ԵԿԴ/0222/01/17



ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

21 հունիսի 2023 թվական ք.Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը

Նախագահությամբ դատավոր` Հ.Մանուկյանի,
քարտուղարությամբ` Ռ․Հախնազարյանի,
Մ․Տեր-Հակոբյանի,
Ն.Սարգսյանի,
մասնակցությամբ`
մեղադրողներ` Հ․Չախոյանի,
Ռ․Արսենյանի,
պաշտպաններ՝ Ա․Գրիգորյանի,
Լ․Ներսիսյանի,
ամբաստանյալ` Ա.Գրիգորյանի,

դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի (ծնված՝ 1977 թվականի հունվարի 26-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, խնամքին՝ մեկ անչափահաս երեխա, հաշվառված և բնակվող՝ Երևան քաղաքի Արամի փողոցի 64-րդ շենքի 83-րդ բնակարան հասցեում, որպես խափանման միջոց է ընտրված ստորագրությունը չհեռանալու մասին) մեղադրվում է 2003 թվականի ապրիլի 18-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1.1․ 09.03.2017թ. որոշմամբ հարուցվել է թիվ 13175617 քրեական գործը:
1.2․ 11.04.2017թ. որոշմամբ թիվ 13175617 քրեական գործով Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությունը չհեռանալու մասին:
1.3․ 11.04.2017թ. որոշմամբ թիվ 13175617 քրեական գործով Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով, այն բանի համար, որ նա «(…) 2012թ․ սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներից մինչև 2015թ․ ապրիլ-մայիս ամիսներն ընկած ժամանակահատվածում մարմնավաճառությամբ զբաղվող Նաիրա Շահբազյանին ու Գայանե Մարտիրոսյանին միջնորդել է իրեն 5000-10․000 ՀՀ դրամ միջնորդավճար տալով սեռական հարաբերություններ ունենալ իր կողմից մատնանշված Իրանի Իսլամական Հանրապետության քաղաքացիների հետ, ինչպես նաև շատ դեպքերում էլ հաճախորդներից ստանալով վերոհիշյալ մարմնավաճառներին վճարվելիք գումարները՝ յուրաքանչյուր անգամ դրանցից իրեն է պահել 5000-10․000 ՀՀ դրամ, որոշ դեպքերում էլ ավելի շատ գումար՝ նպաստելով նշված անձանց կողմից պոռնկությամբ զբաղվելուն։ (…)»։
1.4․ 29.06.2017թ. որոշմամբ թիվ 13175617 քրեական գործով կալանք է դրվել Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի շարժական և անշարժ գույքի վրա:
1.5․ 07.08.2017թ. որոշմամբ թիվ 13175617 քրեական գործով այլ փաստաթուղթ հանդիսացող վերծանումները ճանաչվել են որպես ապացույց։
1.6․ 18.08.2017թ. քրեական գործն ստացվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան և ընդունվել դատավոր Ա.Բեկթաշյանի վարույթ:
1.7․ 14.08.2019թ. սույն քրեական գործը վերամակագրվել է Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Հ.Մանուկյանին՝ դատավոր Ա.Բեկթաշյանի ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի դատավորի պաշտոնում նշանակվելու պատճառով:
1.8․ 30.08.2019թ. որոշմամբ թիվ ԵԿԴ/0222/01/17 քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության:
1.9․ Գործի դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանը միջնորդություն է ներկայացրել Դատարան՝ իր նկատմամբ ՀՀ պետական սահմանը հատելու վերաբերյալ արգելանքները և գույքի վրա դրված կալանքը վերացնելու մասին, որը Դատարանի 13.02.2020թ. որոշմամբ մերժվել է:
1.10․ 22.06.2020թ. դատական նիստին Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանը կրկին միջնորդություն է ներկայացրել Դատարան՝ իր գույքի վրա դրված կալանքը վերացնելու մասին, որը Դատարանի նույն օրվա որոշմամբ մերժվել է:
1.11․ 14.07.2021թ. դատական նիստին ամբաստանյալ Ա․Գրիգորյանի պաշտպան Արսեն Գրիգորյանի կողմից կրկին միջնորդություն է ներկայացրել Դատարան՝ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի գույքի վրա դրված կալանքը մասնակի վերացնելու մասին, որը Դատարանի նույն օրվա որոշմամբ մերժվել է։
2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
2.1. Ամբաստանյալ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանը գործի դատաքննության ընթացքում հայտնել է, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում և ըստ էության ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ սույն գործն ի սկզբանե շինծու է եղել և եկել է 6-րդ վարչության հրահանգով: Շիրազ անունով քննիչն անձամբ իրեն ասել է, որ քանի որ 6-րդ վարչության հրահանգ է, իրենք չեն կարող գործը չուղարկել դատարան և նրանք պարտավորված այս գործն ուղարկել են դատարան: Ինքը երկու վկաների վերաբերյալ ձայնագրություններ է ներկայացրել, որտեղ Գայանեն և Նաիրայի քույրն ասում են, որ 6-րդ վարչությունը կընկնի իրենց հետևից, մյուսի հետևից ընկած է և նա դրա համար Հայաստան չի գալիս: Նրանց վախեցրել են 6-րդ վարչությունում և նրանք ստիպված գրել են այն, ինչը նրանց ասել են: Տվյալ ժամանակահատվածում ինքը բավականաչափ եկամուտ է ստացել՝ ամսական 2700 դոլար կայուն եկամուտ է ստացել 10 տարվա պայմանագրով և այդ 5000 կամ 10.000 դրամի կարիք չի ունեցել: Իրեն առաջադրված մեղադրանքի տարիներին ինքը տարվա կեսը Հայաստանում չի գտնվել, ամուսնացել է, ինչը երևում է իր անձնագրերի պատճեններից: Սույն գործի քննության ընթացքում իրեն պատճառվել է թե՛ բարոյական, թե՛ ֆինանսական և թե՛ առողջական վնասներ:
Մեղադրողի հարցերին ի պատասխան՝ ամբաստանյալ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանը նշեց, որ 2012 թվականից զբաղվել է և զբաղվում է բնակարանների վարձակալությամբ, օտարերկրյա քաղաքացիներին վարձով բնակարաններով է ապահովում, բացի այդ կազմակերպում է նրանց շրջագայությունը թե՛ Երևանում և թե՛ Երևանից դուրս, ինչպես նաև նրանց առօրյան է կազմակերպել, իսկ երեկոները ակումբներից օգտվել ցանկանալու դեպքում նրանց ուղեկցել է ակումբներ՝ ստրիպտիզ ակումբներ, մերսման սրահներ, դիսկո ակումբներ, ռեստորաններ: Զբոսաշրջիկները հիմնականում եղել են Պարսկաստանի քաղաքացիներ, քանի որ ինքն ավելի շատ տիրապետում է պարսկերենին: Ինքը չի առաջարկել, թե որ ակումբ գնան, քանի որ զբոսաշրջիկները բուկլետների միջոցով տեղեկացված են եղել ակումբների մասին: Եթե զբոսաշրջիկները ցանկացել են իր ուղեկցությամբ գնալ, ապա ինքը գնացել է նրանց հետ, իսկ եթե ոչ, ապա դիսկո ակումբները նրանց հետևից մեքենա են ուղարկել և նրանք գնացել են: Տվյալ ժամանակահատվածում «Այս» և «Նայս» ակումբներ գնացել է, զբոսաշրջիկներին տարել է, քանի որ այդ ակումբում պայմանավորվածություն է եղել, որ յուրաքանչյուր զբոսաշրջիկի համար բրոկերներին վերադարձվել է 1000 դրամ գումար: Ակումբի մուտքերի հետ կապված ոչ մի գումար իրենք չեն վերցրել, նրանք դրամարկղում գումարը վճարել են և ներս մտել, իսկ հետո իրենց անունով հավաքված գումարը վերցրել են: Այդ ժամանակ է ծանոթացել Գայանե Մարտիրոսյանի և Նաիրա Շահբազյանի հետ, ովքեր մարմնավաճառներ են եղել, քանի որ նրանք այդ հանգամանքը չեն թաքցրել: Ինքը «Այս» և «Նայս» ակումբներում հանդիպել է այդ անձանց հետ, բարևել է: Նրանցից մեկը շնիկներ է վաճառել և իրեն խնդրել է օգնել դրանք պարսիկներին վաճառել և իրենց հեռախոսային խոսակցությունները հենց այդ հարցի շուրջ են եղել: Զբոսաշրջիկների ցանկության դեպքում կազմակերպել է նրանց շրջագայությունը, սակայն բոլորը չեն ցանկացել: Պարսիկ զբոսաշրջիկներն իրեն չեն խնդրել ապահովել մարմնավաճառներով, ինքը նրանց տարել է դիսկո, ստրիպտիզ ակումբներում կամ մերսման սրահ և մնացած բաներից ինքը տեղյակ չէ: Իր պահվածքն այնպիսին չի եղել, որ իրեն նման առաջարկ արվեր, բացի այդ դրա կարիքը չի եղել, քանի որ թե՛ ակումբներում և թե՛ Կենտրոնի փողոցներում զբոսաշրջիկներին նման առաջարկություններ շատ են եղել: Գայանեին և Նաիրային տեսել է փողոցում կամ ակումբներում, որոնց հետ միայն միմյանց բարևել են: Գայանեի հետ հեռախոսային կապը եղել է շնիկների վաճառքի հետ կապված, սակայն նրանց հետ մտերմություն չի եղել: Իրեն չի հետաքրքրել, թե այդ մարմնավաճառները պարսիկ զբոսաշրջիկների հետ հարաբերություններ ունեցել են, թե ոչ:
Դատարանի հարցերին ի պատասխան՝ ամբաստանյալ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանը նշեց, որ նախքան սույն գործի հարուցումը իր հետ կապվել են 6-րդ վարչությունից և համագործակցության առաջարկություն արել, քանի որ այդ ժամանակահատվածում քիչ անձինքն են տիրապետել պարսկերենին, իսկ ինքը տիրապետել է և աշխատել է պարսիկ զբոսաշրջիկների հետ, առաջարկել են թմրամիջոցների շրջանառության վերաբերյալ տվյալներ ունենալու դեպքում հայտնել նրանց, ինչին ինքը համաձայնել է և պայմանագիր կնքել, իրեն կեղծանուն են տվել՝ <<Մոնիկա>: Այդ համագործակցությունը տևել է 2 տարի, իրեն շատ են անհանգստացրել, հաճախակի կանչել են և ինքը, հաշվի առնելով, որ այդ ընթացքում թմրամիջոցների վերաբերյալ տվյալներ իրեն հայտնի չեն, ուստի հրաժարվել է համագործակցել, որից կարճ ժամանակ անց հարուցվել է սույն գործը: Ինքը նշվածի վերաբերյալ ապացույց չունի, սակայն համոզված է, որ սույն քրեական գործը կապված է այդ դեպքի հետ: Ձայնագրությունների մեջ նրանք ասում են, որ վախեցրել են, որ նրանց գլխին կսարքեն: 6-րդ վարչությունն իր գլխն սարքել է, քանի որ ինքը ռիսկ է արել նրանց մերժել: Եթե ինքը տարիներ շարունակ նման հանցանք է կատարել, ապա իրեն կբռնեին հանցանքի վայրում: Քննիչն ասել է, որ տեսնում է, որ ինքն այդ անձը չէ, սակայն 6-րդ վարչությունից հրահանգ է եկել և գործը պետք է ուղարկի դատարան: Մինչև նրանց կողմից իր դեմ ցուցմունքներ տալն ինքը երկու վկաների հետ թշնամական կամ լարված հարաբերություններ չի ունեցել, քանի որ իրենք միայն բարևել են միմյանց և չեն շփվել միմյանց հետ: Նրանք իրեն տեսնելուց մի քանի անգամ ներողություն են խնդրել և ասել, որ նրանց ստիպել են: Գայանեն իր պուդելներին բերել է ակումբ և բոլորին առաջարկել է վաճառել, քանի որ պարսիկները հաճախ են շներ գնել Հայաստանից: Քանի որ նրանք գիշերներն աշխատել են, իսկ ցերեկները քնել, այդ իսկ պատճառով եղել է, որ ինքը նրանց մոտ 10 անգամ զանգել է, որ պատասխանեն, քանի որ ինքը փորձել է նրա շները վաճառել: Քանի որ Նաիրան և Գայանեն մոտ ընկերներ են եղել, բացի այդ ինքը նրան համակրել է և խորհուրդ է տվել ամուսնանալ և այդ գործը թողնել, այդ իսկ պատճառով նաև նրան է զանգել: Քննիչի մոտ հարցաքննվել է: Նրանց հետ հեռախոսազանգերը եղել են շնիկների հետ կապված: Չի հիշում, սակայն հնարավոր է, որ թարգմանության հետ կապված ևս հեռախոսազանգեր լինեն:
Հրապարակվել են ամբաստանյալ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի նախաքննական ցուցմունքները։
Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանը գործի նախաքննության ընթացքում 2017 թվականի ապրիլի 5-ին, կասկածյալի դատավարական կարգավիճակով, ըստ էության ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ քանի որ վարժ տիրապետում է պարսկերեն լեզվին, ուստի զբաղվում է մասնավոր թարգմանություններով, ինչպես նաև մասնավոր բրոկեր է, հատկապես բնակարաններ է տրամադրում պարսիկներին: Ինքը նշված գործունեությամբ զբաղվում է շուրջ 7-ից 8 տարի և իր աշխատանքի սկզբունքը կայանում է նրանում, որ իրեն զանգահարում են Պարսկաստանից, ասում են, որ գալիս են տուրիստներ, ինքը նրանց դիմավորում է և տեղավորում վարձակալությամբ տրամադրվող տարբեր բնակարաններում, ինչպես նաև հյուրանոցներում: Իր շահագրգռվածությունը կայանում է նրանում, որ ինքը գումար է աշխատում, ավելի քիչ գումարով վերցնում է, ավելի թանկ գումարով տրամադրում է: Պարսիկներն իրեն զանգահարում են, քանի որ մեկ անգամ ինքը նրանց տեղավորել է, գոհ են եղել և դրանից հետո իրեն են զանգահարում: Այդ պարսիկների տվյալները չունի, նրանք իր մոտ չեն գրանցվում, գալիս են, որից հետո 2-ից 5 օր հետո ետ են գնում: Բնակարաններն իր կողմից վերցվում են Կենտրոն վարչական տարածքում և նրանց տրամադրվում: Նաիրա Շահբազյանին ու Գայանե Մարտիրոսյանին անվանապես չի ճանաչում, սակայն նրանց տեսնելիս հնարավոր է հիշի: Ինքը նման հանցանք չի կատարել:
Ինքը հաճախակի պարսիկ զբոսաշրջիկների հետ գնացել է Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի վրա գտնվող «Նայս» ակումբ, որտեղ տեսել է շատ մարմնավաճառների, նշված Նաիրային չի կարողանում վերհիշել, սակայն տեսնելիս կարող է ճանաչել, սակայն բացառում է, որ նշված պայմանավորվածություն ձեռք բերած լինի, նման բան արած լինի, քանի որ ինքն առհասարակ նման արարքով չի զբաղվել։Ինքը նման առաջարկ ոչ ոքի չի արել:
Չի եղել նման բան, որ ինքը պարսիկ հաճախորդներից վերցնի 25.000-ից 30.000 ՀՀ դրամ գումար, որից 20.000 ՀՀ դրամ գումարը տա Նաիրային կամ հակառակը Նաիրան վերցնի ու իրեն տրամադրել 5-10 000 ՀՀ դրամ գումարը:
Ինքը թարգմանիչ է, ուստի եղել են դեպքեր, երբ պարսիկներն իրեն խնդրել են հեռախոսազրույց ունենալ մարմնավաճառների հետ, քանի որ նրանք շփման խնդիր են ունեցել, այսինքն չեն կարողացել խոսել, սակայն ինքը բացատրել է հասցեն, եղել են դեպքեր, որ տեսել է նաև մարմնավաճառներին, սակայն ինքը գումարային հարցերով չի զբաղվել, այսինքն չի եղել միջնորդ, չգիտի, թե պարսիկներն ինչքան գումար են տրամադրել նրանց մատուցած ծառայությունների համար, սակայն եղել են դեպքեր, որ պարսիկների խնդրանքով ինքը դոլար է մանրել, այսինքն տվել է նրանց տրամադրած դոլարին համարժեք դրամ:
Ինքը հաճախակի է պարսիկ զբոսաշրջիկների հետ գնացել Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի վրա գտնվող «Այս» դիսկո ակումբ, այնտեղ տեսել է շատ մարմնավաճառների, նշված Գայանեին այսպես չի կարողանում վերհիշել, սակայն տեսնելիս կարող է ճանաչել, սակայն բացառում է, որ նշված պայմանավորվածությունը ձեռք բերած լինի, նման բան արած լինի, քանի որ ինքն առհասարակ նման արարքով չի զբաղվել։Եթե ինքը նման կանանց հետ ցանկանար համագործակցել, ապա կաներ շատերի հետ, այլ ոչ թե մատնանշված երկու անձանց հետ:
Չի եղել նման բան, որ 2015 թվականին իր միջնորդությամբ կրկին Գայանեն գնա Կենտրոնի վարչական տարածքում գտնվող բնակարաններից մեկը, որտեղ ունենա սեռական հարաբերություններ, իսկ ավարտից հետո նա նկատի, որ ինքը հաճախորդից վերցրել է 30.000 ՀՀ դրամ, սակայն նրան տվել է 20.000 ՀՀ դրամ գումար, որից հետո նա իրեն ասի, որ ինքը խղճով աշխատի, իրեն պահի 5.000 ՀՀ դրամ, այլ ոչ թե 10.000 ՀՀ դրամ, որից հետո Գայանեն ասի, որ իր հետ էլ չի աշխատելու:
Եղել են դեպքեր, որ պարսիկներին տարել է «Ծղոտներ» հյուրանոցային համալիր և այլ շոգեբաղնիքներ, սակայն ինքը նման բան չի արել:
Բացառվում է, որ ինքը Գայանեին ասի, որ սեռական հարաբերություններ ունենալու դիմաց պարսիկների հետ գումարային հարցերով պայմանավորվածության չգա, ինքը պայմանավորվի, սակայն դեպքեր լինեն, որ Գայանեն խոսի պարսիկների հետ և նրանք ասեն, որ դրա դիմաց իրեն են տվել 30.000 ՀՀ դրամ կամ 100 ԱՄՆ դոլար, սակայն ինքը Գայանեին տա 20.000 ՀՀ դրամ գումար:
Բացառվում է, որ Գայանեն իր հետ սկսել է չաշխատել, քանի որ ինքը միջնորդավճարը 5.000 ՀՀ դրամից շատ է վերցրել։
Այնպիսի դեպքեր չեն եղել, որ իր միջնորդությամբ Գայանեն ու Նաիրան միասին գնան իր կողմից մատնանշած բնակարան ու միասին ունենան սեռական հարաբերություններ պարսիկների հետ արդեն իսկ վերը նշված պայմաններով:
Իրեն ծանոթ չեն 077-58-44-04 և 077-48-60-00 բջջային հեռախոսահամարները, նրանց պետք է զանգահարած լինի պարսիկների խնդրանքով:
Նշված երկու աղջիկներին չի կարողանում հիշել, սակայն առհասարակ ոչ ոքի հետ թշնամանքի մեջ չի գտնվում:
(Տե՛ս հատոր 1-ին, գ․թ․ 68-71)։
Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանը գործի նախաքննության ընթացքում 2017 թվականի ապրիլի 11-ին, մեղադրյալի դատավարական կարգավիճակով, ըստ էության ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ ինքը նման հանցանք չի կատարել։ Պնդել է որպես կասկածյալ տրված ցուցմունքները և օգտվելով իր քրեադատավարական իրավունքից՝ հրաժարվել է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց։
(Տե՛ս հատոր 1-ին, գ․թ․ 88)։
Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանը գործի նախաքննության ընթացքում 2017 թվականի ապրիլի 11-ին, կասկածյալի դատավարական կարգավիճակով, վկա Գայանե Ռոբերտի Մարտիրոսյանի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում, ըստ էության ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ իր հետ առերեսվողի հայտնածները չեն համապատասխանում իրականությանը, քանի որ ինքը զբաղվում է տուրիզմով։ Նա ճիշտ է նշում, որ իրենք ծանոթացել են վերը նշված դիսկո ակումբում, քանի որ ինքն այնտեղ հաճախակի տարել է պարսիկ զբոսաշրջիկների: Իր հետ առերեսվողի կողմից նշված 2012 թվականին դիսկո ակումբում եղած մարմնավաճառությամբ զբաղվող աղջիկները կամ առհասարակ չեն խոսում կամ շատ քիչ, ուստի ինքն ուղղակի կատարել է թարգմանչի դեր, թարգմանել է նրանց ասածները և ինքը որևէ գնային պայմանավորվածություն չի ունեցել նրանց հետ, որևէ միջնորդավճար չի վերցրել: Նույնը վերաբերվում է նաև Նաիրա Շահբազյանին: Ճիշտ չէ, որ ինքն այդ ծառայության մատուցման համար իր հետ առերեսվողի հետ պայմանավորվել է միջնորդավճար 5-10 հազար ՀՀ դրամ, բացի այդ որևէ այլ գումար ինքը չի վերցրել որպես միջնորդավճար: Ուղղակի եղել են դեպքեր, երբ ինքը պարսիկների գումարը փոխանակել է դրամով և հնարավոր է, որ դա նրա մոտ թողել է նման տպավորություն: Իր հետ առերեսվողին հաճախակի տեսել է դիսկո-ակումբում, իրենց միջև սկսվել է մտերմություն, հաճախակի միմյանց հետ զրուցել են բջջային հեռախոսով, զրույցները եղել են տարբեր բնույթի, օրինակ` իր հետ առերեսվողն իրեն ասել է, որ շնիկների բիզնեսով է զբաղվում, նույնիսկ տեսել է նրա շնիկներին, փորձել է համագործակցել նրա հետ, օգնել վերջինիս վաճառել այդ շնիկները պարսիկ զբոսաշրջիկներին, ինչպես նաև իր հետ առերեսվողն իրեն ասել է, որ զբաղվում է տորթերի, ֆուրշետային սեղանների պատրաստմամբ և խնդրել է իրեն օգնել հաճախորդներ ձեռք բերելու հարցում և հեռախոսային զրույցների մեծ մասը պայմանավորված է եղել նաև դրանով, ինչպես նաև եղել են դեպքեր, որ պարսիկ զբոսաշրջիկներն իրեն տվել են իր հետ առերեսվողի բջջային հեռախոսահամարը և ինքը զանգահարել ու կանչել է իր հետ առերեսվողին, սակայն ինքը որևէ միջնորդավճար չի վերցրել: Ինքը պայմանագրով պարսկական ընկերություններից Ռախավարդե Խադեմե Տուսի հետ աշխատում է 2006 թվականից մինչև 2016 թվականը, ինքը ստացել է 2700 ԱՄՆ դոլար գումար աշխատավարձ, գումար աշխատելու հետ կապված որևէ խնդիր չի ունեցել, որ նման բանով զբաղվի։
(Տե՛ս հատոր 1-ին, գ․թ․ 79-82)։
Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանը գործի նախաքննության ընթացքում 2017 թվականի ապրիլի 19-ին, մեղադրյալ դատավարական կարգավիճակով, վկա Նաիրա Ռաֆիկի Շահբազյանի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում, ըստ էության ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ իր հետ առերեսվողի հայտնածները չեն համապատասխանում իրականությանը, քանի որ ինքը զբաղվում է տուրիզմով, ճիշտ է նշում, որ իրենք ծանոթացել են վերը նշված դիսկո ակումբում, քանի որ ինքն այնտեղ հաճախակի տարել է պարսիկ զբոսաշրջիկների: Իր հետ առերեսվողի կողմից նշված 2012 թվականին դիսկո ակումբում եղած մարմնավաճառությամբ զբաղվող աղջիկները կամ առհասարակ չեն խոսում կամ շատ քիչ, ուստի ինքն ուղղակի կատարել է թարգմանչի դեր, թարգմանել է նրանց ասածները և ինքը որևէ գնային պայմանավորվածություն չի ունեցել նրանց հետ, որևէ միջնորդավճար չի վերցրել: Նույնը վերաբերվում է նաև Գայանե Մարտիրոսյանին: Ճիշտ չէ, որ ինքն այդ ծառայության մատուցման համար իր հետ առերեսվողի հետ պայմանավորվել է միջնորդավճար 5-10 հազար ՀՀ դրամ, բացի այդ որևէ այլ գումար ինքը չի վերցրել միջնորդավճար: Ուղղակի եղել են դեպքեր, երբ ինքը պարսիկների գումարը փոխանակել է դրամով և հնարավոր է, որ դա նրա մոտ թողել է նման տպավորություն: Հեռախոսազանգերի հետ կապված կարող է նշել, որ իր հետ առերեսվողին ինքը հաճախակի տեսել է դիսկո-ակումբում, իրենց միջև սկսվել է մտերմություն, հաճախակի միմյանց հետ զրուցել են բջջային հեռախոսով, զրույցները եղել են տարբեր բնույթի, ինքն ընկերական շփվել է իր հետ առերեսվողի հետ, խոսել են իրենց կենցաղից, տեղեկացված է եղել, որ իր հետ առերեսվողն ունի առողջական խնդիրներ, բազմիցս նրան խորհուրդներ է տվել, որ մարմնավաճառությամբ չզբաղվի, այլ ամուսնանա։ Տեղեկացված է եղել նաև, որ իր հետ առերեսվողը պարսիկ ընկեր է ունեցել, ում հետ ցանկացել է ամուսնանալ և նման պայմաններում ինքը չէր կարող հետ առերեսվողին նման առաջարկ անել, բացի այդ իրենց միջև այնպիսի մտերմություն է ստեղծվել։ Տեղեկացված լինելով, որ Նաիրան ծագումով Վրաստանից է, միասին նույնիսկ պլանավորել են մեկնել Վրաստան հանգստանալ։ Եղել են դեպքեր, որ պարսիկ զբոսաշրջիկներն իրեն տվել են իր հետ առերեսվողի բջջային հեռախոսահամարը և ինքը զանգահարել ու կանչել է իր հետ առերեսվողին, սակայն միջնորդավճար չի վերցրել, քանի որ ինչպես իր հետ առերեսվողը, այնպես էլ Գայանե Մարտիրոսյանը չեն խոսել այդ տարիներին պարսկերեն լեզվով: Ինքը պայմանագրով պարսկական ընկերություններից Ռախավարդե Խադեմե Տուսի հետ աշխատել է 2006 թվականից մինչև 2016 թվականը, ստացել է 2700 ԱՄՆ դոլար գումար աշխատավարձ, գումար աշխատելու հետ կապված որևէ խնդիր չի ունեցել, որ նման բանով զբաղվեր։ Ներկայումս միմյանց հետ կապ չունեն, քանի որ իր հետ առերեսվողը, ինչպես նաև Գայանեն ներկայումս զրուցում են պարսկերեն և իր կողմից թարգմանության կարիք չկա:
(Տե՛ս հատոր 1-ին, գ․թ․ 94-98)։
Հրապարակումից հետո մեղադրողի հարցերին ի պատասխան՝ ամբաստանյալ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանը նշեց, որ գիշերները իրենք զբոսաշրջիկներին տարել են նրանց ցանկացած ակումբները, որտեղ աղջիկները մոտեցել են և փոխանակվել են հեռախոսահամարներով և հասցեներով և մնացած հարցերով: Պարսիկ զբոսաշրջիկները հայերենին չեն տիրապետել, երևի աղջիկների հետ շփվել են կիսատ անգլերենով, թուրքերենով, պարսկերենով, իրար հասկացել են: Ուղղակի իրեն խնդրել են թարգմանել և ինքը թարգմանել է ու հասցեն ճիշտ ասել, սակայն ինքը գումարային խոսակցություն չի ունեցել: Իր նման այլ անձինք ևս թարգմանել են: 2 տարվա ընթացքում բազմաթիվ տարբեր պարսիկ զբոսաշրջիկներ են եղել, նույն անձինք չեն եղել: Նրանք տարբեր անձանց համարներ են տվել, միայն այդ 2 աղջիկները չեն եղել: Գայանեին և Նաիրային ստիպել են և նրանք վախից սուտ ցուցմունք են տվել, իսկ հետո վախեցել են հետ վերցնել դրանք: Այլ անձինք ևս հարցաքննվել են, սակայն նրանք չեն վախեցել և սուտ ցուցմունք չեն տվել: Ինքը ձայնագրել է վկաներին, քանի որ նախորդ դատարանում դատավորն է հուշել իրեն, որ կարող է ձայնագրել նրանց: Վկաներից ոչ մեկին չի հանդիպել, քանի որ 6-րդ վարչությունը նրան ասել է, որ ինքը չփորձի հանդիպել նրանց տեղյակ պահել, այլ հեռախոսով է ձայնագրել, իսկ մյուս վկայի քույրն իրեն գրել է, որ քրոջը վախեցրել են և նա ցանկացել է իրեն օգնել, իսկ ինքն առաջարկել է հանդիպել և ձայնագրել է խոսակցությունը: Այդ ձայնագրություններով փորձել է ապացուցել իր անմեղությունը:
Դատարանի հարցերին ի պատասխան՝ ամբաստանյալ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանը նշեց, որ նախաքննության ընթացքում որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս հայտնել է, որ Գայանեին և Նաիրային չի ճանաչում, իսկ հետո ասել է, որ իրենց միջև որոշակի ընկերական փոխհարաբերություններ են եղել, քանի որ մարմնավաճառները կեղծանուններով են ներկայանում և ինքը նրանց իրական անունները չի իմացել, Գայանեին ինքը որպես Հասմիկ է ճանաչել: Ինքը զբոսաշրջիկի խնդրանքով զանգել և բացատրել է բնակարանի հասցեն, իսկ գումարային հարցերը նրանք են պայմանավորվել, ինքն այդ հարցերին չի խառնվել:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը)։
2.2. Վկա Գայանե Ռոբերտի Մարտիրոսյանը գործի դատաքննության ընթացքում ըստ էության ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ նախաքննական ցուցմունքները համապատասխանում են իրականությանը։ Նա իրեն կանչել է, ինքը գնացել է և գումարային հարցերը եղել են այնպես, ինչպես գրել է, գումար է վերցրել։ Մի քանի անգամ գնացել է՝ եղել է 10․000 կամ 20.000 դրամ է տվել, եղել է 200 դոլար են տվել և իրեն 20․000 դրամ է տվել։
Մեղադրող Հ․Չախոյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Գայանե Ռոբերտի Մարտիրոսյանը նշեց, որ ամբաստանյալի դեմ թշնամություն չունի։ Նախաքննական ցուցմունքներով ներկայացրել է ճշմարտությունը, որևէ մեկը չի հորդորել կամ ուղղորդել։ Ամբաստանյալի հետ աշխատել է 3-ից 4 տարի առաջ, աշխատել են մոտ 2-ից կամ 3 տարի։ Մինչ այդ ճանաչել են միմյանց, իսկ առաջարկը եղել է Սայաթ Նովա փողոցում գտնվող «Այս» ակումբում։ Առաջարկը եղել է այն, որ նա տուրիստին կանչի, իսկ ինքը սեռական ծառայություն մատուցի և նրան գումար վճարի: Ամբաստանյալը զբաղվել է լիդերությամբ՝ պարսիկ տուրիստներին տներ է տրամադրել։ Ինքը նրան չի առաջարկել, նա է առաջարկել հաճախորդ տրամադրել։ Նրան սկզբնական տվել են 5.000 դրամ, 30․000 դրամ լինելու դեպքում՝ 10․000 դրամ են նրան տվել, իսկ 20․000 դրամ լինելու դեպքում՝ 5․000 դրամ։ Նրա կողմից ուղարկված տուրիստների հետ է եղել։ Շաբաթը մոտ 2 անգամ նրա ուղարկած տուրիստներին մատուցել է սեռական ծառայություն։ Աշխատանք միշտ եղել է։ Եղել են վարձակալված բնակարանում կամ հյուրանոցում։ Եղել է, որ ամբաստանյալն է գումարը վերցրել, իրենց գումարը տվել է, իսկ իրենը պահել է։ Կապը եղել է հեռախոսազանգով, նա զանգահարել է և ասել, որ տուրիստ ունի, մոտենան։ Եղել է, որ գումարը սկզբում են վերցրել, եղել է նաև, որ վերջում տուրիստն իրենց է տվել գումարը։ Ինքն այլևս չի ցանկացել նրա հետ աշխատել, ինչը կապված է եղել գումարի հետ, քանի որ եղել է, որ ինքը մատուցել է ծառայություն, իսկ նա 200 դոլար է վերցրել, սակայն 20․000 դրամն է տվել իրեն։ Այդ ընթացքում նույն աշխատանքը կատարել է նաև Նաիրա անունով աղջիկ, ով նույն ձևով նույն աշխատանքն է կատարել, իրար հետ են գնացել, նույն ձևով։ Ընդհանուր առմամբ աշխատել է 2 կամ 3 տարի, ամբաստանյալը 20.000-ից 5.000 է վերցրել, 100 դոլարից 20.000-ը, 200 դոլարից 20.000-ն է իրեն տվել, 30.000-ից 10.000-ն է տվել: Նաիրան իր հետ նույն ժամանակահատվածում է աշխատել և իրար հետ են դադարեցրել աշխատել: Եղել է, որ ամբաստանյալի ասած վայրում, օրինակ՝ տանը, մատուցի սեռական ծառայություններ:
Պաշտպան Լևոն Սիմոնյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Գայանե Ռոբերտի Մարտիրոսյանը նշեց, որ անձամբ ինքը չի դիմել ոստիկանություն, որ Աիդան այդպիսի աշխատանքով է զբաղվում, այլ իրեն կանչել են, հարցրել և ինքը պատասխանել է, որ այդպես է: Ինքն Աիդայի դեմ թշնամություն չունի, սակայն իրեն հարցրել են և ինքն ասել է, որ այդպիսի բան եղել է: Չի կարող ասել, թե Աիդան պարսիկներին մատուցած ծառայությունների համար վճարվել է, թե՝ ոչ: Աիդան այդ գումարը վերցրել է կոնկրետ իր կատարած ծառայության համար, այլ ոչ թե նրա կատարած: Եթե տուրիստը 30.000 դրամ է տվել, ապա 10.000 դրամը նրան են տվել: Իր գումարը կոնկրետ 20.000 դրամ է եղել, հնարավոր է 100 դոլարանոց գործ լիներ, բայց նա 20.000 դրամն իրենց է տվել, մնացածը մնացել է նրան: Առերես հարցաքննության ժամանակ եղել են ինքը, Աիդան և փաստաբան ու քննիչը, այլ անձ չի եղել: Նախորդ դատաքննության ընթացքում հարցաքննվելուց հետո Աիդայի հետ չի հանդիպել և հեռախոսազրույց չի ունեցել:
Ամբաստանյալ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Գայանե Մարտիրոսյանը նշեց, որ 2011 թվականին ինքը և Նաիրան խոսել են պարսկերեն: Գումարը կամ Աիդան է վերցրել կամ իրենք են վերջում գործից հետո տվել: Զանգել են իրար հետ պայմանավորվել են և դրսում իրար տեսել են ու տվել այդ գումարը: Եղել է, որ Աիդան է նախնական վերցրել գումարը և եղել է նաև վերջում իրենք են վերցրել: Եղել է, որ Աիդան նախնական գումարը վերցնելուց հետո 5000 դրամը պահել է, իսկ 15.000 դրամը տվել է իրենց, եղել է նաև, որ վերջում իրենք են տուրիստից վերցրել գումարը, որից հետո դուրս են եկել, զանգել, տեսել և Աիդայի գումարը փոխանցել: Մոտավորապես 2 տարի առաջ դատական նիստի ավարտից հետո Աիդայի հետ զրուցել է մի քանի րոպե, սակայն ինքը չի ասել, որ իրեն 6-րդ վարչությունից կանչել են, ստիպել են, որ գրի և հիմա ինքն ամաչում է Աիդայի աչքերի մեջ նայել, քանի որ նրան վատություն է արել: Նիստից հետո մեկ անգամ Աիդայի հետ հեռախոսազրույց է ունեցել, սակայն չի հիշում, թե ինչի կապակցությամբ: Այդ հեռախոսազրույցի ժամանակ ինքը չի ասել, որ 6-րդ վարչությունից կարող են ընկնել իր հետևից, դրա համար է այդպես գրել, այլ ուղղակի ասել է, որ ճիշտ չի եղել, որ այդպես է եղել, սակայն չի ասել, որ 6-րդ վարչությունը ստիպել է: Ինքը զբաղվել է շնիկների բազմացման բիզնեսով և Աիդային խնդրել է, որ օգնի պարսիկ տուրիստներին շնիկներ վաճառել: Իրենց զանգերը միայն այդ հարցով չեն եղել, եղել է նաև շնիկների կամ այլ հարցերով:
Պաշտպան Լևոն Սիմոնյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Գայանե Ռոբերտի Մարտիրոսյանը նշեց, որ սկզբից ակումբում են ծանոթացել, իսկ հետո Աիդան տուրիստներին բերել է և կանչել իրենց: Չի կարող այդ պահը հիշել, թե Աիդան է առաջարկել, թե ինչպես է եղել, սակայն այդպես է ստացվել, այդ առաջարկի պահը չի կարող հիշել:
Դատարանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Գայանե Ռոբերտի Մարտիրոսյանը նշեց, որ եղել է 2-ից 3 տարի, սակայն կոնկրետ տարեթվերը չի կարող նշել: Բացի Նաիրայից այլ անձանց հետ Աիդա Գրիգորյանի կողմից նմանատիպ փոխհարաբերությունների վերաբերյալ տեղեկություններ չունի: Ինքը և Նաիրան ընկերուհիներ են եղել: Աիդան զանգել է և ասել, որ տուրիստ կամ տուրիստներ կան և եթե մեկ անձ է եղել, ապա իրենցից մեկն է գնացել, իսկ եթե երկու անձ է եղել, ապա երկուսով են եղել: Ինքը և Նաիրան միմյանց զանգել են և ասել, որ Աիդան զանգել է, գործ կա, գնում են այս տեղը: Չի կարող ասել, թե ընդհանուր առմամբ որքան գումար է տրվել Աիդա Գրիգորյանին:
Հրապարակվել են Վկա Գայանե Ռոբերտի Մարտիրոսյանի նախաքննական ցուցմունքները։
Գայանե Ռոբերտի Մարտիրոսյանը գործի նախաքննության ընթացքում 2017 թվականի մարտի 18-ին, վկայի դատավարական կարգավիճակով ըստ էության ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2010 թվականից սկսել է զբաղվել մարմնավաճառությամբ, քանի որ ունեցել է ֆինանսական խնդիրներ և չի կարողացել պահել իր երեխաներին: 2013 թվականին միայնակ եղել է Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի վրա գտնվող «Այս» ակումբում, որտեղ տեսել է Աիդա Գրիգորյանին պարսիկ զբոսաշրջիկների հետ և իմանալով, որ վերջինս դիմավորում և իրականացնում է պարսիկ զբոսաշրջիկների շրջագայություն և ժամանցի ապահովում, մոտեցել է նրան և առաջարկել, որ եթե անհրաժեշտ լինի ինքը կարող է գումարի դիմաց սեռական հարաբերություններ ունենալ պարսիկ զբոսաշրջիկների հետ և վերջինս համաձայնվել է, իրենք միասին պայմանավորվել են, որ ամեն մի հաճախորդից նա իրեն տալու էր 20.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ նա էլ իր հերթին միջնորդավճար է վերցնելու իր ցանկությամբ, ինչպես նաև պայմանավորվել են, որ ինքը գումարային հարցով պարսիկ զբոսաշրջիկների հետ չխոսի, նա կխոսի և հետո գումարը կտրամադրի իրեն: Այդ օրվանից հետո՝ 2013 թվականից մինչև 2015 թվականն ընկած ժամանակահատվածում ինքը ամիսը մոտ երկու անգամ, իրենց ձեռք բերած պայմանավորվածության համաձայն, աշխատել է Աիդայի հետ, ավելի կոնկրետ ունեցել է սեռական հարաբերություններ պարսիկների հետ, իսկ դրանից հետո Աիդան իրեն տվել է 20.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ մոտ երկու տարի ինքն ամաչում է և այլևս մարմնավաճառությամբ չի զբաղվում, քանի որ երեխաները մեծացել են արդեն: Վերջին անգամ Աիդային տեսել է 2015 թվականին, երբ կրկին անգամ Աիդայի միջնորդությամբ գնացել է Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական տարածքում գտնվող բնակարաններից մեկում պարսիկների հետ սեռական հարաբերություններ ունենալու համար, այդ ժամանակ այնտեղ նկատել է նաև Նաիրա Շահբազյանին, ով նույնպես Աիդայի միջնորդությամբ սեռական հարաբերություններ է ունենում պարսիկների հետ: Այդ ժամանակ, երբ ինքն ունեցել է սեռական հարաբերությունները, ավարտից հետո տեսել է, որ պարսիկ հաճախորդը նրան տվել է 30.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ նա իրեն տվել է 20.000 ՀՀ դրամ գումար, որին ականատես է եղել նաև Նաիրան և այդ ժամանակ ինքն Աիդային ասել է, որ խղճով աշխատի, գոնե վերցնի միայն 5.000 ՀՀ դրամ գումար և դրանից հետո ինքն Աիդա Գրիգորյանին ասել է, որ ինքը նրա հետ էլ չի աշխատելու և իր համարը ջնջի մոտից, դրանից հետո մինչ օրս նրան չի տեսել: Նա նույն բանն արել է նաև Նաիրայի հետ, սակայն Նաիրան ոչինչ չի ասել նրան: Դրանից հետո մինչ օրս էլ նրա դեմ որևէ լարվածություն չունի, գտնվում է նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ, իսկ ինչ վերաբերվում է, որ չի աշխատել նրա հետ, դա զուտ եղել է այն պատճառով, որ ինքն է ունեցել սեռական հարաբերությունները, իսկ նա իրենից վերցրել է վճարված գումարի կեսի չափը, որը զայրացրել է իրեն: Մշտապես գումարը վերցրել է Աիդան հաճախորդներից, իսկ այնուհետև իրեն է տվել 20.000 ՀՀ դրամ գումարը։ Ինքը միայն մեկ անգամ է վերցրել գումար՝ 25.000 կամ 30.000 ՀՀ դրամ գումար, որից 20.000 ՀՀ դրամ գումարը պահել է իրեն, իսկ 5.000 կամ 10.000 ՀՀ դրամ գումարը տվել է Աիդային: Աիդան իրեն զանգահարել է և ասել, թե որտեղ է գտնվում հաճախորդը, որոնք մշտապես գտնվել են տարբեր բնակարաններում, ինքը գնացել է այնտեղ, ունեցել է սեռական հարաբերություններ, որից հետո Աիդայից վերցրել է 20.000 ՀՀ դրամ գումարը: Երբ ինքը Աիդայի հեռախոսազանգից հետո գնացել է համապատասխան բնակարաններ, այնտեղ է եղել Աիդան, ինչպես նաև եղել են դեպքեր, երբ վերջինս չի եղել, այլ ուղղակի հեռախոսազրույցի ընթացքում իրեն բացատրել է բնակարանի գտնվելու վայրը: Աիդան իրեն չի տրամադրել բնակարաններ ու շինություններ սեռական հարաբերություններ ունենալու համար, այլ ուղղակի դրանք եղել են պարսիկների վարձակալած բնակարանները, իսկ ինքն էլ նրա ասածով գնացել է այդ բնակարանները: Բացի բնակարաններից ինքը սեռական հարաբերություններ է ունեցել նաև Աիդայի միջնորդությամբ շոգեբաղնիքներում, որոնցից հիշում է միայն «Ծղոտներ»-ը, այդ շոգեբաղնիքները նախապես վերցնում էին պարսիկները, սակայն երբ գնացել են այնտեղ՝ Աիդան պարսիկների հետ այնտեղ է եղել: Եթե գումարը Աիդան է վերցրել, ապա նա իր գումարները տվել է անձամբ առձեռն, գումարը վերցրել է կամ նախապես, եթե նա եղել է բնակարանում, իսկ եթե այնտեղ չի եղել, ապա հետո է իր գումարը տվել: Սեռական հարաբերություններն ունեցել է իր կամքով, Աիդան իրեն չի ստիպել, հարկադրել, ինքն է ցանկացել, որպեսզի այդ կերպ գումար վաստակի, իսկ Աիդայի դեմ էլ որևէ բողոք, պահանջ չունի: Հաճախորդների հետ գինը մշտապես պայմանավորվել է Աիդա Գրիգորյանը: Ինքը սեռական հարաբերությունները մշտապես ունեցել է Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական տարածքում գտնվող տարբեր փողոցների վրա գտնվող բնակարաններում, սակայն չի կարող մատնացույց անել այն բնակարանները, որտեղ զբաղվել է սեռական հարաբերությամբ, զբաղվել է նաև «Ծղոտներ» հյուրանոցային համալիրում, սակայն մնացած շոգեբաղնիքների անվանումները չի հիշում: Աիդայի միջնորդությամբ կամ առհասարակ սեռական հարաբերություններ ունեցել է միայն պարսիկների հետ: Չի կարող հայտնել այն պարսիկների անունները, ազգանունները, հայրանունները, բջջային հեռախոսահամարները, ինչպես նաև որևէ այլ կոնտակտային տվյալ, ում հետ ունեցել է սեռական հարաբերություններ, քանի որ չունի, նրանք եղել են զբոսաշրջիկներ, որոնք իր ունեցած տեղեկություններով կրկին գնացել են Պարսկաստան, ինքը երբեք չի զանգահարել այդ պարսիկներին, նրանց էլ չի տվել իր բջջային հեռախոսահամարը, քանի որ դա արգելել է Աիդա Գրիգորյանը, ով ասել է, որ բացի սեռական հարաբերություններ ունենալուց, պարսիկների հետ որևէ այլ զրույց չունենան: Ինքը տվյալներ չունի, քանի որ միջնորդը եղել է Աիդան, Ինքը երբևէ որևէ պարսիկի հեռախոսահամար չի վերցրել, այլ ուղղակի Աիդայի հեռախոսազանգով գնացել է համապատասխան բնակարաններ կամ շոգեբաղնիք: Իր և Աիդայի հեռախոսազանգերը կատարվել են իր 077-58-44-04 բջջային հեռախոսահամարից և Աիդայի՝ 077-77-08-04 բջջային հեռախոսահամարից: Համոզված է, որ Աիդա Գրիգորյանը իր մատուցած սեռական հարաբերություններից հետո միջնորդավճար է վերցրել, քանի որ ինքը մի քանի անգամ տեսել է, որ նա ավելի շատ գումար է վերցրել իր ներկայությամբ պարսիկներից, սակայն իրեն տվել է նույն 20.000 ՀՀ դրամ գումարը, տեսել է, որ վերցրել է 30.000 ՀՀ դրամ գումար, 100, նույնիսկ 200 ԱՄՆ դոլար գումար, բացի այդ քանի որ ինքը տիրապետում է պարսկերեն լեզվին, ուստի մի քանի անգամ խոսել է հաճախորդների հետ, փորձել է ճշտել, թե որքան գումար է ուզել Աիդան իր մատուցած ծառայության համար, պարսիկներն իրեն ասել են 30.000 ՀՀ դրամ կամ 100 ԱՄՆ դոլար գումար: Ինքը գիտի նաև, որ Աիդա Գրիգորյանը նույնպես սեռական հարաբերություններ է ունեցել պարսիկների հետ, սակայն դա կապ չունի իր ունեցած սեռական հարաբերությունների հետ և վերջինս չի կարող ասել, թե ավել վերցրած գումարը իր ունեցած հարաբերության համար է, քանի որ ինքը մի քանի անգամ ասել է նրան, որ միջնորդավճարը քիչ վերցնի, գոնե 5․000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ նա իրեն ասել է, որ չի ուզում չաշխատի նրա հետ, որից հետո նրա հետ էլ չի աշխատել: Ինքը տեղյակ չէ, թե Աիդան իրենից և Նաիրայից բացի ուրիշ այլ անձի հետ աշխատել է, թե ոչ, այսինքն եղել է միջնորդ այլ աղջիկների համար, թե ոչ: Այն մասին, որ ինքը նման համաձայնության է եկել Աիդայի հետ ոչ ոք չի իմացել: Աիդայի հետ իր ունեցած խոսակցություններին ոչ ոք, բացառությամբ Նաիրա Շահբազյանի, չի մասնակցել, ինչպես նաև միմյանց հետ գումարներ կիսելիս ոչ ոք չի եղել, այդ թվում պարսիկ հաճախորդները, միայն այն դեպքում, երբ Նաիրան նույնպես այցելած է եղել բնակարան Աիդայի միջնորդությամբ նա նույնպես ներկա է եղել խոսակցությանը: Նաիրա Շահբազյանին ճանաչում է այնտեղից, որ իրենք միասին Աիդայի միջնորդությամբ գնացել են բնակարան, դա եղել է մոտ 3-ից 4 անգամ, սակայն հասցեները, որտեղ եղել են, ինչպես նաև ժամանակը չի հիշում: Ինքը Նաիրայի հետ չի խոսել, թե Աիդան նրա հետ ինչ պայմաններով է աշխատում, իրեն չի հետաքրքրել, այլ ուղղակի տեսել է, որ իրենց ունեցած հարաբերություններից հետո Աիդան նրան նույնպես տվել է 20․000 ՀՀ դրամ գումար: Դրանից հետո ինքը շփում է ունեցել Նաիրայի հետ, սակայն ոչ այդ հարցով, այլ ընկերական, երբեք չի հարցրել նրա և Աիդայի փոխհարաբերություններից, ինչպես նաև նրանց մեջ եղած գումարային հարցերից, այլ ուղղակի իմացել է, որ նա նույնպես Աիդայի միջնորդությամբ ունեցել է սեռական հարաբերություններ պարսիկների հետ:
(Տե՛ս հատոր 1-ին, գ․թ․ 23-26)։
Գայանե Ռոբերտի Մարտիրոսյանը գործի նախաքննության ընթացքում 2017 թվականի ապրիլի 11-ին, վկայի դատավարական կարգավիճակով, կասկածյալ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում, ըստ էության պնդել է իր կողմից 2017 թվականի մարտի 18-ին տրված ցուցմունքները և հավելել, որ իր հետ առերեսվողի պատասխանը չի համապատասխանում իրականությանը, ինքը հայտնել է ճշմարտությունը, պնդում է իր կողմից տված ցուցմունքը։ Նշել է նաև, որ իր հետ առերեսվողը ճիշտ է ասում, որ ինքը նրա հետ խոսակցություն է ունեցել նաև շնիկների բիզնեսի հարցով, ինչպես նաև ֆուրշետի, սակայն պնդում է նաև, որ հեռախոսազանգերի մի մասն էլ պայմանավորված է նաև, որ վերջինս իրեն զանգահարել ու կանչել է համապատասխան բնակարաններ պարսիկների հետ սեռական հարաբերություններ ունենալու համար:
(Տե՛ս հատոր 1-ին, գ․թ․ 79-82)։
Գայանե Ռոբերտի Մարտիրոսյանը գործի նախաքննության ընթացքում 2017 թվականի օգոստոսի 7-ին, վկայի դատավարական կարգավիճակով, պնդել է նախկինում տված ցուցմունքները և նշել, որ իրեն ոչ ոք չի դրդել, չի ուղղորդել, որպեսզի ինքն այլ ցուցմունք տա, ինքը հայտնել է իրականությունը։
(Տե՛ս հատոր 2-րդ, գ․թ․ 115)։
Հրապարակումից հետո պաշտպան Լևոն Սիմոնյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Գայանե Ռոբերտի Մարտիրոսյանը նշեց, որ առաջարկության և պայմանավորվածություն ձեռք բերելու պահը չի կարողանում լավ հիշել, սակայն պնդում է նախաքննական ցուցմունքում գրածը:
Ամբաստանյալ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Գայանե Ռոբերտի Մարտիրոսյանը նշեց, որ չի եղել, որ ինքն ակումբում մոտենա Աիդա Գրիգորյանին և խնդրի որևէ նախադասություն թարգմանել պարսկերեն, քանի որ ինքը 2007 կամ 2008 թվականից տիրապետել է պարսկերենին, բայց ոչ շատ լավ, իսկ հետո ավելի լավ է սովորել:
Դատարանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Գայանե Ռոբերտի Մարտիրոսյանը նշեց, որ նախաքննական ցուցմունքում նշված՝ 2013 թվականից մինչև 2015 թվականը ժամանակահատվածի հետ համակարծիք է: Որոշ անձինք իրեն ասել են, որ Աիդան իր նկարը ցույց է տվել և ասել, որ եթե կարող են գնան իր դեմ ցուցմունք տան, սակայն այդ հանգամանքն իր ցուցմունքի բովանդակության վրա բոլորովին չի ազդել:
Մեղադրող Հ.Չախոյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Գայանե Ռոբերտի Մարտիրոսյանը նշեց, որ այդ անձինք չեն ասել, որ ինքը դատարանում ցուցմունքը փոխի, սակայն ասել են, որ Աիդան ասել է, որ նրանք գան և Հասմիկի դեմ ցուցմունք տան, որ այդ ամեն ինչի մեղավորն ինքն է, իսկ նա մեղավոր չէ: Այդ անձանց անունները չի կարող տալ: Այդ անձինք իրեն չեն վախեցրել, որ ցուցմունքը փոխի:
Պաշտպան Լևոն Սիմոնյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Գայանե Ռոբերտի Մարտիրոսյանը նշեց, որ այդ անձինք սույն գործի հետ առնություն չեն ունեցել, բոլորովին ուրիշ անձինք են, ովքեր ճանաչում են իրեն և Աիդային: Ինքը տեղյակ չէ, թե այդ անձինք սույն գործով հարցաքննվել են, թե ոչ: Այդ անձինք մոտեցել են իրեն և հարցրել, թե ինչ է եղել իր և Աիդայի հետ կապված: Նրանք ակումբի աշխատակից չեն:
Ամբաստանյալի կողմից ներկայացված լազերային սկավառակի պարունակության վերարտադրումից հետո՝ ամբաստանյալ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Գայանե Ռոբերտի Մարտիրոսյանը նշեց, որ հաստատում է, որ այդ իր խոսակցությունն է: Նշեց, որ ինքը նշել է, որ «6»-ը կընկնի իր հետևից, քանի որ եթե ինքը մի բան գրել է, իսկ հետո խաբի, խաբեության համար է դա շեշտել, եթե խաբի և ասի, որ այդպիսի բան չի եղել, իրեն 6-րդ վարչությունը ստիպել է: Նախորդ դատին Աիդան է իրեն ասել, որ ինքը կարող է ասել, որ 6-րդ վարչությունն իրեն ստիպել է, կառավարությունը փոխվել է և ինքը կարող է ցուցմունքը փոխել, իսկ ինքը մտածել է, որ ինչը, որ գրվել է դա էլ պետք է ասի:
Դատարանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Գայանե Ռոբերտի Մարտիրոսյանը նշեց, որ նախորդ դատարանում մինչև նիստի սկսվելը նա իրեն ասել է, որ կարող է ցուցմունքը փոխել, իսկ ինքը մտածել է, որ ինչը նախկինում ասել է, չի կարող դա փոխել:
Պաշտպան Լևոն Սիմոնյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Գայանե Ռոբերտի Մարտիրոսյանը նշեց, որ լազերային սկավառակի խոսակցությունը դատից հետո է եղել, իսկ իրենց խոսակցությունը եղել է դատից առաջ, որ նա իրեն ասել է ցուցմունքը փոխի: Իր խղճի վրա ազդել է, սակայն ինքը չէր կարող օգնել և սուտ խոսել: Ինքը նախորդ դատին բերման է ենթարկվել թաղայինի կողմից: Երբ ինքը եկել է դեռ դատը չի սկսվել, իրենք մոտ կես ժամ սպասել են մինչև դատը սկսվելը և այդ ժամանակ է այդ խոսակցությունը եղել: Այդ ժամանակ ինքը մտածել է, որ չի կարող խաբել: Ինքը պնդում է իր ցուցմունքները:
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը)։
2.3. Վկա Շահրամ Խոսրոի Մոհհամադին գործի դատաքննության ընթացքում ըստ էության ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ բավականին տարիներ առաջ գնացել է օդանավակայան իր ընկերներին դիմավորելու նպատակով, ովքեր Իրանից գալիս էին Հայաստան։ Այս կինը մոտեցել է իրեն և հարցրել, թե իրենց տուն անհրաժեշտ է, իսկ ինքը պատասխանել է, որ տեղյակ չէ, թե այդ անձինք տուն վերցրել են, թե ոչ, որից հետո այդ կինը տվել է իր հեռախոսահամարը (իր հեռախոսին զանգահարելու միջոցով) և առաջարկել, որ տան անհրաժեշտության դեպքում զանգահարեն իրեն և գնացել է։ Ընկերներն ասել են, որ հյուրանոց են վարձակալել և ինքն այդ կնոջը չի զանգահարել, սակայն նրա հեռախոսահամարը որպես տան միջնորդ գրանցել է։ Տարիներ անց ոստիկանության կողմից հեռախոսազանգի միջոցով հրավիրվել է և ոստիկանությունում իրեն հարցրել են, թե ինքը ճանաչում է Աիդա Գրիգորյանին, ինչին ինքը պատասխանել է, որ նման տվյալներով անձի չի ճանաչում։ Իրեն ասել են, որ ինքն այդ կնոջ հետ հեռախոսային կապ է ունեցել և ստուգել են իր հեռախոսը, որի արդյունքում նրա համարը հավաքելով նշվել է որպես տան բրոկեր։ Իր հարցին ի պատասխան՝ ոստիկանությունում ասել են, որ այդ հեռախոսահամարից մեկ անգամ հեռախոսազանգ է եղել և ինքը չի խոսել, իսկ ինքն ասել է, թե ինչ կապ կարող է ունենալ այն անձի հետ, ով իրեն զանգահարել է միայն մեկ անգամ, իսկ ինքը չի պատասխանել հեռախոսազանգին։
Պաշտպան Արսեն Գրիգորյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Շահրամ Խոսրոի Մոհհամադին նշեց, որ ինքն այս կնոջ հետ օդանավակայանում խոսել է միայն 10 վայրկյան՝ տան վարձակալության հետ կապված, նրան չի տեսել և նրա հետ չի խոսել։ Ինքն այս կնոջ դեմքն անգամ չի հիշել։
Ամբաստանյալ Աիդա Գրիգորյանի հարցին ի պատասխան՝ վկա Շահրամ Խոսրոի Մոհհամադին նշեց, որ երբևէ չի լսել, որ Աիդա Գրիգորյանը պարսիկ տուրիստների համար մարմնավաճառներ է մատակարարել։
Մեղադրող Ռ․Արսենյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Շահրամ Խոսրոի Մոհհամադին նշեց, որ Աիդա Գրիգորյանն իրեն աղջիկ չի առաջարկել։ Օդանավակայնից հետո ինքն այս կնոջը տեսել է երկու անգամ՝ դատարանում։
Դատարանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Շահրամ Խոսրոի Մոհհամադին նշեց, որ Նաիրա Շահբազյան և Գայանե Մարտիրոսյան տվյալներով անձանց չի ճանաչում, նախորդ դատական նիստին ներկայացած վկաներին ևս չի ճանաչում։
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը)։
2.4. Վկա Արին Արսենի Տիգրանյանը գործի դատաքննության ընթացքում ըստ էության ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Աիդա Գրիգորյանին ճանաչել է որպես բրոկեր և երկու անգամ նրա միջոցով օրավարձով բնակարան է վարձել տուրիստների համար։
Պաշտպան Լևոն Ներսիսյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Արին Արսենի Տիգրանյանը նշեց, որ Գայանե Մարտիրոսյան կամ Նաիրա Շահբազյան տվյալներով անձանց չի ճանաչում։ Այդ տարիներին ինքը տաքսի է վարել և մարդ դիմավորելու նպատակով գնացել է օդանավակայան, որտեղ ծանոթացել է Աիդա Գրիգորյանի հետ՝ որպես բրոկեր։ Նա տվել է իր այցեքարտը և ինքը կապ է հաստատել, որպեսզի բնակարան վարձի տուրիստների համար։ Երկու անգամ զանգահարել է նրան և հանդիպել են բնակարանի բանալին փոխանցելու նպատակով։ Ինքը չի լսել, որ Աիդա Գրիգորյանը մարմնավաճառներ է մատակարարում։ Հայտնեց, որ պնդում է նախաքննական ցուցմունքները։
Մեղադրող Ռ․Արսենյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Արին Արսենի Տիգրանյանը նշեց, որ ինքն Աիդա Գրիգորյանին ճանաչել է որպես բրոկեր և տեղյակ չէ, թե այդ բնակարանները նրան են պատկանել, թե ոչ։ Նրա տրամադրված այցեքարտի վրա նշված է եղել, որ զբաղվում է բնակարանների վարձակալությամբ և վաճառքով։ Ինքը աշխատել է որպես տաքսիստ և քանի որ տիրապետում է պարսկերենի աշխատել է պարսիկ տուրիստների հետ։ Այդ բնակարանները վարձել է պարսիկ տուրիստների համար։ Աիդա Գրիգորյանն այդ տուրիստներին չի ճանաչել և իր միջոցով են նրանք այդ բնակարանները վարձել։ Տեղյակ չէ, թե այլ պարսիկ տուրիստների նա բնակարաններ տրամադրել է վարձով, թե ոչ։ Աիդա Գրիգորյանի հետ ոչ մի հարաբերությունների մեջ չի գտնվել։ Ինքը չի հետաքրքրվել, թե Աիդա Գրիգորյանը տուրիստներին մարմնավաճառներ մատակարարել է, թե ոչ։
Դատարանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Արին Արսենի Տիգրանյանը նշեց, որ այդ ընթացքում Աիդա Գրիգորյանի հետ առնչվել է երկու անգամ, զանգահարել է տուրիստներին վարձով բնակարաններում տեղավորելու համար։ Երկու անգամն էլ պարսիկ տուրիստները եղել են տղամարդիկ։
(Տե՛ս դատական նիստի արձանագրությունը)։
2․5․ Գործի դատաքննության ընթացքում Դատարանն արձանագրել է, որ վկա Նաիրա Ռաֆիկի Շահբազյանը դատական նիստից բացակայում է այնպիսի պատճառներով, որոնք բացառում են նրա դատարան ներկայանալու հնարավորությունը (անհնարինություն), ուստի հրապարակվել են վկա Նաիրա Ռաֆիկի Շահբազյանի նախաքննական ցուցմունքները:
(Մանրամասն տե՛ս 2020 թվականի օգոստոսի 20-ի և 2021 թվականի մայիսի 19-ի դատական նիստերի արձանագրությունը)։
Վկա Նաիրա Ռաֆիկի Շահբազյանը գործի նախաքննության ընթացքում՝ 2017 թվականի մարտի 15-ին, վկայի դատավարական կարգավիճակով ըստ էության ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2012 թվականից սկսել է զբաղվել մարմնավաճառությամբ, քանի որ ֆինանսական խնդիրներ է ունեցել․ մասնավորապես հայրը քաղցկեղով հիվանդ է եղել և գտնվել է Էրեբունի հիվանդանոցում, վերջինիս բուժման համար գումարներ են անհրաժեշտ եղել և ինքը ստիպված զբաղվել է մարմնավաճառությամբ: 2012 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին միայնակ եղել է Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի վրա գտնվող «Նայս» ակումբում և այնտեղ նկատել է ազգությամբ պարսիկների, որոնց հետ ակումբում զրուցել է և վերջիններս իրեն հրավիրել են իրենց սեղան: Այդ ժամանակ նրանց հետ միասին սեղանի շուրջ է նստած եղել Աիդա Գրիգորյանը, ով իրեն ներկայացել է որպես «Լիդեր», այսինքն նա զբաղվել է պարսիկ զբոսաշրջիկներին բնակարաններ տրամադրելով և ապահովել է վերջիններիս շրջագայությունը: Խոսակցության ընթացքում Աիդան իրենից տեղեկացել է, որ ինքը զբաղվում է մարմնավաճառությամբ և առաջարկել է աշխատել իր հետ, ավելի կոնկրետ՝ նա իրեն տրամադրի պարսիկ հաճախորդներ, որոնց հետ ինքն ունենա սեռական հարաբերություններ և դրա դիմաց նա վերցնի որոշակի գումար: Այդ պայմաններն իրեն հարմար են եղել։ Այդ օրը ակումբում պայմանավորվածություն են ձեռք բերել Աիդայի հետ, որ նա տրամադրելու է հաճախորդին և ամեն հաճախորդից իրեն տալու է 20.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ նա վերցնելու է 5000-10.000 ՀՀ դրամ գումար, բացի իր 20.000 ՀՀ դրամ գումարը: 2012 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներից հետո ինքն արդեն ձեռք բերած պայմանավորվածության համաձայն աշխատել է Աիդայի հետ և մինչև 2013 թվականի մարտ ամիսը ինքն ամսեկան 4-ից 5 անգամ ունեցել է սեռական հարաբերություններ պարսիկների հետ, իսկ դրանից հետո ավելի քիչ հաճախականությամբ՝ ամիսը մեկ կամ երկու անգամ, ինչպես նաև երկու ամիսը մեկ անգամ, իսկ 2013 թվականի մարտ ամսից իրեն արդեն քիչ գումար է եղել հարկավոր, ուստի ինքը քիչ հաճախականությամբ է սեռական հարաբերություններ ունեցել: Ինքն Աիդա Գրիգորյանի հետ աշխատել է մինչև 2015 թվականի ապրիլ-մայիս ամիսը, դրանից հետո մինչև 2016 թվականի հոկտեմբեր ամիսը աշխատել է միանձնյա, իսկ ներկայումս առողջական խնդիրների պատճառով չի զբաղվում մարմնավաճառությամբ։ Աիդան վերջին անգամ իրեն զանգահարել է 2015 թվականի օգոստոս ամսին և առաջարկել է կրկին մարմնավաճառությամբ զբաղվել, սակայն մերժել է նրան։ Ինքը մինչ օրս էլ նրա դեմ որևէ լարվածություն չունի, գտնվում է նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ, իսկ նրա հետ չաշխատելու պատճառն այն է եղել, որ ուզեցել է միայնակ աշխատել: 2012 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամսից մինչև 2015 թվականի մարտ-ապրիլ ամիսներն ընկած ժամանակահատվածում ինքն Աիդայի միջնորդությամբ մոտ 50 անգամ սեռական հարաբերություններ է ունեցել պարսիկ տուրիստների հետ: Աիդան իրեն զանգահարել է և ասել, թե որտեղ է գտնվում հաճախորդը, որոնք մշտապես գտնվել են տարբեր բնակարաններում, ինքը գնացել է այնտեղ, ունեցել է սեռական հարաբերություններ, որից հետո կա՛մ ինքն է վերցրել 25.000-30.000 ՀՀ դրամ, որից 5000 կամ 10.000 ՀՀ դրամ գումարն ինքը տվել է Աիդային, իսկ 20․000 ՀՀ դրամ գումարը պահել է իրեն, ինչպես նաև եղել է այնպես, որ նա է վերցրել հաճախորդից գումարը և իրեն տվել է 20.000 ՀՀ դրամ գումարը: Երբ ինքն Աիդայի հեռախոսազանգից հետո գնացել է համապատասխան բնակարաններ, եղել են դեպքեր, երբ Աիդան անձամբ այնտեղ է եղել, ինչպես նաև եղել են դեպքեր, երբ այնտեղ չի եղել, այլ ուղղակի հեռախոսազրույցի ընթացքում իրեն բացատրել է բնակարանի գտնվելու վայրը: Աիդան իրեն չի տրամադրել բնակարաններ ու շինություններ սեռական հարաբերություններ ունենալու համար, այլ ուղղակի դրանք եղել են պարսիկների վարձակալած բնակարանները, իսկ ինքն էլ նրա ասածով գնացել է այդ բնակարաններ: Եթե գումարն Աիդան է վերցրել, ապա նա իրեն գումարները տվել է անձամբ՝ առձեռն։ Եթե նա եղել է բնակարանում, ապա գումարը վերցրել է նախապես, իսկ եթե այնտեղ չի եղել, ապա հետո է իր գումարը տվել: Սեռական հարաբերություններն ունեցել է իր կամքով, Աիդան իրեն չի ստիպել, հարկադրել, ինքն է ցանկացել, որպեսզի այդ կերպ գումար վաստակի, իսկ Աիդայի դեմ էլ որևէ բողոք, պահանջ չունի: Հաճախորդների հետ գինը մշտապես պայմանավորվել է Աիդա Գրիգորյանը: Ինքը սեռական հարաբերությունները մշտապես ունեցել է Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական տարածքում գտնվող տարբեր փողոցների վրա գտնվող բնակարաններում, երբեք պարսիկների հետ սեռական հարաբերություն չի ունեցել հյուրանոցներում, հոսթելներում կամ այլ վայրում: Չի կարող մատնացույց անել այն բնակարանները, որտեղ զբաղվել է սեռական հարաբերությամբ: Ինքն Աիդայի միջնորդությամբ կամ առհասարակ սեռական հարաբերություններ ունեցել միայն պարսիկների հետ: 2012 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամսին «Նայս» ակումբում իր հետ ծանոթացած պարսիկների կամ այն պարսիկների, ում հետ ունեցել է սեռական հարաբերություններ, անունները, ազգանունները, հայրանունները, բջջային հեռախոսահամարները, ինչպես նաև որևէ այլ կոնտակտային տվյալ ինքը չի կարող հայտնել, քանի որ չունի, նրանք եղել են զբոսաշրջիկներ, որոնք իր ունեցած տեղեկություններով կրկին գնացել են Պարսկաստան, ինքը երբեք չի զանգահարել այդ պարսիկներին: Ինքը տվյալներ չունի, քանի որ միջնորդը եղել է Աիդան, ինքը երբևէ որևէ պարսիկի հեռախոսահամար չի վերցրել, այլ ուղղակի Աիդայի հեռախոսազանգով գնացել է համապատասխան բնակարաններ: Իր և Աիդայի հեռախոսազանգերը կատարվել են իր 077-48-60-00 բջջային հեռախոսահամարից և Աիդայի 077-77-08-04 բջջային հեռախոսահամարից: Վերջին անգամ Աիդային տեսել է 2015 թվականի մարտ-ապրիլ ամիսներին, որից հետո կապ չի ունեցել: Ինքը բացի Աիդայից այլ անձի հետ որևէ պայմանով չի աշխատել, աշխատել է կա՛մ Աիդայի միջնորդությամբ, կա՛մ միայնակ: Ինքը տեղյակ չէ, թե Աիդան իրենից բացի ուրիշ այլ անձի հետ աշխատել է, թե ոչ, այսինքն եղել է միջնորդ այլ աղջիկների համար, թե ոչ: Ոչ ոք չի իմացել այն մասին, որ ինքը նման համաձայնության է եկել Աիդայի հետ: Աիդայի հետ իր ունեցած խոսակցություններին ոչ ոք չի մասնակցել, ինչպես նաև միմյանց հետ գումարներ կիսելիս ոչ ոք չի եղել, այդ թվում պարսիկ հաճախորդները: Գայանե Ռոբերտի Մարտիրոսյանին ճանաչում է, իրենք միասին 2012 թվականի մարտ-ապրիլ ամիսներին ժամը 16.00-ից մինչև 17.00-ն ընկած ժամանակահատվածում Աիդայի միջնորդությամբ գնացել են Կենտրոնի վարչական տարածքում գտնվող բնակարան, որտեղ եղել են պարսիկներ, որտեղ ինքն ունեցել է սեռական հարաբերություն ու գնացել, իսկ նա սպասել է մեկ այլ սենյակում, որից հետո ինքն ավարտել ու գնացել է, իսկ նա մնացել է: Ինքը Գայանեի հետ չի խոսել, թե Աիդան նրա հետ ինչ պայմաններով է աշխատում, այլ ուղղակի գիտի, որ նա նույնպես եկել է Աիդայի միջնորդությամբ: Դրանից հետո ինքը շփում է ունեցել Գայանեի հետ, սակայն ոչ այդ հարցով, այլ ընկերական, երբեք չի հարցրել նրա և Աիդայի փոխհարաբերություններից, ինչպես նաև նրանց մեջ եղած գումարային հարցերից, այլ ուղղակի իմացել է, որ նա նույնպես Աիդայի միջնորդությամբ ունեցել է սեռական հարաբերություններ պարսիկների հետ:
(Տե՛ս հատոր 1-ին, գ․թ․ 19-22)։
Նաիրա Ռաֆիկի Շահբազյանը գործի նախաքննության ընթացքում 2017 թվականի ապրիլի 19-ին, վկայի դատավարական կարգավիճակով, մեղադրյալ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում, ըստ էության պնդել է իր կողմից 2017 թվականի մարտի 15-ին տրված ցուցմունքները և հավելել, որ իր հետ առերեսվողի պատասխանը չի համապատասխանում իրականությանը, ինքը հայտնել է ճշմարտությունը, պնդում է իր կողմից տված ցուցմունքը, որ իր հետ առերեսվողի միջնորդությամբ զբաղվել է սեռական հարաբերությամբ պարսիկների հետ, իսկ նա վերցրել է միջնորդավճար՝ 5-10 հազար ՀՀ դրամ գումար։ Նշել է նաև, որ իր հետ առերեսվողը ճիշտ է հայտնում, որ հեռախոսային խոսակցությունների մի մասը կենցաղային բնույթ է կրում, իրենք մտերմություն են արել, սակայն հեռախոսազանգերի մի մասն էլ կապված է այն բանի հետ, որ նա իրեն հեռախոսազանգով հրավիրել է պարսիկների հետ կենակցելու համար։
Ինքը կոնկրետ օր չի կարող նշել, քանի որ հիշողությունն ուժեղ չէ, սակայն իր հետ առերեսվողը միջնորդավճար վերցրել է։ Երբ ինքը գնացել է, այնտեղ եղել է միայն իր հետ առերեսվողը, ինչպես նաև Գայանե Մարտիրոսյանը, այլ անձինք չեն եղել։ Ինքը նույնիսկ չի նկատել իր հետ առերեսվողի կողմից Գայանեին գումար տալը և միայն կարող է նշել, որ նա իրենից վերցրել է միջնորդավճար։
(Տե՛ս հատոր 1-ին, գ․թ․ 94-98)։
2․6․ Գործի դատաքննության ընթացքում Դատարանն արձանագրել է, որ վկա Հաշեմ Ասքարի Մահյավին դատական նիստից բացակայում է այնպիսի պատճառներով, որոնք բացառում են նրա դատարան ներկայանալու հնարավորությունը (անհնարինություն), ուստի հրապարակվել են վկա Հաշեմ Ասքարի Մահյավիի նախաքննական ցուցմունքները:
(Մանրամասն տե՛ս 2023 թվականի հունվարի 23-ի դատական նիստի արձանագրությունը)։
Վկա Հաշեմ Ասքարի Մահյավին գործի նախաքննության ընթացքում՝ 2017 թվականի հուլիսի 19-ին, վկայի դատավարական կարգավիճակով ըստ էության ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ Աիդա Գրիգորյանին ճանաչում է 2-ից 3 տարի, ով շահագործում է 077-77-08-04 բջջային հեռախոսահամարը։ Նրա հետ ծանոթացել է պատահաբար կա՛մ Զվարթնոց օդանավակայանում, կա՛մ Հանրապետության Հրապարակում։ Տեղեկացել է, որ վերջինս զբաղվում է պարսիկ զբոսաշրջիկների շրջագայությունը կազմակերպելով։ Քանի որ ինքը տիրապետում է արաբերեն լեզվին, ուստի Աիդա Գրիգորյանը հաճախ է զանգահարել, որպեսզի ինքը թարգմանություն կատարի բջջային հեռախոսով, քանի որ Աիդան չի տիրապետում արաբերենին: Իր կողմից կատարված թարգմանությունները եղել են այն բովանդակությամբ, որ ինքն արաբներին պարզաբանել է Աիդայի կողմից իրեն փոխանցածը, որը եղել է վարձակալությամբ բնակարան տրամադրելուն, ինքը հայտնել է վարձակալության գինը, ինչպես նաև հայտնել է այլ տվյալներ վարձակալությամբ բնակարանը տրամադրելու հետ կապված: Գայանե Մարտիրոսյանին և Նաիրա Շահբազյանին չի ճանաչում: Ինքը չի ճանաչել Աիդայի կողմից շրջագայած պարսիկ ու արաբ զբոսաշրջիկներին, քանի որ նրանք եղել են պարսիկներ ու արաբներ, մի քանի օրից գնացել են իրենց երկիր։ Ինքը տեղեկություններ չունի, որ Աիդա Գրիգորյանը առնչություն է ունեցել մարմնավաճառների հետ: Իր և Աիդա Գրիգորյանի միջև տեղի ունեցած հեռախոսազանգերը պայմանավորված են եղել իր կողմից նշված հանգամանքով։
Ինքը չի լսել, որ Աիդա Գրիգորյանի միջնորդությամբ Գայանե Մարտիրոսյանն ու Նաիրա Շահբազյանը պարսիկ զբոսաշրջիկների հետ սեռական հարաբերություններ են ունեցել և դրա դիմաց Աիդա Գրիգորյանը պարսիկներից վերցրել է 25 կամ 30 հազար ՀՀ դրամ կամ ավելի շատ գումար, իսկ Գայանեին ու Նաիրային տվել է 20.000 ՀՀ դրամ գումար այդ կերպով նպաստել է, որպեսզի վերջիններս զբաղվեն պոռնկությամբ: Ինքն ուղղակի գիտի, որ վերջինս զբաղվում է պարսիկ զբոսաշրջիկների շրջագայությունն ապահովելով ու բնակարաններ վարձակալությամբ տրամադրելով։
(Տե՛ս հատոր 2-րդ, գ․թ․ 88-89)։
2․7․ Գործի դատաքննության ընթացքում Դատարանն արձանագրել է, որ վկա Սուսաննա Մակիդոնի Վարդանյանը դատական նիստից բացակայում է այնպիսի պատճառներով, որոնք բացառում են նրա դատարան ներկայանալու հնարավորությունը (անհնարինություն), ուստի հրապարակվել են վկա Սուսաննա Մակիդոնի Վարդանյանի նախաքննական ցուցմունքները:
(Մանրամասն տե՛ս 2023 թվականի հունվարի 23-ի դատական նիստի արձանագրությունը)։
Վկա Սուսաննա Մակիդոնի Վարդանյանը գործի նախաքննության ընթացքում՝ 2017 թվականի մայիսի 3-ին, վկայի դատավարական կարգավիճակով ըստ էության ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ինքն Աիդա Գրիգորյանին ճանաչում է շուրջ 3 տարի, քանի որ իրենք երկուսն էլ զբաղվում են պարսիկ զբոսաշրջիկներին դիմավորելով և վերջիններիս շրջագայությունը կազմակերպելով: Այդ շրջագայությունների մեջ է եղել նաև պարսիկ զբոսաշրջիկներին ակումբներ, այդ թվում գիշերային ակումբներ տանելը, որպեսզի վերջիններս այնտեղ ժամանակ անցկացնեն: Գայանե Մարտիրոսյանին և Նաիրա Շահբազյանին չի ճանաչում: Ինքը չի ճանաչել Աիդայի կողմից շրջագայած պարսիկ զբոսաշրջիկներին, քանի որ նրանք եղել են պարսիկներ և մի քանի օրից գնացել են իրենց երկիր, իսկ Աիդային այնտեղից գիտի, որ վերջինիս հաճախ է հանդիպել Հանրապետության Հրապարակում: Ինքը չի նկատել, որ Աիդա Գրիգորյանը առնչություն ունենա ակումբներում գտնված մարմնավաճառների հետ:
Աիդային ճանաչում է շուրջ 3 տարի, սակայն ինքը չի լսել, որ Աիդա Գրիգորյանի միջնորդությամբ Գայանե Մարտիրոսյանն ու Նաիրա Շահբազյանը պարսիկ զբոսաշրջիկների հետ սեռական հարաբերություններ են ունեցել և դրա դիմաց Աիդա Գրիգորյանը պարսիկներից վերցրել է 25 կամ 30 հազար ՀՀ դրամ կամ ավելի շատ գումար, իսկ Գայանեին ու Նաիրային տվել է 20.000 ՀՀ դրամ գումար և այդ կերպով նպաստել է, որպեսզի վերջիններս զբաղվեն պոռնկությամբ: Ինքն ուղղակի գիտի, որ նա իր նման զբաղվում է պարսիկ զբոսաշրջիկների շրջագայությունն ապահովելով։
(Տե՛ս հատոր 1-ին, գ․թ․ 129-130)։
2․8․ Գործի դատաքննության ընթացքում Դատարանն արձանագրել է, որ վկա Ռուզաննա Սուրիկի Աչիկյանը դատական նիստից բացակայում է այնպիսի պատճառներով, որոնք բացառում են նրա դատարան ներկայանալու հնարավորությունը (անհնարինություն), ուստի հրապարակվել են վկա Ռուզաննա Սուրիկի Աչիկյանի նախաքննական ցուցմունքները:
(Մանրամասն տե՛ս 2023 թվականի մայիսի 4-ի դատական նիստի արձանագրությունը)։
Վկա Ռուզաննա Սուրիկի Աչիկյանը գործի նախաքննության ընթացքում՝ 2017 թվականի մայիսի 30-ին, վկայի դատավարական կարգավիճակով ըստ էության ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ինքն Աիդա Գրիգորյանին ճանաչում է շուրջ 4 տարի, քանի որ իրենք երկուսն էլ զբաղվում են պարսիկ զբոսաշրջիկներին դիմավորելով և վերջիններիս շրջագայությունը կազմակերպելով: Այդ շրջագայությունների մեջ է եղել նաև պարսիկ զբոսաշրջիկներին ակումբներ, այդ թվում գիշերային ակումբներ տանելը, որպեսզի վերջիններս այնտեղ ժամանակ անցկացնեն: Ինքը և Աիդան պարսիկներին հաճախ տարել են Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի վրա գտնվող «Նայս» ակումբ, ինչպես նաև Սայաթ-Նովա փողոցի վրա գտնվող «Այս» ակումբ: Գայանե Մարտիրոսյանին և Նաիրա Շահբազյանին չի ճանաչում: Ինքը չի ճանաչել Աիդայի կողմից շրջագայած պարսիկ զբոսաշրջիկներին, քանի որ նրանք եղել են պարսիկներ և մի քանի օրից գնացել են իրենց երկիր, իսկ Աիդային այնտեղից գիտի, որ վերջինիս հաճախ է հանդիպել նշված ակումբներում, քանի որ իրենք երկուսն էլ զբաղվել են նույն գործունեությամբ և այնտեղ տարել են պարսիկ զբոսաշրջիկներ: Այդ ակումբներում եղել են մարմնավաճառներ, սակայն ինքը նրանց հետ որևէ առնչություն չունի, այլ ուղղակի տեսել է նրանց։ Ինքը նրանց վերաբերյալ տեղեկություններ՝ անուն, ազգանուն, հայրանուն, հասցե չգիտի: Ինքը չի նկատել, որ Աիդա Գրիգորյանը առնչություն ունենա նշված ակումբներում գտնված մարմնավաճառների հետ:
Աիդային ճանաչում է շուրջ 4 տարի, սակայն ինքը չի լսել և չի հավատում, որ Աիդա Գրիգորյանի միջնորդությամբ Գայանե Մարտիրոսյանն ու Նաիրա Շահբազյանը պարսիկ զբոսաշրջիկների հետ սեռական հարաբերություններ են ունեցել և դրա դիմաց Աիդա Գրիգորյանը պարսիկներից վերցրել է 25 կամ 30 հազար ՀՀ դրամ կամ ավելի շատ գումար, իսկ Գայանեին ու Նաիրային տվել է 20.000 ՀՀ դրամ գումար' այդ կերպով նպաստել է, որպեսզի վերջիններս զբաղվեն պոռնկությամբ: Ինքն ուղղակի գիտի, որ նա իր նման զբաղվում է պարսիկ զբոսաշրջիկների շրջագայությունն ապահովելով։ Աիդան իրեն չի ուղղորդել, որ նման ցուցմունք տա, այլ ուղղակի խնդրել է, որպեսզի ինքը ներկայանա և հայտնի իր ունեցած տեղեկությունները։ Ինքը երբևիցե նման բանի ականատես չի եղել ու չի էլ հավատում, որ Աիդան նման բան կարող է արած լինել:
(Տե՛ս հատոր 1-ին, գ․թ․ 137-138)։
2․9․ Գործի դատաքննության ընթացքում Դատարանն արձանագրել է, որ վկա Նաիրա Աշոտի Մնացականյանը դատական նիստից բացակայում է այնպիսի պատճառներով, որոնք բացառում են նրա դատարան ներկայանալու հնարավորությունը (անհնարինություն), ուստի հրապարակվել են վկա Նաիրա Աշոտի Մնացականյանի նախաքննական ցուցմունքները:
(Մանրամասն տե՛ս 2022 թվականի մայիսի 4-ի դատական նիստի արձանագրությունը)։
Վկա Նաիրա Աշոտի Մնացականյանը գործի նախաքննության ընթացքում՝ 2017 թվականի հունիսի 2-ին, վկայի դատավարական կարգավիճակով ըստ էության ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ինքն Աիդա Գրիգորյանին ճանաչում է շուրջ 4-ից 5 տարի, քանի որ իրենք երկուսն էլ զբաղվում են պարսիկ զբոսաշրջիկներին դիմավորելով և վերջիններիս շրջագայությունը կազմակերպելով: Այդ շրջագայությունների մեջ է եղել նաև պարսիկ զբոսաշրջիկներին ակումբներ, այդ թվում գիշերային ակումբներ տանելը, որպեսզի վերջիններս այնտեղ ժամանակ անցկացնեն: Գայանե Մարտիրոսյանին և Նաիրա Շահբազյանին չի ճանաչում: Ինքը չի ճանաչել Աիդայի կողմից շրջագայած պարսիկ զբոսաշրջիկներին, քանի որ նրանք եղել են պարսիկներ և մի քանի օրից գնացել են իրենց երկիր, իսկ Աիդային այնտեղից գիտի, որ վերջինս իրեն օգնել է մի քանի անգամ բնակարաններ վարձելու հարցում: Ինքը չի նկատել, որ Աիդա Գրիգորյանն առնչություն ունենա ակումբներում գտնված մարմնավաճառների հետ:
Աիդային ճանաչում է շուրջ 4-ից 5 տարի, սակայն ինքը չի լսել, որ Աիդա Գրիգորյանի միջնորդությամբ Գայանե Մարտիրոսյանն ու Նաիրա Շահբազյանը պարսիկ զբոսաշրջիկների հետ սեռական հարաբերություններ են ունեցել և դրա դիմաց Աիդա Գրիգորյանը պարսիկներից վերցրել է 25 կամ 30 հազար ՀՀ դրամ կամ ավելի շատ գումար, իսկ Գայանեին ու Նաիրային տվել է 20.000 ՀՀ դրամ գումար այդ կերպով նպաստել է, որպեսզի վերջիններս զբաղվեն պոռնկությամբ: Ինքն ուղղակի գիտի, որ նա իր նման զբաղվում է պարսիկ զբոսաշրջիկների շրջագայությունն ապահովելով:
(Տե՛ս հատոր 1-ին, գ․թ․ 141-142)։
2․10․ Գործի դատաքննության ընթացքում Դատարանն արձանագրել է, որ վկա Արամ Առաքելի Կարապետյանը դատական նիստից բացակայում է այնպիսի պատճառներով, որոնք բացառում են նրա դատարան ներկայանալու հնարավորությունը (անհնարինություն), ուստի հրապարակվել են վկա Արամ Առաքելի Կարապետյանի նախաքննական ցուցմունքները:
(Մանրամասն տե՛ս 2023 թվականի հունվարի 23-ի դատական նիստի արձանագրությունը)։
Վկա Արամ Առաքելի Կարապետյանը գործի նախաքննության ընթացքում՝ 2017 թվականի հունիսի 15-ին, վկայի դատավարական կարգավիճակով ըստ էության ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ինքը սկզբում եղել է Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի վրա գտնվող «Նայս» ակումբի տնօրենը, իսկ այնուհետև՝ Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցի վրա գտնվող «Այս» ակումբի տնօրենը։ Նշված ակումբներ հիմնականում այցելել են պարսիկներ։ Աիդա Գրիգորյանին ճանաչում է շուրջ 15 տարի, քանի որ վերջինս մշտապես զբաղվել է պարսիկ զբոսաշրջիկների շրջագայությունը կազմակերպելով, իսկ ինքը հանդիսացել է այն ակումբների տնօրենը, որտեղ Աիդան հաճախ է պարսիկ զբոսաշրջիկներ բերել և դրանից հետո իրենց միջև մտերմություն է եղել։ Գայանե Մարտիրոսյանին և Նաիրա Շահբազյանին չի ճանաչում։ Ինքը չի ճանաչել Աիդայի կողմից շրջագայած պարիկ զբոսաշրջիկներին, քանի որ նրանք եղել են պարսիկներ և մի քանի օրից գնացել են իրենց երկիր, իսկ Աիդային այնտեղից գիտի, որ վերջինս հաճախ է իրենց ակումբներ պարսիկ զբոսաշրջիկների բերել։ Իրենց ակումբներում լինում են զանազան հաճախորդներ, ինչպես նաև մարմնավաճառներ, սակայն ինքը նրանց հետ որևէ առնչություն չունի, վերջիններիս գիտի որպես հաճախորդներ և միայն ուղղակի լսել է, որ նրանք մարմնավաճառությամբ են զբաղվում։ Ինքն այդ մարմնավաճառների վերաբերյալ տեղեկություններ՝ անուն, ազգանուն, հայրանուն, հասցե չգիտի: Ինքը չի նկատել, որ Աիդա Գրիգորյանն առնչություն է ունեցել նշված ակումբներում գտնված մարմնավաճառների հետ:
Աիդային ճանաչում է շուրջ 15 տարի, ինքը չի լսել և չի հավատում, որ Աիդա Գրիգորյանի միջնորդությամբ Գայանե Մարտիրոսյանն ու Նաիրա Շահբազյանը պարսիկ զբոսաշրջիկների հետ սեռական հարաբերություններ են ունեցել և դրա դիմաց Աիդա Գրիգորյանը պարսիկներից վերցրել է 25 կամ 30 հազար ՀՀ դրամ կամ ավելի շատ գումար, իսկ Գայանեին ու Նաիրային տվել է 20.000 ՀՀ դրամ գումար՝ այդ կերպով նպաստել է, որպեսզի վերջիններս զբաղվեն պոռնկությամբ: Ինքն ուղղակի գիտի, որ նա զբաղվում է պարսիկ զբոսաշրջիկների շրջագայությունն ապահովելով: Ինքը երբևիցե նման բանի ականատես չի եղել ու չի էլ հավատում, որ Աիդան նման բան կարող է արած լինել:
(Տե՛ս հատոր 1-ին, գ․թ․ 231-232)։
2․11․ Գործի դատաքննության ընթացքում Դատարանն արձանագրել է, որ վկա Մարգարիտա Արմենակի Շիրոյանը դատական նիստից բացակայում է այնպիսի պատճառներով, որոնք բացառում են նրա դատարան ներկայանալու հնարավորությունը (անհնարինություն), ուստի հրապարակվել (վերարտադրվել) են վկա Մարգարիտ Արմենակի Շիրոյանի կողմից նախորդ դատական քննության ընթացքում տրված ցուցմունքները:
(Մանրամասն տե՛ս 2021 թվականի հուլիսի 14-ի դատական նիստի արձանագրությունը)։
Վկա Մարգարիտ Արմենակի Շիրոյանը գործի դատական քննության ընթացքում՝ 2019 թվականի մայիսի 6-ին, վկայի դատավարական կարգավիճակով, պաշտպանի հարցերին ի պատասխան նշեց, որ մոտ 9 տարի ճանաչում է Աիդա Գրիգորյանին, իր կարծիքով նա շատ լավ կին և մայր է։ Նա զբաղվել է լիդերությամբ՝ տուրիստներ է գտել և տուն տվել նրանց։ Աիդայի հետ հաճախ են հանդիպել։ Չի լսել, որ Աիդան կանայք կամ աղջիկներ մատակարարի պարսիկների համար։ Աիդան իրեն զանգահարել է և հայտնել, որ դեպք է պատահել, իսկ ինքն ասել է, որ ամեն ինչով կաջակցի նրան մինչև այդ հարցը լուծվի և ինքը չի ների այն մարդուն, ով այդպես փչացրել է նրա անունը։ Իրեն ոստիկանությունից չեն կանչել, այլ ինքն անձամբ գնացել է ոստիկանություն, դիմում է գրել և ցուցմունք տվել։ Մարմնավաճառների աշխատանքային անուններն ուրիշ են լինում։ Ինքը ճանաչել է Հասմիկին, ով զբաղվել է մարմնավաճառությամբ։ Ինքը նրանց հետ չի շփվել, սակայն նրանց տեսել է ակումբներում, քանի որ իրենք տուրիստներին տարել են ակումբ և տնօրենից տոկոսներ ստացել։ Նրանց տեսել է ակումբներում՝ պարսիկ տուրիստների հետ։ Աիդայի և նրանց միջև առնչությունն անհնար է, քանի որ նրանք ուրիշ տեղում են եղել, Աիդան՝ ուրիշ։ Նրանք լավ սովորել են պարսկերեն և երբ իրենք տուրիստներին տարել են, տուրիստներն աղջիկների հետ խոսել են և կարիք չի եղել, որ Աիդան մատակարարի։
Ամբաստանյալ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Մարգարիտ Արմենակի Շիրոյանը նշեց, որ երբ իրենք զբոսաշրջիկների հետ շրջել են Հրապարակում, նրանք ևս շրջել են և գողություն են կատարել, ինչպես նաև տուրիստներին խաբել են։ Ինքը երբևէ չի լսել, որ Աիդա Գրիգորյանը աղջիկներ մատակարարի կամ գումար վեցնի և տա։ Ճանաչում է Գայանեին՝ Հասմիկին, ով մարմնավաճառ է։
Մեղադրող Հ․Չախոյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Մարգարիտ Արմենակի Շիրոյանը նշեց, որ իրենք որպես «լիդեր» տուրիստին տարել են ակումբ, ինչի համար ակումբի տնօրենն իրենց գումար է տվել։ Ինքը գիտի, որ Հասմիկը մարմնավաճառ է։ Ինքը գործով չի առնչվել Հասմիկի հետ։ Աիդան նույնպես գործով չի առնչվել Հասմիկի հետ։ Հասմիկի ճանաչում է «Այս» ակումբից, որտեղ տուրիստներ է տարել։
Դատարանի (դատավոր՝ Ա․Բեկթաշյան) հարցերին ի պատասխան՝ վկա Մարգարիտ Արմենակի Շիրոյանը նշեց, որ ինքը Աիդան լավ կին է, ինքը նրանից շատ բաներ է սովորել, նա իրեն խորհուրդներ է տվել։ Նրանք նախանձից են այդպես ասել և եթե Աիդա Գրիգորյանը դատվի՝ նրանք կուրախանան։
(Տե՛ս հատոր 3-րդ, գ․թ․ 96)։
2․12․ 2017 թվականի օգոստոսի 7-ի որոշմամբ թիվ 13175617 քրեական գործով այլ փաստաթուղթ հանդիսացող վերծանումները ճանաչվել են որպես ապացույց։
(Տե՛ս հատոր 1-ին, գ․թ․ 37-38, հատոր 2-րդ, գ․թ․ 116)։
2․13․ Հեռախոսային վերծանումների զննում կատարելու մասին 2017 թվականի մարտի 30-ի արձանագրության համաձայն՝ զննվել են որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲ ընկերությունից ստացված՝ Նաիրա Շահբազյանի, Գայանե Մարտիրոսյանի և Աիդա Գրիգորյանի բջջային հեռախոսահամարի վերծանումները և պարզվել է, որ 2012 թվականի հոկտեմբերի 11-ից մինչև 2016 թվականի օգոտսոսի 12-ը Նաիրա Շահբազյանի և Աիդա Գրիգորյանի բջջային հեռախոսահամարների միջև պարբերաբար կատարվել են փոխադարձ հեռախոսազանգեր, իսկ 2013 թվականի մայիսի 24-ից մինչև 2016 թվականի հուլիսի 14-ը Գայանե Մարտիրոսյանի և Աիդա Գրիգորյանի բջջային հեռախոսահամարների միջև կատարվել են պարբերաբար հեռախոսազանգեր։
(Տե՛ս հատոր 1-ին, գ․թ․ 40-59)։
2․14․ Ամբաստանյալ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի կողմից գործի դատական քննության ընթացքում ներկայացվել են, ըստ իր հայտարարության՝ վկա Նաիրա Աշոտի Մնացականյանի քրոջ հետ խոսակցության և վկա Գայանե Ռոբերտի Մարտիրոսյանի հետ հեռախոսային խոսակցության ձայնագրությունների լազերային սկավառակները։
(Տե՛ս դատական նիստերի արձանագրությունները և 6-րդ հատոր հատորին կից թվով երկու լազերային սկավառակները)։
3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
3․1․ 2003 թվականի ապրիլի 18-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն`
«Քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները։»։
1998 թվականի հուլիսի 1-ի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
«(...)
3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։
(...)»։
1998 թվականի հուլիսի 1-ի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն`
«Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ։
Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի։ Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում»։
1998 թվականի հուլիսի 1-ի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն`
«Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով»։
1998 թվականի հուլիսի 1-ի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն`
«Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով»։
1998 թվականի հուլիսի 1-ի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։
Մեջբերված նորմերը վերլուծության ենթարկելիս Վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը` որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Ընդ որում, թեև ապացույցները գնահատվում են ներքին համոզմունքի հիման վրա, այնուամենայնիվ, այն չի կարող կամայական լինել և պետք է բխի գործի հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունից։ Այլ կերպ` յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) դատարանը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով (տե՛ս, mutatis mutandis, Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 և Հմայակ Դավթյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ՇԴ/0126/01/12 որոշումները)։
Վճռաբեկ դատարանը կրկնում է, որ «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է։ Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ։ Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը։
Ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա։
Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը։ Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում։ Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ` բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը։
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում։ Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները։ Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 31-րդ կետը)։
ՀՀ Սահմանադրության 72-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Ոչ ոք չի կարող դատապարտվել այնպիսի գործողության կամ անգործության համար, որը կատարման պահին հանցագործություն չի հանդիսացել: Չի կարող նշանակվել ավելի ծանր պատիժ, քան այն, որը ենթակա էր կիրառման հանցանք կատարելու պահին: Արարքի պատժելիությունը վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող օրենքն ունի հետադարձ ուժ:»
ՀՀ Սահմանադրության 73-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Անձի իրավական վիճակը վատթարացնող օրենքները և այլ իրավական ակտերը հետադարձ ուժ չունեն:
2. Անձի իրավական վիճակը բարելավող օրենքները և այլ իրավական ակտերը հետադարձ ուժ ունեն, եթե դա նախատեսված է այդ ակտերով:»
Նորմատիվ իրավական ակտերի մասին ՀՀ օրենքի 28-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Նորմատիվ իրավական ակտի գործողությունը տարածվում է դրա ուժի մեջ մտնելուց հետո գործող հարաբերությունների վրա, եթե այլ բան նախատեսված չէ Սահմանադրությամբ, օրենքով կամ տվյալ նորմատիվ իրավական ակտով:
2. Սահմանադրության 73-րդ հոդվածին համապատասխան` անձի իրավական վիճակը վատթարացնող օրենքները և այլ իրավական ակտերը հետադարձ ուժ չունեն, իսկ անձի իրավական վիճակը բարելավող օրենքները և այլ իրավական ակտերը հետադարձ ուժ ունեն, եթե դա նախատեսված է այդ ակտերով:
3. Սահմանադրության 72-րդ հոդվածին համապատասխան` արարքի պատժելիությունը վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող օրենքն ունի հետադարձ ուժ:
4. Ուժը կորցրած նորմատիվ իրավական ակտի կամ դրա մասի գործողությունը տարածվում է մինչև դրա ուժը կորցնելու օրը գործող հարաբերությունների վրա, եթե օրենքով կամ ակտն ուժը կորցրած ճանաչելու մասին նորմատիվ իրավական ակտով այլ բան նախատեսված չէ:»
2003 թվականի ապրիլի 18-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Արարքի հանցավորությունը և պատժելիությունը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով:
2. Հանցանքը կատարելու ժամանակ է համարվում հանրության համար վտանգավոր գործողությունը (անգործությունը) իրականացնելու ժամանակը` անկախ հետևանքները վրա հասնելու պահից:»
2003 թվականի ապրիլի 18-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենքը հետադարձ ուժ ունի, այսինքն` տարածվում է մինչև այդ օրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատասխան արարք կատարած անձանց, այդ թվում` այն անձանց վրա, ովքեր կրում են պատիժը կամ կրել են դա, սակայն ունեն դատվածություն:
2. Արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խստացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենքը հետադարձ ուժ չունի:
3. Պատասխանատվությունը մասնակիորեն մեղմացնող և միաժամանակ պատասխանատվությունը մասնակիորեն խստացնող օրենքը հետադարձ ուժ ունի միայն այն մասով, որը մեղմացնում է պատասխանատվությունը:»
2021 թվականի մայիսի 5-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Արարքի հանցավորությունը, պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով:
(…)»։
2021 թվականի մայիսի 5-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խստացնող կամ հանցանք կամ քրեական օրենսդրությամբ նախատեսված արարք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենսդրությունը հետադարձ ուժ չունի:
2. Արարքի հանցավորությունը լրիվ կամ մասնակիորեն վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող օրենսդրությունն ունի հետադարձ ուժ: Նշված դեպքում այն տարածվում է մինչև դրա ուժի մեջ մտնելը հանցանք կամ քրեական օրենսդրությամբ նախատեսված արարք կատարած այն անձանց վրա, որոնց վերաբերյալ դեռևս առկա չէ օրինական ուժի մեջ մտած եզրափակիչ դատավարական ակտ։
3. Եզրափակիչ դատավարական ակտն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո արարքի հանցավորությունը լրիվ կամ մասնակիորեն վերացնող օրենսդրությունն ունի հետադարձ ուժ։ Եզրափակիչ դատավարական ակտն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո պատիժը մեղմացնող օրենսդրությունն ունի հետադարձ ուժ, եթե նշանակված պատիժն ավելի խիստ է ուժի մեջ մտած օրենսդրությամբ նախատեսված պատժի առավելագույն ժամկետից, կամ նշանակված պատժատեսակն ավելի խիստ է ուժի մեջ մտած օրենսդրությամբ նախատեսված առավել խիստ պատժատեսակից։ Նշված դեպքերում այն տարածվում է մինչև դրա ուժի մեջ մտնելը հանցանք կամ քրեական օրենսդրությամբ նախատեսված արարք կատարած այն անձանց վրա, որոնք կրում են պատիժը կամ կրել են դա, սակայն ունեն դատվածություն։
4. Հանցանք կամ քրեական օրենսդրությամբ նախատեսված արարք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենսդրությունն ունի հետադարձ ուժ, եթե դա նախատեսված է օրենքով։
5. Հանցանք կամ քրեական օրենսդրությամբ նախատեսված արարք կատարելուց հետո ուժի մեջ մտած, սակայն մինչև իրավասու մարմնի կողմից եզրափակիչ դատավարական ակտը կայացնելն ուժը կորցրած միջանկյալ քրեական օրենսդրությունը հետադարձ ուժով կիրառվում է սույն հոդվածով նախատեսված չափանիշներին համապատասխան։
6. Պատասխանատվությունը մասնակիորեն մեղմացնող և միաժամանակ մասնակիորեն խստացնող օրենքը սույն հոդվածով նախատեսված չափանիշներին համապատասխան հետադարձ ուժ ունի միայն այն մասով, որը մեղմացնում է պատասխանատվությունը:»
2003 թվականի ապրիլի 18-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Պոռնկությամբ զբաղվելու համար հաստատություն ստեղծելը, ղեկավարելը կամ պահելը կամ որևէ հանրային հաստատություն պոռնկությամբ զբաղվելու համար օգտագործելը կամ այլ անձի պոռնկությամբ զբաղվելու համար բնակարան կամ այլ կացարան պարբերաբար տրամադրելը կամ գույքային օգուտ ստանալով` պոռնկությամբ զբաղվելուն այլ ձևով նպաստելը, եթե բացակայում են սույն օրենսգրքի 132-րդ կամ 132.2-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության հատկանիշները`
(…)
2. Նույն արարքը, որը կատարվել է`
1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
(…)
5) երկու կամ ավելի անձանց օգտագործելով,
(…)
պատժվում է ազատազրկմամբ` երեքից վեց տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա, որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելով` առավելագույնը երեք տարի ժամկետով, կամ առանց դրա:
(…)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի (ընդունված` 2021 թվականի մայիսի 5-ին) 299-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Պոռնկությամբ զբաղվելուն նպաստելը՝ պոռնկությամբ զբաղվելու համար հաստատություն ստեղծելը, ղեկավարելը կամ պահելը կամ հանրային հաստատությունը նույն նպատակով շահագործելը կամ այլ անձի պոռնկությամբ զբաղվելու համար բնակարան, շինություն, ավտոմեքենա կամ այլ կացարան տրամադրելը, եթե բացակայում են սույն օրենսգրքի 298-րդ հոդվածով նախատեսված հանցանքի հատկանիշները՝
պատժվում է տուգանքով՝ տասնապատիկից երեսնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքներով՝ հարյուրից երկու հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով:
(…)»:
3.2․ Անդրադառնալով Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի 2003 թվականի ապրիլի 18-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքին և այս համատեքստում ուսումնասիրելով հետազոտված ապացույցները՝ հարկ է նշել, որ Դատարանը, Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները համադրելով վկաներ Գայանե Ռոբերտի Մարտիրոսյանի նախաքննական և դատաքննական, Շահրամ Խոսրոի Մոհհամադիի, Արին Արսենի Տիգրանյանի, Մարգարիտա Արմենակի Շիրոյանի դատաքննական, Նաիրա Ռաֆիկի Շահբազյանի, Հաշեմ Ասքարի Մահյավիի, Սուսաննա Մակիդոնի Վարդանյանի, Նաիրա Աշոտի Մնացականյանի, Արամ Առաքելի Կարապետյանի, Ռուզաննա Սուրիկի Աչիկյանի նախաքննական ցուցմունքների, 2017 թվականի օգոստոսի 7-ի որոշմամբ թիվ 13175617 քրեական գործով որպես ապացույց ճանաչված՝ այլ փաստաթուղթ հանդիսացող վերծանումների և հեռախոսային վերծանումների զննում կատարելու մասին 2017 թվականի մարտի 30-ի արձանագրության հետ և գնահատելով թվարկածը համակցության մեջ՝ Դատարանը գտնում է, առկա է հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշ առ այն, որ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանը կատարել է 2003 թվականի ապրիլի 18-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով իրեն առաջադրված մեղադրանքով արարքը։
Միևնույն ժամանակ անդրադառնալով ամբաստանյալ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի կողմից գործի դատական քննության ընթացքում ներկայացված, ըստ իր հայտարարության՝ վկա Նաիրա Աշոտի Մնացականյանի քրոջ հետ խոսակցության և վկա Գայանե Ռոբերտի Մարտիրոսյանի հետ հեռախոսային խոսակցության ձայնագրությունների լազերային սկավառակներին՝ Դատարանը փաստում է, որ այդ ձայնագրումները կատարվել են քննչական կամ այլ դատավարական գործողություն կատարելու իրավունք չունեցող անձի՝ ամբաստանյալի կողմից, ինչպես նաև պահպանված չէ համապատասխան դատավարական կարգը, մասնավորապես՝ առկա չէ դատարանի որոշում կամ ձայնագրվող անձանց համաձայնություն: Ուստի նշված ձայնագրություններն ինքնին համարվում են անթույլատրելի:
Այս կապակցությամբ հարկ է արձանագրել, որ Վան Վոնդելն ընդդեմ Նիդերլանդների գործով Եվրոպական դատարանն արձանագրել է, որ մասնավոր (հեռախոսային) խոսակցության ձայնագրումը զրուցակցի կողմից և նման ձայնագրությունների անձնական օգտագործումն ըստ էության (per se) չի խախտում Կոնվենցիայի 8-րդ հոդվածը, եթե դա իրականացվել է մասնավոր միջոցներով։ Եվրոպական դատարանի գնահատմամբ այս իրավիճակն իր բնույթով տարբերվում է քրեական կամ այլ գործի քննության համատեքստում և ի շահ այդ քննության մասնավոր անձի կողմից հաղորդակցության գաղտնի դիտարկումից և դրա ձայնագրումից, որն իրականացվում է քննություն իրականացնող պետական մարմինների լռելյայն համաձայնությամբ և վերջիների տեխնիկական աջակցությամբ (տես V.Vondel v. the Netherlands գործով Եվրոպական դատարանի 2007 թվականի հոկտեմբերի 25-ի վճիռը, գանգատ թիվ 38258/03, 49-րդ կետ): Դեռ ավելին, Նեչիպորուկը և Յոնկալոն ընդդեմ Ուկրանիայի գործով Եվրոպական դատարանը ոչ իրավաչափ էր համարել դատարանի կողմից գործի ըստ էության քննության փուլում վկայի կողմից քննիչին ներկայացված՝ իր և մեղադրյալի խոսակցությունների ձայնագրությանը պատշաճ գնահատական չտալը (տես Nechiporukand Yonkalo v. Ukraine գործով Եվրոպական դատարանի 2011 թվականի ապրիլի 24-ի վճիռը, գանգատ թիվ 42310/04, 276-րդ կետ)։
Ելնելով վերոգրյալից՝ կարելի է եզրակացնել, որ անձի կողմից իր իսկ մասնակցությամբ հաղորդակցության ձայնագրությունը, որը վերաբերում է մյուս մասնակցի կողմից կատարված հանցավոր արարքին, այդ թվում` նաև ոչ անմիջականորեն իր դեմ ուղղված, պետք է դիտարկել որպես թույլատրելի ապացույց։ Այսինքն՝ մասնավոր անձի կողմից կատարված ձայնագրությունը կարող է դատավարական պրոցեսում թույլատրելի ապացույց համարվել, եթե դա նպատակ է հետապնդել կանխելու անձի դեմ ուղղված հանրորեն վտանգավոր գործողությունները, սպառնալիքները և այլն:
Դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում ձայնագրությունները չեն կատարվել հանրորեն վտանգավոր արարքից պաշտպանվելու նպատակով, այլ ընդամենը ամբաստանյալը փորձել է վկային և վկայի քրոջը որոշակի հարցադրումներ ուղղելով վիճարկել այդ վկաների ցուցմունքների արժանահավատությունը: Այսինքն՝ ձայնագրությունները կատարելու պահին դեռևս վերջինը չի գիտակցվել, որ կատարվել կամ կատարվում է հանցագործություն: Ուստի Եվրոպական դատարանի մեկնաբանման ներքո վերը նշված ձայնագրությունը ևս չի կարող համարվել որպես մասնավոր անձի կողմից ձեռք բերված թույլատրելի ապացույց:
Ամբաստանյալ Աիդա Գրիգորյանի մեղավորության վերաբերյալ եզրահանգում կատարելիս Դատարանը հաշվի առնում մասնավորապես հետևյալը․
Վկա Գայանե Մարտիրոսյանի կողմից ինչպես նախաքննական, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները, մասնավորապես այն, թե սեռական ծառայություն մատուցելու վերաբերյալ առաջարկը որտեղ է եղել, ինչ պայմաններով, ինչ ժամանակահատվածում է ինքը աշխատել, ում հետ է աշխատել, ամբաստանյալը ինչքան գումար է վերցրել, հաճախորդները ինչ ձևով են եկել և այլն։ Վկա Գայանե Մարտիրոսյանը ցուցմունքներով ի թիվս այլնի հստակ հայտնել է, որ ամբաստանյալի հետ հանդիպել է «Այս» ակումբում, առաջարկը և պայմանավորվածությունը հենց այնտեղ էլ եղել է։ Հայտնել է, թե որքան գումարի հարաբերակցությամբ են ինքն ու ամբաստանյալն աշխատել իր կողմից մատուցված սեռական ծառայությունների դիմաց։ Հայտնել է վայրերը, թե որտեղ է սեռական ծառայությունը մատուցել՝ մասնավորապես վարձակալած բնակարաններում կամ հյուրանոցներում։ Հայտնել է նաև մյուս վկա Նաիրա Շահբազյանի մասնակցության վերաբերյալ և այլն։
Այլ խոսքով, վկա Գայանե Մարտիրոսյանի կողմից տրված ցուցմունքների համալիր վերլուծության արդյունքում Դատարանը փաստում է, որ վկան մանրամասն հայտնել է այնպիսի տվյալներ, որոնք ողջամտորեն վկայում են ամբաստանյալի կողմից իրեն մեղսագրվող արարքի կատարման մասին։
Ինչ վերաբերում է պաշտպանության կողմի բերված այն փաստարկներին, որ վկա Գայանե Մարտիրոսյանը ոստիկանության «6-րդ վարչության» կողմից ուղղորդվել է կամ նրան սպառնացել են, ապա Դատարանն այդ հակափաստարկը ողջամիտ չի համարում, քանի որ նախ հարկ է նշել, որ վկա Գայանե Մարտիրոսյանի հարցաքննության արձանագրությունների ուսումնասիրությունից հետևում է, որ դրանք իրականացվել են պատշաճ դատավարական ընթացակարգերով, այսինքն՝ առանց որևէ դատավարական էական այնպիսի խախտումների, որոնք կարող էին հանգեցնել տվյալ ապացույցների անարժանահավատությանը, ինչպես նաև հարկ է նշել, որ Գայանե Մարտիրոսյանը դատաքննության ժամանակ ըստ էության տվել է նույնաբովանդակ ցուցմունքներ, բացի դա էլ այդ մասով իրեն ուղղված հարցերին պատասխանել է, որ «(…) «6»-ը կընկնի իր հետևից, քանի որ եթե ինքը մի բան գրել է, իսկ հետո ստի, խաբեության համար է դա շեշտել, եթե ստի և ասի, որ այդպիսի բան չի եղել, իրեն 6-րդ վարչությունը ստիպել է: Նախորդ դատին Աիդան է իրեն ասել, որ ինքը կարող է ասել, որ 6-րդ վարչությունն իրեն ստիպել է, կառավարությունը փոխվել է և ինքը կարող է ցուցմունքը փոխել, իսկ ինքը մտածել է, որ ինչը, որ գրվել է դա էլ պետք է ասի:
Դատարանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Գայանե Մարտիրոսյանը նշեց, որ նախորդ դատարանում մինչև նիստի սկսվելը նա իրեն ասել է, որ կարող է ցուցմունքը փոխել, իսկ ինքը մտածել է, որ ինչը նախկինում ասել է, չի կարող դա փոխել:
Պաշտպան Լևոն Սիմոնյանի հարցերին ի պատասխան՝ վկա Գայանե Մարտիրոսյանը նշեց, որ լազերային սկավառակի խոսակցությունը դատից հետո է եղել, իսկ իրենց խոսակցությունը եղել է դատից առաջ, որ նա իրեն ասել է ցուցմունքը փոխի: Իր խղճի վրա ազդել է, սակայն ինքը չէր կարող օգնել և սուտ խոսել: Ինքը նախորդ դատին բերման է ենթարկվել թաղայինի կողմից: Երբ ինքը եկել է դեռ դատը չի սկսվել, իրենք մոտ կես ժամ սպասել են մինչև դատը սկսվելը և այդ ժամանակ է այդ խոսակցությունը եղել: Այդ ժամանակ ինքը մտածել է, որ չի կարող ստել: Ինքը պնդում է իր ցուցմունքները(…)»։
Այսինքն՝ ասվածից ակնհայտ է դառնում, որ վկա Գայանե Մարտիրոսյանի նկատմամբ որևէ ազդեցություն չի եղել նման բովանդակությամբ ցուցմունքներ տալու համար։ Դեռ ավելին, վերջինիս կողմից տրված պարզաբանումներից հնարավոր է ենթադրել, որ դատական նիստերից առաջ ամբաստանյալն է փորձել համոզել վերջինիս այլ բովանդակությամբ ցուցմունքներ տալու համար, մինչդեռ հատկանշական է, որ վկան ըստ էության տվել է այնպիսի ցուցմունքներ, որոնք Դատարանի գնահատմամբ վերաբերելի, թույլատրելի և արժանահավատ են՝ ընդ որում նման դիրքորոշում արտահայտելիս Դատարանը վկա Գայանե Մարտիրոսյանի ցուցմունքները համադրում է վերը թվարկված մյուս ապացույցների հետ։
Ինչ վերաբերում է պաշտպանության կողմի բերված այն հակափաստարկներին, որ ամբաստանյալ Աիդա Գրիգորյանի կապը վկա Գայանե Մարտիրոսյանի հետ եղել է շների բիզնեսով պայմանավորված, ապա այս առումով հատկանշական է այն, որ վկա Գայանե Մարտիրոսյանը ցուցմունքներով հաստատել է, որ իրենց միջև բացի վերը թվարկվածից կապ է եղել նաև հենց շների բիզնեսի հարցով։ Այսինքն՝ ստացվում է, որ վկա Գայանե Մարտիրոսյանը չի հերքում նաև այն, որ ինքը Աիդա Գրիգորյանի հետ առնչվել է և՛ իր կողմից սեռական ծառայություններ մատուցելով և՛ շների բիզնեսի հարցերով։ Այլ խոսքով, նշված հանգամանքը հերքում է ամբաստանյալի կողմից բերված հակափաստարկը։
Հատկանշական է այն, որ վկա Նաիրա Շահբազյանը ըստ էության նախաքննական ցուցմունքներով նույնաբովանդակ հանգամանքներ է հայտնել, ինչպիսիք հայտնել է վկա Գայանե Մարտիրոսյանը։ Մասնավորապես հայտնել է, թե սեռական ծառայություն մատուցելու վերաբերյալ առաջարկը որտեղ է եղել, ինչ պայմաններով, ինչ ժամանակահատվածում է ինքը աշխատել, ում հետ է աշխատել, ամբաստանյալը ինչքան գումար է վերցրել, ամբաստանյալը ինչ առնչություն է ունեցել, հաճախորդները ինչ ձևով են եկել և այլն։
Ինչ վերաբերում է այն հանգամանքին, որ գործի դատաքննության ընթացքում հնարավոր չի եղել ապահովվել վկա Նաիրա Շահբազյանի ներկայությունը, ինչի արդյունքում էլ հրապարակվել են վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները, ապա այս առումով հարկ է նախ նշել, որ Դատարանը սույն դատական ակտը կայացնելիս չի հիմնվում միայն նշված վկայի ցուցմունքների վրա որպես ապացույց, քանի որ Դատարանը սույն դատական ակտը կայացնելիս հաշվի է առնում վերը թվարկված մյուս բոլոր ապացույցները և գնահատում է դրանք համակցության մեջ։ Բացի այդ, հարկ է նշել, որ վկա Նաիրա Շահբազյանի հարցաքննության արձանագրությունների ամբողջական ուսումնասիրության արդյունքում պարզ է դառնում, որ դրանք կազմված են առանց այնպիսի դատավարական էական խախտումների, որոնք կարող էին հանգեցնել դրանց անթույլատրելիությանը։ Միաժամանակ ասվածի հետ զուգահեռ հատկանշական է այն, որ վկա Նաիրա Շահբազյանն ըստ էության ցուցմունքներով հայտնածը պնդել է նաև նախաքննության ժամանակ մեղադրյալ Աիդա Գրիգորյանի հետ առերես հարցաքննությամբ։ Ընդ որում, հարկ է արձանագրել, որ այդ առերես հարցաքննությունը իրականացվել է մեղադրյալ Աիդա Գրիգորյանի պաշտպանի մասնակցությամբ։
Միաժամանակ այս կապակցությամբ հարկ է նշել, որ Դատարանը վկա Նաիրա Շահբազյանի ցուցմունքներով հայտնածը գնահատում է վերը թվարկված մյուս ապացույցների հետ համակցության մեջ։
Վերոգրյալի արդյունքում Դատարանը գտնում է, որ վկա Նաիրա Շահբազյանի հարցաքննության արձանագրությունները թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ են։
Անդրադառնալով վկաներ Շահրամ Խոսրոի Մոհհամադիի, Արին Արսենի Տիգրանյանի, Մարգարիտա Արմենակի Շիրոյանի, Հաշեմ Ասքարի Մահյավիի, Սուսաննա Մակիդոնի Վարդանյանի, Նաիրա Աշոտի Մնացականյանի, Արամ Առաքելի Կարապետյանի, Ռուզաննա Սուրիկի Աչիկյանի կողմից տրված ցուցմունքներին, ապա հարկ է նշել, որ թեև թվարկված վկաները ցուցմունքներով փաստացի չեն հայտնում ամբաստանյալ Աիդա Գրիգորյանի կողմից պոռնկությամբ զբաղվելուն նպաստելու վերաբերյալ, սակայն վերջիններս հայտնում են, որ տվյալ ժամանակահատվածում ամբաստանյալ Աիդա Գրիգորյանը զբաղվել է տուրիզմով՝ մասնավորապես վերջինիս հիմնական գործունությունն առնչվել է ազգությամբ պարսիկ զբոսաշրջիկների հետ։ Ընդ որում, հարկ է նշել, որ ըստ վկա Արամ Կարապետյանի վերջինս հանդիսացել է հենց այն ակումբի տնօրենը, որտեղ հաճախակի ամբաստանյալ Աիդա Գրիգորյանի կողմից բերվել են պարսիկ զբոսաշրջիկները։ Այս կապակցությամբ հարկ է նկատել, որ ըստ վկաներ Գայանե Մարտիրոսյանի և Նաիրա Շահբազյանի վերջիններս սեռական հարաբերություններ են ունեցել ամբաստանյալ Աիդա Գրիգորյանի կողմից բերված հենց ազգությամբ պարսիկ զբոսաշրջիկների հետ։
Այլ կերպ՝ համադրելով սույն քրեական գործով հետազոտված ապացույցները վկայակոչած իրավանորմերի հետ, դրանք գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, արժանահավատության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ Դատարանը հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանը 2012 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներից մինչև 2015 թվականի ապրիլ-մայիս ամիսներն ընկած ժամանակահատվածում մարմնավաճառությամբ զբաղվող Նաիրա Շահբազյանին ու Գայանե Մարտիրոսյանին միջնորդել է իրեն 5000-10․000 ՀՀ դրամ միջնորդավճար տալով սեռական հարաբերություններ ունենալ իր կողմից մատնանշված Իրանի Իսլամական Հանրապետության քաղաքացիների հետ, ինչպես նաև շատ դեպքերում էլ հաճախորդներից ստանալով վերոհիշյալ մարմնավաճառներին վճարվելիք գումարները՝ յուրաքանչյուր անգամ դրանցից իրեն է պահել 5000-10․000 ՀՀ դրամ, որոշ դեպքերում էլ ավելի շատ գումար՝ նպաստելով նշված անձանց կողմից պոռնկությամբ զբաղվելուն:
Այսպիսով՝ Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությամբ հիմնավորվում է ամբաստանյալ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի կողմից 2003 թվականի ապրիլի 18-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարքի կատարումը, ուստի նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է 2003 թվականի ապրիլի 18-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
Միևնույն ժամանակ Դատարանն արձանագրում է, որ ընդհանուր կանոնի համաձայն՝ ուժը կորցրած նորմատիվ իրավական ակտի կամ դրա մասի գործողությունը տարածվում է մինչև դրա ուժը կորցնելու օրը գործող հարաբերությունների վրա, եթե օրենքով կամ ակտն ուժը կորցրած ճանաչելու մասին նորմատիվ իրավական ակտով այլ բան նախատեսված չէ, իսկ արարքի հանցավորությունը, պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով։ Միևնույն ժամանակ հարկ է արձանագրել, որ վերը նշված ընդհանուր կանոնը կիրառելի չէ, երբ առկա է օրենքին հետադարձ ուժ տալու հարց, իսկ քրեական օրենքին հետադարձ ուժ տրվում է արարքի հանցավորությունը լրիվ կամ մասնակիորեն վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող նոր օրենքի ընդունման դեպքում։ Հարկ է արձանագրել նաև, որ 2003 թվականի ապրիլի 18-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետը որպես պատիժ է նախատեսում ազատազրկումը` երեքից վեց տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա, որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելով` առավելագույնը երեք տարի ժամկետով, կամ առանց դրա, իսկ 2021 թվականի մայիսի 5-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 299-րդ հոդվածի 1-ին մասը որպես պատիժ նախատեսված է տուգանքը՝ տասնապատիկից երեսնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքները՝ հարյուրից երկու հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակումը՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկումը՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկումը՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով: Հետևաբար, սույն դեպքում անհրաժեշտ է 2021 թվականի մայիսի 5-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 299-րդ հոդվածի 1-ին մասին տալ հետադարձ ուժ և Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի կողմից կատարված՝ 2003 թվականի ապրիլի 18-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով արարքը համապատասխանեցնել 2021 թվականի մայիսի 5-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքին՝ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանին մեղավոր ճանաչելով 2021 թվականի մայիսի 5-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 299-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Վերոգրյալի ամփոփմամբ՝ հարկ է Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանին մեղավոր ճանաչել 2021 թվականի մայիսի 5-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 299-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ։
Միևնույն ժամանակ քննարկելով ամբաստանյալ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի նկատմամբ վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հարցը՝ Դատարանն արձանագրում է հետևյալը․
2021 թվականի մայիսի 5-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 299-րդ հոդվածի 1-ին մասը որպես պատիժ է նախատեսում տուգանքը՝ տասնապատիկից երեսնապատիկի չափով, կամ հանրային աշխատանքները՝ հարյուրից երկու հարյուր ժամ տևողությամբ, կամ ազատության սահմանափակումը՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով, կամ կարճաժամկետ ազատազրկումը՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկումը՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով։
2003 թվականի ապրիլի 18-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Ըստ բնույթի և հանրության համար վտանգավորության աստիճանի` հանցագործությունները դասակարգվում են` ոչ մեծ ծանրության, միջին ծանրության, ծանր և առանձնապես ծանր հանցագործությունների:
(…)
3. Միջին ծանրության հանցագործություններ են համարվում դիտավորությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում հինգ տարի ժամկետով ազատազրկումը, ինչպես նաև անզգուշությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում տասը տարի ժամկետով ազատազրկումը:
(…):»
2003 թվականի ապրիլի 18-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել են հետևյալ ժամկետները.
(…)
2) հինգ տարի` միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից.
(…)
2. Վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահը: Տևող հանցագործության դեպքում վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է արարքը դադարելու, իսկ շարունակվող հանցագործության դեպքում` վերջին արարքը կատարելու պահից:
3. Վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատվում է, եթե մինչև նշված ժամկետներն անցնելն անձը կատարում է միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապես ծանր նոր հանցանք: Այս դեպքում վաղեմության ժամկետի հաշվարկն սկսվում է նոր հանցանքի ավարտված համարելու պահից:
4. Վաղեմության ժամկետի ընթացքը կասեցվում է, եթե անձը խուսափում է քննությունից կամ դատից: Այս դեպքում վաղեմության ընթացքը վերսկսվում է անձին ձերբակալելու կամ մեղայականով նրա ներկայանալու պահից: Ընդ որում, անձը չի կարող քրեական պատասխանատվության ենթարկվել, եթե ոչ մեծ ծանրության կամ միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել է տասը տարի, իսկ ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից` քսան տարի, և վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատված չի եղել նոր հանցագործությամբ:
(…)
6. Խաղաղության և մարդկության անվտանգության դեմ ուղղված` սույն օրենսգրքի 384-րդ, 386-391-րդ, 393-397-րդ հոդվածներով նախատեսված հանցանքներ կատարած անձանց նկատմամբ վաղեմության ժամկետներ չեն կիրառվում: Վաղեմության ժամկետներ չեն կիրառվում նաև Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրերով նախատեսված հանցանքներ կատարած անձանց նկատմամբ, եթե այդ պայմանագրերով վաղեմության ժամկետների կիրառման արգելք է սահմանված:
7. Սույն օրենսգրքի 132.2-րդ և 168-րդ հոդվածներով, ինչպես նաև անչափահաս տուժողի նկատմամբ սեռական անձեռնմխելիության և սեռական ազատության դեմ ուղղված` սույն օրենսգրքի 138-142-րդ հոդվածներով նախատեսված հանցանք կատարած անձի նկատմամբ վաղեմության ժամկետի հաշվարկը սկսվում է տուժողի տասնութ տարին լրանալու պահից:»
1998 թվականի հուլիսի 1-ի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե`
(…)
6) անցել են վաղեմության ժամկետները.
(…)
5. Դատարանը, հայտնաբերելով քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքներ, լուծում է ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հարցը։
6. Սույն հոդվածի առաջին մասի 6-րդ և 13-րդ կետերում նշված հիմքերով գործի վարույթի կարճում և քրեական հետապնդման դադարեցում չի թույլատրվում, եթե դրա դեմ առարկում է մեղադրյալը։ Այս դեպքում գործի վարույթը շարունակվում է սովորական կարգով։
(…):»։
Վերոգրյալի համատեքստում անդրադառնալով ամբաստանյալ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ սույն դատավճռով Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանը մեղավոր է ճանաչվել 2021 թվականի մայիսի 5-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 299-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ Միևնույն ժամանակ հարկ է արձանագրել, որ ամբաստանյալ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանին վերագրվող՝ 2021 թվականի մայիսի 5-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 299-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը դասվում է միջին ծանրության հանցագործությունների շարքին, որն ավարտված է եղել 2015 թվականի ապրիլ-մայիս ամիսներին։
Միևնույն ժամանակ ամբաստանյալ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի դատվածության վերաբերյալ տեղեկանքից և «Դատալեքս» դատական տեղեկատվական համակարգի ուսումնասիրությունից հետևում է, որ վերջինիս վերաբերյալ առկա չէ օրինական ուժի մեջ մտած մեղադրական դատավճիռ։
Հետևաբար, Դատարանն արձանագրում է, որ 2015 թվականի ապրիլ-մայիս ամիսներից սկսած Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու 2003 թվականի ապրիլի 18-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված վաղեմության ժամկետները չեն ընդհատվել:
Միաժամանակ հարկ է փաստել, որ սույն քրեական գործով Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարված չի եղել, այսինքն՝ վերջինս չի թաքնվել դատից։ Այլ խոսքով՝ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու 2003 թվականի ապրիլի 18-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված վաղեմության ժամկետները չեն կասեցվել։
Հարկ է նշել նաև, որ թեև Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանը գործի դատական քննության ընթացքում առարկել է նկատմամբ վաղեմության ժամկետներն անցնելու հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու դեմ, սակայն հաշվի առնելով, որ սույն դատավճռով ամբաստանյալ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանն արդեն իսկ մեղավոր է ճանաչվել, հետևաբար՝ վերջինիս նկատմամբ վաղեմության ժամկետներն անցնելու հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելը ոչ միայն չի խախտում նրա իրավունքները, այլ ընդհակառակը՝ նպատակ է հետապնդում ապահովել անձի իրավունքների պաշտպանությունը:
Վերոգրյալի հաշվառմամբ` Դատարանը գտնում է, որ հարկ է ամբաստանյալ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի նկատմամբ 2021 թվականի մայիսի 5-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 299-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնել` 1998 թվականի հուլիսի 1-ի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետով՝ վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով։
3.4. 1998 թվականի հուլիսի 1-ի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ի թիվս այլնի, պարտավոր է անդրադառնալ քաղաքացիական հայցի, գույքի նկատմամբ կիրառված (կիրառվելիք) արգելանքի, իրեղեն ապացույցների, խափանման միջոցի և դատական ծախսերի հարցերին:
3.4.1. Անդրադառնալով խափանման միջոցի հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ հարկ է Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված ստորագրությունը չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի վերաբերյալ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՍԷԿՏ համակարգում առկա սահմանափակումները վերացնել:
3.4.2. Անդրադառնալով գույքի նկատմամբ կիրառված (կիրառվելիք) արգելանքի հարցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ հարկ է 2017 թվականի հունիսի 29-ի որոշմամբ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի շարժական և անշարժ գույքի վրա դրված կալանքը վերացնել, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո։
3.4.3. Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով քաղաքացիական հայց չի ներկայացվել, գործով դատական ծախսեր և իրեղեն ապացույցներ առկա չեն:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով 1998 թվականի հուլիսի 1-ի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 41-րդ, 357-360-րդ, 364-365-րդ, 369-373-րդ, 379-րդ հոդվածներով` Դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանին մեղավոր ճանաչել 2021 թվականի մայիսի 5-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 299-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ և վերջինի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել՝ վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով։
Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված ստորագրությունը չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի վերաբերյալ ՀՀ ՆԳՆ ոստիկանության ՍԷԿՏ համակարգում առկա սահմանափակումները վերացնել:
2017 թվականի հունիսի 29-ի որոշմամբ Աիդա Հրաչիկի Գրիգորյանի շարժական և անշարժ գույքի վրա դրված կալանքը վերացնել, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` ստանալու օրվանից մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ` ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆ