Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ

Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն

08.08.2018թ. քաղաք Երևան
ԳՈՐԾ. Հ.-ԵԿԴ/0287/01/17
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ.ՄԱՐԴԱՆՅԱՆ
Ա.ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆ

ՔԱՐՏՈւՂԱՐՈւԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈւԹՅԱՄԲ`

ԴԱՏԱԽԱԶ` Ա.ԱՌԱՔԵԼՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Կ.ԲԱՏԻԿՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Կ.ՄԵՀՐԱԲՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում պաշտպան Ա.Առաքելյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Կարեն Մայիսի Մեհրաբյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը
Նախաքննական մարմնի կողմից Կարեն Մայիսի Մեհրաբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, ուրիշի գույքի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2017 թվականի մայիսի 24-ին ժամը 23:30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի և Պարոնյան փողոցի խաչմերուկում առկա ստորգետնյա անցումում հարձակում է գործել Արամ Լևոնի Ավագյանի վրա և որպես զենք օգտագործվող առարկայի՝ քարի գործադրմամբ, վերջինիս առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, նրանից ավազակությամբ հափշտակել է զգալի չափի՝ 10.000 ՀՀ դրամը կանխիկ գումար և 12.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Ֆլայ» մոդելի բջջային հեռախոսը։
Դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցների վերլուծությամբ ու գնահատմամբ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը 2018 թվականի մարտի 6-ի դատավճռով Կարեն Մայիսի Մեհրաբյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և դատապարտել ազատազրկման 7 տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։
Պատժի նշված ժամկետին հաշվակցելով մինչդատական վարույթի ընթացքում` 2017թ-ի մայիսի 25-ից մինչև 2017թ-ի հունիսի 26-ն անազատության մեջ գտնվելու ժամանակահատվածը՝ Կարեն Մեհրաբյանին թողնվել է կրելու ազատազրկում` 6 տարի 10 ամիս 29 օր ժամկետով։
Կարեն Մեհրաբյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված գրավը դատարանը որոշել է վերացնել և գրավի գումարը` 1.500.000 ՀՀ դրամը, որը 2017թ-ի հունիսի 26-ին թիվ 4586 վճարման հանձնարարագրի համաձայն` մուտքագրվել է ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի թիվ 900023292015 դեպոզիտային հաշվին, այդ խափանման միջոցի պայմանները չխախտելու պարագայում դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո վերադարձնել վճարող Գայանե Մարկոսյանին։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և թղթադրամների և մետաղադրամների տեսքով գումարներից 9.000 ՀՀ դրամը և մետաղադրամները վերադարձվել է տուժող Արամ Լևոնի Ավագյանին, իսկ 3.000 ՀՀ դրամ գումարը` Կարեն Մայիսի Մեհրաբյանին կամ վերջինիս լիազորած անձին` դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո։ Իրեղեն ապացույց ճանաչված և մինչդատական վարույթի ընթացքում տուժող Արամ Ավագյանին ի պահ հանձնված «Ֆլայ» ապրանքանիշի բջջային հեռախոսը թողնվել է նրա տնօրինությանը։
Տուժող Արամ Ավագյանին հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի փոխհատուցման հարցը համարվել է լուծված` հափշտակված ողջ գույքը մինչդատական և դատական վարույթների արդյունքներով նրան վերադարձվելու պատճառաբանությամբ։

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումներն ու պահանջները
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի մարտի 6-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել պաշտպան Ա.Առաքելյանը` միջնորդելով բեկանել այն և կայացնել գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ՝ ճանաչել և հռչակել Կարեն Մայիսի Մեհրաբյանի անմեղությունը և նրան արդարացնել՝ վերջինիս արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ, Կարեն Մեհրաբյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը վերացնել և վերադարձնել դեպոզիտ հաշվին վճարված գրավի գումարը։
Իր վերաքննիչ բողոքը պաշտպան Ա.Առաքելյանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
(…)Գտնում եմ, որ առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Կարեն Մեհրաբյանին մեղավոր ճանաչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և նրա նկատմամբ կայացնելով մեղադրական դատավճիռ, թույլ է տվել դատական սխալ՝ դատավարական և նյութական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա։
Մասնավորապես, դատարանի կողմից չեն պահպանվել ապացույցները գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից գնահատելու օրենսդրական պահանջը և խախտվել են օրենքի և դատարանի առջև հավասարության, գործի արդարացի քննության, անմեղության կանխավարկածի, ապացույցները գնահատելու վերաբերյալ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ, 17-րդ, 18-րդ, 25-րդ, 127-րդ և 365-րդ հոդվածների, ինչպես նաև 105-րդ, 106-րդ, 107-րդ, 126-րդ, 358-րդ և 371-րդ հոդվածների պահանջները, արդյունքում թույլ է տվել նյութական իրավունքի խախտում՝ կիրառվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետը, որը կիրառման ենթակա չէր։
Ուսումնասիրելով առաջին ատյանի դատարանի բողոքարկվող դատական ակտը, ակնհայտ է նաև, որ դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի 1-ին մասի իմաստով՝ առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, դատական ակտում արված եզրահանգումները կրում են սուբյեկտիվ բնույթ, դատավճիռը պատճառաբանված ու հիմնավորված չէ, ստորադաս դատարանի կողմից բողոքարկվող դատական ակտում մի շարք նորմերի վերաբերյալ արված մեկնաբանությունները հակասում են Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի տվյալ նորմերին տրված մեկնաբանություններին, հետևաբար՝ Կարեն Մեհրաբյանի վերաբերյալ դատավճիռը ենթակա է բեկանման։
Առաջին ատյանի դատարանը Կ. Մեհրաբյանի մեղադրական դատավճռի «Ապացույցների հետազոտում և գնահատում» բաժնում ներկայացնելով դատարանում հետազոտված փաստական տեղեկությունները, նույն դատավճռի «Դատարանի իրավական վերլուծությունները և եզրահանգումը» բաժնում եզրահանգել է, որ հարձակման ենթարկվելու պահին՝ գրեթե կեսգիշերին, մթության պայմաններում գետնանցումում միայնակ գտնվելու պայմաններում տուժող Ա. Ավագյանն իր գույքը գործով ամբաստանյալ Կ. Մեհրաբյանին է հանձնել հատկապես քարով հարված ստանալու սպառնալիքի արդյունքում, հաշվի առնելով նաև դեպքի վայրում քարերի առկայության փաստը։ Նույն բաժնում դատարանը շարունակել է Կ. Մեհրաբյանի կողմից ավազակային հարձակում կատարելու եզրահանգումը ու նշել, որ դրան հանգել է նաև Կ. Մեհրաբյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված իրերի՝ հատկապես օտարերկրյա պետությունների մետաղադրամների առկայությամբ։
Փաստորեն, դատարանը դատավճռում ընդգծել է երկու հանգամանք դեպքի վայրում քարերի առկայությունը և Կ. Մեհրաբյանի մոտից հայտնաբերված օտարերկրյա մետաղադրամները, որոնց հիման վրա ձևավորված ներքին համոզմամբ կայացրել է մեդադրական դատավճիռ։
Դատական ակտում հիշատակված ապացույցների ներկայացմամբ դատարանը փորձել է Կ. Մեհրաբյանի կողմից հանցանք գործելու համոզմունք ստեղծել, սակայն, ըստ պաշտպանության կողմի՝ դա նրան չի հաջողվել և ավելի են խորացվել նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ի հայտ եկած չփարատված կասկածներն ու ենթադրությունները(…)։
(…)Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռում չի պատճառաբանել, թե ինչու արժանահավատ չի համարել Կ. Մեհրաբյանի դատարանում տված ցուցմունքը և ինչ փաստարկներով է հիմնվում միայն որպես կասկածյալ տված ցուցմունքի վրա, ինչու է դրան առավել նշանակություն տվել, քան մինչդատական վարույթում տված մնացած ցուցմունքներին կամ դատարանում տված ցուցմունքին։
Դատարանը ներկայացրած տեղեկությունների հավաստիության առումով հաշվի չի առել կասկածյալի հարցաքննության արձանագրության ստեղծման հանգամանքները, որ այն կազմվել է դեպքից ժամեր անց, այն բացատրության բառացի վերարտադրությունն է, ցուցմունքը տպագրվել է քննիչի կողմից՝ համակարգչով, լռության և պաշտպան ունենալու իրավունքների ծանուցման մասին հատվածները նույնպես տպագրված են համակարգչով և արձանագրության մեջ առկա չէ որևէ գրառում, որը կհիմնավորի այդ իրավունքների մասին պատշաճ ներկայացնելու հանգամանքի մասին։
Այս առումով պաշտպանական կողմը կարևորում է ևս մի հանգամանք՝ Կ. Մեհրաբյանից ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում բացատրությունը վերցվել է 2017թ. մայիսի 25-ին՝ ժամը 03:15-ից մինչև 03:55-ը։ Նույն բաժնում ժամը 03:35-ին, այսինքն՝ Կ. Մեհրաբյանից բացատրություն վերցնելու ընթացքում, Արամ Ավագյանից վերցվել է հանցագործության մասին հաղորդում։ Այս փաստը վկայում է այն մասին, որ Կ. Մեհրաբյանից բացատրություն է վերցվել դեռևս չարձանագրված հանցագործության դեպքով, իսկ բացատրության մեջ նշված հանգամանքները հարմարեցվել են հաղորդմանը։
Ընդհանրապես, շատ տարօրինակ են այս միջադեպի բացահայտման հանգամանքները։ ժամը 23:30-ին տեղի է ունեցել միջադեպը, ժամը 00:45-ին ոստիկանության բաժնի աշխատակիցը, առանց որևէ ահազանգի և հաղորդման զեկուցագիր է կազմել անհայտ անձի կողմից բջջային հեռախոս գողանալու և փախչելու մասին, դրանից 15 րոպե անց՝ ժամը 01-ին, Կ. Մեհրաբյանը Երևան քաղաքի Պարոնյան-Լեո փողոցների խաչմերուկից բերման է ենթարկվել ոստիկանության բաժին և միայն դրանից 41 րոպե անց տուժողը հեռախոսով ահազանգել է միջադեպի մասին, իսկ հաղորդումը տվել է ևս երկու ժամ անց։ Ստացվում է, որ հանցագործության դեպքը շինծու է կամ ոստիկանության աշխատակիցները պայծառատեսներ են։
Ամբաստանյալ Կարեն Մեհրաբյանի ցուցմունքները գնահատելու առումով առաջին ատյանի դատարանը դրսևորել է կամայական և քմահաճ վերաբերմունք, քանի որ դատարանի մեղադրողական դիրքրոշումը չի բխում ապացույցների բավարար համակցությունից և չի հիմնվում դրանց վրա։
Առաջին ատյանի դատարանը՝ որպես Կարեն Մեհրաբյանի հանցանքը հիմնավորող ապացույց, դատավճռում ներկայացրել է տուժող Արամ Ավագյանի դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը։ Դատավարության այս մասնակցի՝ դատարանում տված ցուցմունքում արձանագրվեցին մի շարք անճշտություններ և հակասություններ, որոնք դատաքննությամբ ավելի խորացան՝ դատավարության կողմերի, այդ թվում՝ դատարանի կատարած հարցադրումների արդյունքում(…):
(…)Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռում մասնակի է ներկայացրել տուժող Ա. Ավագյանի ցուցմունքը, դատավարության կողմերի հարցադրումներն ու դրանց պատասխանները և չի անդրադարձել վերջինիս կողմից արարքի քրեաիրավական գնահատման համար էական նշանակություն ունեցող այն ձևակերպումներին, որոնք հիմնավորում են մեղադրանքի հորինովի և շինծու բնույթը։ Մասնավորապես, հարցաքննության ընթացքում Ա. Ավագյանը բառացի նշել է, որ ինքը հաստատ համոզված չէ Կ. Մեհրաբյանը քար վերցրել է, թե ոչ, չի տեսել ընկերը քար տվել է, թե ոչ, նշել է նաև, որ մինչև իրեն գույքը հանձնելու պահանջ ներկայացնելը, Կ. Մեհրաբյանի ձեռքում առարկա չի նկատել, իր վրա ֆիզիկական բռնություն չի գործադրել, ուղղակի վախեցրել է։
Տուժողի կողմից ներկայացված ձևակերպումները վկայում են առաջին հերթին ավազակային հարձակում տեղի չունենալու մասին, քանի որ տուժողը նշել է, որ մինչև իրեն պահանջ ներկայացնելը, Կ. Մեհրաբյանի ձեռքում առարկա չի նկատել և թեկուզ առերևույթ բռնություն չի գործադրվել։
Դատարանն այս փաստարկներին ևս չի անդրադարձել ու չի պարզաբանել, թե ինչու չի ընդունում տուժողի պնդումները՝ առանց սպառնալիքի պահանջ ներկայացնելու վերաբերյալ(…):
(…)Դատավճռում ներկայացրած հաջորդ ապացույցը, որը դարձյալ ոչ թե հիմնավորել, այլ հերքել է Կարեն Մեհրաբյանի մեղքը, վերջինիս գրպանում հայտնաբերված օտարերկրյա մետաղադրամների առկայությունն է, որը դատավճռում ներկայացված է երկու ապացույցներով՝ Կ. Մեհրաբյանի անձնական խուզարկությամբ և իրեղեն ապացույց ճանաչված մետաղադրամների զննության արդյունքներով։
Քննությամբ պարզվել է, որ իմ պաշտպանյալի գրպանում հայտնաբերվել են թվով ութ հատ տարբեր տեսակի օտարերկրյա մետաղադրամներ։ Դատավճռի՝ «Դատարանի իրավական վերլուծությունները և եզրահանգումը» բաժնում այս ապացույցին տրվել է հատուկ նշանակություն՝ տուժողի ցուցմունքների արժանահավատությունը գնահատելու առումով։ Դատարանը գտել է, որ եթե տուժողի մատնանշած երեք մետաղադրամները՝ երկու վրացական լարին և մեկ բրիտանական ցենտը հայտնաբերվել են Կարեն Մեհրաբյանի անձնական խուզարկության ժամանակ, հետևաբար՝ դա անհերքելի ապացույց է, որ վերջինս հափշտակել է տուժողի մոտ եղած իրերը։ Սակայն, դատարանը որևէ անդրադարձ չի կատարել Կ. Մեհրաբյանի մոտ հայտնաբերված ևս հինգ օտարերկրյա մետաղադրամների առկայությանը, չի պատճառաբանել, թե ինչ փաստարկներով է մերժում պաշտպանական կողմի պնդումը՝ Կ. Մեհրաբյանի կոլեկցիոներ լինելու և այդ հիմքով բոլոր ութ հատ մետաղադրամները նրան պատկանելու վերաբերյալ։
Դատարանը նշված փաստական տվյալը չի համադրել քրեական գործի քննությամբ ձեռք բերված մյուս տեղեկությունների հետ ու չի պարզել, որ իր գրպանում օտարերկրյա մետաղադրամներ լինելու և դրանք նույնպես հափշտակելու մասին տուժողն առաջին անգամ հիշատակել է միջադեպից մոտ մեկ ամիս անց՝ 2017թ. հունիսի 19-ին, որպես տուժող հարցաքննվելու ժամանակ, ընդ որում՝ ցուցմունքում Ա. Ավագյանը նշել է միայն մեկ վրացական լարիի և բրիտանական 20 ցենտի մասին, իսկ մնացած վեց մանրադրամների պատկանելիության վերաբերյալ որևէ տեղեկություն չի ներկայացրել, ինչից ելնելով անառարկելի է դառնում այն իրողությունը, որ դրանք պատկանել են Կարեն Մեհրաբյանին։
Դատարանը այդ փաստը հաշվի չի առել և ամբաստանյալի այն պատճառաբանությունը, որ ինքը շուրջ 6-7 տարի հավաքում է տարբեր երկրների մետաղադրամներ ու այդ պատճառով է իր մոտ հայտնաբերվել թվով ութ մետաղադրամներ, որակել է անհիմն և մտացածին(…):
(…)Քրեական գործի ոչ նախաքննությամբ, ոչ դատաքննությամբ որևէ տեղեկություն ձեռք չբերվեց, որ իմ պաշտպանյալը քարով սպառնացել է տուժողին, այդ տեղեկության միակ հավանական կրող Ա. Ավագյանը ևս այդ ուղղությամբ որևէ հստակ տվյալներ չի ներկայացրել։ Նման պայմաններում անհասկանալի է դատարանի այն համոզմունքը, թե որտեղից վերջինիս նման փաստարկ ներկայացնելու հիմք, եթե նույնիսկ տուժողը համոզված չէր ու չէր նշում իմ պաշտպանյալի կողմից քար վերցնելու և իրեն սպառնալու մասին։
Դատավարության ընթացքում տուժողը բազմաթիվ անգամ նշեց, որ համոզված չէ, թե իմ պաշտպանյալի ձեռքում քար է եղել, նշել է, որ ձեռքում ափի չափով ինչ-որ իր կար, բացի այդ, դատավճռում վկայակոչված՝ դեպքի վայրում հայտնաբերված քարերն այնպիսի մեծության են, որ ձեռքի ափում չեն տեղավորվի, հետևաբար սա նշանակում է, որ Կ. Մեհրաբյանի ձեռքում քար չի եղել, դրանով նա չի սպառնացել և այդ ուղղությամբ արված դատարանի եզրահանգումները զուտ ենթադրություններ են(…):
(…)Բողոքարկվող դատական ակտի պարագայում, առաջին ատյանի դատարանը խախտել է քրեադատավարական օրենքի և վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներով ներկայացրած պահանջը և ապացույցները գնահատել է ոչ թե ապացույցների բավարար ամբողջությամբ ձևավորված ներքին համոզմամբ, այլ կանխատեսումներով ու ենթադրություններով։
Բողոքի մեջ ներկայացված վերլուծությունների պայմաններում առաջին ատյանի դատարանը, պարտավոր էր ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 336-րդ հոդվածի պահանջով, ճանաչել և հռչակել Կարեն Մեհրաբյանի անմեղությունը և նրա նկատմամբ կայացներ արդարացման դատավճիռ, սակայն, դատարանը խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 2-րդ կետի, 126-րդ, 127-րդ հոդվածների պահանջները, գործով ձեռք բերված ապացույցները գործի օրինական հիմնավորման և արդարացի լուծման, ձեռք բերված ապացույցների բազմակողմանի վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու, ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից չի գնահատել, այլ ընդամենը պարզ շարադրել է դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները և կանխակալ մոտեցում ցուցաբերելով դրանց նկատմամբ, դրանք գնահատել է սուբյեկտիվ տեսանկյունից՝ խուսափելով անդրադառնալ և վերլուծության ենթարկել բազմաթիվ հակասությունները, կասկածներն ու ենթադրությունները(…)»:
Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Կ.Մեհրաբյանը և պաշտպան Կ.Բատիկյանը նույն հիմքերով ու հիմնավորումներով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը պնդեցին, դատախազ Ա.Առաքելյանը բողոքի դեմ առարկելով` միջնորդեց առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել անփոփոխ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները
Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքում ներկայացված իրենց հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալի և պաշտպանի պատճառաբանությունները, դատախազի առարկությունները, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ պաշտպան Ա.Առաքելյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մասնակիորեն բավարարել, Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի մարտի 6-ի դատավճիռը բեկանել և փոփոխել, Կարեն Մեհրաբյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտել ազատազրկման 4 տարի ժամանակով, հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Առաջին ատյանի դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված է համարել գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով:
«Առաջադրված մեղադրանքի շուրջ Դատարանում հարցաքննվելիս ամբաստանյալ Կարեն Մեհրաբյանը իրեն մեղավոր չճանաչեց, նշեց, որ ինչ զինծառայությունից վերադարձել է, աշխատել և իր սեփական բիզնեսն է ստեղծել, ամուսնանալուց հետո բիզնեսը փոխել է կնոջ անվամբ, որ ՀՀ ոստիկանության ներքին զորքերում ծատայության ընդունվի։ 2017թ. մայիսի 24-ին իրենց բակում շինարարական աշխատանքներ են կատարել, աշխատանքը վերջացնելուց հետո գնացել է տուն, տանն օգտագործել է ոգելից խմիչք, օղի, այնուհետև՝ գարեջուր։ Մի քանի անգամ զանգել է ընկերոջը՝ նպատակ ունենալով հանդիպել վերջինս, սակայն նա իր զանգերին չի պատասխանել, որոշել է գնալ և տեսնել, թե ինչ է պատահել, որ իր զանգերին նա չի պատասխանում։ Չտեսնելով ընկերոջը՝ որոշել է գետնանցումով անցնել՝ ընկնելով մանկությանն հուշերի գիրկը, մասնավորապես՝ «Փակ շուկայի» կողմից մտել է գետնանցում, թեքվել է դեպի «Ձկան խանութի» կողմը և շարունակել է քայլել դեպի իրենց շենքի ուղղությամբ։ Գետնանցումով անցնելիս՝ ճաղավանդակներից ներս, նկատել է երկու արվամոլի, նրանց թվում՝ տուժողին, լսել այդ կողմից հնչող տնքոցի ձայներ։ Իրեն շատ հարազատ վայրում էր, քանի որ նախկինում ապրել է «Ձկան խանութի» շենքում, մինչև երրորդ դատարանն այդտեղ էր դպրոց հաճախել, իսկ այդ տարածքը, որտեղ նկատել է այդ երկու տղամարդկանց և որն արդեն վերածվել էր բնական կարիքներն հոգալու վայրի, ժամանակին խաղահրապարակ էր։ Դիմելով տուժողին՝ ասել է, որ նրանք այդ տարածքից դուրս գան։ Տուժողը, ինչպես հետագայում է պարզվել՝ Արամ Ավագյանը դուրս է եկել, նրան հետևել է մյուս տղամարդը։ Իր և Արամ Ավագյանի միջև եղել է խոսակցություն, որը տևել է մոտ 15 րոպե։ Նկատելով, որ խոսակցության ժամանակ Արամը գրպանից հանել է բջջային հեռախոսը և կարծելով, թե նա կարող է ինչ-որ տեղ զանգի՝ ավելորդ քաշքշուկի մեջ չմտնելու համար այն նրա ձեռքից վերցրել է, վերցնելիս նրան ուղղված որևէ սպառնալիք չի հնչեցրել։ Տեղյակ չէ, թե նրա հեռախոսը միացված էր, թե՝ ոչ։ Արամը վազելով հեռացել է, վազելուց առաջ ասել է. «դու քո հալը հլը կտենաս»։ Տուժողի հեռանալուց մոտ ժամ կամ ժամուկես հետո ոստիկանության աշխատակիցներն իրեն բռնել և բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին։ Նշեց նաև, որ գետնանցումում Արամին քարով չի հարվածել կամ քարով սպառնացել, նրանից գումար չի պահանջել, իր անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված գումարը և մետաղադրամները, այդ թվում՝ օտարերկրյա արժույթի մետաղադրամները, իրենն են, քանի որ շուրջ 6 կամ 7 տարի է, ինչ մետաղադրամներ է հավաքում։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի կարգով հրապարակվեցին և հետազոտվեցին մինչդատական վարույթի ընթացքում գործով ամբաստանյալ Կ.Մեհրաբյանի տված հակասական ցուցմունքները, համաձայն որոնց՝ վերջինս, պատշաճ կարգով ծանոթացվելով լռելու և պաշտպան ունենալու իրավունքների մասին և հրաժարվելով պաշտպանի ծառայությունից, հայտնել է, որ քննվող դեպքի օրը` ժամը 23։30-ի սահմաններում, գտնվելով ալկոհոլ օգտագործած վիճակում, մտել է Երևանի Մաշտոց և Պարոնյան փողոցների խաչմերուկում գտնվող ստորգետնյա անցում, որտեղ լսել է տնքոցի ձայներ և նկատել երկու համասեռամոլի։ Նրանց ասել է, որ մոտենան իրեն, ինչը նրանք կատարել են։ Նրանց հարցրել է, թե ինչ կա, այդտեղ ինչ են անում։ Նրանցից մեկն իր հարցին պատասխանել է, որ ոչինչ չեն անում ու արագ հեռացել է, իսկ մյուս երիտասարդը՝ ինչպես հետագայում է պարզվել՝ Արամը մնացել է տեղում։ Այդ երիտասարդի ձեռքին նկատել է բջջային հեռախոս և ասել, որ հեռախոսը տա իրեն, որից հետո վերցրել է նրա կողմից դեպի իրեն պարզված այդ հեռախոսը։ Այնուհետև հարցրել է, թե արդյոք այդ երիտասարդի մոտ գումար կա, վերջինս պատասխանել է, որ՝ այո, ինչից հետո նրան ասել է, որ իրեն տա նաև մոտն եղած գումարը։ Այդ երիտասարդը տաբատի հետևի գրպանից հանել է գումար` թղթադրամներ և մետաղադրամներ, որը նրա ձեռքից ևս վերցրել է։ Այդ ամենից հետո այդ երիտասարդը խնդրել է վերադարձնել նրա բջջային հեռախոսը, սակայն նրան ասել է, որ սպասի, հետը խոսելու բան ունի։ Այդ երիտասարդը ևս երկու անգամ պնդել է, որ վերադարձնի նրա բջջային հեռախոսը, սակայն նրան նույն պատասխանն է տվել, որից հետո նա շրջվել և վազելով հեռացել է։ Նրա հետևից բղավել է, որ կանգնի և հետ գա, սակայն այդ երիտասարդն իրեն հայհոյել և հեռացել է։ Գումարը վերցնելուց անմիջապես հետո այն դրել է գրպանում։ Այդ երիտասարդի հեռանալուց հետո ստորգետնյա անցումից դուրս է եկել, քայլել դեպի կանգառ, որտեղ իր դիմաց դուրս են եկել ոստիկանության աշխատակիցները և բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին։
Հրապարակված հակասական ցուցմունքների վերաբերյալ հարցադրումներին ի պատասխան՝ ամբաստանյալ Կ.Մեհրաբյանը հայտնեց, որ 2016 թվականին մի անգամ է եղել ոստիկանությունում, որտեղ իրենից բացատրություն են ստացել, չի մտածել, որ ոստիկանների հուշմամբ սխալ բացատրություն տալով՝ կարող է պատասխանատվության ենթարկվել, նման բացատրություն է տվել, որ թողնեն արագ հեռանա։ Նշեց, որ կասկածյալի կարգավիճակով հարցաքննվելիս պնդել է բացատրությունում հայտնած տվյալները, միայն որոշ հանգամանքներ չի նշել։ Նշեց նաև, որ նախաքննության ընթացքում մտքով չի անցել, որ քննիչին հայտնի մետաղադրամների հավաքելու հոբբի ունենալու մասին, վերջին մետաղադրամն իր հավաքածուի մեջ տեղադրել է քննվող դեպքից 7 ամիս առաջ։
Ամբաստանյալ Կ.Մեհրաբյանի պատճառաբանություններն անհիմն են և մտացածին, հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից և պատժի խուսափելու նպատակ, դրանք հերքվել, իսկ ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով.
Դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, համաձայն որի` 2017թ. մայիսի 25-ին` ժամը 17.45-ից մինչև 18.05-ն ընկած ժամանակահատվածում կատարված այդ քննչական գործողության ընթացքում գործով ամբաստանյալ Կ.Մեհրաբյանի մասնակցությամբ զննվել է Երևանի Պարոնյան և Մաշտոց փողոցների խաչմերուկում գտնվող ստորգետնյա անցման` Մաշտոցի 4 հասցեի դիմացի հատվածը, որի ժամանակ զննման մասնակից Կ.Մեհրաբյանը մատնացույց է արել ճաղավանդակների դիմաց գտնվող այն վայրը, որտեղ, մոտենալով երկու երիտասարդների, նրանցից մեկից պահանջել է բջջային հեռախոսը և գումար։ Վերոնշյալ ճաղավանդակի ձախ հատվածում հայտնաբերվել են մանր քարի կտորներ։ Զննման ընթացքում կիրառվել է լուսանկարահանում, լուսանկարչական հավելվածը կցվել է զննման արձանագրությանը։ Արձանագրությունը ստորագրել է նաև գործով ամբաստանյալ Կ.Մեհրաբյանը։
Տուժող Արման Ավագյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ մինչև դեպքն ամբաստանյալին չի ճանաչել, նրա հետ փոխհարաբերությունները նորմալ են։ Ժամանակավորապես բնակվելով Երևանի Բաղրամյան փողոցի վրա գտնվող հյուրանոցում՝ 2017թ. մայիսի 24-ին՝ ժամը 23-ի սահմաններում իր խնդրանքով հյուրանոցի աշխատակիցներն իր համար տաքսի են պատվիրել։ Մինչ այդ զանգահարել էր ընկերուհուն՝ Ռաիսա Վարդանովային, պայմանավորվել նրա հետ հանդիպել ժամը 23-ին։ Տաքսին մոտեցել է մոտավորապես 5-ից 10 րոպե անց, իրեն հասցրել է «Գենաց Վալե» ռեստորանի մոտ։ Որոշել է իջնել գետնանցում՝ բնական կարիքները հոգալու համար, մեկ րոպե չանցած իրեն մոտեցել են տղաներ, հարցրել են, թե ինչ է անում այդտեղ՝ առաջարկելով դուրս գալ այդտեղից։ Իրեն սկսել են հարցնել, թե ով է և ինչ է անում այդտեղ, ինչու է խոսում ռուսերեն, որին պատասխանել է, թե ինչ կարևոր է, թե ինքն ով է, ինչ ազգություն ունի և ինչու է իր հետ նման տոնով խոսում՝ առանց իմանալու, թե ով է նրա դիմաց կանգնած անձը։ Այդտեղ մութ էր, ոչ ոքի դեմքը չի տեսել, իր հետ խոսող անձնավորության վերնազգեստն եղել է «կապիշոնով»։ Ինքը տեսնելով, որ այդ անձի հետ ընդհանուր լեզու չի կարողանում գտնել և զգալով, որ նա գտնվում է ոչ ադեկվատ վիճակում՝ որոշել է խոսել նրա ընկերոջ հետ, սակայն այդ անձն առաջարկել է հարցերը նրա ընկերոջ հետ լուծել։ Դրանից հետո իրեն ասել են, որ գրպանի պարունակությունը դատարկի, բայց ինքը հակառակվել է՝ ասելով, որ չի պատրաստվում գրպանից ինչ-որ բան հանել։ Սկսել են ավելի բարձր տոնով ասել՝ սպառնալով, որ եթե գրպանի պարունակությունը դուրս չհանի, իրեն կսպանեն։ Մեկը մյուսին ասել է, որ ընկերը նրան քար փոխանցի։ Քանի որ այնտեղ մութ էր, չի կարող վստահ պնդել, որ իրեն սպառնացող տղայի ձեռքի այդ առարկան քար էր, թե՝ ոչ, բայց նրանց խոսքերից հասկացել է, որ քար է։ Վախենալով հանել է հեռախոսը՝ այդ պահին մտածելով իր ընկերների և հարազատների մասին։ Նայել է հեռախոսը, որից հետո ասել են, որ մոտը եղած գումարը ևս նրանց տա։ Բացի թղթադրամներից իր մոտ եղել են նաև մետաղադրամների տեսքով բրիտանական ցենտ և վրացական լարի։ Հեռախոսը և գումարը տալուց հետո նա պահանջել է տալ նաև մատանին, սակայն ինքն ասել է, որ դա ոսկյա չէ և այն չի տվել։ Դրանից հետո նրանք հեռացել են՝ ասելով, որ ինքն էլ հեռանա։ Երբ գետնանցումից դուրս է եկել, այնտեղ կանգնած մարդիկ խորհուրդ են տվել ոստիկանություն չդիմել։ Ինքը վազել է դեպի Հանրապետության հրապարակ, քանի որ այնտեղ միշտ ոստիկանության մեքենաներ էին կանգնում, բայց նրանց չգտնելով՝ գնացել է դեպի «Փակ շուկա»։ Ճանապարհին տաքսու վարորդներից հեռախոս է խնդրել, սակայն վերջիններս, իմանալով, որ ոստիկանություն զանգելու համար է խնդրում, տարբեր պատճառաբանություններով հրաժարվել են հեռախոս տրամադրել։ Տաքսու վարորդները խորհուրդ են տվել գնալ «Փակ շուկա» և դիմել այդտեղ ծառայություն իրականացնող ոստիկանության աշխատակցին։ Մոտեցել և դիմել է «Փակ շուկայի» մոտ կանգնած ոստիկանության աշխատակցին, մինչ զանգելը ոստիկանություն այդ աշխատակցի ուղեկցությամբ վերադարձել է դեպքի վայր, սակայն այնտեղ արդեն ոչ ոք չի եղել։ Գետնանցումից վերադառնալուց հետո ոստիկանության աշխատակցի հեռախոսով զանգել է ոստիկանություն և սպասել մինչ ոստիկանների ժամանումը։
Մեղադրողի հարցերին պատասխանելիս նշեց, որ Երևանի Պռոշյան փողոցի վրա գտնվող «Գենաց Վալե» հացատան մոտից մտել է գետնանցում, երբ իրեն կանչել են հակառակ կողմ, այդտեղ լուսավորություն կար, սակայն թույլ էր, չի հիշում, թե գործով ամբաստանյալը որ կողմից է մտել նույն գետնանցում։ Նշեց, որ սկզբում տվել է հեռախոսը, իսկ հետո գումարներն է հանել։ Նախքան իրենից գրպանի պարունակությունը պահանջելն ամբաստանյալի ձեռքին ինչ-որ առարկա եղել է, թե՝ ոչ, չի կարող ասել։ Մարմնական վնասվածք չի ստացել, իրեն միայն վախեցրել են։ Նշեց, որ գործի բերումով եղել է այդ երկրներում, մետաղադրամներն այդ կապակցությամբ են մնացել իր մոտ։ Իր բջջային հեռախոսը եղել է «Ֆլայ» ապրանքանիշի, դեպքից հետո ոստիկաններն իր բջջային հեռախոսը հայտնաբերել և վերադարձրել են։ Դեպքից հետո մի քանի անգամ իրեն է հանդիպել ամբաստանյալի հայրը, ներողություն է խնդրել, ասել, որ մինուճար որդին սխալվել է, դեպքի ժամանակ եղել է հարբած վիճակում։ Նշեց, որ այդ ժամանակ իր շահագործած հեռախոսահամարը դժվարանում է վերհիշել, քանի որ երկու անգամ համարը փոխել է, սակայն այն հաշվառված էր իր մոր անվամբ, սկսվում էր 097 կոդով։ Նշեց նաև, որ այդ օրն իր ընկերուհուն՝ Ռաիսային, այլևս չի հանդիպել, թեև նրա հետ հանդիպելու պայմանավորվածություն ուներ, ամբողջ օրը եղել է ոստիկանության բաժնում, ընկերուհուն հանդիպել է միայն հաջորդ օրը՝ պատմելով դեպքի մասին։
Պաշտպանի հարցերին ի պատասխան՝ տուժող Ա.Ավագյանը նշեց, որ ավարտել է Սանկտ - Պետերբուրգի պետական համալսարանի լրագրողական ֆակուլտետը, ներկայում աշխատում է գովազդային ընկերությունում, գործնական նպատակներով պարբերաբար այցելում է նաև Հայաստան։ Պռոշյան փողոցի վրա գտնվող «Գենաց Վալե» հացատան մոտից ոտքով պետք է գնար Զաքիյան փողոց՝ ընկերուհու հետ հանդիպման, իսկ գետնանցում մտել է բնական կարիքները հոգալու համար։ Նշեց, որ դեպքի օրը գումարն իր մոտ եղել է առանց դրամապանակի։ Ոստիկանությունում ամբաստանյալին չի հանդիպել, միայն ոստիկանների խոսակցությունից է հասկացել, որ նա ևս այդտեղ է։ Հանցագործության մասին հաղորդումը տվել է ոստիկանության բաժնում, այն գրել է կամովին։ Իր մոտ տարբեր երկրների գումարները գոյացել են իր աշխատանքի դիմաց ստացած վարձատրությունից։ Նշեց, որ իր իրերից վերադարձվել է միայն բջջային հեռախոսը։ Նշեց, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պարտք և պահանջ չունի, խնդրեց նրա նկատմամբ նշանակել հնարավորինս մեղմ պատիժ։ «Ֆլայ» ապրանքանիշի իր հեռախոսը մեկ քարտանի է։ «Փակ շուկայի» մոտ գտնվող ոստիկանության աշխատակցին հայտնել էր, որ լրագրող է։ Նշեց նաև, որ եթե տվյալ մետաղադրամները տեսնի, կճանաչի, քանի որ իր մոտ եղած մետաղադրամների կազմում եղել են 2-3 վրացական լարի, բրիտանական ցենտ։ Նշեց, որ առանց քարով իրեն հարվածելու սպառնալիքը լսելու և ձեռքին այդ առարկան նկատելու` ամբաստանյալի կողմից իրեն սովորական պահանջ ներկայացնելու պարագայում մոտը եղած գումարն ու հեռախոսը նրան չէր հանձնի։ Նախկինում էլ ասել է և ներկայումս էլ պնդում է, որ ամբաստանյալը մենակ չի եղել, նրա հետ եղած տղան իրեն ասել է. «Ախպերս հարցերդ իրա հետ լուծի», նշեց նաև, որ ամբաստանյալն եղել է ոչ ադեկվատ վիճակում, իր հետ խոսել է գոռալով, սակայն չի զգացել, թե նա խմած է, թե՝ ոչ։
Հանցագործության վերաբերյալ հաղորդման շուրջ հարցադրմանն ի պատասխան՝ տուժողը նշեց, որ ոստիկանություն դիմել է ոչ թե որևէ անձի պատասխանատվության ենթարկելու, այլ իր անձնական իրերն իրեն վերադարձնելու նպատակով, ուստի և հաղորդման մեջ նշել է, որ իր գույքը հափշտակած անձից պարտք ու պահանջ չունի։
Տուժողից հաղորդում ընդունելու մասին թիվ 012322 արձանագրությամբ, համաձայն որի` 2017թ. մայիսի 25-ին Արամ Ավագյանը, նախազգուշացվելով սուտ մատնության համար քրեական պատասխանատվության մասին, ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի ավագ հետաքննիչ Ս.Աբովյանի մոտ հաղորդում է տվել` հայտնելով, որ 2017թ. մայիսի 24-ին` ժամը 23.30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտա և Պարոնյանի փողոցի մոտ գտնվող գետնանցումում իրեն անծանոթ անձը, քարով սպառնալով, հափշտակել է իր «Ֆլայ» ապրանքանիշի բջջային հեռախոսը և մոտ 10.000 ՀՀ դրամ գումար։ Նշել է նաև, որ տվյալ անձի դեմ որևէ բողոք, պարտք և պահանջ չունի։
Վկան Հրանտ Սարգսյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2015 թվականից աշխատում է ոստիկանության պահպանության բաժնում, ամբաստանյալին չի ճանաչում։ Քննվող դեպքի օրը՝ ժամը 22.00-ից սկսած ծառայություն է իրականացրել նախկին «Փակ շուկայի» տարածքում գործող «Երևան սիթի» սուպերմարկետի տարածքում, երբ իրեն է մոտեցել մի քաղաքացի՝ տուժողը՝ ասելով, որ նրա դրամապանակն ու հեռախոսը վերցրել են։ Դիմելով իրեն՝ այդ քաղաքացին խնդրել է զանգելու նպատակով նրան հեռախոս տրամադրել։ Քաղաքացին իր հետ խոսել է ռուսերեն լեզվով, իսկ ինքը նրան պատասխանել է հայերենով։ Քանի որ ծառայության մեջ գտնվելիս անձամբ որևէ գործողություն կատարելու իրավունք չի ունեցել, առաջարկել է զանգել ոստիկանություն։ Դրանից հետո եկել են ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնի բաժնի աշխատակիցները, վերջիններիս և քաղաքացու հետ միասին գնացել են դեպի «Սուրբ Սարգիս» եկեղեցի տանող գետնանցում, որտեղ և, ըստ քաղաքացու, տեղի էր ունեցել դեպքը։
Մեղադրողի հարցերին ի պատասխան՝ վկան նշեց, որ Մաշտոցի պողոտայի կողմից գետնանցման մուտքի մոտ կանգնած ծխելուց է եղել, երբ քաղաքացին վերոնշյալ գետնանցումի կողմից մոտեցել է իրեն և ասել է, որ ՀՀ-ի քաղաքացի չէ, վախեցնելով վերցրել են նրա հեռախոսը և դրամապանակը, սակայն չի մանրամասնել, թե ինչ կերպ են նրան վախեցրել։ Այդ ժամանակ ինքը շահագործում էր 099-915914 հեռախոսահամարը։ Մինչև այդ քաղաքացու կողմից իր բջջայինով ոստիկանություն զանգահարելը միասին գնացել են գետնանցումի մոտ, սակայն այնտեղ այնքան մութ էր, որ ոչինչ չի երևացել, ուստի վերադարձել են իր ծառայության վայրի մոտ, որտեղից էլ քաղաքացին իր բջջայինից զանգահարել է ոստիկանություն։ Իրենց գնալ-գալը տևել է մոտավորապես 15 րոպե։ Գնալ գալուց հետո ինքն իր հերթին զանգահարել է իր ծառայության պետին և տեղյակ պահել դեպքի մասին։ Իր զանգելուց հետո է հեռախոսը փոխանցել այդ քաղաքացուն, որ նա ոստիկանություն զանգահարի։ Զանգից մոտավորապես 5 րոպե անց ոստիկանության աշխատակիցները մոտեցել են և քաղաքացու հետ միասին գնացել են դեպքի վայր՝ գետնանցում։ Ոստիկանների գալուց հետո ոչ մի բանից այլևս տեղյակ չէ։ Նշեց, որ այդ քաղաքացին իրեն տեղեկացրել է նաև, որ նա լրագրող է, նա գանգրահեր և մոտ 33-ից 37 տարեկան տղամարդ էր, իրեն մոտենալու և դիմելու ժամանակ փոքր-ինչ շփոթված էր։
Վկա Ռաիսա Վարդանովայի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանին հայտնեց, որ ամբաստանյալին չի ճանաչում, իսկ տուժող Արամ Ավագյանի հետ ունի նորմալ փոխհարաբերություններ։ Քննվող դեպքի օրը՝ երեկոյան, պետք է Արամի հետ հանդիպեին, նրան սպասել է Զաքիյան փողոցի վրա, բայց սպասելով մոտ մեկ կամ մեկուկես ժամ և տեսնելով, որ Արամը չի գալիս՝ հեռացել է։ Գտնվում էր Զաքիյան փողոցի մոտակայքում, ինչով և պայմանավորված էր հանդիպման հատկապես այդ վայրի ընտրությունը։ Նշեց, որ մեկ անգամ Արամի մոտ կանադական մետաղադրամներ է նկատել։ Նշեց, որ հաջորդ օրն է Արամն իրեն պատմել, որ գետնանցումում միջադեպ էր տեղի ունեցել, նրան սպառնացել են, բանավեճ է եղել, սակայն սպառնալիքի բովանդակությունն իրեն չի մանրամասնել։ Իրեն նաև տեղեկացրել է, որ նրա բջջային հեռախոսը գտնվում է ոստիկանների մոտ, իսկ թե ինչպես էր այն հայտնվել նրանց մոտ, չի ասել։ Ներկայումս էլ չգիտի, թե Արամի հեռախոսն ու մետաղադրամները ոստիկանների մոտ ինչպես են հայտնվել։
Պաշտպանի հարցերին ի պատասխան՝ վկան նշեց, որ գիտեր Արամի հեռախոսի որոշակի անսարքության մասին, ուստի իր հետ հանդիպելու ուշացման պատճառը պարզելու համար զանգահարել է ոչ թե Արամի բջջային հեռախոսահամարին, այլ հյուրանոցի ընդունարան։ Նշեց նաև, որ առաջին դեպքն էր, որ իր հետ հանդիպումից Արամն այդքան ուշանար։ Նշեց նաև, որ Արամը դրամապանակ ուներ, սակայն թե տվյալ օրն այն նրա մոտ էր, թե՝ ոչ, չգիտի։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի կարգով հրապարկվեցին վկայի նախաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց՝ Արամ Ավագյանն իրեն պատմել է, որ միջադեպի հետևանքով սպառնալիքի միջոցով հափշտակել են ոչ միայն նրա բջջային հեռախոսը, այլև գումար։ Ավելին, Արամը իրեն պատմել է նաև, որ նրա հետ կապված միջադեպին մասնակցել են երկու անձ, բայց թե ով կամ ովքեր են նրան սպառնացել, մեկը, թե միաժամանակ երկուսը, Արամն իրեն չի հայտնել։
Հրապարակված հակասական ցուցմունքների հետ կապված հարցադրմանն ի պատասխան՝ վկա Ռ.Վարդանովան պնդեց նախաքննական ցուցմունքները՝ պատճառաբանելով, որ հակասությունները պայմանավորված են սկզբնական հարցաքննությունից հետո տևական ժամանակ անցնելու հանգամանքով։
Ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը Դատարանը հաստատված համարեց վերոնշյալ ցուցմունքները ստորև թվարկվող ապացույցների հետ համադրելու, ստուգելու և գնահատելու արդյունքներով.
Անձին բերման ենթարկելու արձանագրությամբ, համաձայն որի` գործով ամբաստանյալ Կարեն Մեհրաբյանը կողոպուտ կատարելու կասկածանքով ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին բերման է ենթարկվել 2017թ. մայիսի 25-ին` ժամը 01.00-ի սահմաններում, Երևանի Պարոնյան և Լեոյի փողոցների խաչմերուկից։ Կ.Մեհրաբյանը հրաժարվել է արձանագրության տակ ստորագրելուց։
Անձնական խուզարկության արձանագրությամբ, համաձայն որի` 2017թ. մայիսի 25-ին` ժամը 01.20-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում կատարված այդ քննչական գործողության ընթացքում և արդյունքներով խուզարկվող անձի՝ գործով ամբաստանյալ Կարեն Մեհրաբյանի մոտ հայտնաբերվել և վերցվել են` 7 հատ 1.000 ՀՀ դրամ անվանական արժեքով թղթադրամներ, 5.000 անվանական արժեքով մեկ թղթադրամ, չորս հատ 20 ՀՀ դրամ, մեկ հատ 10 ՀՀ դրամ, երկու հատ 50 ՀՀ դրամ, երկու հատ 500 ՀՀ դրամ անվանական արժեքներով, ինչպես նաև ութ հատ օտարերկրյա տարադրամի մետաղադրամներ։ Կ.Մեհրաբյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև` «Ֆլայ» ապրանքանիշի, 353447070078056 և 353447070405721 գործարանային համարների, սև բջջային հեռախոս, որի էկրանի վրա առկա են բազմաթիվ ճաքեր և որի մեջ տեղադրված է «ՄՏՍ-Հայաստան» ՓԲ ընկերությանը պատկանող հեռախոսաքարտ և մեկ 8 «GB» ծավալի մինի հիշողության կրիչ, «Սամսունգ» ապրանքանիշի 359085063891947 և 359085063891954 գործարանային համարներ սև, եզրային հատվածները նիկելապատ բջջային հեռախոս, որի մեջ տեղադրված է 098-745645 հեռախոսահամարով «ՄՏՍ-Հայաստան» ՓԲ ընկերության հեռախոսաքարտ։ Խուզարկվողը հրաժարվել է ստորագրել նաև այդ արձանագրության տակ։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Արամ Ավագյանին ի պահ հանձնված «Fly» ապրանքանիշի «FS502» մոդելի օգտագործված բջջային հեռախոսի առկայությամբ։
Դատաապրանքագիտական փորձաքննության 2017թ. մայիսի 30-ի թիվ 434-ԱՊ-17 եզրակացությամբ, համաձայն որի` գործով ամբաստանյալ Կ.Մեհրաբյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված և փորձաքննությանը տրամադրված «Fly» տեսակի «FS502» ապրանքանիշի 353447070078056 և 353447070405721 գործարանային համարների, սև բջջային հեռախոսն օգտագործված է, ունի բավարար ապրանքային տեսք և գտնվում է աշխատունակ վիճակում, զննության պահին իրանի վրա վնասվածք, քերծված տեղամասերով, էկրանն արտաքինից ճաքերի տեսքի վնասված տեղամասերով։ Վերոնշյալ հեռախոսի միջին շուկայական արժեքը քննվող դեպքի օրվա` 2017թ. մայիսի 24-ի դրությամբ, առկա ապրանքային վիճակի հաշվառմամբ, գնահատվում է 12.000 ՀՀ դրամ։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և Դատարանում պահվող` գործով ամբաստանյալ Կարեն Մեհրաբյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված յոթ հատ 1.000 ՀՀ դրամ անվանական արժեքով թղթադրամների, մեկ 5.000 ՀՀ դրամ անվանական արժեքով թղթադրամի, չորս հատ 20 ՀՀ դրամ, մեկ հատ 10 ՀՀ դրամ, երկու հատ 50 ՀՀ դրամ, երկու հատ 500 ՀՀ դրամ անվանական արժեքներով, ինչպես նաև երեք հատ, համապատասխանաբար` 5, 10 և 50 անվանական արժեքով վրացական լարի, մեկ հատ 20 ցենտ անվանական արժեքով, երկու հատ Միացյալ Արաբական Էմիրությունների արժույթի, մեկ հատ թուրքական 25 ավանական արժեքով, մեկ հատ Ռուսաստանի Դաշնության 1 ռուբլի անվանական արժեքով մետաղադրամների առկայությամբ և դրանք Դատարանում զննելու արդյունքներով (արձանագրությամբ), որոնցից օտարերկրյա պետությունների թողարկած մետաղադրամները, ըստ տուժող Ա.Ավագյան հայտարարության, համապատասխանում են իր մոտից հափշտակված մետաղադրամներին։
Որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված փաստաթղթի` ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունից ստացված 2017թ. մայիսի 25-ին` ժամը 01։40-ին, 099-915914 հեռախոսահամարից գործով տուժող Արամ Ավագյանի կողմից ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության օպերատիվ կառավարման կենտրոնի հեռախոսահամարին կատարած ահազանգի ձայնագրառումը պարունակող լազերային կրիչի առկայությամբ և դրա զննության արձանագրությամբ, համաձայն որոնց` Արամ Ավագյան տվյալներով ներկայացած անձը հեռախոսազանգի ընթացքում հայերեն և ռուսերեն լեզուներով ոստիկանին տեղեկացնում է, որ իրենից «Փակ շուկայի» մոտ գտնվող անցումում ուժով գողացել են հեռախոսը և գումար, որևէ մեկին հոժար կամքով ոչինչ չի տվել։ Նշել է նաև, որ տվյալ պահին գտնվում է «Փակ շուկայի» մոտ, խնդրում է, որ որևէ ոստիկան մոտենա այդտեղ։ Զննմանը մասնակցել և Ա.Ավագյանի բանավոր խոսքը ռուսերենից հայերեն է թարգմանել դատավարության, ինչպես նաև ռուսերեն լեզվին տիրապետող թարգմանիչ Անուշ Խանիկյանը։
Սթափության վիճակի զննության թիվ 101404 արձանագրությամբ, համաձայն որի` «Շտապբուժօգնություն» ՓԲ ընկերության համապատասխան մասնագետը, 2017թ. մայիսի 25-ին՝ ժամը 02.55-ին, ստուգելով գործով ամբաստանյալ Կ.Մեհրաբյանի կողմից ալկոհոլ գործածելու հանգամանքը (արձանագրել է 0,92 մգ/լ խմածություն)»։
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը գործի փաստական հանգամանքների վերլուծության արդյունքում կատարել է հետևյալ իրավական եզրահանգումները:
«Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված վերոնշյալ ապացույցները` Դատարանը հաստատված համարեց այն, որ ամբաստանյալ Կարեն Մեհրաբյանը որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ կատարել է ավազակություն, այսինքն` մեղավորությամբ կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, հետևաբար` վերջինս քրեական պատասխանատվության և պատժի ենթակա է այդ հոդվածի համապատասխան մասով և կետով։
Դատարանը ապացույցների համադրման, ստուգման և գնահատման արդյունքներով փաստում է, որ հարձակման ենթրակվելու պահին` գրեթե կեսգիշերին, մթության պայմաններում գետնանցումում միայնակ գտնվելու պայմաններում տուժող Արամ Ավագյանը իր գույքը գործով ամբաստանյալ Կ.Մեհրաբյանին է հանձնել հատկապես քարով հարված ստանալու սպառնալիքի արդյունքում, որպիսի պարագայում, հաշվի առնելով նաև դեպքի վայրում քարերի առկայության փաստը, գործով ամբաստանյալ Կ.Մեհրաբյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով որակվել է ճիշտ և այդ կապակցությամբ պաշտպանական կողմի վիճարկումներն անհիմն են։
Դատարանը նաև փաստում է, որ բջջային հեռախոսն իր մոտ թողնելու և առանց հեռախոսի փախուստի դիմելու վերաբերյալ ամբաստանյալ Կ.Մեհրաբյանի պատճառաբանությունը ոչ միայն անտրամաբանական է, հակասում է վերջինիս հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքներին, այլև հերքվում է նրա անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված, գործով տուժող Ա.Ավագյանի նկարագրած, վերջինիս գումարի, հատկապես՝ օտարերկրյա պետությունների մետաղադրամների առկայությամբ, ինչը հաստատում է տուժող Ա.Ավագյանի ցուցմունքների արժանահավատությունը, այդ թվում՝ այն մասին, որ սպառնալիքի ներքո Կ.Մեհրաբյանը նրան ներկայացրել է ոչ միայն բջջային հեռախոսը, այլ նաև գումար տրամադրելու պահանջ՝ արդյունքում ստանալով և հափշտակելով երկուսն էլ»։
Համաձայնելով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի եզրահանգումներին առ այն, որ Կարեն Մեհրաբյանի կողմից 2017 թվականի մայիսի 24-ին Արամ Ավագյանի նկատմամբ կատարվել է ավազակային հարձակում և վերջինիս առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով հափշտակել է տուժողի վերոնշյալ գույքը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ գործով ձեռք բերված ապացույցները բավարար չեն հաստատված համարելու, որ ավազակային հարձակումը կատարվել է որպես զենք օգտագործվող առարկայի` քարի գործադրմամբ:
Այս առումով գործով ձեռք բերված «միակ և վճռորոշ» ապացույցը տուժող Արամ Ավագյանի կողմից նախաքննության ընթացքում 19.06.2017թ-ին տրված ցուցմունքն է, որում նա հայտնել է, որ իր հետ խոսացող երիտասարդը քարը գետնից վերցնելով մոտեցրել է իր գլխին և ասել է, «…Ես քեզ կսպանեմ, ես քեզ կսպանեմ, գրպաններդ սաղ հանի, ինչ ունես հանի», ու նա այդ ամենը ասել է գոռալով և քարը իր գլխին մոտեցրած, սակայն արդեն մեղադրյալ Կարեն Մեհրաբյանի հետ 11.07.2017թ-ին կատարված առերես հարցաքննության ընթացքում իր ցուցմունքի այդ հատվածը նա չի պնդել` քննիչի հարցին պատասխանելով, որ ինքը հստակ չի կարող ասել, թե Կարենը գետնից ինչ է վերցրել, միայն կարող է ասել, որ նա ինչ-որ բան վերցրել է գետնից ու պահել իր գլխի ուղղությամբ, ինքը մտածել է, որ կարող է քար լիներ, քանի որ այդ նույն տեղում քարեր էին, մութ էր, միևնույն ժամանակ Կարենը իրեն ասել է, որ քարով կխփի, սակայն վերլուծելով այդ ամենը ինքը չի կարող հստակ ասել, թե նրա ձեռքում քար է եղել, թե այլ առարկա, Կարենի ձեռքում գտնող իրին ուշադրություն չի դարձրել, քանի որ գտնվում էր վախեցած, սթրեսային և շոկային վիճակում, իսկ առաջին ատյանի դատարանում այդ առթիվ տուժողը հայտնել է, որ քանի որ տեղանքը մութ էր, չի կարող վստահ պնդել, որ իրեն սպառնացող տղայի՝ Կարեն Մեհրաբյանի ձեռքի այդ առարկան քար էր, թե՝ ոչ, բայց նրա խոսքերից հասկացել է, որ կարող էր քար լինել։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` «Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից»:
Մեջբերված դրույթները համակարգային վերլուծության են ենթարկվել Մ. Հովհաննիսյանի և Ա. Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշմամբ, որով իրավական դիրքորոշում է արտահայտվել այն մասին, որ.
«(…) Ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը(…)»: (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը):
«(…)Ապացույցը գնահատող անձը մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերի ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տա: Միևնույն ժամանակ, ներքին համոզմամբ ապացույցների ազատ գնահատումը ենթադրում է, որ ապացույցը գնահատող անձը կաշկանդված չէ տվյալ ապացույցին դատավարության նախորդ փուլերում կամ տվյալ փուլի շրջանակներում այլ անձանց կամ մարմինների տված գնահատականներով:
Նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունենալու օրենսդրական արգելքը բացառում է որևէ ապացույցի նկատմամբ կանխակալ մոտեցում ցուցաբերելը (մյուս ապացույցների նկատմամբ այդ փաստական տվյալի ապացուցողական արժեքին առավելություն վերագրելը կամ այդ արժեքը նվազեցնելը), քանի դեռ այդ ապացույցը քրեադատավարական օրենսգրքով ամրագրված ընթացակարգով օրինականության, մրցակցության և կողմերի իրավահավասարության, մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքի ապահովման և այլ սկզբունքների պահպանմամբ չի հետազոտվել պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում: (…)» (տե՛ս Վճռաբեկ դատարանի ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 19-րդ կետը)(…):
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշմամբ այս առումով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«(…)33. Սույն որոշման 29-32-րդ կետերում կատարված իրավական վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց: Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում(…)»:
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է. «Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…): Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում:» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը):
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած(…)»:
Սույն գործով ձեռք բերված ապացույցները բավարար չեն «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշներով հաստատված համարելու, որ Կարեն Մեհրաբյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով իրեն մեղսագրված արարքը, դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ողջամիտ կասկածները ոչ նախաքննությամբ և ոչ էլ դատաքննությամբ չեն բացառվել և չի հիմնավորվել, որ նա 2017 թվականի մայիսի 24-ին Արամ Ավագյանի նկատմամբ ավազակային հարձակում է կատարել որպես զենք օգտագործվող առարկայի՝ քարի գործադրմամբ, նույնիսկ տուժողի մոտ կասկածն առ այն, թե Կարեն Մեհրաբյանի ձեռքին եղել է քար, թե ոչ, մինչև վերջ էլ մնացել է «չփարատված», որի պայմաններում դատարանի մոտ առավել ևս այդ կասկածն առկա է ու «չփարատված», ուստի այն ենթակա է մեկնաբանման հօգուտ ամբաստանյալի:
Վերաքննիչ դատարանն այս առումով գտնում է նաև, որ դեպքի վայրում քարերի առկայության փաստը նույնպես չի կարող բավարար լինել այդ կասկածը փարատելու համար:
Անմեղության կանխավարկածի հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
Այսպիսով, վերոշարադրյալի հիման վրա վերաքննիչ դատարանը վերլուծելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, հանգում է այն հետևության, որ Կարեն Մեհրաբյանը 2017 թվականի մայիսի 24-ին ժամը 23:30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի և Պարոնյան փողոցի խաչմերուկում առկա ստորգետնյա անցումում հարձակում է գործել Արամ Լևոնի Ավագյանի վրա և վերջինիս առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, նրանից ավազակությամբ հափշտակել է զգալի չափի՝ 10.000 ՀՀ դրամը կանխիկ գումար և 12.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Ֆլայ» մոդելի բջջային հեռախոսը, այսինքն՝ կատարել հանցանք, որ նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի ոչ թե 2-րդ մասի 4-րդ կետով, այլ 1-ին մասով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դատական քննության ընթացքում մեղադրանքի փոփոխություն թույլատրվում է, եթե դրանով չի վատթարանում ամբաստանյալի վիճակը, և չի խախտվում ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը:
Վերաքննիչ դատարանը սույն գործով Կարեն Մեհրաբյանին առաջադրված մեղադրանքը վերը նշված կարգով փոփոխելը հնարավոր է համարում, քանի որ մեղադրանքի նման փոփոխությունով ամբաստանյալի վիճակը չի վատթարանում, այլ բարելավվում է, ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը նույնպես չի խախտվում, քանի որ նա առաջադրված մեղադրանքում նկարագրված արարքի դեմ պաշտպանվելու իրական հնարավորություն ունեցել է:
Վերաքննիչ դատարանը միաժամանակ փաստում է, որ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը 2018 թվականի մարտի 6-ի դատավճռով Կարեն Մեհրաբյանին մեղավոր ճանաչելով և դատապարտելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, թույլ է տվել քրեական օրենքի սխալ կիրառում, ինչը դատավճիռը բեկանելու հիմք է:
Ամբաստանյալ Կ.Մեհրաբյանի և պաշտպան Ա.Առաքելյանի կողմից բերված պատճառաբանություններն առ այն, որ Կարեն Մեհրաբյանի կողմից ընդհանրապես որևէ հանցանք, ավազակային հարձակում չի կատարվել, բացի վերոշարադրյալ ապացույցներից, հերքվում են նաև հետևյալով:
- Գործի փաստական տվյալներով չի արձանագրվել որևէ հանգամանք, որը կարող էր բավարար հիմք հանդիսանալ գործով հարցաքննված տուժող Արման Ավագյանի, վկաներ Հրանտ Սարգսյանի ու Ռաիսա Վարդանովայի ցուցմունքներն անարժանահավատ համարելու համար, առավել ևս, որ դրանցում որևէ էական հակասություն չկա և դրանք իրենց համակցությամբ թույլատրելի և բավարար են Կարեն Մեհրաբյանին մեղսագրված հանցանքը հիմնավորված համարելու համար:
- Կապված նրա հետ, որ Կարեն Մեհրաբյանը ոստիկանության բաժին է տարվել 25.05.2017թ-ին ժամը 01:00-ին, մինչդեռ իրենից հափշտակություն կատարելու վերաբերյալ ոստիկանության նույն բաժին տուժող Արամ Ավագյանի կողմից հեռախոսազանգ է կատարվել դրանից 41 րոպե անց, ժամը 01-41-ին, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ համաձայն տուժող Ավագյանի ցուցմունքների, ինչը հաստատվում է նաև գործի մյուս փաստական տվյալներով, դեպքից անմիջապես հետո՝ 2017 թվականի մայիսի 24-ին ժամը 23:30-ի սահմաններում ստորգետնյա անցումից դուրս գալուն պես այնտեղ կանգնած անծանոթ մարդկանց հայտնել է, որ իրեն թալանել են, սակայն այդ մարդիկ խորհուրդ են տվել ոստիկանություն չդիմել, որից հետո ինքը վազել է դեպի Հանրապետության հրապարակ, քանի որ այնտեղ միշտ ոստիկանության մեքենաներ էին կանգնում, բայց նրանց չգտնելով՝ գնացել է դեպի «Փակ շուկա», ճանապարհին տաքսու վարորդներից հեռախոս է խնդրել, սակայն վերջիններս իմանալով, որ ոստիկանություն զանգելու համար է ուզում, տարբեր պատճառաբանություններով հրաժարվել են հեռախոս տրամադրել և խորհուրդ են տվել գնալ «Փակ շուկա» և դիմել այդտեղ ծառայություն իրականացնող ոստիկանության աշխատակցին, մոտեցել է «Փակ շուկայի» մոտ կանգնած ոստիկանության աշխատակցին, պատմել կատարվածի մասին, նրա ուղեկցությամբ գնացել է դեպքի վայր, սակայն այնտեղ ոչ ոք չի եղել և գետնանցումից վերադառնալուց հետո ոստիկանության աշխատակցի հեռախոսով զանգել է ոստիկանություն ու սպասել մինչ ոստիկանների ժամանումը, որի պայմաններում կատարվածի վերաբերյալ արդեն իսկ տեղեկություններ ունեին բավականին թվով մարդիկ, որոնք կարող էին դրա մասին օպերատիվ տեղեկատվություն հայտնել ոստիկանություն, իսկ համաձայն ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի ՕՀԲ տեսուչ Ա.Գևորգյանի զեկուցագրի և անձին բերման ենթարկելու մասին արձանագրության՝ 25.05.2017թ-ին ժամը 00:45-ին հավաստի օպերատիվ տեղեկություն է ստացվել առ այն, որ անհայտ անձը Երևանի Գր. Լուսավորիչ գետնանցումից մի քաղաքացուց գողացել է բջջային հեռախոս ու դիմել փախուստի, իսկ ձեռնարկված օպերատիվ հետախուզական միջոցառումների արդյունքում ժամը 01:00-ին Երևանի Պարոնյան-Լեո փողոցների խաչմերուկից ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին բերման է ենթարկվել Կարեն Մեհրաբյանը, ով հայտնել է, որ իր մոտից հայտնաբերած «Ֆլայ» մոդելի բջջային հեռախոսը Գր. Լուսավորիչ գետնանցումում վերցրել է մի քաղաքացուց:
- Նույն օրը ոստիկանությունում տված իր բացատրությամբ Կարեն Մեհրաբյանը ընդունել է, որ քարով գլուխը ջարդելու սպառնալիք տալով՝ Գր. Լուսավորիչ գետնանցումում անծանոթ երիտասարդից վերցրել է բջջային հեռախոս ու կոպեկներ, սակայն իրականում իր ձեռքին որևէ քար չի եղել, իսկ որպես կասկածյալի հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել, որ ինքն այդ տղային որևէ սպառնալիք չի տվել, այլ ռեֆլեքսորեն նրանից վերցրել է հեռախոսն ու մոտը եղած գումարը, դրանցում առկա են նաև այլ էական հակասություններ, որով հերքվում է վերաքննիչ բողոքում բերված այն պատճառաբանությունը, թե Կարեն Մեհրաբյանի՝ որպես կասկածյալի հարցաքննության արձանագրությունը նրա կողմից տրված բացատրության բառացի վերարտադրությունն է:
Քննության առնելով Կարեն Մեհրաբյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ նշանակելու հարցը, վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում ինչպես հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվության և պատժի վրա ազդող հանգամանքները:
Որպես ամբաստանյալ Կարեն Մեհրաբյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ նա նախկինում դատապարտված չի եղել, երիտասարդ է, ամուսնացած է:
Դատարանը Կարեն Մեհրաբյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում ծառայության վայրում դրականորեն բնութագրվելը, իսկ որպես ծանրացնող հանգամանք՝ հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը: Այս առումով վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր է համարում առաջին ատյանի դատարանի հետևությունն առ այն, որ ալկոհոլի օգտագործումը նախորդել և նպաստել է Կարեն Մեհրաբյանի կողմից ավազակային հարձակում կատարելուն, ուստի դրա օգտագործումը պետք է գնահատվի որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք:
Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով վերոգրյալը, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով Կարեն Մեհրաբյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում 4 տարի ժամանակով, որի մեջ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածով սահմանված կարգով պետք է հաշվակցել նախաքննության ընթացքում 2017 թվականի մայիսի 25-ից մինչև հունիսի 26-ը կալանքի տակ գտնվելու 1 ամիս 1 օրը և Կարեն Մեհրաբյանին թողնել կրելու ազատազրկում 3 տարի 10 ամիս 29 օր ժամկետով:
Քննության առնելով ազատազրկման ձևով նշանակվող պատիժը Կարեն Մեհրաբյանի կողմից կրելու նպատակահարմարության հարցը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ գործի փաստական հանգամանքները, նրա կողմից կատարված հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները իրենց համակցությամբ բավարար չեն հանգելու այն հետևության, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու և նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու պայմաններում հնարավոր չէ հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին, ինչը բխում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ, 397-րդ հոդվածներով

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Պաշտպան Ա.Առաքելյանի վերաքննիչ բողոքը մասնակիորեն բավարարել:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի մարտի 6-ի դատավճիռը բեկանել և փոփոխել.
Կարեն Մայիսի Մեհրաբյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտել ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամանակով:
Պատժի ժամկետի մեջ հաշվակցել նախաքննության ընթացքում 2017 թվականի մայիսի 25-ից մինչև հունիսի 26-ը կալանքի տակ գտնվելու 1 ամիս 1 օրը և Կարեն Մեհրաբյանին թողնել կրելու ազատազրկում 3 տարի 10 ամիս 29 օր ժամկետով:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակումից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ.ՄԱՐԴԱՆՅԱՆ


Ա.ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆ