ԵԿԴ/0259/01/17


Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
18 hունիսի 2018թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության
դատարանը`

նախագահությամբ`
դատավոր Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ` Ն.ԹՈՒՄԱՆՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող Հ.ԵՆՈՔՅԱՆԻ
ամբաստանյալ Ֆ.ԴԱԲԻՐԻԱՆՄՈՂԱԴԱՄԻ
պաշտպան Է.ԱՂԱՋԱՆՅԱՆԻ
թարգմանիչ Հ.ԹԱԽՄԱՍՅԱՆԻ

դատարանում` դռնբաց դատական նիստում, քննեց գործն ըստ մեղադրանքի` Ֆարիբորզ Ֆարամարզի Դաբիրիանմողադամի` ծնված 04.03.1976թ. ԻԻՀ Թեհրան քաղաքում, ազգու-թյամբ պարսիկ, ԻԻՀ քաղաքացի, ամուսնացած, իր հայտարարությամբ` մասնավոր կարգով է վարել է տաքսի ավտոմեքենա և խնամքին 2 անձ, միջնակարգ կրթությամբ, առողջ, ՀՀ-ում չդատված, հաշվառված է` ԻԻՀ, ք.Թեհրան, Մորթազավի պողոտա, 41-րդ շենք, բնակարան հ. 6, արգելանքի տակ է 2017թ. հունիսի 15-ից, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդ-վածի 4-րդ մասի 1-ին կետով, 35-267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով և 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով։

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

ՀՀ ԿԱ ԱԱԾ քննչական վարչության ավագ քննիչ Լ.Լևոնյանը 14.06.2017թ. որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով և 35-267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է թիվ 58209317 քրեական գործը և այն ընդունել է իր վարույթ։
Քննիչի 15.06.2017թ. որոշմամբ Ֆ.Դաբիրիանմողադամը ձերբակալվել է։
Քննիչի 17.06.2017թ. որոշմամբ Ֆարիբորզ Ֆարամարզի Դաբիրիանմողադամը ներգրավ-վել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով, 35-267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով և 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանի 17.06.2017թ. որոշմամբ Ֆարիբորզ Ֆարամարզի Դաբի-րիանմողադամի նկատմամբ` որպես խափանման միջոց, կիրառվել է կալանքը։
Քննիչի 23.09.2017թ. թիվ 58209317 քրեական գործից անջատվել է Ֆարիբորզ Ֆարա-մարզի Դաբիրիանմողադամի մասը, քրեական գործին շնորհվել է 58213917 համարը և այն ըն-դունվել է վարույթ։
Քննիչի 25.09.2017թ. որոշմամբ Ֆարիբորզ Ֆարամարզի Դաբիրիանմողադամին նախկի-նում առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխվել է և նրան կրկին մեղադրանք է առաջադըր-վել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով, 35-267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով և 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով։
2017թ. հոկտեմբերի 3-ին թիվ 58213917 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրա-վասության դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2017թ. հոկտեմբերի 10-ի որոշմամբ Ֆարիբորզ Ֆարամարզի Դաբիրիանմողադա-մի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով, 35-267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով և 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով քրեական գործն ըն-դունվել է վարույթ, իսկ 2017թ. հոկտեմբերի 24-ի որոշմամբ նշանակվել է դատաքննության։
Ամբաստանյալ Ֆարիբորզ Ֆարամարզի Դաբիրիանմողադամին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով, 35-267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով և 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «Առանձնապես խոշոր չափերով թմրամիջոց իրացնելու դիտավորությամբ գործով չպարզված ժամանակահատվածում և հանգամանքներում անհայտ անձից ձեռք է բերել ու 2017 թվականի հունիսի 12-ին Թեհրան-Երևան չվերթով ՀՀ «Զվարթնոց» օդանավակայանով՝ մաքսային հսկո-ղությունից թաքցնելու եղանակով, ՀՀ պետական սահմանով տեղափոխել է առանձնապես խո-շոր չափերով` 5561,8 գրամ հաստատուն չոր քաշով, «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոց, այն ապ-օրինի պահել և փոխադրել Երևան քաղաքի «Շիրակ» հյուրանոց ու, նախապես տեղեկացված լինելով Կանադայում բնակվող Արամ Տոդակյանի և Երևան քաղաքի բնակիչ Արսեն Պետ-րոսյանի միջև նշված թմրամիջոցն ստանալու և Կանադա ուղարկելու վերաբերյալ ձեռք բերված պայմանավորվածության մասին, նույն օրը «Շիրակ» հյուրանոցում թմրամիջոցները փոխանցել է Արսեն Պետրոսյանին, վերջինիս տվել 500 ԱՄՆ դոլար և Կանադայի երկու հասցեներ` այդ կերպ նախապատրաստելով փոստային առաքման եղանակով, մաքսանենգ ճանապարհով հիշյալ թմրամիջոցների փոխադրումը Կանադա, սակայն հանցագործությունն իր կամքից ան-կախ հանգամանքներով ավարտին չի հասցրել, քանի որ բացահայտվել է ՀՀ ԱԱԾ աշխա-տակիցների կողմից իրականացված օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումների արդյուն-քում»։

Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները.

Դատաքննությամբ պարզվեց, որ ամբաստանյալ, ԻԻՀ քաղաքացի Ֆարիբորզ Ֆարա-մարզի Դաբիրիանմողադամն առանձնապես խոշոր չափերով թմրամիջոց իրացնելու դիտավո-րությամբ անհայտ անձինց ձեռք է բերել առանձնապես խոշոր չափերով` 5561,8 գրամ հաստա-տուն չոր քաշով, «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոց, որը 12.06.2017թ-ին Թեհրան-Երևան չվերթով, մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով ՀՀ պետական սահմանով` «Զվարթնոց» օդա-նավակայանով, տեղափոխել է ՀՀ։ Այնուհետև, նշված թմրամիջոցն իրեն դիմավորած վկա Ար-սեն Պետրոսյանի ավտոմեքենայով տեղափոխել է Երևան քաղաքի «Շիրակ» հյուրանոց և, նա-խապես տեղյակ լինելով Արսեն Պետրոսյանի և Կանադայում բնակվող մեկ այլ անձի միջև նըշ-ված թմրամիջոցն ստանալու և Կանադա ուղարկելու վերաբերյալ ձեռք բերված պայմանավոր-վածության մասին, հյուրանոցի սպասասրահում նշված թմրամիջոցը 500 ԱՄՆ դոլարի և Կա-նադայի հասցեների հետ միասին փոխանցել է Ա.Պետրոսյանին` այդ կերպ նախապատրաս-տելով փոստային ծառայության միջոցով թմրամիջոցի առաքումը Կանադա, սակայն հանցա-գործությունը նրա կամքից անկախ հանգամանքներով ավարտին չի հասցվել, քանի որ բացա-հայտվել է ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից իրականացված օպերատիվ-հետախուզական միջոցառումների արդյունքում։

Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.

Դատաքննությամբ ամբաստանյալ Ֆ.Դաբիրիանմողադամը թեև ՀՀ քրեական օրենս-գրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով, 35-267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով և 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր ճանաչեց, սակայն պատճառաբանեց, որ ինքը Հայսատան է տեղափոխել իրեն հանձնված երկու տոպրակ, որոնց պարունակության մասին տեղեկություն չի ունեցել։
Ամբաստանյալ Ֆարիբորզ Ֆարամարզի Դաբիրիանմողադամի ցուցմունքի համաձայն` ինքը բնակվում է ԻԻՀ Թեհրան քաղաքում, որտեղ մոտ մեկ տարի առաջ տաքսի ավտոմեքենա-յով ծառայություն մատուցելիս ծանոթացել է Ֆաթիի հետ, ով ասել է, որ տուրիստական ըն-կերություն ունի և իրեն առաջարկել է զբաղվել այդ բիզնեսով Հայաստանում։ Ինքն ընդունել է Ֆաթիի առաջարկը և նրա խնդրանքով 2 անգամ այցելել է Հայասատան։ Առաջին անգամ այցելելիս իր հետ բերել է նրա տված ապրանքներն ու դրանք հանձնել է Ֆաթիի աշխատողին` Արսեն Պետրոսյանին։ Երկրորդ անգամ Հայաստան այցելելիս եղել է իր կնոջ մոր հետ, ով իր հետ եկել է Հայաստան՝ շուկան տեսնելու։ Այս անգամ կրկին իր հետ ապրանքներ` նեսկաֆե, նաբաթ, կոշիկներ, խաղալիքներ և նման այլ բաներ է բերել ու դրանք հանձնել է Ա.Պետրոս-յանին։ Նշված իրերը Ֆաթին իրեն հանձնել է օդանավակայանում կամ դրա մոտակայքում` թռիչքից մոտ 2-3 ժամ առաջ։ Իր կարծիքով Ֆաթին շատ զբաղված է եղել, այդ իսկ պատճառով իրեն է ուղարկել Հայաստան։ Այդ ապրանքները Հայաստան բերելու համար Ֆաթին իրեն 500.000 թուման է վճարել, թեև իր տեղափոխած ապրանքների արժեքը հաստատ իրեն վճար-ված 500.000 թուման չէին արժենա։ Իրենց մեջ որևէ պայմանավորվածություն չի եղել, թե ինքն ամսվա մեջ քանի անգամ պետք է այցելեր Հայաստան։ Ինքը չի իմացել, որ Ֆաթիի տված փա-թեթներում թմրամիջոցներ են եղել, իսկ եթե իմանար, ապա դրանք երբեք չէր բերի իր հետ։ Թըմ-րամիջոցների մասին ինքն իմացել է քննչական բաժնում։
Ֆաթիի առաջարկին համաձայնվել է, քանի որ նրա առաջարկած գումարը՝ 500.000 թու-մանը, մեծ գումար է եղել իր համար, ինքն ունեցել է պարտքեր, իսկ տաքսի ավտոմեքենա վարելով վաստակել է օրական 60-70 հազար թուման։ Առաջին անգամ Ֆաթիի հանձնարարու-թյունը կատարելուց հետո ստացել է խոստացված գումարը, իսկ երկրորդ անգամ այն պետք է ստանար հանձնարարությունը կատարելուց և Թեհրան վերադառնալուց հետո։
Վկա Արսեն Պետրոսյանի ցուցմունքի համաձայն` ինքն իր հիմնական աշխատանքից բացի, մատուցում է նաև տաքսի ծառայություն և Հայաստան եկած զբոսաշրջիկներին տեղափո-խում է մի վայրից մյուս վայր։ Արամ Տոդակյանի հետ, ով բնակվում էր Կանադայում, ծանոթա-ցել է Հայաստանում, նրան դիմավորել է և «Զվարթնոց» օդանավակայանից տեղափոխել է հյու-րանոց։ Ա.Տոդակյանը ՀՀ-ում 7 օր է մնացել, որից հետո նրան կրկին ճանապարհել է Կանադա։
Այցերից մեկի ժամանակ Արամն իրեն տվել է 60.000 ՀՀ դրամ ու հայտնելով, որ Պարս-կաստանից իրեն նվեր պետք է ուղարկեն, խնդրել է այն վերցնել և ուղարկել Կանադայի իր հասցեով։ Արամն իր ստույգ հասցեն չի ասել, սակայն հետագայում «Մեսինջեր» ծրագրով ուղարկել է այն և հայտնել, որ Պարսկաստանից ֆարիբորզ անունով մի մարդ պետք է գա, ում ինքը պետք է դիմավորի և իր համար նախատեսված ապրանքները վերցնի ու ուղարկի Կանա-դա։ 2017թ. ապրիլին ամբաստանյալը նշված ապրանքները բերել է Երևան, որոնք նրանից ստանալուց հետո ինքը «Հայփոստ» ՓԲ ընկերության միջոցով դրանք ուղարկել է Արամին։ Քանի որ ապրանքները շատ են եղել, ինքը դրանք բաժանել է 6 փաթեթի, որպեսզի ուղարկելու գումարը մեծ չլինի ու նոր միայն ուղարկել է Կանադա։ Չնյած դրան, գումարն Արամի տվածից շատ է կազմել, ինչի համար Արամն իրեն ասել է, որ Ֆարիբորզից 300 ԱՄՆ դոլար վերցնի, իսկ ավել գումարը պահի իր մոտ։
Ամբաստանյալը 2-րդ անգամ Հայաստան է եկել 2017թ. հունիսին ու կրկին Արամի խնդրանքով դիմավորել նրան և տարել «Շիրակ» հյուրանոց, որտեղ նախօրոք սենյակ է ամրա-գրված եղել։ Երկրորդ այցի ժամանակ ամբաստանյալի հետ մի կին է եղել։ Նա իրեն նորից ապ-րանքներ է փոխանցել, որոնք ինքը պետք է փոստային ծառայության միջոցով ուղարկեր Կա-նադա` Արամին։ Նշված ապրանքները Ֆարիբորզն իրեն փոխանցել է հյուրանոցի սպասասրա-հում՝ դրանք Կանադա ուղարկելու համար տալով 500 ԱՄՆ դոլար։ Քանի որ այդ ապրանքներն ուղարկելու համար «Հայփոստ» ՓԲ ընկերությանը դրանից բավականին քիչ գումար պետք է վճարեր, իր մոտ կասկածներ են առաջացել, ինչի համար դիմել է ոստիկանություն։
Վկա Խորշիդ Մասուդի Մորթազավիքահագի դատաքննությամբ հետազոտված նա-խաքննական ցուցմունքի համաձայն` 2017 թվականի հունիս ամսին իր դստեր ամուսինը` Ֆա-րիբորզ Դաբիրիանմողադամը, իրեն հայտնել է, որ ցանկանում է մեկնել Հայաստան։ Քանի որ նրան նախկինում խնդրած է եղել Հայաստան գնալու դեպքում իրեն տեղյակ պահել, որոշել նրա հետ միասին մեկնել Հայաստան։ Գնելով ինքնաթիռի տոմսերը, 2017 թվականի հունիսի 12-ին Թեհրան քաղաքի «Իմամխոմեյնի» օդանավակայանից Ֆարիբորզի հետ մեկնել են Հայաս-տան։ Մինչ այդ, Թեհրանի օդանավակայանում՝ թռիչքից առաջ, իրենց են մոտեցել միջին տա-րիքի մի տղամարդ և կին։ Տղամարդը Ֆարիբորզին հարցրել է, թե ուր են գնում, ինչին Ֆարի-բորզը պատասխանել է, որ գնում են Երևան քաղաք։ Քանի որ այդ պահին ինքը հեռախոսով զրուցելիս է եղել ինչ-որ անձի հետ, չի լսել նրանց հետագա խոսակցությունը։ Այնուհետև, նկա-տել է, որ այդ կնոջ կողքին գետնի վրա դրված է տոպրակ, բաց վիճակում, որի մեջ նկատել է թեյ, տիկնիկ, որոնք դրված են եղել տոպրակի երեսին։ Այնուհետ, գնացել է ճաշարան՝ ուտելիք գնելու, իսկ երբ վերադարձել է, Ֆարիբորզի հետ անմիջապես գանցել և նստել են օդանավ։ Հասնելով Երևանի օդանավակայան, վերցրել են իրենց ճամպրուկներն, որոնցից մեկն իրենն է եղել, մյուսը` Ֆարիբորզինը։ Դրանից հետո, երբ դուրս են եկել օդանավակայանի ընդհանուր տարածք, որտեղ նկատել են Ֆարիբորզի անունով գրված պաստառը ձեռքին մի տղամարդուն, ով ձեռքով հասկացրել է Ֆարիբորզին, որ իրեն պետք է ինչ-որ բան փոխանցի, ինչին ի պատաս-խան Ֆարիբորզը գլխով հաստատել է այդ հանգամանքը։ Այնուհետև, Ֆարիբորզը ձեռքի շարժումներով հասկացրել է, թե այդ ապրանքն օդանավակայանում է անհրաժեշտ փոխանցել, ինչին այդ տղամարդը հասկացրել է, որ ոչ և առաջարկել է իրենց տանել։ Այդ ժամանակ Ֆարի-բորզը ցույց է տվել հյուրանոցի թուղթ, որը Ֆարիբորզն իր հետ բերած է եղել Թեհրանից` տու-րիստական ընկերությունից, ինչի արդյունքում տղամարդը հասկացրել է, որ իրենց կտեղափոխի հյուրանոց։ Այդ տղամարդն իր ավտոմեքենայով իրենց տեղափոխել է Երևան քաղաքի «Շի-րակ» հյուրանոց, որի սպասասրահում վարորդը Ֆարիբորզը բացել ճամպրուկը, այնտեղից հանել մի տոպրակ և այն փոխանցել այդ տղամարդուն։ Այդ ժամանակ վարորդը ձեռքի շար-ժումով հասկացրել է, որ ևս մեկ տոպրակ էլ կա, ինչի արդյունքում Ֆարիբորզը բացել է իր ճամպրուկը և այնտեղից հանել ևս մեկ տոպրակ ու նույնպես փոխանցել վարորդին։ Հենց այդ ժամանակ էլ Ֆարիբորզից տեղեկացել է, որ Թեհրանի օդանավակայանում իրենց մոտեցած անձանցից վերցրել է տոպրակներ, որոնցից մեկը տեղավորել է իր ճամպրուկի մեջ։
Ֆարիբորզի կողմից նշված տոպրակները վարորդին տալու ժամանակ, քանի որ տոպ-րակները բաց վիճակում են եղել, այնտեղ նկատել է մանկական խաղալիք ավտոմեքենա, թեյ, ֆստղ և հագուստներ։ Տոպրակներն այդ վարորդին փոխանցելուց հետո Ֆարիբորզը հասկացրել է, որ նա մի հեռախոսահամար թողնի, որպեսզի, եթե Թեհրանից իրեն զանգահարեն և հետա-քրքրվեն, թե արդյոք ապրանքները փոխանցել է նրան, կարողանա հայտնել, թե ում է փոխանցել և անհրաժեշտության դեպքում փոխանցի նաև վարորդի հեռախոսահամարը, սակայն վարորդը չի տվել իր հեռախոսահամարը և ձեռքի շարժումով հասկացրել է, որ ինքը կզանգահարի։ Դրանից հետո իրենք այլևս այդ վարորդին չեն տեսել և հեռախոսազրույց չեն ունեցել նրա հետ։
«Նամակագրության, փոստային, հեռագրական և այլ հաղորդումների վերահսկում օպե-րատիվ հետախուզական միջոցառում անցկացնելու մասին» 13.06.2017թ. արձանագրության համաձայն` թիվ 0002 փոստային բաժանմունքի ավագ օպերատոր Արսեն Շահբազյանը ներկա-յացրել է թվով 6 փաթեթ, որոնցից բոլորի վրա՝ որպես ուղարկող, ձեռագիր գրառմամբ անգլերեն տառերով նշված է եղել Արսեն Պետրոսյան, իսկ որպես ստացող՝ նշված 6 փաթեթների վրա փակցված են եղել 2 տարբեր հասցեներ։
Դատաքիմիական փորձաքննության 14.06.2017թ. հ. 288 Ք-17 եզրակացության համա-ձայն` փորձաքննության ներկայացված «NESCAFE...1kg» գրառմամբ, պոլիէթիլենային թվով 6 փաթեթներում առկա ընդհանուր 5561«8 գրամ հաստատուն չոր քաշով« մուգ շագանակագույն փոշենման զանգվածները հանդիսանում են «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոց, որը պատրաստվում է տնայնագործական եղանակով կակաչի բույսից։
Փորձաքննության ներկայացված «Sahar Khiz», «AHMAD TEA» և «HIBISCUS» գրառ-մամբ փաթեթներում առկա նյութերում և մյուս օբյեկտների վրա թմրամիջոցներ, հոգեմետ (հոգե-ներգործուն) ու խիստ ներգործող նյութեր չեն հայտնաբերվել։
«Զննություն կատարելու մասին» 04.07.2017թ. արձանագրության համաձայն` զննության են ենթարկվել Արսեն Պետրոսյանի կողմից օգտագործվող «SAMSUNG DUOS» մոդելի բջջային հեռախոսի «Մեսինջեր» ծրագրի հաղորդագրությունները« ինչի արդյունքում հաստատվել է առանձնապես խոշոր չափերով «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոցը Կանադա ուղարկելու նախա-պատրաստության հանգամանքը։
«Այլ փաստաթուղթն ապացույց ճանաչելու և գործին կցելու մասին» 06.07.2017թ. որոշ-ման համաձայն` «Հայփոստ» ՓԲ ընկերության կողմից տրամադրված և վկա Արսեն Պետրոս-յանի կողմից քննությանը ներկայացված թվով 15 անդորրագրերը, ինչպես նաև վերջինիս կողմից ներկայացված թվով 3 թղթերի վրա հասցեներ պարունակող գրառումները որպես այլ փաստա-թուղթ ճանաչվել են ապացույց։
«Իրեղեն ապացույց ճանաչելու և քրեական գործին կցելու մասին» 15.08.2017թ. որոշման համաձայն` 5561«8 գրամ քաշով «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոցը ճանաչվել է իրեղեն ապացույց։
«Զննություն կատարելու մասին» 16.08.2017թ. արձանագրության համաձայն` զննության են ենթարկվել «Շիրակ» ՍՊ ընկերությունից ստացված տեսագրությունները, որոնց համաձայն` 12.06.2017թ.՝ ժամը 17։55-ին« երեք անձ` երկու տղամարդ և մեկ կին, մուտք են գործել հյուրա-նոցի տարածք։ Տղամարդկանց ձեռքին երևում է մեկական ճամպրուկ, իսկ կնոջ ձեռքին երևում են տոպրակներին նմանվող իրեր։ Ժամը 17։59-ին երևում է, թե ինչպես են նշված անձինք քայ-լում դեպի նախասրահի սեղանի առջևի հատվածում տեղադրված բազմոցների մոտ, որի ժա-մանակ ճամպրուկներից մեկը լինում է մուգ հագուստով տղամարդու, իսկ մյուս ճամպրուկը՝ կնոջ ձեռքին։
Զննության մասնակից Արսեն Պետրոսյանի բանավոր հայտարարության համաձայն` մուգ հագուստով տղամարդը հանդիսանում է Ֆարիբորզ անվամբ անձը, կինը հանդիսանում է Խորշիդ անունով անձը, իսկ մյուս տղամարդն ինքն է։
Ժամը 18։04-ին երևում է, որ մի անձ, ում ձեռքին առկա են իրեր, դուրս է գալիս հյուրանո-ցից։ Զննության մասնակից Արսեն Պետրոսյանի բանավոր հայտարարության համաձայն` այդ անձն ինքն է, որ վերցնելով տոպրակները, դուրս է գալիս հյուրանոցից։
«Զննություն կատարելու մասին» 18.08.2017թ. արձանագրության համաձայն` զննության է ենթարկվել Ֆարիբորզ Դաբիրիանմողադամի «HUAWEI» մոդելի բջջային հեռախոսը« որի համաձայն` Ֆարիբորզ Դաբիրիանմողադամի կողմից 06.06.2017թ. մինչև 15.06.2017 թվականն ընկած ժամանակահատվածում Ֆաթիզադե անվամբ անձի հետ հեռախոսազրույցներ է ունեցել։
«Այլ փաստաթուղթն ապացույց ճանաչելու և գործին կցելու մասին» 05.09.2017թ. որոշ-ման համաձայն` 30.08.2017թ. «Հայփոստ» ՓԲ ընկերությունից ստացված գրությունը և կից ներ-կայացված ցուցակը, որպես այլ փաստաթուղթ ճանաչվել են ապացույց։
«Զննություն կատարելու մասին» 20.01.2017թ. արձանագրության համաձայն` զննության են ենթարկվել 14.09.2017թ. «Յուքոմ» ՍՊ ընկերությունից ստացված 12.06.2017-15.06.2017թթ.-ն ընկած ժամանակահատվածի վերծանումները, որոնց համաձայն` Ֆարիբորզ Դաբիրիանմողա-դամի կողմից օգտագործվող 989191227545 բջջային հեռախոսահամարից 12.06.2017թ`. ժամը 18։06-ին 9 վայրկյան տևողությամբ ելքային հեռախոսազանգ է կատարվել 989358981045 բըջ-ջային հեռախոսահամարին /քրեական գործով Ֆաթիզադեի հեռախոսահամար/, որը սպասարկ-վել է «Italakan 1» հասցեում տեղակայված ալեհավաքի կողմից, 13.06.2017թ. ժամը 10։57-ին 27 վայրկյան տևողությամբ Ֆարիբորզ Դաբիրիանմողադամի կողմից օգտագործվող 989191227545 բջջային հեռախոսահամարին մուտքային հեռախոսազանգ է կատարվել 989358981045 բջջային հեռախոսահամարից, որը սպասարկվել է «Arami st. 1, museum Yerevan» հասցեում տե-ղակայված ալեհավաքի կողմից, իսկ ժամը 16։45-ին 57 վայրկյան տևողությամբ Ֆարիբորզ Դա-բիրիանմողադամի կողմից օգտագործվող 989191227545 բջջային հեռախոսահամարին մուտ-քային հեռախոսազանգ է կատարվել 989358981045 բջջային հեռախոսահամարից, որը սպա-սարկվել է «Kentron community, Mashtoc ave., 8/7» հասցեում տեղակայված ալեհավաքի կողմից։
«Այլ փաստաթուղթն ապացույց ճանաչելու և գործին կցելու մասին» 20.09.2017թ. որոշ-ման համաձայն` 14.09.2017 թվականին «Յուքոմ» ՍՊ ընկերությունից ստացված վերծանումնե-րը /լեզային սկավառակի մեջ ներբեռնված/, որպես այլ փաստաթուղթ ճանաչվել է ապացույց։

Դատարանի վերլուծություն.

ՀՀ Սահմանադրության 61-րդ հոդվածն ամրագրում է« որ յուրաքանչյուր ոք ունի իր իրավունքների և ազատությունների արդյունավետ դատական պաշտպանության իրավունք։
ՀՀ Սահմանադրության 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ և անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդարացի« հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք«։
ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է։
2. Օրենքով սահմանված պատիժը« ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատ-ժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարված արարքին«։
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվ-րոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝
«Յուրաքանչյուր ոք« երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պար-տականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչութ-յամբ« ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…) «։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է« որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադ-րությունների վրա« այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
Շարադրված դրույթների վերլուծությունից երևում է« որ հանցանք գործելու մեջ անձի մե-ղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա« այն ենթակա է հիմնավորման գործին վերաբերող փոխկապակցված« հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Դատավորը« ինչպես նաև հետաքննության մարմինը« քննիչը« դատախազը ապացույց-ները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` «Միայն ապա-ցույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը« տեղը« եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները« որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատա-վարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները« եթե այլ բան նախատես-ված չէ օրենքով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության« թույլատրե-լիության« իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավա-րարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը« քննիչը« դատախազը« դատավորը« ղեկա-վարվելով օրենքով« ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի« լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համա-ձայն՝ «Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կա-յացվում է միայն այն դեպքում« երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորու-թյունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաս-տանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված« եթե դատարանը« ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով« հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակ-ներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա« դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա« ամ-բաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբա-նելով« սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում (...) 3) այն ապացույցները« ո-րոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները« ինչպես նաև այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները»։
Վճռաբեկ դատարանը թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 քրեական գործով 31.10.2014թ-ին կայացրած որոշմամբ արձանագրել է, որ. ««Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը« ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները« դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում։
Մասնավորապես« վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը« համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները« նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս« թե ինչ է անհրա-ժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով« ապա ապացույցների բավարարությունը կապ-ված է այն ապացուցողական նյութի հետ« որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության։ Որոշելով ապացույց-ների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի հա-մար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը« մասնավորապես այն« թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրա-քանչյուր հանգամանքը« և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար։
Այսպիսով« ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուց-ման շրջանակների այնպիսի որոշումը« որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը« իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը։
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի« ապացույցների բավարարություն հասկա-ցության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ« այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին« թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հե-տազոտվեն ապացույցները« որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած։ Բացի այդ« օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն« թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը։
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վեր-լուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք«
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն«
3) անմեղության կանխավարկած» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռա-բեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 14-15-րդ կե-տերը« իսկ վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքի« դատավարական որո-շումների հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության« անմեղության կանխավարկածի մասին մանրամասն տե՛ս նույն որոշման 16-19-րդ կետերը)։
29. Վերահաստատելով և զարգացնելով նախորդ կետում մեջբերված գործով արտահայ-տած իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է« որ «ապացույցների բավարարությունը» որոշելու չափանիշներն են.
1) անմեղության կանխավարկածը«
2) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը«
3) դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը։
30. Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել« որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նա-խադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է« որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված« քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակա-ռակը։ Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածնե-րից է« որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ« միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով« այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատա-րանի նախադեպային իրավունքով։ Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաս-տատված համարելը ոչ այլ ինչ է« քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում։ Միևնույն ժամանակ« անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցու-թյան բացակայությունը նշանակում է« որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ։ Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հա-վասարազոր է ապացուցված անմեղության։
Հարկ է նշել նաև« որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը« ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը« այլև՝ դրա հաղթահարման« նույնն է« թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատա-վարական չափորոշիչները։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարան-ներին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների« այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատ-կանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմ-նավորել վերաբերելի« փոխկապակցված« հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություն-ներով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների« կանխատեսումների կամ կարծիք-ների« այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև« որ մեղսագրվող հան-ցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը« իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է« որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկա-յացնելու պարտականությունը (…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մա-յիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը)։ Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ (տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044 /01/11 որոշման 14-րդ կետը)։
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնա-սիրությունը ևս ցույց է տալիս« որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշ-խավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը« ի թիվս այլոց« ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապա-ցույցներ (տե՛ս« ի թիվս այլոց« Barbera Messegue and Jabardo v. Spain« գանգատ թիվ 10590/83« 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ« 77-րդ կետ« Janosevic v. Sweden« գանգատ թիվ 34619/97« 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ« 97-րդ կետ)։
Այսպիսով« անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այն-պիսի ամբողջության առկայություն« որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմ-նավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու« այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթա-դրություններ անելու համար։
31. Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին՝ ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին« որ «(…) Ներքին համոզմունքը« որպես ապա-ցույցների գնահատման արդյունք« բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների ան-խզելի կապով. այն« մի կողմից« պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակ-ցությունից և հիմնվի դրանց վրա« իսկ մյուս կողմից« անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առա-ջացնի այն վստահությունը« որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պա-հանջների պահպանմամբ։
Ապացույցները« որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան« կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը« որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշում-ներում։ Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա« այն չի կարող լինել կամայական։ Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանք-ների լրիվ« օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը։ (…)» (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ /0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
Այսպիսով« «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է։ Այն ապա-ցույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ)։ Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ« օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի« վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա« որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ)։
Ելնելով այն հանգամանքից« որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր« անհրա-ժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից« ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունք-ներից։ Ի տարբերություն դրանց« ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի« ոչ վերաբերելի« անարժանահավատ ապացույցների վրա։ Այլ խոսքով« ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի« գիտելիքի վրա« այլ ոչ թե ենթա-դրությունների« երևակայության« համակրանքի« հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա։
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված« բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է։ Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրե-լիության« վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները« որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման։
31.1. Ապացույցների թույլատրելիության հատկանիշը վերաբերում է դրանց ձևական կող-մին։ Դրա էությունը կազմում է ապացույցները ձեռք բերելիս օրենքով նախատեսված դատավա-րական պահանջների պահպանվածությունը և ենթադրում է.
- աղբյուրի օրինականություն՝ ապացույցը պետք է ձեռք բերվի միայն օրենքով սահման-ված աղբյուրներից (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մաս)«
- ձեռքբերման միջոցների օրինականություն՝ պետք է պահպանված լինեն ապացույցների ձեռքբերմանն ուղղված գործողություններ կատարելուն օրենքով առաջադրված պահանջները«
- դատավարական ձևակերպում՝ ապացույցը« դրա ձեռքբերման գործընթացը պետք է օրենքով սահմանված կարգով ենթարկվեն դատավարական ձևակերպման«
- լիազորված սուբյեկտ՝ այն պետք է ստացված լինի ապացույց ձեռք բերելու լիազորու-թյամբ օժտված սուբյեկտի կողմից։
Ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու հիմքերը հստակ սահմանված են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով։
31.2. Վերաբերելիությունն ապացույցի կարողությունն է իր բովանդակությամբ ծառայելու ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքները« գործի քննության և լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ տվյալները բացահայտելուն և հաստատելուն։ Այլ խոսքով՝ ապա-ցույցի վերաբերելիության հատկանիշն արտացոլում է ապացույցի և գործի քննության ու լուծ-ման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների միջև կապը։ Ապացույցը կհամարվի վե-րաբերելի« եթե տեղեկություններ պարունակի գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաս-տի մասին։
31.3. Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույ-ցի բովանդակային գնահատմանը։ Արժանահավատ է այն ապացույցը« որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում։ Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դա-տարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը« ցուց-մունք տվող անձի շահագրգռվածությունը« որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները« վիճակը« ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ« որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանք-ներն ընկալելու« մտապահելու« վերարտադրելու գործընթացի վրա)«
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգա-մանքն ընկալելու պայմանները« պաշտպանի« ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն)«
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը«
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հան-գամանքների առկայությունը«
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից։
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը։ Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդա-կությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում։ Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների ար-ժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկություն-ների բովանդակությունը« համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ« պարզել դրանց համապա-տասխանությունը կամ հակասությունը« հակասության դեպքում` դրա պատճառները։
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա։
32. Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրա-վական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որո-շելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի մի-ջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքո-րոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը)։ Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության են-թարկելու պարտականություն։
Վերջին դիրքորոշումը բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդ-վածի 4-րդ մասի պահանջից« որի համաձայն՝ «Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատ-ճառաբանված։ Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները»։
Դատական ակտի պատճառաբանվածության հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրա-դարձել է Ֆ.Գալստյանի գործով որոշման մեջ« որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին« որ «(…) Դատական ակտի պատճառաբանվածությունը կոչված է պարզաբանելու« թե ինչու է դատարանը եկել այս կամ այն հետևության« որ իրավանորմերով է ղեկավարվել նման որոշում կայացնելիս և միևնույն ժամանակ հնարավորություն է ստեղծում վերադաս դատարանի կողմից դատական ակտի օրինականության և հիմնավորվածության ստուգման համար։
(…) Պատճառաբանված որոշման բացակայությունն արդեն իսկ օբյեկտիվորեն սահմա-նափակում է վերադաս դատական ատյանի հնարավորությունը` լիարժեք դատական ստուգման ենթարկելու բողոքարկվող դատական ակտի օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը և կա-յացնելու արդարացի որոշում« հետևաբար դատական ակտի չպատճառաբանված լինելը հան-գեցնում է քրեական դատավարության կարևորագույն սկզբունքներից մեկի` ՀՀ Սահմանադրու-թյամբ և քրեադատավարական օրենքով երաշխավորված արդար դատական քննության իրա-վունքի խախտման։
(…) Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն իր մի շարք որոշումներում՝ ներպե-տական դատարանների կողմից կայացված որոշումների չպատճառաբանվածությունը կամ ոչ բավարար պատճառաբանվածությունը դիտել [է] «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազա-տությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մասով երաշխավորված` անձի արդար դատական քննության իրավունքի խախտում (տե՛ս Սալովն ընդ-դեմ Ուկրաինայի (Salov v. Սkraine) 06.09.2005 թվականի որոշումը« գանգատ թիվ 65518/01« Բոլ-դեան ընդդեմ Ռումինիայի (Boldea v. Romania) 15.02.2007 թվականի որոշումը« գանգատ թիվ 19997/02« Գրադինարն ընդդեմ Մոլդովայի (Gradinar v. Moldova) 08.04.2008 թվականի որոշումը« գանգատ թիվ 7170/02)» (տե՛ս Ֆրունզիկ Գալստյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվա-կանի մարտի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09 որոշման 18-20-րդ կետերը)։
Վերահաստատելով Ֆ.Գալստյանի գործով որոշմամբ ձևավորած իրավական դիրքորո-շումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է« որ դատարանը պարտավոր է իր դատական ակտում ամրագրել և թույլատրելիության« վերաբերելիության ու արժանահավատության տես-անկյունից գնահատման ենթարկել այն ապացույցները« որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները« ինչպես նաև նշել այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի 3-րդ կետ)։ Հա-կառակ դեպքում ապացույցների գնահատումը« դրա արդյունքում դատարանի համապատաս-խան ներքին համոզմունքի ձևավորումը կկրեն սուբյեկտիվ բնույթ« կհանգեցնեն կամայականու-թյան և անձի արդար դատաքննության իրավունքի խախտման՝ սահմանափակելով նաև դատա-կան ակտի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը ստուգելու վերադաս դատարանի հնա-րավորությունը։
33. Սույն որոշման 29-32-րդ կետերում կատարված իրավական վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է« որ գործի լուծման համար ապացույցների բավա-րարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայ-մանավորում են միմյանց։ Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի« վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն« որը« հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը« անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ« ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կա-յացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում։
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է. «Ապա-ցույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…) ։ Ակնհայտ է« որ ապացույցները բավարար չեն« եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար«
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ«
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում։» (տե՛ս Սիրակ Սա-քանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը)։
Այսպիսով« Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է« որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում« «հիմնավոր կասկածից վեր» ապա-ցուցողական չափանիշ ասելով« պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն« որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերո-գրյալը չի նշանակում« որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կա-րող առաջացնել որևէ կասկած« սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչ-յուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով« որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»։
Դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքն ու համակ-ցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, գործի հանգա-մանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալի կատարած արարքներին տրվել է ճիշտ քրեաիրա-վական գնահատական, քրեական գործի` դատարանի կողմից գնահատված ապացույցները ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, և սույն քրեական գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ՝ վկա Ա.Պետրոսյանի ցուցմունքներով ու մյուս ապացույցներով (բացառությամբ դատարանի կողմից որպես արժանահավատ չհամարվող ամբաստանյալի և վկա Խորշիդ Մասուդի Մորթա-զավիքահագի ցուցմունքների), հաստատվում է, որ ամբաստանյալը կատարել է հանցագործու-թյուններ` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով, 35-267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով և 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, որոնցով և նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի։
Դատարանը, անդրադառնալով սույն դատավճռի «Ապացույցների հետազոտում և գը-նահատում» մասում շարադրված ամբաստանյալի ցուցմունքին և վկա Խորշիդ Մասուդի Մոր-թազավիքահագի նախաքննական ցուցմունքներին, արձանագրելով, որ դրանցով հաստատվում է Պարսկաստանից տեղափոխված ապրանքները Կանդա ուղարկելու նպատակով ամբաս-տանյալի կողմից վկա Ա.Պետրոսյանին հանձնելու փաստը, գտնում է ամբաստանյալի պատ-ճառաբանություններն ու նրա կնոջ մոր՝ վկա Խ.Մորթազավիքահագի ցուցմունքներում նշված փաստական հանգամանքները դատաքննությամբ չհաստատվեցին, դրանք հակասում են միմ-յանց և հերքվում են սույն դատավճռի նույն մասում շարադրված ու դատարանի կողմից որպես արժանահավատ գնահատվող մնացած ապացույցների համակցությամբ։
Միաժամանակ, դատարանը գտնում է, որ վերը նշված պատճառաբանություններով ամ-բաստանյալը ցանկանում է խուսափել իր կատարած հանցանքների համար պատասխանա-տվությունից և պատժից, իսկ վկա Խ.Մորթազավիքահագին, փորձել է իր պաշտպանության տակ վերցնել ամբաստանյալին։
Դատարանը հարկ է համարում նշել, որ նույնիսկ Հայաստան սուրճ, նաբաթ, կոշիկներ, խաղալիքներ և նման այլ առարկաներ տեղափոխելու վերաբերյալ ամբաստանյալի պատճա-ռաբանությունը պայմանականորեն արժանահավատ համարելու դեպքում պետք է արձանա-գրել, որ որ նա գիտակցել է, որ ՀՀ մաքսային սահմանով՝ մաքսային հսկողությունից թաքցնելով, անօրինական տեղափոխում է արգելված ապրանքներ, նկատի ունենալով, որ նրա իսկ ցուց-մունքի համաձայն՝ նա հստակ գիտակցել է, որ իր կողմից ՀՀ տեղափոխված ապրանքների արժեքն անհամեմատ ցածր է եղել իրեն խոստացված և առաջին անգամ վճարված գումարից՝ 500.000 իրանական թումանից։
Այսպիսով, ապացույցների վերաբերելիության, գնահատման և անմեղության կանխա-վարկածի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած, վերը շարադրված իրավական դիրքորոշումների լույսի տակ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, վերը նշված հիմնավորումներով և պատճառաբանություններով դատարանը հանգում է եզրա-կացության, որ ամբաստանյալը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքները։
Դատարանը, անդրադառնալով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը դատա-քննությամբ չհաստատվելու, նախաքննության ընթացքում ոչ օբյեկտիվ, լրիվ ու բազմակողմանի քննություն իրականացնելու վերաբերյալ պաշտպանի պատճառաբանություններին և ամբաս-տանյալի կատարած արարքին ճիշտ քրեաիրավական գնահատական տալով՝ նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին միջնորդությանը, գտնում է, որ դատարանի վերը նշված վերլուծությամբ ու հիմնավորումներով նշված պատճառաբանություններն անհիմն են և հերքվել են դատաքննությամբ, իսկ միջնորդությունը նույն հիմնավորումներով պետք է մերժվի ։
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատիժների տեսակն ու չափը որո-շելիս, դատարանը հաշվի է առնում ինչպես նրա կատարած հանցագործության բնույթը, հան-րության համար վտանգավորության աստիճանը և հետևանքները, այնպես էլ նրա անձը բնու-թագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգա-մանքները։
Որպես ամբաստանյալ Ֆ.Դաբիրիանմողադամի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք՝ դատարանը հաշվի է առնում նրա խնամքին է գտնվում մինչև 14 տա-րեկան երեխան։
Դատաքննությամբ ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չարձանագրվեցին։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը« դա կատարելու հանգա-մանքներին« հանցավորի անձնավորությանը« անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը« ուղղել պատժի ենթարկված անձին« ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ« որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդ-վածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտան-գավորության աստիճանով և բնույթով« հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով« այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակ-վում է« եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
Մեջբերված իրավական նորմերը Վճռաբեկ դատարանը վերլուծել և դրանց վերաբերյալ իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07« ՎԲ-142/07« ՎԲ-192/07« ՎԲ-201/07« ԵՇԴ/0029/01/08« ԵԿԴ/0042/01/11« ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումնե-րում։ Նշված որոշումներում Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրա-վունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավա-կան ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ։ Պատիժն արդա-րացի է« եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը« ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի« իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կա-տարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի« հանցավորի անձի« պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հան-գամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությու-նից։
Դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը, նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքը, պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հան-գամանքների բացակայությունը, հանցագործությունները կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, ելնելով գործի փաստական տվյալների և հանգամանքների վերլուծության հիման վրա դատարանի մոտ ձևավորված նրա բարոյահոգեբանական ու քրեաիրավական բնութագրե-րից և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ ու 61-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքնե-րից, հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր չէ առանց պատիժը կրելու, և գտնում է, որ նա պետք է դատապարտվի ազատազրկման՝ մաքսանենգության առարկա հան-դիսացող թմրամիջոցի բռնագրավմամբ և հօգուտ պետության բռնագանձմամբ, ու կրի պատիժը, ինչն անհրաժեշտ ու բավարար է նաև սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և նրա կող-մից նոր հանցագործությունների կատարումը կանխելու համար։
Դատարանը, քննության առնելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը, գտնում է, որ սույն դատավճռով բռնագրավման և հօգուտ պետության բռնագանձման ենթակա «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոցը պետք է վերադարձնել նախաքննության մարմնին՝ այն վերջինիս վարույ-թում գտնվող թիվ 58209317 քրեական գործով հետագայում տնօրինելու համար։
Միաժամանակ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ֆ.Դաբիրիանմողադամից անձ-նական խուզարկությամբ առգրավված «Հուավեյ» մոդելի բջջային հեռախոսը, 115.000 իրանա-կան ռեալ գումարը, 2 հատ բանկային պլաստիկ քարտերը, 1 հատ այցեքարտը և «Իրան Ասե-ման Էյրլայնս» գրառումով էլեկտրոնային ավիատոմսը պետք է հանձնվի Ֆ.Դաբիրիանմողա-դամիի ներկայացուցչին, իսկ 2 ժամկետանց դեղահաբը՝ ոչնչացվի։
Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, պետք է թողնվի անփոփոխ։
Վերոգրյալների հիման վրա ու ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 367-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ֆարիբորզ Ֆարամարզի Դաբիրիանմողադամին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով և 35-267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով Ֆ.Դաբիրիանմողադամին դատապարտել ազատազրկման 8 (ութ) տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով Ֆ.Դաբիրիանմողա-դամին դատապարտել ազատազրկման 8 (ութ) տարի ժամկետով՝ մաքսանենգության առարկա հանդիսացող թմրամիջոցի բռնագրավմամբ և հօգուտ պետության բռնագանձմամբ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի 2-ր մասի համաձայն՝ Ֆ.Դաբիրիանմողադամին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 35-267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտել ազատա-զրկման 6 (վեց) տարի ժամկետով՝ մաքսանենգության առարկա հանդիսացող թմրամիջոցի բըռ-նագրավմամբ և հօգուտ պետության բռնագանձմամբ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, որպես վերջնական պատիժ՝ նշանակել ազատազրկում 12 (տասներկու) տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։
Սույն դատավճռով բռնագրավման և հօգուտ պետության բռնագանձման ենթակա «Ափի-ոն» տեսակի թմրամիջոցը՝ որպես իրեղեն ապացույց, վերադարձնել նախաքննության մարմնին՝ այն վերջինիս վարույթում գտնվող թիվ 58209317 քրեական գործով հետագայում տնօրինելու համար։
Ֆ.Դաբիրիանմողադամից անձնական խուզարկությամբ առգրավված «Հուավեյ» մոդելի բջջային հեռախոսը, 115.000 իրանական ռեալ գումարը, 2 հատ բանկային պլաստիկ քարտերը, 1 հատ այցեքարտը և «Իրան Ասեման Էյրլայնս» գրառումով էլեկտրոնային ավիատոմսը հանձ-նել Ֆ.Դաբիրիանմողադամիի ներկայացուցչին, իսկ 2 դեղահաբը՝ ոչնչացնել։
ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում Ֆ.Դաբիրիանմողադամի պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2017թ. հունիսի 15-ից։
Ֆ.Դաբիրիանմողադամի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը թողնել անփո-փոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակ-վելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։

ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆ