ԵԿԴ/0235/01/17


Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը


նախագահությամբ` դատավոր Մ. Մարտիրոսյանի,
քարտուղարությամբ` Ա. Հովհաննիսյանի,
Ա. Գեղամյանի,
Թ.Խաչատրյանի,

մասնակցությամբ`
մեղադրող
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
վարչական շրջանների դատախազության
դատախազ Ռ. Մանուկյանի,

պաշտպան Հ. Ալումյանի,

տուժող Ա.Մկրտչյանի,


2018թ. ապրիլի 3-ին Երևանում,

դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի

Անուշ Պարգևի Պողոսյանի`
ծնված 1977թ. դեկտեմբերի 12-ին Երևան քաղաքում, հայ, Հայաստանի Հանրապետության /այսուհետ ՀՀ/ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, նախկինում չդատված, չամուսնացած, խնամքին ունի մինչև 14 տարեկան մեկ անչափահաս երեխա, հաշվառված է և բնակվում է Երևան քաղաքի Մառի փողոցի թիվ 12 շենքի թիվ 29 բնակարանում,մեղադրվում է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով։

Գործի դատավարական նախապատմությունը
2017թ. ապրիլի 4-ին, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնում, Արմեն Միշայի Մկրտչյանի հաղորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 15156317 քրեական գործը։
Հետաքննիչի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ նշված քրեական գործն ուղարկվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժին` նախաքննություն կատարելու համար և 2017թ. ապրիլի 7-ին ընդունվել է նույն բաժնի քննիչի վարույթ։
2017թ ապրիլի 29-ին կասկածյալ Անուշ Պարգևի Պողոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին։
2017թ.-ի մայիսի 4-ին Անուշ Պարգևի Պողոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2017թ-ի օգոստոսի 23-ին Անուշ Պողոսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ արգելանքի տակ գտնվող գույքի նկատմամբ ապօրինի գործողություններ կատարելու համար հետևյալ հանգամանքներում. «2011 թվականի հուլիսի 25-ին Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի 11/4 շենքի 124 բնակարանի սեփականատեր, վարձատու Անուշ Պողոսյանի և վարձակալ Արմեն Մկրտչյանի միջև կնքվել է վարձակալության պայմանագիր։ Սկսած պայմանագրի կնքման օրվանից առ 2015 թվականի օգոստոսի 10-ն ընկած ժամանակահատվածում Արմեն Մկրտչյանն իր կնոջ՝ Նատալյա Ավագյանի հետ վարձակալական հիմունքներով բնակվել է հիշյալ բնակարանում։ Այնուհետև գույքային վեճ է առաջացել վարձատուի և վարձակալի միջև, որի կապակցությամբ վարձակալ Ա.Մկրտչյանը դիմել է Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան և հարուցվել է թիվ ԵԱՆԴ/3721/02/15 քաղաքացիական գործն ըստ հայցվոր Արմեն Մկրտչյանի և ինքնուրույն պահանջ ներկայացնող երրորդ անձ Միշա Մկրտչյանի հայցն ընդդեմ պատասխանող Անուշ Պողոսյանի՝ վարձակալության առոչինչ գործարքի անվավերության հետևանքներ կիրառելու և պատասխանողի ապօրինի տիրապետման տակ գտնվող գույքը բնեղենով հետ վերադարձնելու պահանջներով։Դատարանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ի ու 2015 թվականի սեպտեմբերի 24-ի կատարողական թերթերի համաձայն ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ապահովող ծառայության Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք բաժնի ավագ հարկադիր կատարող Կարեն Պարոնյանի կողմից 2015 թվականի սեպտեմբերի 17-ին և նույն թվականի հոկտեմբերի 06-ին հարուցվել են համապատասխանաբար թիվ 01389446 ու թիվ 01436022 կատարողական վարույթները և կատարվել են հայցի ապահովման միջոցներ կիրառելու մասին դրանց պահանջները, այն է՝ 2015 թվականի սեպտեմբերի 18-ին ավագ հարկադիր կատարող Կ.Պարոնյանի կողմից 558.600 ՀՀ դրամ և 6.210.000 ՀՀ դրամ արժողության գույքի վրա արգելանք դնելու մասին արձանագրություններով Անուշ Պողոսյանը, նախազգուշացված լինելով իրեն պատկանող Երևան քաղաքի Արգիշտի 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարանում առկա գույքի / խոհանոցային կահույքներ, լվացարան, սիմֆոն, լվացարանի ծորակ, օդաքաշի խողովակ, լվացարանի ջրի խողովակների միացումներ, խողովակները ծածկելու կոնստրուկցիաներ, միջանցքում 2 լուսամփոփներ, լոգարանում կախիչ ու պարագաների տակդիր, զուգարանի լվացարան, սիմֆոնի, ծորակ, զուգարանի կախիչ, թղթի բռնիչ, ննջարանի 2 լուսամփոփ, 4 հատ կառնիզ, «Սամսունգ» ֆիրմայի սառնարան, «Ֆիլիպս» մոդելի հեռուստացույց, հեռուստացույցի տակդիր, բազմոց, 2 բազկաթոռ,լրագրասեղան, սեղան, 5 հատ աթոռ, «Միցուբիշի» կոնդիցիոներ, «Բոշ» լվացքի մեքենա, «Բոմպանի» ֆիրմայի գազօջախ, սալօջախ, օդաքաշ, «Գռունդինք» ֆիրմայի ռադիոընդունիչ, 2 հատ լույսեր, ննջարանի կահույք՝ 3 կտորից ներքնակներ, պահարան մեկ հատ, երկու հատ տումբա, նախասրահի կամոդ ու պահարան /վրա արգելանք դրված լինելու և դրանք վատնելու, թաքցնելու, օտարելու, ապօրինաբար մեկ ուրիշին հանձնելու ու փոփոխելու դեպքում օրենքով սահմանված պատասխանատվության մասին, հիշյալ բնակարանը՝ այնտեղ գտնվող արգելադրված ողջ գույքի հետ միասին, առանց ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության համապատասխան աշխատակցի թույլտվության և առանց թաքցնելու մտադրության, 2017 թվականի փետրվարի 15-ին վարձակալության պայմանագրով հանձնել է Պետրոս Արթինին՝ այդ կերպ կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության օբյեկտիվ կողմը կազմող գործողություն, այն է՝ արգելանքի տակ գտնվող խոշոր չափերով գույքը ապօրինաբար մեկ ուրիշին հանձնելն այն անձի կողմից, ում այդ գույքը վստահված է եղել։
Այսինքն` Անուշ Պարգևի Պողոսյանին մեղսագրվում է հանցավոր արարք նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով։»։
2017թ. սեպտեմբերի 1-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, 2017թ. սեպտեմբերի 4-ին ընդունվել է դատավոր Մ.Մակյանի վարույթ, 2017թ.-ի սեպտեմբերի 19-ին դատավոր Մ.Մակյանի կողմից որոշում է կայացվել քրեական գործի դատական քննությունը 2017թ. սեպտեմբերի 29-ին ժամը 10։00-ին նշանակելու մասին։ Դատավոր Մ.Մակյանի՝ Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան գործուղվելու պատճառով քրեական գործը 2017թ-ի սեպտեմբերի 27-ին ընդունվել է դատավոր Մ.Մարտիրոսյանի վարույթ, 2017թ-ի հոկտեմբերի 2-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի դատական քննությունը 2017թ-ի հոկտեմբերի 12-ին նշանակելու մասին։


Նախաքննության մարմինը հիմնավորված է համարել հետևյալը.

«Երևան քաղաքի Մառի փողոցի թիվ 12 շենքի թիվ 29 բնակարանի բնակիչ, սույն գործով մեղադրյալ Անուշ Պարգևի Պողոսյանը, հանդիսանալով Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի 11/4 շենքի 124 բնակարանի սեփականատեր 2011 թվականի հուլիսի 25-ին կնքել է վարձակալության պայմանագիր գործով տուժող` վարձակալ Արմեն Մկրտչյանի հետ։ Սկսած պայմանագրի կնքման օրվանից առ 2015 թվականի օգոստոսի 10-ն ընկած ժամանակահատվածում Արմեն Մկրտչյանն իր կնոջ՝ գործով վկա` Նատալյա Ավագյանի հետ վարձակալական հիմունքներով բնակվել է հիշյալ բնակարանում։ Այնուհետև գույքային վեճ է առաջացել վարձատուի և վարձակալի միջև, որի կապակցությամբ վարձակալ Ա.Մկրտչյանը դիմել է Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան և հարուցվել է թիվ ԵԱՆԴ/3721/02/15 քաղաքացիական գործն ըստ հայցվոր Արմեն Մկրտչյանի և ինքնուրույն պահանջ ներկայացնող երրորդ անձ Միշա Մկրտչյանի հայցն ընդդեմ պատասխանող Անուշ Պողոսյանի՝ վարձակալության առոչինչ գործարքի անվավերության հետևանքներ կիրառելու և պատասխանողի ապօրինի տիրապետման տակ գտնվող գույքը բնեղենով հետ վերադարձնելու պահանջներով։Դատարանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ի ու 2015 թվականի սեպտեմբերի 24-ի կատարողական թերթերի համաձայն գործով վկա` ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ապահովող ծառայության Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք բաժնի ավագ հարկադիր կատարող Կարեն Պարոնյանի կողմից 2015 թվականի սեպտեմբերի 17-ին և նույն թվականի հոկտեմբերի 06-ին հարուցվել են համապատաս խանաբար թիվ 01389446 ու թիվ 01436022 կատարողական վարույթները և կատարվել են հայցի ապահովման միջոցներ կիրառելու մասին դրանց պահանջները, այն է՝ 2015 թվականի սեպտեմբերի 18-ին ավագ հարկադիր կատարող Կ.Պարոնյանի կողմից 558.600 ՀՀ դրամ և 6.210.000 ՀՀ դրամ արժողության գույքի վրա արգելանք դնելու մասին արձանագրություններով Անուշ Պողոսյանը, նախազգուշացված լինելով իրեն պատկանող Երևան քաղաքի Արգիշտի 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարանում առկա գույքի / խոհանոցային կահույքներ, լվացարան, սիմֆոն, լվացարանի ծորակ, օդաքաշի խողովակ, լվացարանի ջրի խողովակների միացումներ, խողովակները ծածկելու կոնստրուկցիաներ, միջանցքում 2 լուսամփոփներ, լոգարանում կախիչ ու պարագաների տակդիր, զուգարանի լվացարան, սիմֆոնի, ծորակ, զուգարանի կախիչ, թղթի բռնիչ, ննջարանի 2 լուսամփոփ, 4 հատ կառնիզ, «Սամսունգ» ֆիրմայի սառնարան, «Ֆիլիպս» մոդելի հեռուստացույց, հեռուստացույցի տակդիր, բազմոց, 2 բազկաթոռ, լրագրասեղան, սեղան, 5 հատ աթոռ, «Միցուբիշի» կոնդիցիոներ, «Բոշ» լվացքի մեքենա, «Բոմպանի» ֆիրմայի գազօջախ, սալօջախ, օդաքաշ, «Գռունդինք» ֆիրմայի ռադիոընդունիչ, 2 հատ լուսյեր, ննջարանի կահույք՝ 3 կտորից ներքնակներ, պահարան մեկ հատ, երկու հատ տումբա, նախասրահի կամոդ ու պահարան/ վրա արգելանք դրված լինելու և դրանք վատնելու, թաքցնելու, օտարելու, ապօրինաբար մեկ ուրիշին հանձնելու ու փոփոխելու դեպքում օրենքով սահմանված պատասխանատվության մասին, հիշյալ բնակարանը՝ այնտեղ գտնվող արգելադրված ողջ գույքի հետ միասին, առանց ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության համապատասխան աշխատակցի թույլտվության և առանց թաքցնելու մտադրության, 2016 թվականի փետրվարի 15-ին վարձակալության պայմանագրով հանձնել է գործով վկա Պետրոս Արթինին՝ այդ կերպ կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության օբյեկտիվ կողմը կազմող գործողություն, այն է՝ արգելանքի տակ գտնվող խոշոր չափերով գույքը ապօրինաբար մեկ ուրիշին հանձնելն այն անձի կողմից, ում այդ գույքը վստահված է եղել։ »։


Համաձայն մեղադրական եզրակացության՝ առաջադրված մեղադրանքում Անուշ Պողոսյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից՝ հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց։

Մեղադրանքի կողմը Ա.Պողոսյանին առաջադրված վերոհիշյալ մեղադրանքը հիմնավորված է համարել հետևյալ ապացույցներով.

«Տուժող Արմեն Միշայի Մկրտչյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2011 թվականի հուլիսի 25-ին Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի 11/4 շենքի 124 բնակարանի սեփականատեր՝ վարձատու Անուշ Պողոսյանի և իր միջև կնքվել է վարձակալության պայմանագիր։ Սկսած պայմանագրի կնքման օրվանից առ 2015 թվականի օգոստոսի 10-ն ընկած ժամանակահատվածում հիշյալ հասցեի բնակարանում վարձակալական հիմունքներով բնակվել է կնոջ՝ Նատալյա Քաջիկի Ավագյանի հետ։ Այնուհետև գույքային վեճ է առաջացել իր և Անուշ Պողոսյանի միջև, որից հետո դիմել է Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, հարուցվել է թիվ ԵԱՆԴ/3721/02/15 քաղաքացիական գործն ըստ հայցվոր Արմեն Մկրտչյանի և ինքնուրույն պահանջ ներկայացնող երրորդ անձ Միշա Մկրտչյանի հայցի ընդդեմ պատասխանող Անուշ Պողոսյանի՝ վարձակալության առոչինչ գործարքի անվավերության հետևանքներ կիրառելու և պատասխանողի ապօրինի տիրապետման տակ գտնվող գույքը բնեղենով հետ վերադարձնելու պահանջներով։Դատարանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ի ու 2015 թվականի սեպտեմբերի 24-ի կատարողական թերթերի համաձայն Հայաստանի Հանրապետության արդարադատության նախարարությսն դատական ակտերի հարկադիր կատարումն /այսուհետ նաև ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ/ ապահովող ծառայության Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք բաժնի ավագ հարկադիր կատարող Կարեն Պարոնյանի կողմից 2015 թվականի սեպտեմբերի 17-ին և 2015 թվականի հոկտեմբերի 06-ին հարուցվել են համապատասխանաբար թիվ 01389446 ու թիվ 01436022 կատարողական վարույթները և կատարվել են հայցի ապահովման միջոցներ կիրառելու մասին դրանց պահանջները, այն է՝ 5,582,000 ՀՀ դրամ գումարի չափով արգելանք է դրվել Ա. Պողոսյանի դրամական միջոցների վրա, Արգիշտի փողոցի 11/4 շենքի 124 բնակարանում առկա 558,600 ՀՀ դրամ գումարի արժողության խոհանոցային կահույքի, 01.08.2015թ. ցուցակում նշված այդ գումարի մեջ մտնող իրերի, նույն բնակարանում Ա. Պողոսյանի ապօրինի տիրապետման տակ տնվող 6,210,000 ՀՀ դրամ գումարի գույքի վրա և Անուշ Պողոսյանին արգելվել է նշված գույքի՝ կահույքի և իրերի նկատմամբ որևէ գործողություն կատարելը։Մասնավորապես դատարանի կողմից 04.09.2015թ. տրված թիվ ԵԱՆԴ/3721/02/15 կատարողական թերթի համաձայն որպես հայցի ապահովման միջոց պետք է հայցագնի 5,582,000 ՀՀ դրամի չափով արգելանք դնել Անուշ Պարգևի Պողոսյանին սեփականության իրավունքով պատկանող գույքի կամ դրամական միջոցների վրա,դրանք են՝ խոհանոցային պահարանի, լվացարանի, սիֆոնի, լվացարանի ծորակի, օդաքաշի խողովակի և միացումների, լվացարանի ծորակի, զուգարանի կախիչի, թղթի բռնիչի, 2 հատ ննջարանների լոսամփոփի, 4 հատ կառնիզի, բնակարանի մուտքի զանգի վրա և պատասխանող Անուշ Պարգևի Պողոսյանին արգելել նշված կահույքի և իրերի նկատմամբ որևէ գործողություն կատարելը, այդ թվում՝ օգտագործելը, տեղափոխություններ կատարելը և/կամ այնպիսի գործողությունների կատարումը, որը կհանգեցնի նշված գույքի մաշվածության, կոմպլեկտայնության կամ արտաքին տեսքի փոփոխությանը՝ վնասմանը։Դատարանի կողմից 24.09.2015թ. տրված թիվ ԵԱՆԴ /3721/02/15 կատարողական թերթի համաձայն՝ որպես հայցի ապահովման միջոց պետք է արգելանք դնել Անուշ Պողոսյանի ապօրինի տիրապետման տակ՝ Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարանում գտնվող և հայցվոր Արմեն Մկրտչյանին պատկանող ընդհանուր 6,210,000 դրամի հետևյալ գույքերի՝ 1. շքամուտքում՝ տնտեսական պահարանի (60,000դրx4,0մ2), 2. Նախասրահում` 2 պահարանի (70,000դրx7,0մ2), նախասրահում՝ կամոդի, 3. մեծ ննջարանում՝ պահարանի (70,000դրx7,5մ2), մեծ ննջարանում՝ 2 հատ տումբայի, մեծ ննջարանում՝ 2 հատ դեղին գույնի բառի աթոռի, մեծ ննջարանում՝ 3 կտորից ներքնակի, 4. փոքր ննջարանում՝ կահույքի, հայելիով և 3 հատ Լեդ լույսերով (80,000դրx5,0մ2) պահարանի, փոքր ննջարանում՝ համակարգչի կապույտ գույնի բազկաթոռի, 5. լո•ասենյակում՝ պատի պահարանի, լոգասենյակում՝ Բոշ լվացքի մեքենայի, 6. խոհանոց-ճաշասենյակում՝ պահարանի աջ կողմի վերևի և ներքևի կտորների, խոհանոց-ճաշասենյակում՝ կահույքի 2 լույսերի, ռադիոընդունիչի, գազօջախի, սալօջախի, օդաքարշի, ամանների չորաց-ման դարակի, խոհանոց-ճաշասենյակում՝ Սամսունգ սառնարանի, Միցուբիշի կոնդիցիոներրի, խոհանոց-ճաշասենյակում՝ ճաշասեղանի, 8 աթոռների, երեք կտոր փափուկ կահույքի, ապակե լրագրասեղանի, ապակե տակդիրով Ֆիլիպս հեռուստացույցի, խոհանոց-ճաշասենյակում՝ պատերին կախված նկարների վրա, ինչպես նաև պատասխանող Անուշ Պողոսյանին արգելել նշված գույքի նկատմամբ որևէ գործողություն կատարելը, այդ թվում՝ օգտագործելը, տեղափոխություններ կատարելը, և/կամ այնպիսի գործողությունների կատարումը, որը կհանգեցնի նշված գույքի մաշվածության, կոմպլեկտայնության կամ արտաքին տեսքի փոփոխությանը՝ վնասմանը։ 2015 թվականի սեպտեմբերի 18-ի արձանագրություններով՝ Անուշ Պողոսյանին սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Ար•իշտի փողոցի 11/4 շենքի 124 բնակարանում առկա 558,600 ՀՀ դրամ արժողության խոհանոցային կահույքը, այդ գումարի մեջ մտնող այլ իրերը, ինչպես նաև 6,210,000 ՀՀ դրամի արգելադրված գույքն ի պահ է հանձնվել պարտապան Ա. Պողոսյանին, նրան արգելվել է նշված կահույքի և իրերի նկատմամբ որևէ գործողություն կատարելը և բացատրվել են դրանք վատնելու, թաքցնելու, օտարելու, ապօրինաբար մեկ ուրիշին հանձնելու և փոխելու դեպքում օրենքով սահմանված պատասխանատվության մասին։Կատարողական վարույթների ընթացքում պարզել է, որ արգելադրված՝ 558,600 ՀՀ դրամի և 6,210,000 ՀՀ դրամի գույքը պարտապան Ա. Պողոսյանը շարունակական ապօրինաբար օգտագործում է, վատնում է, փչացնում է և վարձակալությամբ հանձնել է մեկ ուրիշին, դրա մասին ԴԱՀԿ ծառայությանը բազմիցս հայտնել է, որ պարտապանը գիտակցաբար չի կատարում հարկադիր կատարողի որոշումները, արգելադրված գույքն ապօրինաբար հանձնել է ուրիշի օգտագործմանը։ Իր պահանջով հարկադիր կատարողների հետ 2015 թվականի նոյեմբերի 27-ին համատեղ այցելել են բնակարան և պարզել են, որ արգելադրված գույքը Ա. Պողոսյանն ապօրինաբար օգտագործում է, վատնում է, փչացնում է և վարձակալությամբ հանձնել է ուրիշի օգտագործմանը, կազմել է համապատասխան արձանագրություն, տվել է հայտարարություն, որից հետո 2015 թվականի նոյեմբերի 30-ին կայացվել են որոշումներ՝ թիվ 01389446 և թիվ 01436022 կատարողական վարույթներն ավարտելու մասին, որոնցով հարկադիր կատարողի կողմից նաև՝ դադարեցվել են պարտապանի կողմից արգելադրված գույքերի օգտագործումները։ 2017 թվականի մարտի 30-ին կնոջ Նատալյա Ավագյանի հետ այցելել են Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի 11/4 շենքի 124 բնակարան` պարզելու արգելադրված իրենց գույքն օգտագործվում է, թե ոչ, որից հետո մուտք գործելով բնակարան` պարզել են, որ այնտեղ շուրջ երկու ամիս է վարձակալությամբ բնակվում են սիրիահայեր, օգտագործվում է արգելադրված գույքը, բնակարանում առկա ամբողջ արգելադրված գույքի վրա բացակայում են հարկադիր կատարողի կողմից կպցված արգելադրման մասին վկայող ինքնակպչող թղթերը, կնիքները։ Դրանից անմիջապես հետո ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին և հաղորդում տվել կատարվածի կապակցությամբ։
/Հատոր 1 գ.թ. 81-89, 94-98, հատոր 2 գ.թ. 252, հատոր 3 գ.թ. 114, 124/


Վկա Նատալիա Քաջիկի Ավագյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2011 թվականի հուլիս ամսից մինչև 2015 թվականի հուլիս ամիսը ամուսնու՝ Արմեն Մկրտչյանի, հետ վարձակալական հիմունքներով, իրենց կահույքով, գույքով բնակվել են Անուշ Պողոսյանին պատկանող՝ Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի 11/4 շենքի 124 բնակարանում՝ սկզբում 130,000 ապա 150,000 ՀՀ դրամ ամսական վարձավճարով։ 2015 թվականի հուլիս ամսին մեկնել է Մոսկվա՝ սովորելու, աշխատելու և վերադարձել է 2016 թվականի դեկտեմբերին։ Ամուսինն իրեն տեղեկացրել է, որ իր մեկնելուց հետո Անուշ Պողոսյանի հետ վեճ է առաջացել, վերջինս իրենց գույքի զգալի մասը ապօրինի պահել է իր բնակարանում, հրաժարվել է վերադարձնել, դատարանի կողմից գույքի վրա արգելանք է դրվել, սակայն, Անուշ Պողոսյանը արգելադրված իրենց գույքը ապօրինաբար վարձակալությամբ հանձնել է ուրիշի օգտագործմանը, վատնում է, փչացնում է, ներկա պահին բնակարանում վարձով մարդիկ են ապրում, օգտագործում են իրենց գույքը, որը հարկադիր կատարողի կողմից արգելանքի տակ է վերցվել և ի պահ է հանձնվել Անուշ Պողոսյանին։ Ամուսնու պահանջով 2017 թվականի մարտի 30-ին երեկոյան ժամը ութի կողմերը միասին այցելել են Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի 11/4 շենքի 124 բնակարան` պարզելու արգելադրված իրենց գույքն օգտագործվում է, թե ոչ, որից հետո մուտք գործելով բնակարան` պարզել են, որ այնտեղ շուրջ երկու ամիս է վարձակալությամբ բնակվում են սիրիահայեր, օգտագործվում է արգելադրված գույքը, բնակարանում առկա ամբողջ արգելադրված գույքի վրա բացակայում են հարկադիր կատարողի կողմից կպցված արգելադրման մասին վկայող ինքնակպչող թղթերը, կնիքները։Նույն օրը ամուսինը կատարված հանցագործության առթիվ հաղորդում է տվել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում։

/Հատոր 1 գ.թ. 106-108/

Վկա Ճորճ Պետրոսի Արթինի ցուցմունքով այն մասին, որ 2017 թվականի հունվար-փետրվար ամիսներին դիմել է Երևան քաղաքի Արգիշտի 11/4 շենքի առաջին հարկում գտնվող անշարժ գույքի գործակալությանը` վարձակալությամբ իրեն բնակարան տրամադրելու նպատակով։ Դրանից հետո իրեն առաջարկել են նույն շենքի 124 բնակարանը վարձակալությամբ ամիսը 150.000 ՀՀ դրամով։ Այնուհետև հիշյալ բնակարանը իրեն ցույց է տվել անշարժ գույքի գործակալ Թագուհին և բնակարանի սեփականատեր Անուշ Պողոսյանը, որից հետո տվել է իր համաձայնությունը։ Հայրիկի` Պետրոս Արթինի ու Անուշ Պողոսյանի միջև 1 տարի ժամկետով կնքվել է անշարժ գույքի վարձակալության պայմանագիր, որից հետո 2017 թվականի հունվար-փետրվար ամսից սկսել են բնակվել այդ բնակարանում մինչ օրս։ Վարձակալության պայմանագրի պատճենը ներկայացրել է քննությանը։ Բնակվելով հիշյալ բնակարանում` օգտագործել են այնտեղ առկա գույքը, իսկ բնակարանը Անուշ Պողոսյանի կողմից տրամադրելուց հետո վերջինս իրենց չի հայտնել, որ այնտեղ առկա շարժական գույքի վրա կա դրված արգելանք, այդ մասին տեղեկացել է միայն այն ժամանակ, երբ ոստիկանները այցելել են ու կազմել են արձանագրություն։ Մարտ ամսվա վերջերին գնացել է բնակարան և իր հայրը ասել է, որ մեր բնակարան հյուրընկալել են ամուսին ու կին, ովքեր ներկայացել են որպես հիշյալ բնակարանը նախկինում վարձակալած անձինք, ցանկություն են հայտնել ներս մտնել բնակարան, որից հետո այդ մարդիկ մտել են բնակարան։ Այնուհետև նույն օրը երեկոյան գտնվել է արդեն բնակարանում, որից հետո բնակարան է եկել մի տղամարդ, ով ներկայացել է հիշյալ բնակարանում առկա գույքի սեփականատեր, ոստիկանության աշխատակիցների ուղեկցությամբ, որից հետո նրանք ինչ-որ փաստաթուղթ են կազմել և իրեն առաջարկել են այն ստորագրել, սակայն այդ ընթացքում հեռախոսազրույց է ունեցել բնակարանի սեփականատեր Ա.Պողոսյանի հետ, որից հետո հրաժարվել է ստորագրել այդ փաստաթղթի տակ։ Արմեն Մկրտչյանի կողմից վարույթն իրականացնող մարմնին ներկայացված լազերային սկավառակների տեսագրությունները ուսումնասիրելուց հետո հայտնել է, որ ԴԱՀԿ աշխատակիցները կնիքում են բնակարանի շարժական գույքը, սակայն ներակայումս շահագործում են այդ գույքերը, սակայն այդ իրերը, երբ իրենց հանձնվել են, չի եղել կնիքված վիճակում։

/Հատոր 2-րդ գ.թ. 182-185/

Վկա Պետրոս Առաքելի Արթինի ցուցմունքով այն մասին, որ 2017 թվականի հունվար-փետրվար ամիսներին Երևան քաղաքի Արգիշտի 11/4 շենքի առաջին հարկում գտնվող անշարժ գույքի գործակալության միջոցով վարձակալել են նույն շենքի 124 բնակարանը` ամիսը 150.000 ՀՀ դրամով։ Իր ու բնակարանի սեփականատեր Անուշ Պողոսյանի միջև 1 տարի ժամկետով կնքվել է անշարժ գույքի վարձակալության պայմանագիր, սակայն հետագայում տեսել է, որ Ա.Պողոսյանը վարձակալության պայմանագրում վարձակալած բնակարանի հասցեն իրեն անհասկանալի պատճառներով այլ է նշված։ Բնակվելով հիշյալ բնակարանում` օգտագործել են այնտեղ առկա գույքը, իսկ բնակարանը Անուշ Պողոսյանի կողմից տրամադրելուց հետո վերջինս իրենց չի հայտնել, որ այնտեղ առկա շարժական գույքի վրա կա դրված արգելանք, այդ մասին տեղեկացել է միայն այն ժամանակ, երբ ոստիկանները այցելել են ու կազմել են արձանագրություն։ Մարտ ամսվա վերջերին եղել է բնակարանում, երբ իրենց հյուրընկալել են ամուսին ու կին, ովքեր ներկայացել են որպես հիշյալ բնակարանը նախկինում վարձակալած անձինք, ցանկություն են հայտնել ներս մտնել բնակարան, որից հետո այդ մարդիկ մտել են բնակարան։ Այնուհետև նույն օրը երեկոյան գտնվել է արդեն բնակարանում, որից հետո ամուսինը, ով ներկայացել է հիշյալ բնակարանում առկա գույքի սեփականատեր, ոստիկանության աշխատակիցների ուղեկցությամբ մտել է բնակարան, որից հետո նրանք ինչ-որ փաստաթուղթ են կազմել և իրեն առաջարկել են այն ստորագրել, որից հետո հրաժարվել է ստորագրել այդ փաստաթղթի տակ։ Իրենց հանձնված բնակարանի գույքի վրա չեն եղել կնիքներ։

/հատոր 3 գ.թ. 91-92/

Վկա Լուսին Ավետիսի Ասայեանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2017 թվականի հունվար-փետրվար ամիսներին Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի թիվ 11/4 շենքի առաջին հարկում գտնվող անշարժ գույքի գործակալության միջոցով վարձակալել են նույն շենքի թիվ 124 բնակարանը` ամիսը 150.000 ՀՀ դրամ գումարով։ Ամուսնու ու բնակարանի սեփականատեր Անուշ Պողոսյանի միջև մեկ տարի ժամկետով կնքվել է անշարժ գույքի վարձակալության պայմանագիր, սակայն հետագայում տեսել են, որ Ա.Պողոսյանը վարձակալության պայմանագրում վարձակալած բնակարանի հասցեն իրեն անհասկանալի պատճառներով այլ է նշված։ Բնակվելով հիշյալ բնակարանում` օգտագործել են այնտեղ առկա գույքը, իսկ բնակարանը Անուշ Պողոսյանի կողմից տրամադրելուց հետո վերջինս իրենց չի հայտնել, որ այնտեղ առկա շարժական գույքի վրա կա դրված արգելանք, այդ մասին տեղեկացել է միայն այն ժամանակ, երբ ոստիկաններն այցելել են ու կազմել են արձանագրություն։ Մարտ ամսվա վերջերին եղել է բնակարանում, երբ իրենց հյուրընկալել են ամուսին ու կին, ովքեր ներկայացել են որպես հիշյալ բնակարանը նախկինում վարձակալած անձինք, ցանկություն են հայտնել ներս մտնել բնակարան, որից հետո այդ մարդիկ մտել են բնակարան։ Այնուհետև նույն օրը երեկոյան գտնվել է արդեն բնակարանում, որից հետո ամուսինը, ով ներկայացել է հիշյալ բնակարանում առկա գույքի սեփականատեր, ոստիկանության աշխատակիցների ուղեկցությամբ մտել է բնակարան, որից հետո նրանք ինչ-որ փաստաթուղթ են կազմել և իրեն առաջարկել են այն ստորագրել, որից հետո հրաժարվել է ստորագրել այդ փաստաթղթի տակ։ Իրենց հանձնված բնակարանի գույքի վրա չեն եղել կնիքներ։
/հատոր 3 գ.թ. 37-38/
վկա Թագուհի Համազասպի Հարությունյանի ցուցմունքով այն մասին, որ աշխատել է Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի թիվ 11/4 շենքի առաջին հարկում գտնվող «Թիվ 1» ՍՊԸ-ի կազմում գործող անշարժ գույքի գործակալությունում՝ որպես գործակալ։ Իրենց գործակալություն է դիմել Անուշ Պողոսյանը` նույն շենքի թիվ 124 բնակարանը վարձակալությամբ տրամադրելու համար, որից հետո իրենց գործակալություն է դիմել Ճորճ Արթինը` բնակարան վարձակալելու համար։ Հիշյալ բնակարանը ցույց է տվել Ճորճ Արթինին, ով հավանություն է տվել, որից հետո կողմերից վերցրել է իրենց միջնորդավճարները, իսկ վերջիններս կնքել են վարձակալության պյմանագիր։ Բնակարանը վարձակալությամբ տրամադրվել է այնտեղ առկա շարժական գույքի հետ միասին։ Անուշ Պողոսյանը չի ասել, որ բնակարանում առկա շարժական գույքի վրա կա դրված արգելանք։
/ Հատոր 3 գ.թ. 115/
Վկա Էմմա Արամի Տոնոյանի ցուցմունքով այն մասին, որ մասնավոր հիմունքներով իրականացնում է անշարժ գույքի գործակալի աշխատանք։ 2016 թվականի ապրիլ ամսին Անուշ Պողոսյանն իրեն ասել է, որ ունի բնակարան Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի թիվ 11/4 շենքում, որի համարը 124-ն է, այն նույնպես տալիս է վարձակալությամբ, սակայն նշել է, որ այդ ժամանակ նախկին վարձակալի հետ ինչ-որ խնդիրներ են առաջացել և գույքն արգելանքի տակ է, սակայն դրանից հետո արդեն 2017 թվականի հունվար ամսվա վերջերին Անուշ Պողոսյանին հանդիպել է, ու վերջինս ասել է, որ Արգիշտի փողոցի վերը նշված բնակարանի հետ կապված խնդիրներ չկան, այն հանձնում է կրկին վարձակալությամբ, որից հետո նա իրեն առաջարկել է այն հանձնել վարձակալությամբ, ինչպես նաև ասել է, որ « Լիստ.էյեմ » կայքում արդեն կա հայտարարություն իր կողմից կատարված։ Դրանից հետո մտել է կայք, այնտեղից ներբեռնել է նշված բնակարանի ֆոտոլուսանկարները և հայտարարություն է զետեղել արդեն իր անվամբ։ Հիշյալ բնակարանն որևիցե մեկին ցույց չի տվել, այլ ուղղակի եղել են խոսակցություններ հաճախորդների հետ, մեկին գինը հարմար չի եղել և այլ պատճառներով նրանք չեն ցանկացել։ 2017 թվականի փետրվար ամսին ինչ-որ հաճախորդ զանգահարել է իրեն, հետաքրքրվել է նշված բնակարանով, որից հետո զանգահարել է Անուշ Պողոսյանին, սակայն վերջինս իրեն ասել է, որ բնակարանը մեկ տարով 150.000 ՀՀ դրամով հանձնել է վարձակալությամբ։
/ Հատոր 1 գ.թ. 98-100/
վկա, ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ/ծառայության Ավան և Նոր Նորքի բաժնի ավագ հարկադիր կատարող Կարեն Գուրգենի Պարոնյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2015թ-ի սեպտեմբերի 15-ին և 2015 թվականին հոկտեմբերի 5-ին ԴԱՀԿ ծառայություն է մուտք եղել Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 04.09.2015թ. և 24.09.2015թ. տրված թիվ ԵԱՆԴ3721/02/15 կատարողական թերթերը, համաձայն որոնց պետք է հայցագնի 5.582.000 ՀՀ դրամի չափով և Անուշ Պարգևի Պողոսյանին պատկանող Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի թիվ 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարանի անշարժ գույքերի վրա արգելանք դրվի, որը կատարվել է իր կողմից և արգելանք է դրվել, ինչպես Անուշ Պողոսյանի դրամական միջոցների, այնպես էլ վերը նշված բնակարանի անշարժ գույքի նկատմամբ և Ա.Պողոսյանը գույքի վրա արգելանք դնելու արձանագրությամբ նախազգուշացվել է նշված գույքը վատնելու, թաքցնելու, օտարելու, ապօրինաբար մեկ ուրիշին հանձնելու և փոխելու դեպքում նախատեսված պատասխանատվության վերաբերյալ, ինչպես նաև Ա.Պողոսյանը 27.11.2015 թվականին տրված հայտարարությամբ պարտավորվել է արգելադրված անշարժ գույքի վրա առկա ԴԱՀԿ կնիքներն առանց ԴԱՀԿ ծառայությանը տեղյակ պահելու չվնասել։ Այնուհետև 2015թ-ի նոյեմբերի 30-ին որոշում է կայացվել իր կողմից կատարողական վարույթներն ավարտելու մասին, իսկ դրանից հետո 2016 թվականի հունվարի 15-ին պահանջատեր Ա.Մկրտչյանը դիմում է ներկայացրել ԴԱՀԿ ծառայություն՝ խնդրելով վերսկսել կատարողական վարույթները, քանի որ արգելադրված գույքն Ա.Պողոսյանի կողմից օգտագործվում է։ 2016 թվականի հունվարի 21-ին ԴԱՀԿ ծառայության մի քանի աշխատակիցների հետ գնացել են վերը նշված բնակարան՝ ստուգելու Ա.Մկրտչյանի դիմումում նշված հանգամանքների իսկությունը և այցելության ընթացքում պարզվել է, որ բնակարանի ներսում գտնվում է մի կին, սակայն վերջինս չի բացել բնակարանի դուռը և հիմք է դա հանդիսացել, որ ավարտված կատարողական վարույթը վերսկսվի։ Դրանից հետո շարունակել է կատարողական գործողությունները, որից հետո 2016 թվականի հոկտեմբերի 4-ին ԴԱՀԿ ծառայություն է մուտք եղել վարչական դատարանի որոշումը Անուշ Պողոսյանի կողմից ներկայացված հայցադիմումն ընդդեմ ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության՝ կատարողական վարույթները վերսկսելու գործողությունները ոչ իրավաչափ ճանաչելու պահանջի, հայցադիմումը վարույթ ընդունելու մասին և 2016 թվականի հոկտեմբերի 21-ին վարչական դատավարության 83-րդ հոդվածի համաձայն կատարողական վարույթները կասեցրել է։ Դրանից հետո կատարողական գործողություններ չեն կատարվել, քանի որ դեռևս չի ստացվել վարչական դատարանի որոշումը։ Այս կատարողական գործողությունների կատարման ընթացքում բազմիցս Ա.Մկրտչյանի հետ գնացել են վերը նշված բնակարան՝ ստուգելու արգելադրված գույքի վրա առկա կնիքների առկայությունը, սակայն Ա.Պողոսյանը խուսափել է և չի բացել բնակարանի դուռը։
/ Հատոր 2 գ.թ. 168-170/
Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի թիվ 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարանում կատարված խուզարկության ընթացքում հայտնաբերված, 2017թ-ի օգոստոսի 2-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված և վկա Պետրոս Արթինի պատասխանատու պահպանությանը հանձնած խոհանոցային կահույքներով, լվացարանով, սիմֆոնով, լվացարանի ծորակով, օդաքաշի խողովակով, լվացարանի ջրի խողովակների միացումներով, խողովակները ծածկելու կոնստրուկցիաներով, միջանցքի երկու լուսամփոփներով, լոգարանի կախիչով և պարագաների տակդիրներով, զուգարանի լվացարանով, սիմֆոնով, ծորակով, զուգարանի կախիչով, թղթի բռնիչով, ննջարանի երկու լուսամփոփներով, չորս հատ վարագուրաձողով, «Սամսունգ» մոդելի սառնարանով, «Ֆիլիպս» մոդելի հեռուստացույցով, հեռուստացույցի տակդիրով, բազմոցներով, երկու բազկաթոռներով, լրագրասեղանով, սեղանով, հինգ հատ աթոռներով, «Միցուբիշի» մոդելի տաքացուցիչով, «Բոշ» մոդելի լվացքի մեքենայով, «Բոմպանի» մոդելի գազօջախով, սալօջախով, օդաքաշով, «Գռունդինք» մոդելի ռադիոընդունիչով, երկու հատ լույսերով, երեք կտորից բաղկացած ննջարանի կահույքներով, ներքնակներով, մեկ հատ պահարանով, երկու հատ մահճակալին կից պահարանով, նախասրահի կամոդով ու պահարանով։
/Հատոր 3 գ.թ. 60-71, 93-94/
Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված 2015թ.-ի սեպտեմբերի 18-ի թվագրմամբ պարտապանի գույքի վրա արգելանք դնելու մասին արձանագրություններով, ինչպես նաև ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունից ստացված թիվ 01436022 և թիվ 01389446 կատարողական վարույթների զննության արձանագրությամբ, համաձայն որոնց պարզվել է, որ թիվ 01389446 կատարողական վարույթի 24-ից 27 թերթերին առկա է 18.09.2015թ. թվագրմամբ պարտապանի գույքի վրա արգելանք դնելու մասին արձանագրությունները, համաձայն որի գույքագրվել և Ա.Պողոսյանի պատասխանատու պահպանության է հանձնվել Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի թիվ 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարանում առկա գույքը և Ա.Պողոսյանը նախազգուշացվել է նշված գույքը վատնելու, թաքցնելու, օտարելու, ապօրինաբար մեկ ուրիշին հանձնելու և փոխելու դեպքում օրենքով սահմանված պատասխանատվության մասին։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1 գ.թ. 166-169, հատոր 3 գ.թ. 35-36,139/
Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված Պետրոս Արթինի և Անուշ Պողոսյանի միջև 2017թ-ի փետրվարի 15-ին կնքված անշարժ գույքի վարձակալության պայմանագրով։
/ Հատոր 2 գ.թ. 186-188, հատոր 3 գ.թ.139/
Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված տուժող Ա.Մկրտչյանի կողմից ներկայացրած լազերային սկավառակներով, ինչպես նաև դրանց զննության աձանագրությամբ, համաձայն որոնց տեսագրության մեջ պատկերված են 2015թ-ի օգոստոսի 2-ի դրությամբ բնակարանում առկա գույքը, ինչպես նաև 2015 թվականի նոյեմբերի 27-ի դրությամբ ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցների կողմից հիշյալ բնակարանում արգելադրված գույքերին ինքնակպչուն ժապավեններ ու ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության կնիքները փակցնելը, «List.am» կայքից արտատպված լուսանկարներ, որի համաձայն վարձակալությամբ է տրամադրվել հիշյալ բնակարանը, որում առկա է եղել արգելադրված գույքը, ինչպես նաև հիշյալ հայտարարությունը հրապարակված է եղել 2015թ-ի օգոստոսի 26-ից։»։

Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները

Դատարանում ամբաստանյալ Ա. Պողոսյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2011թ-ին Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցում գտնվող և սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող թիվ 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարանը վարձակալության է հանձնել տուժող Արմեն Մկրտչյանին։
2014թ. վերջին Արմեն Մկրտչյանը դադարել է բնակարանի վարձակալության վճարումները կատարել, ինչի պատճառով ինքը պահանջել է նրանից ազատել բնակարանը։ Մի քանի ամիս շարունակ Արմեն Մկրտչյանը չի ազատել բնակարանը, որից հետո դատարանից ծանուցում է ստացել այն մասին, որ Արմեն Մկրտչյանը դիմել է դատարան՝ բնակարանի վարձավճարները ետ ստանալու պահանջով, քանի որ իր և Արմեն Մկրտչյանի միջև կնքված պայմանագիրը նոտարական վավերացում չի ունեցել։ Հասկանալով, որ Ա.Մկրտչյանն ոչ վարձավճարի գումարն է տալու, ոչ էլ ազատելու է բնակարանը՝ Ա.Մկրտչյանին բնակարանից վտարելու նպատակով դիմել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժին։ Դրանից հետո արդեն Արմեն Մկրտչյանն է դիմել դատարան՝ վարձակալության պայմանագիրը առոչինչ ճանաչելու համար, ինչի արդյունքում բնակարանի գույքն արգելադրվել է։
2017թ-ի փետրվար ամսվա սկզբներին կրկին անհրաժեշտություն է առաջացել վարձակալության հանձնելու հիշյալ բնակարանը, ինչի համար էլեկտրոնային «List.am» կայքում հայտարարություն է տեղադրել բնակարանը վարձակալությամբ հանձնելու մասին, որտեղ նշված է եղել, որ վարձակալության է հանձնվում բնակելի տարածքն՝ առանց գույքի։ Այդ պատճառով բնակարանի վարձակալության համար որպես վարձավճար նշել է շուկայականից բավականին ցածր գին՝ ամսեկան 150.000 ՀՀ դրամ։ Մի քանի օր անց զանգահարել է անշարժ գույքի մի միջնորդ, ում անունը չի հիշում և փորձել է մանրամասներ ճշտել բնակարանի վարձակալության պայմանների վերաբերյալ, ինքն էլ տեղյակ է պահել, որ բնակարանում առկա գույքը վարձակալությամբ չի տրամադրվում։ Մեկից երկու օր անց իրեն զանգահարել և տեղեկացրել են, որ ցանկանում են վարձակալել բնակարանը։ Այդ ժամանակ անշարժ գույքի գործակալը եղել է վկա Թագուհի Հարությունյանը, ով ներկայացել է որպես գործակալության տնօրենի մայր։ Բնակարանը ցույց տալիս՝ ինքը ներկա չի եղել, բնակարանի բանալիները տվել էր իր բարեկամուհուն և նա է ցույց տվել բնակարանը։ Բնակարանի վարձակալներին տեսել է պայմանագրի կնքման օրը, սակայն գույքի շուրջ որևէ խոսակցություն չի եղել։ Վարձակալության պայմանագրի մեկ օրինակը հանձնել է Թագուհուն։ Բնակարանի վարձակալության պայմանագիրն ընթերցելիս նկատել է, որ այնտեղ գույքային ցանկը լրացված չէ, ուստի անհրաժեշտ չի համարել այդ մասին խոսել վարձակալների հետ։
Վարձակալներն ընթերցել են պայմանագիրը և վարձակալման ժամկետների հետ կապված փոփոխություն են մտցրել պայմանագրի մեջ։ Քանի որ բնակարանում արգելադրված գույքի վրա հարկադիր կատարողի կողմից փակցված են եղել ինքնակպչուն ժապավեններ, իսկ դրանք հեշտությամբ առանձնացել են, այդ պատճառով, կորստից խուսափելու համար ինքը դրանք հավաքել է մեկ վայրում։ Դա խոչընդոտ չի հանդիսացել գույքի օգտագործմանը և եթե ցանկանար, ապա կարող էր արգելադրված գույքը ինքնակպչուն ժապավեններով հանձնել վարձակալության, սակայն այդպիսի նպատակ չի ունեցել և այդպես չի վարվել։
/դատական նիստի արձանագրություն/

Տուժող Արմեն Միշայի Մկրտչյանը դատարանին հայտնեց , որ թերթում տրված հայտարարության միջոցով ծանոթացել է ամբաստանյալ Անուշ Պողոսյանի հետ, վերջինիս հետ որևէ հարաբերության մեջ չի գտնվում և ազգակցական կապ չունի։ 2011 թվականի հուլիսի 25-ին Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի թիվ 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարանի սեփականատեր, վարձատու Անուշ Պողոսյանի և իր միջև կնքվել է բնակարանի վարձակալության պայմանագիր։ Սկսած պայմանագրի կնքման օրվանից մինչև 2015 թվականի օգոստոսի 10-ն ընկած ժամանակահատվածում հիշյալ հասցեի բնակարանում վարձակալական հիմունքներով բնակվել է կնոջ՝ Նատալյա Քաջիկի Ավագյանի հետ միասին։ Այնուհետև գույքային վեճ է առաջացել իր և Անուշ Պողոսյանի միջև, որից հետո հայցադիմում է ներկայացրել Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։ Հարուցվել է թիվ ԵԱՆԴ/3721/02/15 քաղաքացիական գործն ըստ հայցի Արմեն Մկրտչյանի և ինքնուրույն պահանջ ներկայացնող երրորդ անձ Միշա Մկրտչյանի ընդդեմ պատասխանող Անուշ Պողոսյանի՝ վարձակալության առոչինչ գործարքի անվավերության հետևանքներ կիրառելու և պատասխանողի ապօրինի տիրապետման տակ գտնվող գույքը բնեղենով հետ վերադարձնելու պահանջների մասին։ Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 4-ի ու 2015 թվականի սեպտեմբերի 24-ի կատարողական թերթերի համաձայն ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ապահովող ծառայության Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք բաժնի ավագ հարկադիր կատարող Կարեն Պարոնյանի կողմից 2015 թվականի սեպտեմբերի 17-ին և 2015 թվականի հոկտեմբերի 6-ին հարուցվել են համապատասխանաբար թիվ 01389446 ու թիվ 01436022 կատարողական վարույթները և կատարվել են հայցի ապահովման միջոցներ կիրառելու մասին դրանց պահանջները, այն է՝ 5,582,000 ՀՀ դրամ գումարի չափով արգելանք է դրվել Անուշ Պողոսյանի դրամական միջոցների վրա և Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի թիվ 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարանում առկա 558,600 ՀՀ դրամ գումարի արժողության շարժական գույքի վրա, ինչպես նաև Ա. Պողոսյանի ապօրինի տիրապետման տակ գտնվող, 6,210,000 ՀՀ դրամ արժողության գույքի վրա։ Անուշ Պողոսյանին արգելվել է նշված գույքի, կահույքի և իրերի նկատմամբ որևէ գործողություն կատարելը։ Նրան բացատրվել են դրանք վատնելու, թաքցնելու, օտարելու, ապօրինաբար մեկ ուրիշին հանձնելու և փոխելու դեպքում օրենքով սահմանված պատասխանատվության մասին։Կատարողական վարույթների ընթացքում պարզել է, որ արգելադրված՝ 558,600 ՀՀ դրամի և 6,210,000 ՀՀ դրամի գույքը պարտապան Ա. Պողոսյանն ապօրինաբար օգտագործում է, վատնում է, փչացնում է և վարձակալությամբ հանձնել է մեկ ուրիշին։ Այդ մասին ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությանը բազմիցս հայտնել է, որ պարտապան Ա. Պողոոսյանը չի կատարում հարկադիր կատարողի որոշումները և արգելադրված գույքն ապօրինաբար հանձնել է ուրիշի օգտագործմանը։ Իր պահանջով հարկադիր կատարողների հետ համատեղ այցելել են բնակարան և պարզել են, որ արգելադրված գույքը Ա. Պողոսյանն ապօրինաբար օգտագործում է, վատնում է, փչացնում է և վարձակալությամբ հանձնել է ուրիշի օգտագործմանը։ Այդ մասին կազմվել է համապատասխան արձանագրություն, տվել է հայտարարություն, որից հետո, 2015 թվականի նոյեմբերի 30-ին կայացվել են որոշումներ՝ թիվ 01389446 և թիվ 01436022 կատարողական վարույթներն ավարտելու մասին, որոնցով հարկադիր կատարողի կողմից նաև դադարեցվել են պարտապանի կողմից արգելադրված գույքերի օգտագործումը։ 2017 թվականի մարտին, կնոջ՝ Նատալյա Ավագյանի հետ այցելել են Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի թիվ 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարան` պարզելու համար արգելադրված գույքն օգտագործվելու հանգամանքը։ Մուտք գործելով բնակարան՝ պարզել են, որ այնտեղ շուրջ երկու ամիս վարձակալությամբ բնակվում են սիրիահայեր, օգտագործվում է արգելադրված գույքը, բնակարանում առկա արգելադրված գույքի վրա բացակայում են հարկադիր կատարողի կողմից փակցված՝ արգելադրման մասին վկայող ինքնակպչուն թղթերը և կնիքները։ Դրանից անմիջապես հետո ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժին և հաղորդում տվել կատարվածի կապակցությամբ։

/դատական նիստի արձանագրություն/

Վկա Նատալիա Քաջիկի Ավագյանը դատարանին հայտնեց, որ հանդիսանում է տուժող Արմեն Մկրտչյանի կինը։ Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի թիվ 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարանի վարձակալության հետ կապված ծանոթացել է ամբաստանյալ Անուշ Պողոսյանի հետ, վերջինիս հետ որևէ հարաբերության մեջ չի գտնվում և ազգակցական կապ չունի։
2011 թվականի հուլիս ամսից մինչև 2015 թվականի հուլիս ամիսն ամուսնու՝ Արմեն Մկրտչյանի հետ միասին, վարձակալական հիմունքներով բնակվել են Անուշ Պողոսյանին պատկանող՝ Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի թիվ 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարանում։Նշված բնակարան են տեղափոխել նաև իրենց ողջ գույքը։
2015 թվականի հուլիսին մեկնել է ՌԴ Մոսկվա քաղաք։ Այդ ընթացքում ամուսնուց տեղեկացել է, որ իր մեկնելուց հետո Անուշ Պողոսյանի հետ վեճ է առաջացել, վերջինս իրենց գույքի զգալի մասն ապօրինի պահել է իր բնակարանում և հրաժարվել է վերադարձնել։ Դատարանի կողմից գույքի վրա արգելանք է դրվել, սակայն Անուշ Պողոսյանն արգելադրված իրենց գույքն ապօրինաբար վարձակալությամբ հանձնել է ուրիշի օգտագործմանը, վատնում է և փչացնում, ներկա պահին բնակարանում վարձով մարդիկ են ապրում և օգտագործում են իրենց գույքը, որը հարկադիր կատարողի կողմից արգելանքի տակ է վերցվել և ի պահ է հանձնվել Անուշ Պողոսյանին։ Անուշ Պողոսյանը փոխել է նաև բնակարանի փականները, որպեսզի իրենք չկարողանան մուտք գործել բնակարան։ Պարզելու համար արգելադրված իրենց գույքն օգտագործվում է, թե ոչ՝ ամուսնու հետ միասին այցելել են Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի թիվ 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարան։ Մուտք գործելով բնակարան՝ նկատել են, որ այդտեղ բնակվող սիրիահայ ամուսնները շուրջ երկու ամիս օգտագործում են իրենց պատկանող գույքը։ Գույքի վրայից բացակայել են հարկադիր կատարողի կողմից փակցված կնիքները և ժապավենները։
/դատական նիստի արձանագրություն/

Վկա Էմմա Արամի Տոնոյանը դատարանին հայտնեց, որ հանդիսանում է ամբաստանյալ Անուշ Պողոսյանի ծանոթը, նրա հետ ազգակցական կապ չունի։ Մասնավոր հիմունքներով իրականացնում է անշարժ գույքի գործակալի աշխատանք։ Մոտ մեկ տարի առաջ Անուշ Պողոսյանն իրեն հայտնել է, որ Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցում՝ «Գլենդել Հիլզ» թաղամասում, ունի բնակարան, որը ցանկանում է հանձնել վարձակալությամբ։ Ա.Պողոսյանը հայտնել է նաև, որ «List.am» կայքում արդեն կա իր կողմից տեղադրված հայտարարություն։ Դրանից հետո մտել է նշված կայք, այնտեղից ներբեռնել է բնակարանի ֆոտոլուսանկարները և հայտարարություն է զետեղել արդեն իր անվամբ։ Որոշ ժամանակ անց իրեն զանգահարել է մի տղամարդ և հետաքրքրվել է հիշյալ բնակարանով։ Ինքն այդ մասին զրուցել է Անուշ Պողոսյանի հետ և վերջինս հայտնել է, որ բնակարանն արդեն հանձնել է վարձակալության։ Ինքն այդ մասին տեղյակ է պահել զանգահարող տղամարդուն, սակայն նա պնդել է, որ ցանկանում է վարձակալել հենց այդ բնակարանը, ուստի մեկ անգամ ևս զրուցել է Անուշ Պողոսյանի հետ, սակայն վերջինս հայտնել է, որ բնակարանը հանձնել է վարձակալության երկար ժամանակով։ Դեպքից այլ մանրամասներ չի մտաբերում։
Անուշ Պողոսյանի տրամադրած բնակարանի լուսանկարներից ենթադրել է, որ վերջինս բնակարանը վարձակալության է հանձնել բնակարանում առկա գույքի հետ միասին։
/դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Պետրոս Առաքելի Արթինը դատարանին հայտնեց, որ ամբաստանյալ Անուշ Պողոսյանի հետ ազգակցական կապ չունի։ 2017 թվականի սկզբին անշարժ գույքի գործակալության միջոցով վարձակալել են Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի թիվ 11/4 շենքի շենքի թիվ 124 բնակարանը։ Իր և բնակարանի սեփականատեր Անուշ Պողոսյանի միջև մեկ տարի ժամկետով կնքվել է անշարժ գույքի վարձակալության պայմանագիր։ Բնակվելով հիշյալ բնակարանում` օգտագործել են այնտեղ առկա գույքը։ Անուշ Պողոսյանն իրենց չի հայտնել, որ բնակարանում առկա շարժական գույքի վրա արգելանք կա դրված։ Այդ մասին տեղեկացել են, երբ ոստիկաններն այցելել են ու կազմել արձանագրություն։ Մարտ ամսվա վերջերին բնակարան են այցելել ամուսիններ, ովքեր ներկայացել են որպես հիշյալ բնակարանը նախկինում վարձակալած անձինք։ Նույն օրը երեկոյան տղամարդը, ով ներկայացել է որպես հիշյալ բնակարանում առկա գույքի սեփականատեր, ոստիկանության աշխատակիցների ուղեկցությամբ կրկին մտել է բնակարան, որից հետո նրանք ինչ-որ փաստաթուղթ են կազմել և իրեն առաջարկել են ստորագրել դրանք։
/դատական նիստի արձանագրություն/

Վկա Ճորճ Պետրոսի Արթինը դատարանին հայտնեց, որ ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի հետ ազգակցական կապ չունի և որևէ հարաբերության մեջ չի գտնվում։ Մի քանի ամիս առաջ, հստակ օրը չի հիշում, Երևան քաղաքում ցանկացել են երկարաժամկետ վարձակալության պայմանագրով բնակարան վարձակալել։ Այդ նպատակով դիմել են անշարժ գույքի գործակալության։ Որոշ ժամանակ անց գործակալության միջոցով վարձակալել են Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի թիվ 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարանը։ Հոր՝ Պետրոս Արթինի ու ամբաստանյալ Անուշ Պողոսյանի միջև մեկ տարի ժամկետով կնքվել է անշարժ գույքի վարձակալության պայմանագիր։ 2017 թվականի հունվար-փետրվար ամսից սկսել են բնակվել այդ բնակարանում՝ մինչև 2017թ. նոյեմբերի տասը։ Ա. Պողոսյանը բնակարանն իրենց է տրամադրել այնտեղ առկա շարժական գույքով, իրենք էլ բնակվելով հիշյալ բնակարանում՝ օգտագործել են գույքը, քանի որ տեղյակ չեն եղել, որ գույքի վրա դրված է արգելանք։ Բացի այդ՝ գույքի վրա որևէ ժապավեն և կնիք առկա չի եղել, իսկ Ա.Պողոսյանն իրենց չի հայտնել այդ մասին։ Ինքը տեղյակ չէ նաև, թե ինչու բնակարանի վարձակալության պայմանագրում գույքի ցանկը լրացված չէ, քանի որ իրենք միայն ստորագրել են պայմանագիրը։
/դատական նիստի աձանագրություն/

Վկա Կարեն Պարոնյանը դատարանին հայտնեց, որ հանդիսանում է ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Ավան և Նոր Նորք բաժնի ավագ հարկադիր կատարող, ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի հետ հետ որևէ ազգակցական կապ չունի։ 2015թ-ի սեպտեմբեր և հոկտեմբեր ամիսներին ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայություն է մուտք եղել Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 2015թ-ի սեպտեմբերի 4-ին և 2015թ-ի սեպտեմբերի 24-ին տրված թիվ ԵԱՆԴ3721/02/15 կատարողական թերթերը, համաձայն որոնց՝ Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի թիվ 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարանում պետք է կատարվեր գույքագրում և արգելվեր բնակարանում առկա գույքի շահագործումը։
Ինքն այցելել է հիշյալ բնակարան և արգելադրել է բնակարանում առկա ողջ գույքը։ Գույքի վրա իր կողմից փակցվել են ինքնակպչուն ժապավեններ՝ բացառությամբ մի քանի գույքի, որոնց վրա կողմերի հանաձայնությամբ կնիքներ և ժապավեններ չեն փակցվել։
Գույքի վրա արգելանք դնելու մասին արձանագրությամբ ինքն Ա.Պողոսյանին նախազգուշացրել է նշված գույքը վատնելու, թաքցնելու, օտարելու, ապօրինաբար մեկ ուրիշին հանձնելու և փոխելու դեպքում նախատեսված պատասխանատվության մասին։
Որոշ ժամանակ անց տուժող Արմեն Մկրտչյանը դիմում է ներկայացրել ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայություն՝ խնդրելով վերսկսել կատարողական վարույթները, քանի որ արգելադրված գույքն Անուշ Պողոսյանի կողմից օգտագործվում է։ Այդ նպատակով մի քանի աշխատակիցների հետ միասին գնացել են Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի թիվ 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարան՝ ստուգելու համար, թե արդյո՞ք այնտեղ գտնվող գույքը օգտագործվում է։ Այնտեղ գտնվող կինը հրաժարվել է բացել բնակարանի դուռը։ Այս հանգամանքը հաշվի առնելով՝ կրկին վերսկել են կատարողական վարույթները։
Դրանից հետո մի քանի անգամ ևս Ա.Մկրտչյանի հետ գնացել են վերը նշված բնակարան՝ ստուգելու արգելադրված գույքի վրա առկա կնիքների առկայությունը, սակայն Ա.Պողոսյանը խուսափել է և չի բացել բնակարանի դուռը։ Ներկայումս կատարողական վարույթները գտնվում են կասեցման փուլում։
Պնդում է նախաքննության ընթացքում իր տված ցուցմունքը։

/դատական նիստի արձանագրություն/
Վկա Թագուհի Համազասպի Հարությունյանը դատարանին հայտնեց, որ որդին՝ Համազասպ Հարությունյանը, հանդիսանում է Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի թիվ 11/4 շենքի առաջին հարկում գտնվող անշարժ գույքի գործակալության տնօրենը։
Մի քանի ամիս առաջ իրենց գործակալություն է դիմել Անուշ Պողոսյանը` նույն շենքի թիվ 124 բնակարանը վարձակալությամբ տրամադրելու համար։ Մի օր, հստակ օրը չի հիշում, երբ ինքը գտնվել է օֆիսում՝ գործակալություն է դիմել վկա Ճորճ Արթինը և ցանկացել է վարձակալել բնակարան՝ շարժական գույքի հետ միասին։Այդ նպատակով ինքը հեռախոսազրույց է ունեցել Անուշ Պողոսյանի հետ։ Վերջինս էլ հայտնել է, որ բնակարանը տրամադրում է շարժական գույքով։ Այդ օրը գործակալությունում այլ անձ չի գտնվել։ Այդ իսկ պատճառով ինքն է բնակարանը ցույց տվել վարձակալներին և լրացրել է պայմանագիրը։ Այնուհետև, վատառողջ լինելու պատճառով դուրս է եկել բնակարանից։ Ա. Պողոսյանն ու վարձակալ Պ.Արթինը միասին համաձայնության են եկել բնակարանի վարձակալության պայմանների՝ այդ թվում վարձակալության հանձնվելիք գույքի շուրջ, համաձայնության գալով՝ չեն լրացրել նաև պայմանագրում նշված գույքի ցանկը, որից հետո ստորագրել են պայմանագիրը։
Պնդում է, որ Անուշ Պողոսյանի կողմից խոսակցություն չի եղել բնակարանի գույքը արգելադրված լինելու հանգամանքի մասին։
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց են ճանաչվել ներքոհիշյալ փաստաթղթերը և կրիչները.
2015թ.-ի սեպտեմբերի 18-ի թվագրմամբ՝ պարտապանի գույքի վրա արգելանք դնելու մասին արձանագրությունները, ինչպես նաև ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությունից ստացված թիվ 01436022 և թիվ 01389446 կատարողական վարույթների զննության արձանագրությունները, համաձայն որոնց՝ պարզվել է, որ թիվ 01389446 կատարողական վարույթի 24-ից 27 թերթերին առկա է 18.09.2015թ. թվագրմամբ պարտապանի գույքի վրա արգելանք դնելու մասին արձանագրությունները, համաձայն որոնց՝ գույքագրվել և Ա.Պողոսյանի պատասխանատու պահպանության է հանձնվել Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի թիվ 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարանում առկա գույքը և Ա.Պողոսյանը նախազգուշացվել է նշված գույքը վատնելու, թաքցնելու, օտարելու, ապօրինաբար մեկ ուրիշին հանձնելու և փոխելու դեպքում օրենքով սահմանված պատասխանատվության մասին։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1 գ.թ. 166-169, հատոր 3 գ.թ. 35-36,139/
Պետրոս Արթինի և Անուշ Պողոսյանի միջև 2017թ-ի փետրվարի 15-ին կնքված անշարժ գույքի վարձակալության պայմանագիրը։
/դատական նիստի արձանագրություն,հատոր 2 գ.թ. 186-188, հատոր 3 գ.թ.139/
Տուժող Ա.Մկրտչյանի կողմից ներկայացրած լազերային սկավառակները, ինչպես նաև դրանց զննության արձանագրությունը, համաձայն որոնց՝ տեսագրության մեջ պատկերված են 2015թ-ի օգոստոսի 2-ի դրությամբ բնակարանում առկա գույքը, ինչպես նաև 2015 թվականի նոյեմբերի 27-ի դրությամբ ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության աշխատակիցների կողմից, հիշյալ բնակարանում արգելադրված գույքերին ինքնակպչուն ժապավեններ ու ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության կնիքները փակցնելը, «List.am» կայքից արտատպված լուսանկարներ, որոնց համաձայն վարձակալությամբ է տրամադրվել հիշյալ բնակարանը, որում առկա է եղել արգելադրված գույքը, ինչպես նաև հիշյալ հայտարարությունը հրապարակված է եղել 2015թ-ի օգոստոսի 26-ից։
/ դատական նիստի արձանագրություն,հատոր 2 գ.թ. 186-188, հատոր 3 գ.թ.139/
Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի թիվ 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարանում 2017թ-ի հուլիսի 14-ի կատարված խուզարկության արձանագրության համաձայն Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի թիվ 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարանում հայտնաբերվել են՝
խոհանոցային կահույք, լվացարան, սիմֆոն, լվացարանի ծորակ, օդաքաշի խողովակ, լվացարանի ջրի խողովակների միացումներ, խողովակները ծածկելու կոնստրուկցիաներ, միջանցքի երկու լուսամփոփներ, լոգարանի կախիչ, պարագաների տակդիր, զուգարանի լվացարան, սիմֆոն, ծորակ, զուգարանի կախիչ, թղթի բռնիչ, ննջարանի երկու լուսամփոփ, չորս հատ վարագուրաձող /կառնիզ/, «Սամսունգ» մոդելի սառնարան, «Ֆիլիպս» մոդելի հեռուստացույց, հեռուստացույցի տակդիր, բազմոց, երկու բազկաթոռ, լրագրասեղան, սեղան, հինգ հատ աթոռ, «Միցուբիշի» մոդելի տաքացուցիչ, «Բոշ» մոդելի լվացքի մեքենա, «Բոմպանի» մոդելի գազօջախ, սալօջախ, օդաքաշ, «Գռունդինք» մոդելի ռադիոընդունիչ, երկու հատ լույսեր, ննջարանի կահույք՝ 3 հատ ներքնակներ, մեկ հատ պահարան, երկու հատ տումբա, նախասրահի կամոդ ու պահարան։
Հիշյալ գույքը նախաքննության մարմնի 2017թ-ի օգոստոսի 2-ի որոշմամբ ճանաչվել է իրեղեն ապացույց, իսկ դատարանի 2018թ-ի մարտի 19-ի որոշմամբ ի պահ է հանձնվել ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությանը։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 3-րդ գ.թ. 60-71,գ.թ. 93-94,/
Դատական քննության ընթացքում հրապարակվել և հետազոտվել է նաև դատարան չներկայացած վկա Լուսին Ավետիսի Ասայեանի նախաքննական ցուցմունքը։
/հատոր 3 գ.թ. 37-38/
Հրապարակվեցին և հետազոտվեցին նախաքննության ժամանակ գործին կցված, ինչպես նաև դատական քննության ընթացքում դատարանին ներկայացված փաստաթղթերը, որոնցում արտացոլված և հաստատված են գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքները.
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1 գ.թ.1-ից հատոր 3 գ.թ.187/
Դատաքննությամբ, գործի տվյալներով, դատարանը հիմնավորված է համարում հետևյալը.
Երևանի Արգիշտի փողոցի թիվ 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարանի սեփականատեր, գործով ամբաստանյալ Անուշ Պողոսյանը 2011թ. հուլիսի 25-ին վերոհիշյալ բնակարանը վարձակալությամբ հանձնել է տուժող Արմեն Մկրտչյանին՝ այդ մասին կնքելով վարձակալության պայմանագիր։ Վերջինս իր կնոջ՝ Նատայլա Ավագյանի հետ միասին, բնակվել են այդ բնակարանում մինչև 2015թ օգոստոսի 10-ը։
Ամբաստանյալի և տուժողի միջև ծագած գույքային վեճի պատճառով տուժող Արմեն Մկրտչյանը 2015թ. օգոստոսի 12-ին հայցադիմում է ներկայացրել դատարան ընդդեմ ամբաստանյալ Անուշ Պողոսյանի՝ խնդրելով կիրառել վերոհիշյալ առոչինչ գործարքի անվավերության հետևանքներ՝ կողմերին պարտադրելով միմյանց վերադարձնել գործարքով ստացվածը։
Դատարանի 2015թ. օգոստոսի 28-ի որոշմամբ հանցադիմումն ընդունվել է վարույթ (քաղաքացիական գործ ԵԱՆԴ/3721/02/15)։
Դատարանի 2015թ. սեպտեմբերի 4-ի որոշմամբ, որպես հայցի ապահովման միջոցներ, հայցագնի՝ 5582000 ՀՀ դրամ գումարի չափով արգելանք է դրվել Անուշ Պողոսյանին սեփականության իրավունքով պատկանող գույքի և դրամական միջոցների վրա, ինչպես նաև արգելանք է դրվել Արմեն Մկրտչյանի կողմից 2015թ. օգոստոսի 1-ին կազմված՝ «վարձատու Անուշ Պողոսյանին պատկանող՝ Երևանի Արգիշտի փողոցի թիվ 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարանի համար իր՝ վարձակալ Արմեն Միշայի Մկրտչյանի կողմից գնված ապրանքա-նյութական արժեքների ցանկը և արժեքը» վերնագրով ցուցակի 2-րդ և 7-րդ սյունակում ըստ արժեքների նշված՝ 558600 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության խոհանոցային կահույքի և այլ իրերի վրա։ Որոշվել է նաև՝ պատասխանող Անուշ Պողոսյանին արգելել նշված կահույքի և իրերի նկատմամբ որևէ գործողություն կատարելը։
2015թ. սեպտեմբերի 24-ին, վերոհիշյալ քաղաքացիական գործը քննող դատարան է ստացվել Արմեն Մկրտչյանի դիմումը հայցային պահանջի չափն ավելացնելու մասին, որով Արմեն Մկրտչյանը նաև խնդրել է Անուշ Պողոսյանի ապօրինի տիրապետումից իրեն հետ վերադարձնել նշված բնակարանում գտնվող, 6.210.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ այլ գույք։
Դատարանի նույն օրվա որոշմամբ արգելանք է դրվել Արմեն Մկրտչյանի նշած՝ 6.210.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ այլ գույքի վրա։

2015թ. սեպտեմբերի 4-ին քաղաքացիական գործը քննող դատարանի կողմից կատարողական թերթ է տրվել՝ Արմեն Մկրտչյանին պատկանող, 558.600 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ խոհանոցային գույքի և այլ իրերի վրա որպես հայցի ապահովման միջոց արգելանք դնելու մասին /հ.1,գ.թ.32/։
2015թ. սեպտեմբերի 24-ին՝ նույն գործով կատարողական թերթ է տրվել՝ Արմեն Մկրտչյանին պատկանող, 6210000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ այլ գույքի վրա որպես հայցի ապահովման միջոց արգելանք դնելու մասին։
ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք բաժնի հարկադիր կատարող Կարեն Պարոնյանի կողմից 2015թ. սեպտեմբերի 18-ին կազմված երկու տարբեր արձանագրությունների համաձայն, նույն օրը, միևնույն՝ թիվ 01389446 կատարողական վարույթով, միևնույն՝ ԵԱՆԴ/3721/02/15 համարի կատարողական թերթի հիման վրա, արգելանք է դրվել պարտապան Անուշ Պողոսյանի գույքի վրա։
Արձանագրություններից յուրաքանչյուրով արգելանք է դրվել 18 անուն գույքի վրա, սակայն որևէ գույքի գնահատում չի կատարվել և գույքի արժեք չի նշվել։ Նշված երկու արձանագրությունների համաձայն՝ արգելադրված գույքն ի պահ է հանձվել Անուշ Պողոսյանին,նրան բացատրվել է նշված գույքը վատնելու, թաքցնելու, օտարելու, ապօրինաբար մեկ ուրիշին հանձնելու և փոխելու դեպքում օրենքով սահմանված պատասխանատվության մասին, սակայն որևէ պարզաբանում չի արվել այդ գույքի արժեքի մասին, չի բացատրվել որ այդ արժեքը գերազանցում է 500.000 ՀՀ դրամ կազմող խոշոր չափը։
Ամբաստանյալ Անուշ Պողոսյանը 2017թ. փետրվարի 15-ի վարձակալության պայմանագրով վկա Պետրոս Արթինին վաձակալությամբ հանձնել է նշված բնակարանը՝ այդտեղ գտնվող, վերոհիշյալ քաղաքացիական գործով արգելադրված և Անուշ Պողոսյանին ի պահ հանձնված գույքի հետ միասին։


Դատարանի իրավական վերլուծությունները.

Հետազոտելով գործի ապացույցները, հրապարակելով և հետազոտելով գործին կցված փաստաթղթերը, դրանք համադրելով քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` դատարանը գտնում է, որ բավարար ապացույցներ դատարանին չեն ներկայացվել այն մասին, որ Անուշ Պողոսյանը արգելանքի տակ գտնվող խոշոր չափերով գույքն ապօրինաբար հանձնել է մեկ ուրիշին։
Քրեական գործի նախաքննությամբ չի ապացուցվել և դատաքննությամբ չի հաստատվել այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանին վերագրվող արարքում առկա է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հանցակազմը, ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Ա. Պողոսյանը պետք է արդարացվի` կատարած արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի համաձայն`
«Յուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները, կամ իրեն ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի քննարկման դեպքում, իրավունք ունի գործի արդարացի հրապարակային դատաքննության` խելամիտ ժամկետում, օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից։ Դատավճիռը հայտարարվում է հրապարակայնորեն, սակայն մամուլի ներկայացուցիչներին և հանրությանը կարող են թույլ չտրվել ներկա լինելու ամբողջ դատաքննությանը կամ նրա մի մասին` բարոյականության, հասարակական կարգի կամ ժողովրդական հասարակության մեջ պետական անվտանգության նկատառումներով, եթե դա պահանջվում է անչափահասների շահերի կամ կողմերի մասնավոր կյանքի պաշտպանվածության համար, կամ այնքանով, որքանով դա, դատարանի կարծիքով, խիստ անհրաժեշտ է առանձնահատուկ հանգամանքների դեպքում, երբ հրապարակայնությունը կխախտեր արդարատադության շահերը։
Յուրաքանչյուր ոք, ով մեղադրվում է քրեական հանցագործության մեջ, անմեղ է համարվում, մինչև որ նրա մեղավորությունը չապացուցվի օրենքին համապատասխան։
(…)»։
Նույն կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածի համաձայն`
«Ոչ ոք չպետք է մեղավոր ճանաչվի որևէ գործողության կամ անգործության համար, որը կատարման պահին գործող ներպետական կամ միջազգային իրավունքի համաձայն, հանցագործություն չի համարվել։ (…)»։
ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի համաձայն`
«(…)
6. Ոչ ոք չի կարող անձնական ազատությունից զրկվել միայն այն պատճառով, որ ի վիճակի չէ կատարելու քաղաքացիաիրավական պարտավորությունները (…)»։
ՀՀ Սահմանադրության 63-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ և անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդարացի, հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք։ (…)»։
ՀՀ Սահմանադրության 66-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղքն ապացուցված չէ օրենքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով»։
ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է։
(…)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն`
«Քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները։»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով։
2. Քրեական օրենքն անալոգիայով կիրառելն արգելվում է։»։
Նույն օրենսգրքի 29-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Դիտավորությամբ կատարված հանցանքը կարող է դրսևորվել ուղղակի կամ անուղղակի դիտավորությամբ։
2. Հանցանքը համարվում է ուղղակի դիտավորությամբ կատարված, եթե անձը գիտակցել է իր գործողության (անգործության)՝ հանրության համար վտանգավոր բնույթը, նախատեսել է հանրության համար դրա վտանգավոր հետևանքները և ցանկացել է դրանց վրա հասնելը
3. Հանցանքը համարվում է անուղղակի դիտավորությամբ կատարված, եթե անձը գիտակցել է իր գործողության (անգործության)՝ հանրության համար վտանգավոր բնույթը, նախատեսել է հանրության համար վտանգավոր հետևանքների առաջացման հնարավորությունը, չի ցանկացել այդ հետևանքները, բայց գիտակցաբար թույլ է տվել դրանք։
4. Եթե օրենքն ավարտված հանցագործության համար քրեական պատասխանատվությունը չի կապում հանցավոր արարքի որոշակի հետևանքների առաջացման հետ, հանցանքը համարվում է դիտավորությամբ կատարված, եթե դա կատարող անձը գիտակցել է իր արարքի՝ հանրության համար վտանգավոր բնույթը և ցանկացել է կատարել դա։
5. Դիտավորյալ հանցագործության ծանրացնող հանգամանքների համար անձը ենթակա է քրեական պատասխանատվության, եթե նա գիտակցել է այդ հանգամանքները։»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
«(…) Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։ (…)»։
Նույն օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական դատավարությունն իրականացվում է մրցակցության սկզբունքի հիման վրա։
2. Քրեական հետապնդումը, պաշտպանությունը և գործի լուծումը տարանջատված են. դրանք իրականացնում են տարբեր մարմիններ և անձինք։
3. Դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է միայն իրավունքի շահերը։
4. Քրեական գործը քննող դատարանը, պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնակալությունը, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի համար ստեղծում է գործի հանգամանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման անհրաժեշտ պայմաններ։ Դատարանը կաշկանդված չէ կողմերի կարծիքներով և իրավունք ունի սեփական նախաձեռնությամբ անհրաժեշտ միջոցներ ձեռնարկել քրեական գործով ճշմարտությունը բացահայտելու համար։
5. Քրեական դատավարությանը մասնակցող կողմերը քրեական դատավարական օրենսդրությամբ օժտված են իրենց դիրքորոշումը պաշտպանելու հավասար հնարավորություններով։ Դատարանը դատավճիռը հիմնավորում է միայն այն ապացույցներով, որոնց հետազոտման ընթացքում կողմերից յուրաքանչյուրի համար ապահովվել են հավասար պայմաններ։
6. Քրեական դատավարության ընթացքում կողմերն իրենց դիրքորոշումը, այն պաշտպանելու եղանակները և միջոցներն օրենքի շրջանակներում ընտրում են ինքնուրույն` անկախ դատարանից, այլ մարմիններից և անձանցից։ Դատարանը, կողմի միջնորդությամբ, սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով, աջակցում է նրան ձեռք բերելու անհրաժեշտ նյութեր։ (…)»։
Նույն օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ։»։
Նույն օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն`
« Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով. (…)»։
Դատական ակտերի հարկադիր կատարման մասին Հայաստանի Հանրապետության օրենքի 4-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Հարկադիր կատարման միջոցների կիրառման հիմքը սույն օրենքով սահմանված կարգով տրված կատարողական թերթն է և կատարողական մակագրության թերթը, ինչպես նաև «Վարչարարության հիմունքների և վարչական վարույթի մասին» Հայաստանի Հանրապետության օրենքի 88-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջների պահպանմամբ ներկայացված դիմումը։
Նույն օրենքի 5-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Հարկադիր կատարման միջոցներն են`
1) պարտապանի գույքի վրա բռնագանձում տարածելը` արգելանք դնելու և այն իրացնելու միջոցով.
2) պարտապանի աշխատավարձի, կենսաթոշակի, կրթաթոշակի և այլ տեսակի եկամուտների վրա բռնագանձում տարածելը.

3) այլ անձանց մոտ գտնվող պարտապանի դրամական միջոցների և այլ գույքի վրա բռնագանձում տարածելը.
4) կատարողական թերթում նշված որոշակի առարկաները պարտապանից առգրավելը և պահանջատիրոջը հանձնելը.
4.1) Հարկադիր կատարողի որոշումները չկատարելու համար տուգանք կիրառելը
5) կատարողական թերթի կատարումն ապահովող այլ միջոցներ։
Նույն օրենքի 17-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Կատարողական թերթը տրվում է`
1) դատարանի վճիռների, դատավճիռների, որոշումների և դատարանի արձակած վճարման կարգադրությունների հիման վրա (…)»։
Նույն օրենքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Կատարողական թերթը տալիս է ակտն ընդունած առաջին ատյանի դատարանը` պահանջատիրոջ կամ դրա համար հատուկ լիազորված նրա ներկայացուցչի դիմումի հիման վրա, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով։
2. Կատարողական թերթը տրվում է դատական ակտն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` դիմումն ստանալու օրվանից եռօրյա ժամկետում, իսկ Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում` անհապաղ։ (…)»։
Նույն օրենքի 20-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Եթե դատական ակտը կայացվել է հօգուտ մի քանի հայցվորի կամ ընդդեմ մի քանի պատասխանողի, ապա տրվում են համապատասխան քանակի կատարողական թերթեր, որոնցից յուրաքանչյուրում նշվում է դատական ակտի այն մասը, որը ենթակա է կատարման տվյալ կատարողական թերթով։»։
Նույն օրենքի 44-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Պարտապանի գույքի կամ պարտապանի մոտ գտնվող` հայցվորին (պահանջատիրոջը) պատկանող գույքի վրա արգելանք դնելը ներառում է դրա գույքագրումը, գույքը տնօրինելն արգելելը, իսկ անհրաժեշտության դեպքում` օգտագործման իրավունքը սահմանափակելը, այն առգրավելը և ի պահ հանձնելը։
Հարկադիր կատարողի կողմից գույքագրման ենթակա չէ պարտապանին պատկանող` սույն օրենքի 51 հոդվածով նախատեսված գույքը։
Հարկադիր կատարողը յուրաքանչյուր դեպքի համար որոշում է սահմանափակման տեսակները, ծավալները և ժամկետները` հաշվի առնելով գույքի հատկանիշները, սեփականատիրոջ կամ տիրապետողի համար դրա նշանակությունը և այլ հանգամանքներ։

2. Արգելանքը կիրառվում է`
1) պարտապանի գույքի կամ պարտապանի մոտ գտնվող` հայցվորին (պարտատիրոջը) պատկանող գույքի պահպանումն ապահովելու և այն հետագայում պահանջատիրոջը հանձնելու կամ իրացնելու նպատակով
2) պարտապանի գույքը բռնագրավելու մասին դատարանի դատավճիռը կատարելու դեպքում.
3) պատասխանողին պատկանող և նրա կամ այլ անձանց մոտ գտնվող գույքի վրա արգելանք դնելու մասին դատարանի որոշումը կատարելու դեպքում.
4) հանրային իրավական դրամական պահանջների կատարումն ապահովելու նպատակով պատասխանողին պատկանող գույքի վրա արգելանք դնելու մասին վարչական մարմնի որոշումը կատարելու դեպքում։ (…)»։
Նույն օրենքի 51-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Բռնագանձում չի կարող տարածվել քաղաքացի-պարտապանին պատկանող հետևյալ գույքի վրա`
1) գործածության մեջ գտնվող տնային օգտագործման առարկաների, հագուստեղենի, կոշկեղենի, սպիտակեղենի, անկողնային և մանկական պարագաների, բացառությամբ պերճանքի առարկաների և այն առարկաների, որոնք պատրաստված են թանկարժեք նյութերից կամ ունեն պատմական կամ գեղարվեստական արժեք.
2) պարտապանի մասնագիտական պարապմունքների համար անհրաժեշտ առարկաների, ձեռնարկների ու գրքերի, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ պարտապանը դատարանի դատավճռով զրկված է որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից և այն առարկաների, որոնք պատրաստված են թանկարժեք նյութերից կամ ունեն պատմական կամ գեղարվեստական արժեք.
3) այն անձանց ընտանի կենդանիների (2 միավոր), ընտանի թռչունների (10 միավոր), անասնակերի, հերթական ցանքի համար անհրաժեշտ սերմացուի, որոնց հիմնական զբաղմունքը գյուղատնտեսությունն է.
4) մինչև 5.000 դրամ արժողությամբ գույք, եթե դրանք մեկ միասնական խմբաքանակ չեն կազմում.
5) հաշմանդամների համար նախատեսված հատուկ փոխադրամիջոցներ.
6) միակ այն բնակարանի (այդ թվում՝ բնակարանի հետ մեկ միասնական գույքային միավոր կազմող տնամերձ հողամասի և այդ հողամասի վրա առկա օժանդակ կառույցների) կամ դրա բաժնի, որը պարտապանի համար հանդիսանում է մշտական բնակության միակ վայր, և որի մեկնարկային գինը հավասար կամ ցածր է Հայաստանի Հանրապետության կառավարության կողմից սահմանված` միակ բնակարանի իրացման համար նախատեսված նվազագույն գումարից։ Եթե միակ բնակարանն իրացվում է Հայաստանի Հանրապետության կառավարության որոշմամբ սահմանված գումարը գերազանցող գնով, ապա Հայաստանի Հանրապետության կառավարության կողմից սահմանված` միակ բնակարանի իրացման համար նախատեսված գումարը վերադարձվում է պարտապանին։ Սույն կետով սահմանված դրույթները չեն տարածվում այն դեպքերի վրա, երբ գույքը գրավադրված է պահանջատիրոջ պահանջի ապահովման համար, ինչպես նաև երբ բավարարվում են ալիմենտային, կյանքին կամ առողջությանը կամ հանցագործության պատճառված վնասների հատուցման պահանջները
7) Հայաստանի Հանրապետության կառավարության կողմից սահմանված` միակ բնակարանի իրացման համար նախատեսված գումարը, որը վերադարձվել է պարտապանին։»։
Նույն օրենքի 52-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Հարկադիր կատարողն արգելանքի տակ դրված գույքն ի պահ է հանձնում պարտապանին, պահանջատիրոջը կամ այլ անձանց` համապատասխան ստացականի հիման վրա։»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ ԵԿԴ/0252/01/13 քրեական գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումները.
«(…) 28. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։ (…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` «Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում« երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված« եթե դատարանը« ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով« հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա« դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա« ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով« սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում (...) 3) այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները»։
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում։
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության։ Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար։
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը։
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած։ Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը։
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 14-15-րդ կետերը, իսկ վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքի, դատավարական որոշումների հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության, անմեղության կանխավարկածի մասին մանրամասն տե՛ս նույն որոշման 16-19-րդ կետերը)։
29. Վերահաստատելով և զարգացնելով նախորդ կետում մեջբերված գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ «ապացույցների բավարարությունը» որոշելու չափանիշներն են.
1) անմեղության կանխավարկածը,
2) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3) դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը։
30. Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը։ Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով։ Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում։ Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ։ Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության։
Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև՝ դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը)։ Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ (տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետը)։
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ (տե՛ս, ի թիվս այլոց, Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ)։
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար։
31. Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին՝ ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ «(…) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում։ Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական։ Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը։ (…)» (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
Այսպիսով, «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է։ Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ)։ Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ)։
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից։ Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա։ Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա։
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է։ Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման։
31.1. Ապացույցների թույլատրելիության հատկանիշը վերաբերում է դրանց ձևական կողմին։ Դրա էությունը կազմում է ապացույցները ձեռք բերելիս օրենքով նախատեսված դատավարական պահանջների պահպանվածությունը և ենթադրում է.
- աղբյուրի օրինականություն՝ ապացույցը պետք է ձեռք բերվի միայն օրենքով սահմանված աղբյուրներից (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մաս),
- ձեռքբերման միջոցների օրինականություն՝ պետք է պահպանված լինեն ապացույցների ձեռքբերմանն ուղղված գործողություններ կատարելուն օրենքով առաջադրված պահանջները,
- դատավարական ձևակերպում՝ ապացույցը, դրա ձեռքբերման գործընթացը պետք է օրենքով սահմանված կարգով ենթարկվեն դատավարական ձևակերպման,
- լիազորված սուբյեկտ՝ այն պետք է ստացված լինի ապացույց ձեռք բերելու լիազորությամբ օժտված սուբյեկտի կողմից։
Ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու հիմքերը հստակ սահմանված են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով։
31.2. Վերաբերելիությունն ապացույցի կարողությունն է իր բովանդակությամբ ծառայելու ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքները, գործի քննության և լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ տվյալները բացահայտելուն և հաստատելուն։ Այլ խոսքով՝ ապացույցի վերաբերելիության հատկանիշն արտացոլում է ապացույցի և գործի քննության ու լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների միջև կապը։ Ապացույցը կհամարվի վերաբերելի, եթե տեղեկություններ պարունակի գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաստի մասին։
31.3. Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը։ Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում։ Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից։
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը։ Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում։ Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները։
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա։
32. Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը)։ Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն։
Վերջին դիրքորոշումը բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջից, որի համաձայն՝ «Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված։ Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները»։
Դատական ակտի պատճառաբանվածության հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ֆ.Գալստյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) Դատական ակտի պատճառաբանվածությունը կոչված է պարզաբանելու, թե ինչու է դատարանը եկել այս կամ այն հետևության, որ իրավանորմերով է ղեկավարվել նման որոշում կայացնելիս և միևնույն ժամանակ հնարավորություն է ստեղծում վերադաս դատարանի կողմից դատական ակտի օրինականության և հիմնավորվածության ստուգման համար։
(…) Պատճառաբանված որոշման բացակայությունն արդեն իսկ օբյեկտիվորեն սահմանափակում է վերադաս դատական ատյանի հնարավորությունը` լիարժեք դատական ստուգման ենթարկելու բողոքարկվող դատական ակտի օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը և կայացնելու արդարացի որոշում, հետևաբար դատական ակտի չպատճառաբանված լինելը հանգեցնում է քրեական դատավարության կարևորագույն սկզբունքներից մեկի` ՀՀ Սահմանադրությամբ և քրեադատավարական օրենքով երաշխավորված արդար դատական քննության իրավունքի խախտման։
(…) Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն իր մի շարք որոշումներում՝ ներպետական դատարանների կողմից կայացված որոշումների չպատճառաբանվածությունը կամ ոչ բավարար պատճառաբանվածությունը դիտել [է] «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մասով երաշխավորված` անձի արդար դատական քննության իրավունքի խախտում (տե՛ս Սալովն ընդդեմ Ուկրաինայի (Salov v. Ukraine) 06.09.2005 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 65518/01, Բոլդեան ընդդեմ Ռումինիայի (Boldea v. Romania) 15.02.2007 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 19997/02, Գրադինարն ընդդեմ Մոլդովայի (Gradinar v. Moldova) 08.04.2008 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 7170/02)» (տե՛ս Ֆրունզիկ Գալստյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի մարտի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09 որոշման 18-20-րդ կետերը)։
Վերահաստատելով Ֆ.Գալստյանի գործով որոշմամբ ձևավորած իրավական դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ դատարանը պարտավոր է իր դատական ակտում ամրագրել և թույլատրելիության, վերաբերելիության ու արժանահավատության տեսանկյունից գնահատման ենթարկել այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև նշել այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի 3-րդ կետ)։ Հակառակ դեպքում ապացույցների գնահատումը, դրա արդյունքում դատարանի համապատասխան ներքին համոզմունքի ձևավորումը կկրեն սուբյեկտիվ բնույթ, կհանգեցնեն կամայականության և անձի արդար դատաքննության իրավունքի խախտման՝ սահմանափակելով նաև դատական ակտի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը ստուգելու վերադաս դատարանի հնարավորությունը։
33. Սույն որոշման 29-32-րդ կետերում կատարված իրավական վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց։ Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում։
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է. «Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…)։
Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում։» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը)։
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած։»։
Վերոհիշյալ նորմերի և իրավական դիրքորոշումների համատեքստում վերլուծելով Անուշ Պողոսյանի մեղադրանքը՝ դատարանը փաստում է հետևյալը.
Սույն քրեական գործով ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ այն արարքի համար, որ նա պատշաճ կարգով տեղեկացված լինելով Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի թիվ 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարանում առկա, 558.600 ՀՀ դրամ արժողության և 6210000 ՀՀ դրամ արժողության գույքի վրա արգելանք դրված լինելու մասին, նախազգուշացված լինելով այդ ամբողջ գույքը վատնելու, թաքցնելու, օտարելու, ապօրինաբար մեկ ուրիշին հանձնելու և փոփոխելու դեպքում օրենքով սահմանված պատասխանատվության մասին, հիշյալ բնակարանը՝ այնտեղ գտնվող արգելադրված ողջ գույքի հետ միասին, առանց ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության համապատասխան աշխատակցի թույլտվության և առանց թաքցնելու մտադրության, 2017 թվականի փետրվարի 15-ին վարձակալության պայմանագրով հանձնել է Պետրոս Արթինին, այդ եղանակով կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության օբյեկտիվ կողմը կազմող գործողություն, այն է՝ արգելանքի տակ գտնվող խոշոր չափերով գույքը, որը նրան վստահված է եղել, ապօրինաբար հանձնել է մեկ ուրիշին։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Արգելանքի տակ գտնվող կամ բռնագրավման ենթակա խոշոր չափերով գույքը վատնելը, օտարելը, թաքցնելը կամ ապօրինաբար մեկ ուրիշին հանձնելն այն անձի կողմից, ում այդ գույքը վստահված է եղել, ինչպես նաև վարկատու կազմակերպության ծառայողի կողմից կալանքի տակ գտնվող դրամական միջոցներով (ավանդներով) խոշոր չափերով բանկային գործառնություններ իրականացնելը՝
պատժվում են տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով։
2. Դատարանի դատավճռով բռնագրավման ենթակա գույքը թաքցնելը կամ յուրացնելը, ինչպես նաև գույքի բռնագրավման վերաբերյալ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռի կատարումից այլ ձևով խուսափելը՝
պատժվում են տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով։
3. Սույն հոդվածում խոշոր չափ է համարվում հանցագործության պահին սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկը գերազանցող գումարը (արժեքը)»։
Վերոգրյալ նորմերի և նախադեպային որոշումների վերլուծությունից բխում է, որ արարքը հանցավոր ճանաչելու համար անհրաժեշտ են հետևյալ պայմանների միաժամանակյա առկայությունը՝
ա/ արարքը պետք է նախատեսված լինի քրեական օրենքով,
բ/ այն պետք է բովանդակի հանցակազմի բոլոր հատկանիշները։
Այլ կերպ` նշված պայմաններից որևէ մեկի բացակայությունը բացառում է հանցանքի առկայությունը։
Անուշ Պողոսյանին վերագրվող հանցագործության կատարման դեպքում մեղքը դրսևորվում է ուղղակի դիտավորությամբ՝ հանցագործության սուբյեկտը գիտակցում է, որ արգելանքի տակ գտնվող և իրեն վստահված գույքի արժեքը գերազանցում է նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկը՝ 500.000 ՀՀ դրամ գումարը, այդ գույքը վստահված է իրեն, իրավունք չունի այն ապօրինաբար հանձել մեկ ուրիշին, այնուամենայնիվ, գիտակցելով իր գործողության՝ հանրության համար վտանգավոր բնույթը, նախատեսում է հանրության համար դրա վտնագավոր հետևանքները և ցանկանում է դրանց վրա հասնելը։
Համաձայն քրեական գործի նյութերի և դատարանին ներկայացված ապացույցների՝ Անուշ Պողոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել 2015թ. սեպտեմբերի 18-ին 558600 ՀՀ դրամ և 6.210000 ՀՀ դրամ արժողության գույքերի վրա հարկադիր կատարողի՝ արգելանք դնելու մասին արձանագրություններով նրան հանձված խոշոր չափի գույքը ապօրինաբար մեկ ուրիշին հանձելու համար՝ այն դեպքում, երբ 6210000 ՀՀ դրամ արժողությամբ գույքի վրա որպես հայցի ապահովում արգելանք դնելու մասին կատարողական թերթը դատարանը տվել է դրանից վեց օր անց՝ 2015թ. սեպտեմբերի 24-ին։ Փաստորեն նշված 6210000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժեքով գույքի վրա 2015թ. սեպտեմբերի 18-ին արգելանքը դրվել է մինչև համապատասխան կատարողական թերթը 2015թ. սեպտեմբերի 24-ին դատարանի կողմից տալը, այսինքն ապօրինաբար՝ առանց կատարողական թերթի, ինչի պատճառով այդ գույքի մասով Անուշ Պողոսյանին առաջադրված մեղադրանքին առնչվող հանգամանքերն իրավական հետևանքներ առաջացնել չեն կարող և Ա. Պողոսյանին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու հիմքում դրվել չեն կարող։
558.600 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժեքով արգելադրված գույքը Ա.Պողոսյանին ի պահ հանձնված լինելու և նրա կողմից ապօրինաբար այդ գույքը մեկ ուրիշին հանձնած լինելու մասով հարուցված մեղադրանքը նույնպես անհիմն է, քանի որ այդ գույքի իրական, փաստացի արժեքի, այն խոշոր չափ կազմելու վերաբերյալ որևէ ապացույց դատարանին չի ներկայացվել։
Բացի այդ՝ որևէ ապացույց դատարանին չի ներկայացվել վստահված գույքի արժեքի՝ խոշոր չափ հանդիսանալու վերաբերյալ Ա.Պողոսյանին պատշաճ կարգով պարզաբանված լինելու մասին կամ այն մասին, որ Ա.Պողոսյանը պարտավոր էր իմանալ դա։
Քրեական գործի դատական քննության ընթացքում՝ դատական վիճաբանությունների փուլում, պաշտպանը արգելադրված գույքի արժեքի վերաբերյալ ապացույցի բացակայության մասին պատճառաբանություններ ներկայացրեց, ինչից հետո ժամանակ տրվեց մեղադրանքի կողմին՝ ծանոթանալու համար այդ պատճառաբանություններին և ռեպլիկով հանդես գալով՝ անդրադառնալ դրանց։ Մեղադրողը հայտարարեց, որ դատարանը կաշկանդված չէ փորձաքննություն նշանակելու հարցում և անհրաժեշտության դեպքում կարող է այդ ճանապարհով որոշել գույքի արժեքը։
Վերլուծելով մեղադրողի վերոհիշյալ պատճառաբանությունը՝ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում այն անհիմն է հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Քրեական դատավարությունն իրականացվում է մրցակցության սկզբունքի հիման վրա, դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է միայն իրավունքի շահերը։
/ՀՀ քր. դատ. օր-ի 23-րդ հոդվածի 1-ին և 3-րդ մասեր/
Մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (տես ԵԿԴ/0168/01/12 նախադեպային որոշման 13-րդ կետը), մեղադրանքի կողմի պարտականությունն է ներկայացնել անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ( տե՛ս, ի թիվս այլոց, Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ)։
Հետևաբար, առանց մեղադրողի միջնորդության՝ դատարանի նախաձեռնությամբ դատաապրանքագիտական փորձաքննություն նշանակելը՝ տվյալ քրեական գործի շրջանակներում, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածով նախատեսված` գործով ճշմարտությունը բացահայտելու նպատակով ձեռնարկվող անհրաժեշտ միջոցառումների թվին չի դասվում և անկողմնակալ դիտորդի մոտ կարող է հիմնավոր կասկած առաջացնել դատարանի՝ մեղադրանքի կողմում հանդես գալու վերաբերյալ։
Շարադրված փաստերը գնահատելով վերոհիշյալ իրավական վերլուծության լույսի ներքո` դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ Ա. Պողոսյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարք։ Մեղադրական եզրակացության հիմքում դրված ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Ա. Պողոսյանի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և նրան մեղսագրվող հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու համար այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած։
Վերոգրյալի հիման վրա դատարանը գտնում է, որ Անուշ Պողոսյանի կողմից՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքը կատարելու վերաբերյալ մեղադրանքի կողմի հետևությունը չի հաստատվում գործում առկա և դատարանում օբյեկտիվ, լրիվ և բազմակողմանի հետազոտված, փոխկապակցված, թույլատրելի, վերաբերելի և հավաստի ապացույցների բավարար համակցությամբ։ Այլ կերպ ասած՝ հիշյալ հանգամանքների վերաբերյալ դատարանի մոտ առկա է չփարատված կասկած, ուստի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի հիման վրա և չփարատված կասկածները հօգուտ մեղադրյալի մեկնաբանելու (in dubio pro reo) կանոնի կիրառմամբ այն պետք է մեկնաբանվի հօգուտ ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի։ Այսինքն, մեղադրանքի կողմը դատարանին չի ներկայացրել թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը բնութագրող գործողություններն ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի կողմից կատարելու վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի այդ մեղադրանքի մասով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնելու հիմնավորված ու պատճառաբանված որոշում։
Հետևաբար դատարանը գտնում է, որ Անուշ Պողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման և այդ մեղադրանքում նա պետք է արդարացվի` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ։
Քննարկելով իրեղեն ապացույցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ նախաքննության մարմնի 2017թ. օգոստոսի 2-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված գույքը՝ «խոհանոցային կահույքները, լվացարանը, սիմֆոնը, լվացարանի ծորակը, օդաքաշի խողովակը, լվացարանի ջրի խողովակների միացումները, խողովակները ծածկելու կոնստրուկցիաները, միջանցքում երկու լուսամփոփները, լոգարանի կախիչն ու պարագաների տակդիրը, զուգարանի լվացարանը, սիմֆոնը, ծորակը, զուգարանի կախիչը, թղթի բռնիչը, ննջարանի երկու լուսամփոփները, չորս հատ վարագուրաձողերը /կառնիզները/, «Սամսունգ» մոդելի սառնարանը, «Ֆիլիպս» մոդելի հեռուստացույցը, հեռուստացույցի տակդիրը, բազմոցը, երկու բազկաթոռները, լրագրասեղանը, սեղանը, հինգ հատ աթոռները, «Միցուբիշի» մոդելի կոնդիցիոները, «Բոշ» մոդելի լվացքի մեքենան, «Բոմպանի» մոդելի գազօջախը, սալօջախը, օդաքաշը, «Գռունդինք» մոդելի ռադիոընդունիչը, երկու հատ լույսերը, ննջարանի կահույքը՝ երեք կտորից ներքնակներ, մեկ հատ պահարանը, երկու հատ տումբան, նախասրահի կամոդն ու պահարանը», պետք է թողնել թիվ ԵԱՆԴ/3721/02/15 քաղաքացիական գործով վարույթն իրականացնող մարմնի տնօրինմանը։

Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Անուշ Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը պետք է վերացնել։
Դատական ծախսերի վերաբերյալ գործում տեղեկություններ առկա չեն։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 357-360-րդ, 364-րդ, 366-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը`

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Անուշ Պարգևի Պողոսյանի անմեղությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ և նրան այդ մեղադրանքով արդարացնել` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ։
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, նախաքննության մարմնի 2017թ-ի օգոստոսի 2-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված գույքը՝
«խոհանոցային կահույքները, լվացարանը, սիմֆոնը, լվացարանի ծորակը, օդաքաշի խողովակը, լվացարանի ջրի խողովակների միացումները, խողովակները ծածկելու կոնստրուկցիաները, միջանցքում երկու լուսամփոփները, լոգարանի կախիչն ու պարագաների տակդիրը, զուգարանի լվացարանը, սիմֆոնը, ծորակը, զուգարանի կախիչը, թղթի բռնիչը, ննջարանի երկու լուսամփոփները, չորս հատ վարագուրաձողերը /կառնիզները/, «Սամսունգ» մոդելի սառնարանը, «Ֆիլիպս» մոդելի հեռուստացույցը, հեռուստացույցի տակդիրը, բազմոցը, երկու բազկաթոռները, լրագրասեղանը, սեղանը, հինգ հատ աթոռները, «Միցուբիշի» մոդելի կոնդիցիոները, «Բոշ» մոդելի լվացքի մեքենան, «Բոմպանի» մոդելի գազօջախը, սալօջախը, օդաքաշը, «Գռունդինք» մոդելի ռադիոընդունիչը, երկու հատ լույսերը, ննջարանի կահույքը՝ երեք կտորից ներքնակները, մեկ հատ պահարանը, երկու հատ տումբան, նախասրահի կամոդն ու պահարանը»,
թողնել թիվ ԵԱՆԴ/3721/02/15 քաղաքացիական գործով վարույթն իրականացնող մարմնի տնօրինմանը։
Ամբաստանյալ Անուշ Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացնել։
Դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում։


ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ

ԵԿԴ/0235/01/17

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

Քրեական հետապնդումը դադարեցնելու և քրեական գործի վարույթը
կարճելու մասին

«18» հունվարի 2021 թվական ք. Երևան

Հայաստանի Հանրապետության Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանը (այսուհետ` Դատարան),
նախագահությամբ` դատավոր Վ.Մարգարյանի,
քարտուղարությամբ` Ա.Գրիգորյանի,
մասնակցությամբ`
մեղադրող Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-
Մարաշ վարչական շրջանների դատախազի տեղակալ Ռ.Մանուկյանի,
տուժող Ա.Մկրտչյանի,
ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի,

դռնբաց դատական նիստում քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Անուշ Պարգևի Պողոսյանի /ծնված 1977թ. դեկտեմբերի 12-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, նախկինում չդատված, չամուսնացած, խնամքին մեկ երեխա, հաշվառված է և բնակվում է Երևան քաղաքի Մառի փողոցի թիվ 12 շենքի թիվ 29 բնակարանում, խափանման միջոց է ընտրված ստորագրությունը չհեռանալու մասին/ մեղադրվում է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով

ՊԱՐԶԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2017թ. ապրիլի 4-ին, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնում, Արմեն Միշայի Մկրտչյանի հաղորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 15156317 քրեական գործը:
Հետաքննիչի նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ նշված քրեական գործն ուղարկվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժին` նախաքննություն կատարելու համար և 2017թ. ապրիլի 7-ին ընդունվել է նույն բաժնի քննիչի վարույթ:
2017թ. ապրիլի 29-ին կասկածյալ Անուշ Պարգևի Պողոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությունը՝ չհեռանալու մասին:
2017թ. մայիսի 4-ին Անուշ Պարգևի Պողոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2017թ. օգոստոսի 23-ին Անուշ Պողոսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ արգելանքի տակ գտնվող գույքի նկատմամբ ապօրինի գործողություններ կատարելու համար հետևյալ հանգամանքներում.
«2011 թվականի հուլիսի 25-ին Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի 11/4 շենքի 124 բնակարանի սեփականատեր, վարձատու Անուշ Պողոսյանի և վարձակալ Արմեն Մկրտչյանի միջև կնքվել է վարձակալության պայմանագիր: Սկսած պայմանագրի կնքման օրվանից առ 2015 թվականի օգոստոսի 10-ն ընկած ժամանակահատվածում Արմեն Մկրտչյանն իր կնոջ՝ Նատալյա Ավագյանի հետ վարձակալական հիմունքներով բնակվել է հիշյալ բնակարանում: Այնուհետև գույքային վեճ է առաջացել վարձատուի և վարձակալի միջև, որի կապակցությամբ վարձակալ Ա.Մկրտչյանը դիմել է Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան և հարուցվել է թիվ ԵԱՆԴ/3721/02/15 քաղաքացիական գործն ըստ հայցվոր Արմեն Մկրտչյանի և ինքնուրույն պահանջ ներկայացնող երրորդ անձ Միշա Մկրտչյանի հայցն ընդդեմ պատասխանող Անուշ Պողոսյանի՝ վարձակալության առոչինչ գործարքի անվավերության հետևանքներ կիրառելու և պատասխանողի ապօրինի տիրապետման տակ գտնվող գույքը բնեղենով հետ վերադարձնելու պահանջներով: Դատարանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ի ու 2015 թվականի սեպտեմբերի 24-ի կատարողական թերթերի համաձայն ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ապահովող ծառայության Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք բաժնի ավագ հարկադիր կատարող Կարեն Պարոնյանի կողմից 2015 թվականի սեպտեմբերի 17-ին և նույն թվականի հոկտեմբերի 06-ին հարուցվել են համապատասխանաբար թիվ 01389446 ու թիվ 01436022 կատարողական վարույթները և կատարվել են հայցի ապահովման միջոցներ կիրառելու մասին դրանց պահանջները, այն է՝ 2015 թվականի սեպտեմբերի 18-ին ավագ հարկադիր կատարող Կ.Պարոնյանի կողմից 558.600 ՀՀ դրամ և 6.210.000 ՀՀ դրամ արժողության գույքի վրա արգելանք դնելու մասին արձանագրություններով Անուշ Պողոսյանը, նախազգուշացված լինելով իրեն պատկանող Երևան քաղաքի Արգիշտի 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարանում առկա գույքի /խոհանոցային կահույքներ, լվացարան, սիմֆոն, լվացարանի ծորակ, օդաքաշի խողովակ, լվացարանի ջրի խողովակների միացումներ, խողովակները ծածկելու կոնստրուկցիաներ, միջանցքում 2 լուսամփոփներ, լոգարանում կախիչ ու պարագաների տակդիր, զուգարանի լվացարան, սիմֆոնի, ծորակ, զուգարանի կախիչ, թղթի բռնիչ, ննջարանի 2 լուսամփոփ, 4 հատ կառնիզ, «Սամսունգ» ֆիրմայի սառնարան, «Ֆիլիպս» մոդելի հեռուստացույց, հեռուստացույցի տակդիր, բազմոց, 2 բազկաթոռ, լրագրասեղան, սեղան, 5 հատ աթոռ, «Միցուբիշի» կոնդիցիոներ, «Բոշ» լվացքի մեքենա, «Բոմպանի» ֆիրմայի գազօջախ, սալօջախ, օդաքաշ, «Գռունդինք» ֆիրմայի ռադիոընդունիչ, 2 հատ լույսեր, ննջարանի կահույք՝ 3 կտորից ներքնակներ, պահարան մեկ հատ, երկու հատ տումբա, նախասրահի կամոդ ու պահարան/ վրա արգելանք դրված լինելու և դրանք վատնելու, թաքցնելու, օտարելու, ապօրինաբար մեկ ուրիշին հանձնելու ու փոփոխելու դեպքում օրենքով սահմանված պատասխանատվության մասին, հիշյալ բնակարանը՝ այնտեղ գտնվող արգելադրված ողջ գույքի հետ միասին, առանց ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայության համապատասխան աշխատակցի թույլտվության և առանց թաքցնելու մտադրության, 2017 թվականի փետրվարի 15-ին վարձակալության պայմանագրով հանձնել է Պետրոս Արթինին՝ այդ կերպ կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության օբյեկտիվ կողմը կազմող գործողություն, այն է՝ արգելանքի տակ գտնվող խոշոր չափերով գույքը ապօրինաբար մեկ ուրիշին հանձնելն այն անձի կողմից, ում այդ գույքը վստահված է եղել:
Այսինքն` Անուշ Պարգևի Պողոսյանին մեղսագրվում է հանցավոր արարք նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով»:


2. 2017թ. սեպտեմբերի 1-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, 2017թ. սեպտեմբերի 4-ին ընդունվել է դատավոր Մ.Մակյանի վարույթ, 2017թ. սեպտեմբերի 19-ին դատավոր Մ.Մակյանի կողմից որոշում է կայացվել քրեական գործի դատական քննությունը 2017թ. սեպտեմբերի 29-ին ժամը 10:00-ին նշանակելու մասին: Դատավոր Մ.Մակյանի՝ Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան գործուղվելու պատճառով քրեական գործը 2017թ-ի սեպտեմբերի 27-ին ընդունվել է դատավոր Մ.Մարտիրոսյանի վարույթ, 2017թ. հոկտեմբերի 2-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի դատական քննությունը 2017թ. հոկտեմբերի 12-ին նշանակելու մասին:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի /նախագահող դատավոր Մ.Մարտիրոսյան/ 19.03.2018թ. որոշմամբ դեռևս նախաքննության մարմնի 2017թ. օգոստոսի 2-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի 11/4 շենքի 124 բնակարանում գտնվող գույքը՝ «խոհանոցային կահույքները, լվացարանը, սիմֆոնը, լվացարանի ծորակը, օդաքաշի խողովակը, լվացարանի ջրի խողովակների միացումները, խողովակները ծածկելու կոնստրուկցիաները, միջանցքում երկու լուսամփոփները, լոգարանի կախիչն ու պարագաների տակդիրը, զուգարանի լվացարանը, սիմֆոնը, ծորակը, զուգարանի կախիչը, թղթի բռնիչը, ննջարանի երկու լուսամփոփները, չորս հատ վարագուրաձողերը /կառնիզները/, «Սամսունգ» մոդելի սառնարանը, «Ֆիլիպս» մոդելի հեռուստացույցը, հեռուստացույցի տակդիրը, բազմոցը, երկու բազկաթոռները, լրագրասեղանը, սեղանը, հինգ հատ աթոռները, «Միցուբիշի» մոդելի կոնդիցիոները, «Բոշ» մոդելի լվացքի մեքենան, «Բոմպանի» մոդելի գազօջախը, սալօջախը, օդաքաշը, «Գռունդինք» մոդելի ռադիոընդունիչը, երկու հատ լույսերը, ննջարանի կահույքը՝ երեք կտորից ներքնակները, մեկ հատ պահարանը, երկու հատ տումբան, նախասրահի կամոդն ու պահարանը ի պահ է հանձնվել ՀՀ ԱՆ ԴԱՀԿ ծառայությանը՝ մինչև տվյալ քրեական գործով վարույթի ավարտը, դադարեցնելով վկա Պետրոս Արթինի Կողմից այդ իրեղեն ապացույցի պահպանությունը:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2018 թվականի ապրիլի 3-ի դատավճռով ճանաչվել և հռչակվել է ամբաստանյալ Անուշ Պարգևի Պողոսյանի անմեղությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ և նա այդ մեղադրանքով արդարացվել է` հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Վճռվել է դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, նախաքննության մարմնի 2017թ. օգոստոսի 2-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված գույքը՝ «խոհանոցային կահույքները, լվացարանը, սիմֆոնը, լվացարանի ծորակը, օդաքաշի խողովակը, լվացարանի ջրի խողովակների միացումները, խողովակները ծածկելու կոնստրուկցիաները, միջանցքում երկու լուսամփոփները, լոգարանի կախիչն ու պարագաների տակդիրը, զուգարանի լվացարանը, սիմֆոնը, ծորակը, զուգարանի կախիչը, թղթի բռնիչը, ննջարանի երկու լուսամփոփները, չորս հատ վարագուրաձողերը /կառնիզները/, «Սամսունգ» մոդելի սառնարանը, «Ֆիլիպս» մոդելի հեռուստացույցը, հեռուստացույցի տակդիրը, բազմոցը, երկու բազկաթոռները, լրագրասեղանը, սեղանը, հինգ հատ աթոռները, «Միցուբիշի» մոդելի կոնդիցիոները, «Բոշ» մոդելի լվացքի մեքենան, «Բոմպանի» մոդելի գազօջախը, սալօջախը, օդաքաշը, «Գռունդինք» մոդելի ռադիոընդունիչը, երկու հատ լույսերը, ննջարանի կահույքը՝ երեք կտորից ներքնակները, մեկ հատ պահարանը, երկու հատ տումբան, նախասրահի կամոդն ու պահարանը», թողնել թիվ ԵԱՆԴ/3721/02/15 քաղաքացիական գործով վարույթն իրականացնող մարմնի տնօրինմանը:
Ամբաստանյալ Անուշ Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացվել է:

3. ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2018 թվականի հուլիսի 16-ի որոշմամբ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը մերժվել է, տուժողի վերաքննիչ բողոքը բավարարվել:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի ապրիլի 03-ի դատավճիռը` Անուշ Պարգևի Պողոսյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով, բեկանվել և գործն ուղարկվել է նույն դատարան` այլ կազմով նոր քննության:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2018 թվականի հուլիսի 16-ի որոշման համաձայն՝ «Վերաքննիչ դատարանը` վերլուծության ու գնահատության ենթարկելով սույն գործով ձեռք բերված և դատավճռի հիմքում դրված վերոգրյալ ապացույցները` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, փաստում է, որ հնարավոր չէ հաստատված համարելու ամբաստանյալ Անուշ Պողոսյանի անմեղությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում` նկատի ունենալով հետևյալը.
Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 04.09.2015 թվականին թիվ ԵԱՆԴ/3721/02/15 կատարողական թերթի համաձայն` <<(…) Որպես հայցի ապահովման միջոց հայցագնի` 5.582.000 ՀՀ դրամի չափով արգելանք դնել պատասխանող Անուշ Պարգևի Պողոսյանին սեփականության իրավունքով պատկանող գույքի կամ դրամական միջոցների վրա:
Որպես հայցի ապահովման միջոց արգելանք դնել Արմեն Միշայի Մկրտչյանի կողմից 01.08.2015թ. կազմված` <<վարձատու Անուշ Պարգևի Պողոսյանին պատկանող` Երևանի Արգիշտի փողոցի 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարանի համար իր` վարձակալ Արմեն Միշայի Մկրտչյանի կողմից գնված ապրանքա-նյութական արժեքների ցանկը և արժեքը>> վերնագրով ցուցակի 2-րդ և 7-րդ սյունակում ըստ արժեքների նշված ընդհանուր 558.600 ՀՀ դրամ արժողության խոհանոցային կահույքի և այլ իրերի, դրանք են` խոհանոցային պահարանի, ... լվացարանի, ... սիֆոնի, ... լվացարանի ծորակի, ...օդաքաշի խողովակ և միացումների, ... լվացարանի ջրի խողովակի միացումների, ... խողովակները ծածկելու կոնստրուկցիաների, 2 հատ միջանցքի լուսամփոփի, լոգասենյակի կախիչի, պարագաների տակդիրի, զուգարանի լվացարանի, սիֆոնի, ծորակի, զուգարանի կախիչի, թղթի բռնիչի, 2 հատ ննջարանների լուսամփոփի, 4 հատ կառնիզի, բնակարանի մուտքի զանգի վրա, և պատասխանող Անուշ Պարգևի Պողոսյանին արգելել նշված կահույքի և իրերի նկատմամբ որևէ գործողություն կատարելը, այդ թվում` օգտագործելը, տեղափոխություններ կատարելը, և/կամ այնպիսի գործողությունների կատարումը, որը կհանգեցնի նշված գույքի մաշվածության, կոմպլեկտայնության կամ արտաքին տեսքի փոփոխությանը (վնասմանը):
(…)>>:
Նույն դատարանի 24.09.2015 թվականի թիվ ԵԱՆԴ/3721/02/15 կատարողական թերթի համաձայն`
<<(…) Որպես հայցի ապահովման միջոց արգելանք դնել պատասխանող Անուշ Պարգևի Պողոսյանի ապօրինի տիրապետման տակ` Երևան քաղաքի Արգիշտի փողոցի 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարանում գտնվող և հայցվոր Արմեն Միշայի Մկրտչյանին պատկանող ընդհանուր 6.210.000 ՀՀ դրամի հետևյալ գույքերի` 1. շքամուտքում` տնտեսական պահարանի (60.000 դրx4,0մ2), 2. նախասրահում` 2 պահարանի (70.000 դրx 7,0մ2), նախասրահում` կամոդի, 3. մեծ ննջարանում` պահարանի (70.000 դրx7,5մ2), մեծ ննջարանում` 2 հատ տումբայի, մեծ ննջարանում` 2 հատ դեղին գույնի բառի աթոռի, մեծ ննջարանում` 3 կտորից ներքնակի, 4. փոքր ննջարանում` կահույքի` հայելիով և 3 հատ Լեդ լույսերով (80.000 դրx5,0մ2) պահարանի, փոքր ննջարանում` համակարգչի, կապույտ գույնի բազկաթոռի, 5. լոգասենյակում` պատի պահարանի, լոգասենյակում` Բոշ լվացքի մեքենայի, 6. խոհանոց-ճաշասենյակում` պահարնի աջ կողմի վերևի և ներքևի կտորների, խոհանոց-ճաշասենյակում` կահույքի 2 լույսերի, ռադիոընդունիչի, գազօջախ սալօջախի, օդաքարշի, ամանների չորացման դարակի, խոհանոց-ճաշասենյակում` Սամսունգ սառնարանի, Միցուբիշի կոնդիցիոների, խոհանոց-ճաշասենյակում` ճաշասեղանի, 8 աթոռների, 3 կտոր փափուկ կահույքի, ապակե լրագրասեղանի, ապակե տակդիրով Ֆիլիպս հեռուստացույցի, խոհանոց-ճաշասենյակում` պատերին կախված նկարների վրա, ինչպես նաև պատասխանող Անուշ Պարգևի Պողոսյանին արգելել նշված գույքի նկատմամբ որևէ գործողություն կատարելը, այդ թվում` օգտագործելը, տեղափոխություններ կատարելը, և/կամ այնպիսի գործողությունների կատարումը, որը կհանգեցնի նշված գույքի մաշվածության, կոմպլեկտայնության կամ արտաքին տեսքի փոփոխությանը (վնասմանը):
(…)>>:
Վերաքննիչ դատարանն ընդունելի է համարում Դատարանի պատճառաբանություններն այն մասին, որ 6210000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժեքով գույքի մասով ամբաստանյալ Անուշ Պողոսյանին առաջադրված մեղադրանքին առնչվող հանգամանքերն իրավական հետևանքներ առաջացնել չեն կարող և վերջինիս քրեական պատասխանատվության ենթարկելու հիմքում դրվել չեն կարող` նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալին մեղադրանք է առաջադրվել 2015 թվականի սեպտեմբերի 18-ին` 558600 ՀՀ դրամ և 6.210000 ՀՀ դրամ արժողության գույքերի վրա հարկադիր կատարողի` արգելանք դնելու մասին արձանագրություններով նրան հանձված խոշոր չափի գույքը ապօրինաբար մեկ ուրիշին հանձելու համար` այն դեպքում, երբ 6210000 ՀՀ դրամ արժողությամբ գույքի վրա որպես հայցի ապահովում արգելանք դնելու մասին կատարողական թերթը դատարանը տվել է դրանից վեց օր անց` 2015 թվականի սեպտեմբերի 24-ին։
Ինչ վերաբերում է 558.600 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժեքով արգելադրված գույքի փաստացի արժեքն որոշված չլինելու հանգամանքին, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ թեև նախաքննության ընթացքում վարույթն իրականացնող մարմինը նշված գույքի արժեքը որոշելու վերաբերյալ չի նշանակել դատաապրանքագիտական փորձաքննություն, սակայն Դատարանը, ելնելով մրցակցության սկզբունքից, պարտավոր էր սեփական նախաձեռնությամբ նշանակել փորձաքննություն:
Վերաքննիչ դատարանն ընդունելի չի համարում Դատարանի պատճառաբանություններն այն մասին, որ առանց մեղադրողի միջնորդության` դատարանի նախաձեռնությամբ դատաապրանքագիտական փորձաքննություն նշանակելը` տվյալ քրեական գործի շրջանակներում, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածով նախատեսված` գործով ճշմարտությունը բացահայտելու նպատակով ձեռնարկվող անհրաժեշտ միջոցառումների թվին չի դասվում և անկողմնակալ դիտորդի մոտ կարող է հիմնավոր կասկած առաջացնել դատարանի` մեղադրանքի կողմում հանդես գալու վերաբերյալ:
Այս կապակցությամբ` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
(…)
Վերոգրյալ իրավանորմերի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշման համատեքստում անդրադառնալով սույն գործի փաստական հանգամանքներին` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Դատարանը, գործով ճշմարտությունը բացահայտելու նպատակով տուժողին պատկանող գույքն ապօրինաբար մեկ ուրիշին հանձնելու վերաբերյալ նշված գույքի չափը (արժեքը) որոշելու նպատակով դատաապրանքագիտական փորձաքննություն չնշանակելով, չի ապահովել տուժողի իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանությունը, որը հանդիսանում է քրեական դատավարության կարևորագույն խնդիրներից մեկը:
Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 04.09.2015 թվականի թիվ ԵԱՆԴ/3721/02/15 կատարողական թերթի ուսումնասիրությունից ակնհայտ երևում է, որ դատարանը` որպես հայցի ապահովման միջոց, արգելանք է դրել Արմեն Միշայի Մկրտչյանի կողմից 01.08.2015 թվականին կազմված` <<վարձատու Անուշ Պարգևի Պողոսյանին պատկանող` Երևանի Արգիշտի փողոցի 11/4 շենքի թիվ 124 բնակարանի համար իր` վարձակալ Արմեն Միշայի Մկրտչյանի կողմից գնված ապրանքա-նյութական արժեքների ցանկը և արժեքը>> վերնագրով ցուցակի 2-րդ և 7-րդ սյունակում խոհանոցային կահույքի և այլ իրերի ըստ արժեքների նշված գումարի չափով, որն ըստ տուժողի` կազմել է ընդհանուր 558.600 ՀՀ դրամ:
Այս կապակցությամբ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ նախաքննության ընթացքում վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից ձեռք բերված, դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով` դատաապրանքագիտական փորձաքննության համապատասխան եզրակացության բացակայության պայմաններում, հնարավոր չէ որոշել, թե արգելանքի տակ գտնվող տուժող Ա.Մկրտչյանի գույքն ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի կողմից ենթադրաբար ապօրինի կերպով մեկ ուրիշին` սույն գործով վկա Պ.Արթինին հանձնելիս, նշված գույքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն գերազանցու՞մ է արդյոք ենթադրյալ հանցագործության պահին սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկը գերազանցող գումարը (արժեքը), այսինքն` համարվու՞մ է խոշոր չափ, թե՞ ոչ:
Ամփոփելով վերոշարադրյալ հանգամանքներն իրենց համակցությամբ` Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ ըստ մեղադրական եզրակացության` ամբաստանյալ Անուշ Պողոսյանի կողմից տուժող Արմեն Մկրտչյանին պատկանող արգելանքի տակ գտնվող գույքը, որի չափը (արժեքը) որոշված չէ, ապօրինաբար մեկ ուրիշին հանձնելու հանգամանքի, ըստ այդմ էլ Անուշ Պողոսյանի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հանցակազմի հատկանիշների առկայության կամ բացակայության հարցերը` առանց դատաապրանքագիտական փորձաքննության եզրակացությամբ տրված հետևությունների, չի կարող հաստատվել կամ հերքվել:
Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Ա.Պողոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով արդարացնելու վերաբերյալ Դատարանի հետևությունները հիմնավոր չեն:
Հաշվի առնելով գործի քննության արդյունքները, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Դատարանի դատական ակտը պետք է բեկանել և գործն ուղարկել ստորադաս դատարան` այլ կազմով նոր քննության:
Նոր քննության ընթացքում Դատարանը` սույն որոշմամբ արձանագրված խախտումները վերացնելու համար, պետք է ձեռնարկի օրենքով նախատեսված համապատասխան միջոցներ` մեղադրական եզրակացության մեջ նշված 558.600 ՀՀ դրամ արժողությամբ Անուշ Պողոսյանի կողմից տուժող Արմեն Մկրտչյանին պատկանող արգելանքի տակ գտնվող գույքի իրական չափը (արժեքը) որոշելու մասով դատաապրանքագիտական փորձաքննություն նշանակելու վերաբերյալ, որից հետո միայն բազմակողմանի և օբյեկտիվ կերպով հետազոտի գործով ձեռք բերված բոլոր ապացույցները` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, և հանգի համապատասխան եզրահանգման` ամբաստանյալ Անուշ Պողոսյանի մեղավորության կամ անմեղության վերաբերյալ: ¥...¤»:

4. 2018 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարան է ստացվել թիվ ԵԿԴ/0235/01/17 քրեական գործը:
Քրեական գործը էլեկտրոնային համակարգի միջոցով 2018 թվականի սեպտեմբերի 18-ին մակագրվել է Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Վ. Մարգարյանին, քրեական գործը դատավոր Վ. Մարգարյանին է հանձնվել 2018 թվականի սեպտեմբերի 19-ին և նույն օրը որոշում է կայացվել քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին:
2018 թվականի սեպտեմբերի 20-ին դատարանում ստացվել է ՀՀ վճռաբեկ դատարանից պահանջագիր, համաձայն որի ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարանի կողմից 16.07.2018 թվականին կայացված դատական ակտի դեմ ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանի կողմից ներկայացվել է վճռաբեկ բողոք և խնդրել են թիվ ԵԿԴ/0235/01/17 քրեական գործն ուղարկել ՀՀ վճռաբեկ դատարան:
Հիմք ընդունելով, որ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը առանց քրեական գործի ուսումնասիրության չի կարող լուծել ստացված բողոքի ընթացքը, ուստի 24.09.2018թ. որոշում է կայացվել թիվ ԵԿԴ/0235/01/17 քրեական գործի նյութերն ըստ մեղադրանքի Անուշ Պարգևի Պողոսյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ուղարկել ՀՀ վճռաբեկ դատարան, միևնույն ժամանակ հաշվի առնելով, որ քրեական գործը ՀՀ վճռաբեկ դատարան ուղարկելու պայմաններում առաջանում է իրավական անհաղթահարելի ուժ, որը ժամանակավորապես խոչընդոտում է առաջին ատյանի դատարանում գործով հետագա վարույթի ընթացքին, որոշում է կայացվել քրեական գործի վարույթը՝ առաջին ատյանի դատարանում կասեցնել, մինչև ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից նույն գործով բողոքի ընթացքի լուծումը և գործը առաջին ատյանի դատարան ուղարկելը:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 30.11.2018 թվականի որոշմամբ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2018 թվականի հուլիսի 16-ի որոշման դեմ Անուշ Պարգևի Պողոսյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժվել է:
2019 թվականի դեկտեմբերի 19-ին Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանում ՀՀ վճռաբեկ դատարանից ստացվել է թիվ ԵԿԴ/0235/01/17 քրեական գործը և 2019 թվականի հունվարի 15-ին հանձնվել է դատավոր Վ.Մարգարյանին:
Դատավոր Վ.Մարգարյանի 2019 թվականի հունվարի 15-ի որոշմամբ՝ թիվ ԵԿԴ/0235/01/17 քրեական գործով, ըստ մեղադրանքի Անուշ Պարգևի Պողոսյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով, կասեցված վարույթը վերսկսվել է, իսկ 2019 թվականի հունվարի 30-ի որոշմամբ՝ թիվ ԵԿԴ/0235/01/17 քրեական գործով նշանակվել է դատական քննություն:
Դատարանի 2019 թվականի ապրիլի 16-ի որոշմամբ նշանակվել է դատաապրանքագիտական փորձաքննություն և կատարումը հանձնարարվել է ՀՀ ԱՆ «Փորձագիտական կենտրոն» ՊՈԱԿ-ին:
2019 թվականի հոկտեմբերի 08-ին ՀՀ ԱՆ «Փորձագիտական կենտրոն» ՊՈԱԿ-ից ստացվել է դատաապրանքագիտական փորձաքննության 02.10.2019 թվականի թիվ 11851910 եզրակացությունն այն մասին, որ փորձաքննության կատարման նպատակով ներկայացված ապրանքատեսակների /բացառությամբ բնակարանի մուտքի զանգի/, որոշների տեղադրման ընդհանուր աշխատանքների /ըստ որոշման/, առկա վիճակների ընդհանուր միջին շուկայական գինը, արժեքային արտահայտությամբ, 2017 թվականի փետրվարի 15-ի դրությամբ, ՀՀ-ում գործող շուկայական գներով, կարող է կազմել՝ 355.900 /երեք հարյուր հիսունհինգ հազար իննը հարյուր/ ՀՀ դրամ:
5. Քրեական գործի դատական քննության նախապատրաստական փուլում տուժող Արմեն Մկրտչյանը միջնորդել է նշանակել կրկնակի դատաապրանքագիտական փորձաքննություն, որից հետո դատարանը հարցաքննելով թիվ 11851910 եզրակացությունը տված փորձագետ Հ.Մկրտչյանին, 2021 թվականի հունվարի 18-ին որոշում է կայացրել տուժողի միջնորդությունը կրկնակի դատաապրանքագիտական փորձաքննություն նշանակելու մասին մերժել:
6. 2021 թվականի հունվարի 18-ի դատական նիստում, մեղադրող Ռ.Մանուկյանը դատարանին հայտնեց, որ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը բեկանելով առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական ակտը, սահմանել էր քննության ծավալ, այն է՝ իրականացնել դատաապրանքագիտական փորձաքննություն, որն իրականացվել է դատարանի կողմից: Ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանին մեղադրանք է առաջադրված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որի դիսպոզիցիայով սահմանված է, որ տվյալ հոդվածով մեղադրանք առաջադրելու համար արգելանքի տակ գտնվող գույքի արժեքը պետք է գերազանցի 500.000 ՀՀ դրամը, սակայն ստացված թիվ 11851920 եզրակացությամբ, 2017 թվականի փետրվարի 15-ի դրությամբ, որպես ներկայացված ապրանքատեսակների շուկայական արժեք սահմանվել է 355.900 ՀՀ դրամ, այսինքն արգելադրված գույքի արժեքը չի գերազանցում 500.000 ՀՀ դրամը, որպիսի պայմաններում հաշվի առնելով, որ գործի քննությունը գտնվում է նախապատրաստական փուլում քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման հանցակազմի բացակայության հիմքով: Արդյունքում մեղադրողը միջնորդեց քրեական գործի վարույթը հանցակազմի բացակայության հիմքով կարճել:
Տուժող Ա.Մկրտչյանը և ամբաստանյալ Ա.Պողոսյանը գործի վարույթը կարճելու մասին մեղադրողի միջնորդության կապակցությամբ դիրքորոշում չարտահայտեցին:

Դատարանի իրավական վերլուծությունը.
7. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն՝ այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն`
«Քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե`
(...)
2/ արարքի մեջ հանցակազմ չկա.
(...):»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն` «Դատարանը, հայտնաբերելով քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքներ, լուծում է ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հարցը:»:
Նույն հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն՝ «Սույն հոդվածի առաջին մասի 6-րդ և 13-րդ կետերում նշված հիմքերով գործի վարույթի կարճում և քրեական հետապնդման դադարեցում չի թույլատրվում, դրա դեմ առարկում է մեղադրյալը: Այս դեպքում գործի վարույթը շարունակվում է սովորական կարգով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Արգելանքի տակ գտնվող կամ բռնագրավման ենթակա խոշոր չափերով գույքը վատնելը, օտարելը, թաքցնելը կամ ապօրինաբար մեկ ուրիշին հանձնելն այն անձի կողմից, ում այդ գույքը վստահված է եղել, ինչպես նաև վարկատու կազմակերպության ծառայողի կողմից կալանքի տակ գտնվող դրամական միջոցներով (ավանդներով) խոշոր չափերով բանկային գործառնություններ իրականացնելը՝
պատժվում են տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
(...)
3. Սույն հոդվածում խոշոր չափ է համարվում հանցագործության պահին սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկը գերազանցող գումարը (արժեքը):»:
ՀՀ ԱՆ «Փորձագիտական կենտրոն» ՊՈԱԿ-ի 02.10.2020թ. թիվ 11851910 դատաապրանքագիտական եզրակացության համաձայն, ներկայացված ապրանքատեսակների շուկայական արժեքը 2017թ. փետրվարի 15-ի դրությամբ կազմել է 385.000 ՀՀ դրամ, այսինքն չի գերազացում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածով սահմաված նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկը:

8. Դատարանը գտնում է, որ մեղադրող Ռ.Մանուկյանի՝ ամբաստանյալ Անուշ Պարգևի Պողոսյանի նկատմամբ հանցակազմի բացակայության հիմքով քրեական գործի վարույթը կարճելու մասին միջնորդությունը, բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի կարգավորումներից և ենթակա է բավարարման:
Այսպիսով, Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ ԱՆ «Փորձագիտական կենտրոն» ՊՈԱԿ-ի 02.10.2020թ. թիվ 11853920 դատաապրանքագիտական փորձաքննության եզրակացությամբ սահմանված գույքի արժեքը՝355.900 ՀՀ դրամը չի գերազանցում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդված դիսպոզիցիայով նախատեսված խոշոր չափը՝ այն է նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկը, ուստի առկա է ամբաստանյալ Անուշ Պարգևի Պողոսյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանք, որի պայմաններում էլ մեղադրողի կողմից ներկայացված միջնորդությունը հանցակազմի բացակայության հիմքով ամբաստանյալ Անուշ Պարգևի Պողոսյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու և քրեական գործի վարույթը կարճելու մասով ենթակա է բավարման:
Արդյունքում Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Անուշ Պարգևի Պողոսյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցնել, իսկ քրեական գործի վարույթը կարճել հանցակազմի բացակայության հիմքով, իսկ նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, պետք է վերացնել:
Անդրադառնալով նախաքննության մարմնի 2017թ-ի օգոստոսի 2-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված գույքի՝ խոհանոցային կահույքների, լվացարանի, սիմֆոնի, լվացարանի ծորակի, օդաքաշի խողովակի, լվացարանի ջրի խողովակների միացումների, խողովակների ծածկելու կոնստրուկցիաների, միջանցքում երկու լուսամփոփների, լոգարանի կախիչն ու պարագաների տակդիրի, զուգարանի լվացարանի, սիմֆոնի, ծորակի, զուգարանի կախիչի, թղթի բռնիչի, ննջարանի երկու լուսամփոփների, չորս հատ վարագուրաձողերի /կառնիզների/, «Սամսունգ» մոդելի սառնարանի, «Ֆիլիպս» մոդելի հեռուստացույցի, հեռուստացույցի տակդիրի, բազմոցի, երկու բազկաթոռների, լրագրասեղանի, սեղանի, հինգ հատ աթոռների, «Միցուբիշի» մոդելի կոնդիցիոների, «Բոշ» մոդելի լվացքի մեքենան, «Բոմպանի» մոդելի գազօջախի, սալօջախի, օդաքաշի, «Գռունդինք» մոդելի ռադիոընդունիչի, երկու հատ լույսերի, ննջարանի կահույքի՝ երեք կտորից ներքնակների, մեկ հատ պահարանի, երկու հատ տումբայի, նախասրահի կամոդի ու պահարանի տնօրինման հարցին, Դատարանը գտնում է, որ սույն որոշումն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո դրանք պետք է թողնել թիվ ԵԱՆԴ/3721/02/15 քաղաքացիական գործով հարուցված կատարողական վարույթի շրջանակներում ՀՀ ԱՆ Հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայության տնօրինմանը։
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Անուշ Պարգևի Պողոսյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության անձնագրային և վիզաների վարչությունում, ինչպես նաև ՍԷԿՏ համակարգում առկա սույն քրեական գործով սահմանափակումների հարցին, դատարանը գտնում է, դրան պետք է վերացնել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով, 313-րդ հոդվածով Դատարանը՝

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Անուշ Պարգևի Պողոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 345-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնել և քրեական գործով վարույթը կարճել հանցակազմի բացակայության հիմքով մեղադրողի կողմից մեղադրանքից հրաժարվելու պատճառաբանությամբ:
Անուշ Պարգևի Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ ստորագրությունը՝ չհեռանալու մասին, վերացնել:
Նախաքննության մարմնի 2017թ-ի օգոստոսի 2-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված գույքը՝ խոհանոցային կահույքները, լվացարանը, սիմֆոնը, լվացարանի ծորակը, օդաքաշի խողովակը, լվացարանի ջրի խողովակների միացումները, խողովակները ծածկելու կոնստրուկցիաները, միջանցքում երկու լուսամփոփները, լոգարանի կախիչն ու պարագաների տակդիրը, զուգարանի լվացարանը, սիմֆոնը, ծորակը, զուգարանի կախիչը, թղթի բռնիչը, ննջարանի երկու լուսամփոփները, չորս հատ վարագուրաձողերը /կառնիզները/, «Սամսունգ» մոդելի սառնարանը, «Ֆիլիպս» մոդելի հեռուստացույցը, հեռուստացույցի տակդիրը, բազմոցը, երկու բազկաթոռները, լրագրասեղանը, սեղանը, հինգ հատ աթոռները, «Միցուբիշի» մոդելի կոնդիցիոները, «Բոշ» մոդելի լվացքի մեքենան, «Բոմպանի» մոդելի գազօջախը, սալօջախը, օդաքաշը, «Գռունդինք» մոդելի ռադիոընդունիչը, երկու հատ լույսերը, ննջարանի կահույքը՝ երեք կտորից ներքնակները, մեկ հատ պահարանը, երկու հատ տումբան, նախասրահի կամոդն ու պահարանը, թողնել թիվ ԵԱՆԴ/3721/02/15 քաղաքացիական գործով հարուցված կատարողական վարույթի շրջանակներում ՀՀ ԱՆ Հարկադիր կատարումն ապահովող ծառայության տնօրինմանը։
Անուշ Պարգևի Պողոսյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության անձնագրային և վիզաների վարչությունում, ինչպես նաև ՍԷԿՏ համակարգում առկա սույն քրեական գործով սահմանափակումները վերացնել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան՝ հրապարակման օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում։


ԴԱՏԱՎՈՐ Վ.ՄԱՐԳԱՐՅԱՆ