին զանգել է Հովիկը, ասել, որ ցանկանում է ևս մեկ ամսով երկարացնել վարձակալությունը: Իրենց խնդրանքով այդ ժամանակ Հովիկի հետ հանդիպել է եղբոր ընկերը՝ Դավիթ Մանուկյանը, նրանից վերցրել է 800 ԱՄՆ դոլար գումար՝ որպես մեկ ամսվա վարձ: Այդ բնակարանը օրավարձով տվել են օրական 100 ԱՄՆ դոլարով, իսկ ամսավարձով՝ ամսական 800 ԱՄՆ դոլարով: Դրանից հետո ողջ հուլիս ամսվա ընթացքում ո՛չ կապ է ունեցել Գարիկի կամ Հովիկի հետ, ո՛չ էլ այցելել է այդ բնակարան: Քանի որ օգոստոսի 1-ին լրացել է պայմանավորված մեկամսյա ժամկետը, օգոստոսի 2-ին ամուսնու հետ գնացել է այդ բնակարան, բացել դուռն ու ներս մտել: Թեև իրեն նախապես տեղեկացրել են, որ այդ բնակարանում բնակվելու են ամուսիններ, սակայն անմիջապես ակնհայտ է դարձել, որ այդտեղ կին չի բնակվել:
Նախ՝ անկողինը հավաքված չի եղել, երկու բարձերը դրված են եղել իրար վրա՝ անկողնու մի կողմում: Ակնհայտ է եղել, որ անկողնու մյուս կողմում մարդ չի պառկել, տունը թափթփված է եղել, տանը թափթփված են եղել նաև բնակվողի հագուստները: Դրանք միայն տղամարդու հագուստներ են եղել: Այդ իրավիճակից ակնհայտ է եղել, որ բնակվողը թողել և փախել է այդ բնակարանից: Այդպես էլ այդ բնակարանի բանալին իրենց չի վերադարձվել: Արթուրն անընդհատ զանգահարել է Հովիկի հեռախոսահամարին, սակայն այն անհասանելի է եղել: Դրանից հետո Արթուրը նույնիսկ այցելել է Հովիկի անձնագրում նշված հասցեով, պարզել է, որ իրականում Հովհաննես Միրզոյանը լրիվ ուրիշ անձ է, զրուցել է նրա հետ, ով հայտնել է, որ իրեն այդ հարցով արդեն մի քանի անգամ հրավիրել են ոստիկանություն: Դրանից անմիջապես հետո իրենք փոխել են բնակարանի փականը, իսկ ավելի ուշ տեղեկացել են, որ բնակարանը կեղծված փաստաթղթերի միջոցով հափշտակվել է (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 3-րդ հատորի 123-125-րդ և 128-րդ թերթերը)։
12) Վկա Միքայել Մանվելի Կարագյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ շուրջ 3 տարի առաջ ամուսնացել է Լուսինե Ավակիմյանի հետ: Կնոջ մորաքույրն ամուսնացել է ազգությամբ իտալացի Ֆաուստո Սանտոպադրեի հետ: Նրանց է պատկանում Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 32 շենքի 28 բնակարանը: Նրանք երկար ժամանակ է, ինչ բնակվում են Ռուսաստանում: Նշված բնակարանը նրանք վաձակալությամբ են հանձնել, որի համար իր կնոջն են լիազորել հանդես գալ այդ հարցերով: 2015 թվականի հունիսի երկրորդ կեսին այդ բնակարանը վարձակալվել է ոմն Հովիկի կողմից, ում ինքը երբեք չի տեսել և նրա մասին գիտի միայն կնոջ պատմածով: 2015 թվականի հունիսի վերջերին իրենց ընտանիքը ժամանակ է անցկացրել Չարբախ թաղամասում գտնվող ամառանոցում: Երեկոյան կնոջը զանգահարել է Գարիկ անունով անձ, ըստ կնոջ պատմածի՝ ասել է, որ ինքն է նշված բնակարանում բնակվում, այն իր համար է վարձակալվել, բնակարանի դուռը փակվել է, ուստի խնդրում է բանալու երկրորդ օրինակը: Այդ ժամանակ հեռախոսով այդ Գարիկին բացատրել է տան տեղը, ապա նա եկել է տաքսիով: Ինքը նրա հետ ոչինչ չի խոսել, որքան հիշում է, միայն բանալու օրինակն է տվել, և նա հեռացել է: Դրանից հետո նրան ընդհանրապես չի տեսել (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 4-րդ հատորի 217-րդ թերթերը)։
13) Վկա Արմենուհի Աշոտի Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2012 թվականից աշխատում է ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի Երևան տարածքային ստորաբաժանումում որպես ռեգիստր: Ինքը դիմումատուների հետ անմիջականորեն չի առնչվում, նրանց չի տեսնում: 2015 թվականի հուլիսի 6-ին ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի Կենտրոն սպասարկման գրասենյակում դիմում է ներկայացրել Արագածոտնի մարզի Արտենի գյուղի Չարենցի փողոցի 47 տան բնակիչ Գարիկ Կնյազի Սարգսյանը՝ Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 32 շենքի 28 բնակարան հասցեի նկատմամբ նվիրատվության պայմանագրից ծագող իրավունքի պետական գրանցում և միասնական տեղեկանք ստանալու համար, որպեսզի հիշյալ հասցեի բնակարանը դառնա նրա անվամբ: Տվյալ անձը նույն օրը կատարել է օրենքով սահմանված վճարումներ՝ մեկօրյա ժամկետում նշված սեփականության իրավունքը ձեռք բերելու համար: Նշված դիմումը ստացել է էլեկտրոնային տարբերակով, որին կից եղել են վճարման անդորրագրերի, նվիրատվության պայմանագրի և անձնագրի պատճենը: Ուսումնասիրելով դիմումը՝ էլեկտրոնային արխիվում փորձել է ստուգել Թումանյան փողոց 32 շենք 28 բնակարանի կադաստրային գործը, որի արդյունքում պարզել է, որ նշված հասցեի վերաբերյալ 2015 թվականի հունիսի 18-ին եղել է նվիրատվության պայմանագիր, որի համաձայն հիշյալ հասցեի նախկին սեփականատեր Ֆաուստո Սանտոպադրեն բնակարանը նվիրել է Հովհաննես Կարլենի Միրզոյանին, որից հետո վերջինս կատարել է օրենքով սահմանված վճարումներ, դիմել է Կենտրոն սպասարկման գրասենյակ, ստացել է վերոնշյալ հասցեի նկատմամբ սեփականության իրավունք և միասնական տեղեկանք:
Միասնական տեղեկանքի հիման վրա անձն իրավունք է ձեռք բերում կնքել օտարման, գրավի, վարձակալության պայմանագրեր: Այս ամենը էլեկտրոնային արխիվում տեսնելուց հետո իր մոտ կասկածներ են առաջացել տվյալ հասցեի շուրջ կատարվող գործարքների վերաբերյալ, քանի որ կարճ ժամանակահատվածում միշտ չէ, որ դիմում են օտարման գործարքներից ծագող իրավունքների պետական գրանցման համար: Մինչ Գարիկ Սարգսյանի նշված դիմումին պատասխանելը՝ գրասենյակ է մուտքագրվել արդեն իսկ նրա կողմից ներկայացված նվիրատվության պայմանագրի ուղղված տարբերակը, որտեղ նոտարի կողմից ուղղվել է նվիրատու Հովհաննես Միրզոյանի հայրանունը՝ Կառլենը ուղղվել է Կարլենով: Ուսումնասիրելով այդ ամենը՝ զանգահարել է Կենտրոն նոտարական տարածքի նոտար Քրիստինե Արսենյանին, որպեսզի պարզի՝ նա նման պայմանագիր վավերացրել է, թե ոչ: Վերջինս պատասխանել է, որ 2015 թվականի հուլիսի 3-ին թիվ 081 սեղանամատյանով պայմանագիր չի վավերացրել: Այնուհետև փորձել է ճշտել՝ 2015 թվականի հունիսի 18-ի թիվ 072 սեղանամատյանով պայմանագիր՝ կնիքված Ֆաուստո Սանտոպադրեի և Հովհաննես Կարլենի Միրզոյանի միջև, վավերացրել է, թե ոչ: Նա պատասխանել է, որ նման պայմանագիր ևս իր կողմից չի վավերացվել: Այս ամենից հետո նոտար Քրիստինե Արսենյանը վերոգրյալի վերաբերյալ հայտարարություն է ներկայացրել Կենտրոն սպասարկման գրասենյակ, որից հետո 2015 թվականի հուլիսի 7-ին իր կողմից որոշում է կայացվել մերժել 2015 թվականի հուլիսի 3-ի նվիրատվության պայմանագրից ծագող իրավունքների պետական գրանցումը: Այդ ամենից հետո համապատասխան գրություն է ուղարկվել իրավապահ մարմիններին: Հայտնաբերելով նշված անօրինականությունները՝ Երևանի տարածքային ստորաբաժանման ղեկավարի հանձնարարությամբ փորձել է փնտրել, թե նախկինում և տվյալ պահին Հովհաննես Կարլենի Միրզոյանի և Գարիկ Կնյազի Սարգսյանի անուններով ինչ գործարքներ են կատարվել, ինչ գույքեր կան գրանցված, որի արդյունքում պարզվել է, որ Գարիկ Սարգսյանի վերաբերյալ Երևանի տարածքում այլ գործարքներ չեն իրականացվել, իսկ շրջաններում իրականացվել են, թե ոչ՝ տեղյակ չէ, քանի որ ստուգել է միայն Երևանի տարածքը:
Հովհաննես Միրզոյանի վերաբերյալ հայտնաբերվել է ևս մեկ գործարք՝ կատարված Երևանի տարածքում: Ըստ առկա տեղեկությունների՝ 2015 թվականի մայիսի 4-ին սեղանամատյանի թիվ 1425 առուվաճառքի պայմանագրում Հովհաննես Միրզոյանը հանդես է եկել որպես Արա Ռաֆիկի Հայրապետյանի լիազորված անձ, որի արդյունքում նա Իսկրա Ալեքսանդրի Հարությունյանից գնել է Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտա 5 շենք 50 բնակարանը Արա Ռաֆիկի Հայրապետյանի համար՝ 45.000.000 ՀՀ դրամով: Ըստ արխիվային տվյալների՝ Արա Հայրապետյանը դեռևս այդ տարվա փետրվար ամսին հանդիսացել է նշված բնակարանի սեփականատեր, սեղանամատյանի 2015 թվականի փետրվարի 26-ի թիվ 24 նվիրատվության պայմանագրի համաձայն վերոնշյալ բնակարանը նվիրել է Լևոն Վանիկի Դեմուրչյանին: Պարզվել է նաև, որ անշարժ գույքի վաճառքի 2015 թվականի մարտի 9-ի պայմանագրով Իսկրա Ալեքսանդրի Հարությունյանը Լևոն Դեմուրչյանից 90.000.000 ՀՀ դրամով ձեռք է բերել նշված բնակարանը: Այս ամենը պարզելուց հետո կրկին ի լրումն գրություն է ուղարկվել իրավապահ մարմիններին (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 1-ին հատորի 201-203-րդ թերթերը)։
14) Վկա Քրիստինե Աշոտի Արսենյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2012 թվականի մարտի 1-ից զբաղեցնում է Կենտրոն նոտարական տարածքի նոտարի պաշտոնը: 2015 թվականի հուլիսի 7-ին իրեն զանգահարել են ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեից և ներկայացել որպես աշխատակցուհի՝ Արմինե անվամբ: Նա հեռախոսազրույցի ժամանակ հարցրել է, թե արդյոք ինքն է կնիքել անշարժ գույքի նվիրատվության 2015 թվականի հունիսի 18-ի և 2015 թվականի հուլիսի 3-ի պայմանագրերը: Համապատասխան ճշտումներ կատարելուց հետո ինքը հայտնել է, որ տվյալ ամսաթվերին սեղանամատյաններում գրանցված տվյալ համարներով (072, 081) պայմանագրեր չի վավերացրել: Դրանից հետո ինքը հայտարարություն է ներկայացրել կադաստրի Կենտրոն սպասարկման գրասենյակ: Մի քանի օր անց իրեն կրկին զանգահարել է նույն աշխատակցուհին և հարցրել, թե արդյոք 2015 թվականի մայիսի 4-ի անշարժ գույքի նվիրատվության պայմանագիր վավերացրել է 1425 սեղանամատյանով, որի կողմերից մեկը հանդիսացել է Իսկրա Հարությունյանը: Համապատասխան ճշտումներ կատարելուց հետո կրկին հայտնել է, որ այն ևս իր կողմից չի վավերացվել: Ուսումնասիրելով իրեն ներկայացված նշված պայմանագրերը՝ հայտնել է, որ դրանցում դրված ստորագրությունն իրենը չէ, ճզմակնիքի վրա առկա ՀՎՀՀ-ի համարը չի համապատասխանում իր ՀՎՀՀ-ի համարին: Նշված պայմանագրերում առկա կողմերի վերաբերյալ տվյալները ևս բացակայում են իր գրանցամատյաններում, նրանց չի ճանաչում (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 2-րդ հատորի 11-13-րդ թերթերը)։
15) Վկա Հովհաննես Կարլենի Միրզոյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2002 թվականից սկսած հաճախակի է մեկնել ՌԴ` արտագնա աշխատանքի: Մինչև 2007 թվականը ՌԴ մեկնել է իր առաջին ՀՀ քաղաքացու անձնագրով և քանի որ այն վնասված է եղել, այդ պատճառով 2007 թվականին դիմել է ՀՀ ոստիկանության Շենգավիթի անձնագրային բաժին և նոր անձնագիր է ստացել: Դրանից հետո շարունակել է աշխատանքի բերումով հաճախակի մեկնել ՌԴ, իսկ այնտեղ գտնվելու ընթացքում` 2013 թվականի գարնան վերջերին, ՌԴ քաղաքացիություն ձեռք բերելու գործընթացի ժամանակ կորցրել է իր անձնագիրը: Այդ կապակցությամբ դիմել է ինչպես ՌԴ-ի ոստիկանություն, այնպես էլ Մոսկվա քաղաքում գտնվող ՀՀ դեսպանատուն և արդյունքում ստանալով վերադարձի վկայական, դրանով 2013 թվականի հունիսի վերջերին ժամանել է ՀՀ: Հայաստան ժամանելուց հետո, 2013 թվականի հունիսի վերջին, կրկին դիմել է ՀՀ ոստիկանության Շենգավիթի անձնագրային բաժին և նույն թվականի հուլիսի 18-ին ստացել է նոր անձնագիր: 2015 թվականի հուլիսի 11-ին իրեն կանչել են ոստիկանության վեցերորդ վարչություն, որտեղ էլ տեղեկացել է, որ ինքը Թումանյան փողոցի վրա բնակարան է նվեր ստացել նույն թվականի հունիսին, որն էլ հուլիսին նվիրել է Գարիկ անունով ինչ-որ մեկին, ինչն անմիջապես հերքել է: Ոստիկաններն իրեն ներկայացրել են 2007 թվականին ձեռք բերած և 2013 թվականին կորցրած իր ՀՀ քաղաքացու AH սերիայի 0422536 համարի անձնագրի պատճենը, որում բոլոր տվյալներն իրենն են, իսկ լուսանկարը՝ ոչ: Իր նշված անձնագրի լուսանկարում պատկերված անձին չի ճանաչում: Չի ճանաչում ո՛չ Ֆաուստո Սանտոպադրե տվյալներով անձին, ո՛չ էլ Գարիկ Կնյազի Սարգսյանին, Իսկրա Ալեքսանդրի Հարությունյանին, Արա Ռաֆիկի Հայրապետյանին, Լևոն Վանիկի Դեմուրչյանին: Երբևէ Կենտրոն նոտարական տարածքի նոտար Քրիստինե Արսենյանի մոտ գործարք չի կատարել, նրան ևս չի ճանաչում: Առհասարակ իր կորցրած անձնագրով ՀՀ տարածքում երբևէ նոտարական գործարք չի կատարել: Իրեն ծանոթ չէ նաև Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի 5 շենքի 50 բնակարանը (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 1-ին հատորի 239-241-րդ թերթերը)։
16) Սույն քրեական գործից անջատված թիվ 12148415/1 գործով ամբաստանյալ Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Ավետիք Գրիգորյանին ճանաչում է դեռևս դպրոցական տարիներից, ում հետ միասին նույն դպրոցն են հաճախել: Նրա հետ միշտ գտնվել է ընկերական և լավ փոխհարաբերությունների մեջ, նույնիսկ շփվել են ընտանիքներով: Ճանաչում է նաև Սերգեյ Ափոյանին, ում հետ 2014 թվականին շուրջ երեք ամիս գտնվել է կալանավայրի նույն խցում: 2014 թվականի մարտ ամսին ինքը գրավով ազատվել է: Որքան հիշում է սեպտեմբեր ամսին էլ ազատվել է Սերգեյը: Վերջինի ազատվելուց հետո իրենք պարբերաբար հանդիպել են, սկսել են շփվել որպես ընկերներ: Շփման ժամանակ նա ասել է, որ ցանկանում է վարկ վերցնել և գնել իր հավանած՝ Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 62 շենքի 16 բնակարանը: Սերգեյի խնդրանքով 2014 թվականի դեկտեմբերին այցելել է այդ բնակարան, որտեղ հանդիպել է բնակարանատիրոջը՝ Հովհաննես Աղաջանյանին, բնակարանը նայելուց հետո հեռացել են: Այդ օրվա խոսակցության ժամանակ Լևոնն ասել է, որ բնակարանը վաճառում է 300.000 ԱՄՆ դոլարով, սակայն որևէ կոնկրետ պայմանավորվածություն ձեռք չի բերվել: Սերգեյի հետ տեղի ունեցած խոսակցության ընթացքում վերջինս իրեն ասել է, որ բնակարանը գնելուց հետո ինքը կարող է ընտանիքի հետ բնակվել այդտեղ, քանի որ Սերգեյը պատրաստվել է ընտանիքով մեկնել ՀՀ-ից: Բացի այդ՝ նա էլ հանգիստ կլինի, որ տանը սրտացավ մարդ տիրություն կանի: Արդեն Հովհաննես Աղաջանյանի հետ տեղի ունեցած հետագա հանդիպման ժամանակ Սերգեյն ասել է, որ ցանկանում է վարկ ձևակերպել և գնել այդ բնակարանը: Այդ ժամանակ Հովհաննեսը հայտնել է, որ եթե այդ ընթացքում բնակարանը երկարատև վարձակալության տա, ապա չի վաճառի: Նաև ավելացրել է, որ արդեն իսկ նման նախնական պայմանավորվածություններ կան: Այդ ժամանակ Սերգեյն իրեն ասել է, որ ինքը վարձակալի այդ բնակարանը, որ Հովհաննեսն այլ անձի վարձակալությամբ չհանձնի և չհրաժարվի բնակարանը նրան վաճառելուց: Քանի որ այդ ժամանակ ինքն ապրել է ծնողների հետ՝ մտածել է առանձնանալ, ուստի համաձայնել է Սերգեյի առաջարկին: Բացի այդ, բնակարանի վարձավճարը տալու էր Սերգեյը: Մի քանի օր անց Սերգեյն ասել է, որ վարկը ստացվում է, սակայն կա մի խնդիր. բնակարանը պետք է դարձվի այնպիսի մարդու անունով, ով խնդիրներ, պարտք ու պահանջ չունի բանկերի հետ, որպեսզի ձևակերպելուց հետո այն չդրվի կալանքի տակ: Սերգեյի ասելով իր անունով չէր կարող ձևակերպել, քանի որ խնդիրներ ուներ հարկադիրի հետ: Ինքը նույնպես նմանատիպ խնդիրներ է ունեցել: Կիևյան փողոցով զբոսնելիս պատահականորեն հանդիպել է Ավետիքին: Նա իրեն հրավիրել է տուն՝ զրուցելու և սրճելու: Սերգեյն այդ ժամանակ իրեն ասել է, որ եթե Ավոյի վրա հարկադիր չկա, նա վստահելի մարդ է, կարող են նրա անունով էլ դարձնել տունը: Սերգեյին ճանապարհելուց հետո գնացել է Ավետիքին հյուր, որտեղ նրան հայտնել է Սերգեյի հետ ունեցած զրույցի մասին: Նաև հայտնել է, որ եթե գործարքը ստացվի, ինքն ընտանիքի հետ անվճար կբնակվի այդ տանը: Այդ պատճառով էլ Ավետիքը՝ որպես իր ընկեր, համաձայնել է օգնել: Քանի որ Ավետիքի մոտ հարցեր են առաջացել, ուստի Սերգեյին կանչել է տուն, որտեղ նա ևս նույն բանն է ասել Ավետիքին: Այդ ժամանակ Սերգեյը Ավետիքին նաև հարցրել է, թե նա հարկադիր ունի, ինչին նա պատասխանել է, որ հեռախոսի վարկ ունի կամ ունեցել է: Արդյունքում Սերգեյն ասել է, որ կճշտի՝ արդյոք դա կխանգարի գործարքին, թե ոչ, ուստի այդ պահին կամ հետագայում վերցրել է Ավետիքի անձնագրային տվյալները: Սերգեյի հետ տեղի ունեցած խոսակցությունների ժամանակ նա իրեն և Ավետիքին ասել է, որ ծանոթ նոտար ունի և կարող է ձևակերպման հետ կապված բոլոր հարցերը արագ կազմակերպել և Ավետիքը եթե լիազորագիր տա Սերգեյին՝ կարող է նույնիսկ չմասնակցել, ինչն իրենց կողմից մերժվել է, ցանկություն են հայտնել մասնակցել գործարքին: Պայմանավորվածության համաձայն՝ մի քանի օր անց ինքը և Ավետիքը գնացել են նախկին կրկեսի հարևանությամբ գտնվող կադաստր, ապա միայնակ գնացել է Սերգեյը, իր հետ տարել է պատրաստի պայմանագիրն ու ասել է, որ Հովոն վռազում էր և իր ծանոթ նոտարի մոտ կազմել է պայմանագիրը, մնում է Ավետիքը ստորագրի ու մուտք անի կադաստր: Ապա պայմանագիրը մուտք է արվել և այդ կերպ գրանցվել է Ավետիքի անունով: Հետագայում Ռոբերտի հետ գործարքին Ավետիքը զուտ ձևական մասնակցություն է ունեցել (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 4-րդ հատորի 41-42-րդ և 55-56-րդ թերթերը)։
17) Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2017 թվականի փետրվարի 16-ի արձանագրությաունը, որի համաձայն՝ վկա Լուսինե Ավակիմյանը ճանաչել և մատնացույց է արել ձախից աջ հերթականությամբ մեկ շարքում չորրորդը կանգնած անձին և հայտնել է, որ դա այն անձն է, ով վարձակալել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 32 շենքի 28 բնակարանը, ներկայացել է Գարիկ անունով, գնացել է Չարբախ թաղամասում գտնվող իրենց ամառանոց՝ նախապես զանգահարելով և վերոնշյալ տան բանալին խնդրելով, անձամբ իրենից վերցրել է այդ բանալին: Շարքում ձախից չորրորդը կանգնած Գարիկ Սարգսյանը հայտարարել է, որ ևս ճանաչում է իրեն մատնացույց արած անձին, նրա անունը չի հիշում, նրան տեսել է Երևանում նրանց պատկանող սեփական տան մոտ, հստակ թաղամասը չի հիշում, նրանից վերցրել է Թումանյանի բնակարանի բանալին: Նրա հեռախոսահամարն իրեն փոխանցել են, որոշել զանգահարել և ճշտել է համապատասխան տան տեղը (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 3-րդ հատորի 127-րդ թերթը)։
18) Իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 62-րդ շենքի 16-րդ և Հյուսիսային պողոտայի 5-րդ շենքի 50-րդ բնակարանների կադաստրային գործերի զննության մասին արձանագրությունը, որի համաձայն՝
- Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 62 շենքի 16 բնակարանի կադաստրային գործը բաղկացած է 225 թերթից և հաշվառված է թիվ 01-006-416-128-001-016 համարի ներքո: Կադաստրային գործի 177-րդ էջում առկա է Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի 005291687 համարի նույնականացման քարտի պատճենը, որը ներկայացվել է միասնական տեղեկանք ստանալու համար, իսկ 179-րդ էջում առկա է Վազգեն Գաբրիելյանի դիմումը, որով վերջինս խնդրել է տրամադրել միասնական տեղեկանք: 180-րդ էջի համաձայն՝ դիմումը բավարարվել և տրվել է միասնական տեղեկանք, որի համաձայն՝ բնակարանը պատկանում է Հովհաննես Լևոնի Աղաջանյանին և այդ գույքի նկատմամբ գրանցված սահմանափակումներ չկան: 181-րդ էջում առկա է Ավետիք Վաչագանի Գրիգորյանի 001486257 նույնականացման քարտի պատճենը, իսկ 182-րդ էջում առկա է անշարժ գույքի նվիրատվության կեղծ պայմանագիր, որի համաձայն՝ նվիրատու Հովհաննես Լևոնի Աղաջանյանը սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող՝ հիշյալ հասցեի բնակարանը 2014 թվականի դեկտեմբերի 25-ին նվիրել է նվիրառու Ավետիք Վաչագանի Գրիգորյանին: 183-րդ էջի համաձայն՝ Ա.Գրիգորյանը 2014 թվականի դեկտեմբերի 26-ին խնդրել է գրանցել սեփականության իր իրավունքը և միասնական տեղեկանք տրամադրել Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանին: 186-րդ էջի համաձայն՝ 2014 թվականի դեկտեմբերի 27-ին գրանցվել է Ա.Գրիգորյանի սեփականության իրավունքը: 187-րդ էջի համաձայն՝ տրամադրվել է միասնական տեղեկանք, ըստ որի՝ նշված գույքը պատկանում է Ա.Գրիգորյանին և այն գրանցված սահմանափակումներ չունի: 188-րդ էջի համաձայն՝ Ռուբերտ Յուրիի Հարությունյանը դիմումով ներկայացրել է 2014 թվականի դեկտեմբերի 29-ին կնքված առուվաճառքի պայմանագիր, անշարժ գույքի նկատմամբ Ա.Գրիգորյանի իրավունքի պետական գրանցման վկայական, վճարման անդորրագիր, պետտուրքի անդորրագիր, միասնական տեղեկանք և անձնագրի պատճեն ու խնդրել է նշված գույքի նկատմամբ գրանցել սեփականության իր իրավունքը: 193-րդ և 194-րդ էջերում առկա է երկու թերթից բաղկացած անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիր՝ կնիքված 2014 թվականի դեկտեմբերի 29-ին, որի համաձայն՝ Ռոբերտ Հարությունյանը Ավետիք Գրիգորյանից 57.600.000 ՀՀ դրամով գնել է հիշյալ բնակարանը: 195-րդ էջի համաձայն՝ 2015 թվականի հունվարի 13-ին գրանցվել է Ռ.Հարությունյանի սեփականության իրավունքը: 196-րդ էջում առկա է Վ.Ս.Գաբրիելյանի վերոնշյալ նույնականացման քարտի պատճենը: 198-րդ էջում առկա է Վ.Գաբրիելյանի դիմումը, որով նա 2015 թվականի հունվարի 29-ին խնդրել է տրամադրել միասնական տեղեկանք: 199-րդ էջում առկա է միասնական տեղեկանք, որի համաձայն՝ գույքի սեփականատերը Ռ.Հարությունյանն է և դրա վերաբերյալ գրանցված սահմանափակումներ չկան: 200-րդ էջի համաձայն՝ Հովհաննես Լևոնի Աղաջանյանը 2015 թվականի հունվարի 30-ին ներկայացրել է դիմում, որով խնդրել է կատարել իրավունքի պետական գրանցում՝ կից ներկայացնելով վճարման անդորրագիր, պետտուրքի անդորրագիր, նվիրատվության պայմանագիր: 203-րդ էջում առկա է անշարժ գույքի նվիրատվության կեղծ պայմանագիր, որի համաձայն՝ Ռ.Հարությունյանը 2015 թվականի հունվարի 30-ին Հ.Աղաջանյանին է նվիրել նշված բնակարանը: 204-րդ էջի համաձայն՝ 2015 թվականի փետրվարի 4-ին գրանցվել է Հ.Աղաջանյանի սեփականության իրավունքը: 205-րդ էջում առկա է Վ.Գաբրիելյանի դիմումը, որով նա անձնագրի պատճենի հետ միասին ներկայացրել է լիազորագիր և խնդրել է կցել գործին: 207-րդ էջում առկա է կեղծ լիազորագիր՝ տրված 2015 թվականի հունվարի 26-ին, որի համաձայն՝ Հ.Աղաջանյանը Վ.Գաբրիելյանին լիազորել է նշված գույքի հետ կապված հարցերով կադաստրի ստորաբաժանումներում լինել իր ներկայացուցիչը: Լիազորագիրը տրվել է 30 օր ժամկետով՝ առանց վերալիազորելու իրավունքի: 212-րդ էջում առկա է դիմում, որով 2015 թվականի հունիսի 1-ին Հ.Աղաջանյանը խնդրել է տրամադրել միասնական տեղեկանք՝ կից ներկայացնելով անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքի իր նախկին վկայականի պատճենը, վճարման անդորրագիրը և անձնագրի պատճենը: 213-րդ էջում առկա է միասնական տեղեկանք, որի համաձայն՝ գույքի նկատմամբ սահմանափակումներ չկան, և այն պատկանում է Հ.Աղաջանյանին: 217-րդ էջում առկա է գրավի պայմանագիր, որի համաձայն՝ 2015 թվականի հունիսի 5-ին Հ.Աղաջանյանը նշված բնակարանը վարկի դիմաց գրավադրել է «Անելիք» բանկում: 218-րդ էջում առկա է Հ.Աղաջանյանի դիմումը, որով նա 2015 թվականի հունիսի 5-ին խնդրել է կատարել իրավունքի պետական գրանցում՝ կից ներկայացնելով պետտուրքի և վճարման անդորրագրեր, անձնագրի պատճեն և գրավի /հիպոթեքի/ նշված պայմանագիրը:
- Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի 5 շենքի 50 բնակարանի կադաստրային գործը բաղկացած է 98 թերթից և հաշվառված է թիվ 01-006-425-036-001-050 համարի ներքո: Կադաստրային գործի 64-րդ էջի համաձայն՝ 2012 թվականի հունիսի 5-ին հիշյալ բնակարանի նկատմամբ սեփականության իրավունքը գրանցված է Արա Ռաֆիկի Հայրապետյանի անվամբ: 65-րդ էջում առկա է Լևոն Վանիկի Դեմուրչյանի անձնագրի պատճենը, իսկ 66-րդ էջի համաձայն՝ վերջինս 2015 թվականի փետրվարի 25-ին դիմում է ներկայացրել միասնական տեղեկանք ստանալու վերաբերյալ՝ կից ներկայացնելով անձնագրի պատճենը և վճարման անդորրագիր: 67-րդ էջում առկա միասնական տեղեկանքի համաձայն բնակարանի վերաբերյալ սահմանափակումներ չկան և այն պատկանում է Ա.Հայրապետյանին: 69-րդ էջում առկա է 2015 թվականի փետրվարի 26-ին կնքված կեղծ նվիրատվության պայմանագիր, որի համաձայն՝ Ա.Ռ.Հայրապետյանը նշված բնակարանը նվիրել է Լ.Վ.Դեմուրչյանին: 70-րդ էջում առկա դիմումի համաձայն՝ Լ.Դեմուրչյանը 2015 թվականի փետրվարի 27-ին խնդրել է կատարել իրավունքի պետական գրանցում և տրամադրել միասնական տեղեկանք՝ կից ներկայացնելով վճարման անդորրագրեր, անձնագրի պատճենը և հիշյալ նվիրատվության պայմանագիրը: 73-րդ էջի համաձայն՝ 2015 թվականի մարտի 2-ին բնակարանի նկատմամբ գրանցվել է Լ.Վ.Դեմուրչյանի սեփականության իրավունքը: 75-րդ էջի համաձայն՝ Լ.Դեմուրչյանին տրամադրվել է միասնական տեղեկանք, որի համաձայն՝ իրավունքների սահմանափակումներ առկա չեն, և սեփականատեր հանդիսանում է վերջինս: 77-78-րդ էջերում առկա է երկու թերթից բաղկացած անշարժ գույքի վաճառքի պայմանագիր, որի համաձայն՝ 2015 թվականի մարտի 9-ին Իսկրա Հարությունյանը Լևոն Դեմուրչյանից 96.000.000 ՀՀ դրամով գնել է հիշյալ բնակարանը: 79-րդ էջի համաձայն՝ 2015 թվականի մարտի 9-ին Ի.Հարությունյանը ներկայացրած դիմումով խնդրել է կատարել իրավունքի պետական գրանցում՝ կից ներկայացնելով հիշյալ պայմանագիրը, վճարման անդորրագրեր, միասնական տեղեկանք, անձնագրի պատճեններ և գույքի նկատմամբ իրավունքի գրանցման վկայական: 82-րդ էջի համաձայն՝ 2015 թվականի մարտի 12-ին բնակարանի նկատմամբ գրանցվել է Ի.Հարությունյանի սեփականության իրավունքը: 83-րդ էջում առկա է դիմում, որի համաձայն՝ Հովհաննես Կառլենի Միրզոյան տվյալներով անձը 2015 թվականի ապրիլի 28- դիմում է ներկայացրել միասնական տեղեկանք տրամադրելու վերաբերյալ՝ կից ներկայացնելով կեղծված անձնագրի պատճեն և վճարման անդորրագրեր: 85-րդ էջում առկա է հիշյալ կեղծված անձնագրի պատճենը: 86-րդ էջում առկա միասնական տեղեկանքի համաձայն՝ գույքի նկատմամբ սահմանափակումներ չկան, իսկ դրա սեփականատեր հանդիսանում է Ի.Հարությունյանը: 88-րդ էջում առկա է անշարժ գույքի առուվաճառքի կեղծ պայմանագիր, որի համաձայն՝ 2015 թվականի մայիսի 4-ին Իսկրա Հարությունյանը բնակարանը 45.000.000 ՀՀ դրամով վաճառել է Արա Ռաֆիկի Հայրապետյանի լիազորված անձ Հովհաննես Կառլենի Միրզոյանին: 91-րդ էջում առկա դիմումի համաձայն՝ 2015 թվականի մայիսի 12-ին Հ.Կ.Միրզոյանը ներկայացրած դիմումով խնդրել է կատարել իրավունքի պետական գրանցում՝ կից ներկայացնելով վճարման անդորրագրեր, հիշյալ առուվաճառքի կեղծ պայմանագիրը և կեղծ անձնագրի պատճենը: 96-րդ էջի համաձայն՝ 2015 թվականի մայիսի 15-ին գրանցվել է Արա Հայրապետյանի սեփականության իրավունքը (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 3-րդ հատորի 27-29-րդ և 30-31-րդ թերթերը)։
19) Իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 32 շենքի 28 բնակարանի կադաստրային գործում առկա, ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի կողմից ՀՀ ոստիկանության կազմակերպված հանցավորության դեմ պայքարի գլխավոր վարչությանը տրամադրված կեղծ նվիրատվության՝ 2015 թվականի հունիսի 18-ով թվագրված նոտարական գրանցամատյանի թիվ 072, 2015 թվականի հուլիսի 3-ով թվագրված նոտարական գրանցամատյանի թիվ 081 և վերջինի «ուղղված» տարբերակը հանդիսացող պայմանագրերը (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 1-ին հատորի 69-71-րդ և 5-րդ հատորի 178-179-րդ թերթերը)։
20) Որպես այլ փաստաթուղթ ճանաչված՝ Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 32 շենքի 28 բնակարանի կադաստրային գործի հաստատված պատճենները և դրանց զննության մասին կազմված արձանագրությունը, որոնց համաձայն՝ Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 32 շենքի 28 բնակարանը, համաձայն ՀՀ պատգամավորների Սպանդարյանի շրջանային խորհրդի գործադիր կոմիտեի 1994 թվականի նոյեմբերի 17-ի որոշման, սեփականաշնորհվել է քաղաքացի Ֆելիքս Արշալույսի Մելքումյանին և 1994 թվականի դեկտեմբերի 8-ին վերջինիս տրվել է սեփականության վկայագիր: 2000 թվականի նոյեմբերի 10-ին Իտալիայի Հանրապետության քաղաքացի Ֆաուստո Սանտոպադրեն դիմում է ներկայացրել ՀՀ ԿԱ կադաստրի պետական կոմիտեի Կենտրոն տարածքային ստորաբաժանում՝ խնդրելով կատարել սեփականության իրավունքի գրանցում՝ կից ներկայացնելով 2000 թվականի հոկտեմբերի 30-ին թվագրված առուվաճառքի պայմանագիր, որի համաձայն՝ Ֆելիքս և Խորեն Մելքումյանները և Բելլա Խառատյանը նշված բնակարանը վաճառել են Ֆաուստո Սանտոպադրեին: 2000 թվականի նոյեմբերի 27-ին Ֆաուստո Սանտոպադրեին տրվել է սեփականության իրավունքի վկայական: 2003 թվականի փետրվարի 3-ին Ֆաուստո Սանտոպադրեն դիմում է ներկայացրել ՀՀ ԿԱ կադաստրի պետական կոմիտեի Կենտրոն տարածքային ստորաբաժանում՝ խնդրելով կատարել պետական գրանցում ավելացված հատվածի համար, որի կապակցությամբ վերջինիս 2003 թվականի փետրվարի 5-ին տրվել է սեփականության իրավունքի նոր վկայական: 2015 թվականի հունիսի 16-ին անհայտ անձը դիմում է ներկայացրել ՀՀ ԿԱ կադաստրի պետական կոմիտեի Կենտրոն սպասարկման գրասենյակ՝ խնդրելով տրամադրել միասնական տեղեկանք, կից ներկայացնելով վճարման անդորրագիր, քաղաքացի Հովհաննես Կարլենի Միրզոյանի AH0422536 սերիա-համարի՝ իր լուսանկարով կեղծ անձնագրի պատճենը: 2015 թվականի հունիսի 17-ին վերջինիս տրամադրվել է միասնական տեղեկանք, որի համաձայն՝ նշված բնակարանի սեփականատեր է հանդիսանում Ֆաուստո Սանտոպադրեն: 2015 թվականի հունիսի 19-ին միևնույն անձը մեկ այլ դիմում է ներկայացրել ՀՀ ԿԱ կադաստրի պետական կոմիտեի Կենտրոն սպասարկման գրասենյակ՝ խնդրելով կատարել իրավունքի պետական գրանցում և տրամադրել միասնական տեղեկանք, կից ներկայացնելով վճարման և պետ․ տուրքի անդորրագրեր, վերոնշյալ անձնագրի պատճենը, ինչպես նաև 2015 թվականի հունիսի 18-ով թվագրված անշարժ գույքի նվիրատվության կեղծ պայմանագիր, որի համաձայն՝ իբր նշված բնակարանի սեփականատեր Ֆաուստո Սանտոպադրեն այն նվիրել է Հովհաննես Կառլենի Միրզոյանին: Համաձայն պայմանագրում առկա տվյալների՝ այն վավերացվել է Կենտրոն նոտարական տարածքի նոտար Քրիստինե Արսենյանի կողմից, գրանցվել գրանցամատյանի թիվ 072 համարի ներքո: 2015 թվականի հունիսի 24-ին նշված բնակարանի նկատմամբ գրանցվել է քաղաքացի Հովհաննես Կարլենի Միրզոյանի սեփականության իրավունքը և նույն օրն էլ տրվել է միասնական տեղեկանք: 2015 թվականի հուլիսի 6-ին քաղաքացի Գարիկ Կնյազի Սարգսյանը դիմում է ներկայացրել ՀՀ ԿԱ կադաստրի պետական կոմիտեի Կենտրոն սպասարկման գրասենյակ՝ խնդրելով կատարել իրավունքի պետական գրանցում և տրամադրել միասնական տեղեկանք, կից ներկայացնելով վճարման և պետտուրքի անդորրագրեր, իր 002386951 համարի նույնականացման քարտի պատճենը, ինչպես նաև 2015 թվականի հուլիսի 3-ով թվագրված անշարժ գույքի նվիրատվության կեղծ պայմանագիր, որի համաձայն՝ իբր նշված բնակարանի սեփականատեր Հովհաննես Կառլենի Միրզոյանն այն նվիրել է Գարիկ Կնյազի Սարգսյանին: Համաձայն պայմանագրում առկա տվյալների՝ այն վավերացվել է Կենտրոն նոտարական տարածքի նոտար Քրիստինե Արսենյանի կողմից, գրանցվել գրանցամատյանի թիվ 081 համարի ներքո: 2015 թվականի հուլիսի 7-ին քաղաքացի Գարիկ Կնյազի Սարգսյանը մեկ այլ դիմում է ներկայացրել ՀՀ ԿԱ կադաստրի պետական կոմիտեի Կենտրոն սպասարկման գրասենյակ՝ կից ներկայացնելով նշված պայմանագրի այլ օրինակ, որի վրա առկա տվյալների համաձայն՝ իբր նոտար Քրիստինե Արսենյանի կողմից կատարվել է «Կարլեն, ուղղումը կատարված է իմ կողմից՝ Քրիստինե Արսենյան» ձեռագիր գրառումը, խնդրելով «Կցել 1208350 բանալիյով գորձին և հիմք ընտունել ճշտված տարբերակը»: 2015 թվականի հուլիսի 7-ին Քրիստինե Աշոտի Արսենյանը դիմում է ներկայացրել ՀՀ ԿԱ կադաստրի պետական կոմիտեի Կենտրոն սպասարկման գրասենյակ, որով հայտնել է, որ 2015 թվականի հուլիսի 3-ին թիվ 081 և 2015 թվականի հունիսի 18-ի թիվ 072 սեղանամատյանի պայմանագրերը չեն վավերացվել իր կողմից: Միաժամանակ դիմումին կից ներկայացրել է «Հայտարարություն նոտարի կողմից ձեռագիր գրված» փաստաթուղթը, որի համաձայն՝ «Ես Կենտրոն նոտարական տարածքի նոտար Քրիստինե Արսենյանս տալիս եմ հայտարարություն այն մասին, որ ահազանգ եմ ստացել Անշարժ գույքի կադաստրի աշխատակից Արմենուհի Հարությունյանից կասկածելի գործարքի վերաբերյալ: Այնուհետև ստանալով պայմանագրերի պատճենները պարզեցի, որ 03.07.2015թ. թիվ 081 և 18.06.2015թ. թիվ 072 պայմանագրերը չեն վավերացվել իմ կողմից»: 2015 թվականի հուլիսի 7-ին ՀՀ ԿԱ կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի Երևան տ/ս ռեգիստր Ա.Հարությունյանը վերոնշյալի վերաբերյալ զեկուցագիր է ներկայացրել նույն ստորաբաժանման ղեկավար Ա.Պետրոսյանին, իսկ նույն օրը վերջինս դրա վերաբերյալ տեղեկացրել է ՀՀ ԿԱ կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի ղեկավար Ա.Հասրաթյանին: 2015 թվականի հուլիսի 7-ի թիվ Մ-06/07/2015-1-0023 որոշմամբ Գարիկ Սարգսյանի՝ գույքի նկատմամբ իրավունքի պետական գրանցումը մերժելու մասին որոշում է կայացվել (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 5-րդ հատորի 175-177-րդ և 180-181-րդ թերթերը)։
21) Որպես այլ փաստաթուղթ ճանաչված՝ Կենտրոն նոտարական տարածքի նոտար Գայանե Ազարյանի գրությունը, համաձայն որի՝ սեղանամատյանում իր՝ 2014 թվականի դեկտեմբերի 25-ի գրանցման համարներն են 4564-ից 4581-ը, իսկ 2015 թվականի հունվարի 30-ի սեղանամատյանում՝ 182-ից 184-ը: 2453 և 2468 համարների տակ առուվաճառքի կամ նվիրատվության գործարք սեղանամատյանում գրանցված չեն և դրանք իր կողմից չեն կատարվել (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 3-րդ հատորի 90-րդ և 5-րդ հատորի 180-181-րդ թերթերը)։
22) Վերծանումների զննություն կատարելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Գարիկ Սարգսյանի կողմից օգտագործված 077-84-74-90, 094-27-96-66, 096-45-45-02 բջջային հեռախոսահամարները համապատասխան ժամանակահատվածում ընդհանրապես հեռախոսակապ չեն հաստատել Ավետիք Գրիգորյանի կողմից օգտագործված 095-83-03-13 և 091-88-03-13, Վազգեն Գաբրիելյանի կողմից օգտագործված 077-55-55-00, 077-67-19-41, 077-99-00-99, 091-99-00-99, 099-20-00-22, Լևոն Դեմուրչյանի անվամբ գրանցված 077-13-61-58, 077-52-39-65, 077-52-41-02, 077-52-41-56, 093-91-53-39, 098-06-30-21, Հովհաննես Միրզոյանի անվամբ գրանցված 077-84-74-92, Լուսինե Ավակիմյանի կողմից օգտագործվող 094-82-27-10, Ռաֆիկ Հայրապետյանի կողմից օգտագործվող 091-43-07-01, Լյուսյա Ղուշօղլյանի կողմից օգտագործվող 093-53-26-60, Արևիկ Ղուշօղլյանի կողմից օգտագործվող 091-51-22-68 և 098-56-01-84 բջջային հեռախոսահամարների հետ: Գարիկ Սարգսյանի կողմից օգտագործված 077-84-74-90, 094-27-96-66, 096-45-45-02 բջջային հեռախոսահամարները տվյալ ժամանակահատվածում հեռախոսակապ հաստատել են մեղադրյալ Լևոն Դեմուրչյանի անվամբ գրանցված 077-13-61-73, 077-52-29-31, մեղադրյալ Լևոն Դեմուրչյանի կողմից օգտագործված 098-06-30-03, Հովհաննես Միրզոյանի անվամբ գրանցված 098-42-81-11, վկաներ Արտավազդ Վահրամյանի կողմից օգտագործվող 077-20-07-67, Կարինե Անտոնյանի կողմից օգտագործվող 091-82-02-88, 093-86-38-36, Լուսինե Ավակիմյանի կողմից օգտագործվող 096-82-27-10 բջջային հեռախոսահամարների հետ: Մասնավորապես ժամանակագրական հաջորդականությամբ Գարիկ Սարգսյանը հեռախոսակապ հաստատել է Կարինե Անտոնյանի 091-82-02-88 հեռախոսահամարի հետ իր 096-45-45-02 հեռախոսահամարով, սկսած 2015 թվականի փետրվարի 18-ից: Վերջին հեռախոսակապը Կարինե Անտոնյանի նշված հեռախոսահամարի հետ տեղի է ունեցել 2015 թվականի հուլիսի 2-ին։ Նշված հեռախոսահամարի հետ Գարիկ Սարգսյանը կապ հաստատել է իր կողմից օգտագործված բոլոր երեք բջջային հեռախոսահամարներով: Կարինե Անտոնյանի 093-86-38-36 հեռախոսահամարի հետ Գարիկ Սարգսյանը կապ է հաստատել միայն իր 094-27-96-66 հեռախոսահամարով, 2015 թվականի փետրվարի 27-ից 2015 թվականի մարտի 4-ն ընկած ժամանակահատվածում: Կարինե Անտոնյանի հետ առկա են ինչպես մուտքային, այնպես էլ ելքային զանգեր: Կարճ հաղորդագրություններ առկա չեն: Այնուհետև Գարիկ Սարգսյանը հեռախոսակապ է հաստատել Լևոն Դեմուրչյանի կողմից օգտագործված 098-06-30-03 հեռախոսահամարի հետ: Վերջինիս հետ կապ հաստատել է միայն իր 094-27-96-66 հեռախոսահամարով, 2015 թվականի փետրվարի 23-ից 2015 թվականի մայիսի 12-ն ընկած ժամանակահատվածում: Առկա են ինչպես մուտքային, այնպես էլ ելքային զանգեր: Կարճ հաղորդագրություններ առկա չեն: Լևոն Դեմուրչյանի անվամբ գրանցված 077-13-61-73 հեռախոսահամարի հետ Գարիկ Սարգսյանը կապ հաստատել է 10 անգամ, միայն 2015 թվականի մարտի 3-ին, միայն իր 094-27-96-66 հեռախոսահամարով, բոլոր զանգերն էլ ստացվել են Գարիկ Սարգսյանի կողմից: Լևոն Դեմուրչյանի անվամբ գրանցված 077-52-29-31 հեռախոսահամարի հետ Գարիկ Սարգսյանը կապ հաստատել է միայն 1 անգամ, 2015 թվականի ապրիլի 23-ին, իր 096-45-45-02 հեռախոսահամարով, զանգը ստացվել է Գարիկ Սարգսյանի կողմից: Կարճ հաղորդագրություններ առկա չեն: Այնուհետև Գարիկ Սարգսյանը հեռախոսակապ է հաստատել Արտավազդ Վահրամյանի կողմից օգտագործված 077-20-07-67 հեռախոսահամարի հետ: Նշվածի հետ կապ հաստատել է միայն իր 094-27-96-66 և 096-45-45-02 հեռախոսահամարներով, 2015 թվականի մարտի 4-ից 2015 թվականի մայիսի 22-ն ընկած ժամանակահատվածում: Արտավազդ Վահրամյանի հետ առկա են ինչպես մուտքային, այնպես էլ ելքային զանգեր: Կարճ հաղորդագրություններ առկա չեն: Այնուհետև Գարիկ Սարգսյանը հեռախոսակապ է հաստատել Հովհաննես Միրզոյանի անվամբ գրանցված 098-42-81-11 հեռախոսահամարի հետ: Նշվածի հետ կապ հաստատել է միայն իր 094-27-96-66 և 077-84-74-90 հեռախոսահամարներով: Առկա են միայն 3 զանգեր: Առաջին զանգը կատարվել է 2015 թվականի մայիսի 16-ին, այն ստացվել է Գարիկ Սարգսյանի 094-27-96-66 հեռախոսահամարին, մյուս երկու զանգերը կատարվել են 2015 թվականի հունիսի 1-ին, որոնցից առաջինը կատարվել, իսկ երկրորդը ստացվել է Գարիկ Սարգսյանի 077-84-74-90 հեռախոսահամարի կողմից: Կարճ հաղորդագրություններ առկա չեն: Այնուհետև Գարիկ Սարգսյանը հեռախոսակապ է հաստատել Լուսինե Ավակիմյանի կողմից օգտագործվող 096-82-27-10 հեռախոսահամարի հետ: Նշվածի հետ կապ հաստատել է միայն իր 094-27-96-66 հեռախոսահամարով: Առկա են միայն 3 զանգեր: Դրանցից երկուսը կատարվել են 2015 թվականի հունիսի 27-ին, երկուսն էլ կատարվել են Գարիկ Սարգսյանի կողմից, ընդ որում՝ երկրորդ զանգը կատարելիս (ժամը 22:22-ին) Գարիկ Սարգսյանը գտնվել է Երևանի Չարբախ թաղամասում՝ Արարատյան 90 հասցեում տեղակայված ալեհավաք կայանի սպասարկման տարածքում: Վերջին՝ երրորդ զանգը կատարվել է 2015 թվականի հունիսի 28-ին, այն ստացվել է Գարիկ Սարգսյանի կողմից: Կարճ հաղորդագրություններ առկա չեն: Գարիկ Սարգսյանի 094-27-96-66 հեռախոսահամարը գործածվել է մինչև 2015 թվականի հունիսի 29-ը, 096-45-45-02 հեռախոսահամարը՝ մինչև 2015 թվականի հունիսի 7-ը, իսկ 077-84-74-90 հեռախոսահամարը՝ 2015 թվականի հունիսի 26-ից մինչև 2015 թվականի հուլիսի 7-ը (տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի 5-րդ հատորի 168-173-րդ թերթերը)։
13. Առաջին ատյանի դատարանն իր՝ 2020 թվականի փետրվարի 13-ի թիվ ԵԿԴ/0294/01/17 դատավճռի «Դատարանի իրավական վերլուծությունները» վերտառությամբ բաժնում նշել է. «(…) [Ն]երքոհիշյալ փաստական հանգամանքները հաստատվում են գործում առկա ապացույցներով, որոնք չեն հերքում նաև ամբաստանյալներ Գ.Սարգսյանը և Ա.Գրիգորյանը.
- Գարիկ Կնյազի Սարգսյանն անշարժ գույքի առուվաճառքով զբաղվող գործակալների միջոցով ծանոթացել է Ռոբերտ Հարությունյանի հետ և բնակարանը զննելու նպատակով նրան ուղեկցել է նշված բնակարան, որտեղ Լևոն Դեմուրչյանին և գործով չպարզված կնոջը ներկայացրել է որպես բնակարանատերեր և պայմանավորվածություն են ձեռք բերել բնակարանը վաճառելու շուրջ: Ձեռք բերած պայմանավորվածության համաձայն՝ Գարիկ Սարգսյանը, Լևոն Դեմուչյանը, գործով չպարզված կինը, 2015 թվականի մարտի 9-ին, ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակում օգտագործելով նվիրատվության կեղծ պայմանագրի հիման վրա կատարված իրավունքի պետական գրանցման վկայականը` Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի 5-րդ շենքի թիվ 50 բնակարանը առուվաճառքի պայմանագրով վաճառել են Ռոբերտ Հարությունյանի կնոջը` Իսկրա Ալեքսանդրի Հարությունյանին և դրա դիմաց վերջիններս վճարել են 95.902.000 ՀՀ դրամին համարժեք 200.000 ԱՄՆ դոլար գումար,
- Գարիկ Սարգսյանը ձեռք է բերել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 32-րդ շենքի 28 բնակարանի կեղծ նվիրատվության պայմանագիր, որի համաձայն՝ իբրև թե Հովհաննես Միրզոյանը հիշյալ բնակարանը նվիրել է իրեն: Այդ պայմանագիրը 2015 թվականի հուլիսի 6-ին նա ներկայացրել է ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակ և փորձել է հիշյալ բնակարանի նկատմամբ գրանցել իր սեփականության իրավունքը, սակայն անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքի պետական գրանցում կատարելու մասին կրկին դիմում ստանալու հանգամանքը կասկած է հարուցել գրասենյակի աշխատակցի մոտ և վերջինս ՀՀ ԱՆ նոտարական պալատի նոտար Քրիստինե Արսենյանից պայմանագրի իսկության վերաբերյալ հարցում կատարելով պարզել է դրա կեղծ լինելու հանգամանքը, իրավունքի պետական գրանցում չի կատարել և գրասենյակի ղեկավարության միջոցով տեղեկացրել է ՀՀ ոստիկանությանը,
- մեկ այլ անձ 1-ը գործով չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 62-րդ շենքի թիվ 16-րդ բնակարանի կեղծ նվիրատվության պայմանագիր և այն փոխանցել Ավետիք Գրիգորյանին, որի համաձայն` իբրև թե բնակարանի սեփականատեր Հովհաննես Աղաջանյանն այն նվիրել է Ավետիք Գրիգորյանին: Վերջինս էլ հիշյալ պայմանագիրը 2014 թվականի դեկտեմբերի 26-ին ներկայացրել է ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակ և գրանցել բնակարանի նկատմամբ իր սեփականության իրավունքը,
- անհայտ հանցակիցն անշարժ գույքի առուվաճառքով զբաղվող գործակալների միջոցով կազմակերպել է Ռոբերտ Հարությունյանի այցելությունը Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 62-րդ շենքի թիվ 16-րդ բնակարան, որտեղ մեկ այլ անձ 1-ը և մեկ այլ անձ 2-ը ներկայացել են որպես բնակարանատերեր և հայտնել, որ բնակարանը սեփականության իրավունքով գրանցված է իրենց ազգական Ավետիք Գրիգորյանի անվամբ, ապա պայմանավորվածություն են ձեռք բերել բնակարանը վաճառելու շուրջ: Ձեռք բերած պայմանավորվածության համաձայն` մեկ այլ անձ 1-ը և Ավետիք Գրիգորյանը 2014 թվականի դեկտեմբերի 29-ին, ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակում հանդիպել են Ռոբերտ Հարությունյանին, որտեղ Ավետիք Գրիգորյանն օգտագործել է հիշյալ կեղծ նվիրատվության պայմանագրի հիման վրա կատարված իրավունքի պետական գրանցման վկայականը և Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 62-րդ շենքի թիվ 16-րդ բնակարանը առուվաճառքի պայմանագրով վաճառել են Ռոբերտ Յուրիի Հարությունյանին՝ դրա դիմաց ստանալով 56.575.200 ՀՀ դրամին համարժեք 120.000 ԱՄՆ դոլար գումար:
Դատարանը գտնում է, որ գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար է «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ վերոհիշյալ գործողությունները ամբաստանյալները կատարել են խաբեության եղանակով: Դրա մասին է վկայում այն փաստը, որ վերոհիշյալ գործարքները կատարվել են կեղծ պայմանագրերի օգտագործմամբ:
Գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար է նաև «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ ամբաստանյալներ Գարիկ Սարգսյանը (Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի 5-րդ շենքի 50 բնակարանի, Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 32-րդ շենքի 28 բնակարանի վերաբերյալ դրվագներով), Լևոն Դեմուրչյանը (Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի 5-րդ շենքի 50 բնակարանի վերաբերյալ դրվագով) և Ավետիք Գրիգորյանը (Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 62-րդ շենքի թիվ 16-րդ բնակարանի վերաբերյալ դրվագով) գործել են այլ հանցակիցների հետ նախանական համաձայնությամբ և խմբով հափշտակել են վերը հիշատակված առանձնապես խոշոր չափի գումարները:
Անդրադառնալով ամբաստանյալների մոտ խարդախության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի առկայությանը՝ Դատարանն արձանագրում է, որ նրանք գործել են ուղղակի դիտավորությամբ և շահադիտական դրդումներով: Հիշյալ եզրահանգման համար Դատարանը մասնավորապես հիմք է ընդունում հետևյալ ապացույցները.
- վկաներ Կ.Անտոնյանի ցուցմունքն այն մասին, որ Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի 5-րդ շենքի 50 բնակարանը որպես սեփականություն գրանցված եղել է Լևոն Դեմուրչյանի անունով, սակայն վկայականը երկու օր առաջ է տրված եղել, ինչը Լևոնը պատճառաբանել է նրանով, որ բնակարանը պատկանել է իրեն և եղբորը, ինքը եղբորը մեկ այլ բնակարան է նվիրել, իսկ վերջինն իր մասնաբաժինը տվել է նրան, ուստի նոր սեփականության վկայական է ստացել: Պայմանավորվել են, որ գնորդ լինելու դեպքում կկապնվեն Գարիկի հետ: Ապա ինքը, Աննան, Գարիկ Սարգսյանը և Լևոնը դուրս են եկել, որտեղ Լևոնը նստել է սև գույն «Բրաբուս» տեսակի մեքենա և հեռացել: Լևոնի հեռանալուց հետո Գարիկին ասել է, որ իրեն ցույց տան նաև բնակարանը Լևոնի կողմից ձեռք բերելու հիմքերը: Գարիկը կարծես թե չի ցանկացել, սկսել է իրեն տարօրինակ պահել՝ ասելով, որ «ստից բաների հետևից են ընկել», փոքր քաղաք է և եթե նրանք գնորդ չգտնեն, ապա ինքը կարող է գտնել Ալիկին և առանց իրենց՝ նրան վաճառել այդ բնակարանը: Բնակարանի սեփականության հիմքերը պահանջելու և Գարիկ Սարգսյանի կողմից դրանք տրամադրելուց խուսափելու վերաբերյալ իր ցուցմունքում հայտնել է նաև վկա Շ.Հարությունյանը:
- Վկաներ Լ.Ավակիմյանի և Մ.Կարագյանի ցուցմունքներն այն մասին, որ Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 32 շենքի 28 բնակարանը վարձակալել է Հովհաննես Կարլենի Միրզոյան անունով անձը և հայտնել, որ այն վարձակալում է Ռուսաստանից վերադարձող իր ընկերոջ համար, ով կնոջ հետ հյուր պետք է գար Հայաստան: 2015 թվականի հունիսի 27-ին՝ երեկոյան ուշ ժամի, անծանոթ հեռախոսահամարից Լ.Ավակիմյանին զանգահարել է մի տղա, ով ներկայացել է որպես նշված տանը բնակվող անձ՝ նշելով, որ իր համար է այդ տունը վարձակալվել: Նա ներկայացել է Գարիկ անունով, ասել է, որ տան բանալին մնացել է տանը, իսկ դուրս գալիս ինքը դուռը ծածկել է և մնացել դրսում, չի կարողանում ներս մտնել, ուստի խնդրել է իրեն փոխանցել բանալու ևս մեկ օրինակ, որպեսզի կարողանա մտնել տուն, այնուհետև վերադարձնել բանալու երկրորդ օրինակը:
Մինչդեռ Գ.Սարգսյանն իր ցուցմունքում նշել է, որ Հայկն ասել է, որ այդ բնակարանը պատկանում է իրեն, սակայն գրանցված է իր հորաքրոջ ամուսնու անունով, ով իտալացի է և իրեն լիազորագիր է տվել, որ տունը վաճառի: Ինքը համաձայնել է, որ նա այդ բնակարանը գրանցի իր անունով, որից հետո վաճառի: Նա նույնիսկ իրեն է տվել այդ բնակարանի բանալիները, ինքը նույնիսկ օրերով բնակվել է այդտեղ: Հայկի խոսքերով ինքն այդ տնից կարող էր օգտվել որպես իր սեփականություն:
Գ.Սարգսյանի ցուցմունքի արժանահավատությունը գնահատելիս դատարանն արձանագրում է, որ նրա հայտնած հիշյալ տեղեկություններն իրականությանը համապատասխանելու դեպքում նա չէր կարող Լ.Ավակիմյանին ներկայանալ որպես անձ, ում համար վարձակալվել էր հիշյալ բնակարանը:
- Վկա Ա.Վահրամյանի ցուցմունքներն այն մասին, որ Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 62-րդ շենքի թիվ 16-րդ բնակարանում իրենց դիմավորել են նախկինում անծանոթ Վազգենը և վերջինիս եղբայր ներկայացած Սերգեյը: Նրանք հայտնել են, որ ծնողները բնակվում են ՌԴ-ում, ովքեր գումարային խնդիրներ ունեն և բնակարանի գումարը պետք է ուղարկեն նրանց: Ավելացրել են նաև, որ բնակարանը 120.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառում են միայն այն պայմանով, որ իրենք շարունակեն ամսական 1.500 ԱՄՆ դոլար վարձավճարով բնակվել այդ տանը և մեկ տարվա ընթացքում գումարը հետ վճարելու դեպքում բնակարանը վերադարձվի իրենց: Կադաստրում Վազգենը հայտնել է, որ բնակարանը իրականում իրենցն է, սակայն այն ձևակերպված է իրենց բարեկամ Ավետիք Գրիգորյանի անվամբ: Սեփականության իրավունքի վկայականում որպես սեփականատեր նշված է եղել Ավետիք Գրիգորյանը, այդ պատճառով նրա հետ Ռոբերտ Հարությունյանը կնքել է բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիր: Ավետիք Գրիգորյանը նաև ասել է, որ իրոք բնակարանը Վազգենինն ու Սերգեյինն է, սակայն ձևականորեն իր անվամբ է գրացված:
- Թիվ 12148415/1 գործով ամբաստանյալ Վազգեն Սուրենի Գաբրիելյանի ցուցմունքներն այն մասին, որ Սերգեյի հետ տեղի ունեցած խոսակցության ընթացքում վերջինս իրեն ասել է, որ ցանկանում է գնել Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 62 շենքի 16 բնակարանը, որից հետո ինքը կարող է ընտանիքի հետ բնակվել այդտեղ, քանի որ Սերգեյը պատրաստվում էր ընտանիքով մեկնել ՀՀ-ից: Բացի այդ, նա էլ հանգիստ կլինի, որ տանը սրտացավ մարդ տիրություն կանի: Սերգեյն ասել է, որ վարկը ստացվում է, սակայն կա մի խնդիր. բնակարանը պետք է դարձվի այնպիսի մարդու անունով, ով խնդիրներ, պարտք ու պահանջ չունի բանկերի հետ, որպեսզի ձևակերպելուց հետո այն չդրվի կալանքի տակ: Կիևյան փողոցով զբոսնելիս պատահականորեն հանդիպել է Ավետիքին, նա իրեն հրավիրել է տուն՝ զրուցելու և սրճելու: Սերգեյն այդ ժամանակ իրեն ասել է, որ եթե Ավոյի վրա հարկադիր չկա, նա վստահելի մարդ է, կարող են նրա անունով էլ դարձնել տունը: Սերգեյին ճանապարհելուց հետո գնացել է Ավետիքին հյուր, որտեղ նրան հայտնել է Սերգեյի հետ ունեցած զրույցի մասին, նաև հայտնել է, որ եթե գործարքը ստացվի, ինքն ընտանիքի հետ անվճար կբնակվի այդ տանը, այդ պատճառով էլ Ավետիքը, որպես իր ընկեր, համաձայնել է օգնել:
Ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի ցուցմունքի համաձայն՝ Սերգեյն իրեն ասել է, որ Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 62 շենքի 16 բնակարանը պատկանում է իր ընկերոջը՝ Հովոյին, ով փաստաթղթերի հետ կապված խնդիրներ ունի, նաև ցանկանում է մեկնել Հայաստանից, ուստի խնդրել է, որ նրա բնակարանը ձևակերպեն իր անվամբ, որպեսզի հետագայում ինքը մասնակցի վաճառքի գործարքին: Բնակարանն իր անունով գրանցելուց որոշ ժամանակ հետո Սերգեյն իրեն ասել է, որ գնորդ կա, ով պետք է գա այդ բնակարանը տեսնելու, և խնդրել է իրեն՝ քանի որ տան թղթաբանությունն իր անունով է, գնալ այդ բնակարան և ներկա գտնվել այդտեղ: Պայմանավորվածության համաձայն՝ այցելել է այդ բնակարան: Այդտեղ գնացել են նաև Ռոբերտ և Ալիկ անունով՝ նախկինում իրեն անծանոթ տղամարդիկ, ովքեր բնակարանը նայելուց հետո Սերգեյի հետ պայմանավորվել են այն գնելու հարցում: Դրանից հետո ևս մեկ անգամ Ռոբերտը այցելել է այդ բնակարան, որտեղ կրկին ներկա է եղել: Այդ հանդիպումներից մեկի ժամանակ լսել է, որ Ռոբերտի հետ Վազգենը և Սերգեյը պայմանավորվել են, որ եթե ինչ-որ ժամանակ հետո հետ վերադարձնեն նրա գումարը, ապա տունը կրկին պետք է անվանափոխեն, այսինքն՝ հետ վերադարձվի:
Վերոհիշյալ ցուցմունքների համադրված վերլուծության համատեքստում Դատարանն անարժանահավատ է համար Ա.Գրիգորյանի կողմից հայտնած վերոհիշյալ տեղեկությունները, քանի որ եթե Սերգեյը հիշյալ բնակարանը ցանկանում էր գնել, մեկնել երկրից և անհատույց օգտագործման տրամադրել Վազգենին, ապա ինչու՞ պետք է ի սկզբանե Ա.Գրիգորյանի հետ պայմանավորվածություն ձեռք բերեր այն նրա կողմից վաճառելու մասին: Բացի այդ, Ա.Գրիգոյանը Ռ.Հարությունյանին հայտնել է, թե բնակարանն իրականում պատկանում է Վազգենին և Սերգեյին այն պայմաններում, երբ հենց իր ցուցմունքով նշել, որ այդ բնակարանն իրականում պատկանում էր Սերգեյի ընկեր «Հովոյին»:
Ամփոփելով վերոհիշյալ վերլուծությունները՝ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալների մեղադրանքը հիմնավորող ապացույցներն արժանահավատ են, հաստատվում են քրեական գործի քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների համակցությամբ, իսկ ամբաստանյալներ Գ.Սարգսյանի և Ա.Գրիգորյանի ցուցմունքները` իրենց վերագրվող հանցավոր արարքները կատարած չլինելու մասով, իրականությանը չեն համապատասխանում, արժանահավատ չեն և հերքվում են վերոհիշյալ ապացույցներով:
Այդ վերլուծությունների արդյունքում դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի կողմից առանձնապես խոշոր չափերով խարդախություն կատարելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
Ապացուցված է նաև ամբաստանյալ Լ.Դեմուրչյանի կողմից առանձնապես խոշոր չափերով խարդախություն կատարելը, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
Դատարանն ապացուցված է համարում նաև ամբաստանյալ Գ.Սարգսյանի կողմից առանձնապես խոշոր չափերով խարդախություն կատարելը (Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի 5-րդ շենքի 50 բնակարանի վերաբերյալ դրվագով), ինչպես նաև առանձնապես խոշոր չափերով խարդախության փորձ կատարելը (Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 32-րդ շենքի 28 բնակարանի վերաբերյալ դրվագով) նրա այդ արարքները ճիշտ են որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներին:
(…)
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Գ.Սարգսյանի կողմից Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի 5-րդ շենքի թիվ 50 բնակարանի վերաբերյալ դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարք կատարելու փաստը չի հաստատվում քրեական գործում առկա ապացույցների բավարար համակցությամբ: Մասնավորապես, ըստ Գ.Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքի՝ «Վազգեն Գաբրիելյանը գործով չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել կեղծ նվիրատվության պայմանագիր, որով իբր բնակարանի սեփականատեր Արա Հայրապետյանը այն նվիրել է Լևոն Դեմուրչյանին, ապա կեղծ պայմանագիրը փոխանցել է Լևոն Դեմուրչյանին, իսկ վերջինն էլ հիշյալ պայմանագիրը 2015 թվականի փետրվարի 27-ին ներկայացրել է ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակ և գրանցել բնակարանի նկատմամբ իր սեփականության իրավունքը: Բնակարանը վաճառելու և գումարը հանցակիցների հետ խարդախությամբ հափշտակելու հանցավոր մտադրությունը վերջնականապես իրագործելու նպատակով Գարիկ Սարգսյանը անշարժ գույքի առուվաճառքով զբաղվող գործակալների միջոցով ծանոթացել է Ռոբերտ Հարությունյանի հետ և բնակարանը զննելու նպատակով նրան ուղեկցել է նշված բնակարան, որտեղ Լևոն Դեմուրչյանին և իգական սեռի անհայտ անձին ներկայացրել է որպես բնակարանատերեր և պայմանավորվածություն են ձեռք բերել բնակարանը վաճառելու շուրջ: Ձեռք բերած պայմանավորվածության համաձայն Գարիկ Սարգսյանը, Լևոն Դեմուչյանը, իգական սեռի անհայտ անձը, 2015 թվականի մարտի 9-ին, ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակում օգտագործելով հիշյալ կեղծ նվիրատվության պայմանագրի հիման վրա կատարված իրավունքի պետական գրանցման վկայականը` Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի 5-րդ շենքի 50 բնակարանը առուվաճառքի պայմանագրով վաճառել են Ռոբերտ Հարությունյանի կնոջը` Իսկրա Ալեքսանդրի Հարությունյանին, և դրա դիմաց խաբեությամբ ստացել ու հանցակիցների հետ հափշտակել են 95.902.000 ՀՀ դրամին համարժեք 200.000 ԱՄՆ դոլար գումար»:
Հիշյալ ձևակերպումներից ելնելով՝ Դատարանը գտնում է, որ քննարկվող դրվագով Գ.Սարգսյանին վերագրված արարքների բովանդակությունից հետևում է, որ նրան վերագրված չէ իրավունք վերապահող փաստաթղթում որևէ եղանակով կեղծիք կատարելու կամ այդպիսի փաստաթուղթն իրացնելու կամ ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթն օգտագործելու որևէ արարք: Դատարանն արձանագրում է, որ այլ անձանց կողմից կեղծ փաստաթուղթ ձեռքբերելը, դրա հիման վրա անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունք գրանցելը և ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակում տվյալ գույքի առուվաճառքի գործարք կնքելը չի կարող վերագրվել Գ.Սարգսյանին այն պայմաններում, երբ նրան չի վերագրվել հիշյալ հանցանքը նախնական համաձայնությամբ խմբի կողմից կատարված լինելու հատկանիշը, իսկ հիշյալ գործողությունների կատարմանը սոսկ ներկա գտնվելը դեռևս չի կարող մեկնաբանվել փաստաթղթի կեղծում կամ կեղծ փաստաթղթի օգտագործում:
Վերոհիշյալից ելնելով՝ Դատարանը գտնում է, որ քրեական գործի նախաքննությամբ չի ապացուցվել և դատաքննությամբ չի հաստատվել այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Գարիկ Սարգսյանի հիշյալ արարքում առկա է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հանցակազմը, ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Գարիկ Սարգսյանը պետք է արդարացվի` կատարած արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Անդրադառնալով Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 32-րդ շենքի 28 բնակարանի վերաբերյալ դրվագով Գ.Սարգսյանի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգքրի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցակազմի առկայությանը՝ Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի կողմից, նախնական համաձայնությամբ, խմբի կազմում, ուղղակի դիտավորությամբ իրավունք վերապահող ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ ձեռք բերելը և օգտագործելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
Դատարանն «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշին համապատասխան ապացուցված է համարում նաև ամբաստանյալ Լևոն Դեմուրչյանի կողմից ուղղակի դիտավորությամբ իրավունք վերապահող ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ ձեռք բերելը և օգտագործելը, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
Գործում առկա ապացույցների բավարար համակցությամբ Դատարանն ապացուցված է համարում նաև ամբաստանյալ Ավետիք Գրիգորյանի կողմից նախնական համաձայնությամբ, խմբի կազմում, ուղղակի դիտավորությամբ, իրավունք վերապահող ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ ձեռք բերելը և օգտագործելը, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
Քննելով ամբաստանյալներին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու հարցը՝ Դատարանը գտնում է հետևյալը.
(…)
Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքը ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն է, հետևաբար այդ հոդվածով նախատեսված արարք կատարած անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահն անցել է երկու տարի:
Նույն օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքը՝ միջին ծանրության հանցագործություն է, հետևաբար այդ հոդվածով նախատեսված արարք կատարած անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահն անցել է հինգ տարի:
Ամբաստանյալ Լևոն Դեմուրչյանին մեղսագրվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարք, որի կատարումն ավարտվել է 2015 թվականի մարտի 9-ին՝ ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակում կեղծ նվիրատվության պայմանագրի հիման վրա կատարված իրավունքի պետական գրանցման վկայականի օգտգործմամբ Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի 5-րդ շենքի 50-րդ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիր կնքելով: Հետևաբար սույն արարքի համար վաղեմության օրենքով նախատեսված երկու տարի ժամկետը լրացել է, ուստի Լևոն Դեմուրչյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու համար ենթակա է քրեական պատասխանատվությունից ազատման:
Ամբաստանյալ Ավետիք Գրիգորյանին մեղսագրվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարք, որի կատարումն ավարտվել է 2014 թվականի դեկտեմբերի 29-ին՝ ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակում կեղծ նվիրատվության պայմանագրի հիման վրա կատարված իրավունքի պետական գրանցման վկայականի օգտագործմամբ Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 62-րդ շենքի թիվ 16-րդ բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիր կնքելով: Հետևաբար սույն արարքի համար վաղեմության օրենքով նախատեսված հինգ տարի ժամկետը լրացել է, ուստի Ավետիք Գրիգորյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանք կատարելու համար ենթակա է քրեական պատասխանատվությունից ազատման:
Քննելով ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը` դատարանը գտնում է հետևյալը.
(…)
- ամբաստանյալ Ավետիք Գրիգորյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այն, որ Ա.Գրիգորյանն իրեն վերագրված արարքները կատարել է նախնական համաձայնությամբ խմբի կազմում, պատճառված վնասի չափը, խմբի կազմում նրա նվազ դերակատարությունը, հանցավորի անձը,
- ամբաստանյալ Լևոն Դեմուրչյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այն, որ Լ.Դեմուրչյանն արարքը կատարել է նախնական համաձայնությամբ խմբի կազմում, պատճառված վնասի չափը, խմբի կազմում նրա նվազ դերակատարությունը, հանցավորի անձը,
- ամբաստանյալ Գարիկ Սարգսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առնում հանցագործություններից յուրաքանչյուրի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այն, որ Գ.Սարգսյանն արարքներից յուրաքանչյուրը կատարել է նախնական համաձայնությամբ խմբի կազմում, պատճառված վնասի չափը, խմբի կազմում նրա նվազ դերակատարությունը, հանցավորի անձը, հանցագործություններից յուրաքանչյուրի համար պատիժ նշանակելիս դատարանը որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք հաշվի է առնում պատիժ նշանակելու պահին նրա խնամքին մինչև տասնչորս տարեկան երկու անչափահաս զավակի՝ 2008թ. դեկտեմբերի 11-ին ծնված Աննա Գարիկի Սարգսյանի և 2010թ. նոյեմբերի 11-ին ծնված Լիանա Գարիկի Սարգսյանի առկայությունը:
Գ.Սարգսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրում:
Ավետիք Գրիգորյանի և Լևոն Դեմուրչյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրում:
Վերոհիշյալից ելնելով՝ Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ավետիք Գրիգորյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով՝ առանց գույքի բռնագրավման: Դատարանի գնահատմամբ հիշյալ պատժատեսակի ընտրությունը կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները:
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Լևոն Դեմուրչյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով՝ առանց գույքի բռնագրավման: Դատարանի գնահատմամբ հիշյալ պատժատեսակի ընտրությունը կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները:
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գարիկ Սարգսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություններից յուրաքանչյուրի համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով՝ առանց գույքի բռնագրավման, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգքրի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքի համար՝ պատժի՝ տուգանքի ձևով: Դատարանի գնահատմամբ հիշյալ պատժատեսակների ընտրությունը կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները:
(…)»:

Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջները.
Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
14. Ամբաստանյալ Լ.Դեմուրչյանի պաշտպան Ս.Հարությունյանն իր վերաքննիչ բողոքում մասնավորապես նշել է, որ դեռևս գործով նախաքննության ընթացքում որոշում է կայացվել Լ․Դեմուրչյանի անգրագիտության հիմքով վերջինիս համար հանրային պաշտպան ներգրավելու մասին։ Այդ որոշման մեջ նշված է, որ Լ․Դեմուրչյանը թեև հրաժարվել է պաշտպան ունենալ, սակայն հայտնել է, որ տառաճանաչ չէ, սովորել է միայն առաջին դասարանում, թե՛ հայերեն, թե՛ ուրիշ լեզվով գրել կարդալ չգիտի։ Նման պայմաններում մեղադրանքի հիմքում դրված է այն հանգամանքը, որ Լ․Դեմուրչյանն ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի համապատասխան գրասենյակում օգտագործել է կեղծ նվիրատվության պայմանագիր, իբր մասնակից է դարձել առուվաճառքի պայմանագրի կնքմանը։ Նշվածն արդեն իսկ կասկածի տեղիք է տալիս, քանի որ անգրագետ, գրել-կարդալ չիմացող անձը չի կարող մասնակցել որևէ գործարքի, որի պարտադիր պայման է այն կարդացած լինելը, դրա տակ ստորագրելը՝ դրանից բխող իրավական հետևանքները հասկանալով։ Վերը նշված հանգամանքն Առաջին ատյանի դատարանը պատշաճ գնահատման չի ենթարկվել, որի արդյունքում էլ հանգել է այն եզրակացության, որ Լ․Դեմուրչյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավոր է, և որ նրա նկատմամբ պետք է կայացվի մեղադրական դատավճիռ:
Բողոքի հեղինակը նաև նշել է, որ գործով մեղադրողն իր ճառում ընդամենը երեք տողով է անդրադարձել Լ․Դեմուրչյանին՝ նշելով, որ վերջինիս արարքների մասով ապացույցներն այնքան պարզ ու հստակ են, որ նրա մեղքը հիմնավորելու համար դրանք վերլուծելու անհրաժեշտություն անգամ չկա։ Մինչդեռ դրանցում որևէ հիմնավորող փաստական հանգամանք առկա չէ այն մասին, որ Լ․Դեմուրչյանը նախապես դիտավորություն է ունեցել խաբեությամբ տիրանալու որևէ մեկի գույքին, որևէ կերպ ծանոթ կամ տեղյակ է եղել կնքվող քաղաքացիա-իրավական գործարքների մասին և ծանոթ է եղել պայմանագրերի տեքստին ու բովանդակությանը, և որ ընդհանրապես կատարել է գործողություներ, որոնք կհաստատեին նրա դիտավորությունը: Առաջին ատյանի դատարանը ևս գործի փաստական հանգամանքներն օբյեկտիվությամբ չի ուսումնասիրել և գնահատել, որի արդյունքում կայացվել է անհիմն դատական ակտ:
Գտնում է, որ ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում ձեռք չեն բերվել Լ․Դեմուրչյանի մեղադրանքը հիմնավորող փաստական հանգամանքներ ու ապացույցներ։
Վերոգրյալի հիման վրա բողոքի հեղինակը խնդրել է Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2020 թվականի փետրվարի 13-ի թիվ ԵԿԴ/0294/01/17 դատավճիռն ամբաստանյալ Լ․Դեմուրչյանի մասով բեկանել՝ կայացնելով արդարացման դատական ակտ:
15․ Ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանի պաշտպաններ Լ․Սահակյանը և Ե․Վարոսյանն իրենց վերաքննիչ բողոքում փաստարկել են, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ՝ քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված հետևությունները չեն համապատասխանում հետազոտված ապացույցներին։
Ի հիմնավորումն վերոշարադրյալ փաստարկի՝ բողոքաբերները մասնավորապես նշել են, որ քրեական գործով ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներով ոչ միայն չի հիմնավորվել Գ․Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքը, այլև նրա ցուցմունքների ու գործով ձեռք բերված այլ ապացույցների համադրմամբ հիմնավորվել է, որ Գ․Սարգսյանը չի կատարել իրեն վերագրվող արարքները: Նախաքննության ընթացքում տրված և Առաջին ատյանի դատարանում հրապարակված ցուցմունքներով Գ․Սարգսյանը ներկայացրել է այն ամենը, ինչ իրականում տեղի է ունեցել: Մասնավորապես նա ցուցմունք է տվել այն մասին, որ շուրջ 25 տարի ընտանիքի հետ բնակվում է Արագածոտնի մարզի Արտենի գյուղի Չարենցի փողոցի 47 տանը: 2008 թվականին ամուսնացել է Օվսաննա Քյուփելյանի հետ: Ունի երկու դուստր, որոնք ծնվել են 2008 և 2010 թվականներին: Մշտական աշխատանք չունի: Ժամանակ առ ժամանակ զբաղվել է տարբեր գործերով՝ հիմնականում հողագործությամբ: 2011 թվականի մարտ ամսին արտագնա աշխատանքի է մեկնել Ռուսաստանի Դաշնության Եկատերինբուրգ քաղաք, որտեղ զբաղվել է շինարարական աշխատանքներ կատարելով: Այդ ընթացքում աշխատանքի բերումով ծանոթացել է Հայկ անունով մեկի հետ, ով զբաղվել է շինարարական բրիգադներ կազմելով: Վերջինս Եկատերինբուրգում զբաղվել է լուրջ շինարարական աշխատանքներ կատարելով: Նա այնտեղ աշխատել է իր ընկերների հետ, որոնց վերաբերյալ ոչ մի տվյալ չունի, միայն գիտի, որ նրանք Վրաստանի Ախալքալաքի շրջանի բնակիչներ էին: Ռուսաստանում Հայկի հետ շփվել է շատ կարճ, որքան հիշում է նրան ընդամենը տեսել է երեք անգամ: Տատու մահվան կապակցությամբ 2011 թվականի նոյեմբերին վերադարձել է Հայաստան: Հայաստան վերադառնալուց հետո ևս առանձնապես ոչնչով չի զբաղվել: 2015 թվականի սկզբներին, որքան հիշում է՝ հունվար ամսին, անձնական գործերով գտնվել է Երևան քաղաքում: Նշված ժամանակ ցանկացել է այցելել հորեղբորը և «Մերգելյան ինստիտուտ»-ի դիմացի հատվածում գտնվող այգու մեջ առկա սրճարանի մոտակայքով անցնելիս պատահաբար հանդիպել է Հայկին: Նա կանգնած է եղել տարիքով մեծ մի տղամարդու հետ: Անցնելիս նրան ճանաչել ու մոտեցել է, բարևել են, կարճ որպիսություն են հարցրել, նա իրեն հարցրել է, թե ինչով է զբաղվում, ինքն ասել է, որ աշխատանք չունի: Այդպես մոտ 5 րոպե զրուցել են, ապա փոխանակվել են հեռախոսահամարևերով, որպեսզի հետագայում կապնվեն միմյանց հետ, հանդիպեն: Այդպես մոտ մեկ շաբաթ կամ 10 օր անց իրեն զանգահարել է Հայկը, հրավիրել Մաշտոցի պողոտայի միջնամասում գտնվող «Մետելիցա» սրճարան, որտեղ Հայկը եղել է միայնակ, սրճարանում նստել է մոտ 20 րոպե կամ կես ժամ, որի ընթացքում ընդհանուր զրուցել են, ինքը պատմել է, որ գործ չունի: Դրանից մոտ մեկուկես ամիս անց կրկին իրեն զանգել է Հայկը, որպիսություն հարցրել, ասել, որ նստած է «Մալիբու» սրճարանում, հրավիրել է իրեն այնտեղ: «Մալիբուն» գտնվում է «Մետելիցա» սրճարանի դիմաց հակադիր մայթին: Հայկի հիմնական նստելու վայրերն այդ երկու սրճարաններն են եղել: Հայկը կրկին միայնակ է նստած եղել: Այդ ժամանակ ևս առանձնակի թեմաներից չեն խոսել: Հայկը պատմել է, որ Ղարաբաղում տներ են շինում, ինչ-որ ֆիրմա ունեն, սակայն չի ասել, թե ովքերով են այդ գործով զբաղվում: Նա այդ խոսակցության ընթացքում ասել է, որ այդ գործի համար իրեն մեծ քանակի գումար է պետք, տվյալ պահին իր մոտ սուղ վիճակ է, որը կարճ ժամանակում կկարգավորվի: Նա իրեն ասել է, որ Հյուսիսային պողոտայում, Թումանյան փողոցում, Սայաթ-Նովա փողոցում մի քանի հատ տներ ունի, ցանկանում է դրանք գրավ դնել, ինչպես նաև իրեն հարցրել է, թե արդյոք բանկերում աշխատող ծանոթներ ունի, որ այդ տները գրավ դնի, դրա դիմաց այդ ծանոթին կտա բանկի կողմից տրվելիք գումարի 10 տոկոսի չափով «մաղարիչ»: Ըստ նրա ասածի՝ այդ գումարն անհրաժեշտ էր Ղարաբաղում շինարարության վրա աշխատողներին աշխատավարձ վճարելու համար: Ինքն ասել է, որ ծանոթներ չունի, սակայն իր առաջարկի համար կհետաքրքրվի: Նաև ասել է, որ կարող է ավտոմեքենա գրավ դնել, սակայն Հայկը նշել է, որ իրեն մեծ փողեր են պետք, ավտոմեքենայի դիմաց այդպիսի փողեր չեն տալիս: Դրանից մի քանի օր անց նա կրկին զանգել է իրեն, հարցրել, թե ինչ նորություն ունի, ինքն ասել է, որ նորություն չունի: Կրկին մի քանի օր անց Հայկը զանգել է իրեն, առաջարկել հանդիպել: Իրենք հանդիպել են նշված երկու սրճարաններից մեկում: Հայկն այդ ժամանակ հարցրել է, թե արդյոք ունի ծանոթներ, ովքեր տոկոսով մեծ չափի գումարներ են տալիս՝ դրանց դիմաց առաջարկելով գրավ դնել իր վերոնշյալ տները։ Հիշում է, որ նրան նույնիսկ առաջարկել է, որ այդ տները վաճառի, սակայն նա ասել է, որ դրանք տարիների ընթացքում «քրտինքով աշխատած» և գնած տներ են, դրանք տարբեր անձանց անուններով է գրանցել, չի ցանկանում վաճառել, քանի որ ֆինանսական նեղությունն իր համար ժամանակավոր է:
Ինքը Հայկին ասել է, որ կհետաքրքրվի և տոկոսով փող տվող գտնելու դեպքում նրան անպայման կհայտնի: Հայկն էլ իրեն խոստացել է, որ եթե նման մարդ գտնի, ապա կփակի իր ունեցած պարտքերը բանկերում, ինքը նրան նախապես պատմել էր, որ ընդհանուր մոտ 10-15 հազար դոլարի չափով պարտքեր ունի: Դրանից հետո ինքն իր ծանոթ գրեթե բոլոր մարդկանց հայտնել է, որ եթե գիտեն տոկոսով փող տվողի, իրեն ասեն դրա մասին, այդպես իր մտերիմներից Բելլայի միջոցով տեղեկացել է անշարժ գույքի առուվաճառքով զբաղվող Կարինեի մասին, Բելլայից վերցրել է Կարինեի հեռախոսահամարը կամ էլ Բելլան էր Կարինեին տվել իր հեռախոսահամարը: Այդպես 2015 թվականի՝ որքան հիշում է, փետրվար ամսին կապնվել է վերջինիս հետ, ով խոստացել է գտնել տոկոսով փող տվողի: Ի վերջո Կարինեն հայտնել է, որ գտել է այդպիսի մեկին, ուստի ինքը դրա մասին տեղեկացրել է Հայկին, ով տվել է այդ ժամանակ իրեն անծանոթ Լևոևի հեռախոսահամարը, որպեսզի նրա հետ կապնվի, պայմանավորվի, ապա Կարինեին և նրա գտած անձին տանի համապատասխան տունը տեսնելու և պայմանների շուրջ համաձայնություն ձեռք բերելու համար: Հայկը պատմել է, որ Լևոնն իր փեսան է առանց կոնկրետացնելու հարազատ քրոջ ամուսինն է, թե ոչ: Լևոնի կնոջ անունը Նառա էր: Հայկն իրեն բացատրել է բնակարանի տեղը՝ նշելով, որ այն գտնվում է Հյուսիսային պողոտայում, այդ ժամանակ այդտեղ գործող «Մոսկվիչկա» սուպերմարկետի դիմացի շենքում: Քանի որ բնակարանի կոնկրետ տեղը չգիտեր, պայմանավորվել է Լևոնի հետ, ապա հանդիպել Կարինեին, ով եկել է Ալիկ անունով մի տղամարդու հետ, ում առաջին անգամ է տեսել, ապա նշված շենքի մոտակայքում զանգել և հանդիպել է Լևոնին, ում ևս այդ պահին առաջին անգամ է տեսել, որից հետո ինքը, Կարինեն, Ալիկը և Լևոնը վերջինիս ուղեկցությամբ բարձրացել են Հյուսիսային պողոտայի 5 շենքի վերևի հարկերից մեկը, մտել բնակարան: Բնակարանում գտնվել է Լևոնի կին Նառան, ում այդ պահին առաջին անգամ է տեսել: Ալիկը նայել է բնակարանը, ասել, որ տոկոսով փող տվողը ոչ թե ինքն է, այլ մեկ ուրիշը, իսկ ինքը նրա վստահելի մարդն է: Ապա Ալիկը և Լևոնը հիմնականում իրար հետ են խոսել, փոխանակվել հեռախոսահամարներով: Ալիկը վերջում ասել է, որ բնակարանի մասին կտեղեկացնի իր ծանոթին և լրացուցիչ կհայտնի Լևոնին: Այդպես բոլորը, բացի Նառայից, իջել են ներքև, Ալիկն առանձնացել և հեռացել է, Լևոնը նստել է այդ շենքի մոտ կանգնած «Մերսեդես» մակնիշի «Ջի» դասի ավտոմեքենան և հեռացել, իսկ ինքը և Կարինեն հեռացել են միասին, ապա առանձնացել իրարից: Դրանից մեկ կամ երկու օր անց ինքը զանգել է Ալիկին, հարցրել է, թե ինչ են որոշել, նա ասել է, որ Լևոնի հետ պայմանավորվել է, պետք է փող տվողի հետ գնան կրկին տունը նայելու և պայմանների շուրջ համաձայնություն ձեռք բերելու համար։ Ինքը նույնպես գնացել է ու ներկա եղել այդ հանդիպմանը։ Ալիկը եկել է Ռոբ անունով մի տղամարդու հետ: Հանդիպել են նույն տան մեջ, ներկա են եղել ինքը, Ռոբը, Ալիկը, Նառան, հնարավոր է նաև Կարինեն: Այդ ժամանակ Ռոբը և Լևոնը պայմանավորվել են, որ Ռոբը Լևոնին տալու է 200.000 դոլար, որի դիմաց այդ տունը դառնալու է Ռոբի բերած անձի անունով, ապա որքան հիշում է 8 ամիս անց ամեն կողմը վերադարձնելու է իր ստացածը, իսկ գումարն այդ ժամանակ Ռոբին չվերադարձնելու դեպքում տունը մնալու է Ռոբի բերած անձին: Այդ ժամանակ Լևոնը խոստացել է, որ իրեն կտա գործարքի 2 տոկոսի չափով «մաղարիչ», իսկ Ալիկն իր հերթին ասել է, որ կրկին 2 տոկոսի չափով «մաղարիչ» կտա: Այդ մաղարիչի գաղափարն իրեն շատ է ուրախացրել, քանի այդպես կարող էր մարել պարտքերի մի մասը: Որքան հիշում է՝ դրանից մի քանի օր անց ինքն ու Ալիկը պայմանավորվել և հանդիպել են կրկեսի մոտ գտնվող կադաստրում, ապա կարճ ժամանակ անց եկել է Լևոնը կրկին վերոնշյալ մակնիշի և գույնի ավտոմեքենայով: Ապա եկել է Ռոբը մի կնոջ հետ: Ինքն Ալիկին հարցրել և նրանից իմացել է, որ Ռոբի հետ եկած կինը նրա կինն է։ Կադաստրում Լևոնն այդ տունը գրանցել է Ռոբի կնոջ անունով, իսկ ինքը և Ալիկը սպասել են: Վերջացնելուց հետո ինքը, Ալիկը և Լևոնը նշված «Մերսեդես» ավտոմեքենայով գնացել են նշված բնակարան, որտեղ գտնվել է նաև Նառան, իսկ իրենցից մի քանի րոպե անց այնտեղ է եկել Ռոբը՝ արդեն առանց կնոջ: Բնակարանում Ռոբը հանել ու սեղանին դրել է 20 կապ 100 դոլարանոցներ: Այդ ժամանակ գրեթե բոլորը սկսել են հաշվել այդ կապոցները։ Այդպես Ռոբը 200.000 ԱՄՆ դոլար գումար է տվել Լևոնին, որից հետո բոլորը միասին դուրս են եկել այդ բնակարանից, Լևոնը բանալին տվել է Ռոբին: Ներքև իջնելուց հետո Լևոնն ու Նառան նշված «Մերսեդեսով» հեռացել են, իսկ ինքը, Ալիկը և Ռոբը միասին քայլելով գնացել և նստել են մոտակայքում գտնվող սրճարաններից մեկում, որտեղ Ռոբը իր գրպանից հանել է ծալված վիճակում գտնվող դոլարներ, դրել սեղանին, որն Ալիկը անմիջապես վերցրել է: Ապա հեռանալուց հետո ինքը և Ալիկը նստել են Ալիկի մեքենան, որտեղ Ալիկը Ռոբի տված կապոցից հաշվել և իրեն է տվել 20 հատ 100 ԱՄՆ դոլար: Թեև ինքն Ալիկի հետ պայմանավորվել էր, որ իր բաժին հասանելիքը պետք է լիներ 2 տոկոս, այսինքն՝ 4.000 դոլար, սակայն նրան ամաչել է հիշեցնել դրա մասին և բավարարվել է այդ 2.000 դոլարով: Ինչ վերաբերում է Լևոնին, ապա նա ընդհանրապես իրեն գումար չի տվել, թեև խոստացել էր կրկին 2 տոկոս: Հետագայում դրա մասին տեղեկացել է Հայկը, ասել է, որ ավելի ուշ ինքն անձամբ իրեն կտա գումար առանց թիվ նշելու։ Սակայն նա ևս այդպես էլ ոչինչ չի տվել: Դրանից հետո Լևոնին և Նառային ընդհանրապես չի տեսել, Լևոնի հետ ընդհանրապես չի խոսել, անգամ հեռախոսով: Դրանից էլ որոշ ժամանակ անց՝ երեկոյան ժամի, Ալիկն իրեն պատահաբար զանգել և հարցրել է, թե ով կա վերոնշյալ բնակարանում՝ ասելով, որ Ռոբն այդ պահին անցնելիս է եղել այդ տարածքով և տեսել է, որ բնակարանում լույս է վառվում: Լևոնի և Ռոբի միջև պայմանավորվածություն է եղել, որ տան բանալիները մնում են Ռոբի մոտ, սակայն ոչ մի կողմից ոչ ոք չպետք է մտնի այդ տուն: Այսինքն՝ կողմերից ոչ մեկն առանց մյուս կողմի չպետք է մտն տուն: Ինքը զանգահարել է Լևոնին, սակայն պատասխանող չի եղել, թեև զանգեր գնացել են, զանգել է Հայկին: Հայկը, լսելով այդ ամենը, կատաղել և ասել է, որ դա իր տունն է, որ երբ ուզի, այդ ժամանակ էլ կարող է մտնել այդ տուն, և որ Լևոնը գլուխը պատով է տվել, որ պայմանավորվածություն է ձեռք բերել: Մի խոսքով իրեն հաջողվել է կազմակերպել հանդիպում Ռոբի և Հայկի միջև, քանի որ Հայկը ցանկանում էր կապնվել և խոսել Ռոբի հետ, իսկ վերջինս մերժում էր՝ ասելով, որ ինքն այդ հարցով Հայկ չի ճանաչում: Վերջին հաշվով ինքը, Հայկը և Ալիկը հանդիպել են Խանջյան փողոցում գտնվող «Լաբիրինթ» սրճարանում, որտեղ Հայկը, ով շատ կատաղած է եղել, ասել է Ռոբին, թե իր մայրը կամ քույրն են այդ տանն ապրում, այդ տունն իրենն է, ինքը գրավ է դրել, այլ ոչ թե վաճառել: Ռոբն էլ հասկացել է նրան և ընդառաջ գնացել: Նշվածը վերջին դեպքն է եղել, որ ինքը տեսել է Ռոբին ու Ալիկին: Դրանից հետո տևական ժամանակ չի խոսել Հայկի հետ: Ավելի ուշ մեկ անգամ խոսել է նրա հետ, նա ասել է, որ գործերը չեն կարգավորվում: Այդ ժամանակ նա նաև ասել է, որ ինչ-որ ապրանքներ է բերել, մաքսազերծել, ցանկանում է վաճառել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցում գտնվող իր բնակարանը: Հայկի ասելով այդ բնակարանը պատկանում էր իրեն, սակայն գրանցված էր իր հորաքրոջ ամուսնու անունով, ով իտալացի է, հորաքույրը և նա մեկնել են Իտալիա և նման բաներ: Արդյունքում նա ասել է, որ այդ իտալացին իրեն լիազորագիր է տվել, որ տունը վաճառի: Վերջիվերջո նա իրեն առաջարկել է, որ այդ բնակարանը գրանցի իր անունով, որպեսզի հետո կարողանա վաճառել: Պատճառը, ըստ Հայկի, այն էր, որ ինքը ապրանքներ բերելով և մաքսազերծելով մեծ չափի ապրանքաշրջանառություն է ցույց տվել, և եթե այդ բնակարանը վաճառի իր անունից, կրկին գործարք է կատարում գումարի հետ կապված, ուստի ստիպված պետությանն ավելացված արժեքի հարկ պետք է վճարի: Այդպես ինքը հանաձայնել է, որ նա այդ բնակարանը գրանցի իր անունով, որից հետո վաճառի: Նա նույնիսկ իրեն է տվել այդ բնակարանի բանալիները, ինքն օրերով բնակվել է այդտեղ: Հայկն ասել է, որ ինքն այդ տնից կարող է օգտվել որպես իր սեփականություն: Ընթացքում Հայկը նույնիսկ գնորդներ է ճարել այդ տան համար, որոնց նրա զանգով խնդրանքի արդյունքում ինքն է տունը ներկայացրել, սակայն ոչ ոք չի գնել: Նա ցանկացել է այդ բնակարանը վաճառել 180.000 ՍԱՆ դոլարով: Այդ բնակարանը գտնվել է Թումանյան փողոցում «Թումանյանի շաուրմա» խորտկարանի շենքում, չորրորդ հարկում: Մոտավորապես այդ ժամանակահատվածում Հային իրեն տվել է նաև 077-84-74-90 հեռախոսահամարի քարտը՝ մի հեռախոսի հետ միասին, որում արդեն իսկ դրված է եղել այդ քարտը: Պատճառը եղել է այն, որ իր հեռախոսը լավ չի աշխատել, նա իրեն դա տվել է, որ նրա իսկ խոսքերով «մարդավարի հեռախոս լինի մոտը»: Մի անգամ այդ բնակարանը վաճառելու համար ցույց է տվել Հայկի կողմից ուղարկված երեք կանանց: Նրանց ճանապարհելիս տան դռան բանալին թողել է դռան վրա ներսի կողմից, և բնակարանից դուրս գալիս դուռը պատահաբար ծածկել ու դրսում է մնացել: Այդ մասին ասել է Հայկին, ով ասել է, որ արագ կկարգավորի այդ հարցը: Կարճ ժամանակ անց նա զանգահարել է իրեն, տվել է մի հեռախոսահամար և ասել, որ զանգի այդ համարով ու նա կօգնի նոր բանալի գտնել: Զանգել է այդ համարին, իր հետ խոսել է անծանոթ մի տղամարդ, ով իրեն տվել մեկ այլ հեռախոսահամար: Ինքը զանգել, խոսել է մի աղջկա հետ, ասել է, որ իրեն հեռախոսահամարը տվել են բանալու հետ կապված, աղջիկն ասել է, որ կարող է գնալ ու վերցնել բանալու օրինակը: Ինքը պատահական տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է նրանց տան մոտ ու վերցրել բանալին: Այն ժամանակ, երբ Հայկն իրեն խնդրել է, որ այդ բնակարանն իր անունով դառնա, իսկ ինքը չի մերժել նրան, նրան ասել է, որ իր անձնագրի ժամկետը լրացել է: Հայկն իրեն օգնել է այդ հարցում, նույնիսկ տվել է գումար, որով ինքը մեկ օրում հանել է նույնականացման քարտ: Հայկի պահանջով այդ նույնականացման քարտը պատճենահանել և տվել է նրան: Դրանից մի քանի օր անց Թումանյանի տան մեջ Հայկն իրեն տվել է մի քանի փաստաթղթեր և ասել, որ դրանց տակ ստորագրի, ինքն էլ ստորագրել է: Հայկն ասել է, որ դրանք այն փաստաթղթերն են, որոնք ինքը պետք է ներկայացնի կադաստր, որ այդ տունը դառնա իր անունով: Այդ թղթերի բովանդակություններին չի ծանոթացել, քանի որ Հայկն արագ-արագ թերթել է դրանք, իսկ ինքը ստորագրել է նրա մատնանշած տեղերում, քանի որ վստահել է նրան: Դրանց վրա այլ ձեռագիր գրառումներ չի հիշում, որքան հիշում է՝ նկատել է միայն ՀՀ գերբը, սակայն չի կարող ասել դա կնիքի վրա եղած գերբ է եղել, թե տպագիր: Ստորագրելուց հետո Հայկը տարել է բոլոր թղթերը, իսկ մի քանի օր անց իրեն տվել է փաստաթղթեր, գումար, ասել է, որ գնա կադաստր, տերմինալով մուծումներ անի, մոտենա պատուհաններից մեկին, տա մուծումների չեկերը և նրա տված փաստաթղթերը, որից հետո իրեն կտրվի ստացական, որը պետք է պահի իր մոտ: Ինքն այդպես էլ վարվել է: Դրանից երկու օր անց Հայկն իրեն զանգել և ասել է, որ նայի կադաստրում իրեն տրված ստացականի վրա «ԲԱՆԱԼԻ» գրառման դիմաց գրված կոդը, զանգի ստացականի վրա գրված հեռախոսահամարով, ինքնապատասխանիչի հրահանգով հեռախոսով հավաքի այդ կոդը, որից հետո կպարզվի իր ներկայացրած թղթերի պատասխանները պատրաստ են, թե ոչ: Այդպես էլ արել է, հետ է զանգել Հայկին ու ասել է, որ ամեն ինչ պատրաստ է, որից հետո Հայկն իրեն ասել է, որ նրա տված մնացած փաստաթղթերով գնա կադաստր, դրանք և ստացականը ներկայացնի այնտեղ, որտեղ իրեն կտան սեփականության վկայականն իր անունով, ապա նրա զանգով իրեն կմոտենա տան գնորդը, որպեսզի անմիջապես տունը վաճառի նրան: Հայկն իրեն ասել է, որ նա ևս գալու է այդտեղ, սակայն զգուշացրել է, որ ինքը դիմավորի գնորդին մինչև նրա գալը: Կրկին նրա ասածով արել է ամեն ինչ սակայն կադաստրի աշխատող աղջիկն իրեն ասել է, որ անվան մեջ տառասխալի ինչ-որ խնդիր կա ու գրանցումը չի լինում: Ինքն այդ մասին տեղեկացրել է Հայկին: Նա ասել է, որ հեռանա, որ հետագայում կկապնվի իր հետ: Ինքը հեռացել է, Հայկի ասած գնորդն այդպես էլ չի եկել կադաստր, դրանից հետո անընդհատ փորձել է կապնվել Հայկի հետ, սակայն նա ընդհանրապես չի պատասխանել իր զանգերին, նաև չի զանգել իրեն:
Միևնույն ժամանակ, Հովհաննես Կարլենի Միրզոյանի անվամբ տրված AH0422536 համարի անձնագրում պատկերված անձին ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանը ճանաչել է որպես իր ցուցմունքում նշված Հայկի:
Ըստ բողոքի հեղինակների՝ ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանի կողմից ներկայացրածը դատաքննության ընթացքում հետազոտված որևէ ապացույցով հերքված չէ: Ավելին, բազմաթիվ են ապացույցները, որոնցով հաստատվում են նրա հայտնած տեղեկությունները: Մասնավորապես քրեական գործով հարցաքննված, Գ․Սարգսյանի հետ նշված բնակարանների առուվաճառքի կապակցությամբ առնչված տուժողներն ու վկաները հաստատել են, որ վերջինս ընդամենը միջնորդ է հանդիսացել տեղի ունեցած գործարքների ընթացքում: Տուժող Ռոբերտ Հարությունյանն իր ցուցմունքներում հստակ նշել է, որ Գ․Սարգսյանն ընդամենը միջնորդ է հանդիսացել, կապող օղակ է եղել իր, Լևոնի ու Հայկի միջև: Վկա Արտավազդ Ղահրամյանի ցուցմունքների համաձայն՝ Գ․Սարգսյանը հանդիսացել է բրոքեր, ով ընդամենը միջնորդ է հանդիսացել տան առուվաճառքի հարցում, որին ինքն իր ծառայությունների համար 4000 ԱՄՆ դոլար գումար է վճարել: Նույնը հաստատել են իրենց ցուցմունքներով նաև վկաներ Շուշանիկ Հարությունյանը և Կարինե Անտոնանը:
Բացի այդ, քրեական գործով առկա բոլոր ապացույցներն իրենց ամբողջությամբ կամ այդ ապացույցներն առանձին-առանձին դիտարկելիս չեն պարունակում Գ․Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորող փաստական տվյալներ: Առկա ապացույցներն իրենց համակցության մեջ առնվազն չեն հերքում այն, որ Գ․Սարգսյանի կողմից նկարագրածն իրականություն է, ուստի առաջադրված մեղադրանքի հիմնավորվածության մասին չի կարող խոսք լինել:
Բողոքաբերները նաև նշել են, որ նկարագրված գործողություննրը կազմակերպած ու իրականացրած անձը՝ «Հայկը», այդպես էլ որևէ հետք չի թողել, որով հնարավոր կլիներ պարզել նրա անձը: Միաժամանակ ակնհայտ է, որ «Հայկի» համար պարզ է եղել, որ գործարքների բոլոր մասնակիցների համար Գ․Սարգսյանի անձը պարզ է, իսկ վաղ թե ուշ այդ գործարքների իրական նպատակը բացահայտվելու է, և բնականաբար թիրախում է հայտնվելու նաև Գ․Սարգսյանը: Նման պայմաններում նախնական համաձայնության և համատեղ գումար հափշտակելու մասին չի կարող խոսք գնալ, եթե նրանք հանցակիցներ լինեին, այլ ոչ թե «Հայկն» ուղղակի օգտագործեր Գ․Սարգսյանին, ապա վերջինիս մասին ևս ոչ ոք չէր իմանա, իսկ գործով քննարկման առարկան կլիներ անհայտ անձանց գործողությունները: Նման «վարպետություն» ցուցաբերած ու մինչ այժմ անհայտ անձի կարգավիճակում մնացած «Հայկը» չէր կարող թույլ տալ նման միամտություն ու հանցավոր համաձայնության գալ մի մարդու հետ, ում անձը, իր իսկ պլանավորած ու իրականացրած գործողությունների արդյունքում, բացահայտ է լինելու բոլոր մասնակիցների համար, որի պարագայում, բնականաբար, բացահայտման վտանգի տակ կլիներ նաև ինքը: Առաջին ատյանի դատարանը, սակայն, կայացված դատավճռով գտել է, որ գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար է հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան նաև հաստատված համարելու, որ ամբաստանյալներ Գ․Սարգսյանը, Լ․Դեմուրչյանը և Ա․Գրիգորյանը գործել են այլ հանցակիցների հետ նախնական համաձայնությամբ, և որ նրանք գործել են ուղղակի դիտավորությամբ ու շահադիտական դրդումներով: Մինչդեռ Առաջին ատյանի դատարանի նման հետևությունները հիմնված են ենթադրությունների վրա և հետևանք են առկա ապացույցներով հաստատված հանգամանքների ոչ օբյեկտիվ գնահատման:
Միաժամանակ գտնում են, որ ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանի նկատմամբ սահմանվել է անհամաչափ խիստ պատիժ՝ հաշվի առնելով հատկապես այն հանգամանքը, որ վերջինս մինչդատական կալանքի տակ է գտնվել գրեթե երկու տարի, ուստի նրա նկատմամբ կիրառելի էր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը։ Ընդ որում, Առաջին ատյանի դատարանը թեև նշել է, որ ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է հաշվի առնում պատիժ նշանակելու պահին նրա խնամքին մինչև տասնչորս տարեկան երկու անչափահաս զավակների առկայությունը, իսկ պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրում, այդուհանդերձ նշանակել է ազատազրկման ձևով պատիժ, որը Գ.Սարգսյանը պետք է կրի:
Վերոգրյալի հիման վրա բողոքաբերները խնդրել են Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2020 թվականի փետրվարի 13-ի թիվ ԵԿԴ/0294/01/17 դատավճիռը բեկանել և փոփոխել՝ առաջադրված մեղադրանքներում ճանաչելով Գ․Սարգսյանի անմեղությունը, իսկ մեղքը հիմնավորված համարելու դեպքում՝ դատավճիռը փոփոխել պատժի մասով՝ մեղմացնելով նշանակված պատիժը:
16․ Ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի պաշտպան Գ.Հովհաննիսյանն իր վերաքննիչ բողոքում վերարտադրել է վիճարկվող դատական ակտում շարադրվածը և փաստարկել, որ ամբաստանյալ Ա․Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրվել է ապօրինի և շինծու մեղադրանք, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից օբյեկտիվ մոտեցում չի ցուցաբերվել և կայացվել է ապօրինի դատական ակտ, որով թույլ է տրվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, դրանով խախտվել են ոչ միայն ամբաստանյալ Ա․Գրիգորյանի՝ ՀՀ Սահմանադրությամբ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով և Կոնվենցիայով երաշխավորված իրավունքները, այլ նաև նշվածը հղի է ծանր հետևանքներով, քանի որ կարող է ձևավորվել դատական պրակտիկա, որով անձը քրեական պատասխանատվության ենթարկվի ոչ իր կատարած արարքի համար։
Ի հիմնավորումն վերոշարադրյալ փաստարկի՝ պաշտպան Գ․Հովհաննիսյանը, մեջբերումներ կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի դրույթներից և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած նախադեպային իրավունքից, ըստ էության նշել է, որ քրեական գործում առկա չէ որևէ ապացույց առ այն, որ ամբաստանյալ Ա․Գրիգորյանը կատարել է հանցավոր արարքներ՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2րդ մասով, գոյություն չունի որևէ հիմնավորում, որ Ա․Գրիգորյանը մեղադրանքում նշված բնակարան վաճառելու հետ կապված որևէ պայմանավորվածություն է ձեռք բերել որևէ մեկի, այդ թվում նաև՝ գնորդի հետ, իմացել և/կամ գիտակցել է, որ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու միջոցով կատարվում կամ կատարվել է հափշտակություն, որևէ մեկի հետ պայմանավորվածություն է ձեռք բերել բնակարանը խարդախությամբ հափշտակելու և/կամ որևէ փաստաթուղթ, այդ թվում նաև՝ նվիրատվության պայմանագիրը կեղծելու հարցում: Ա․Գրիգորյանը նախաքննության ընթացքում տվել է ցուցմունքներ, իսկ Առաջին ատյանի դատարանում պատասխանել է մեղադրողի հարցերին, և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով որևէ կերպ չեն հերքվել նրա ցուցմունքում նշված տեղեկությունները, ինչը խոսում է այն մասին, որ վերջինս ևս խաբվել է, նա չի իմացել, որ կատարվում է խարդախություն, այլ վստահել է իր ընկերոջը՝ Վազգեն Գաբրիելյանին։ Իսկ ինչ վերաբերում է փաստաթղթի կեղծիքին, ապա Ա․Գրիգորյանը նշել է, որ իր հասկանալով՝ նվիրատվության ժամանակ ինքը նույնիսկ չպետք է մասնակցեր որևէ գործարքի, այլ նվեր տվողն այն պետք է նվիրեր և վերջ, ինչը ևս այլ ապացույցով չի հերքվել:
Վերոգրյալի հիման վրա պաշտպան Գ․Հովհաննիսյանը խնդրել է Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2020 թվականի փետրվարի 13-ի թիվ ԵԿԴ/0294/01/17 դատավճիռը բեկանել և փոփոխել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ու 325-րդ հոդվածի 2- րդ մասով նախատեսված հանցանքների կատարման մեջ ճանաչելով և հռչակելով Ա․Գրիգորյանի անմեղությունը:
17․ Գործով մեղադրող Ա․Առաքելյանն իր վերաքննիչ բողոքում մեջբերումներ կատարելով վիճարկվող դատական ակտից, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածներից և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած նախադեպային իրավունքից, մասնավորապես նշել է, որ ամբաստանյալներ Ա․Գրիգորյանի, Լ․Դեմուրչյանի և Գ․Սարգսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել հանցանքը նրանց կողմից նախնական համաձայնությամբ խմբի կազմում կատարվելը, միաժամանակ արձանագրել է խմբի կազմում նրանց նվազ դերակատարությունը: Մինչդեռ ամբաստանյալների՝ խմբի կազմում նվազ դերակատարում ունենալու հանգամանքը չի բխում դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների բովանդակությունից ու տրամաբանությունից։ Ավելին՝ հետազոտված ապացույցներով հաստատվում է խմբի կազմում կատարված արարքներում նրանց ակտիվ դեր ունենալը: Մասնավորապես դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով հաստատվել է, որ Հովհաննես Աղաջանյանի՝ Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 62-րդ շենքի թիվ 16 բնակարանի դրվագով Ա․Գրիգորյանն այն աստիճան ակտիվ դերակատարում է ունեցել, որ բնակարանը գրանցել է անձամբ իր անունով, ապա օտարել է անձամբ՝ գործարքներին մասնակցելով որպես կողմ: Հետևաբար այդ դրվագով նրա դերակատարումը եղել է առավել ակտիվ, քանի որ առանց վերջինիս մասնակցության հանցանքն ավարտին հասցնելու հնարավորությունը բացակայել է: Միևնույն ժամանակ, Լ․Դեմուրչյանին առաջադրված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով հաստատված մեղադրանքի համաձայն՝ 2015 թվականի փետրվարի վերջերին Լ․Դեմուրչյանն անձամբ է այցելել Արա Հայրապետյանի՝ Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի 5-րդ շենքի թիվ 50 բնակարան, բնակարանատերերի հետ ունեցած պայմանավորվածության համաձայն՝ մի քանի օրով վարձակալել են նշված բնակարանը և ձեռք են բերել այն տիրապետելու և օգտագործելու իրավունք, որից հետո շարունակելով հանցավոր գործողությունը՝ այլ անձի կողմից պատրաստված կեղծ նվիրատվության պայմանագրով այն գրանցել է իր անվամբ: Այնուհետև Լ․Դեմուրչյանը և իգական սեռի անհայտ անձը գնորդների մոտ ներկայացել են որպես բնակարանատերեր և պայմանավորվածություն են ձեռք բերել բնակարանը վաճառելու շուրջ: Ձեռք բերված պայմանավորվածության համաձայն՝ Լ․Դեմուրչյանը, որպես բնակարանի սեփականատեր, անձամբ է մասնակցել բնակարանի առուվաճառքի գործարքին՝ այդ կերպ խմբի կազմում կատարելով առանձնապես խոշոր չափերով գումարի հափշտակություն: Ուստի գտնում է, որ տվյալ դրվագով Լ․Դեմուրչյանից առավել ակտիվ դեր խմբի կազմում որևէ այլ անձ չի ունեցել: Միևնույն ժամանակ, Արա Հայրապետյանի՝ Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի 5-րդ շենքի թիվ 50 բնակարանի դրվագով Գ․Սարգսյանը ևս ունեցել է ակտիվ դերակատարում այն աստիճան, որ անձամբ է գտել բնակարանի գնորդ, ումից էլ կատարվել է հափշտակությունը, իսկ Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 32-րդ շենքի թիվ 28 բնակարանի դրվագով Գ․Սարգսյանի ակտիվ դերակատարումն ուղղակիորեն բխում է հենց նրան առաջադրված մեղադրանքի բովանդակությունից առ այն, որ ձեռնարկել է իր տեսանկյունից հնարավոր բոլոր միջոցները՝ բնակարանն իր անվամբ գրանցելու համար: Բացի այդ, Գ․Սարգսյանի դերակատարումը խմբի կազմում գնահատելու համար կարևոր նշանակություն ունի նաև այն հանգամանքը, որ նա դեռևս Տերյան փողոցի բնակարանի դրվագով որոշակի գործողություններ է կատարել հավանական գնորդ գտնելու ուղղությամբ:
Վերոգրյալից ելնելով՝ գտնում է, որ իրենց վերագրվող բոլոր դրվագներով էլ ամբաստանյալներն ունեցել են ակտիվ դերակատարում, որպիսի պայմաններում հակառակի մասին Առաջին ատյանի դատարանի դատողությունը հանգեցրել է նրանց նկատմամբ ակնհայտ մեղմ պատիժ նշանակելուն: Բացի այդ, Առաջին ատյանի դատարանը պատշաճ գնահատման չի ենթարկել հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործությամբ պատճառված վնասները վերականգնված չլինելու հանգամանքը, ինչպես նաև այն, որ հանցանքները կատարվել են խմբի կազմում և հանցավոր արդյունքին հասնելու համար միավորվել են մի քանի անձանց ջանքեր, ինչն ավելի է մեծացնում արարքների հանրային վտանգավորության աստիճանը:
Բողոքի հեղինակը նաև փաստարկել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչելով և հռչակելով ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանի անմեղությունը՝ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել ապացույցների ոչ ճիշտ գնահատում: Մասնավորապես, ըստ Գ․Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքի՝ ձեռք բերած պայմանավորվածության համաձայն՝ Գ․Սարգսյանը, Լ․Դեմուրչյանը, իգական սեռի անհայտ անձը 2015 թվականի մարտի 9-ին ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակում օգտագործելով հիշյալ կեղծ նվիրատվության պայմանագրի հիման վրա կատարված իրավունքի պետական գրանցման վկայականը՝ Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի 5-րդ շենքի 50 բնակարանն առուվաճառքի պայմանագրով վաճառել են Ռոբերտ Հարությունյանի կնոջը՝ Իսկրա Ալեքսանդրի Հարությունյանին: Այսինքն՝ Գ․Սարգսյանին մեղսագրվում է, որ այլ անձանց հետ ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակում օգտագործել է կեղծ նվիրատվության պայմանագրի հիման վրա կատարված իրավունքի պետական գրանցման կեղծ վկայականը: Իսկ այն, որ նշված վկայականի կեղծ լինելն ակնհայտ է եղել նաև Գ․Սարգսյանի համար, հաստատվել է նաև դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով:
Վերոգրյալի հիման վրա գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների խախտում, որը հանգեցրել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջներին չհամապատասխանող դատական ակտ կայացնելուն:
Արդյունքում խնդրել է Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2020 թվականի փետրվարի 13-ի թիվ ԵԿԴ/0294/01/17 դատավճիռն ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակված պատժի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ Գ․Սարգսյանի անմեղությունը ճանաչելու և հռչակելու մասով բեկանել, ամբաստանյալ Ա․Գրիգորյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 5 (հինգ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, ամբաստանյալ Լ․Դեմուրչյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 6 (վեց) տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանին մեղավոր ճանաչել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու պատճառաբանությամբ նրան ազատել տվյալ հոդվածով քրեական պատասխանատվությունից։ Միևնույն ժամանակ, ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 5 (հինգ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով՝ ազատազրկում՝ 5 (հինգ) տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով՝ ազատազրկում՝ 1 (մեկ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով, և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ հանցանքների համակցությամբ նշանակված պատիժները մասնակի գումարելու միջոցով վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 7 (յոթ) տարի ժամկետուվ՝ առանց գույքի բռնագրավման:

Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները.
18. Ամբաստանյալ Լ․Դեմուրչյանի պաշտպան Ս․Հարությունյանը սույն որոշման 14-րդ կետում արձանագրված հիմնավորումներով պնդել է իր կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և խնդրել է այն բավարարել։ Միաժամանակ ամբաստանյալ Լ․Դեմուրչյանի մասով առարկել է մեղադրող Ա․Առաքելյանի վերաքննիչ բողոքի դեմ, ինչպես նաև միջնորդել է ամբաստանյալ Լ․Դեմուրչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը վերացնել կամ փոխարինել ազատությունից զրկելու հետ չկապված այլ խափանման միջոցով՝ փաստարկելով, որ ամբաստանյալ Լ․Դեմուրչյանն արդեն իսկ երեք տարուց ավելի է, ինչ գտնվում է նախնական կալանքի տակ, որպիսի պայմաններում նա «Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հիմքով նաև ենթակա է պատժի կրումից ազատման:
Ամբաստանյալ Լ․Դեմուրչյանը միացել է պաշտպան Ս․Հարությունյանին։
18․1․ Ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանի պաշտպաններ Լ․Սահակյանը և Ե․Վարոսյանը սույն որոշման 15-րդ կետում արձանագրված հիմնավորումներով պնդել են իրենց կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը և խնդրել են այն բավարարել՝ միաժամանակ առարկելով մեղադրող Ա․Առաքելյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքի դեմ։
Ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանը միացել է իր պաշտպաններին:
18․2. Ամբաստանյալ Ա․Գրիգորյանի պաշտպան Գ․Հովհանիսյաննը սույն որոշման 16-րդ կետում արձանագրված հիմնավորումներով պնդել է իր կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը և խնդրել է այն բավարարել, ինչպես նաև առարկել է մեղադրող Ա․Առաքելյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքի դեմ։
Ամբաստանյալ Ա․Գրիգորյանը միացել է իր պաշտպանին։
18․3․ Մեղադրող Ա․Առաքելյանը սույն որոշման 17-րդ կետում շարադրված հիմնավորումներով պնդել է իր կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը և խնդրել է այն բավարարել՝ միաժամանակ առարկելով պաշտպանների կողմից բերված վերաքննիչ բողոքների դեմ։

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
19. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
«Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում»:
Մեջբերված քրեադատավարական իրավադրույթների լույսի ներքո առաջին հերթին անդրադառնալով պաշտպանների կողմից բերված վերաքննիչ բողոքների՝ ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի մեղքի մասով ներկայացված փաստարկներին (տե՛ս սույն որոշման 14-16-րդ կետերը)՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն`
«Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ինչպես նաև ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշներին ու դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագրին վերաբերող հարցերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից քննարկվել և վերլուծվել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես վկայակոչված որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) [Ե]թե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ինչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ինչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե երբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները`
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշումը):
Մեկ այլ` Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ անդրադառնալով անձի մեղավորության հաստատման համար հաղթահարման ենթակա անհրաժեշտ չափանիշներից մեկին` անմեղության կանխավարկածին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը շեշտել է, որ. «[Ա]պացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշումը):
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին` ներքին համոզմունքին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ. «Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով, այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ: (…)» (տե’ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշումը):
Մեկ այլ` Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի վերաբերյալ որոշման մեջ վերահաստատելով և զարգացնելով նախկինում արտահայտած իր իրավական դիրքորոշումները՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նաև ընդգծել է, որ. «(…) [Ք]րեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»:
Նույն որոշման մեջ անդրադառնալով ապացույցի արժանահավատության հարցին` ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. «Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ` փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ` վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ` բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա» (տե'ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը):
21․ Նախորդ կետում մեջբերված նորմերի և իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով սույն գործով ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները (մանրամասն տե՛ս սույն որոշման 9-11-րդ կետերը և 12-րդ կետի 1-22-րդ ենթակետերը), այդ ապացույցներից յուրաքանչյուրը գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, ստացման աղբյուրի և ձևավորման ընթացքի համատեքստում, դրանցից յուրաքանչյուրը համադրելով մյուս աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ, ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի մեղավորության մասին չփարատվող կասկածները մեկնաբանելով նրա օգտին` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում առկա է փոխկապակցված ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որը, բացառելով հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, հիմք է տալիս անվերապահ հետևություն անելու առ այն, որ ինչպես ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ ամբաստանյալ Ա․Գրիգորյանի, այնպես էլ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ ամբաստանյալ Լ․Դեմուրչյանի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանի մեղավորության մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները բխում են դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների պատշաճ, տրամաբանված ու բարեխիղճ վերլուծությունից և հիմնավոր են:
Ընդ որում, ինչպես երևում է սույն որոշման 13-րդ կետում մեջբերվածից, Առաջին ատյանի դատարանը դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների համակցության մեջ անհրաժեշտ ու բավարար խորությամբ վերլուծության է ենթարկել նաև ամբաստանյալներ Գ.Սարգսյանի ու Ա.Գրիգորյանի՝ իրենց վերագրվող հանցավոր արարքները կատարած չլինելու մասին ցուցմունքները, ինչպես նաև սույն գործից անջատված թիվ 12148415/1 գործով ամբաստանյալ Վազգեն Գաբրիելյանի ցուցմունքները, որի արդյունքում փաստարկված ու հիմնավոր հետևության է հանգել դրանց՝ իրականությանը չհամապատասխանելու, արժանահավատ չլինելու և դատաքննությամբ հետազոտված մյուս ապացույցների համակցությամբ հերքվելու մասին, որպիսի հետևության հետ չհամաձայնելու իրավաչափ հիմքեր չկան։
Ինչ վերաբերում է պաշտպանության կողմի վերաքննիչ բողոքներում ներկայացված հակառակ պնդումներին (մանրամասն տե՛ս սույն որոշման 14-16-րդ կետերը), ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ դրանք կառուցված են բացառապես պաշտպանության կողմի համար նախընտրելի սուբյեկտիվ մեկնաբանումների վրա, այդպիսիք ըստ էության ներկայացրել են նաև Առաջին ատյանի դատարանում, անհրաժեշտ ու բավարար խորությամբ վերլուծվել և Վերաքննիչ դատարանի համար ընդունելի՝ փաստարկված ու իրավաչափ գնահատականների են արժանացել ստորադաս դատարանի կողմից (մանրամասն տե՛ս սույն որոշման 13-րդ կետը և դատական նիստի արձանագրությունը):
Վերը նշվածի համատեքստում անդրադառնալով նաև ամբաստանյալ Լ․Դեմուրչյանի պաշտպան Ս․Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքի տրամաբանությունից բխող այն պնդմանը, որ Լ․Դեմուրչյանն իրեն մեղսագրվող արարքները չէր կարող կատարել, քանի որ գրել-կարդալ չգիտի, ապա Վերաքննիչ դատարանը նախ հարկ է համարում փաստել, որ տառաճանաչ չլինելն ինքնին չի բացառում անձի կողմից կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելու միջոցով ուրիշի գույքի հափշտակություն կատարելը, իսկ սույն գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ ողջամիտ կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հիմնավորում են, որ սույն որոշման 7-րդ կետում նկարագրված արարքները Լ․Դեմուրչյանի կողմից կատարվել են գիտակցաբար, մյուսների հետ նախնական համաձայնությամբ և ուրիշի գույքի հափշտակության ուղղակի դիտավորությամբ։
Ամփոփելով վերը շարադրվածը՝ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ ինչպես ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով ամբաստանյալ Լ․Դեմուրչյանի, այնպես էլ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամբաստանյալ Ա․Գրիգորյանի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանի նկատմամբ մեղադրական դատական ակտ կայացնելով՝ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ չի տրվել դատական սխալ՝ նյութական կամ դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտում, որը կարող էր ազդեցություն ունենալ գործի ելքի վրա։
22․ Մեղադրող Ա․Առաքելյանի վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում անդրադառնալով ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով արդարացնելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի դատարանի հետևության հիմնավորվածության հարցին՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասը պատասխանատվություն է նախատեսում իրավունք վերապահող կամ պատասխանատվությունից ազատող վկայական կամ պաշտոնական այլ փաստաթուղթ կեղծելու՝ կեղծողի կողմից անձամբ կամ այլ անձի կողմից դրանք օգտագործելու կամ իրացնելու նպատակով, կամ այդպիսի փաստաթուղթ իրացնելու կամ նույն նպատակներով կեղծ կնիքներ, դրոշմներ, ձևաթղթեր, տրանսպորտային միջոցների հաշվառման համարանիշներ պատրաստելու կամ իրացնելու, ինչպես նաև ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելու համար։
Միևնույն ժամանակ, նշված հոդվածի 2-րդ մասն առավել խիստ պատասխանատվություն է նախատեսում վերը նշված արարքները մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ կատարելու համար։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 6-րդ հոդվածի 20-րդ կետի համաձայն`
«Մեղադրանք[ը]` սույն օրենսգրքով նախատեսված կարգով ներկայացված հիմնավորում[ն է]` որոշակի անձի կողմից քրեական օրենսգրքով չթույլատրված կոնկրետ արարքի կատարման մասին»։
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի համաձայն` «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մասի նպատակների իրացման առումով մեղադրանքը բնորոշվում է որպես լիազորված պետական մարմնի կողմից անձին արված պաշտոնեական ծանուցում այն մասին, որ հիմքեր կան պնդելու, թե նա քրեական հանցանք է գործել (տե՛ս Eckle v. Germany, 1982 թվականի հուլիսի 15-ի վճիռը, կետ 73)։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 202-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու հիմքը նրա կողմից հանցանքի կատարումը վկայող բավարար ապացույցների համակցությունն է։
2. Սույն հոդվածի առաջին մասում նախատեսված հիմքերի առկայության դեպքում քննիչը, դատախազը պատճառաբանված որոշում են կայացնում անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին։
3. Որոշման նկարագրական-պատճառաբանական մասում նշվում են (…) մեղադրանքի ձևակերպումը՝ նշելով հանցագործության տեղը, ժամանակը, եղանակը և մյուս հանգամանքները, որքանով դրանք պարզված են գործի նյութերով։ Եզրափակիչ մասում շարադրվում է անձին գործով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշումը և քրեական օրենսգրքի հոդվածը, հոդվածի մասը կամ կետը, որով նախատեսված է կատարված հանցանքի համար պատասխանատվությունը։
4. Եթե անձը որպես մեղադրյալ ներգրավվում է քրեական օրենսգրքի տարբեր հոդվածներով, հոդվածի տարբեր մասերով կամ կետերով որակվող մի քանի հանցագործությունների համար, որոշման նկարագրական-պատճառաբանական մասում նշվում է կոնկրետ ինչ հանցանքներ են կատարվել, իսկ եզրափակիչ մասում` այդ հանցագործությունների համար պատասխանատվություն նախատեսող հոդվածները, հոդվածի մասերը կամ կետերը:
(…)»։
Մեջբերված քրեադատավարական դրույթները ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերլուծության է ենթարկել Ա.Պապյանի գործով կայացված որոշման մեջ՝ իրավական դիրքորոշում ձևավորելով այն մասին, որ․ «(…) [Մ]եղադրանքի ձևակերպումը պետք է արտացոլի մեղսագրվող գործողությունների կամ անգործության բովանդակությունը, հետևաբար պետք է ներառի հանցակազմի բոլոր պարտադիր հատկանիշները բնութագրող փաստական տվյալները» (տե՛ս Արկադի Պատվականի Պապյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի նոյեմբերի 5-ի թիվ ՏԴ/0115/01/09 որոշման 18-րդ կետը)։
Մեկ այլ՝ Գ.Ճաղարյանի և այլոց գործով որոշման մեջ մեղադրանքի ձևակերպումը դիտարկելով որպես արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի ապահովման և քրեաիրավական պատասխանատվության անհատականացման միջոց՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ․ «(…) [Մեղադրանքի ձևակերպման մեջ], բացի հանցավորի մասին տվյալներից, հանցագործության տեղից, ժամանակից և եղանակից, մանրամասնորեն և հստակ պետք է նշվեն արարքի քրեաիրավական որակման հիմքում ընկած փաստերը` հանցագործության դեպքի և դրա հետ կապված հանգամանքների մանրակրկիտ նկարագրությունը: Արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի իրացման առումով անընդունելի է, երբ իրավասու պաշտոնատար անձը համապատասխան դատավարական փաստաթղթերում մեղադրանքը ձևակերպելիս սահմանափակվի միայն քրեական օրենքով արգելված արարքի ընդհանրական նկարագրությամբ: (…) Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ նշված պահանջների պահպանմամբ մեղադրանքը ձևակերպելու դեպքում միայն առաջադրված մեղադրանքը հնարավորություն կտա մեղադրյալին պատշաճ կերպով իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը, ինչպես նաև կապահովվի կողմերի դատավարական իրավահավասարությունը` սեփական դիրքորոշումը հիմնավորելու և մյուս կողմի փաստարկները հերքելու համար: Նշված սկզբունքներից ցանկացած շեղում կհանգեցնի արդար դատաքննության հիմնարար արժեքի առարկայազրկման» (տե՛ս Գևորգ Խաչատուրի Ճաղարյանի և այլոց գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի օգոստոսի 24-ի թիվ ԵՇԴ/0002/01/11 որոշման 15-րդ կետը)։
Վերահաստատելով Գ.Ճաղարյանի և այլոց գործով որոշման մեջ արտահայտված իրավական դիրքորոշումը` ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր մեկ այլ՝ Ս․Բերակչյանի վերաբերյալ որոշմամբ արձանագրել է, որ․ «(…) [Մ]եղադրանքի ձևակերպումը պետք է արտացոլի մեղսագրվող գործողությունների (անգործության) մանրակրկիտ նկարագրությունը, այդ թվում` հանցակազմի բոլոր պարտադիր հատկանիշները բնութագրող փաստական տվյալները, որի դեպքում միայն հնարավոր կլինի ապահովել պաշտպանության իրավունքի իրականացումը (…)» (տե՛ս Սերգեյ Գուրգենի Բերակչյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանբի 2018 թվականի օգոստոսի 1-ի թիվ ԵԱՔԴ/0170/01/16 որոշման 13-րդ կետը)։
Ինչպես հետևում է վերը շարադրվածի համադրումից, անձին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրվող մեղադրանքի ձևակերպումը պետք է ներառի նշված քրեաիրավական նորմով նախատեսված, հանրորեն վտանգավոր և քրեորեն պատժելի արարքի բոլոր հատկանիշները բնութագրող փաստական տվյալները: Տվյալ դեպքում, ինչպես երևում է սույն որոշման 5-րդ կետում մեջբերվածից, Գ․Սարգսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպումը հետևյալն է. «(...) Վազգեն Գաբրիելյանը գործով չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել կեղծ նվիրատվության պայմանագիր, որով իբր բնակարանի սեփականատեր Արա Հայրապետյանը այն նվիրել է Լևոն Դեմուրչյանին, ապա կեղծ պայմանագիրը փոխանցել է Լևոն Դեմուրչյանին, իսկ վերջինն էլ հիշյալ պայմանագիրը 2015 թվականի փետրվարի 27-ին ներկայացրել է ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակ և գրանցել բնակարանի նկատմամբ իր սեփականության իրավունքը: Բնակարանը վաճառելու և գումարը հանցակիցների հետ խարդախությամբ հափշտակելու հանցավոր մտադրությունը վերջնականապես իրագործելու նպատակով Գարիկ Սարգսյանը անշարժ գույքի առուվաճառքով զբաղվող գործակալների միջոցով ծանոթացել է Ռոբերտ Հարությունյանի հետ և բնակարանը զննելու նպատակով նրան ուղեկցել է նշված բնակարան, որտեղ Լևոն Դեմուրչյանին և իգական սեռի անհայտ անձին ներկայացրել է որպես բնակարանատերեր և պայմանավորվածություն են ձեռք բերել բնակարանը վաճառելու շուրջ: Ձեռք բերած պայմանավորվածության համաձայն Գարիկ Սարգսյանը, Լևոն Դեմուչյանը, իգական սեռի անհայտ անձը, 2015 թվականի մարտի 9-ին, ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակում օգտագործելով հիշյալ կեղծ նվիրատվության պայմանագրի հիման վրա կատարված իրավունքի պետական գրանցման վկայականը` Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի 5-րդ շենքի 50 բնակարանը առուվաճառքի պայմանագրով վաճառել են Ռոբերտ Հարությունյանի կնոջը` Իսկրա Ալեքսանդրի Հարությունյանին, և դրա դիմաց խաբեությամբ ստացել ու հանցակիցների հետ հափշտակել են 95.902.000 ՀՀ դրամին համարժեք 200.000 ԱՄՆ դոլար գումար»:
Մեջբերվածից երևում է, որ քրեական հետապնդման մարմինը, Գ․Սարգսյանին մեղադրանք առաջադրելով նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով, մեղադրանքի ձևակերպման մեջ չի ներառել կատարված արարքի քրեաիրավական որակման համար անհրաժեշտ այն փաստական տվյալները, որոնք պետք է բնութագրեին հանցակազմի տարրերից օբյեկտիվ կողմի բոլոր պարտադիր հատկանիշները և հնարավորություն տային փաստելու դրանց առկայությունը: Մեղադրանքի կողմը սահմանափակվել է կատարած արարքի ընդհանրական նկարագրությամբ, որն իր մեջ չի պարունակում փաստաթղթերի կեղծման կամ կեղծ փաստաթղթի իրացման հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ հանդիսացող որևէ գործողություն հենց Գ․Սարգսյանի կողմից կատարելը, ինչը բացառում է հանցակազմի մյուս պարտադիր հատկանիշների վերաբերյալ պատշաճ իրավական գնահատական տալու հնարավորությունը:
Ինչ վերաբերում է բողոքաբերի այն պնդմանը, որ Գ․Սարգսյանին մեղսագրվում է այլ անձանց հետ ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակում կեղծ նվիրատվության պայմանագրի հիման վրա կատարված իրավունքի պետական գրանցման կեղծ վկայականի օգտագործում, ապա նախ հարկ է արձանագրել, որ այդ փաստարկը ոչ միայն չի համապատասխանում ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանին նշված դրվագով առաջադրված մեղադրանքի փաստական կողմի ձևակերպմանը, այլ նաև չի բխում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեաիրավական գնահատական տալու տրամաբանությունից։
Այս առումով ամբողջությամբ ընդունելի է նաև Առաջին ատյանի դատարանի պատճառաբանությունն առ այն, որ այլ անձանց կողմից կեղծ փաստաթուղթ ձեռքբերելը, դրա հիման վրա անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունք գրանցելը և ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի «Կենտրոն» սպասարկման գրասենյակում տվյալ գույքի առուվաճառքի գործարք կնքելը չի կարող վերագրվել Գ.Սարգսյանին այն պայմաններում, երբ նրան չի վերագրվել հիշյալ հանցանքը նախնական համաձայնությամբ խմբի կողմից կատարված լինելու հատկանիշը, իսկ հիշյալ գործողությունների կատարմանը սոսկ ներկա գտնվելը դեռևս չի կարող մեկնաբանվել փաստաթղթի կեղծում կամ կեղծ փաստաթղթի օգտագործում:
Վերոգրյալի հիման վրա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելով ևս՝ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ չի տրվել դատական սխալ՝ նյութական կամ դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտում, որը կարող էր ազդեցություն ունենալ գործի ելքի վրա։
23․ Անդրադառնալով մեղադրող Ա․Առաքելյանի վերաքննիչ բողոքի՝ ամբաստանյալներ Գ․Սարգսյանի, Լ․Դեմուրչյանի և Ա․Գրիգորյանի նկատմամբ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժները խստացնելու, ինչպես նաև ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանի պաշտպաններ Լ․Սահակյանի և Ե․Վարոսյանի վերաքննիչ բողոքի՝ ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնելու վերաբերյալ պահանջներին ու դրանց հիմքում դրված փաստարկներին (տե՛ս սույն որոշման 15-րդ և 17-րդ կետերը)` Վերաքննիչ դատարանը նախ հարկ է համարում արձանագրել, որ ամբաստանյալներ Գ․Սարգսյանի, Լ․Դեմուրչյանի և Ա․Գրիգորյանի՝ խմբի կազմում կատարված հանցագործություններում նվազ դերակատարության մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունն էության մեջ բխում է հենց նրանց առաջադրված մեղադրանքների փաստական նկարագրություններից, որոնցով առավել ակտիվ դերակատարություններն էության մեջ վերագրվել են սույն գործից անջատված թիվ 12148415/1 գործով ամբաստանյալ Վազգեն Գաբրիելյանին և գործով չպարզված («անհայտ») անձին (տե՛ս սույն որոշման 5-7-րդ կետերը)։ Դրա հետ մեկտեղ, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով»։
Մեջբերված նորմի մեկնաբանման վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած նախադեպային իրավունքի համաձայն. «[Վ]երաքննիչ դատարանն իրավասու է պատժի մասով փոփոխել առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը հետևյալ դեպքերում.
1) առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս չեն պահպանվել պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքները,
2) առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս հաշվի չեն առնվել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները,
3) առաջին ատյանի դատարանի կողմից վերոնշյալ հանգամանք(ներ)ը հաշվի չառնելը հանգեցրել է անհամաչափ և պատժի նպատակների տեսանկյունից բավարարության չափանիշին չհամապատասխանող պատժի նշանակման» (տե՛ս, ի թիվս այլնի, Նարեկ Սարգսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշումը)։
Ինչպես երևում է սույն որոշման 13-րդ կետում մեջբերվածից, ամբաստանյալների նկատմամբ պատիժ նշանակելիս Առաջին ատյանի դատարանը փաստել է, որ նրանցից որևէ մեկի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք չկա, առկա չեն նաև ամբաստանյալներ Ա․Գրիգորյանի և Լ․Դեմուրչյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, իսկ ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտել պատիժ նշանակելու պահին նրա խնամքին մինչև տասնչորս տարեկան երկու երեխաների առկայությունը:
Ընդ որում, վերը նշված հանգամանքները բողոքաբերների կողմից չի վիճարկվում և դրանց իրական լինելը կասկածի տակ դնելու հիմքեր չկան։
Միևնույն ժամանակ, Առաջին ատյանի դատարանը փաստել է, որ ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առնում կատարված հանցանքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, պատճառված վնասի չափը, հանցավորի անձը, հանցանքը խմբի կազմում կատարելն ու դրանում ունեցած դերակատարությունը։
Վերոգրյալը համադրելով Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի նկատմամբ կիրառված պատժատեսակների և սահմանված պատժաչափերի հետ (մանրամասն տե՛ս սույն որոշման 3-րդ կետում)՝ Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված իր հայեցողության շրջանակներում և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների պահպանմամբ, ամբաստանյալներ Գ․Սարգսյանի, Ա․Գրիգորյանի և Լ․դեմուրչյանի նկատմամբ նշանակել է այնպիսի պատիժներ, որոնք ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի իմաստով չեն կարող գնահատվել ինչպես ակնհայտ մեղմ, այնպես էլ ակնհայտ խիստ լինելու հիմքով անարդարացի, ուստի իրավաչափ հիմքեր չկան նաև բավարարելու մեղադրող Ա․Առաքելյանի և ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանի պաշտպանների կողմից ներկայացված համապատասխան պահանջները։
Ընդ որում, ինչպես երևում է սույն ուրոշման 15-րդ կետում շարադրվածից, ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանի պաշտպանները թեև իրենց պաշտպանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու պահանջ վերաքննիչ բողոքով չեն ներկայացրել, այդուհանդերձ վերաքննիչ բողոքում ներառել են նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառելության վերաբերյալ փաստարկ, որի առնչությամբ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու անթույլատրելիության վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունն իր հերթին բխում է ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանի կատարած հանցանքների հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, մեղքի ձևի, դրանց տեսակի, հանցագործության կոնկրետ հանգամանքների, կատարման եղանակի, օրենքով պահպանվող հասարակական հարաբերության կարևորության, պատճառված վնասի չափի, ամբաստանյալի անձի և նրա պատաuխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների ամբողջական վերլուծությունից: Ուստի այդ մասով ևս Առաջին ատյանի դատարանի կողմից դատական սխալ թույլ չի տրվել։
Դրա հետ մեկտեղ, Վերաքննիչ դատարանը նաև արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսվածը դասվում է միջին ծանրության հանցագործությունների շարքին, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի համաձայն` անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել է հինգ տարի։
Ընդ որում, վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահը։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի դրույթների վերլուծությունից հետևում է, որ օրենսդիրը վաղեմության ժամկետն անցնելը դիտում է որպես քրեական գործի վարույթը և քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանք` սահմանելով, որ քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե անցել են վաղեմության ժամկետները։ Դրա հետ մեկտեղ, քրեադատավարական օրենքը վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով քրեական պատասխանատվությունից ազատելու պարտադիր նախապայման է դիտում մեղադրյալի համաձայնությունը, որի բացակայությունը ենթադրում է վարույթի շարունակում ընդհանուր կարգով։ Այսինքն` այն դեպքում, երբ անձը համաձայն չէ վաղեմության ժամկետներն անցնելու հիմքով քրեական գործի հարուցումը մերժելու, իր նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու և գործի վարույթը կարճելու հետ, նրան պետք է հնարավորություն ընձեռվի դատական քննության միջոցով հասնելու իր անմեղության ապացուցման։ Իսկ այն դեպքում, երբ անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետը լրանում է գործի դատական քննության փուլում, այդ հիմքով նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու ընթացակարգի իրականացման պարտականությունը կրում է դատարանը։ Ընդ որում, դատական քննությունը ենթադրում է վարույթն ինչպես առաջին ատյանի, այնպես էլ վերաքննիչ ու վճռաբեկ դատարաններում (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետի և 6-րդ մասի մանրամասն վերլուծությունը mutatis mutandis տե՛ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ Անահիտ Սաղաթելյանի գործով 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ԳԴ5/0022/01/10, Սիրաժ Ղամբարյանի և այլոց գործով 2014 թվականի մարտի 28-ի թիվ ԵՇԴ/0055/01/11 և Հրանտ Մազմանյանի գործով 2015 թվականի մարտի 27-ի թիվ ԵԿԴ/0121/11/14 որոշումները)։
Ինչպես հետևում է սույն գործի նյութերից, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքն ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանը կատարել է (հանցագործությունն ավարտվել է) 2015 թվականի հունիս-հուլիս ամիսների ընթացքում, նրա մեղքը հաստատող մեղադրական դատավճիռն Առաջին ատյանի դատարանը կայացրել է 2020 թվականի փետրվարի 13-ին, այդ դատավճիռը բողոքարկվել է վերաքննության կարգով, և 2020 թվականի հուլիս ամսվա դրությամբ օրինական ուժի մեջ մտած չի եղել, վաղեմության ժամկետի ընթացքը չի ընդհատվել կամ չի կասեցվել: Հետևապես ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով քրեական պատասխանատվության ենթարկելու՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով սահմանված վաղեմության ժամկետն անցել է։
Վերոգրյալի հաշվառմամբ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման` քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով։
Ընդ որում, նշված հիմքով Գ․Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնելիս Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում այն հանգամանքը, որ Գ․Սարգսյանն այլևս իրացրել է օրենքով սահմանված կարգով իր մեղավորության հարցը վիճարկելու իրավունքը։ Այլ խոսքով՝ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելիս Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա արդեն հնարավորություն ունեցել է ինչպես Առաջին ատյանի դատարանում, այնպես էլ Վերաքննիչ դատարանում (վերջին դեպքում՝ վերաքննիչ բողոք բերելու միջոցով) վիճարկելու իրեն առաջադրված մեղադրանքը (mutatis mutandis տե՛ս Սիրաժ Ղամբարյանի և այլոց գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ 2014 թվականի մարտի 28-ի թիվ ԵՇԴ/0055/01/11 որոշումը)։
Վերոգրյալի արդյունքում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով քրեական հետապնդումը քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու պատճառաբանությամբ դադարեցնելով` հանցանքների համակցությամբ նրա նկատմամբ սահմանված վերջնական պատժից պետք է հանել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նշանակված 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամ տուգանք պատիժը՝ թողնվելով կրելու ազատազրկում՝ 3 (երեք) տարի 2 (երկու) ամիս 24 (քսանչորս) օր ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման:
24․ Անդրադառնալով ամբաստանյալ Լ․Դեմուրչյանի նկատմամբ «Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ օրենքի կիրառման վերաբերյալ բարձրացված հարցին` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ թեև գործի նյութերում առերևույթ բացակայում են ամբաստանյալ Լ․Դեմուրչյանի նկատմամբ «Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ օրենքի (այսուհետ նաև` Համաներման մասին օրենք) 2-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետը («Համաներում հայտարարելով՝ պատժից ազատել նախկինում դիտավորյալ հանցագործություն կատարելու համար ազատազրկման ձևով պատիժ չկրած կամ կրած, սակայն դատվածություն չունեցող անձանց, որոնք դատապարտվել են` (...) առավելագույնը վեց տարի ժամկետով ազատազրկման և սույն օրենքն ուժի մեջ մտնելու օրվա դրությամբ կրել են ոչ պակաս, քան նշանակված պատժի մեկ երրորդը) կիրառելուն խոչընդոտող հանգամանքներ, սակայն Համաներման մասին օրենքի նշված դրույթը կիրառելու իրավասությունը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Հովհաննես Ներսեսի Հովհաննիսյանի վերաբերյալ գործով 2012 թվականի դեկտեմբերի 5-ի թիվ ԵԷԴ/0063/13/12 որոշմամբ արձանագրված մեկնաբանման համաձայն վերապահված է համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկի պետին, իսկ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի հիշյալ մեկնաբանությունից շեղվելու իրավաչափ հիմքեր տվյալ դեպքում չկան:
Դրա հետ մեկտեղ սակայն, նկատի ունենալով ամբաստանյալ Լ․Դեմուրչյանի նկատմամբ Համաներման մասին օրենքի վերոնշյալ դրույթի կիրառմանն առերևույթ խոչընդոտող հանգամանքներ չկան, ինչը իրապես չեզոքացնում է պատժից խուսափելու հավանականությունը, իսկ ամբաստանյալի հետագա դատավարական պատշաճ վարքագիծն ապահովելուն այլևս ի զորու է նաև ազատությունից զրկելու հետ չկապված որևէ խափանման միջոց, այդ թվում նաև` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, ուստի Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Լ․Դեմուրչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը պետք է փոխարինել չհեռանալու մասին ստորագրությամբ, և նրան ազատ արձակել արգելանքից:
25․ Ամփոփելով սույն որոշման մեջ արձանագրված հետևությունները` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում, որ գործով մեղադրող Ա․Առաքելյանի, ամբաստանյալ Ա․Գրիգորյանի պաշտպան Գ․Հովհաննիսյանի և ամբաստանյալ Լ․Դեմուրչյանի պաշտպան Ս․Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել, իսկ ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանի պաշտպաններ Լ․Սահակյանի և Ե․Վարոսյանի վերաքննիչ բողոքը՝ բավարարել մասնակի։ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2020 թվականի փետրվարի 13-ի թիվ ԵԿԴ/0294/01/17 դատավճիռը պետք է մասնակիորեն բեկանել և փոփոխել․ ամբաստանյալ Գ․Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնել` քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով, և նրա նկատմամբ հանցանքների համակցությամբ նշանակված վերջնական պատժից հանել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նշանակված 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամ գումարի չափով տուգանք պատիժը։
Ամբաստանյալ Լ.Դեմուրչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը պետք է փոխարինել չհեռանալու մասին ստորագրությամբ, և նրան ազատ արձակել արգելանքից, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2020 թվականի փետրվարի 13-ի թիվ ԵԿԴ/0294/01/17 դատավճիռը մնացած մասով պետք է թողնել անփոփոխ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը.

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Գործով մեղադրող Ա․Առաքելյանի, ամբաստանյալ Ավետիք Գրիգորյանի պաշտպան Գիվի Հովհաննիսյանի և ամբաստանյալ Լևոն Դեմուրչյանի պաշտպան Սիրանուշ Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել, իսկ ամբաստանյալ Գարիկ Սարգսյանի պաշտպաններ Լուսինե Սահակյանի ու Երվանդ Վարոսյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակի։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2020 թվականի փետրվարի 13-ի թիվ ԵԿԴ/0294/01/17 դատավճիռը մասնակիորեն բեկանել և փոփոխել:
Ամբաստանյալ Գարիկ Կնյազի Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնել` քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով, և նրա նկատմամբ հանցանքների համակցությամբ նշանակված վերջնական պատժից հանել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նշանակված 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամ գումարի չափով տուգանք պատիժը։
Ամբաստանյալ Լևոն Վանիկի Դեմուրչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը փոխարինել չհեռանալու մասին ստորագրությամբ, և նրան ազատ արձակել արգելանքից։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2020 թվականի փետրվարի 13-ի թիվ ԵԿԴ/0294/01/17 դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Կ․ՄԱՐԴԱՆՅԱՆ

Ա․ԲԵԿԹԱՇՅԱՆ