Հիմնական
Գործի համար:
ԵԿԴ/0231/01/17
Վիճակագրական տողի համար :
15.1
Պատասխանող
Արման Կարոյան
Մհեր Ավդալյան
Հովհաննես Առուստամյան
Արման Կարոյան Գևորգի
Հովհաննես Առուստամյան Վաչագանի
Մհեր Ավդալյան Արտուշի
Հովհաննես Առուստամյան
Հովհաննես Առուստամյան
Հովհաննես Առուստամյան
Արման Կարոյան
Մհեր Ավդալյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մխիթար Պապոյան
Ռուզաննա Բարսեղյան
Արմեն Դանիելյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Մեսրոպ Մակյան
Վճռաբեկ
Սամվել Օհանյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մխիթար Պապոյան
Ռուզաննա Բարսեղյան
Արմեն Դանիելյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Մեսրոպ Մակյան
Վճռաբեկ
Սամվել Օհանյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2018-12-13 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||||
| Քրեական վերաքննիչ | 2017-12-21 | 11:00 | 1 | Կայացվել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2017-09-22 | 14:00 | 2 | Կայացել է |
ԵԿԴ/0231/01/17
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ՈՐՈՇՈւՄ
ՀԱՆՈւՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ
«21» դեկտեմբերի 2017թ. ք.Երևան
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան)
Նախագահող դատավոր
դատավորներ
դատական նիստերի քարտուղար
դատախազ
պաշտպան
ամբաստանյալներ
Մ.Պապոյան
Ա.Դանիելյան
Ռ.Բարսեղյան
Ա.Ջուլհակյան
Ա.Առաքելյան
Ս.Մկրտչյան
Ա.Կարոյան
Մ.Ավդալյան
Հ.Առուստամյան
դռնբաց դատական նիստում, ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով քննության առնելով ամբաստանյալներ Արման Գևորգի Կարոյանի (ծնված` 1981 թվականի մարտի 5-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ` հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում` չդատապարտված, հաշվառված է Երևան քաղաքի Ավանեսովի 1-ին շենքի 16-րդ բնակարանում), Մհեր Արտուշի Ավդալյանի (ծնված` 1971 թվականի հունվարի 6-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ` հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, հանդիսանում է «Մհեր Ավդալյան» Ա/Ձ տնօրենը, դատվածություն չունեցող, հաշվառված է Երևան քաղաքի Հալաբյան փողոցի 9/1 շենքի 23-րդ բնակարանում) և Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի (ծնված` 1978 թվականի փետրվարի 21-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ` հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, աշխատում է «Ֆիրդուս» տոնավաճառում` որպես կենցաղային տեխնիկայի վաճառող, նախկինում` չդատապարտված, հաշվառված է Երևան քաղաքի Շերամի փողոցի 23-րդ շենքի 2-րդ բնակարանում) վերաբերյալ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) 2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ի դատավճռի դեմ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Առաքելյանի վերաքննիչ բողոքը`
ՊԱՐԶԵՑ
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2017 թվականի մայիսի 18-ին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնի ավագ հետաքննիչ Ա.Թազայանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 15174417 քրեական գործը:
2017 թվականի մայիսի 19-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Համբարձումյանի որոշմամբ թիվ 15174417 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2017 թվականի մայիսի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Համբարձումյանի որոշմամբ թիվ 15174417 քրեական գործով Արման Կարոյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով` այն արարքի համար, որ նա 2017 թվականի մայիսի 18-ին` ժամը 21։25-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ 17-րդ հասցեում գտնվող Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի մոտ կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել իշխանության ներկայացուցիչ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Պետրոսյանի և ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Ներսես Հովսեփյանի և Վրեժ Ավետիսյանի նկատմամբ` կապված վերջինների ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ: Այսպես. ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Պետրոսյանն իր գործընկեր` ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Ներսես Հովսեփյանի հետ, 2017 թվականի մայիսի 18-ին, ըստ հաստատված վերակարգի, ժամը 16:00-ից ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում` «Լունապարկ» մանկական կենտրոնի շրջակա տարածքում: Ժամը 21:20-ի սահմաններում ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության օպերատիվ կառավարման կենտրոնից ռադիոկապով ահազանգ են ստացել, որ շտապ մոտենան Մանկավարժական համալսարանի մոտ: Հասնելով Մանկավարժական համալսարանի գլխավոր մուտքին հարակից կամարանցման մոտ` նկատել են Հովհաննես Առուստամյանին, Արման Կարոյանին, Մհեր Ավդալյանին, Մերուժան Մեժունցին և Հարություն Ենոքյանին, ովքեր միմյանց հետ վիճաբանելիս են եղել և բղավել: Արմեն Պետրոսյանը և Ներսես Հովսեփյանը կանգնել են նրանց դիմաց և հրահանգել կանգ առնել և հանդարտվել, սակայն Հովհաննես Առուստամյանը, Մհեր Ավդալյանը և Արման Կարոյանը չեն ենթարկվել իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին, որի ընթացքում Հովհաննես Առուստամյանը, Մհեր Ավդալյանը և Արման Կարոյանը սկսել են քաշքշել նրանց: Նույն պահին իրենց դիմաց է կայանվել ՀՀ ոստիկանության թիվ 0154 պարեկային ավտոմեքենան, որից իջել և վերջիններին են մոտեցել ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Արթուր Շահնազարյանը և Վրեժ Ավետիսյանը, որոնց տեսնելուն պես Արման Կարոյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություններ է գործադրել` բռունցքով հարվածներ է հասցրել Ներսես Հովսեփյանին և Վրեժ Ավետիսյանին, քաշել վերջինների համազգեստից և հրել, Մհեր Ավդալյանը հարձակվել է Արթուր Շահնազարյանի վրա, բռնել նրա պարանոցից, քաշել, ապա միասին ընկել են գետնին, որի ընթացքում սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել նրանց հասցեին, բռունցքներով հարվածներ հասցրել Արթուր Շահնազարյանի մարմնի տարբեր մասերին, որից հետո Մհեր Ավդալյանը գետնից ոտքի կանգնելով, շարունակել է իր գործողությունները, քաշքշել է և հարվածներ հասցրել ոստիկան Արմեն Պետրոսյանին, իսկ Հովհաննես Առուստամյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել Արմեն Պետրոսյանի նկատմամբ` մեկ անգամ բռունցքով հարվածելով կրծքավանդակի աջ կեսին և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցրել նրանց հասցեին` իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով հակազդելով իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին:
2017 թվականի մայիսի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Համբարձումյանի որոշմամբ թիվ 15174417 քրեական գործով Հովհաննես Առուստամյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով` այն արարքի համար, որ նա 2017 թվականի մայիսի 18-ին` ժամը 21։25-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ 17-րդ հասցեում գտնվող Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի մոտ կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել իշխանության ներկայացուցիչ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Պետրոսյանի նկատմամբ` կապված վերջինի ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ: Այսպես. ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Պետրոսյանն իր գործընկեր` ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Ներսես Հովսեփյանի հետ 2017 թվականի մայիսի 18-ին, ըստ հաստատված վերակարգի, ժամը 16:00-ից ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում` «Լունապարկ» մանկական կենտրոնի շրջակա տարածքում: Ժամը 21:20-ի սահմաններում ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության օպերատիվ կառավարման կենտրոնից ռադիոկապով ահազանգ են ստացել, որ շտապ մոտենան Մանկավարժական համալսարանի մոտ: Հասնելով Մանկավարժական համալսարանի գլխավոր մուտքին հարակից կամարանցման մոտ` նկատել են Հովհաննես Առուստամյանին, Արման Կարոյանին, Մհեր Ավդալյանին, Մերուժան Մեժունցին և Հարություն Ենոքյանին, ովքեր միմյանց հետ վիճաբանելիս են եղել և բղավել: Արմեն Պետրոսյանը և Ներսես Հովսեփյանը կանգնել են նրանց դիմաց և հրահանգել կանգ առնել և հանդարտվել, սակայն Հովհաննես Առուստամյանը, Մհեր Ավդալյանը և Արման Կարոյանը չեն ենթարկվել իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին, որի ընթացքում Հովհաննես Առուստամյանը, Մհեր Ավդալյանը և Արման Կարոյանը սկսել են քաշքշել նրանց: Նույն պահին իրենց դիմաց է կայանվել ՀՀ ոստիկանության թիվ 0154 պարեկային ավտոմեքենան, որից իջել և վերջիններին են մոտեցել ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Արթուր Շահնազարյանը և Վրեժ Ավետիսյանը, որոնց տեսնելուն պես Հովհաննես Առուստամյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել Արմեն Պետրոսյանի նկատմամբ` մեկ անգամ բռունցքով հարվածելով կրծքավանդակի աջ կեսին և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցրել նրանց հասցեին, իսկ Մհեր Ավդալյանը հարձակվել է Արթուր Շահնազարյանի վրա, բռնել նրա պարանոցից, քաշել, ապա միասին ընկել են գետնին, որի ընթացքում վերջինը նույնպես սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել նրանց հասցեին, բռունցքներով հարվածներ հասցրել Արթուր Շահնազարյանի մարմնի տարբեր մասերին, իսկ Արման Կարոյանը բռունցքով հարվածներ է հասցրել Ներսես Հովսեփյանին և Վրեժ Ավետիսյանին, քաշել վերջինների համազգեստից և հրել, իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով հակազդելով իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին:
2017 թվականի մայիսի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Համբարձումյանի որոշմամբ թիվ 15174417 քրեական գործով Մհեր Ավդալյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով` այն արարքի համար, որ նա 2017 թվականի մայիսի 18-ին` ժամը 21:25-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ 17-րդ հասցեում գտնվող Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի մոտ կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել իշխանության ներկայացուցիչ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Պետրոսյանի և ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Արթուր Շահնազարյանի նկատմամբ` կապված վերջինների ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ: Այսպես. ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Պետրոսյանն իր գործընկեր` ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Ներսես Հովսեփյանի հետ 2017 թվականի մայիսի 18-ին, ըստ հաստատված վերակարգի, ժամը 16:00-ից ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում` «Լունապարկ» մանկական կենտրոնի շրջակա տարածքում: Ժամը 21:20-ի սահմաններում ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության օպերատիվ կառավարման կենտրոնից ռադիոկապով ահազանգ են ստացել, որ շտապ մոտենան Մանկավարժական համալսարանի մոտ: Հասնելով Մանկավարժական համալսարանի գլխավոր մուտքին հարակից կամարանցման մոտ` նկատել են Հովհաննես Առուստամյանին, Արման Կարոյանին, Մհեր Ավդալյանին, Մերուժան Մեժունցին և Հարություն Ենոքյանին, ովքեր միմյանց հետ վիճաբանելիս են եղել և բղավել: Արմեն Պետրոսյանը և Ներսես Հովսեփյանը կանգնել են նրանց դիմաց և հրահանգել կանգ առնել և հանդարտվել, սակայն Հովհաննես Առուստամյանը, Մհեր Ավդալյանը և Արման Կարոյանը չեն ենթարկվել իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին, որի ընթացքում Հովհաննես Առուստամյանը, Մհեր Ավդալյանը և Արման Կարոյանը սկսել են քաշքշել նրանց: Նույն պահին իրենց դիմաց է կայանվել ՀՀ ոստիկանության թիվ 0154 պարեկային ավտոմեքենան, որից իջել և վերջիններին են մոտեցել ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Արթուր Շահնազարյանը և Վրեժ Ավետիսյանը, որոնց տեսնելուն պես Մհեր Ավդալյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություններ է գործադրել, հարձակվել է Արթուր Շահնազարյանի վրա, բռնել նրա պարանոցից, քաշել, ապա միասին ընկել են գետնին, որի ընթացքում սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել նրանց հասցեին, բռունցքներով հարվածներ հասցրել Արթուր Շահնազարյանի մարմնի տարբեր մասերին, որից հետո Մհեր Ավդալյանը գետնից ոտքի կանգնելով, շարունակել է իր գործողությունները, քաշքշել է և հարվածներ հասցրել ոստիկան Արմեն Պետրոսյանին, իսկ Հովհաննես Առուստամյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել Արմեն Պետրոսյանի նկատմամբ` մեկ անգամ բռունցքով հարվածելով կրծքավանդակի աջ կեսին և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցրել նրանց հասցեին, իսկ Արման Կարոյանը բռունցքով հարվածներ է հասցրել Ներսես Հովսեփյանին և Վրեժ Ավետիսյանին, քաշել վերջինների համազգեստից և հրել` իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով հակազդելով իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին:
2017 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Հովհաննես Առուստամյանի, Մհեր Ավդալյանի և Արման Կարոյանի վերաբերյալ թիվ 15174417 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան, որտեղ քրեական գործին շնորհվել է ԵԿԴ/0231/01/17 համարը:
Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0231/01/17 դատավճռի համաձայն` Արման Կարոյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 6 (վեց) ամիս ժամկետով: Արման Կարոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2017 թվականի մայիսի 19-ից: Մհեր Ավդալյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 6 (վեց) ամիս ժամկետով: Մհեր Ավդալյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2017 թվականի մայիսի 19-ից: Հովհաննես Առուստամյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 6 (վեց) ամիս ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` նշանակված պատժի մեջ հաշվակցվել է Հովհաննես Առուստամյանի` 2017 թվականի մայիսի 19-ից մինչև 2017 թվականիի հունիսի 13-ը` 25 (քսանհինգ) օր կալանքի տակ գտնվելու ժամկետը և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 5 (հինգ) ամիս 5 (հինգ) օր ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված վերջնական պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան 1 (մեկ) տարի ժամկետով: Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ որպես կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց ընտրված գրավը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
2017 թվականի հոկտեմբերի 17-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Առաքելյանի վերաքննիչ բողոքը` Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0231/01/17 դատավճռի դեմ:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Առաքելյանը խնդրել է բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0231/01/17 դատավճիռն ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակված պատժի, ինչպես նաև ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմնականորեն չկիրառելու մասով: Արման Կարոյանի նկատմամբ որպես պատիժ նշանակել ազատազրկում` 1 (մեկ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով: Մհեր Ավդալյանի նկատմամբ որպես պատիժ նշանակել ազատազրկում` 1 (մեկ) տարի ժամկետով: Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ որպես պատիժ նշանակել ազատազրկում` 1 (մեկ) տարի ժամկետով:
Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում մասնավորապես նշված է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0231/01/17 դատավճիռը` ամբաստանյալներ Արման Կարոյանի, Մհեր Ավդալյանի և Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով, ակնհայտ մեղմ է, չի համապատասխանում կատարված արարքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանին, ամբաստանյալների` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներին, ինչպես նաև անձը բնութագրող տվյալներին: Այսինքն` Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ է տրվել դատական սխալ, որն ազդել է գործի ելքի վրա, ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը, չեն պահպանվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 70-րդ հոդվածներով սահմանված պահանջները, խախտվել են կատարած արարքի նշանակված պատժի համաչափության վերաբերյալ նյութական իրավունքի նորմերը, ինչպես նաև խաթարվել են պատժի նպատակները, խախտվել են սահմանադրությամբ պաշտպանվող շահերի անհրաժեշտ հավասարակշռությունը, որպիսի պայմաններում դատական ակտը ենթակա է բեկանման: Առաջին ատյանի դատարանը, որպես ամբաստանյալների պատասխանտվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք, դիտել է նրանց կողմից դատաքննության ընթացքում իրենց լիովին մեղավոր ճանաչելն ու անկեղծորեն զղջալը, սակայն որևէ ձևով հաշվի չի առել, որ դա տեղի է ունեցել անհերքելի ապացույցների պայմաններում, մասնավորապես` նախաքննության ընթացքում արդեն ձեռք էին բերվել նրանց կողմից հանցանքի կատարումը վկայող բավարար ապացույցների համակցություն և նրանք մեղադրանքի հետ համաձայնվել են իրենց դեմ առկա անհերքելի ապացույցների պայմաններում` այլ ելք չունենալով, հետևաբար` նշված հանգամանքը ողջամտորեն չի նվազեցնում նրանց կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը: Նախկինում դատապարտված չլինելը նույնպես ողջամտորեն չի նվազեցնում անձի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը, քանի որ քաղաքացիական հասարակաության, իրավական պետության մեջ բնակվող յուրաքանչյուր անձի պարտականությունն է հակաիրավական արարքներ կատարելուց զերծ մնալը: Անհրաժեշտ է հաշվի առնել այն, որ հանցանքը կատարվել է ուղղակի դիտավորությամբ, ինչն էլ մեծացնում է անձի և նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը: Անհասկանալի է նաև, որ նույն քրեական գործի շրջանակներում նմանատիպ վարքագիծ դրսևորած անձանց վերագրվող հանցագործության բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, գործի հանգամանքներն Առաջին ատյանի դատարանին հանգեցրել են երկու իրարամերժ հետևությունների առ այն, որ Մհեր Ավդալյանի և Արման Կարոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառումն անթույլատրելի է, իսկ Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ` թույլատրելի: Ավելին` ինչպես հաստատվել է ձեռք բերված ապացույցներով, Հովհաննես Առուստամյանն առաջինն է հարվածել ոստիկանության աշխատակցին, ինչն Առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատշաճ գնահատման չի ենթարկվել: Փաստորեն, Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի չառնելով գործի վերը նշված հանգամանքները, ամբաստանյալներ Արման Կարոյանի, Մհեր Ավդալյանի և Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառել, ինչն անարդարացի է, չի համապատասխանում նրանց կատարած հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալների անձին: Առաջին ատյանի դատարանը սխալ հետևության է հանգել Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանաված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործության կանխմանը հասնելու հնարավորության մասին: Այսպիսով` Առաջին ատյանի դատարանը դատավճիռ կայացնելիս թույլ է տվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի նորմերի 5-րդ, 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների խախտում, որը հանգեցրել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջներին չհամապատասխանող անօրինական և չհիմնավորված դատավճռի կայացմանը:
Վերաքննիչ դատարան ներկայացված նյութերը և կողմերի պարզաբանումները.
2017 թվականի նոյեմբերի 13-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել ամբաստանյալներ Արման Կարոյանի, Մհեր Ավդալյանի և Հովհաննես Առուստամյանի պաշտպան Սերգեյ Մկրտչյանի պատասխանը` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Առաքելյանի վերաքննիչ բողոքի դեմ, որով վերջինը խնդրել է դատախազի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0231/01/17 դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ:
Ամբաստանյալներ Արման Կարոյանի, Մհեր Ավդալյանի և Հովհաննես Առուստամյանի պաշտպան Սերգեյ Մկրտչյանը մասնավորապես նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ճիշտ է կիրառել արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, ըստ մեղքի` անձնական պատասխանատվության, մարդասիրության, պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքները և ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի նկատմամբ կայացրել է առավել քան պատճառաբանված, հիմնավորված և օրինական դատական ակտ: Այն արարքը, որի մեջ մեղադրվում են իր պաշտպանյալները, ըստ վտանգավորության աստիճանի և բնույթի, միջին ծանրության հանցագործություն է, որի սանկցիան նախատեսում է երեք այլընտրանքային պատժատեսակ, տուգանք կամ կալանք` առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով կամ ազատազրկում` առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով: Հովհաննես Առուստամյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, նա երբևիցե որևէ հակահասարական արարք թույլ չի տվել: Շրջապատում բնութագրվում է դրականորեն, ծառայել է բանակում, աշխատում է որպես անհատ ձեռներեց, ամուսնացած է և նրա խնամքին են գտնվում մինչև 14 տարեկան երկու անչափահաս դուստրերը, նա ունի նաև վարկային պարտավորություններ, նրա ընտանիքի հետ է բնակվում նաև թոշակառու մայրը և այդ ընտանիքի միակ կերակրողը նա է: Արման Կարոյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն, ծառայել է բանակում, ժամկետից շուտ զորացրվել է ծնողների հիվանդության պատճառով, այժմ էլ վիրահատական եղանակով բուժման կարիք ունի, մինչև կալանավորվելն աշխատել է որպես անհատ ձեռներեց, նշանադրված է, կալանավորվելու պատճառով ամուսնադրությունը խափանվել է, ծնողներից հայրը թոշակառու է, մայրը չի աշխատում, նրանց հետ է ապրում նաև նրա հաշմանդամ հորաքույրը, այդ ընտանիքի միակ աշխատողը և ըստ էության կերակրողը նա է: Մհեր Ավդալյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն, ծառայել է բանակում, մինչև կալանավորվելն աշխատել է որպես անհատ ձեռներեց, խնամքին ունի մինչև 14 տարեկան 3 երեխաներ, նա նույնպես ընտանիքի միակ կերակրողն է, նույնպես ունի առևտրի մեջ ներդրված և չմարված վարկեր, կալանավորվելու, աշխատանքը կորցնելու պատճառով արդեն մի քանի ամիս է նրա ընտանիքը չի կարողանում մարել վարկերը, իսկ ազատազրկվելու դեպքում նրա ընտանիքը կարող է հայտնվել ծանր կացության մեջ: Ըստ դատախազի սուբյեկտիվ դիրքորոշման` ստացվում է, որ եթե օրենքն այլընտրանքային պատիժների հետ մեկտեղ նախատեսում է նաև ազատազրկում, ապա մարդը կարող է ուղղվել միայն ազատազրկման ձևով պատիժ կրելով, իսկ մնացած պատժատեսակները ձևի համար են, այլ ոչ թե բովանդակության:
Դատական նիստի ժամանակ դատախազ Ա.Առաքելյանը պնդեց ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և խնդրեց այն բավարարել:
Ամբաստանյալներ Արման Կարոյանը, Մհեր Ավդալյանը, Հովհաննես Առուստամյանը և պաշտպան Ս.Մկրտչյանն առարկեցին ներկայացված վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրեցին այն մերժել:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
Վերաքննիչ դատարանը, բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում դատական ստուգման ենթարկելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը, լսելով դատախազի հիմնավորումները` վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, պաշտպանի և ամբաստանյալների պատասխանները` վերաքննիչ բողոքի դեմ, ինչպես նաև ուսումնասիրելով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը, գտնում է, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Առաքելյանի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի դրույթները: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի թիվ ՍԴ/0293/01/09 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը` «(...) պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները և, քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: Պատժի տեսակի և չափի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է հաշվի առնի կատարված հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` նրա պատասխանատվությունը մեղմացնող և (կամ) ծանրացնող հանգամանքները (...)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն` եթե դատարանը, ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մաuին:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2007 թվականի հունիսի 12-ի թիվ ՎԲ-124/07 որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ վկայակոչված հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակման չի ենթարկվում և դրա կիրառումը սահմանափակված չէ նաև հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանով ու բնույթով, ինչպես նաև անձանց շրջանակով, որոնց նկատմամբ այն չի կարող կիրառվել: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է. «ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է: Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու»:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մեկ այլ` 2008 թվականի փետրվարի 1-ի թիվ ՎԲ-01/08 որոշմամբ նշել է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, այսինքն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է, որ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու մասին կարող է վկայել հանցագործությունից հետո հանցավորի դրսևորած վարքագիծը, մասնավորապես` տուժողին պատճառած վնասը հարթելը կամ այն հարթելուն ուղղված ողջամիտ միջոցներ ձեռնարկելը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Իշխանության ներկայացուցչի կամ նրա մերձավոր ազգականի նկատմամբ կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելը կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքը` կապված նրա կողմից իր ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ`
պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով կամ կալանքով` առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ` առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով»:
Տվյալ դեպքում Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալներ Արման Կարոյանի, Մհեր Ավդալյանի և Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ պատիժներ նշանակելիս հաշվի է առել ինչպես ամբաստանյալների կողմից կատարված հանցագործությունների բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Առաջին ատյանի դատարանը, որպես ամբաստանյալ Արման Կարոյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ, հաշվի է առել այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն, ունի առողջական խնդիրներ, մասնավորապես` ՀՀ ՊՆ 2001 թվականի թիվ 322 հրամանի համաձայն` ճանաչվել է ոչ պիտանի զինվորական ծառայության խաղաղ ժամանակ և պիտանի` ոչ շարային ծառայության պատերազմի ժամանակ: Որպես ամբաստանյալ Արման Կարոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմանցող հանգամանքներ` Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել դատաքննության ընթացքում մեղքն ամբողջությամբ ընդունելը, ինչպես նաև կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, իսկ որպես ամբաստանյալ Արման Կարոյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք` Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը, որպիսի պայմաններում եկել է ճիշտ եզրահանգման, որ ամբաստանյալ Արման Կարոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարք կատարելու համար պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում` 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
Առաջին ատյանի դատարանը, որպես ամբաստանյալ Մհեր Ավդալյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ, հաշվի է առել այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես դատվածություն չունեցող անձ, բնութագրվում է դրականորեն, ունի առողջական խնդիրներ: Որպես ամբաստանյալ Մհեր Ավդալյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմանցող հանգամանքներ` Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ երեք անչափահաս երեխաների` 2014 թվականի դեկտեմբերի 11-ին ծնված Ավետիս Մհերի Ավդալյանի, 2002 թվականի հոկտեմբերի 19-ին ծնված Լիլիթ Մհերի Ավդալյանի և 2004 թվականի նոյեմբերի 6-ին ծնված Անի Մհերի Ավդալյանի, առկայությունը, դատաքննության ընթացքում մեղքն ամբողջությամբ ընդունելը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, իսկ որպես ամբաստանյալ Մհեր Ավդալյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք` Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը, որպիսի պայմաններում եկել է ճիշտ եզրահանգման, որ ամբաստանյալ Մհեր Ավդալյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարք կատարելու համար պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում` 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
Որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ` Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն: Առաջին ատյանի դատարանը, որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմանցող հանգամանքներ, հաշվի է առել պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ երկու անչափահաս երեխաների` 2003 թվականի ապրիլի 25-ին ծնված Նատալի Հովհաննեսի Առուստամյանի և 2007 թվականի դեկտեմբերի 6-ին ծնված Լիլի Հովհաննեսի Առուստամյանի, առկայությունը, դատաքննության ընթացքում մեղքն ամբողջությամբ ընդունելը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, իսկ որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք` Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը:
Նման պայմաններում Առաջին ատյանի դատարանը եկել է ճիշտ եզրահանգման, որ Հովհաննես Առուստամյանի անձի և նրա կողմից կատարված հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանը նվազել է և նրա ուղղվելը հնարավոր է առանց նրա նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը կրելու, այսինքն` Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ հնարավոր է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:
Այսպիսով` Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նկատել, որ ամբաստանյալներ Արման Կարոյանի, Մհեր Ավդալյանի և Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, ինչպես նաև ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտությունը (ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորությունը) քննարկելիս Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, բազմակողմանի գնահատման է ենթարկել ամբաստանյալների անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, նրանց կողմից կատարված հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, որպիսի պայմաններում իրավացիորեն վերջինների նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժներ, ինչը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով սահմանված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից` համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար են նրանց ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար ու կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակները, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը և ուղղել պատժի ենթարկված անձին:
Ինչ վերաբերում է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Առաքելյանի վերաքննիչ բողոքում նշված այն հանգամանքին, որ անհասկանալի է այն, որ նույն քրեական գործի շրջանակներում նմանատիպ վարքագիծ դրսևորած անձանց վերագրվող հանցագործության բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, գործի հանգամանքներն Առաջին ատյանի դատարանին հանգեցրել են երկու իրարամերժ հետևությունների առ այն, որ Մհեր Ավդալյանի և Արման Կարոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառումն անթույլատրելի է, իսկ Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ` թույլատրելի, ավելին` ինչպես հաստատվել է ձեռք բերված ապացույցներով, Հովհաննես Առուստամյանն առաջինն է հարվածել ոստիկանության աշխատակցին, ապա Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նկատել, որ թեև սույն քրեական գործով ձեռք բերված օբյեկտիվ տվյալներով հաստատվել է, որ Հովհաննես Առուստամյանն առաջինն է հարվածել ոստիկանության աշխատակցին, այնուամենայնիվ, Արման Կարոյանին, Մհեր Ավդալյանին և Հովհաննես Առուստամյանին առաջադրված մեղադրանքների բովանդակությունից հետևում է, որ վերջինների և ոստիկանության աշխատակիցների միջև վիճաբանության և քաշքշուկի ժամանակ առավել պասիվ դերակատարումը եղել է հենց Հովհաննես Առուստամյանինը, որպիսի հանգամանքով էլ պայմանավորված Առաջին ատյանի դատարանն իրավաչափ տարանջատում է դրել Արման Կարոյանի, Մհեր Ավդալյանի և Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ, 361.1, 385-387-րդ, 390-րդ, 393-394-րդ և 412-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Առաքելյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ի դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ՈՐՈՇՈւՄ
ՀԱՆՈւՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ
«21» դեկտեմբերի 2017թ. ք.Երևան
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան)
Նախագահող դատավոր
դատավորներ
դատական նիստերի քարտուղար
դատախազ
պաշտպան
ամբաստանյալներ
Մ.Պապոյան
Ա.Դանիելյան
Ռ.Բարսեղյան
Ա.Ջուլհակյան
Ա.Առաքելյան
Ս.Մկրտչյան
Ա.Կարոյան
Մ.Ավդալյան
Հ.Առուստամյան
դռնբաց դատական նիստում, ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով քննության առնելով ամբաստանյալներ Արման Գևորգի Կարոյանի (ծնված` 1981 թվականի մարտի 5-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ` հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում` չդատապարտված, հաշվառված է Երևան քաղաքի Ավանեսովի 1-ին շենքի 16-րդ բնակարանում), Մհեր Արտուշի Ավդալյանի (ծնված` 1971 թվականի հունվարի 6-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ` հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, հանդիսանում է «Մհեր Ավդալյան» Ա/Ձ տնօրենը, դատվածություն չունեցող, հաշվառված է Երևան քաղաքի Հալաբյան փողոցի 9/1 շենքի 23-րդ բնակարանում) և Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի (ծնված` 1978 թվականի փետրվարի 21-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ` հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, աշխատում է «Ֆիրդուս» տոնավաճառում` որպես կենցաղային տեխնիկայի վաճառող, նախկինում` չդատապարտված, հաշվառված է Երևան քաղաքի Շերամի փողոցի 23-րդ շենքի 2-րդ բնակարանում) վերաբերյալ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) 2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ի դատավճռի դեմ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Առաքելյանի վերաքննիչ բողոքը`
ՊԱՐԶԵՑ
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2017 թվականի մայիսի 18-ին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնի ավագ հետաքննիչ Ա.Թազայանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 15174417 քրեական գործը:
2017 թվականի մայիսի 19-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Համբարձումյանի որոշմամբ թիվ 15174417 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2017 թվականի մայիսի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Համբարձումյանի որոշմամբ թիվ 15174417 քրեական գործով Արման Կարոյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով` այն արարքի համար, որ նա 2017 թվականի մայիսի 18-ին` ժամը 21։25-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ 17-րդ հասցեում գտնվող Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի մոտ կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել իշխանության ներկայացուցիչ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Պետրոսյանի և ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Ներսես Հովսեփյանի և Վրեժ Ավետիսյանի նկատմամբ` կապված վերջինների ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ: Այսպես. ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Պետրոսյանն իր գործընկեր` ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Ներսես Հովսեփյանի հետ, 2017 թվականի մայիսի 18-ին, ըստ հաստատված վերակարգի, ժամը 16:00-ից ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում` «Լունապարկ» մանկական կենտրոնի շրջակա տարածքում: Ժամը 21:20-ի սահմաններում ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության օպերատիվ կառավարման կենտրոնից ռադիոկապով ահազանգ են ստացել, որ շտապ մոտենան Մանկավարժական համալսարանի մոտ: Հասնելով Մանկավարժական համալսարանի գլխավոր մուտքին հարակից կամարանցման մոտ` նկատել են Հովհաննես Առուստամյանին, Արման Կարոյանին, Մհեր Ավդալյանին, Մերուժան Մեժունցին և Հարություն Ենոքյանին, ովքեր միմյանց հետ վիճաբանելիս են եղել և բղավել: Արմեն Պետրոսյանը և Ներսես Հովսեփյանը կանգնել են նրանց դիմաց և հրահանգել կանգ առնել և հանդարտվել, սակայն Հովհաննես Առուստամյանը, Մհեր Ավդալյանը և Արման Կարոյանը չեն ենթարկվել իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին, որի ընթացքում Հովհաննես Առուստամյանը, Մհեր Ավդալյանը և Արման Կարոյանը սկսել են քաշքշել նրանց: Նույն պահին իրենց դիմաց է կայանվել ՀՀ ոստիկանության թիվ 0154 պարեկային ավտոմեքենան, որից իջել և վերջիններին են մոտեցել ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Արթուր Շահնազարյանը և Վրեժ Ավետիսյանը, որոնց տեսնելուն պես Արման Կարոյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություններ է գործադրել` բռունցքով հարվածներ է հասցրել Ներսես Հովսեփյանին և Վրեժ Ավետիսյանին, քաշել վերջինների համազգեստից և հրել, Մհեր Ավդալյանը հարձակվել է Արթուր Շահնազարյանի վրա, բռնել նրա պարանոցից, քաշել, ապա միասին ընկել են գետնին, որի ընթացքում սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել նրանց հասցեին, բռունցքներով հարվածներ հասցրել Արթուր Շահնազարյանի մարմնի տարբեր մասերին, որից հետո Մհեր Ավդալյանը գետնից ոտքի կանգնելով, շարունակել է իր գործողությունները, քաշքշել է և հարվածներ հասցրել ոստիկան Արմեն Պետրոսյանին, իսկ Հովհաննես Առուստամյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել Արմեն Պետրոսյանի նկատմամբ` մեկ անգամ բռունցքով հարվածելով կրծքավանդակի աջ կեսին և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցրել նրանց հասցեին` իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով հակազդելով իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին:
2017 թվականի մայիսի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Համբարձումյանի որոշմամբ թիվ 15174417 քրեական գործով Հովհաննես Առուստամյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով` այն արարքի համար, որ նա 2017 թվականի մայիսի 18-ին` ժամը 21։25-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ 17-րդ հասցեում գտնվող Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի մոտ կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել իշխանության ներկայացուցիչ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Պետրոսյանի նկատմամբ` կապված վերջինի ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ: Այսպես. ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Պետրոսյանն իր գործընկեր` ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Ներսես Հովսեփյանի հետ 2017 թվականի մայիսի 18-ին, ըստ հաստատված վերակարգի, ժամը 16:00-ից ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում` «Լունապարկ» մանկական կենտրոնի շրջակա տարածքում: Ժամը 21:20-ի սահմաններում ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության օպերատիվ կառավարման կենտրոնից ռադիոկապով ահազանգ են ստացել, որ շտապ մոտենան Մանկավարժական համալսարանի մոտ: Հասնելով Մանկավարժական համալսարանի գլխավոր մուտքին հարակից կամարանցման մոտ` նկատել են Հովհաննես Առուստամյանին, Արման Կարոյանին, Մհեր Ավդալյանին, Մերուժան Մեժունցին և Հարություն Ենոքյանին, ովքեր միմյանց հետ վիճաբանելիս են եղել և բղավել: Արմեն Պետրոսյանը և Ներսես Հովսեփյանը կանգնել են նրանց դիմաց և հրահանգել կանգ առնել և հանդարտվել, սակայն Հովհաննես Առուստամյանը, Մհեր Ավդալյանը և Արման Կարոյանը չեն ենթարկվել իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին, որի ընթացքում Հովհաննես Առուստամյանը, Մհեր Ավդալյանը և Արման Կարոյանը սկսել են քաշքշել նրանց: Նույն պահին իրենց դիմաց է կայանվել ՀՀ ոստիկանության թիվ 0154 պարեկային ավտոմեքենան, որից իջել և վերջիններին են մոտեցել ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Արթուր Շահնազարյանը և Վրեժ Ավետիսյանը, որոնց տեսնելուն պես Հովհաննես Առուստամյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել Արմեն Պետրոսյանի նկատմամբ` մեկ անգամ բռունցքով հարվածելով կրծքավանդակի աջ կեսին և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցրել նրանց հասցեին, իսկ Մհեր Ավդալյանը հարձակվել է Արթուր Շահնազարյանի վրա, բռնել նրա պարանոցից, քաշել, ապա միասին ընկել են գետնին, որի ընթացքում վերջինը նույնպես սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել նրանց հասցեին, բռունցքներով հարվածներ հասցրել Արթուր Շահնազարյանի մարմնի տարբեր մասերին, իսկ Արման Կարոյանը բռունցքով հարվածներ է հասցրել Ներսես Հովսեփյանին և Վրեժ Ավետիսյանին, քաշել վերջինների համազգեստից և հրել, իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով հակազդելով իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին:
2017 թվականի մայիսի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Համբարձումյանի որոշմամբ թիվ 15174417 քրեական գործով Մհեր Ավդալյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով` այն արարքի համար, որ նա 2017 թվականի մայիսի 18-ին` ժամը 21:25-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ 17-րդ հասցեում գտնվող Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի մոտ կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել իշխանության ներկայացուցիչ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Պետրոսյանի և ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Արթուր Շահնազարյանի նկատմամբ` կապված վերջինների ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ: Այսպես. ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Պետրոսյանն իր գործընկեր` ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Ներսես Հովսեփյանի հետ 2017 թվականի մայիսի 18-ին, ըստ հաստատված վերակարգի, ժամը 16:00-ից ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում` «Լունապարկ» մանկական կենտրոնի շրջակա տարածքում: Ժամը 21:20-ի սահմաններում ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության օպերատիվ կառավարման կենտրոնից ռադիոկապով ահազանգ են ստացել, որ շտապ մոտենան Մանկավարժական համալսարանի մոտ: Հասնելով Մանկավարժական համալսարանի գլխավոր մուտքին հարակից կամարանցման մոտ` նկատել են Հովհաննես Առուստամյանին, Արման Կարոյանին, Մհեր Ավդալյանին, Մերուժան Մեժունցին և Հարություն Ենոքյանին, ովքեր միմյանց հետ վիճաբանելիս են եղել և բղավել: Արմեն Պետրոսյանը և Ներսես Հովսեփյանը կանգնել են նրանց դիմաց և հրահանգել կանգ առնել և հանդարտվել, սակայն Հովհաննես Առուստամյանը, Մհեր Ավդալյանը և Արման Կարոյանը չեն ենթարկվել իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին, որի ընթացքում Հովհաննես Առուստամյանը, Մհեր Ավդալյանը և Արման Կարոյանը սկսել են քաշքշել նրանց: Նույն պահին իրենց դիմաց է կայանվել ՀՀ ոստիկանության թիվ 0154 պարեկային ավտոմեքենան, որից իջել և վերջիններին են մոտեցել ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Արթուր Շահնազարյանը և Վրեժ Ավետիսյանը, որոնց տեսնելուն պես Մհեր Ավդալյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություններ է գործադրել, հարձակվել է Արթուր Շահնազարյանի վրա, բռնել նրա պարանոցից, քաշել, ապա միասին ընկել են գետնին, որի ընթացքում սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել նրանց հասցեին, բռունցքներով հարվածներ հասցրել Արթուր Շահնազարյանի մարմնի տարբեր մասերին, որից հետո Մհեր Ավդալյանը գետնից ոտքի կանգնելով, շարունակել է իր գործողությունները, քաշքշել է և հարվածներ հասցրել ոստիկան Արմեն Պետրոսյանին, իսկ Հովհաննես Առուստամյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել Արմեն Պետրոսյանի նկատմամբ` մեկ անգամ բռունցքով հարվածելով կրծքավանդակի աջ կեսին և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցրել նրանց հասցեին, իսկ Արման Կարոյանը բռունցքով հարվածներ է հասցրել Ներսես Հովսեփյանին և Վրեժ Ավետիսյանին, քաշել վերջինների համազգեստից և հրել` իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով հակազդելով իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին:
2017 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Հովհաննես Առուստամյանի, Մհեր Ավդալյանի և Արման Կարոյանի վերաբերյալ թիվ 15174417 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան, որտեղ քրեական գործին շնորհվել է ԵԿԴ/0231/01/17 համարը:
Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0231/01/17 դատավճռի համաձայն` Արման Կարոյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 6 (վեց) ամիս ժամկետով: Արման Կարոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2017 թվականի մայիսի 19-ից: Մհեր Ավդալյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 6 (վեց) ամիս ժամկետով: Մհեր Ավդալյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2017 թվականի մայիսի 19-ից: Հովհաննես Առուստամյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 6 (վեց) ամիս ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` նշանակված պատժի մեջ հաշվակցվել է Հովհաննես Առուստամյանի` 2017 թվականի մայիսի 19-ից մինչև 2017 թվականիի հունիսի 13-ը` 25 (քսանհինգ) օր կալանքի տակ գտնվելու ժամկետը և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 5 (հինգ) ամիս 5 (հինգ) օր ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված վերջնական պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան 1 (մեկ) տարի ժամկետով: Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ որպես կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց ընտրված գրավը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
2017 թվականի հոկտեմբերի 17-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Առաքելյանի վերաքննիչ բողոքը` Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0231/01/17 դատավճռի դեմ:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Առաքելյանը խնդրել է բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0231/01/17 դատավճիռն ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակված պատժի, ինչպես նաև ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմնականորեն չկիրառելու մասով: Արման Կարոյանի նկատմամբ որպես պատիժ նշանակել ազատազրկում` 1 (մեկ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով: Մհեր Ավդալյանի նկատմամբ որպես պատիժ նշանակել ազատազրկում` 1 (մեկ) տարի ժամկետով: Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ որպես պատիժ նշանակել ազատազրկում` 1 (մեկ) տարի ժամկետով:
Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում մասնավորապես նշված է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0231/01/17 դատավճիռը` ամբաստանյալներ Արման Կարոյանի, Մհեր Ավդալյանի և Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով, ակնհայտ մեղմ է, չի համապատասխանում կատարված արարքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանին, ամբաստանյալների` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներին, ինչպես նաև անձը բնութագրող տվյալներին: Այսինքն` Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ է տրվել դատական սխալ, որն ազդել է գործի ելքի վրա, ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը, չեն պահպանվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 70-րդ հոդվածներով սահմանված պահանջները, խախտվել են կատարած արարքի նշանակված պատժի համաչափության վերաբերյալ նյութական իրավունքի նորմերը, ինչպես նաև խաթարվել են պատժի նպատակները, խախտվել են սահմանադրությամբ պաշտպանվող շահերի անհրաժեշտ հավասարակշռությունը, որպիսի պայմաններում դատական ակտը ենթակա է բեկանման: Առաջին ատյանի դատարանը, որպես ամբաստանյալների պատասխանտվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք, դիտել է նրանց կողմից դատաքննության ընթացքում իրենց լիովին մեղավոր ճանաչելն ու անկեղծորեն զղջալը, սակայն որևէ ձևով հաշվի չի առել, որ դա տեղի է ունեցել անհերքելի ապացույցների պայմաններում, մասնավորապես` նախաքննության ընթացքում արդեն ձեռք էին բերվել նրանց կողմից հանցանքի կատարումը վկայող բավարար ապացույցների համակցություն և նրանք մեղադրանքի հետ համաձայնվել են իրենց դեմ առկա անհերքելի ապացույցների պայմաններում` այլ ելք չունենալով, հետևաբար` նշված հանգամանքը ողջամտորեն չի նվազեցնում նրանց կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը: Նախկինում դատապարտված չլինելը նույնպես ողջամտորեն չի նվազեցնում անձի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը, քանի որ քաղաքացիական հասարակաության, իրավական պետության մեջ բնակվող յուրաքանչյուր անձի պարտականությունն է հակաիրավական արարքներ կատարելուց զերծ մնալը: Անհրաժեշտ է հաշվի առնել այն, որ հանցանքը կատարվել է ուղղակի դիտավորությամբ, ինչն էլ մեծացնում է անձի և նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը: Անհասկանալի է նաև, որ նույն քրեական գործի շրջանակներում նմանատիպ վարքագիծ դրսևորած անձանց վերագրվող հանցագործության բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, գործի հանգամանքներն Առաջին ատյանի դատարանին հանգեցրել են երկու իրարամերժ հետևությունների առ այն, որ Մհեր Ավդալյանի և Արման Կարոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառումն անթույլատրելի է, իսկ Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ` թույլատրելի: Ավելին` ինչպես հաստատվել է ձեռք բերված ապացույցներով, Հովհաննես Առուստամյանն առաջինն է հարվածել ոստիկանության աշխատակցին, ինչն Առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատշաճ գնահատման չի ենթարկվել: Փաստորեն, Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի չառնելով գործի վերը նշված հանգամանքները, ամբաստանյալներ Արման Կարոյանի, Մհեր Ավդալյանի և Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառել, ինչն անարդարացի է, չի համապատասխանում նրանց կատարած հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալների անձին: Առաջին ատյանի դատարանը սխալ հետևության է հանգել Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանաված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործության կանխմանը հասնելու հնարավորության մասին: Այսպիսով` Առաջին ատյանի դատարանը դատավճիռ կայացնելիս թույլ է տվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի նորմերի 5-րդ, 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների խախտում, որը հանգեցրել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջներին չհամապատասխանող անօրինական և չհիմնավորված դատավճռի կայացմանը:
Վերաքննիչ դատարան ներկայացված նյութերը և կողմերի պարզաբանումները.
2017 թվականի նոյեմբերի 13-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել ամբաստանյալներ Արման Կարոյանի, Մհեր Ավդալյանի և Հովհաննես Առուստամյանի պաշտպան Սերգեյ Մկրտչյանի պատասխանը` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Առաքելյանի վերաքննիչ բողոքի դեմ, որով վերջինը խնդրել է դատախազի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0231/01/17 դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ:
Ամբաստանյալներ Արման Կարոյանի, Մհեր Ավդալյանի և Հովհաննես Առուստամյանի պաշտպան Սերգեյ Մկրտչյանը մասնավորապես նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ճիշտ է կիրառել արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, ըստ մեղքի` անձնական պատասխանատվության, մարդասիրության, պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքները և ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի նկատմամբ կայացրել է առավել քան պատճառաբանված, հիմնավորված և օրինական դատական ակտ: Այն արարքը, որի մեջ մեղադրվում են իր պաշտպանյալները, ըստ վտանգավորության աստիճանի և բնույթի, միջին ծանրության հանցագործություն է, որի սանկցիան նախատեսում է երեք այլընտրանքային պատժատեսակ, տուգանք կամ կալանք` առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով կամ ազատազրկում` առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով: Հովհաննես Առուստամյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, նա երբևիցե որևէ հակահասարական արարք թույլ չի տվել: Շրջապատում բնութագրվում է դրականորեն, ծառայել է բանակում, աշխատում է որպես անհատ ձեռներեց, ամուսնացած է և նրա խնամքին են գտնվում մինչև 14 տարեկան երկու անչափահաս դուստրերը, նա ունի նաև վարկային պարտավորություններ, նրա ընտանիքի հետ է բնակվում նաև թոշակառու մայրը և այդ ընտանիքի միակ կերակրողը նա է: Արման Կարոյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն, ծառայել է բանակում, ժամկետից շուտ զորացրվել է ծնողների հիվանդության պատճառով, այժմ էլ վիրահատական եղանակով բուժման կարիք ունի, մինչև կալանավորվելն աշխատել է որպես անհատ ձեռներեց, նշանադրված է, կալանավորվելու պատճառով ամուսնադրությունը խափանվել է, ծնողներից հայրը թոշակառու է, մայրը չի աշխատում, նրանց հետ է ապրում նաև նրա հաշմանդամ հորաքույրը, այդ ընտանիքի միակ աշխատողը և ըստ էության կերակրողը նա է: Մհեր Ավդալյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն, ծառայել է բանակում, մինչև կալանավորվելն աշխատել է որպես անհատ ձեռներեց, խնամքին ունի մինչև 14 տարեկան 3 երեխաներ, նա նույնպես ընտանիքի միակ կերակրողն է, նույնպես ունի առևտրի մեջ ներդրված և չմարված վարկեր, կալանավորվելու, աշխատանքը կորցնելու պատճառով արդեն մի քանի ամիս է նրա ընտանիքը չի կարողանում մարել վարկերը, իսկ ազատազրկվելու դեպքում նրա ընտանիքը կարող է հայտնվել ծանր կացության մեջ: Ըստ դատախազի սուբյեկտիվ դիրքորոշման` ստացվում է, որ եթե օրենքն այլընտրանքային պատիժների հետ մեկտեղ նախատեսում է նաև ազատազրկում, ապա մարդը կարող է ուղղվել միայն ազատազրկման ձևով պատիժ կրելով, իսկ մնացած պատժատեսակները ձևի համար են, այլ ոչ թե բովանդակության:
Դատական նիստի ժամանակ դատախազ Ա.Առաքելյանը պնդեց ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և խնդրեց այն բավարարել:
Ամբաստանյալներ Արման Կարոյանը, Մհեր Ավդալյանը, Հովհաննես Առուստամյանը և պաշտպան Ս.Մկրտչյանն առարկեցին ներկայացված վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրեցին այն մերժել:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
Վերաքննիչ դատարանը, բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում դատական ստուգման ենթարկելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը, լսելով դատախազի հիմնավորումները` վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, պաշտպանի և ամբաստանյալների պատասխանները` վերաքննիչ բողոքի դեմ, ինչպես նաև ուսումնասիրելով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը, գտնում է, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Առաքելյանի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի դրույթները: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի թիվ ՍԴ/0293/01/09 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը` «(...) պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները և, քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: Պատժի տեսակի և չափի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է հաշվի առնի կատարված հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` նրա պատասխանատվությունը մեղմացնող և (կամ) ծանրացնող հանգամանքները (...)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն` եթե դատարանը, ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մաuին:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2007 թվականի հունիսի 12-ի թիվ ՎԲ-124/07 որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ վկայակոչված հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակման չի ենթարկվում և դրա կիրառումը սահմանափակված չէ նաև հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանով ու բնույթով, ինչպես նաև անձանց շրջանակով, որոնց նկատմամբ այն չի կարող կիրառվել: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է. «ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է: Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու»:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մեկ այլ` 2008 թվականի փետրվարի 1-ի թիվ ՎԲ-01/08 որոշմամբ նշել է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, այսինքն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է, որ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու մասին կարող է վկայել հանցագործությունից հետո հանցավորի դրսևորած վարքագիծը, մասնավորապես` տուժողին պատճառած վնասը հարթելը կամ այն հարթելուն ուղղված ողջամիտ միջոցներ ձեռնարկելը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Իշխանության ներկայացուցչի կամ նրա մերձավոր ազգականի նկատմամբ կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելը կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքը` կապված նրա կողմից իր ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ`
պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով կամ կալանքով` առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ` առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով»:
Տվյալ դեպքում Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալներ Արման Կարոյանի, Մհեր Ավդալյանի և Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ պատիժներ նշանակելիս հաշվի է առել ինչպես ամբաստանյալների կողմից կատարված հանցագործությունների բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Առաջին ատյանի դատարանը, որպես ամբաստանյալ Արման Կարոյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ, հաշվի է առել այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն, ունի առողջական խնդիրներ, մասնավորապես` ՀՀ ՊՆ 2001 թվականի թիվ 322 հրամանի համաձայն` ճանաչվել է ոչ պիտանի զինվորական ծառայության խաղաղ ժամանակ և պիտանի` ոչ շարային ծառայության պատերազմի ժամանակ: Որպես ամբաստանյալ Արման Կարոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմանցող հանգամանքներ` Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել դատաքննության ընթացքում մեղքն ամբողջությամբ ընդունելը, ինչպես նաև կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, իսկ որպես ամբաստանյալ Արման Կարոյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք` Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը, որպիսի պայմաններում եկել է ճիշտ եզրահանգման, որ ամբաստանյալ Արման Կարոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարք կատարելու համար պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում` 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
Առաջին ատյանի դատարանը, որպես ամբաստանյալ Մհեր Ավդալյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ, հաշվի է առել այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես դատվածություն չունեցող անձ, բնութագրվում է դրականորեն, ունի առողջական խնդիրներ: Որպես ամբաստանյալ Մհեր Ավդալյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմանցող հանգամանքներ` Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ երեք անչափահաս երեխաների` 2014 թվականի դեկտեմբերի 11-ին ծնված Ավետիս Մհերի Ավդալյանի, 2002 թվականի հոկտեմբերի 19-ին ծնված Լիլիթ Մհերի Ավդալյանի և 2004 թվականի նոյեմբերի 6-ին ծնված Անի Մհերի Ավդալյանի, առկայությունը, դատաքննության ընթացքում մեղքն ամբողջությամբ ընդունելը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, իսկ որպես ամբաստանյալ Մհեր Ավդալյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք` Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը, որպիսի պայմաններում եկել է ճիշտ եզրահանգման, որ ամբաստանյալ Մհեր Ավդալյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարք կատարելու համար պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում` 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
Որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ` Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն: Առաջին ատյանի դատարանը, որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմանցող հանգամանքներ, հաշվի է առել պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ երկու անչափահաս երեխաների` 2003 թվականի ապրիլի 25-ին ծնված Նատալի Հովհաննեսի Առուստամյանի և 2007 թվականի դեկտեմբերի 6-ին ծնված Լիլի Հովհաննեսի Առուստամյանի, առկայությունը, դատաքննության ընթացքում մեղքն ամբողջությամբ ընդունելը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, իսկ որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք` Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը:
Նման պայմաններում Առաջին ատյանի դատարանը եկել է ճիշտ եզրահանգման, որ Հովհաննես Առուստամյանի անձի և նրա կողմից կատարված հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանը նվազել է և նրա ուղղվելը հնարավոր է առանց նրա նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը կրելու, այսինքն` Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ հնարավոր է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:
Այսպիսով` Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նկատել, որ ամբաստանյալներ Արման Կարոյանի, Մհեր Ավդալյանի և Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, ինչպես նաև ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտությունը (ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորությունը) քննարկելիս Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, բազմակողմանի գնահատման է ենթարկել ամբաստանյալների անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, նրանց կողմից կատարված հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, որպիսի պայմաններում իրավացիորեն վերջինների նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժներ, ինչը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով սահմանված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից` համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար են նրանց ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար ու կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակները, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը և ուղղել պատժի ենթարկված անձին:
Ինչ վերաբերում է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Առաքելյանի վերաքննիչ բողոքում նշված այն հանգամանքին, որ անհասկանալի է այն, որ նույն քրեական գործի շրջանակներում նմանատիպ վարքագիծ դրսևորած անձանց վերագրվող հանցագործության բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, գործի հանգամանքներն Առաջին ատյանի դատարանին հանգեցրել են երկու իրարամերժ հետևությունների առ այն, որ Մհեր Ավդալյանի և Արման Կարոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառումն անթույլատրելի է, իսկ Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ` թույլատրելի, ավելին` ինչպես հաստատվել է ձեռք բերված ապացույցներով, Հովհաննես Առուստամյանն առաջինն է հարվածել ոստիկանության աշխատակցին, ապա Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նկատել, որ թեև սույն քրեական գործով ձեռք բերված օբյեկտիվ տվյալներով հաստատվել է, որ Հովհաննես Առուստամյանն առաջինն է հարվածել ոստիկանության աշխատակցին, այնուամենայնիվ, Արման Կարոյանին, Մհեր Ավդալյանին և Հովհաննես Առուստամյանին առաջադրված մեղադրանքների բովանդակությունից հետևում է, որ վերջինների և ոստիկանության աշխատակիցների միջև վիճաբանության և քաշքշուկի ժամանակ առավել պասիվ դերակատարումը եղել է հենց Հովհաննես Առուստամյանինը, որպիսի հանգամանքով էլ պայմանավորված Առաջին ատյանի դատարանն իրավաչափ տարանջատում է դրել Արման Կարոյանի, Մհեր Ավդալյանի և Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ, 361.1, 385-387-րդ, 390-րդ, 393-394-րդ և 412-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Առաքելյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ի դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
Գործ
ԵԿԴ/0231/01/17
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
,,22,, սեպտեմբերի 2017թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/
Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ՝ Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Ա. Առաքելյանի
Տուժողներ Ա. Պետրոսյանի
Ն. Հովսեփյանի
Ա. Շահնազարյանի
Վ. Ավետիսյանի
Պաշտպաններ Ս. Մկրտչյանի
Լ. Արիստակեսյանի
դռնբաց դատական նիստերում, դատական քննության արագացված կարգի կիրառմամբ քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
1.Արման Գևորգի Կարոյանի` ծնված 05.03.1981թ.-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում չդատված, չամուսնացած, չի աշխատում, հաշվառված և բնակվող՝ ք.Երևան, Ավանեսովի 1-ին շենքի 16-րդ բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը,
2.Մհեր Արտուշի Ավդալյանի` ծնված 06.01.1971թ.-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին են գտնվում երեք անչափահաս երեխաները, դատվածություն չունեցող, հանդիսանում է «Մհեր Ավդալյան» Ա/Ձ տնօրեն, հաշվառված և բնակվող՝ ք.Երևան, Հալաբյան փողոցի 9/1 շենքի 23-րդ բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը,
2.Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի` ծնված 21.02.1978թ.-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում չդատված, ամուսնացած, խնամքին են գտնվում ընտանիքը և երկու անչափահաս երեխաները, աշխատում է «Ֆիրդուս» տոնավաճառում՝ որպես կենցաղային տեխնիկայի վաճառող, հաշվառված և բնակվող՝ Ք.Երևան, Շերամի փողոցի 23-րդ շենքի 2-րդ բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես կալանավորմանն այլընտրանքային խափանման միջոց է ընտրված գրավը։
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ուղարկված մեղադրական եզրակացության և քրեական գործի նյութերի՝
«Արման Գևորգի Կարոյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա 2017թ. մայիսի 18-ին, ժամը 21։25-ի սահմաններում, երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ 17 հասցեում գտնվող Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի մոտ կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել իշխանության ներկայացուցիչ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Ավագի Պետրոսյանի և ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Ներսես Գագիկի Հովսեփյանի և Վրեժ Արմենի Ավետիսյանի նկատմամբ՝ կապված վերջիններիս ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ։
Այսպես.
ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2֊րդ դասակի ոստիկան Արմեն Ավագի Պետրոսյանը իր գործընկեր՝ ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Ներսես Գագիկի Հովսեփյանի հետ, 2017թ. մայիսի 18-ին, ըստ հաստատված վերակարգի, ժամը 16։00-ից ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում՝ «Լունապարկ» մանկական կենտրոնի շրջակա տարածքում։ Ժամը 21։20-ի սահմաններում ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության օպերատիվ կառավարման կենտրոնից ռադիոկապով ահազանգ են ստացել, որ շտապ մոտենան Մանկավարժական համալսարանի մոտ։ Հասնելով Մանկավարժական համալսարանի գլխավոր մուտքին հարակից կամարանցման մոտ, նկատել են Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանին, Արման Գևորգի Կարոյանին, Մհեր Արտուշի Ավդալյանին, Մերուժան Էդիկի Մեժունցին և Հարություն Գագիկի Ենոքյանին, ովքեր միմյանց հետ վիճաբանելիս են եղել և բղավել։ Արմեն Պետրոսյանը և Ներսես Հովսեփյանը կանգնել են նրանց դիմաց և հրահանգել կանգ առնել և հանդարտվել, սակայն Հ.Առուստամյանը, Մ.Ավդալյանը և Ա.Կարոյանը չեն ենթարկվել իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին, որի ընթացքում Հ.Վարդանյանը, Մ.Ավդալյանը և Ա.Կարոյանը սկսել են քաշքշել նրանց։ Նույն պահին իրենց դիմաց է կայանվել ՀՀ ոստիկանության թիվ 0154 պարեկային ավտոմեքենան, որից իջել և վերջիններիս են մոտեցել ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Արթուր Սամվելի Շահնազարյանը և Վրեժ Արմենի Ավետիսյանը, որոնց տեսնելուն պես Արման Կարոյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություններ է գործադրել՝ բռունցքով հարվածներ է հասցրել Ն.Հովսեփյանին և Վ.Ավետիսյանին, քաշել վերջիններիս համազգեստից և հրել, Մհեր Ավդալյանը հարձակվել է Արթուր Շահնազարյանի վրա, բռնել նրա պարանոցից, քաշել, ապա միասին ընկել են գետնին, որի ընթացքում սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել նրանց հասցեին, բռունցքներով հարվածներ հասցրել Ա.Շահնազարյանի մարմնի տարբեր մասերին, որից հետո Մ.Ավդալյանը գետնից ոտքի կանգնելով, շարունակել է իր գործողությունները, քաշքշել է և հարվածներ հասցրել ոստիկան Ա.Պետրոսյանին, իսկ Հ.Առուստամյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել Ա.Պետրոսյանի նկատմամբ՝ մեկ անգամ բռունցքով հարվածելով կրծքավանդակի աջ կեսին և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցրել նրանց հասցեին՝ իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով հակազդելով իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին։
Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա 2017թ. մայիսի 18-ին, ժամը 21։25-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ 17 հասցեում գտնվող Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի մոտ կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել իշխանության ներկայացուցիչ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Ավագի Պետրոսյանի նկատմամբ՝ կապված վերջինիս ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ։
Այսպես.
ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Ավագի Պետրոսյանը իր գործընկեր՝ ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Ներսես Գսսգիկի Հովսեփյանի հետ 2017թ. մայիսի 18-ին, ըստ հաստատված վերակարգի, ժամը 16։00-ից ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում՝ «Լունապարկ» մանկական կենտրոնի շրջակա տարածքում։ Ժամը 21։20-ի սահմաններում ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության օպերատիվ կառավարման կենտրոնից ռադիոկապով ահազանգ են ստացել, որ շտապ մոտենան Մանկավարժական համալսարանի մոտ։ Հասնելով Մանկավարժական համալսարանի գլխավոր մուտքին հարակից կամարանցման մոտ, նկատել են Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանին, Արման Գևորգի Կարոյանին, Մհեր Արտուշի Ավդալյանին, Մերուժան Էդիկի Մեժունցին և Հարություն Գագիկի Ենոքյանին, ովքեր միմյանց հետ վիճաբանելիս են եղել և բղավել։ Արմեն Պետրոսյանը և Ներսես Հովսեփյանը կանգնել են նրանց դիմաց և հրահանգել կանգ առնել և հանդարտվել, սակայն Հ.Առուստամյանը, Մ.Ավդալյանը և Ա.Կարոյանը չեն ենթարկվել իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին, որի ընթացքում Հ.Վարդանյանը, Մ.Ավդալյանը և Ա.Կարոյանը սկսել են քաշքշել նրանց։ Նույն պահին իրենց դիմաց է կայանվել ՀՀ ոստիկանության թիվ 0154 պարեկային ավտոմեքենան, որից իջել և վերջիններիս են մոտեցել ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Արթուր Սամվելի Շահնազարյանը և Վրեժ Արմենի Ավետիսյանը, որոնց տեսնելուն պես Հ.Առուստամյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել Ա.Պետրոսյանի նկատմամբ՝ մեկ անգամ բռունցքով հարվածելով կրծքավանդակի աջ կեսին և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցրել նրանց հասցեին, իսկ Մհեր Ավդալյանը հարձակվել է Արթուր Շահնազարյանի վրա, բռնել նրա պարանոցից, քաշել, ապա միասին ընկել են գետնին, որի ընթացքում վերջինս նույնպես սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել նրանց հասցեին, բռունցքներով հարվածներ հասցրել Ա.Շահնազարյանի մարմնի տարբեր մասերին, իսկ Ա.Կարոյանը բռուցնքով հարվածներ է հասցրել Ն.Հովսեփյանին և Վ.Ավետիսյանին, քաշել վերջիններիս համազգեստից և հրել, իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով հակազդելով իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին։
Մհեր Աշոտի Ավդալյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա 2017թ. մայիսի 18-ին, ժամը 21։25-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ 17 հասցեում գտնվող Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի մոտ կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել իշխանության ներկայացուցիչ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Ավագի Պետրոսյանի և ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Արթուր Սամվելի Շահնազարյանի նկատմամբ՝ կապված վերջիններիս ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ։
Այսպես.
ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Ավագի Պետրոսյանը իր գործընկեր՝ ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Ներսես Գագիկի Հովսեփյանի հետ 2017թ. մայիսի 18-ին, ըստ հաստատված վերակարգի, ժամը 16։00-ից ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում՝ «Լունապարկ» մանկական կենտրոնի շրջակա տարածքում։ Ժամը 21։20-ի սահմաններում ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության օպերատիվ կառավարման կենտրոնից ռադիոկապով ահազանգ են ստացել, որ շտապ մոտենան Մանկավարժական համալսարանի մոտ։ Հասնելով Մանկավարժական համալսարանի գլխավոր մուտքին հարակից կամարանցման մոտ, նկատել են Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանին, Արման Գևորգի Կարոյանին, Մհեր Արտուշի Ավդալյանին, Մերուժան Էդիկի Մեժունցին և Հարություն Գագիկի Ենոքյանին, ովքեր միմյանց հետ վիճաբանելիս են եղել և բղավել։ Արմեն Պետրոսյանը և Ներսես Հովսեփյանը կանգնել են նրանց դիմաց և հրահանգել կանգ առնել և հանդարտվել, սակայն Հ.Առուստամյանը, Մ.Ավդալյանը և Ա.Կարոյանը չեն ենթարկվել իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին, որի ընթացքում Հ.Վարդանյանը, Մ.Ավդալյանը և Ա.Կարոյանը սկսել են քաշքշել նրանց։ Նույն պահին իրենց դիմաց է կայանվել ՀՀ ոստիկանության թիվ 0154 պարեկային ավտոմեքենան, որից իջել և վերջիններիս են մոտեցել ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Արթուր Սամվելի Շահնազարյանը և Վրեժ Արմենի Ավետիսյանը, որոնց տեսնելուն պես Մհեր Ավդալյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություններ է գործադրել, հարձակվել է Արթուր Շահնազարյանի վրա, բռնել նրա պարանոցից, քաշել, ապա միասին ընկել են գետնին, որի ընթացքում սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել նրանց հասցեին, բռունցքներով հարվածներ հասցրել Ա.Շահնազարյանի մարմնի տարբեր մասերին, որից հետո Մ.Ավդալյանը գետնից ոտքի կանգնելով, շարունակել է իր գործողությունները, քաշքշել է և հարվածներ հասցրել ոստիկան Ա.Պետրոսյանին, իսկ Հ.Առուստամյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել Ա.Պետրոսյանի նկատմամբ՝ մեկ անգամ բռունցքով հարվածելով կրծքավանդակի աջ կեսին և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցրել նրանց հասցեին, իսկ Ա.Կարոյանը բռունցքով հարվածներ է հասցրել Ն.Հովսեփյանին և Վ.Ավետիսյանին, քաշել վերջիններիս համազգեստից և հրել՝ իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով հակազդելով իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին։
Դեպքի առթիվ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի կողմից 2017 թվականի մայիսի 18-ին հարուցվել է քրեական գործ։
2017 թվականի մայիսի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Արման Գևորգի Կարոյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2017 թվականի մայիսի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2017 թվականի մայիսի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Մհեր Արտուշի Ավդալյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2017 թվականի մայիսի 21-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացվել է որոշում՝ մեղադրյալ Արման Գևորգի Կարոյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց կիրառելու մասին։
2017 թվականի մայիսի 21-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացվել է որոշում՝ մեղադրյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց կիրառելու մասին։
2017 թվականի մայիսի 21-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացվել է որոշում՝ մեղադրյալ Մհեր Արտուշի Ավդալյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց կիրառելու մասին։
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2017 թվականի հունիսի 13-ի որոշմամբ՝ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի մայիսի 21-ի որոշումը՝ մեղադրյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու և մեղադրյալին կալանքից գրավով ազատելու վերաբերյալ միջնորդությունները քննության առնելու մասին փոփոխվել է, և որոշվել է մեղադրյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, փոխարինել այլընտրանքայնին խափանման միջոցով՝ գրավով։
Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 01.09.2017թ.-ին։
2.Արագացված դատական քննություն
Մինչև դատաքննությունը սկսելը` ամբաստանյալներ Արման Գևորգի Կարոյանը, Մհեր Արտուշի Ավդալյանը և Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանը միջնորդել են դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով և հայտարարել, որ միջնորդությունը ներկայացրել են կամավոր, խորհրդակցել են իրենց պաշտպանների հետ, գիտակցում են արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, առաջադրված մեղադրանքներն իրենց պարզ են, համաձայն են մեղադրանքների հետ և առաջադրված մեղադրանքներում իրենց մեղավոր են ճանաչում լիովին։
Տուժողներ Ա.Պետրոսյանը, Ն.Հովսեփյանը, Ա.Շահնազարյանը և Վ.Ավետիսյանը նույնպես չեն առարկել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ և դատարանում հայտարարել են, որ ամբաստանյալների նկատմամբ որևէ բողոք կամ պահանջ չունեն։
Մեղադրող Ա.Առաքելյանը, օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից, դատարանում փոխել է իր՝ նախկինում արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ առարկելու վերաբերյալ դիրքորոշումը, հայտնելով, որ չի առարկում արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ։
Դատարանը, համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.1 և 375.2-րդ հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել դատական քննությունն արագացված կարգով անցկացնելու մասին։
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները` տուժողներ՝ Ա.Պետրոսյանի, Ա.Շահնազարյանի, Ն.Հովսեփյանի, Վ.Ավետիսյանի, վկաներ՝ Մ.Մեժունցի, Հ.Ենոքյանի, Ս.Ղազարյանի, Է.Կարապետյանի ցուցմունքները, դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությունը, այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 18.05.2017թ-ին հաստատված վերակարգի մատյանի պատճենը, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Վրեժ Ավետիսյանի, Արթուր Շահնազարյանի, Ներսես Հովսեփյանի և նույն վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Պետրոսյանի կողմից 18.05.2017թ-ին ներկայացված զեկուցագրերը՝ հաստատված է համարում ամբաստանյալներ Արման Գևորգի Կարոյանին, Մհեր Արտուշի Ավդալյանին և Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանին մեղսագրված հանցագործությունների կատարումը և գտնում, որ կատարած արարքների համար վերջիններս ենթակա են պատիժների։
Պատիժներ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Արման Գևորգի Կարոյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։
Բացի այդ, դատարանը որպես ամբաստանյալ Արման Գևորգի Կարոյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ հաշվի է առնում նաև այն, որ նա Երևան քաղաքի Էրեբունի զանգվածի Ավանեսովի փակուղի 1-ին շենքի բնակիչներ Վ.Մարկոսյանի, Ս.Սարգսյանի, Մ.Խաչատրյանի, Ս.Ավետիսյանի, Ա.Նազարեթյանի, Տ.Այվազյանի, Շ.Կարապետյանի, Ի.Դեմերչյանի, Վ.Դեմերչյանի, Ս.Մարգարյանի, Հ.Պողոսյանի և Հ.Քուչարյանի, ինչպես նաև՝ «Արգիշտի» համատիրության կառավարչի կողմից բնութագրվում է դրականորեն։ Միևնույն ժամանակ, դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ Ա.Կարոյանն ունի առողջական խնդիրներ, մասնավորապես, ՀՀ Պաշտպանության նախարարի 2001 թ-ի թիվ 322 հրաման համաձայն՝ ճանաչվել է ոչ պիտանի զինվորական ծառայության խաղաղ ժամանակ և պիտանի՝ ոչ շարային ծառայության պատերազմի ժամանակ։
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Արման Գևորգի Կարոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտում դատաքննության ընթացքում մեղքն ամբողջությամբ ընդունելը, ինչպես նաև՝ կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը։
Որպես ամբաստանյալ Արման Գևորգի Կարոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 14-րդ կետի համաձայն, դիտում է հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի նյութերը/
Որպես ամբաստանյալ Մհեր Արտուշի Ավդալյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես դատվածություն չունեցող անձ։
Բացի այդ, դատարանը՝ որպես ամբաստանյալ Մհեր Արտուշի Ավդալյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ հաշվի է առնում նաև այն, որ նա Երևան քաղաքի Հալաբյան 9/1 շենքի բնակիչներ Ա.Գրիգորյանի, Ա.Դավթյանի, Լ.Բաբայանի, Կ.Գրիգորյանի, Ի.Թևոսյանի և Ա.Ստեփանյանի և «Աջափնյակ-1» համատիրության կառավարչի կողմից բնութագրվում է դրականորեն, ինչպես նաև այն, որ վերջինս ունի առողջական խնդիրներ։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Մհեր Արտուշի Ավդալյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ երեք անչափահաս երեխաների՝ 11.12.2014թ.-ին ծնված Ավետիս Մհերի Ավդալյանի, 19.10.2002թ.-ին ծնված Լիլիթ Մհերի Ավդալյանի և 06.11.2004թ.-ին ծնված Անի Մհերի Ավդալյանի, առկայությունը։
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Մհեր Արտուշի Ավդալյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտում նաև դատաքննության ընթացքում մեղքն ամբողջությամբ ընդունելը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը։
Որպես ամբաստանյալ Մհեր Արտուշի Ավդալյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 14-րդ կետի համաձայն, դիտում է հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի նյութերը/
Որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։
Բացի այդ, դատարանը՝ որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ հաշվի է առնում նաև այն, որ նա «Գավառ» համատիրության կառավարչի և Երևան քաղաքի Շերամի 23-րդ շենքի բնակիչներ Գ.Միսկարյանի, Ս.Ղալեչյանի և Ն.Սարգսյանի կողմից բնութագրվում է դրականորեն։
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ երկու անչափահաս երեխաներ՝ 25.04.2003թ.-ին ծնված Նատալի Հովհաննեսի Առուստամյանի և 06.12.2007թ.-ին ծնված՝ Լիլի Հովհաննեսի Առուստամյանի, առկայությունը։
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտում նաև դատաքննության ընթացքում մեղքն ամբողջությամբ ընդունելը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, ինչպես նաև այն, որ վերջինիս խնամքին է գտնվում թոշակառու մայրը, կինը և երկու անչափահաս երեխաները։
Որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 14-րդ կետի համաձայն, դիտում է հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի նյութերը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, ինչպես նաև հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և 61-րդ հոդվածը, ըստ որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Ա.Կարոյանի և Մ.Ավդալյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքների համար նրանց նկատմամբ պետք է նշանակվեն պատիժներ` ազատազրկման ձևով, որպիսի պատիժները վեջիններս պետք է կրեն։
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Հ.Առուստամյանին, ապա նրա նկատմամբ պետք է նշանակվի պատիժ՝ ազատազրկման ձևով, սակայն հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող դրական տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքերի առկայությունը, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող մեկ հանգամանքի առկայությունը, որոնք՝ նախ վկայում են ամբաստանյալի՝ որպես հանցավորի, անձի հասարակական ցածր վտանգավորության մասին, ապա հաստատում՝ վերջինիս՝ ուղղման ճանապարհին կանգնած լինելու իրական փաստը, գտնում է, որ ամբաստանյալ Հ.Առուստամյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը հնարավոր է պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան։
Անդրադառնալով ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակների և պատժաչափերի ընտրության հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումները։
Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքների առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Ինչպես նշվեց վերևում, պատիժներ նշանակելիս դատարանը պետք է հաշվի առնի ինչպես ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Իշխանության ներկայացուցչի կամ նրա մերձավոր ազգականի նկատմամբ կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելը կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքը՝ կապված նրա կողմից իր ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ՝
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով կամ կալանքով՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով»։
Հաշվի առնելով ամբաստանյալներ Ա.Կարոյանի և Մ.Ավդալյանի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, կատարման եղանակը, այն, որ Արման Կարոյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություններ է գործարդել և բռունցքով մի քանի հարվածներ է հասցրել Ն.Հովսեփյանին և Վ.Ավետիսյանին, քաշել վերջիններիս համազգեստից և հրել, իր հերթին՝ Մհեր Ավդալյանը նույնպես կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություններ է գործադրել, հարձակվել է Արթուր Շահնազարյանի վրա, բռնել նրա պարանոցից, քաշել, ապա միասին ընկել են գետնին, որի ընթացքում սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել նրանց հասցեին, բռունցքներով դարձյալ մի քանի հարվածներ է հասցրել Ա.Շահնազարյանի մարմնի տարբեր մասերին, որից հետո Մ.Ավդալյանը գետնից ոտքի կանգնելով, շարունակել է իր գործողությունները, քաշքշել է և հարվածներ հասցրել ոստիկան Ա.Պետրոսյանին, քննարկման առարկա դարձնելով հիշյալ ամբաստանյալների հանցավոր գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրանց կողմից իրականացված կոնկրետ գործողությունների փաստական կողմը և դրա արդյունքում խախտված հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալների անձը բնութագրող, նրանց պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հետ, դատարանը գտնում է, որ վերը շարադրված հանգամանքների համակցությունը չի կարող իր միասնության մեջ դիտվել որպես պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու պայման և հիմք հանդիսանալ նրանց նկատմամբ նշանակվելիք պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն չկիրառելու համար։
Այլ խոսքով, դատարանը փաստում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա ամբաստանյալներ Ա.Կարոյանի և Մ.Ավդալյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժներ նշանակելու և այն պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով հնարավոր չէ հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին՝ սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձանց ուղղմանը և նմանատիպ հանցագործությունների կանխմանը։
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով պայմանականորեն չկիրառելու իրավաչափության հարցին, ապա դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Ինչպես արդեն նշվեց վերևում, սույն գործով դատարանը եկավ այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալ Հ.Առուստամյանի նկատմամբ, վերջինիս կողմից կատարված հանցավոր արարքի համար պետք է պատիժ նշանակվի ազատազրկման ձևով։
Նշված պայմաններում, հաշվի առնելով ամբաստանյալի կողմից հանցանքը կատարելու պահին իրականացված փաստացի գործողությունները, այն, որ նա՝ կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել Ա.Պետրոսյանի նկատմամբ՝ մեկ անգամ բռունցքով հարվածելով կրծքավանդակի աջ կեսին և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցրել նրանց հասցեին, ինչպես նաև՝ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները և դրանց համատեքստում քննարկելով ամբաստանյալ Հ.Առուստամյանի նկատմամբ պատիժը պայմանական չկիրառելու վերաբերյալ հարցը, դատարանն արձանագրում է, որ նշանակված պատիժը նրա կողմից փաստացի կրելու անհրաժեշտության բացակայությունը հիմնավորվում է հետևյալով.
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 18.12.2015թ-ին կայացված ԵԱՔԴ 0091/01/14 քրեական գործով նախադեպային որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը`
«...11. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մաuին։
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիu դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (...)։
Սույն քրեաիրավական նորմը Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքում բազմիցս վերլուծության է ենթարկվել, և մշտապես վերահաստատվել դիրքորոշումն առ այն, որ առանց պատիժը փաստացի կրելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության վերաբերյալ դատարանի հետևությունները պետք է հիմնված լինեն հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների, հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի համակողմանի ու ամբողջական գնահատման վրա։ Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանն այն կիրառելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով` նպատակ ունենալով ապահովելու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում թվարկված պատժի նպատակների իրացվելիությունը (տես, ի թիվ այլնի, Վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԱԴԴ/0034/01/12, ԼԴ/0093/01/12, ՏԴ/0018/01/13, ԵԿԴ/0096/01/13, ԵԿԴ/0252/01/13, ԵՄԴ/0027/01/14, ԳԴ/0014/01/14, ՍԴ/0204/01/13 որոշումները)։
12. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս հաշվի առնվող հանգամանքներից հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանը հետևյալ իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել.«(...) «հանցավորի անձնավորությունեզրույթն ի տարբերություն «հանցագործության սուբյեկտ» եզրույթի, ավելի ընդարձակ է, և օժտված է սոցիալ-ժողովրդագրական, բարոյահոգեբանական և քրեաիրավական բնութագրերով։ ՀՀ գործող քրեական օրենսդրության իմաստով «հանցավորի անձնավորություն» եզրույթը դիտարկվում է որպես քրեական պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք, հանցավորի անձը բնութագրող առանձին հատկանիշները և վարքագիծը օրենքում նախատեսված են որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներ, ինչպես նաև դատապարտյալին պատժից ազատելու նախապայման։
Հիմք ընդունելով (...) ՀՀ Սահմանադրության մեջ ամրագրված դրույթն այն մասին, որ մարդը, նրա արժանապատվությունը, հիմնական իրավունքները և ազատությունները բարձրագույն արժեքներ են (հոդված 3), մարդու արժանապատվությունը՝ որպես նրա իրավունքների և ազատությունների անքակտելի հիմք, հարգվում և պաշտպանվում է պետության կողմից (հոդված 14)՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պատժի անհատականացման ժամանակ հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները հաշվի առնելու անհրաժեշտությունը պայմանավորված է ինչպես պատժի նպատակների իրականացման, այնպես էլ անձի արժանապատվության հարգման սահմանադրական պահանջի առկայությամբ (տե՛ս Սերոբ Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ՍԴ/0109/01/12 որոշման 36-37-րդ կետերը)։
Ս.Աղախանյանի գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է.
«(…) Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատում է իր դիրքորոշումն առ այն, որ յուրաքանչյուր գործով նշանակված պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը լուծելիս դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների (կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափ, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճան, հանցագործության կատարման եղանակ և այլն), պետք է բազմակողմանի վերլուծության ու գնահատման ենթարկի հանցավորի անձը։
Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ պատասխանատվության և պատժի անհատականացման և հետևաբար նաև նշանակված պատժի կրման հարցի լուծման համար էական նշանակություն ունեն հանցավորի անձի ոչ միայն ֆիզիկական ու հոգեկան, այլև սոցիալական առանձնահատկությունների վերաբերյալ փաստական տվյալները։
Հետևաբար, հանցավորի պատասխանատվությունն ու պատիժն անհատականացնելիս և նշանակված պատիժը փաստացի կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը պետք է ուսումնասիրի հանցավորի ընտանեկան դրության, նրա խնամքին այլ անձանց առկայության, սոցիալական միջավայրում նրա զբաղեցրած տեղի ու դիրքի, սոցիալական միջավայրում նրա ունեցած բնութագրի և մի շարք այլ հանգամանքների վերաբերյալ փաստական տվյալները։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս և այն փաստացի կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը պետք է հաշվի առնի նաև այն հանգամանքը, թե նշանակված պատիժն ինչպիսի ազդեցություն կարող է ունենալ ամբաստանյալի ընտանիքի կյանքի պայմանների վրա։ (…) (տե՛ս Սեյրան Աղախանյանի գործով 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ի թիվ ԱՎԴ/0082/01/12 որոշման 19-րդ կետը)։
13. Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատում է նախորդ կետում մեջբերված` Սերոբ Սարգսյանի և Սեյրան Աղախանյանի գործերով որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումներն այն մասին, որ յուրաքանչյուր դեպքում պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը որոշելիս հանցագործության հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի համատեքստում կարևոր նշանակություն ունի հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների ամբողջական վերլուծությունը։
Մասնավորապես, հանցավորի անձը դրականորեն բնութագրող սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկանիշները, հանցագործությունից հետո դրսևորած դրական վարքագիծը (կատարվածի համար զղջալը, ճշմարտացի ցուցմունքներ տալը, քննությանը չխոչընդոտելը, պատճառված վնասը հատուցելը և այլն) կարող են վկայել, որ պատժի նպատակների իրագործման տեսանկյունից բացակայում է պատիժը փաստացի կրելու անհրաժեշտությունը։
Այլ խոսքով` հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները բացահայտելու և օբյեկտիվորեն հաշվի առնելու դատարանի պարտականությունն ուղղակիորեն բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի տրամաբանությունից, որի համաձայն՝ պատժի նպատակը, սոցիալական արդարությունը վերականգնելուց բացի, դատապարտյալի ուղղումն է և նոր հանցագործությունների կանխումը (տե՛ս, mutatis mutandis, Արտաշ Շաքարյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի օգոստոսի 15-ի թիվ ԵԿԴ/0163/01/13 որոշման 13-րդ կետը)։
Այլ կերպ` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի՝ սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը։
Սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու մասին կարող է վկայել հանցագործությունից հետո հանցավորի դրսևորած վարքագիծը, մասնավորապես` տուժողին պատճառած վնասը հարթելը կամ այն հարթելուն ուղղված ողջամիտ միջոցներ ձեռնարկելը (…) »»։
Քննվող քրեական գործով ձեռք բերված տվյալները դիտարկելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից կայացված, վերը շարադրված նախադեպային որոշումների լույսի ներքո, դատարանը ցանկանում է ընդգծել, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի անհատականացման ժամանակ վերջինիս կողմից կատարված հանցանքի օբյեկտիվ կողմը բնորոշող տվյալների համադրման և նրա անձը բնութագրող տվյալները հաշվի առնելու անհրաժեշտությունը պայմանավորված է ինչպես պատժի նպատակների իրականացման, այնպես էլ՝ արժանապատվության հարգման սահմանադրական պահանջի առկայությամբ։
Դատարանը, գնահատելով Հովհաննես Առուստամյանի` որպես հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս վերջիններիս դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարողի, ով պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձի՝ իր անհատական հատկանիշներով, փաստում է հետևյալը`
ինչպես նշվեց վերևում, ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանն իր սոցիալական միկրոմիջավայրում, մասնավորապես՝ բնակության վայրի իրավասու մարմինների կողմից, բնութագրվում են բացառապես դրական կողմերով։ Այս առումով դատարանը ցանկանում է ընդգծել, որ ինչպես նշվեց վերևում, ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանն ամուսնացած է, ունի երկու անչափահաս երեխաներ, որոնք գտնվում է վերջինիս խնամքին։ Բացի այդ, նրա խնամքին են գտնվում նաև թոշակառու մայրը և կինը, ով չի աշխատում։
Դատարանն, վերը շարադրված՝ սոցիալ-հոգեբանական և սոցիալ-ժողովրդագրական հատկանիշների հետ մեկտեղ հաշվի է առնում նաև ամբաստանյալի կողմից կատարած արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, Հ.Առուստամյանի կողմից դրսևորած կոնկրետ վարքագիծն ու կատարած գործողությունների արտաքին նկարագիրը։ Դատարանը, մասնավորապես, ուշադրության արժանի է համարում այն փաստը, որ Հ.Առուստամյանն իր՝ ծառայողական պարտականությունները կատարող ոստիկանին հարվածել է մեկ անգամ, մինչդեռ մյուս ամբաստանյալները նմանատիպ գործողություներ են կատարել մի քանի անգամ, նրանց կողմից հարվածները եղել են բազմակի։ Նման պայմաններում, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Հ.Առուստամյանի գործողությունների բնույթն ու կատարմանը եղանակը, դատարանն արձանագրում է, վերջինիս գործողությունները ընդհանուր առմամբ պետք է դիտել որպես նվազ հանրային վտանգավորություն ունեցող, քանի որ նման գործողություններով խախտված հասարակական հարաբերություններն, ինքնին, ծանր չեն, դրանցով չեն առաջացել ծանր հետևանքներ։
Դատարանն արձանագրում է, որ նման պայմաններում չի իրագործվի, ավելին, կխաթարվի պատժի նշանակման օրենսդրական նպատակների առնվազն մեկ բաղադրիչի՝ պատժի արդարացիության, էությունը, որն իր հերթին կբերի նաև արդարության և արդարադատության իմաստազրկմանը՝ նկատի ունենալով, որ արդարադատությունը ոչ միայն պետք է իրականացվի այլ այն պետք է իրականացվի և հանրության կողմից լինի տեսանելի և ընկալելի։
Այսպիսով, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Հ.Առուստամյանի անձը բնութագրող վերը շարադրված տվյալները, նրա կողմից հանացանը կատարելու պահին իրականացված կոնկրետ գործողությունների նկարագիրը, ինչպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը, այնպես էլ` պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, դատարանը հանգում է այն հետևության, որ վերջինիս ուղղվելը հնարավոր է նաև առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու, ուստի գտնում է, որ նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատիժը պետք է պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան։
Դատարանը փաստում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա ամբաստանյալ Հ.Առուստամյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու և այն պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին՝ սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձանց ուղղմանը և նմանատիպ հանցագործությունների կանխմանը։
Ինչ վերաբերվում է պաշտպանական կողմի բարձրացված այն հարցին, թե ամբաստանյալների՝ տարբեր աստիճանների ալկոհոլ օգտագործած լինելու հանգամանքը չի կարող դիտարկվել որպես նրանց պատասխանատվությունն ու պատիժի ծանրացնող հանգամանքներ, քանի որ դրա մասին հատուկ նշված չէ նրանց առաջադրված մեղադրանքների ձևակերպման մեջ, ապա դատարանը համամիտ չէ այդ դատողության հետ, քանի որ ամբաստանյալներին մեղսագրված՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի վերլուծությունը թույլ է տալիս գալու այն հետևություն, որ նման վիճակում գտնվելու մասին նշումը պարտադիր չէ, որպեսզի առկա լինի այդ հոդվածով սահմանված հանցակազմը, այլ նշված՝ ալկոհոլի ազդեցության տակ գտնվելու փաստը, կարող է միայն հաշվի առնվել և դիտարկվել որպես ամբաստանյալների պատասխանատվությունն ու պատիժի ծանրացնող հանգամանք։
Հետևաբար, դատարանն օրինաչափ է համարում մեղադրողի կողմից հիշյալ հանգամանքը որպես ամբաստանյալների արարքում նրանց պատասխանատվությունն ու պատիժի ծանրացնող հանգամանքներ դիտարկելը։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն`
«Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվակցվում է ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով նշանակված պատժին՝ մեկ օրը հաշվելով մեկ օրվա դիմաց, իսկ հանրային աշխատանքների դեպքում՝ մեկ օրը երեք ժամի դիմաց»։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ նախաքննության ընթացքում Հ.Առուստամյանը 25 /քսանհինգ/ օր գտնվել են կալանավորման տակ, ուստի նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակելիս դա պետք է հաշվակցվի նշանակվող վերջնական պատժին։
Նման պայմաններում, անդրադառնալով ամբաստանյալներ Ա.Կարոյանի և Մ.Ավդալյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցների` կալանավորման, հարցին, դատարանը գտնում է, որ վերջիններիս նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցները պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ Հ.Առուստամյանի նկատմամբ որպես կալանավորմանն այլընտրանքային խափանման միջոց ընտրված գրավը՝ պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո՝ օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում՝ 13.06.2017թ-ին թիվ 000553 վճարման հանձնարարագրի անդորրագրով «Ամերիաբանկ» ՓԲը-ում՝ Արշակ Բորիսի Համբարձումյանի կողմից վճարված 1.000.000 /մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամ գրավի գումարը պետք է վերադարձնել գրավատուին։
4. Եզրափակիչ մաս
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373 375.1-375.4-րդ հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
1. Արման Գևորգի Կարոյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում՝ 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Արման Գևորգի Կարոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորոմը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2017 թ-ի մայիսի 19-ից։
2. Մհեր Արտուշի Ավդալյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում՝ 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Մհեր Արտուշի Ավդալյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2017 թ-ի մայիսի 19-ից։
3.Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում՝ 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ նշանակված պատժում հաշվակցել՝ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի՝ սույն քրեական գործով՝ 2017թ.-ի մայիսի 19-ից մինչև 2017թ.-ի հունիսի 13-ը՝ 25 /քսանհինգ/ օր կալանքի տակ գտնվելու ժամկետը և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 5 /հինգ/ ամիս /հինգ/ 5 օր ժամկետով։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով նշանակված վերջնական պատիժը պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան 1 /մեկ/ տարի ժամկետով՝ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դնելով ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի պետական ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման վրա։
Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի նկատմամբ որպես կալանավորմանն այլընտրանքային խափանման միջոց ընտրված գրավը՝ թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո՝ օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում՝ 13.06.2017թ-ին թիվ 000553 վճարման հանձնարարգրի անդորրագրով «Ամերիաբանկ» ՓԲԸ-ում՝ Արշակ Բորիսի Համբարձումյանի կողմից վճարված 1.000.000 /մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամ գրավի գումարը վերադարձնել գրավատուին։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան՝ հրապարակման օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում՝ բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին կետով նախատեսված հիմքի։
Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն
ԵԿԴ/0231/01/17
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
,,22,, սեպտեմբերի 2017թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/
Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ՝ Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Ա. Առաքելյանի
Տուժողներ Ա. Պետրոսյանի
Ն. Հովսեփյանի
Ա. Շահնազարյանի
Վ. Ավետիսյանի
Պաշտպաններ Ս. Մկրտչյանի
Լ. Արիստակեսյանի
դռնբաց դատական նիստերում, դատական քննության արագացված կարգի կիրառմամբ քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
1.Արման Գևորգի Կարոյանի` ծնված 05.03.1981թ.-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում չդատված, չամուսնացած, չի աշխատում, հաշվառված և բնակվող՝ ք.Երևան, Ավանեսովի 1-ին շենքի 16-րդ բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը,
2.Մհեր Արտուշի Ավդալյանի` ծնված 06.01.1971թ.-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին են գտնվում երեք անչափահաս երեխաները, դատվածություն չունեցող, հանդիսանում է «Մհեր Ավդալյան» Ա/Ձ տնօրեն, հաշվառված և բնակվող՝ ք.Երևան, Հալաբյան փողոցի 9/1 շենքի 23-րդ բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը,
2.Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի` ծնված 21.02.1978թ.-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում չդատված, ամուսնացած, խնամքին են գտնվում ընտանիքը և երկու անչափահաս երեխաները, աշխատում է «Ֆիրդուս» տոնավաճառում՝ որպես կենցաղային տեխնիկայի վաճառող, հաշվառված և բնակվող՝ Ք.Երևան, Շերամի փողոցի 23-րդ շենքի 2-րդ բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես կալանավորմանն այլընտրանքային խափանման միջոց է ընտրված գրավը։
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ուղարկված մեղադրական եզրակացության և քրեական գործի նյութերի՝
«Արման Գևորգի Կարոյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա 2017թ. մայիսի 18-ին, ժամը 21։25-ի սահմաններում, երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ 17 հասցեում գտնվող Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի մոտ կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել իշխանության ներկայացուցիչ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Ավագի Պետրոսյանի և ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Ներսես Գագիկի Հովսեփյանի և Վրեժ Արմենի Ավետիսյանի նկատմամբ՝ կապված վերջիններիս ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ։
Այսպես.
ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2֊րդ դասակի ոստիկան Արմեն Ավագի Պետրոսյանը իր գործընկեր՝ ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Ներսես Գագիկի Հովսեփյանի հետ, 2017թ. մայիսի 18-ին, ըստ հաստատված վերակարգի, ժամը 16։00-ից ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում՝ «Լունապարկ» մանկական կենտրոնի շրջակա տարածքում։ Ժամը 21։20-ի սահմաններում ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության օպերատիվ կառավարման կենտրոնից ռադիոկապով ահազանգ են ստացել, որ շտապ մոտենան Մանկավարժական համալսարանի մոտ։ Հասնելով Մանկավարժական համալսարանի գլխավոր մուտքին հարակից կամարանցման մոտ, նկատել են Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանին, Արման Գևորգի Կարոյանին, Մհեր Արտուշի Ավդալյանին, Մերուժան Էդիկի Մեժունցին և Հարություն Գագիկի Ենոքյանին, ովքեր միմյանց հետ վիճաբանելիս են եղել և բղավել։ Արմեն Պետրոսյանը և Ներսես Հովսեփյանը կանգնել են նրանց դիմաց և հրահանգել կանգ առնել և հանդարտվել, սակայն Հ.Առուստամյանը, Մ.Ավդալյանը և Ա.Կարոյանը չեն ենթարկվել իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին, որի ընթացքում Հ.Վարդանյանը, Մ.Ավդալյանը և Ա.Կարոյանը սկսել են քաշքշել նրանց։ Նույն պահին իրենց դիմաց է կայանվել ՀՀ ոստիկանության թիվ 0154 պարեկային ավտոմեքենան, որից իջել և վերջիններիս են մոտեցել ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Արթուր Սամվելի Շահնազարյանը և Վրեժ Արմենի Ավետիսյանը, որոնց տեսնելուն պես Արման Կարոյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություններ է գործադրել՝ բռունցքով հարվածներ է հասցրել Ն.Հովսեփյանին և Վ.Ավետիսյանին, քաշել վերջիններիս համազգեստից և հրել, Մհեր Ավդալյանը հարձակվել է Արթուր Շահնազարյանի վրա, բռնել նրա պարանոցից, քաշել, ապա միասին ընկել են գետնին, որի ընթացքում սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել նրանց հասցեին, բռունցքներով հարվածներ հասցրել Ա.Շահնազարյանի մարմնի տարբեր մասերին, որից հետո Մ.Ավդալյանը գետնից ոտքի կանգնելով, շարունակել է իր գործողությունները, քաշքշել է և հարվածներ հասցրել ոստիկան Ա.Պետրոսյանին, իսկ Հ.Առուստամյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել Ա.Պետրոսյանի նկատմամբ՝ մեկ անգամ բռունցքով հարվածելով կրծքավանդակի աջ կեսին և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցրել նրանց հասցեին՝ իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով հակազդելով իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին։
Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա 2017թ. մայիսի 18-ին, ժամը 21։25-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ 17 հասցեում գտնվող Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի մոտ կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել իշխանության ներկայացուցիչ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Ավագի Պետրոսյանի նկատմամբ՝ կապված վերջինիս ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ։
Այսպես.
ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Ավագի Պետրոսյանը իր գործընկեր՝ ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Ներսես Գսսգիկի Հովսեփյանի հետ 2017թ. մայիսի 18-ին, ըստ հաստատված վերակարգի, ժամը 16։00-ից ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում՝ «Լունապարկ» մանկական կենտրոնի շրջակա տարածքում։ Ժամը 21։20-ի սահմաններում ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության օպերատիվ կառավարման կենտրոնից ռադիոկապով ահազանգ են ստացել, որ շտապ մոտենան Մանկավարժական համալսարանի մոտ։ Հասնելով Մանկավարժական համալսարանի գլխավոր մուտքին հարակից կամարանցման մոտ, նկատել են Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանին, Արման Գևորգի Կարոյանին, Մհեր Արտուշի Ավդալյանին, Մերուժան Էդիկի Մեժունցին և Հարություն Գագիկի Ենոքյանին, ովքեր միմյանց հետ վիճաբանելիս են եղել և բղավել։ Արմեն Պետրոսյանը և Ներսես Հովսեփյանը կանգնել են նրանց դիմաց և հրահանգել կանգ առնել և հանդարտվել, սակայն Հ.Առուստամյանը, Մ.Ավդալյանը և Ա.Կարոյանը չեն ենթարկվել իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին, որի ընթացքում Հ.Վարդանյանը, Մ.Ավդալյանը և Ա.Կարոյանը սկսել են քաշքշել նրանց։ Նույն պահին իրենց դիմաց է կայանվել ՀՀ ոստիկանության թիվ 0154 պարեկային ավտոմեքենան, որից իջել և վերջիններիս են մոտեցել ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Արթուր Սամվելի Շահնազարյանը և Վրեժ Արմենի Ավետիսյանը, որոնց տեսնելուն պես Հ.Առուստամյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել Ա.Պետրոսյանի նկատմամբ՝ մեկ անգամ բռունցքով հարվածելով կրծքավանդակի աջ կեսին և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցրել նրանց հասցեին, իսկ Մհեր Ավդալյանը հարձակվել է Արթուր Շահնազարյանի վրա, բռնել նրա պարանոցից, քաշել, ապա միասին ընկել են գետնին, որի ընթացքում վերջինս նույնպես սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել նրանց հասցեին, բռունցքներով հարվածներ հասցրել Ա.Շահնազարյանի մարմնի տարբեր մասերին, իսկ Ա.Կարոյանը բռուցնքով հարվածներ է հասցրել Ն.Հովսեփյանին և Վ.Ավետիսյանին, քաշել վերջիններիս համազգեստից և հրել, իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով հակազդելով իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին։
Մհեր Աշոտի Ավդալյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա 2017թ. մայիսի 18-ին, ժամը 21։25-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ 17 հասցեում գտնվող Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի մոտ կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել իշխանության ներկայացուցիչ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Ավագի Պետրոսյանի և ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Արթուր Սամվելի Շահնազարյանի նկատմամբ՝ կապված վերջիններիս ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ։
Այսպես.
ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Ավագի Պետրոսյանը իր գործընկեր՝ ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Ներսես Գագիկի Հովսեփյանի հետ 2017թ. մայիսի 18-ին, ըստ հաստատված վերակարգի, ժամը 16։00-ից ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում՝ «Լունապարկ» մանկական կենտրոնի շրջակա տարածքում։ Ժամը 21։20-ի սահմաններում ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության օպերատիվ կառավարման կենտրոնից ռադիոկապով ահազանգ են ստացել, որ շտապ մոտենան Մանկավարժական համալսարանի մոտ։ Հասնելով Մանկավարժական համալսարանի գլխավոր մուտքին հարակից կամարանցման մոտ, նկատել են Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանին, Արման Գևորգի Կարոյանին, Մհեր Արտուշի Ավդալյանին, Մերուժան Էդիկի Մեժունցին և Հարություն Գագիկի Ենոքյանին, ովքեր միմյանց հետ վիճաբանելիս են եղել և բղավել։ Արմեն Պետրոսյանը և Ներսես Հովսեփյանը կանգնել են նրանց դիմաց և հրահանգել կանգ առնել և հանդարտվել, սակայն Հ.Առուստամյանը, Մ.Ավդալյանը և Ա.Կարոյանը չեն ենթարկվել իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին, որի ընթացքում Հ.Վարդանյանը, Մ.Ավդալյանը և Ա.Կարոյանը սկսել են քաշքշել նրանց։ Նույն պահին իրենց դիմաց է կայանվել ՀՀ ոստիկանության թիվ 0154 պարեկային ավտոմեքենան, որից իջել և վերջիններիս են մոտեցել ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Արթուր Սամվելի Շահնազարյանը և Վրեժ Արմենի Ավետիսյանը, որոնց տեսնելուն պես Մհեր Ավդալյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություններ է գործադրել, հարձակվել է Արթուր Շահնազարյանի վրա, բռնել նրա պարանոցից, քաշել, ապա միասին ընկել են գետնին, որի ընթացքում սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել նրանց հասցեին, բռունցքներով հարվածներ հասցրել Ա.Շահնազարյանի մարմնի տարբեր մասերին, որից հետո Մ.Ավդալյանը գետնից ոտքի կանգնելով, շարունակել է իր գործողությունները, քաշքշել է և հարվածներ հասցրել ոստիկան Ա.Պետրոսյանին, իսկ Հ.Առուստամյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել Ա.Պետրոսյանի նկատմամբ՝ մեկ անգամ բռունցքով հարվածելով կրծքավանդակի աջ կեսին և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցրել նրանց հասցեին, իսկ Ա.Կարոյանը բռունցքով հարվածներ է հասցրել Ն.Հովսեփյանին և Վ.Ավետիսյանին, քաշել վերջիններիս համազգեստից և հրել՝ իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով հակազդելով իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին։
Դեպքի առթիվ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի կողմից 2017 թվականի մայիսի 18-ին հարուցվել է քրեական գործ։
2017 թվականի մայիսի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Արման Գևորգի Կարոյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2017 թվականի մայիսի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2017 թվականի մայիսի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Մհեր Արտուշի Ավդալյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2017 թվականի մայիսի 21-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացվել է որոշում՝ մեղադրյալ Արման Գևորգի Կարոյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց կիրառելու մասին։
2017 թվականի մայիսի 21-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացվել է որոշում՝ մեղադրյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց կիրառելու մասին։
2017 թվականի մայիսի 21-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացվել է որոշում՝ մեղադրյալ Մհեր Արտուշի Ավդալյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց կիրառելու մասին։
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2017 թվականի հունիսի 13-ի որոշմամբ՝ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի մայիսի 21-ի որոշումը՝ մեղադրյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու և մեղադրյալին կալանքից գրավով ազատելու վերաբերյալ միջնորդությունները քննության առնելու մասին փոփոխվել է, և որոշվել է մեղադրյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, փոխարինել այլընտրանքայնին խափանման միջոցով՝ գրավով։
Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 01.09.2017թ.-ին։
2.Արագացված դատական քննություն
Մինչև դատաքննությունը սկսելը` ամբաստանյալներ Արման Գևորգի Կարոյանը, Մհեր Արտուշի Ավդալյանը և Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանը միջնորդել են դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով և հայտարարել, որ միջնորդությունը ներկայացրել են կամավոր, խորհրդակցել են իրենց պաշտպանների հետ, գիտակցում են արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, առաջադրված մեղադրանքներն իրենց պարզ են, համաձայն են մեղադրանքների հետ և առաջադրված մեղադրանքներում իրենց մեղավոր են ճանաչում լիովին։
Տուժողներ Ա.Պետրոսյանը, Ն.Հովսեփյանը, Ա.Շահնազարյանը և Վ.Ավետիսյանը նույնպես չեն առարկել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ և դատարանում հայտարարել են, որ ամբաստանյալների նկատմամբ որևէ բողոք կամ պահանջ չունեն։
Մեղադրող Ա.Առաքելյանը, օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից, դատարանում փոխել է իր՝ նախկինում արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ առարկելու վերաբերյալ դիրքորոշումը, հայտնելով, որ չի առարկում արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ։
Դատարանը, համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.1 և 375.2-րդ հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել դատական քննությունն արագացված կարգով անցկացնելու մասին։
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները` տուժողներ՝ Ա.Պետրոսյանի, Ա.Շահնազարյանի, Ն.Հովսեփյանի, Վ.Ավետիսյանի, վկաներ՝ Մ.Մեժունցի, Հ.Ենոքյանի, Ս.Ղազարյանի, Է.Կարապետյանի ցուցմունքները, դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությունը, այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 18.05.2017թ-ին հաստատված վերակարգի մատյանի պատճենը, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Վրեժ Ավետիսյանի, Արթուր Շահնազարյանի, Ներսես Հովսեփյանի և նույն վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Պետրոսյանի կողմից 18.05.2017թ-ին ներկայացված զեկուցագրերը՝ հաստատված է համարում ամբաստանյալներ Արման Գևորգի Կարոյանին, Մհեր Արտուշի Ավդալյանին և Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանին մեղսագրված հանցագործությունների կատարումը և գտնում, որ կատարած արարքների համար վերջիններս ենթակա են պատիժների։
Պատիժներ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Արման Գևորգի Կարոյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։
Բացի այդ, դատարանը որպես ամբաստանյալ Արման Գևորգի Կարոյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ հաշվի է առնում նաև այն, որ նա Երևան քաղաքի Էրեբունի զանգվածի Ավանեսովի փակուղի 1-ին շենքի բնակիչներ Վ.Մարկոսյանի, Ս.Սարգսյանի, Մ.Խաչատրյանի, Ս.Ավետիսյանի, Ա.Նազարեթյանի, Տ.Այվազյանի, Շ.Կարապետյանի, Ի.Դեմերչյանի, Վ.Դեմերչյանի, Ս.Մարգարյանի, Հ.Պողոսյանի և Հ.Քուչարյանի, ինչպես նաև՝ «Արգիշտի» համատիրության կառավարչի կողմից բնութագրվում է դրականորեն։ Միևնույն ժամանակ, դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ Ա.Կարոյանն ունի առողջական խնդիրներ, մասնավորապես, ՀՀ Պաշտպանության նախարարի 2001 թ-ի թիվ 322 հրաման համաձայն՝ ճանաչվել է ոչ պիտանի զինվորական ծառայության խաղաղ ժամանակ և պիտանի՝ ոչ շարային ծառայության պատերազմի ժամանակ։
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Արման Գևորգի Կարոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտում դատաքննության ընթացքում մեղքն ամբողջությամբ ընդունելը, ինչպես նաև՝ կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը։
Որպես ամբաստանյալ Արման Գևորգի Կարոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 14-րդ կետի համաձայն, դիտում է հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի նյութերը/
Որպես ամբաստանյալ Մհեր Արտուշի Ավդալյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես դատվածություն չունեցող անձ։
Բացի այդ, դատարանը՝ որպես ամբաստանյալ Մհեր Արտուշի Ավդալյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ հաշվի է առնում նաև այն, որ նա Երևան քաղաքի Հալաբյան 9/1 շենքի բնակիչներ Ա.Գրիգորյանի, Ա.Դավթյանի, Լ.Բաբայանի, Կ.Գրիգորյանի, Ի.Թևոսյանի և Ա.Ստեփանյանի և «Աջափնյակ-1» համատիրության կառավարչի կողմից բնութագրվում է դրականորեն, ինչպես նաև այն, որ վերջինս ունի առողջական խնդիրներ։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Մհեր Արտուշի Ավդալյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ երեք անչափահաս երեխաների՝ 11.12.2014թ.-ին ծնված Ավետիս Մհերի Ավդալյանի, 19.10.2002թ.-ին ծնված Լիլիթ Մհերի Ավդալյանի և 06.11.2004թ.-ին ծնված Անի Մհերի Ավդալյանի, առկայությունը։
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Մհեր Արտուշի Ավդալյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտում նաև դատաքննության ընթացքում մեղքն ամբողջությամբ ընդունելը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը։
Որպես ամբաստանյալ Մհեր Արտուշի Ավդալյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 14-րդ կետի համաձայն, դիտում է հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի նյութերը/
Որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։
Բացի այդ, դատարանը՝ որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ հաշվի է առնում նաև այն, որ նա «Գավառ» համատիրության կառավարչի և Երևան քաղաքի Շերամի 23-րդ շենքի բնակիչներ Գ.Միսկարյանի, Ս.Ղալեչյանի և Ն.Սարգսյանի կողմից բնութագրվում է դրականորեն։
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ երկու անչափահաս երեխաներ՝ 25.04.2003թ.-ին ծնված Նատալի Հովհաննեսի Առուստամյանի և 06.12.2007թ.-ին ծնված՝ Լիլի Հովհաննեսի Առուստամյանի, առկայությունը։
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտում նաև դատաքննության ընթացքում մեղքն ամբողջությամբ ընդունելը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, ինչպես նաև այն, որ վերջինիս խնամքին է գտնվում թոշակառու մայրը, կինը և երկու անչափահաս երեխաները։
Որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 14-րդ կետի համաձայն, դիտում է հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի նյութերը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, ինչպես նաև հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և 61-րդ հոդվածը, ըստ որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Ա.Կարոյանի և Մ.Ավդալյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքների համար նրանց նկատմամբ պետք է նշանակվեն պատիժներ` ազատազրկման ձևով, որպիսի պատիժները վեջիններս պետք է կրեն։
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Հ.Առուստամյանին, ապա նրա նկատմամբ պետք է նշանակվի պատիժ՝ ազատազրկման ձևով, սակայն հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող դրական տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքերի առկայությունը, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող մեկ հանգամանքի առկայությունը, որոնք՝ նախ վկայում են ամբաստանյալի՝ որպես հանցավորի, անձի հասարակական ցածր վտանգավորության մասին, ապա հաստատում՝ վերջինիս՝ ուղղման ճանապարհին կանգնած լինելու իրական փաստը, գտնում է, որ ամբաստանյալ Հ.Առուստամյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը հնարավոր է պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան։
Անդրադառնալով ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակների և պատժաչափերի ընտրության հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումները։
Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքների առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Ինչպես նշվեց վերևում, պատիժներ նշանակելիս դատարանը պետք է հաշվի առնի ինչպես ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Իշխանության ներկայացուցչի կամ նրա մերձավոր ազգականի նկատմամբ կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելը կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքը՝ կապված նրա կողմից իր ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ՝
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով կամ կալանքով՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով»։
Հաշվի առնելով ամբաստանյալներ Ա.Կարոյանի և Մ.Ավդալյանի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, կատարման եղանակը, այն, որ Արման Կարոյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություններ է գործարդել և բռունցքով մի քանի հարվածներ է հասցրել Ն.Հովսեփյանին և Վ.Ավետիսյանին, քաշել վերջիններիս համազգեստից և հրել, իր հերթին՝ Մհեր Ավդալյանը նույնպես կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություններ է գործադրել, հարձակվել է Արթուր Շահնազարյանի վրա, բռնել նրա պարանոցից, քաշել, ապա միասին ընկել են գետնին, որի ընթացքում սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել նրանց հասցեին, բռունցքներով դարձյալ մի քանի հարվածներ է հասցրել Ա.Շահնազարյանի մարմնի տարբեր մասերին, որից հետո Մ.Ավդալյանը գետնից ոտքի կանգնելով, շարունակել է իր գործողությունները, քաշքշել է և հարվածներ հասցրել ոստիկան Ա.Պետրոսյանին, քննարկման առարկա դարձնելով հիշյալ ամբաստանյալների հանցավոր գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրանց կողմից իրականացված կոնկրետ գործողությունների փաստական կողմը և դրա արդյունքում խախտված հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալների անձը բնութագրող, նրանց պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հետ, դատարանը գտնում է, որ վերը շարադրված հանգամանքների համակցությունը չի կարող իր միասնության մեջ դիտվել որպես պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու պայման և հիմք հանդիսանալ նրանց նկատմամբ նշանակվելիք պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն չկիրառելու համար։
Այլ խոսքով, դատարանը փաստում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա ամբաստանյալներ Ա.Կարոյանի և Մ.Ավդալյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժներ նշանակելու և այն պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով հնարավոր չէ հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին՝ սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձանց ուղղմանը և նմանատիպ հանցագործությունների կանխմանը։
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով պայմանականորեն չկիրառելու իրավաչափության հարցին, ապա դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Ինչպես արդեն նշվեց վերևում, սույն գործով դատարանը եկավ այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալ Հ.Առուստամյանի նկատմամբ, վերջինիս կողմից կատարված հանցավոր արարքի համար պետք է պատիժ նշանակվի ազատազրկման ձևով։
Նշված պայմաններում, հաշվի առնելով ամբաստանյալի կողմից հանցանքը կատարելու պահին իրականացված փաստացի գործողությունները, այն, որ նա՝ կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել Ա.Պետրոսյանի նկատմամբ՝ մեկ անգամ բռունցքով հարվածելով կրծքավանդակի աջ կեսին և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցրել նրանց հասցեին, ինչպես նաև՝ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները և դրանց համատեքստում քննարկելով ամբաստանյալ Հ.Առուստամյանի նկատմամբ պատիժը պայմանական չկիրառելու վերաբերյալ հարցը, դատարանն արձանագրում է, որ նշանակված պատիժը նրա կողմից փաստացի կրելու անհրաժեշտության բացակայությունը հիմնավորվում է հետևյալով.
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 18.12.2015թ-ին կայացված ԵԱՔԴ 0091/01/14 քրեական գործով նախադեպային որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը`
«...11. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մաuին։
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիu դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (...)։
Սույն քրեաիրավական նորմը Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքում բազմիցս վերլուծության է ենթարկվել, և մշտապես վերահաստատվել դիրքորոշումն առ այն, որ առանց պատիժը փաստացի կրելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության վերաբերյալ դատարանի հետևությունները պետք է հիմնված լինեն հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների, հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի համակողմանի ու ամբողջական գնահատման վրա։ Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանն այն կիրառելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով` նպատակ ունենալով ապահովելու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում թվարկված պատժի նպատակների իրացվելիությունը (տես, ի թիվ այլնի, Վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԱԴԴ/0034/01/12, ԼԴ/0093/01/12, ՏԴ/0018/01/13, ԵԿԴ/0096/01/13, ԵԿԴ/0252/01/13, ԵՄԴ/0027/01/14, ԳԴ/0014/01/14, ՍԴ/0204/01/13 որոշումները)։
12. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս հաշվի առնվող հանգամանքներից հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանը հետևյալ իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել.«(...) «հանցավորի անձնավորությունեզրույթն ի տարբերություն «հանցագործության սուբյեկտ» եզրույթի, ավելի ընդարձակ է, և օժտված է սոցիալ-ժողովրդագրական, բարոյահոգեբանական և քրեաիրավական բնութագրերով։ ՀՀ գործող քրեական օրենսդրության իմաստով «հանցավորի անձնավորություն» եզրույթը դիտարկվում է որպես քրեական պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք, հանցավորի անձը բնութագրող առանձին հատկանիշները և վարքագիծը օրենքում նախատեսված են որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներ, ինչպես նաև դատապարտյալին պատժից ազատելու նախապայման։
Հիմք ընդունելով (...) ՀՀ Սահմանադրության մեջ ամրագրված դրույթն այն մասին, որ մարդը, նրա արժանապատվությունը, հիմնական իրավունքները և ազատությունները բարձրագույն արժեքներ են (հոդված 3), մարդու արժանապատվությունը՝ որպես նրա իրավունքների և ազատությունների անքակտելի հիմք, հարգվում և պաշտպանվում է պետության կողմից (հոդված 14)՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պատժի անհատականացման ժամանակ հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները հաշվի առնելու անհրաժեշտությունը պայմանավորված է ինչպես պատժի նպատակների իրականացման, այնպես էլ անձի արժանապատվության հարգման սահմանադրական պահանջի առկայությամբ (տե՛ս Սերոբ Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ՍԴ/0109/01/12 որոշման 36-37-րդ կետերը)։
Ս.Աղախանյանի գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է.
«(…) Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատում է իր դիրքորոշումն առ այն, որ յուրաքանչյուր գործով նշանակված պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը լուծելիս դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների (կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափ, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճան, հանցագործության կատարման եղանակ և այլն), պետք է բազմակողմանի վերլուծության ու գնահատման ենթարկի հանցավորի անձը։
Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ պատասխանատվության և պատժի անհատականացման և հետևաբար նաև նշանակված պատժի կրման հարցի լուծման համար էական նշանակություն ունեն հանցավորի անձի ոչ միայն ֆիզիկական ու հոգեկան, այլև սոցիալական առանձնահատկությունների վերաբերյալ փաստական տվյալները։
Հետևաբար, հանցավորի պատասխանատվությունն ու պատիժն անհատականացնելիս և նշանակված պատիժը փաստացի կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը պետք է ուսումնասիրի հանցավորի ընտանեկան դրության, նրա խնամքին այլ անձանց առկայության, սոցիալական միջավայրում նրա զբաղեցրած տեղի ու դիրքի, սոցիալական միջավայրում նրա ունեցած բնութագրի և մի շարք այլ հանգամանքների վերաբերյալ փաստական տվյալները։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս և այն փաստացի կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը պետք է հաշվի առնի նաև այն հանգամանքը, թե նշանակված պատիժն ինչպիսի ազդեցություն կարող է ունենալ ամբաստանյալի ընտանիքի կյանքի պայմանների վրա։ (…) (տե՛ս Սեյրան Աղախանյանի գործով 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ի թիվ ԱՎԴ/0082/01/12 որոշման 19-րդ կետը)։
13. Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատում է նախորդ կետում մեջբերված` Սերոբ Սարգսյանի և Սեյրան Աղախանյանի գործերով որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումներն այն մասին, որ յուրաքանչյուր դեպքում պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը որոշելիս հանցագործության հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի համատեքստում կարևոր նշանակություն ունի հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների ամբողջական վերլուծությունը։
Մասնավորապես, հանցավորի անձը դրականորեն բնութագրող սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկանիշները, հանցագործությունից հետո դրսևորած դրական վարքագիծը (կատարվածի համար զղջալը, ճշմարտացի ցուցմունքներ տալը, քննությանը չխոչընդոտելը, պատճառված վնասը հատուցելը և այլն) կարող են վկայել, որ պատժի նպատակների իրագործման տեսանկյունից բացակայում է պատիժը փաստացի կրելու անհրաժեշտությունը։
Այլ խոսքով` հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները բացահայտելու և օբյեկտիվորեն հաշվի առնելու դատարանի պարտականությունն ուղղակիորեն բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի տրամաբանությունից, որի համաձայն՝ պատժի նպատակը, սոցիալական արդարությունը վերականգնելուց բացի, դատապարտյալի ուղղումն է և նոր հանցագործությունների կանխումը (տե՛ս, mutatis mutandis, Արտաշ Շաքարյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի օգոստոսի 15-ի թիվ ԵԿԴ/0163/01/13 որոշման 13-րդ կետը)։
Այլ կերպ` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի՝ սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը։
Սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու մասին կարող է վկայել հանցագործությունից հետո հանցավորի դրսևորած վարքագիծը, մասնավորապես` տուժողին պատճառած վնասը հարթելը կամ այն հարթելուն ուղղված ողջամիտ միջոցներ ձեռնարկելը (…) »»։
Քննվող քրեական գործով ձեռք բերված տվյալները դիտարկելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից կայացված, վերը շարադրված նախադեպային որոշումների լույսի ներքո, դատարանը ցանկանում է ընդգծել, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի անհատականացման ժամանակ վերջինիս կողմից կատարված հանցանքի օբյեկտիվ կողմը բնորոշող տվյալների համադրման և նրա անձը բնութագրող տվյալները հաշվի առնելու անհրաժեշտությունը պայմանավորված է ինչպես պատժի նպատակների իրականացման, այնպես էլ՝ արժանապատվության հարգման սահմանադրական պահանջի առկայությամբ։
Դատարանը, գնահատելով Հովհաննես Առուստամյանի` որպես հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս վերջիններիս դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարողի, ով պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձի՝ իր անհատական հատկանիշներով, փաստում է հետևյալը`
ինչպես նշվեց վերևում, ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանն իր սոցիալական միկրոմիջավայրում, մասնավորապես՝ բնակության վայրի իրավասու մարմինների կողմից, բնութագրվում են բացառապես դրական կողմերով։ Այս առումով դատարանը ցանկանում է ընդգծել, որ ինչպես նշվեց վերևում, ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանն ամուսնացած է, ունի երկու անչափահաս երեխաներ, որոնք գտնվում է վերջինիս խնամքին։ Բացի այդ, նրա խնամքին են գտնվում նաև թոշակառու մայրը և կինը, ով չի աշխատում։
Դատարանն, վերը շարադրված՝ սոցիալ-հոգեբանական և սոցիալ-ժողովրդագրական հատկանիշների հետ մեկտեղ հաշվի է առնում նաև ամբաստանյալի կողմից կատարած արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, Հ.Առուստամյանի կողմից դրսևորած կոնկրետ վարքագիծն ու կատարած գործողությունների արտաքին նկարագիրը։ Դատարանը, մասնավորապես, ուշադրության արժանի է համարում այն փաստը, որ Հ.Առուստամյանն իր՝ ծառայողական պարտականությունները կատարող ոստիկանին հարվածել է մեկ անգամ, մինչդեռ մյուս ամբաստանյալները նմանատիպ գործողություներ են կատարել մի քանի անգամ, նրանց կողմից հարվածները եղել են բազմակի։ Նման պայմաններում, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Հ.Առուստամյանի գործողությունների բնույթն ու կատարմանը եղանակը, դատարանն արձանագրում է, վերջինիս գործողությունները ընդհանուր առմամբ պետք է դիտել որպես նվազ հանրային վտանգավորություն ունեցող, քանի որ նման գործողություններով խախտված հասարակական հարաբերություններն, ինքնին, ծանր չեն, դրանցով չեն առաջացել ծանր հետևանքներ։
Դատարանն արձանագրում է, որ նման պայմաններում չի իրագործվի, ավելին, կխաթարվի պատժի նշանակման օրենսդրական նպատակների առնվազն մեկ բաղադրիչի՝ պատժի արդարացիության, էությունը, որն իր հերթին կբերի նաև արդարության և արդարադատության իմաստազրկմանը՝ նկատի ունենալով, որ արդարադատությունը ոչ միայն պետք է իրականացվի այլ այն պետք է իրականացվի և հանրության կողմից լինի տեսանելի և ընկալելի։
Այսպիսով, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Հ.Առուստամյանի անձը բնութագրող վերը շարադրված տվյալները, նրա կողմից հանացանը կատարելու պահին իրականացված կոնկրետ գործողությունների նկարագիրը, ինչպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը, այնպես էլ` պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, դատարանը հանգում է այն հետևության, որ վերջինիս ուղղվելը հնարավոր է նաև առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու, ուստի գտնում է, որ նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատիժը պետք է պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան։
Դատարանը փաստում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա ամբաստանյալ Հ.Առուստամյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու և այն պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին՝ սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձանց ուղղմանը և նմանատիպ հանցագործությունների կանխմանը։
Ինչ վերաբերվում է պաշտպանական կողմի բարձրացված այն հարցին, թե ամբաստանյալների՝ տարբեր աստիճանների ալկոհոլ օգտագործած լինելու հանգամանքը չի կարող դիտարկվել որպես նրանց պատասխանատվությունն ու պատիժի ծանրացնող հանգամանքներ, քանի որ դրա մասին հատուկ նշված չէ նրանց առաջադրված մեղադրանքների ձևակերպման մեջ, ապա դատարանը համամիտ չէ այդ դատողության հետ, քանի որ ամբաստանյալներին մեղսագրված՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի վերլուծությունը թույլ է տալիս գալու այն հետևություն, որ նման վիճակում գտնվելու մասին նշումը պարտադիր չէ, որպեսզի առկա լինի այդ հոդվածով սահմանված հանցակազմը, այլ նշված՝ ալկոհոլի ազդեցության տակ գտնվելու փաստը, կարող է միայն հաշվի առնվել և դիտարկվել որպես ամբաստանյալների պատասխանատվությունն ու պատիժի ծանրացնող հանգամանք։
Հետևաբար, դատարանն օրինաչափ է համարում մեղադրողի կողմից հիշյալ հանգամանքը որպես ամբաստանյալների արարքում նրանց պատասխանատվությունն ու պատիժի ծանրացնող հանգամանքներ դիտարկելը։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն`
«Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվակցվում է ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով նշանակված պատժին՝ մեկ օրը հաշվելով մեկ օրվա դիմաց, իսկ հանրային աշխատանքների դեպքում՝ մեկ օրը երեք ժամի դիմաց»։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ նախաքննության ընթացքում Հ.Առուստամյանը 25 /քսանհինգ/ օր գտնվել են կալանավորման տակ, ուստի նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակելիս դա պետք է հաշվակցվի նշանակվող վերջնական պատժին։
Նման պայմաններում, անդրադառնալով ամբաստանյալներ Ա.Կարոյանի և Մ.Ավդալյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցների` կալանավորման, հարցին, դատարանը գտնում է, որ վերջիններիս նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցները պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ Հ.Առուստամյանի նկատմամբ որպես կալանավորմանն այլընտրանքային խափանման միջոց ընտրված գրավը՝ պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո՝ օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում՝ 13.06.2017թ-ին թիվ 000553 վճարման հանձնարարագրի անդորրագրով «Ամերիաբանկ» ՓԲը-ում՝ Արշակ Բորիսի Համբարձումյանի կողմից վճարված 1.000.000 /մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամ գրավի գումարը պետք է վերադարձնել գրավատուին։
4. Եզրափակիչ մաս
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373 375.1-375.4-րդ հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
1. Արման Գևորգի Կարոյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում՝ 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Արման Գևորգի Կարոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորոմը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2017 թ-ի մայիսի 19-ից։
2. Մհեր Արտուշի Ավդալյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում՝ 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Մհեր Արտուշի Ավդալյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2017 թ-ի մայիսի 19-ից։
3.Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում՝ 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ նշանակված պատժում հաշվակցել՝ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի՝ սույն քրեական գործով՝ 2017թ.-ի մայիսի 19-ից մինչև 2017թ.-ի հունիսի 13-ը՝ 25 /քսանհինգ/ օր կալանքի տակ գտնվելու ժամկետը և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 5 /հինգ/ ամիս /հինգ/ 5 օր ժամկետով։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով նշանակված վերջնական պատիժը պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան 1 /մեկ/ տարի ժամկետով՝ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դնելով ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի պետական ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման վրա։
Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի նկատմամբ որպես կալանավորմանն այլընտրանքային խափանման միջոց ընտրված գրավը՝ թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո՝ օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում՝ 13.06.2017թ-ին թիվ 000553 վճարման հանձնարարգրի անդորրագրով «Ամերիաբանկ» ՓԲԸ-ում՝ Արշակ Բորիսի Համբարձումյանի կողմից վճարված 1.000.000 /մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամ գրավի գումարը վերադարձնել գրավատուին։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան՝ հրապարակման օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում՝ բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին կետով նախատեսված հիմքի։
Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0231/01/17
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 01-09-2017 |
|---|---|
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 15174417 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Արման Կարոյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2017թ. մայիսի 18-ին Երևան քաղաքի Տ. Մեծի 17 հասցեում գտնվող Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի մոտ կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել իշխանության ներկայացուցիչ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Պետրոսյանին և ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Ներսես Հովսեփյանին և Վրեժ Ավետիսյանին` կապված վերջիններիս ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ: Արման Կարոյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2017թ. մայիսի 18-ին Երևան քաղաքի Տ. Մեծի 17 հասցեում գտնվող Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի մոտ կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել իշխանության ներկայացուցիչ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Պետրոսյանին` կապված վերջինիս ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ: Մհեր Ավդալյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2017թ. մայիսի 18-ին Երևան քաղաքի Տ. Մեծի 17 հասցեում գտնվող Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի մոտ կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել իշխանության ներկայացուցիչ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Պետրոսյանինև ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Ներսես Հովսեփյանին և Վրեժ Ավետիսյանին` կապված վերջինիս ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Արման |
| Ազգանուն | Կարոյան |
| Հայրանուն | Գևորգի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Հովհաննես |
| Ազգանուն | Առուստամյան |
| Հայրանուն | Վաչագանի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Մհեր |
| Ազգանուն | Ավդալյան |
| Հայրանուն | Արտուշի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Վիճակագրական տողի համարը | 15.1 |
| Չափահաս | Այո |
| Չափահաս | Այո |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 01-09-2017 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մեսրոպ |
| Ազգանուն | Մակյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 04-09-2017 |
|---|---|
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 04-09-2017 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 22-09-2017 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Ա |
| Ազգանուն | Առաքելյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արման |
| Ազգանուն | Կարոյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Հովհաննես |
| Ազգանուն | Առուստամյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Մհեր |
| Ազգանուն | Ավդալյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Սերգեյ |
| Ազգանուն | Մկրտչյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Լուսինե |
| Ազգանուն | Արիստակեսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արմեն |
| Ազգանուն | Պետրոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Ներսես |
| Ազգանուն | Հովսեփյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Շահնազարյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Վրեժ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 22-09-2017 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Արման |
| Ազգանուն | Կարոյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամսաթիվ | 22-09-2017 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Մհեր |
| Ազգանուն | Ավդալյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամսաթիվ | 22-09-2017 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Հովհաննես |
| Ազգանուն | Առուստամյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամսաթիվ | 22-09-2017 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
| Պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել | Պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել (ՀՀ քր. օր. 70 հոդ.) |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Գործ ԵԿԴ/0231/01/17 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ,,22,, սեպտեմբերի 2017թ. ք.Երևան Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը /այսուհետև` դատարան/ Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի Քարտուղարությամբ՝ Թ. Խաչատրյանի Մասնակցությամբ՝ Մեղադրող Ա. Առաքելյանի Տուժողներ Ա. Պետրոսյանի Ն. Հովսեփյանի Ա. Շահնազարյանի Վ. Ավետիսյանի Պաշտպաններ Ս. Մկրտչյանի Լ. Արիստակեսյանի դռնբաց դատական նիստերում, դատական քննության արագացված կարգի կիրառմամբ քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` 1.Արման Գևորգի Կարոյանի` ծնված 05.03.1981թ.-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում չդատված, չամուսնացած, չի աշխատում, հաշվառված և բնակվող՝ ք.Երևան, Ավանեսովի 1-ին շենքի 16-րդ բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը, 2.Մհեր Արտուշի Ավդալյանի` ծնված 06.01.1971թ.-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին են գտնվում երեք անչափահաս երեխաները, դատվածություն չունեցող, հանդիսանում է «Մհեր Ավդալյան» Ա/Ձ տնօրեն, հաշվառված և բնակվող՝ ք.Երևան, Հալաբյան փողոցի 9/1 շենքի 23-րդ բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը, 2.Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի` ծնված 21.02.1978թ.-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում չդատված, ամուսնացած, խնամքին են գտնվում ընտանիքը և երկու անչափահաս երեխաները, աշխատում է «Ֆիրդուս» տոնավաճառում՝ որպես կենցաղային տեխնիկայի վաճառող, հաշվառված և բնակվող՝ Ք.Երևան, Շերամի փողոցի 23-րդ շենքի 2-րդ բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես կալանավորմանն այլընտրանքային խափանման միջոց է ընտրված գրավը։ 1.Գործի դատավարական նախապատմությունը Ըստ դատարան ուղարկված մեղադրական եզրակացության և քրեական գործի նյութերի՝ «Արման Գևորգի Կարոյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա 2017թ. մայիսի 18-ին, ժամը 21։25-ի սահմաններում, երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ 17 հասցեում գտնվող Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի մոտ կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել իշխանության ներկայացուցիչ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Ավագի Պետրոսյանի և ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Ներսես Գագիկի Հովսեփյանի և Վրեժ Արմենի Ավետիսյանի նկատմամբ՝ կապված վերջիններիս ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ։ Այսպես. ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2֊րդ դասակի ոստիկան Արմեն Ավագի Պետրոսյանը իր գործընկեր՝ ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Ներսես Գագիկի Հովսեփյանի հետ, 2017թ. մայիսի 18-ին, ըստ հաստատված վերակարգի, ժամը 16։00-ից ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում՝ «Լունապարկ» մանկական կենտրոնի շրջակա տարածքում։ Ժամը 21։20-ի սահմաններում ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության օպերատիվ կառավարման կենտրոնից ռադիոկապով ահազանգ են ստացել, որ շտապ մոտենան Մանկավարժական համալսարանի մոտ։ Հասնելով Մանկավարժական համալսարանի գլխավոր մուտքին հարակից կամարանցման մոտ, նկատել են Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանին, Արման Գևորգի Կարոյանին, Մհեր Արտուշի Ավդալյանին, Մերուժան Էդիկի Մեժունցին և Հարություն Գագիկի Ենոքյանին, ովքեր միմյանց հետ վիճաբանելիս են եղել և բղավել։ Արմեն Պետրոսյանը և Ներսես Հովսեփյանը կանգնել են նրանց դիմաց և հրահանգել կանգ առնել և հանդարտվել, սակայն Հ.Առուստամյանը, Մ.Ավդալյանը և Ա.Կարոյանը չեն ենթարկվել իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին, որի ընթացքում Հ.Վարդանյանը, Մ.Ավդալյանը և Ա.Կարոյանը սկսել են քաշքշել նրանց։ Նույն պահին իրենց դիմաց է կայանվել ՀՀ ոստիկանության թիվ 0154 պարեկային ավտոմեքենան, որից իջել և վերջիններիս են մոտեցել ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Արթուր Սամվելի Շահնազարյանը և Վրեժ Արմենի Ավետիսյանը, որոնց տեսնելուն պես Արման Կարոյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություններ է գործադրել՝ բռունցքով հարվածներ է հասցրել Ն.Հովսեփյանին և Վ.Ավետիսյանին, քաշել վերջիններիս համազգեստից և հրել, Մհեր Ավդալյանը հարձակվել է Արթուր Շահնազարյանի վրա, բռնել նրա պարանոցից, քաշել, ապա միասին ընկել են գետնին, որի ընթացքում սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել նրանց հասցեին, բռունցքներով հարվածներ հասցրել Ա.Շահնազարյանի մարմնի տարբեր մասերին, որից հետո Մ.Ավդալյանը գետնից ոտքի կանգնելով, շարունակել է իր գործողությունները, քաշքշել է և հարվածներ հասցրել ոստիկան Ա.Պետրոսյանին, իսկ Հ.Առուստամյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել Ա.Պետրոսյանի նկատմամբ՝ մեկ անգամ բռունցքով հարվածելով կրծքավանդակի աջ կեսին և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցրել նրանց հասցեին՝ իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով հակազդելով իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին։ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա 2017թ. մայիսի 18-ին, ժամը 21։25-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ 17 հասցեում գտնվող Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի մոտ կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել իշխանության ներկայացուցիչ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Ավագի Պետրոսյանի նկատմամբ՝ կապված վերջինիս ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ։ Այսպես. ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Ավագի Պետրոսյանը իր գործընկեր՝ ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Ներսես Գսսգիկի Հովսեփյանի հետ 2017թ. մայիսի 18-ին, ըստ հաստատված վերակարգի, ժամը 16։00-ից ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում՝ «Լունապարկ» մանկական կենտրոնի շրջակա տարածքում։ Ժամը 21։20-ի սահմաններում ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության օպերատիվ կառավարման կենտրոնից ռադիոկապով ահազանգ են ստացել, որ շտապ մոտենան Մանկավարժական համալսարանի մոտ։ Հասնելով Մանկավարժական համալսարանի գլխավոր մուտքին հարակից կամարանցման մոտ, նկատել են Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանին, Արման Գևորգի Կարոյանին, Մհեր Արտուշի Ավդալյանին, Մերուժան Էդիկի Մեժունցին և Հարություն Գագիկի Ենոքյանին, ովքեր միմյանց հետ վիճաբանելիս են եղել և բղավել։ Արմեն Պետրոսյանը և Ներսես Հովսեփյանը կանգնել են նրանց դիմաց և հրահանգել կանգ առնել և հանդարտվել, սակայն Հ.Առուստամյանը, Մ.Ավդալյանը և Ա.Կարոյանը չեն ենթարկվել իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին, որի ընթացքում Հ.Վարդանյանը, Մ.Ավդալյանը և Ա.Կարոյանը սկսել են քաշքշել նրանց։ Նույն պահին իրենց դիմաց է կայանվել ՀՀ ոստիկանության թիվ 0154 պարեկային ավտոմեքենան, որից իջել և վերջիններիս են մոտեցել ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Արթուր Սամվելի Շահնազարյանը և Վրեժ Արմենի Ավետիսյանը, որոնց տեսնելուն պես Հ.Առուստամյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել Ա.Պետրոսյանի նկատմամբ՝ մեկ անգամ բռունցքով հարվածելով կրծքավանդակի աջ կեսին և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցրել նրանց հասցեին, իսկ Մհեր Ավդալյանը հարձակվել է Արթուր Շահնազարյանի վրա, բռնել նրա պարանոցից, քաշել, ապա միասին ընկել են գետնին, որի ընթացքում վերջինս նույնպես սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել նրանց հասցեին, բռունցքներով հարվածներ հասցրել Ա.Շահնազարյանի մարմնի տարբեր մասերին, իսկ Ա.Կարոյանը բռուցնքով հարվածներ է հասցրել Ն.Հովսեփյանին և Վ.Ավետիսյանին, քաշել վերջիններիս համազգեստից և հրել, իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով հակազդելով իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին։ Մհեր Աշոտի Ավդալյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա 2017թ. մայիսի 18-ին, ժամը 21։25-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ 17 հասցեում գտնվող Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի մոտ կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել իշխանության ներկայացուցիչ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Ավագի Պետրոսյանի և ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Արթուր Սամվելի Շահնազարյանի նկատմամբ՝ կապված վերջիններիս ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ։ Այսպես. ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Ավագի Պետրոսյանը իր գործընկեր՝ ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Ներսես Գագիկի Հովսեփյանի հետ 2017թ. մայիսի 18-ին, ըստ հաստատված վերակարգի, ժամը 16։00-ից ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում՝ «Լունապարկ» մանկական կենտրոնի շրջակա տարածքում։ Ժամը 21։20-ի սահմաններում ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության օպերատիվ կառավարման կենտրոնից ռադիոկապով ահազանգ են ստացել, որ շտապ մոտենան Մանկավարժական համալսարանի մոտ։ Հասնելով Մանկավարժական համալսարանի գլխավոր մուտքին հարակից կամարանցման մոտ, նկատել են Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանին, Արման Գևորգի Կարոյանին, Մհեր Արտուշի Ավդալյանին, Մերուժան Էդիկի Մեժունցին և Հարություն Գագիկի Ենոքյանին, ովքեր միմյանց հետ վիճաբանելիս են եղել և բղավել։ Արմեն Պետրոսյանը և Ներսես Հովսեփյանը կանգնել են նրանց դիմաց և հրահանգել կանգ առնել և հանդարտվել, սակայն Հ.Առուստամյանը, Մ.Ավդալյանը և Ա.Կարոյանը չեն ենթարկվել իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին, որի ընթացքում Հ.Վարդանյանը, Մ.Ավդալյանը և Ա.Կարոյանը սկսել են քաշքշել նրանց։ Նույն պահին իրենց դիմաց է կայանվել ՀՀ ոստիկանության թիվ 0154 պարեկային ավտոմեքենան, որից իջել և վերջիններիս են մոտեցել ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Արթուր Սամվելի Շահնազարյանը և Վրեժ Արմենի Ավետիսյանը, որոնց տեսնելուն պես Մհեր Ավդալյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություններ է գործադրել, հարձակվել է Արթուր Շահնազարյանի վրա, բռնել նրա պարանոցից, քաշել, ապա միասին ընկել են գետնին, որի ընթացքում սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել նրանց հասցեին, բռունցքներով հարվածներ հասցրել Ա.Շահնազարյանի մարմնի տարբեր մասերին, որից հետո Մ.Ավդալյանը գետնից ոտքի կանգնելով, շարունակել է իր գործողությունները, քաշքշել է և հարվածներ հասցրել ոստիկան Ա.Պետրոսյանին, իսկ Հ.Առուստամյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել Ա.Պետրոսյանի նկատմամբ՝ մեկ անգամ բռունցքով հարվածելով կրծքավանդակի աջ կեսին և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցրել նրանց հասցեին, իսկ Ա.Կարոյանը բռունցքով հարվածներ է հասցրել Ն.Հովսեփյանին և Վ.Ավետիսյանին, քաշել վերջիններիս համազգեստից և հրել՝ իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով հակազդելով իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին։ Դեպքի առթիվ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի կողմից 2017 թվականի մայիսի 18-ին հարուցվել է քրեական գործ։ 2017 թվականի մայիսի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Արման Գևորգի Կարոյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ 2017 թվականի մայիսի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ 2017 թվականի մայիսի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Մհեր Արտուշի Ավդալյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ 2017 թվականի մայիսի 21-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացվել է որոշում՝ մեղադրյալ Արման Գևորգի Կարոյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց կիրառելու մասին։ 2017 թվականի մայիսի 21-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացվել է որոշում՝ մեղադրյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց կիրառելու մասին։ 2017 թվականի մայիսի 21-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացվել է որոշում՝ մեղադրյալ Մհեր Արտուշի Ավդալյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց կիրառելու մասին։ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2017 թվականի հունիսի 13-ի որոշմամբ՝ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի մայիսի 21-ի որոշումը՝ մեղադրյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու և մեղադրյալին կալանքից գրավով ազատելու վերաբերյալ միջնորդությունները քննության առնելու մասին փոփոխվել է, և որոշվել է մեղադրյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, փոխարինել այլընտրանքայնին խափանման միջոցով՝ գրավով։ Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 01.09.2017թ.-ին։ 2.Արագացված դատական քննություն Մինչև դատաքննությունը սկսելը` ամբաստանյալներ Արման Գևորգի Կարոյանը, Մհեր Արտուշի Ավդալյանը և Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանը միջնորդել են դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով և հայտարարել, որ միջնորդությունը ներկայացրել են կամավոր, խորհրդակցել են իրենց պաշտպանների հետ, գիտակցում են արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, առաջադրված մեղադրանքներն իրենց պարզ են, համաձայն են մեղադրանքների հետ և առաջադրված մեղադրանքներում իրենց մեղավոր են ճանաչում լիովին։ Տուժողներ Ա.Պետրոսյանը, Ն.Հովսեփյանը, Ա.Շահնազարյանը և Վ.Ավետիսյանը նույնպես չեն առարկել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ և դատարանում հայտարարել են, որ ամբաստանյալների նկատմամբ որևէ բողոք կամ պահանջ չունեն։ Մեղադրող Ա.Առաքելյանը, օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից, դատարանում փոխել է իր՝ նախկինում արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ առարկելու վերաբերյալ դիրքորոշումը, հայտնելով, որ չի առարկում արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ։ Դատարանը, համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.1 և 375.2-րդ հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել դատական քննությունն արագացված կարգով անցկացնելու մասին։ 3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները Դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները` տուժողներ՝ Ա.Պետրոսյանի, Ա.Շահնազարյանի, Ն.Հովսեփյանի, Վ.Ավետիսյանի, վկաներ՝ Մ.Մեժունցի, Հ.Ենոքյանի, Ս.Ղազարյանի, Է.Կարապետյանի ցուցմունքները, դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությունը, այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 18.05.2017թ-ին հաստատված վերակարգի մատյանի պատճենը, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Վրեժ Ավետիսյանի, Արթուր Շահնազարյանի, Ներսես Հովսեփյանի և նույն վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Պետրոսյանի կողմից 18.05.2017թ-ին ներկայացված զեկուցագրերը՝ հաստատված է համարում ամբաստանյալներ Արման Գևորգի Կարոյանին, Մհեր Արտուշի Ավդալյանին և Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանին մեղսագրված հանցագործությունների կատարումը և գտնում, որ կատարած արարքների համար վերջիններս ենթակա են պատիժների։ Պատիժներ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ Որպես ամբաստանյալ Արման Գևորգի Կարոյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։ Բացի այդ, դատարանը որպես ամբաստանյալ Արման Գևորգի Կարոյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ հաշվի է առնում նաև այն, որ նա Երևան քաղաքի Էրեբունի զանգվածի Ավանեսովի փակուղի 1-ին շենքի բնակիչներ Վ.Մարկոսյանի, Ս.Սարգսյանի, Մ.Խաչատրյանի, Ս.Ավետիսյանի, Ա.Նազարեթյանի, Տ.Այվազյանի, Շ.Կարապետյանի, Ի.Դեմերչյանի, Վ.Դեմերչյանի, Ս.Մարգարյանի, Հ.Պողոսյանի և Հ.Քուչարյանի, ինչպես նաև՝ «Արգիշտի» համատիրության կառավարչի կողմից բնութագրվում է դրականորեն։ Միևնույն ժամանակ, դատարանը հաշվի է առնում նաև այն, որ Ա.Կարոյանն ունի առողջական խնդիրներ, մասնավորապես, ՀՀ Պաշտպանության նախարարի 2001 թ-ի թիվ 322 հրաման համաձայն՝ ճանաչվել է ոչ պիտանի զինվորական ծառայության խաղաղ ժամանակ և պիտանի՝ ոչ շարային ծառայության պատերազմի ժամանակ։ Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Արման Գևորգի Կարոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտում դատաքննության ընթացքում մեղքն ամբողջությամբ ընդունելը, ինչպես նաև՝ կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը։ Որպես ամբաստանյալ Արման Գևորգի Կարոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 14-րդ կետի համաձայն, դիտում է հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը։ /տես` դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի նյութերը/ Որպես ամբաստանյալ Մհեր Արտուշի Ավդալյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես դատվածություն չունեցող անձ։ Բացի այդ, դատարանը՝ որպես ամբաստանյալ Մհեր Արտուշի Ավդալյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ հաշվի է առնում նաև այն, որ նա Երևան քաղաքի Հալաբյան 9/1 շենքի բնակիչներ Ա.Գրիգորյանի, Ա.Դավթյանի, Լ.Բաբայանի, Կ.Գրիգորյանի, Ի.Թևոսյանի և Ա.Ստեփանյանի և «Աջափնյակ-1» համատիրության կառավարչի կողմից բնութագրվում է դրականորեն, ինչպես նաև այն, որ վերջինս ունի առողջական խնդիրներ։ /տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Մհեր Արտուշի Ավդալյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ երեք անչափահաս երեխաների՝ 11.12.2014թ.-ին ծնված Ավետիս Մհերի Ավդալյանի, 19.10.2002թ.-ին ծնված Լիլիթ Մհերի Ավդալյանի և 06.11.2004թ.-ին ծնված Անի Մհերի Ավդալյանի, առկայությունը։ Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Մհեր Արտուշի Ավդալյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտում նաև դատաքննության ընթացքում մեղքն ամբողջությամբ ընդունելը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը։ Որպես ամբաստանյալ Մհեր Արտուշի Ավդալյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 14-րդ կետի համաձայն, դիտում է հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը։ /տես` դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի նյութերը/ Որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։ Բացի այդ, դատարանը՝ որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ հաշվի է առնում նաև այն, որ նա «Գավառ» համատիրության կառավարչի և Երևան քաղաքի Շերամի 23-րդ շենքի բնակիչներ Գ.Միսկարյանի, Ս.Ղալեչյանի և Ն.Սարգսյանի կողմից բնութագրվում է դրականորեն։ Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ երկու անչափահաս երեխաներ՝ 25.04.2003թ.-ին ծնված Նատալի Հովհաննեսի Առուստամյանի և 06.12.2007թ.-ին ծնված՝ Լիլի Հովհաննեսի Առուստամյանի, առկայությունը։ Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտում նաև դատաքննության ընթացքում մեղքն ամբողջությամբ ընդունելը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, ինչպես նաև այն, որ վերջինիս խնամքին է գտնվում թոշակառու մայրը, կինը և երկու անչափահաս երեխաները։ Որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 14-րդ կետի համաձայն, դիտում է հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը։ /տես` դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի նյութերը/ Ելնելով գործի հանգամանքներից, ինչպես նաև հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և 61-րդ հոդվածը, ըստ որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Ա.Կարոյանի և Մ.Ավդալյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքների համար նրանց նկատմամբ պետք է նշանակվեն պատիժներ` ազատազրկման ձևով, որպիսի պատիժները վեջիններս պետք է կրեն։ Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Հ.Առուստամյանին, ապա նրա նկատմամբ պետք է նշանակվի պատիժ՝ ազատազրկման ձևով, սակայն հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող դրական տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքերի առկայությունը, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող մեկ հանգամանքի առկայությունը, որոնք՝ նախ վկայում են ամբաստանյալի՝ որպես հանցավորի, անձի հասարակական ցածր վտանգավորության մասին, ապա հաստատում՝ վերջինիս՝ ուղղման ճանապարհին կանգնած լինելու իրական փաստը, գտնում է, որ ամբաստանյալ Հ.Առուստամյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը հնարավոր է պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան։ Անդրադառնալով ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակվելիք պատժատեսակների և պատժաչափերի ընտրության հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը. Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումները։ Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները. «ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։ Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։ Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։ Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքների առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։ Ինչպես նշվեց վերևում, պատիժներ նշանակելիս դատարանը պետք է հաշվի առնի ինչպես ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Իշխանության ներկայացուցչի կամ նրա մերձավոր ազգականի նկատմամբ կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելը կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքը՝ կապված նրա կողմից իր ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ՝ պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով կամ կալանքով՝ առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով»։ Հաշվի առնելով ամբաստանյալներ Ա.Կարոյանի և Մ.Ավդալյանի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, կատարման եղանակը, այն, որ Արման Կարոյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություններ է գործարդել և բռունցքով մի քանի հարվածներ է հասցրել Ն.Հովսեփյանին և Վ.Ավետիսյանին, քաշել վերջիններիս համազգեստից և հրել, իր հերթին՝ Մհեր Ավդալյանը նույնպես կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություններ է գործադրել, հարձակվել է Արթուր Շահնազարյանի վրա, բռնել նրա պարանոցից, քաշել, ապա միասին ընկել են գետնին, որի ընթացքում սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել նրանց հասցեին, բռունցքներով դարձյալ մի քանի հարվածներ է հասցրել Ա.Շահնազարյանի մարմնի տարբեր մասերին, որից հետո Մ.Ավդալյանը գետնից ոտքի կանգնելով, շարունակել է իր գործողությունները, քաշքշել է և հարվածներ հասցրել ոստիկան Ա.Պետրոսյանին, քննարկման առարկա դարձնելով հիշյալ ամբաստանյալների հանցավոր գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրանց կողմից իրականացված կոնկրետ գործողությունների փաստական կողմը և դրա արդյունքում խախտված հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալների անձը բնութագրող, նրանց պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հետ, դատարանը գտնում է, որ վերը շարադրված հանգամանքների համակցությունը չի կարող իր միասնության մեջ դիտվել որպես պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու պայման և հիմք հանդիսանալ նրանց նկատմամբ նշանակվելիք պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն չկիրառելու համար։ Այլ խոսքով, դատարանը փաստում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա ամբաստանյալներ Ա.Կարոյանի և Մ.Ավդալյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժներ նշանակելու և այն պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով հնարավոր չէ հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին՝ սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձանց ուղղմանը և նմանատիպ հանցագործությունների կանխմանը։ Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով պայմանականորեն չկիրառելու իրավաչափության հարցին, ապա դատարանն արձանագրում է հետևյալը. Ինչպես արդեն նշվեց վերևում, սույն գործով դատարանը եկավ այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալ Հ.Առուստամյանի նկատմամբ, վերջինիս կողմից կատարված հանցավոր արարքի համար պետք է պատիժ նշանակվի ազատազրկման ձևով։ Նշված պայմաններում, հաշվի առնելով ամբաստանյալի կողմից հանցանքը կատարելու պահին իրականացված փաստացի գործողությունները, այն, որ նա՝ կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել Ա.Պետրոսյանի նկատմամբ՝ մեկ անգամ բռունցքով հարվածելով կրծքավանդակի աջ կեսին և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցրել նրանց հասցեին, ինչպես նաև՝ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները և դրանց համատեքստում քննարկելով ամբաստանյալ Հ.Առուստամյանի նկատմամբ պատիժը պայմանական չկիրառելու վերաբերյալ հարցը, դատարանն արձանագրում է, որ նշանակված պատիժը նրա կողմից փաստացի կրելու անհրաժեշտության բացակայությունը հիմնավորվում է հետևյալով. ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 18.12.2015թ-ին կայացված ԵԱՔԴ 0091/01/14 քրեական գործով նախադեպային որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը` «...11. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մաuին։ 2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիu դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (...)։ Սույն քրեաիրավական նորմը Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքում բազմիցս վերլուծության է ենթարկվել, և մշտապես վերահաստատվել դիրքորոշումն առ այն, որ առանց պատիժը փաստացի կրելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության վերաբերյալ դատարանի հետևությունները պետք է հիմնված լինեն հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների, հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի համակողմանի ու ամբողջական գնահատման վրա։ Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանն այն կիրառելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով` նպատակ ունենալով ապահովելու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում թվարկված պատժի նպատակների իրացվելիությունը (տես, ի թիվ այլնի, Վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԱԴԴ/0034/01/12, ԼԴ/0093/01/12, ՏԴ/0018/01/13, ԵԿԴ/0096/01/13, ԵԿԴ/0252/01/13, ԵՄԴ/0027/01/14, ԳԴ/0014/01/14, ՍԴ/0204/01/13 որոշումները)։ 12. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս հաշվի առնվող հանգամանքներից հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանը հետևյալ իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել.«(...) «հանցավորի անձնավորությունեզրույթն ի տարբերություն «հանցագործության սուբյեկտ» եզրույթի, ավելի ընդարձակ է, և օժտված է սոցիալ-ժողովրդագրական, բարոյահոգեբանական և քրեաիրավական բնութագրերով։ ՀՀ գործող քրեական օրենսդրության իմաստով «հանցավորի անձնավորություն» եզրույթը դիտարկվում է որպես քրեական պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք, հանցավորի անձը բնութագրող առանձին հատկանիշները և վարքագիծը օրենքում նախատեսված են որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներ, ինչպես նաև դատապարտյալին պատժից ազատելու նախապայման։ Հիմք ընդունելով (...) ՀՀ Սահմանադրության մեջ ամրագրված դրույթն այն մասին, որ մարդը, նրա արժանապատվությունը, հիմնական իրավունքները և ազատությունները բարձրագույն արժեքներ են (հոդված 3), մարդու արժանապատվությունը՝ որպես նրա իրավունքների և ազատությունների անքակտելի հիմք, հարգվում և պաշտպանվում է պետության կողմից (հոդված 14)՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պատժի անհատականացման ժամանակ հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները հաշվի առնելու անհրաժեշտությունը պայմանավորված է ինչպես պատժի նպատակների իրականացման, այնպես էլ անձի արժանապատվության հարգման սահմանադրական պահանջի առկայությամբ (տե՛ս Սերոբ Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ՍԴ/0109/01/12 որոշման 36-37-րդ կետերը)։ Ս.Աղախանյանի գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է. «(…) Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատում է իր դիրքորոշումն առ այն, որ յուրաքանչյուր գործով նշանակված պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը լուծելիս դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների (կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափ, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճան, հանցագործության կատարման եղանակ և այլն), պետք է բազմակողմանի վերլուծության ու գնահատման ենթարկի հանցավորի անձը։ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ պատասխանատվության և պատժի անհատականացման և հետևաբար նաև նշանակված պատժի կրման հարցի լուծման համար էական նշանակություն ունեն հանցավորի անձի ոչ միայն ֆիզիկական ու հոգեկան, այլև սոցիալական առանձնահատկությունների վերաբերյալ փաստական տվյալները։ Հետևաբար, հանցավորի պատասխանատվությունն ու պատիժն անհատականացնելիս և նշանակված պատիժը փաստացի կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը պետք է ուսումնասիրի հանցավորի ընտանեկան դրության, նրա խնամքին այլ անձանց առկայության, սոցիալական միջավայրում նրա զբաղեցրած տեղի ու դիրքի, սոցիալական միջավայրում նրա ունեցած բնութագրի և մի շարք այլ հանգամանքների վերաբերյալ փաստական տվյալները։ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս և այն փաստացի կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը պետք է հաշվի առնի նաև այն հանգամանքը, թե նշանակված պատիժն ինչպիսի ազդեցություն կարող է ունենալ ամբաստանյալի ընտանիքի կյանքի պայմանների վրա։ (…) (տե՛ս Սեյրան Աղախանյանի գործով 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ի թիվ ԱՎԴ/0082/01/12 որոշման 19-րդ կետը)։ 13. Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատում է նախորդ կետում մեջբերված` Սերոբ Սարգսյանի և Սեյրան Աղախանյանի գործերով որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումներն այն մասին, որ յուրաքանչյուր դեպքում պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը որոշելիս հանցագործության հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի համատեքստում կարևոր նշանակություն ունի հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների ամբողջական վերլուծությունը։ Մասնավորապես, հանցավորի անձը դրականորեն բնութագրող սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկանիշները, հանցագործությունից հետո դրսևորած դրական վարքագիծը (կատարվածի համար զղջալը, ճշմարտացի ցուցմունքներ տալը, քննությանը չխոչընդոտելը, պատճառված վնասը հատուցելը և այլն) կարող են վկայել, որ պատժի նպատակների իրագործման տեսանկյունից բացակայում է պատիժը փաստացի կրելու անհրաժեշտությունը։ Այլ խոսքով` հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները բացահայտելու և օբյեկտիվորեն հաշվի առնելու դատարանի պարտականությունն ուղղակիորեն բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի տրամաբանությունից, որի համաձայն՝ պատժի նպատակը, սոցիալական արդարությունը վերականգնելուց բացի, դատապարտյալի ուղղումն է և նոր հանցագործությունների կանխումը (տե՛ս, mutatis mutandis, Արտաշ Շաքարյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի օգոստոսի 15-ի թիվ ԵԿԴ/0163/01/13 որոշման 13-րդ կետը)։ Այլ կերպ` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի՝ սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը։ Սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու մասին կարող է վկայել հանցագործությունից հետո հանցավորի դրսևորած վարքագիծը, մասնավորապես` տուժողին պատճառած վնասը հարթելը կամ այն հարթելուն ուղղված ողջամիտ միջոցներ ձեռնարկելը (…) »»։ Քննվող քրեական գործով ձեռք բերված տվյալները դիտարկելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից կայացված, վերը շարադրված նախադեպային որոշումների լույսի ներքո, դատարանը ցանկանում է ընդգծել, որ ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի անհատականացման ժամանակ վերջինիս կողմից կատարված հանցանքի օբյեկտիվ կողմը բնորոշող տվյալների համադրման և նրա անձը բնութագրող տվյալները հաշվի առնելու անհրաժեշտությունը պայմանավորված է ինչպես պատժի նպատակների իրականացման, այնպես էլ՝ արժանապատվության հարգման սահմանադրական պահանջի առկայությամբ։ Դատարանը, գնահատելով Հովհաննես Առուստամյանի` որպես հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս վերջիններիս դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարողի, ով պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձի՝ իր անհատական հատկանիշներով, փաստում է հետևյալը` ինչպես նշվեց վերևում, ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանն իր սոցիալական միկրոմիջավայրում, մասնավորապես՝ բնակության վայրի իրավասու մարմինների կողմից, բնութագրվում են բացառապես դրական կողմերով։ Այս առումով դատարանը ցանկանում է ընդգծել, որ ինչպես նշվեց վերևում, ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանն ամուսնացած է, ունի երկու անչափահաս երեխաներ, որոնք գտնվում է վերջինիս խնամքին։ Բացի այդ, նրա խնամքին են գտնվում նաև թոշակառու մայրը և կինը, ով չի աշխատում։ Դատարանն, վերը շարադրված՝ սոցիալ-հոգեբանական և սոցիալ-ժողովրդագրական հատկանիշների հետ մեկտեղ հաշվի է առնում նաև ամբաստանյալի կողմից կատարած արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, Հ.Առուստամյանի կողմից դրսևորած կոնկրետ վարքագիծն ու կատարած գործողությունների արտաքին նկարագիրը։ Դատարանը, մասնավորապես, ուշադրության արժանի է համարում այն փաստը, որ Հ.Առուստամյանն իր՝ ծառայողական պարտականությունները կատարող ոստիկանին հարվածել է մեկ անգամ, մինչդեռ մյուս ամբաստանյալները նմանատիպ գործողություներ են կատարել մի քանի անգամ, նրանց կողմից հարվածները եղել են բազմակի։ Նման պայմաններում, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Հ.Առուստամյանի գործողությունների բնույթն ու կատարմանը եղանակը, դատարանն արձանագրում է, վերջինիս գործողությունները ընդհանուր առմամբ պետք է դիտել որպես նվազ հանրային վտանգավորություն ունեցող, քանի որ նման գործողություններով խախտված հասարակական հարաբերություններն, ինքնին, ծանր չեն, դրանցով չեն առաջացել ծանր հետևանքներ։ Դատարանն արձանագրում է, որ նման պայմաններում չի իրագործվի, ավելին, կխաթարվի պատժի նշանակման օրենսդրական նպատակների առնվազն մեկ բաղադրիչի՝ պատժի արդարացիության, էությունը, որն իր հերթին կբերի նաև արդարության և արդարադատության իմաստազրկմանը՝ նկատի ունենալով, որ արդարադատությունը ոչ միայն պետք է իրականացվի այլ այն պետք է իրականացվի և հանրության կողմից լինի տեսանելի և ընկալելի։ Այսպիսով, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Հ.Առուստամյանի անձը բնութագրող վերը շարադրված տվյալները, նրա կողմից հանացանը կատարելու պահին իրականացված կոնկրետ գործողությունների նկարագիրը, ինչպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը, այնպես էլ` պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, դատարանը հանգում է այն հետևության, որ վերջինիս ուղղվելը հնարավոր է նաև առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու, ուստի գտնում է, որ նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատիժը պետք է պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան։ Դատարանը փաստում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա ամբաստանյալ Հ.Առուստամյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու և այն պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին՝ սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձանց ուղղմանը և նմանատիպ հանցագործությունների կանխմանը։ Ինչ վերաբերվում է պաշտպանական կողմի բարձրացված այն հարցին, թե ամբաստանյալների՝ տարբեր աստիճանների ալկոհոլ օգտագործած լինելու հանգամանքը չի կարող դիտարկվել որպես նրանց պատասխանատվությունն ու պատիժի ծանրացնող հանգամանքներ, քանի որ դրա մասին հատուկ նշված չէ նրանց առաջադրված մեղադրանքների ձևակերպման մեջ, ապա դատարանը համամիտ չէ այդ դատողության հետ, քանի որ ամբաստանյալներին մեղսագրված՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի վերլուծությունը թույլ է տալիս գալու այն հետևություն, որ նման վիճակում գտնվելու մասին նշումը պարտադիր չէ, որպեսզի առկա լինի այդ հոդվածով սահմանված հանցակազմը, այլ նշված՝ ալկոհոլի ազդեցության տակ գտնվելու փաստը, կարող է միայն հաշվի առնվել և դիտարկվել որպես ամբաստանյալների պատասխանատվությունն ու պատիժի ծանրացնող հանգամանք։ Հետևաբար, դատարանն օրինաչափ է համարում մեղադրողի կողմից հիշյալ հանգամանքը որպես ամբաստանյալների արարքում նրանց պատասխանատվությունն ու պատիժի ծանրացնող հանգամանքներ դիտարկելը։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն` «Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվակցվում է ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով նշանակված պատժին՝ մեկ օրը հաշվելով մեկ օրվա դիմաց, իսկ հանրային աշխատանքների դեպքում՝ մեկ օրը երեք ժամի դիմաց»։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ նախաքննության ընթացքում Հ.Առուստամյանը 25 /քսանհինգ/ օր գտնվել են կալանավորման տակ, ուստի նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակելիս դա պետք է հաշվակցվի նշանակվող վերջնական պատժին։ Նման պայմաններում, անդրադառնալով ամբաստանյալներ Ա.Կարոյանի և Մ.Ավդալյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցների` կալանավորման, հարցին, դատարանը գտնում է, որ վերջիններիս նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցները պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ Հ.Առուստամյանի նկատմամբ որպես կալանավորմանն այլընտրանքային խափանման միջոց ընտրված գրավը՝ պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո՝ օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում՝ 13.06.2017թ-ին թիվ 000553 վճարման հանձնարարագրի անդորրագրով «Ամերիաբանկ» ՓԲը-ում՝ Արշակ Բորիսի Համբարձումյանի կողմից վճարված 1.000.000 /մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամ գրավի գումարը պետք է վերադարձնել գրավատուին։ 4. Եզրափակիչ մաս Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373 375.1-375.4-րդ հոդվածներով, դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց 1. Արման Գևորգի Կարոյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում՝ 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ Արման Գևորգի Կարոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորոմը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2017 թ-ի մայիսի 19-ից։ 2. Մհեր Արտուշի Ավդալյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում՝ 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ Մհեր Արտուշի Ավդալյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2017 թ-ի մայիսի 19-ից։ 3.Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում՝ 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ նշանակված պատժում հաշվակցել՝ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի՝ սույն քրեական գործով՝ 2017թ.-ի մայիսի 19-ից մինչև 2017թ.-ի հունիսի 13-ը՝ 25 /քսանհինգ/ օր կալանքի տակ գտնվելու ժամկետը և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 5 /հինգ/ ամիս /հինգ/ 5 օր ժամկետով։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով նշանակված վերջնական պատիժը պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան 1 /մեկ/ տարի ժամկետով՝ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դնելով ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի պետական ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման վրա։ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի նկատմամբ որպես կալանավորմանն այլընտրանքային խափանման միջոց ընտրված գրավը՝ թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո՝ օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում՝ 13.06.2017թ-ին թիվ 000553 վճարման հանձնարարգրի անդորրագրով «Ամերիաբանկ» ՓԲԸ-ում՝ Արշակ Բորիսի Համբարձումյանի կողմից վճարված 1.000.000 /մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամ գրավի գումարը վերադարձնել գրավատուին։ Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան՝ հրապարակման օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում՝ բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին կետով նախատեսված հիմքի։ Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 22-09-2017 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 24-10-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1-253,2-294, 3-120 |
| Գործին կից նյութերը | Կից ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանի նույնականացման քարտը և ՀՀ ՃՈ-ից ստացված մեկ լազերային սկավառակ` կարված 2-րդ հատորին: |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 24-10-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-253,2-294, 3-120 |
| Գործին կից նյութերը | Կից ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանի նույնականացման քարտը և ՀՀ ՃՈ-ից ստացված մեկ լազերային սկավառակ` կարված 2-րդ հատորին: |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-57832 |
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 26-04-2018 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 02-05-2018 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 22-05-2018 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1-ին հատոր`253 թերթից, 2-րդ հատոր` 294 թերթից, 3-րդ հատոր` 120 թերթ, 4-րդ հատոր` 164 թերթից |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 24-05-2018 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-ին հատոր`253 թերթից, 2-րդ հատոր` 294 թերթից, 3-րդ հատոր` 120 թերթ, 4-րդ հատոր` 164 թերթից |
Ստացվել է համաներման ակտ կիրառելու միջնորդություն
| Երբ | 22-11-2018 |
|---|---|
| Այլ նշումներ | Պրոբացիայի պետական ծառայություն |
| Դատապարտյալ | |
| Անուն | Հովհաննես |
| Ազգանուն | Առուստամյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
Գործը հանձնվել է դատավորին
| Ամսաթիվ | 22-11-2018 |
|---|---|
| Հանձնվել է դատավորին | |
| Անուն | Մեսրոպ |
| Ազգանուն | Մակյան |
Նշանակվել է դատաքննություն
| Ամսաթիվ | 13-12-2018 |
|---|
Կայացվել է որոշում
| Ամսաթիվ | 13-12-2018 |
|---|---|
| Կայացվել է որոշում | Բավարարվել է |
| Որոշման բովանդակություն | ԵԿԴ/0231/01/17 Ո Ր Ո Շ Ու Մ ՄԻՋՆՈՐԴՈւԹՅՈւՆԸ ՔՆՆՈւԹՅԱՆ ԱՌՆԵԼՈւ ՄԱՍԻՆ ,,13,, դեկտեմբերի 2018թ. ք.Երևան Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը Նախագահությամբ դատավոր Մ. ՄԱԿՅԱՆԻ Քարտուղարությամբ՝ L. Մակարյանի Մասնակցությամբ` Դատախազ` Վ.Պետրոսյանի ՀՀ ԱՆ Պրոբացիայի ծառայության ներկայացուցիչ Ա. Սարգսյանի Դատապարտյալ Հ. Առուստամյանի դռնբաց դատական նիստում, քննության առնե¬լով ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Երևանի բաժնի պետ Գևորգ Իսախանյանի կողմից ներկայացված միջնորդությունը՝ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 22.09.2017թ.-ին կայացված դատավճռով նշանակված պատժից ազատելու մասին, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Դատապարտյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր ընդհանուր իրավա¬սության դատարանի կողմից 2017թ.-ի սեպտեմբերի 22-ին կայացված դա¬տավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 5 /հինգ/ ամիս 5 /հինգ/ օր ժամկետով։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով նշանակված վերջնական պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան՝ 1 /մեկ/ տարի ժամկետով՝ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դնելով ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի պետական ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման վրա։ Վերոնշյալ դատավճիռը մտել է օրինական ուժի մեջ և հանձնվել է կատարման։ 17.05.2018թ.-ին Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանը ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության կողմից վերցվել է հաշվառման։ 22.11.2018թ.-ին ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Երևանի բաժնի պետ Գևորգ Իսախանյանը Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան է ներկայացրել միջնորդություն, խնդրելով՝ 2018 թվականի նոյեմբերի 01-ին ընդունված՝ «Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին Հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ օրենքի կիրառմամբ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանին ազատել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 22.09.2017թ.-ին կայացված դատավճռով նշանակված վերջնական պատժից։ Դատարանում, միջնորդության քննարկման ժամանակ, ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Երևանի բաժնի գլխավոր մասնագետ Արմեն Սարգսյանը, պնդելով ներկայացված միջնորդությունն ամբողջությամբ, խնդրել է այն բավարարել։ Դատապարտյալ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանը չի առարկել, որպեսզի իր նկատմամբ կիրառվի համաներման մասին օրենքը։ Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Վ.Պետրոսյանը չի առարկել ներկայացված միջնորդության դեմ։ Դատարանը, քննության առնելով ներկայացված միջնորդությունը, լսելով դատավարության կողմերի կարծիքները, ուսումնասիրելով դատա¬րան ներկայացված նյութերը` գտնում է, որ ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Երևանի բաժնի պետ Գևորգ Իսախանյանի միջնորդությունը հիմնավոր է և ենթակա բավարարման` հետևյալ պատճա¬ռա¬բա¬նությամբ. 2018 թվականի նոյեմբերի 01-ին ընդունված՝ «Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին Հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով սահմանված է. «...1. Համաներում հայտարարելով՝ պատժից ազատել` 2) այն անձանց, որոնց նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել, կամ պատժի կրումը հետաձգվել է»։ Նույն օրենքի 4-րդ հոդվածի 9-րդ մասի 1-ին կետի «բ» ենթակետով սահմանված է, որ՝ «...9. Սույն օրենքի կատարումը վերապահել՝ 1) Հայաստանի Հանրապետության ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի և վերաքննիչ քրեական դատարաններին` բ. այն անձանց նկատմամբ, որոնց հանդեպ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել, կամ պատժի կրումը հետաձգվել է։ Նշված անձանց նկատմամբ սույն օրենքի կիրառման հարցը լուծում է դատարանը` դատապարտյալի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի միջնորդության հիման վրա»։ Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի ծառայության Երևանի բաժնի պետ Գևորգ Իսախանյանի կողմից ներկայացված միջնորդությունը բխում է վերոհիշյալ օրենսդրական ակտի բովանդակությունից, ենթակա է բավարարման, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի նկատմամբ դատարանի կողմից նշանակված վերջնական պատիժը՝ 5 /հինգ/ ամիս 5 /հինգ/ օր ժամկետով ազատազրկումը, պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան՝ 1 /մեկ/ տարի ժամկետով։ Միևնույն ժամանակ, դատարանն արձանագրում է, որ բացակայում են սույն գործով համաներման ակտի 2-րդ հոդվածի 10-րդ կետով նախատեսված սահմանափակումները։ Նման պայմաններում, դատարանն արձանագրում է, որ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի նկատմամբ կիրառելի է 2018 թվականի նոյեմբերի 01-ին ընդունված՝ «Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին Հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ օրենքը, ուստի, վերջինիս պետք է ազատել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր ընդհանուր իրավա¬սության դատարանի կողմից 2017թ.-ի սեպտեմբերի 22-ին կայացված դա¬տավճռով նշանակված և պայմանականորեն չկիրառված պատժից։ Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 41-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 8-րդ կետով և 2018 թվականի նոյեմբերի 01-ին ընդունված՝ «Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին Հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ օրենքի 4-րդ հոդվածի 9-րդ մասի 1-ին կետի «բ» ենթակետով դատարանը` Ո Ր Ո Շ Ե Ց ՀՀ ԱՆ Պրոբացիայի պետական ծառայության կողմից ներկայացված միջնորդությունը բավարարել. ՀՀ Ազգային Ժողովի կողմից 2018թ.-ի նոյեմբերի 01-ին ընդունված՝ «Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի հիմքով՝ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանին ազատել՝ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 22.09.2017թ-ին կայացված թիվ ԵԿԴ/0231/01/17 դատավճռով նշանակված և պայմանականորեն չկիրառված պատժից։ Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ այն ստանալու պահից 10-օրյա ժամկետում։ Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 03-06-2019 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 30 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 07-06-2019 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 30 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0231/01/17
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 17-10-2017 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 17-10-2017 |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Ա |
| Ազգանուն | Առաքելյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Արման Կարոյան ,Մհեր Ավդալյան ,Հովհաննես Առուստամյան Վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ : Բողոքը բավարարել : Բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի` Արման Գևորգի Կարոյանի /ՀՀ քր.օր. 316 հոդ. 1-ին մասով - ազատազրկում 6 ամիս ժամկետով /, Մհեր Արտուշի Ավդալյանի /ՀՀ քր. օր. 316 հոդ. 1-ին մասով -ազատազրկում 6 ամիս ժամկետով / և Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի /ՀՀ քր. օր. 316 հոդ. 1-ին մասով -ազատազրկում 6 ամիս ժամկետով , ՀՀ քր. օր-ի 69 հոդ. վերջնական պատիժ - ազատազրկում 5 ամիս 5 օր ժամկետով , ՀՀ քր.օր. 70 հոդ.` 1 տարի փորձաշրջան / վերաբերյալ 22.09.2017թ. դատավճիռն ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակված պատժի , ինչպես նաև ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քր.օր. 70 հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու մասով : Արման Գևորգի Կարոյանի նկատմամբ որպես պատիժ նշանակել ազատազրկում` 1 տարի 6 ամիս ժամկետով : Մհեր Արտուշի Ավդալյանի նկատմամբ որպես պատիժ նշանակել ազատազրկում` 1 տարի ժամկետով : Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի նկատմամբ որպես պատիժ նշանակել ազատազրկում` 1 տարի ժամկետով : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Առձեռն հանձնվել է գրասենյակ |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 25-10-2017 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ
| Ըստ էության լուծող դատական ակտեր | Դատավճիռ (արդարացման/մեղադրական) |
|---|
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 25-10-2017 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մխիթար |
| Ազգանուն | Պապոյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Ռուզաննա |
| Ազգանուն | Բարսեղյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Արմեն |
| Ազգանուն | Դանիելյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 26-10-2017 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 17-11-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Նախագահող դատավորի սեմինար-դասընթացի մասնակցելու պատճառով |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 08-12-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 21-12-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 21-12-2017 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Արման |
| Ազգանուն | Կարոյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Մհեր |
| Ազգանուն | Ավդալյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Հովհաննես |
| Ազգանուն | Առուստամյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ԵԿԴ/0231/01/17 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ ՈՐՈՇՈւՄ ՀԱՆՈւՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ «21» դեկտեմբերի 2017թ. ք.Երևան ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան) Նախագահող դատավոր դատավորներ դատական նիստերի քարտուղար դատախազ պաշտպան ամբաստանյալներ Մ.Պապոյան Ա.Դանիելյան Ռ.Բարսեղյան Ա.Ջուլհակյան Ա.Առաքելյան Ս.Մկրտչյան Ա.Կարոյան Մ.Ավդալյան Հ.Առուստամյան դռնբաց դատական նիստում, ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով քննության առնելով ամբաստանյալներ Արման Գևորգի Կարոյանի (ծնված` 1981 թվականի մարտի 5-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ` հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում` չդատապարտված, հաշվառված է Երևան քաղաքի Ավանեսովի 1-ին շենքի 16-րդ բնակարանում), Մհեր Արտուշի Ավդալյանի (ծնված` 1971 թվականի հունվարի 6-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ` հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, հանդիսանում է «Մհեր Ավդալյան» Ա/Ձ տնօրենը, դատվածություն չունեցող, հաշվառված է Երևան քաղաքի Հալաբյան փողոցի 9/1 շենքի 23-րդ բնակարանում) և Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի (ծնված` 1978 թվականի փետրվարի 21-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ` հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, աշխատում է «Ֆիրդուս» տոնավաճառում` որպես կենցաղային տեխնիկայի վաճառող, նախկինում` չդատապարտված, հաշվառված է Երևան քաղաքի Շերամի փողոցի 23-րդ շենքի 2-րդ բնակարանում) վերաբերյալ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) 2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ի դատավճռի դեմ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Առաքելյանի վերաքննիչ բողոքը` ՊԱՐԶԵՑ Գործի դատավարական նախապատմությունը. 2017 թվականի մայիսի 18-ին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնի ավագ հետաքննիչ Ա.Թազայանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 15174417 քրեական գործը: 2017 թվականի մայիսի 19-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Համբարձումյանի որոշմամբ թիվ 15174417 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ: 2017 թվականի մայիսի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Համբարձումյանի որոշմամբ թիվ 15174417 քրեական գործով Արման Կարոյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով` այն արարքի համար, որ նա 2017 թվականի մայիսի 18-ին` ժամը 21։25-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ 17-րդ հասցեում գտնվող Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի մոտ կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել իշխանության ներկայացուցիչ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Պետրոսյանի և ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Ներսես Հովսեփյանի և Վրեժ Ավետիսյանի նկատմամբ` կապված վերջինների ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ: Այսպես. ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Պետրոսյանն իր գործընկեր` ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Ներսես Հովսեփյանի հետ, 2017 թվականի մայիսի 18-ին, ըստ հաստատված վերակարգի, ժամը 16:00-ից ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում` «Լունապարկ» մանկական կենտրոնի շրջակա տարածքում: Ժամը 21:20-ի սահմաններում ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության օպերատիվ կառավարման կենտրոնից ռադիոկապով ահազանգ են ստացել, որ շտապ մոտենան Մանկավարժական համալսարանի մոտ: Հասնելով Մանկավարժական համալսարանի գլխավոր մուտքին հարակից կամարանցման մոտ` նկատել են Հովհաննես Առուստամյանին, Արման Կարոյանին, Մհեր Ավդալյանին, Մերուժան Մեժունցին և Հարություն Ենոքյանին, ովքեր միմյանց հետ վիճաբանելիս են եղել և բղավել: Արմեն Պետրոսյանը և Ներսես Հովսեփյանը կանգնել են նրանց դիմաց և հրահանգել կանգ առնել և հանդարտվել, սակայն Հովհաննես Առուստամյանը, Մհեր Ավդալյանը և Արման Կարոյանը չեն ենթարկվել իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին, որի ընթացքում Հովհաննես Առուստամյանը, Մհեր Ավդալյանը և Արման Կարոյանը սկսել են քաշքշել նրանց: Նույն պահին իրենց դիմաց է կայանվել ՀՀ ոստիկանության թիվ 0154 պարեկային ավտոմեքենան, որից իջել և վերջիններին են մոտեցել ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Արթուր Շահնազարյանը և Վրեժ Ավետիսյանը, որոնց տեսնելուն պես Արման Կարոյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություններ է գործադրել` բռունցքով հարվածներ է հասցրել Ներսես Հովսեփյանին և Վրեժ Ավետիսյանին, քաշել վերջինների համազգեստից և հրել, Մհեր Ավդալյանը հարձակվել է Արթուր Շահնազարյանի վրա, բռնել նրա պարանոցից, քաշել, ապա միասին ընկել են գետնին, որի ընթացքում սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել նրանց հասցեին, բռունցքներով հարվածներ հասցրել Արթուր Շահնազարյանի մարմնի տարբեր մասերին, որից հետո Մհեր Ավդալյանը գետնից ոտքի կանգնելով, շարունակել է իր գործողությունները, քաշքշել է և հարվածներ հասցրել ոստիկան Արմեն Պետրոսյանին, իսկ Հովհաննես Առուստամյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել Արմեն Պետրոսյանի նկատմամբ` մեկ անգամ բռունցքով հարվածելով կրծքավանդակի աջ կեսին և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցրել նրանց հասցեին` իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով հակազդելով իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին: 2017 թվականի մայիսի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Համբարձումյանի որոշմամբ թիվ 15174417 քրեական գործով Հովհաննես Առուստամյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով` այն արարքի համար, որ նա 2017 թվականի մայիսի 18-ին` ժամը 21։25-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ 17-րդ հասցեում գտնվող Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի մոտ կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել իշխանության ներկայացուցիչ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Պետրոսյանի նկատմամբ` կապված վերջինի ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ: Այսպես. ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Պետրոսյանն իր գործընկեր` ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Ներսես Հովսեփյանի հետ 2017 թվականի մայիսի 18-ին, ըստ հաստատված վերակարգի, ժամը 16:00-ից ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում` «Լունապարկ» մանկական կենտրոնի շրջակա տարածքում: Ժամը 21:20-ի սահմաններում ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության օպերատիվ կառավարման կենտրոնից ռադիոկապով ահազանգ են ստացել, որ շտապ մոտենան Մանկավարժական համալսարանի մոտ: Հասնելով Մանկավարժական համալսարանի գլխավոր մուտքին հարակից կամարանցման մոտ` նկատել են Հովհաննես Առուստամյանին, Արման Կարոյանին, Մհեր Ավդալյանին, Մերուժան Մեժունցին և Հարություն Ենոքյանին, ովքեր միմյանց հետ վիճաբանելիս են եղել և բղավել: Արմեն Պետրոսյանը և Ներսես Հովսեփյանը կանգնել են նրանց դիմաց և հրահանգել կանգ առնել և հանդարտվել, սակայն Հովհաննես Առուստամյանը, Մհեր Ավդալյանը և Արման Կարոյանը չեն ենթարկվել իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին, որի ընթացքում Հովհաննես Առուստամյանը, Մհեր Ավդալյանը և Արման Կարոյանը սկսել են քաշքշել նրանց: Նույն պահին իրենց դիմաց է կայանվել ՀՀ ոստիկանության թիվ 0154 պարեկային ավտոմեքենան, որից իջել և վերջիններին են մոտեցել ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Արթուր Շահնազարյանը և Վրեժ Ավետիսյանը, որոնց տեսնելուն պես Հովհաննես Առուստամյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել Արմեն Պետրոսյանի նկատմամբ` մեկ անգամ բռունցքով հարվածելով կրծքավանդակի աջ կեսին և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցրել նրանց հասցեին, իսկ Մհեր Ավդալյանը հարձակվել է Արթուր Շահնազարյանի վրա, բռնել նրա պարանոցից, քաշել, ապա միասին ընկել են գետնին, որի ընթացքում վերջինը նույնպես սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել նրանց հասցեին, բռունցքներով հարվածներ հասցրել Արթուր Շահնազարյանի մարմնի տարբեր մասերին, իսկ Արման Կարոյանը բռունցքով հարվածներ է հասցրել Ներսես Հովսեփյանին և Վրեժ Ավետիսյանին, քաշել վերջինների համազգեստից և հրել, իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով հակազդելով իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին: 2017 թվականի մայիսի 20-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Համբարձումյանի որոշմամբ թիվ 15174417 քրեական գործով Մհեր Ավդալյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով` այն արարքի համար, որ նա 2017 թվականի մայիսի 18-ին` ժամը 21:25-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ 17-րդ հասցեում գտնվող Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի մոտ կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել իշխանության ներկայացուցիչ, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Պետրոսյանի և ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Արթուր Շահնազարյանի նկատմամբ` կապված վերջինների ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ: Այսպես. ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արմեն Պետրոսյանն իր գործընկեր` ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկան Ներսես Հովսեփյանի հետ 2017 թվականի մայիսի 18-ին, ըստ հաստատված վերակարգի, ժամը 16:00-ից ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի «Օղակաձև» զբոսայգու 6-րդ հատվածում` «Լունապարկ» մանկական կենտրոնի շրջակա տարածքում: Ժամը 21:20-ի սահմաններում ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության օպերատիվ կառավարման կենտրոնից ռադիոկապով ահազանգ են ստացել, որ շտապ մոտենան Մանկավարժական համալսարանի մոտ: Հասնելով Մանկավարժական համալսարանի գլխավոր մուտքին հարակից կամարանցման մոտ` նկատել են Հովհաննես Առուստամյանին, Արման Կարոյանին, Մհեր Ավդալյանին, Մերուժան Մեժունցին և Հարություն Ենոքյանին, ովքեր միմյանց հետ վիճաբանելիս են եղել և բղավել: Արմեն Պետրոսյանը և Ներսես Հովսեփյանը կանգնել են նրանց դիմաց և հրահանգել կանգ առնել և հանդարտվել, սակայն Հովհաննես Առուստամյանը, Մհեր Ավդալյանը և Արման Կարոյանը չեն ենթարկվել իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին, որի ընթացքում Հովհաննես Առուստամյանը, Մհեր Ավդալյանը և Արման Կարոյանը սկսել են քաշքշել նրանց: Նույն պահին իրենց դիմաց է կայանվել ՀՀ ոստիկանության թիվ 0154 պարեկային ավտոմեքենան, որից իջել և վերջիններին են մոտեցել ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակի ոստիկաններ Արթուր Շահնազարյանը և Վրեժ Ավետիսյանը, որոնց տեսնելուն պես Մհեր Ավդալյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություններ է գործադրել, հարձակվել է Արթուր Շահնազարյանի վրա, բռնել նրա պարանոցից, քաշել, ապա միասին ընկել են գետնին, որի ընթացքում սեռական բնույթի հայհոյանքներ է հնչեցրել նրանց հասցեին, բռունցքներով հարվածներ հասցրել Արթուր Շահնազարյանի մարմնի տարբեր մասերին, որից հետո Մհեր Ավդալյանը գետնից ոտքի կանգնելով, շարունակել է իր գործողությունները, քաշքշել է և հարվածներ հասցրել ոստիկան Արմեն Պետրոսյանին, իսկ Հովհաննես Առուստամյանը կյանքի համար ոչ վտանգավոր բռնություն է գործադրել Արմեն Պետրոսյանի նկատմամբ` մեկ անգամ բռունցքով հարվածելով կրծքավանդակի աջ կեսին և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցրել նրանց հասցեին, իսկ Արման Կարոյանը բռունցքով հարվածներ է հասցրել Ներսես Հովսեփյանին և Վրեժ Ավետիսյանին, քաշել վերջինների համազգեստից և հրել` իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով հակազդելով իշխանության ներկայացուցիչների օրինական պահանջներին: 2017 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Հովհաննես Առուստամյանի, Մհեր Ավդալյանի և Արման Կարոյանի վերաբերյալ թիվ 15174417 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան, որտեղ քրեական գործին շնորհվել է ԵԿԴ/0231/01/17 համարը: Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0231/01/17 դատավճռի համաձայն` Արման Կարոյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 6 (վեց) ամիս ժամկետով: Արման Կարոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2017 թվականի մայիսի 19-ից: Մհեր Ավդալյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 6 (վեց) ամիս ժամկետով: Մհեր Ավդալյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2017 թվականի մայիսի 19-ից: Հովհաննես Առուստամյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 6 (վեց) ամիս ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` նշանակված պատժի մեջ հաշվակցվել է Հովհաննես Առուստամյանի` 2017 թվականի մայիսի 19-ից մինչև 2017 թվականիի հունիսի 13-ը` 25 (քսանհինգ) օր կալանքի տակ գտնվելու ժամկետը և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 5 (հինգ) ամիս 5 (հինգ) օր ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված վերջնական պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան 1 (մեկ) տարի ժամկետով: Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ որպես կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց ընտրված գրավը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: 2017 թվականի հոկտեմբերի 17-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Առաքելյանի վերաքննիչ բողոքը` Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0231/01/17 դատավճռի դեմ: Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Առաքելյանը խնդրել է բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0231/01/17 դատավճիռն ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակված պատժի, ինչպես նաև ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմնականորեն չկիրառելու մասով: Արման Կարոյանի նկատմամբ որպես պատիժ նշանակել ազատազրկում` 1 (մեկ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով: Մհեր Ավդալյանի նկատմամբ որպես պատիժ նշանակել ազատազրկում` 1 (մեկ) տարի ժամկետով: Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ որպես պատիժ նշանակել ազատազրկում` 1 (մեկ) տարի ժամկետով: Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում մասնավորապես նշված է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0231/01/17 դատավճիռը` ամբաստանյալներ Արման Կարոյանի, Մհեր Ավդալյանի և Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով, ակնհայտ մեղմ է, չի համապատասխանում կատարված արարքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանին, ամբաստանյալների` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներին, ինչպես նաև անձը բնութագրող տվյալներին: Այսինքն` Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ է տրվել դատական սխալ, որն ազդել է գործի ելքի վրա, ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը, չեն պահպանվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 70-րդ հոդվածներով սահմանված պահանջները, խախտվել են կատարած արարքի նշանակված պատժի համաչափության վերաբերյալ նյութական իրավունքի նորմերը, ինչպես նաև խաթարվել են պատժի նպատակները, խախտվել են սահմանադրությամբ պաշտպանվող շահերի անհրաժեշտ հավասարակշռությունը, որպիսի պայմաններում դատական ակտը ենթակա է բեկանման: Առաջին ատյանի դատարանը, որպես ամբաստանյալների պատասխանտվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք, դիտել է նրանց կողմից դատաքննության ընթացքում իրենց լիովին մեղավոր ճանաչելն ու անկեղծորեն զղջալը, սակայն որևէ ձևով հաշվի չի առել, որ դա տեղի է ունեցել անհերքելի ապացույցների պայմաններում, մասնավորապես` նախաքննության ընթացքում արդեն ձեռք էին բերվել նրանց կողմից հանցանքի կատարումը վկայող բավարար ապացույցների համակցություն և նրանք մեղադրանքի հետ համաձայնվել են իրենց դեմ առկա անհերքելի ապացույցների պայմաններում` այլ ելք չունենալով, հետևաբար` նշված հանգամանքը ողջամտորեն չի նվազեցնում նրանց կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը: Նախկինում դատապարտված չլինելը նույնպես ողջամտորեն չի նվազեցնում անձի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը, քանի որ քաղաքացիական հասարակաության, իրավական պետության մեջ բնակվող յուրաքանչյուր անձի պարտականությունն է հակաիրավական արարքներ կատարելուց զերծ մնալը: Անհրաժեշտ է հաշվի առնել այն, որ հանցանքը կատարվել է ուղղակի դիտավորությամբ, ինչն էլ մեծացնում է անձի և նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը: Անհասկանալի է նաև, որ նույն քրեական գործի շրջանակներում նմանատիպ վարքագիծ դրսևորած անձանց վերագրվող հանցագործության բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, գործի հանգամանքներն Առաջին ատյանի դատարանին հանգեցրել են երկու իրարամերժ հետևությունների առ այն, որ Մհեր Ավդալյանի և Արման Կարոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառումն անթույլատրելի է, իսկ Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ` թույլատրելի: Ավելին` ինչպես հաստատվել է ձեռք բերված ապացույցներով, Հովհաննես Առուստամյանն առաջինն է հարվածել ոստիկանության աշխատակցին, ինչն Առաջին ատյանի դատարանի կողմից պատշաճ գնահատման չի ենթարկվել: Փաստորեն, Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի չառնելով գործի վերը նշված հանգամանքները, ամբաստանյալներ Արման Կարոյանի, Մհեր Ավդալյանի և Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառել, ինչն անարդարացի է, չի համապատասխանում նրանց կատարած հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալների անձին: Առաջին ատյանի դատարանը սխալ հետևության է հանգել Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանաված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործության կանխմանը հասնելու հնարավորության մասին: Այսպիսով` Առաջին ատյանի դատարանը դատավճիռ կայացնելիս թույլ է տվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի նորմերի 5-րդ, 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների խախտում, որը հանգեցրել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջներին չհամապատասխանող անօրինական և չհիմնավորված դատավճռի կայացմանը: Վերաքննիչ դատարան ներկայացված նյութերը և կողմերի պարզաբանումները. 2017 թվականի նոյեմբերի 13-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել ամբաստանյալներ Արման Կարոյանի, Մհեր Ավդալյանի և Հովհաննես Առուստամյանի պաշտպան Սերգեյ Մկրտչյանի պատասխանը` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Առաքելյանի վերաքննիչ բողոքի դեմ, որով վերջինը խնդրել է դատախազի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0231/01/17 դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ: Ամբաստանյալներ Արման Կարոյանի, Մհեր Ավդալյանի և Հովհաննես Առուստամյանի պաշտպան Սերգեյ Մկրտչյանը մասնավորապես նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ճիշտ է կիրառել արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, ըստ մեղքի` անձնական պատասխանատվության, մարդասիրության, պատժի նշանակման ընդհանուր սկզբունքները և ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի նկատմամբ կայացրել է առավել քան պատճառաբանված, հիմնավորված և օրինական դատական ակտ: Այն արարքը, որի մեջ մեղադրվում են իր պաշտպանյալները, ըստ վտանգավորության աստիճանի և բնույթի, միջին ծանրության հանցագործություն է, որի սանկցիան նախատեսում է երեք այլընտրանքային պատժատեսակ, տուգանք կամ կալանք` առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով կամ ազատազրկում` առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով: Հովհաննես Առուստամյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, նա երբևիցե որևէ հակահասարական արարք թույլ չի տվել: Շրջապատում բնութագրվում է դրականորեն, ծառայել է բանակում, աշխատում է որպես անհատ ձեռներեց, ամուսնացած է և նրա խնամքին են գտնվում մինչև 14 տարեկան երկու անչափահաս դուստրերը, նա ունի նաև վարկային պարտավորություններ, նրա ընտանիքի հետ է բնակվում նաև թոշակառու մայրը և այդ ընտանիքի միակ կերակրողը նա է: Արման Կարոյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն, ծառայել է բանակում, ժամկետից շուտ զորացրվել է ծնողների հիվանդության պատճառով, այժմ էլ վիրահատական եղանակով բուժման կարիք ունի, մինչև կալանավորվելն աշխատել է որպես անհատ ձեռներեց, նշանադրված է, կալանավորվելու պատճառով ամուսնադրությունը խափանվել է, ծնողներից հայրը թոշակառու է, մայրը չի աշխատում, նրանց հետ է ապրում նաև նրա հաշմանդամ հորաքույրը, այդ ընտանիքի միակ աշխատողը և ըստ էության կերակրողը նա է: Մհեր Ավդալյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն, ծառայել է բանակում, մինչև կալանավորվելն աշխատել է որպես անհատ ձեռներեց, խնամքին ունի մինչև 14 տարեկան 3 երեխաներ, նա նույնպես ընտանիքի միակ կերակրողն է, նույնպես ունի առևտրի մեջ ներդրված և չմարված վարկեր, կալանավորվելու, աշխատանքը կորցնելու պատճառով արդեն մի քանի ամիս է նրա ընտանիքը չի կարողանում մարել վարկերը, իսկ ազատազրկվելու դեպքում նրա ընտանիքը կարող է հայտնվել ծանր կացության մեջ: Ըստ դատախազի սուբյեկտիվ դիրքորոշման` ստացվում է, որ եթե օրենքն այլընտրանքային պատիժների հետ մեկտեղ նախատեսում է նաև ազատազրկում, ապա մարդը կարող է ուղղվել միայն ազատազրկման ձևով պատիժ կրելով, իսկ մնացած պատժատեսակները ձևի համար են, այլ ոչ թե բովանդակության: Դատական նիստի ժամանակ դատախազ Ա.Առաքելյանը պնդեց ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և խնդրեց այն բավարարել: Ամբաստանյալներ Արման Կարոյանը, Մհեր Ավդալյանը, Հովհաննես Առուստամյանը և պաշտպան Ս.Մկրտչյանն առարկեցին ներկայացված վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրեցին այն մերժել: Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում: Վերաքննիչ դատարանը, բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում դատական ստուգման ենթարկելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը, լսելով դատախազի հիմնավորումները` վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, պաշտպանի և ամբաստանյալների պատասխանները` վերաքննիչ բողոքի դեմ, ինչպես նաև ուսումնասիրելով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը, գտնում է, որ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Առաքելյանի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի դրույթները: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով: ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի թիվ ՍԴ/0293/01/09 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը` «(...) պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները և, քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: Պատժի տեսակի և չափի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է հաշվի առնի կատարված հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` նրա պատասխանատվությունը մեղմացնող և (կամ) ծանրացնող հանգամանքները (...)»: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն` եթե դատարանը, ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մաuին: ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2007 թվականի հունիսի 12-ի թիվ ՎԲ-124/07 որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ վկայակոչված հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակման չի ենթարկվում և դրա կիրառումը սահմանափակված չէ նաև հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանով ու բնույթով, ինչպես նաև անձանց շրջանակով, որոնց նկատմամբ այն չի կարող կիրառվել: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է. «ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է: Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու»: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մեկ այլ` 2008 թվականի փետրվարի 1-ի թիվ ՎԲ-01/08 որոշմամբ նշել է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, այսինքն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է, որ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու մասին կարող է վկայել հանցագործությունից հետո հանցավորի դրսևորած վարքագիծը, մասնավորապես` տուժողին պատճառած վնասը հարթելը կամ այն հարթելուն ուղղված ողջամիտ միջոցներ ձեռնարկելը: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Իշխանության ներկայացուցչի կամ նրա մերձավոր ազգականի նկատմամբ կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելը կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքը` կապված նրա կողմից իր ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ` պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով կամ կալանքով` առավելագույնը մեկ ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ` առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով»: Տվյալ դեպքում Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալներ Արման Կարոյանի, Մհեր Ավդալյանի և Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ պատիժներ նշանակելիս հաշվի է առել ինչպես ամբաստանյալների կողմից կատարված հանցագործությունների բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրանց անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Առաջին ատյանի դատարանը, որպես ամբաստանյալ Արման Կարոյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ, հաշվի է առել այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն, ունի առողջական խնդիրներ, մասնավորապես` ՀՀ ՊՆ 2001 թվականի թիվ 322 հրամանի համաձայն` ճանաչվել է ոչ պիտանի զինվորական ծառայության խաղաղ ժամանակ և պիտանի` ոչ շարային ծառայության պատերազմի ժամանակ: Որպես ամբաստանյալ Արման Կարոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմանցող հանգամանքներ` Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել դատաքննության ընթացքում մեղքն ամբողջությամբ ընդունելը, ինչպես նաև կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, իսկ որպես ամբաստանյալ Արման Կարոյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք` Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը, որպիսի պայմաններում եկել է ճիշտ եզրահանգման, որ ամբաստանյալ Արման Կարոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարք կատարելու համար պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում` 6 (վեց) ամիս ժամկետով: Առաջին ատյանի դատարանը, որպես ամբաստանյալ Մհեր Ավդալյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ, հաշվի է առել այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես դատվածություն չունեցող անձ, բնութագրվում է դրականորեն, ունի առողջական խնդիրներ: Որպես ամբաստանյալ Մհեր Ավդալյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմանցող հանգամանքներ` Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ երեք անչափահաս երեխաների` 2014 թվականի դեկտեմբերի 11-ին ծնված Ավետիս Մհերի Ավդալյանի, 2002 թվականի հոկտեմբերի 19-ին ծնված Լիլիթ Մհերի Ավդալյանի և 2004 թվականի նոյեմբերի 6-ին ծնված Անի Մհերի Ավդալյանի, առկայությունը, դատաքննության ընթացքում մեղքն ամբողջությամբ ընդունելը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, իսկ որպես ամբաստանյալ Մհեր Ավդալյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք` Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը, որպիսի պայմաններում եկել է ճիշտ եզրահանգման, որ ամբաստանյալ Մհեր Ավդալյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարք կատարելու համար պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում` 6 (վեց) ամիս ժամկետով: Որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանի անձը բնութագրող հանգամանքներ` Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն: Առաջին ատյանի դատարանը, որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմանցող հանգամանքներ, հաշվի է առել պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ երկու անչափահաս երեխաների` 2003 թվականի ապրիլի 25-ին ծնված Նատալի Հովհաննեսի Առուստամյանի և 2007 թվականի դեկտեմբերի 6-ին ծնված Լիլի Հովհաննեսի Առուստամյանի, առկայությունը, դատաքննության ընթացքում մեղքն ամբողջությամբ ընդունելը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, իսկ որպես ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք` Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի է առել հանցանքն ալկոհոլի ազդեցության տակ կատարելը: Նման պայմաններում Առաջին ատյանի դատարանը եկել է ճիշտ եզրահանգման, որ Հովհաննես Առուստամյանի անձի և նրա կողմից կատարված հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանը նվազել է և նրա ուղղվելը հնարավոր է առանց նրա նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը կրելու, այսինքն` Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ հնարավոր է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառել: Այսպիսով` Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նկատել, որ ամբաստանյալներ Արման Կարոյանի, Մհեր Ավդալյանի և Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, ինչպես նաև ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտությունը (ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորությունը) քննարկելիս Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, բազմակողմանի գնահատման է ենթարկել ամբաստանյալների անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, նրանց կողմից կատարված հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, որպիսի պայմաններում իրավացիորեն վերջինների նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժներ, ինչը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով սահմանված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից` համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար են նրանց ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար ու կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակները, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը և ուղղել պատժի ենթարկված անձին: Ինչ վերաբերում է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Առաքելյանի վերաքննիչ բողոքում նշված այն հանգամանքին, որ անհասկանալի է այն, որ նույն քրեական գործի շրջանակներում նմանատիպ վարքագիծ դրսևորած անձանց վերագրվող հանցագործության բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, գործի հանգամանքներն Առաջին ատյանի դատարանին հանգեցրել են երկու իրարամերժ հետևությունների առ այն, որ Մհեր Ավդալյանի և Արման Կարոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառումն անթույլատրելի է, իսկ Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ` թույլատրելի, ավելին` ինչպես հաստատվել է ձեռք բերված ապացույցներով, Հովհաննես Առուստամյանն առաջինն է հարվածել ոստիկանության աշխատակցին, ապա Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նկատել, որ թեև սույն քրեական գործով ձեռք բերված օբյեկտիվ տվյալներով հաստատվել է, որ Հովհաննես Առուստամյանն առաջինն է հարվածել ոստիկանության աշխատակցին, այնուամենայնիվ, Արման Կարոյանին, Մհեր Ավդալյանին և Հովհաննես Առուստամյանին առաջադրված մեղադրանքների բովանդակությունից հետևում է, որ վերջինների և ոստիկանության աշխատակիցների միջև վիճաբանության և քաշքշուկի ժամանակ առավել պասիվ դերակատարումը եղել է հենց Հովհաննես Առուստամյանինը, որպիսի հանգամանքով էլ պայմանավորված Առաջին ատյանի դատարանն իրավաչափ տարանջատում է դրել Արման Կարոյանի, Մհեր Ավդալյանի և Հովհաննես Առուստամյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ, 361.1, 385-387-րդ, 390-րդ, 393-394-րդ և 412-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը ՈՐՈՇԵՑ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ա.Առաքելյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ի դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 21-12-2017 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 13-02-2018 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 253, 294, 120 , 102 |
| Գործին կից նյութեր | կից` ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանի նույնականացման քարտը և ՀՀ ՃՈ -ից ստացված մեկ լազերային սկավառակ` կարված 2-րդ հատորի կազմին: |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 13-02-2018 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 253, 294, 120 , 102 |
| Գործին կից նյութերը | կից` ամբաստանյալ Հովհաննես Առուստամյանի նույնականացման քարտը և ՀՀ ՃՈ -ից ստացված մեկ լազերային սկավառակ` կարված 2-րդ հատորի կազմին: |
| Ուր | Վճռաբեկ |
| Գրության համարը | Ե-4754/18 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0231/01/17
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 09-02-2018 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Գլխավոր դատախազի տեղակալ |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Դ |
| Ազգանուն | Մելքոնյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատապարտյալ, Ամբաստանյալ, Մեղադրյալ | |
| Անուն | Հովհաննես |
| Ազգանուն | Առուստամյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատապարտյալ, Ամբաստանյալ, Մեղադրյալ | |
| Անուն | Արման |
| Ազգանուն | Կարոյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատապարտյալ, Ամբաստանյալ, Մեղադրյալ | |
| Անուն | Մհեր |
| Ազգանուն | Ավդալյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Չափահաս | Այո |
| Չափահաս | Այո |
| Չափահաս | Այո |
| Պատասխանի ստացման ամսաթիվը | 20-02-2018 |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 16-02-2018 |
| Կայացվել է որոշում | Բողոքի վարույթ ընդունումը մերժվել է |
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
| Որոշման ամսաթիվ | 05-04-2018 |
| Մակագրվել է | 19-02-2018 |
| Որոշման բովանդակություն | ԵԿԴ/0231/01/17 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔԸ ՎԱՐՈՒՅԹ ԸՆԴՈՒՆԵԼԸ ՄԵՐԺԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 5 ապրիլի 2018 թվական ք.Երևան ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ քննարկելով Արման Գևորգի Կարոյանի, Մհեր Արտուշի Ավդալյանի և Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2017 թվականի դեկտեմբերի 21-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան) 2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ին վճռել է՝ «1. Արման Գևորգի Կարոյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում՝ 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ (...) 2. Մհեր Արտուշի Ավդալյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում՝ 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ (...) 3. Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել` ազատազրկում՝ 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ նշանակված պատժում հաշվակցել՝ Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի՝ սույն քրեական գործով՝ 2017թ.-ի մայիսի 19-ից մինչև 2017թ.-ի հունիսի 13-ը՝ 25 /քսանհինգ/ օր կալանքի տակ գտնվելու ժամկետը և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 5 /հինգ/ ամիս /հինգ/ 5 օր ժամկետով։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով նշանակված վերջնական պատիժը պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան 1 /մեկ/ տարի ժամկետով (...)»։ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան)՝ 2017 թվականի դեկտեմբերի 21-ի որոշմամբ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը մերժվել է, իսկ բողոքարկված դատավճիռը՝ թողնվել օրինական ուժի մեջ։ Վճռաբեկ բողոք է բերել ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանը՝ խնդրելով Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2017 թվականի սեպտեմբերի 22-ի դատավճիռն ու Վերաքննիչ դատարանի՝ 2017 թվականի դեկտեմբերի 21-ի որոշումը բեկանել և գործն ուղարկել ստորադաս դատարան՝ նոր քննության։ Բողոքաբերը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետերով սահմանված հիմքերը, այն է` բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի միատեսակ կիրառության համար, ինչպես նաև առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, որը կարող էր ազդել գործի ելքի վրա։ Բողոք բերած անձը գտնում է, որ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի միատեսակ կիրառության համար, քանի որ առկա է հակասություն Վերաքննիչ դատարանի վերոհիշյալ որոշման և Վճռաբեկ դատարանի՝ թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09, ԵԿԴ/0042/01/11, ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումների միջև։ Բողոքաբերը նշել է նաև, որ ստորադաս դատարանները սխալ են մեկնաբանել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ, 61-63-րդ, 70-րդ հոդվածների նորմերը, պատշաճ չեն գնահատել գործի հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, հաշվի չեն առել կատարված հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը՝ այդպիսով թույլ տալով դատական սխալ, որն ազդել է գործի ելքի վրա։ Բողոքաբերի փաստարկների և բողոքարկվող դատական ակտի պատճառաբանությունների համադրված վերլուծության արդյունքում Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքաբերի կողմից չի հիմնավորվել, որ բողոքարկվող դատական ակտում որևէ նորմի մեկնաբանությունը հակասում է Վճռաբեկ դատարանի՝ թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09, ԵԿԴ/0042/01/11, ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումների մեջ տվյալ նորմին տրված մեկնաբանությանը։ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է նաև, որ բողոքաբերի կողմից չի հիմնավորվել այնպիսի դատական սխալ առերևույթ թույլ տրված լինելու հանգամանքը, որը կարող էր ազդել գործի ելքի վրա։ Հետևաբար, բերված բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հիմքերը հիմնավորված չեն։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.3-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժվում է, եթե բացակայում են նույն օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով և 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքերը, ուստի ներկայացված բողոքը վարույթ ընդունելը ենթակա է մերժման։ Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.3-րդ հոդվածով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Արման Գևորգի Կարոյանի, Մհեր Արտուշի Ավդալյանի և Հովհաննես Վաչագանի Առուստամյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2017 թվականի դեկտեմբերի 21-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժել։ Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման։ Նախագահող՝ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Դատավորներ` Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ |
| Դատավոր | |
| Անուն | Սամվել |
| Ազգանուն | Օհանյան |
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 11-04-2018 |
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 19-04-2018 |
|---|---|
| Դատարան | Երևան քաղաքի դատարան |
| Այլ նշումներ | 4 հատոր` 253, 294, 120, 153 թերթ, կից` Հովհաննես Առուստամյանի նույնականացման քարտը և ՀՀ ՃՈ-ից ստացված մեկ լազերային սկավառակ` ծրարված և կցված 2-րդ հատորին, Մհեր Ավդալյանի նույնականացման քարտը և Արման Կարոյանի անձնագիրը` ծրարված և կցված 3-րդ հատորին |