ԵԿԴ/0281/01/17


Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը,
նախագահությամբ` դատավոր Մ. Մարտիրոսյանի,
քարտուղարությամբ` Ա. Հովհաննիսյանի,
Թ. Խաչատրյանի,
մասնակցությամբ`
մեղադրող,
Հայաստանի Հանրապետության
/այսուհետ նաև ՀՀ/ դատախազության
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
վարչական շրջանների
դատախազության դատախազ Ն. Խաչատրյանի,

տուժող Հ. Հարությունյանի,

2018թ. փետրվարի 16-ին Երևանում,

դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի

Ռոբերտ Էդուրադի Ահարոնյանի`
ծնված 1968թ. հունիսի 25-ին Երևան քաղաքում, հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուրի, նախկինում չդատված, հաշվառված է և բնակվում է Երևան քաղաքի Վ. Համբարձումյան փողոցի թիվ 6 շենքի թիվ 33 բնակարանում, կալանքի տակ չէ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։

Գործի դատավարական նախապատմությունը
2016թ. հունիսի 20-ին, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժնի հետաքննության բաժանմունքի տեսուչի որոշմամբ, 2015թ. սեպտեմբերին Ռոբերտ Էդուարդի Ահարոնյանի կողմից խարդախությամբ Հարություն Ռաֆիկի Հարությունյանից 2.200 ԱՄՆ դոլար ընդհանուր գումար հափշտակելու մասին նյութերն ըստ տարածքային ենթակայության ուղարկվել են ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժին։
Այդ բաժնի ավագ հետաքննիչի 2016թ. հունիսի 27-ի որոշմամբ, այդ նյութերն ըստ տարածքային ենթակայության հանձնվել են ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժին։ Նույն բաժնում, 2016թ. հուլիսի 1-ին, վերանայելով վերոհիշյալ նյութերը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցվել է թիվ 15127416 քրեական գործը և ընդունվել վարույթ։
Նախաքննության մարմնի 2016թ. սեպտեմբերի 20-ի որոշումներով Ռոբերտ Էդուարդի Ահարոնյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը և հայտարարվել է նրա հետախուզումը։
Նախաքննության մարմնի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ թիվ 15127416 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` մեղադրյալ Ռոբերտ Էդուարդի Ահարոնյանի գտնվելու վայրը պարզված չլինելու պատճառաբանությամբ։
ՀՀ դատախազության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ն. Խաչատրյանի 2016թ. հոկտեմբերի 17-ի որոշմամբ թիվ 15127416 քրեական գործի վարույթը կասեցնելու մասին նախաքննության մարմնի 2016թ. սեպտեմբերի 20-ի որոշումը վերացվել է։
Նախաքննության մարմնի 2016թ. հոկտեմբերի 19-ի որոշմամբ թիվ 15127416 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է։
Նախաքննության մարմնի 2016թ. նոյեմբերի 16-ի որոշմամբ թիվ 15127416 քրեական գործի վարույթը կրկին կասեցվել է` մեղադրյալ Ռոբերտ Էդուարդի Ահարոնյանի գտնվելու վայրը պարզված չլինելու պատճառաբանությամբ։
2017թ. հուլիսի 23-ին Ռոբերտ Էդուարդի Ահարոնյանը «Զվարթնոց» օդանակավակայանից բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության «Զվարթնոց» օդանակավակայանի գծային բաժին։
Նախաքննության մարմնի 2017թ. հուլիսի 24-ի որոշմամբ թիվ 15127416 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է։
Նախաքննության մարմնի 2017թ. հոկտեմբերի 23-ի որոշմամբ, թիվ 15127416 քրեական գործով մեղադրյալ Ռոբերտ Էդուարդի Ահարոնյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան կրկին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հետևյալ արարքի համար, որ նա` «ի սկզբանե չունենալով համապատասխան հնարավորություն և մտադիր չլինելով կատարելու իր իսկ տված խոստումը, խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով՝ Հարություն Ռաֆիկի Հարությունյանի համար Երևան քաղաքի Հայկ Գյուլիքեխվյանի փողոցի 19 բնակելի շենքի առջև հողատարածք ձեռք բերելու պատրվակով, 2015 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին վերջինից պահանջել և Երևան քաղաքի Պարոնյան 6 հասցեում մաս-մաս ստացել է ընդհանուր խոշոր չափի՝ 858.100 ՀՀ դրամին համարժեք 1.800 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն այդ ուղղությամբ որևէ գործողություն չի կատարել՝ հափշտակելով նշված գումարը։»։
2017թ. հոկտեմբերի 27-ին թիվ 15127416 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, 2017թ. նոյեմբերի 6-ին ընդունվել է դատարանի վարույթ, իսկ 2017թ. նոյեմբերի 13-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի դատական քննությունը 2017թ. նոյեմբերի 23-ին նշանակելու մասին։

Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները
Դատաքննությամբ, գործի տվյալներով, դատարանը հիմնավորված է համարում հետևյալը.
Ամբաստանյալ Ռոբերտ Էդուարդի Ահարոնյանն ի սկզբանե չունենալով Երևան քաղաքում հողամաս ձեռք բերելը ապահովելու, այդ հարցն օրինական կարգով լուծելու հնարավորություն և մտադիր չլինելով կատարելու իր իսկ տված խոստումն այդ մասին, խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով, Հարություն Ռաֆիկի Հարությունյանի համար Երևան քաղաքի Հայկ Գյուլիքեխվյանի փողոցի թիվ 19 բնակելի շենքի առջև հողատարածք ձեռք բերելու պատրվակով, 2015 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին վերջինից պահանջել և Երևան քաղաքի Պարոնյան թիվ 6 հասցեում մաս-մաս ստացել է խոշոր չափի՝ 858.100 ՀՀ դրամին համարժեք 1.800 ԱՄՆ դոլար ընդհանուր գումար, սակայն այդ ուղղությամբ որևէ գործողություն չի կատարել` հափշտակելով նշված գումարը։
Վերոհիշյալ փաստի առթիվ քրեական գործի հարուցումից հետո, իմանալով, որ վերոհիշյալ հանգամանքների վերաբերյալ նախաքննություն է իրականացվում` Ռոբերտ Ահարոնյանը կամովին փոխհատուցել է տուժողին պատճառված գույքային վնասը։

Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքներն հիմնավորվում են հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Հարություն Ռաֆիկի Հարությունյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2015 թվականի ամռանը ծանոթացել է «Հայ Ռուսական Միավորում» իրավապաշտպան հասարակական կազմակերպության նախագահ Ռոբերտ Ահարոնյանի հետ։ Նրա հետ ունեցել է նորմալ հարաբերություններ, նույնիսկ Ռոբերտ Ահարոնյանի կողմից նշանակվել է «Հայ Ռուսական Միավորում» իրավապաշտպան հասարակական կազմակերպության իրավաբանական բաժնի ղեկավար։ Ռոբերտ Ահարոնյանին խոսակցության ընթացքում հայտնել է, որ ցանկություն ունի ձեռք բերել հողատարածք, իսկ Ռոբերտ Ահարոնյանը պատրաստակամություն է հայտնել այդ հարցում իրեն օգնել։ Նա ասել է, որ կարող է իր համար ձեռք բերել Երևան քաղաքի Հայկ Գյուլիքեխվյան փողոցի թիվ 19 շենքի դիմացի հողատարածքը։ Ռոբերտ Ահարոնյանի հետ պայմանավորվել է, որ նրան կվճարի 1.800 ԱՄՆ դոլար, իսկ նա «Հայ Ռուսական Միավորում» իրավապաշտպան հասարակական կազմակերպության միջոցով կօգնի իրեն` որպես սեփականություն ձեռք բերել նշված հողատարածքը։ 2015 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին, նշված հողատարածքը որպես սեփականություն ձեռք բերելու համար Ռոբերտ Ահարոնյանին վճարել է 1750 ԱՄՆ դոլար գումար, բայց պայմանագիրը կնքել են 1500 ԱՄՆ դոլարի վերաբերյալ։ Ռոբերտն ասել է, որ հողատարածքի սեփականության վկայականը փոստային ծառայությունով կառաքվի իր բնակարան։ Այդ պայմանավորվածության մասին տեղյակ են եղել նաև իր մայրը, մորաքույրը, կինը և Սևան Աղաջանյանը։ Դրանից հետո Ռոբերտն իրեն հայտնել է, որ նշված հողատարածքը հնարավոր չէ ձեռք բերել որպես սեփականություն, այլ կարելի է միայն վարձակալել։ Իր և Ռոբերտի միջև պայմանագիրը կնքվել է Ռոբերտի առաջարկով։ Ինքը չի առարկել և սպասել է մինչև Ռոբերտը կվերջացնի տարածքը վարձակալելու թղթաբանության գործընթացը։
Մինչև 2016 թվականի փետրվարը Ռոբերտից անընդհատ հետաքրքրվել է նշված հողատարածքով, իսկ նա ասել է, որ ամեն ինչ կարգին է և բոլոր հարցերը կլուծվեն։ 2016 թվականի փետրվարին զանգահարել է Ռոբերտին և կրկին հետաքրքրվել է հողատարածքով, որի ժամանակ Ռոբերտը հայտնել է, որ հողատարածքի հարցերը լուծված են, իսկ հողատարածքի վերաբերյալ նամակ դեռ չի ստացել` փոստային բաժանմունքում առկա խնդիրների պատճառով։ Ինքը գնացել է փոստային համապատասխան բաժանմունք և ճշտել է, որ իրենց հասցեով որևէ նամակ չի ուղարկվել, զանգահարել է Ռոբերտին, իսկ վերջինս հորդորել է մի քիչ էլ սպասել։ Նույն օրն իր կին Դիանա Մոլիտվինան զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ նամակ են ստացել։ Ինքը գնացել է տուն և տեսել, որ նամակը ուղարկվել է Երևանի քաղաքապետարանի քաղաքաշինության և հողի վերահսկողության վարչության անունից, համաձայն որի Դիանա Մոլիտվինային հատկացվել է ոչ բնակելի շինության համար հողատարածք և դրա հասցեն հաստատելու համար անհրաժեշտ է քսանմեկ աշխատանքային օր։ Դրանից հետո Երևանի քաղաքապետարանից հետաքրքրվել և իմացել է, որ նշված հողատարածքը հանդիսանում է կանաչ գոտի և չի կարող վաճառվել։ Ինքը Ռոբերտից պահանջել է իր տված գումարը, իսկ նա խնդրել է մի քանի օր ժամանակ, ինչից հետո առանց գումարը վերադարձնելու մեկնել է Ռուսաստանի Դաշնություն։ Ինքը Ռոբերտին շտապեցրել է, ասել է, որ իր ընտանիքի անդամներն անհանգիստ են։ Նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմուքում գումարի չափը սխալ է նշել, քանի որ այդ ժամանակ գումարային խնդիրներ է ունեցել և շփոթվել է։ Խաբելու մտադրություն չի ունեցել և հիշելուց հետո հայտնել է ճիշտը։ Այդ գումարն իրեն տվել է իր մայրը, ով ցանկացել է այդ հողատարածքում վարսավիրանոց կառուցել, քանի որ դրանից կարող էին շահույթ ստանալ։
Ամբաստանյալն իրեն պատճառված վնասը վերականգնել է, ուստի նրա նկատմամբ որևէ պահանջ չունի։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 52-55, 60, 151-157, 181-183/

Վկա Մայա Սամսոնի Գրիգորյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ իր թոռ Հարություն Հարությունյանը 2015 թվականի ընթացքում ծանոթացել է Ռոբերտ Ահարոնյանի հետ և նրա հետ խոսակցության ընթացքում իմացել է, որ Երևան քաղաքի տարածքում մատչելի գնով հողատարածք ձեռք բերելու հնարավորություն ունի։ Հարությունը պայմանավորվել է Ռոբերտ Ահարոնյանի հետ` նրան մոտ 1.500 ԱՄՆ դոլար գումար վճարել, որպեսզի նա օգնի Հարությունին Երևան քաղաքի Նոր Նորքի 4-րդ զանգվածում ձեռք բերել հողատարածք։ 2015 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին Հարությունը Ռոբերտ Ահարոնյանին մաս-մաս տվել է 2.200 ԱՄՆ դոլար գումար, իսկ Ռոբերտ Ահարոնյանն առանց որևէ գործ անելու փախել է Ռուսաստանի Դաշնություն։ Ինքը Նարինե Ալեքսանյանի հետ միասին Ռոբերտ Ահարոնյանի կողմից գրված փաստաթուղթը տարել են ՀՀ անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի բաժիններ, որտեղ տեղեկացել են, որ այդ փաստաթուղթը կեղծ է։ Այդ ժամանակ հասկացել են, որ Ռոբերտ Ահարոնյանն իրենց խաբել է, իսկ նրա կողմից առաջարկված տարածքը հնարավոր չէ գնել։
/դատական նիստի արձանագրությունուն, հատոր 1, գ.թ. 48-50/

Վկա Ելիզավետա Միխայիլի Ահարոնովայի ցուցմունքներով այն մասին, որ հանդիսանում է Ռոբերտ Ահարոնյանի մայրը։ Ռոբերտը 2016 թվականի ապրիլին անձնական գործերով մեկնել է Ռուսաստանի Դաշնություն, ինչից մոտ տասնհինգ օր անց իր բնակարան են այցելել երկու կին, ովքեր ներկայացել են որպես Հարություն Հարությունյանի տատ և մայր։ Այդ կանայք հայտնել են, որ Ռոբերտը Հարություն Հարությունյանից վերցրել է ինչ որ գումար` Երևան քաղաքի Նոր Նորքի 4-րդ զանգվածում վերջինիս համար հողատարածք ձեռք բերելու պատրվակով։ Նրանք հետ են պահանջել իրենց տված գումարը։ Ինքը խոսել է Ռոբերտի հետ և նրանից իմացել, որ վերջինս Հարություն Հարությունյանից գումար է վերցրել` դրա դիմաց փորձելով օգնել հողատարածք գնելու հարցում, սակայն նա այդ տարածքը այլևս չի ցանկացել և հետ է պահանջել իր տված գումարը։ Ռոբերտը հայտնել է նաև, որ չի հրաժարվել այդ գումարը վերադարձնելուց, սակայն գումարը տվել է մեկ ուրիշի և երբ վերադարձնեն իրեն` ինքն էլ կտա Հարություն Հարությունյանին։ Մի քանի օր անց այդ կանայք կրկին այցելել են իր բնակարան և ինքը նրանց հայտնել է Ռոբերտի ասածը։ Հունիսի 14-ին Հարությունի տատիկ Էլյան և մի կին առանց հրավերի մտել են իր տուն, հրել իրեն, հայհոյել և սպառնացել։ Ինքը վախեցել է և զանգահարել ոստիկանություն։ Ոստիկանների մոտ նրանք շատ հանգիստ են իրենց պահել։
Հարությունը չի պատրաստվել Ռոբերտի դեմ դիմում ներկայացնել, սակայն, քանի որ նրանք վախեցել են, որ ինքը կբողոքի` դիմում են ներկայացրել Ռոբերտի դեմ։
Քննիչն իրեն հարցաքննել է օգոստոսին, գրել է իր ցուցմունքը, բարձրաձայն չի կարդացել և տվել է, որպեսզի ինքը ստորագրի` ասելով, որ քրեական գործ չի տեսնում։ Ինքն այդ մասին ասել է Ռոբերտին։ Որոշ ժամանակ անց Ռոբերտը վերադարձել է և նրան օդանավակայանում ձերբակալել են։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 61-64/

Վկա Նարինե Սարգսի Ալեքսանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ իր որդի Հարություն Հարությունյանն իրեն հայտնել է, որ նրա ծանոթ Ռոբերտ Ահարոնյանն առաջարկել է Երևան քաղաքի Նոր Նորքի թաղամասում ձեռք բերել հողատարածք, որը սկզբնական շրջանում կծառայի որպես խանութ կամ գրասենյակ, իսկ հետագայում հնարավոր կլինի նաև այդ տարածքում տուն կառուցել։ 2015 թվականի սեպտեմբերին Հարությունը գումար է տվել Ռոբերտ Ահարոնյանին` նշված տարածքը ձեռք բերելու համար, իսկ որոշ ժամանակ անց իրեն հայտնել է, որ Ռոբերտ Ահարոնյանը խաբեությամբ վերցրել է 2.200 ԱՄՆ դոլար և տարածքը ձեռք բերելու հարցը չի լուծել։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 76-78/

Վկա Սևան Արայիկի Աղաջանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ ճանաչում է Ռոբերտ Ահարոնյանին և Հարություն Հարությունյանին։ 2015 թվականի վերջին Հարություն Հարությունյանը իր և Ռոբերտ Ահարոնյանի հետ համատեղ զրույցի ընթացքում ասել է, որ վարսավիրանոց, իսկ հետագայում նաև տուն կառուցելու համար հողատարածք է ցանկանում ձեռք բերել։ Ինքը Հարությունին Ռոբերտի ներկայությամբ խորհուրդ է տվել այդ հարցով դիմել նրան և խոսակցության ընթացքում Ռոբերտն ասել է, որ գումար տալու պարագայում կարող է օգնել` հողատարածք ձեռք բերելու հարցում։ Դրանից հետո, երբ գտնվել է Երևան քաղաքի Պարոնյան 6 հասցեում գործող, Ռոբերտին պատկանող «Հայ Ռուսական Միավորում» իրավապաշտպան հասարակական կազմակերպության գրասենյակում` Հարությունն իր ներկայությամբ Ռոբերտին տվել է 500 ԱՄՆ դոլար գումար և նրանց ընդհանուր խոսակցությունից հասկացել է, որ Հարությունն այդ գումարը տալիս է հողատարածք ձեռք բերելու համար։ Դրանից որոշ ժամանակ անց, պատահաբար հանդիպել է Հարությունին և նրանից իմացել, որ Ռոբերտը հողատարծք ձեռք բերելու պատրվակով իրենից վերցրել է 2.200 ԱՄՆ դոլար գումար և ոչինչ չի արել այդ ուղղությամբ։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 79-81, 178-180/

Վկա Աննա Սարգսի Ալեքսանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2015 թվականի վերջին իմացել է, որ իր քույր Նարինե Ալեքսանյանի որդի Հարություն Հարությունյանը ցանկանում է հողատարածք ձեռք բերել և այդ հարցում նրան օգնում է Ռոբերտ Ահարոնյանը։ Հետագայում, 2016 թվականի սկզբներին Նարինեից իմացել է, որ Ռոբերտ Ահարոնյանը հողատարածք ձեռք բերելու հարցում օգնություն ցուցաբերելու պատրվակով Հարությունից վերցրել է 2.200 ԱՄՆ դոլար, սակայն առանց որևէ գործողություն կատարելու փախել է Ռուսաստանի Դաշնություն։ Ինքը Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվա քաղաքում գտել է Ռոբերտին, ով հայտնել է, որ տաքսի է վարում և գումարը կվերադարձնի։ Հետո ասել է իրեն, որ հաշիվ բացի, որպեսզի նա գումարը փոխանցի այդ հաշվին, սակայն հաշիվը բացելուց հետո Ռոբերտը գումարը չի փոխանցել։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 82-83/

Վկա Դիանա Էդուարդի Մոլիտվինայի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2015 թվականի վերջերին իր ամուսին Հարություն Հարությունյանն իրեն հայտնել է, որ Ռոբերտ Ահարոնյանի օգնությամբ, Երևան քաղաքի Նոր Նորքի 4-րդ զանգվածում ցանկանում է հողատարածք գնել` ինչ որ բիզնես ծավալելու, իսկ հետագայում նույն հողատարածքում տուն կառուցելու համար։ 2015 թվականի վերջերին կամ 2016 թվականի սկզբներին, այդ հողատարածքը գնելու համար մի քանի անգամ գումար են տվել Ռոբերտ Ահարոնյանին։ Հարությունը շատ է անհանգստացել և կարծել է, թե Ռոբերտ Ահարոնյանն իրեն խաբել է, քանի որ նա հողատարածք ձեռք բերելու հարցում ոչ մի գործ չի արել։ Նա փորձել է հեռախոսով խոսել Ռոբերտ Ահարոնյանի հետ, սակայն վերջինս տարբեր պատճառաբանություններ է ներկայացրել և խուսափել է նրա հետ զրուցել։ Մի օր իր անունով ծրար է ստացել, որում առկա գրության բովանդակությունից հասկացել է, որ իրենց հողատարածքի հարցը լուծվում է։ Դրանից որոշ ժամանակ անց ամուսնուց տեղեկացել է, որ Ռոբերտ Ահարոնյանն իրենց փողերը վերցրել և փախել է Ռուսաստանի Դաշնություն, իսկ հողատարածք ձեռք բերելու հարցում ոչ մի գործ չի արել։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 184-186/

Ամբաստանյալ Ռոբերտ Էդուարդի Ահարոնյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է «Հայ Ռուսական Միավորում» իրավապաշտպան հասարակական կազմակերպության և «Հայաստանի սոցիալիստական շարժում» հասարակական քաղաքական կազմակերպությունների միավորման նախագահ։ Շուրջ երեք տարի առաջ իր քաղաքական գործընկեր Սևան Աղաջանյանի միջոցով ծանոթացել է Հարություն Հարությունյանի հետ, ում նշանակել է «Հայ Ռուսական Միավորում» իրավապաշտպան հասարակական կազմակերպության իրավաբանական բաժնի ղեկավար։ Համատեղ գործունեություն ծավալելու ընթացքում Հարությունի հետ միասին որոշել են ծավալել բիզնես ծրագիր, որի համար հարկավոր է եղել ձեռք բերել բիզնես տարածք։ Հարությունի հետ Երևան քաղաքում նայել են մի քանի տարածքներ և որոշել են ձեռք բերել Երևան քաղաքի Հայկ Գյուլիքեխվյան փողոցի 19 շենքի հարակից հողատարածքը։ Հարությունի հետ պայմանավորվել է, որ նա 2000 ԱՄՆ դոլար գումար ներդնի «Հայ Ռուսական Միավորում» իրավապաշտպան հասարակական կազմակերպության զարգացման համար, իսկ ինքը կօգնի ձեռք բերել նշված հողատարածքը, որը պետք է ձևակերպվեր Հարությունի կին Դիանա Մոլիտվինայի անունով և պետք է գործեր «Հայ Ռուսական Միավորում» իրավապաշտպան հասարակական կազմակերպության համար։ Հարությունի հետ պայմանավորվել են նաև, որ ինչ-ինչ պատճառներով նշված հողատարածքը վարձակալել չկարողանալու կամ հողատարածքը վարձակալելուց հետո գումար ունենալու պարագայում` նրան կվերադարձնի տված գումարը։ Հարություն Հարությունյանը 2015 թվականի ընթացքում իրեն մաս-մաս տվել է 1.800 ԱՄՆ դոլար, որը ծախսել է հասարակական կազմակերպության գործունեության համար։ Հետագայում իր ծանոթից իմացել է, որ նշված տարածքը հնարավոր չէ երկարաժամկետ վարձել։ Գումար չի ունեցել, որ վերադարձնի Հարությունին։ Նրան վերադարձրել է ընդհամենը 100 ԱՄՆ դոլար։ Հարությունի խնդրանքով, նրա ընտանիքի անդամների հանգստության համար Երևանի քաղաքաքպետարանի քաղաքաշինության և հողի վերահսկողության վարչության անունից հորինել է ինչ որ պետի տվյալներ և նրա անունից գրություն է գրել այն մասին, որ այդ հողատարածքը հնարավոր է վարձակալել։ Այնուհետև ստորագրել է այդ գրությունը, որը Հարությունը փոստով ուղարկել է։ Դա արվել է, որպեսզի Հարությունն իր տատիկից վերցրած գումարը վերադարձնի։ 2016 թվականի ապրիլի վերջերին մեկնել է Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկվա քաղաք։ Հայաստան է վերադարձել 2017 թվականի հուլիսի 23-ին, մի քանի օր անց հանդիպել է Հարությունին և նրան վերադարձրել է 1.700 ԱՄՆ դոլար գունարը։
/դատական նիստի արձանագրություն, գ.թ. 141-142, 145, 147-149, 221-222/

Փաստաթղթերի զննություն կատարելու մասին 2017թ. հոկտեմբերի 19-ի արձանագրությամբ, համաձայն որի տուժող Հարություն Հարությունյանի կողմից վարույթն իրականացնող մարմնին ներկայացված ծրարի վերին ձախ անկյունում առկա է Երևանի քաղաքապետարանի նշանը և «Երևանի քաղաքապետարան քաղաքաշինության և հողի վերահսկողության վարչություն» գրառումը, իսկ ստորին աջ անկյունում առկա է հասցե և «Դ.Մոլիտվինա» գրառումը։ Գրության վերին ձախ անկյունում առկա է Երևանի քաղաքապետարանի նշանը, իսկ միջնահատվածում` «Երևանի քաղաքապետարանի քաղաքաշինության և հողի վերահսկողության վարչություն» գրառումը։ Որպես հասցեատեր գրությունն ուղված է Դիանա Մոլիտվինային և դրա բովանդակությունն այն մասին է, որ Դիանա Մոլիտվինային Երևան քաղաքի Հ. Գյուլիքեխվյան փողոցի թիվ 19 շենքի հարակից տարածքում հատկացվում է 39,1 քմ ոչ բնակելի շինության համար նախատեսված հողատարածք, որի ձակերպման համար անհրաժեշտ է քսանմեկ աշխատանքային օր։
Համաձայնագիրը կնքվել է 2015 թվականի սեպտեմբերի 9-ին, «Հայ Ռուսական Միավորում» իրավապաշտպան հասարակական կազմակերպության և Հարություն Հարությունյանի միջև, որով Հարություն Հարությունյանը «Հայ Ռուսական Միավորում» իրավապաշտպան հասարակական կազմակերպության դրամարկղ փոխանցել է 500 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ և պետք է փոխանցի ևս 1.500 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ։ Նշված համաձայնագիրը կազմված է տպագիր, սակայն դրա վրա առկա են նաև ձեռագիր գրառումներ` վճարվել է 500 ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ, 300 ԱՄՆ դոլար, 200 ԱՄՆ դոլար` 26.09.2015թ., 1.200 ԱՄՆ դոլար 19.10.2015թ. և մնացել է 500 ԱՄՆ դոլար` գրառումը։
Նշված համաձայնագրի վրա առկա են «Հայ Ռուսական Միավորում» իրավապաշտպան հասարակական կազմակերպության կնիքի դրոշմներ և ստորագրություններ։
/հատոր 1, գ.թ 203-204/

Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված, տուժող Հարություն Հարությունյանի կողմից վարույթն իրականացնող մարմնին ներկայացված ծրարով, գրությամբ և համաձայնագրով։
/հատոր 1, գ.թ. 56, 57, 58/
Դատարանի իրավական վերլուծությունները.

Վերլուծելով ամբաստանյալ Ռոբերտ Էդուրադի Ահարոնյանին առաջադրված մեղադրանքը, նրա, տուժողի, վկաների ցուցմունքները և գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցները, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ռ. Ահարոնյանի ցուցմունքները` իրեն առաջադրված մեղադրանքը հերքելու վերաբերյալ` իրականությանը չեն համապատասխանում, արժանահավատ չեն, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են վերոհիշյալ ապացույցներով։
Այդ վերլուծությունների արդյունքում դատարանը գտնում է նաև, որ ամբաստանյալ Ռ. Ահարոնյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, խոշոր չափերով խարդախություն կատարելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ամբաստանյալ Ռոբերտ Էդուրադի Ահարոնյանի կողմից կատարված, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության համար պատիժ նշանակելու հարցը քննելիս` դատարանը գտնում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն`
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Տիգրանի Հարությունյանի վերաբերյալ ՎԲ-201/07 քրեական գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները` 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ին կայացված որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումները.
«4. (…) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։ Սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի բովանդակությունից։ Այն սահմանում է, որ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի, համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար։ Սոցիալական արդարության վերականգնումը հնարավոր է, եթե հանցանք կատարած անձի նկատմամբ նշանակվի այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ ու բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար։
Պատիժ նշանակելու արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ։ Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ պատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։ Պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։ (…)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի սանկցիան անյլընտրանքային է` պատիժ է նախատեսում տուգանքի և ազատազրկման ձևով։
Պատժի տեսակների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի վերաբերյալ ԵՇԴ/0029/01/08 քրեական գործով 2009 թվականի փետրվարի 17-ի որոշման մեջ, որտեղ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումները.
«13. (…) այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա։
14. Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ։
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը։
15. Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը։ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը։ (…)»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ ԵԿԴ/0252/01/13 քրեական գործով 2014թ. հոկտեմբերի 31-ի որոշման մեջ արտահայտել է նաև հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«(…) նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին (…)։
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա։ (…)
Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով։ Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս։ Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ՝ գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն։ (…)»։
Ամբաստանյալ Ռ. Ահարոնյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում վերոհիշյալ իրավական ակտերում և նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները, ամբաստանյալ Ռ. Ահարոնյանի անձը` նախկինում դատված չլինելը, կատարված հանցագործության բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը` ամբաստանյալի կատարած արարքը միջին ծանրության հանցագործությունների շարքին դասվելը։
Դատարանը հաշվի է առնում նաև հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործություն կատարելուց հետո հանցավորի դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը։
Որպես ամբաստանյալ Ռ. Ահարոնյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում տուժողին պատճառված գույքայի վնասի կամովին հատուցումը, իսկ նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրում։
Վերոգրյալը հաշվի առնելով` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ռ. Ահարոնյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի այդ հանցագործության համար նախատեսված նվազ խիստ պատժատեսակի` տուգանքի ձևով, քանի որ պատիժներից առավել խիստը կիրառելու հիմքեր առկա չեն։ Բացի այդ` տուգանքի միջոցով հնարավոր կլինի ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները։
Միաժամանակ դատարանը գտնում է, որ նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Ռ. Ահարոնյանը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն, պատժի կրումից նրան ազատելու վերաբերյալ բավարար հիմնավորումներ դատարանին չեն ներկայացվել։
Գործով քաղաքացիական հայց չի հարուցվել, գույքային վնասի հատուցման պահանջ չի ներկայացվել, գույքի վրա կալանք դնելու մասին որոշում չի կայացվել։
Գործով իրեղեն ապացույց առկա չէ։
Քննելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ռ. Ահարոնյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը հիմնավոր է ընտրված և վերացվելու կամ փոփոխվելու ենթակա չէ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, քանի որ խափանման միջոցի այդ տեսակի պահանջներն ամբաստանյալի կողմից խախտված լինելու վերաբերյալ տեղեկություններ դատարանին չեն ներկայացվել։ Բացի այդ, տուգանքի դատապարտվելու դեպքում, նշանակված պատիժը կրելուց խուսափելու և դատավճռի կատարմանը խոչընդոտելու հավանականությունը ցածր է։
Դատական ծախսերի վերաբերյալ տեղեկություններ դատարանին չեն ներկայացվել։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360-րդ, 364-365-րդ և 369-373-րդ հոդվածներով` դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ամբաստանյալ Ռոբերտ Էդուրադի Ահարոնյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարի չափով։
Ամբաստանյալ Ռոբերտ Ահարոնյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։

ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ