ԵԿԴ/0187/01/17


Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
25 մայիսի 2018թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության
դատարանը`

նախագահությամբ`
դատավոր Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ` Ն.ԹՈՒՄԱՆՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող Ն.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ամբաստանյալ Գ.ՎԱՆՑՅԱՆԻ

դատարանում` դռնբաց դատական նիստում, քննեց գործն ըստ մեղադրանքի Գրիշա Իշ-խանի Վանցյանի` ծնված 01.01.1984թ. Շիրակի մարզի Ցողամարգ գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, իր հայտարարությամբ՝ փաստացի ամուսնացած, խնամքին 2 անձ և վատա-ռողջ, միջնակարգ կրթությամբ, չի աշխատում, դատվածություն չունեցող, բնակվում է` ՀՀ Կոտայիք մարզ, գ.Վերին Պտղնի, 3-րդ փողոց, տուն հ. 10, արգելանքի տակ չէ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։
Գործի դատավարական նախապատմությունը.

Ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի հետաննիչ Ա.Ավագիմյանը 12.02.2017թ. որոշ-մամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցել է թիվ 13165217 քրեական գործը և այն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մա-րաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Շ.Գրիգորյանը 16.02.2017թ. որոշ-մամբ թիվ 13165217 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ։
Քննիչի 03.04.2017թ. որոշմամբ որպես խափանման միջոց` Գ.Վանցյանի նկատմամբ ըն-տրվել է ստորագրություն՝ չհեռանալու մասին, իսկ 06.04.2017թ. որոշմամբ Գ.Վանցյանը ներ-գրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։
2017թ. հուլիսի 7-ին թիվ 13165217 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ու-ղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրա-վասության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2017թ. հուլիսի 13-ի որոշմամբ Գրիշա Իշխնի Վանցյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2017թ. հուլիսի 27-ի որոշմամբ նշանակվել է դատաքննության։
Ամբաստանյալ Գ.Վանցյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «Խարդախությամբ ուրիշի գույքը հափշտակելու դիտավորությամբ, 2016 թվականի հունվարի 15-ից մինչև հունվարի 25-ն ընկած ժամանակահատվածում, Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 10 շենքի թիվ 9 բնակարանում և Երևան քաղաքի Վ.Սարգսյան փողոցի վրա գտնվող «HSBC» բանկի հարակից տարածքում, խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակել է Գևորգ Սեդրակի Ներ-սեսյանին պատկանող ընդհանուրը խոշոր չափերի` 1100 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 536.016 ՀՀ դրամ գումարը։
Այսպես`
Գրիշա Իշխանի Վանցյանը 2016 թվականի հունվարի 15-ին այցելել է Գևորգ Սեդրակի Ներսեսյանին պատկանող Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի թիվ 10 շենքի 9 բնակարան` փայտյա շրջանակներ պատրաստելու համար չափագրումներ կատարելու նպատակով։ Գ. Վանցյանը, տեղեկանալով, որ վերջինս ցանկանում է բնակարանում կատարել հարդարման աշ-խատանքներ, նպատակադրվել է նրանցից խաբեությամբ գումար հափշտակել և դրանով հոգալ իր անձնական կարիքները։ Իր հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով կաղնու փայտից մանրահատակ, դուռ և պատուհաններ պատրաստելու, ապա տեղադրելու պատրվա-կով, Գ.Ներսեսյանին առաջարկել է դա կատարել չնչին գումարով և իր հանցավոր մտադրութ-յունները քողարկելու, փոխվստահելի մթնոլորտ ստեղծելու և մոլորության մեջ գցելու նպատա-կով 3 անգամ այցելել է Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի թիվ 10 շենքի 9 բնակարան, կա-տարել չափագրումներ, սակայն իսկզբանե այդ ուղղությամբ որևէ գրծողություն կատարելու նը-պատակ չունենալով, 2016 թվականի հունվարի 15-ից մինչև հունվարի 25-ն ընկած ժամանակա-հատվածում, նույն բնակարանում և Երևան քաղաքի Վ.Սարգսյան փողոցի վրա գտնվող «HSBC» բանկի հարակից տարածքում խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելու եղանա-կով Գ.Ներսեսյանից հափշտակել է խոշոր չափերով` 1100 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 536.016 ՀՀ դրամ»։

Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները.

Դատաքննությամբ հաստատվեց, որ տուժող Գևորգ Ներսեսյանը իր՝ Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 10-րդ շենքի հ. 9 բնակարանի համար փայտյա շրջանակներ պատվիրելու նպատակով 2016թ. հունվար ամսին զանգահարել է վկա Իշխան Վանցյանին, սակայն վերջինս չի պատասխանել հեռախոսազանգերին, որից հետո տուժողը զանգահարել է նրա որդուն` ամ-բաստանյալ Գրիշա Վանցյանին, ով պատրաստակամություն է հայտնել կատարել վերը նշված աշխատանքները։ Այդ նպատակով ամբաստանյալ Գ.Վանցյանը 2016թ. հունվարի 15-ին այցե-լել է տուժողի բնակարան և փայտյա շրջանակներ պատրաստելու համար կատարել է չափագ-րումներ։ Միաժամանակ, տեղեկանալով, որ տուժողը ցանկանում է բնակարանում կատարել հարդարման աշխատանքներ, նրան առաջարկել է կաղնու փայտից էժան մանրահատակ ու խոստացել է շուկայականից ցածր գներով դուռ և պատուհաններ պատրաստել ու տեղադրել՝ իրականում նպատակ ունենալով այդ կերպ տուժողից ստանալ գումար և խարդախությամբ հա-փըշտակել այն։ Այնուհետև, իր հանցավոր մտադրությունը քողարկելու, տուժողի վստահութ-յունը ձեռք բերելու և նրան մոլորության մեջ գցելու նկատառումով ամբաստանյալը 3 անգամ այ-ցելել է տուժողի բնակարան, կատարել չափագրումներ և 2016թ. հունվարի 15-ից մինչև 25-ն ըն-կած ժամանակահատվածում նրանից պահնաջել, ստացել ու խարդախությամբ հափշտակել է խոշոր չափերով` 1.100 ԱՄՆ դոլարին համարժեք 536.016 ՀՀ դրամ։
Ընդ որում, իր նպատակներն իրականացնելու համար ամբաստանյալը դիմել է նաև վկա Ա.Զարյանի օգնությանը, ում տուժողին ներկայացրել է Արթուր անունով և որպես մանրահա-տակի վարպետ, իսկ վերջինս էլ ամբաստանյալի խնդրանքով հեռախոսով տուժողին հայտնել է, որ նրան խոստացված մանրահատակի «դիֆտերը» վաճառվել են, քանի որ տուժողը ցանկացել է դրանք տեսնելուց հետո միայն վճարել դրանց համար։
Դատաքննությամբ նաև պարզվեց, որ ամբաստանյալի հայրը՝ վկա Ի.Վանցյանը, տու-ժողից տեղեկանալով որդու՝ ամբաստանյալ Գ.Վանցյանի պարտավորությունների մասին, խոս-տացել է անձամբ կատարել դրանք, սակայն պարզելով, որ որդին խոստացած աշխատանքների և ապրանքների համար պահանջել է չնչին՝ մոտ չորս անգամ պակաս գումար, չի կատարել ստանձնած պարտավորությունը։

Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադ-րանքում ամբաստանյալն իրեն մեղավոր չճանաչեց՝ պատճառաբանելով, որ չի կատարել իրեն մեղսագրվող արարքը և դատաքննությամբ հրաժարվեց ցուցմունք տալ։
Ամբաստանյալ Գ.Վանցյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուց-մունքի համաձայն՝ 2016 թվականին, կոնկրետ ամիսը չի հիշում, իրեն զանգահարել է Գևորգ Ներսեսյանը և ասել, որ իր՝ Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 10-րդ շենքի հ. 9 բնակարանի համար անհրաժեշտ է փայտյա շրջանակներ պատրաստել։ Այդ նպատակով գնացել է տուժողի բնակարան, կատարել է չափագրումներ և պայմանավորվածություն է ձեռք բերել նրա հետ 170.000 ՀՀ դրամով` առանց տեղադրման, հացենու փայտից շրջանակներ պատրաստելու, իսկ նույն չափով գումարի դիմաց նաև դրանց տեղադրման հարցերի շուրջ։ Դրանից հետո Գ.Ներ-սիսյանը կաղնու փայտից «եվրո» դռներ ու պատուհաններ է պատվիրել, որոնք պատրաստելու համար պայմանավորվել են, որ նա պետք է վճարի 750.000-800.000 ՀՀ դրամ։ Նրա հետ նաև պայմանավորվել են, որ ինքը պետք է տրամադրի 6 սմ լայնությամբ 45 քառակուսի մետր մակ-երեսով մանրահատակ, որի արժեքը կազմելու էր 220.000 ՀՀ դրամ։ Նշված աշխատանքների համար Գ.Ներսեսյանից տարբեր օրերի համապատասխանաբար վերցրել է 250.000 ՀՀ դրամ, 200 ԱՄՆ դոլար գումար և 60.000 ՀՀ դրամ։ Գումար վերցնելուց 1 ամիս հետո պատրաստել է փայտյա շրջանակները, սակայն Գ.Ներսեսյանն իրեն հայտնել է, որ ինքը 170.000 ՀՀ դրամով պետք է պատրաստեր շրջանակները, լաքապատեր և տեղադրեր։ Նրան պատասխանել է, որ դա միայն պատրաստելու գումարն է, որի պատճառով մինչ օրս փայտյա շրջանակները չեն տե-ղադրվել։ Պատուհանների, մանրահատակի և դռան շուրջ նույնպես համաձայնության չեն եկել, ինչի պատճառով դրանք չեն պատրաստվել։
Արամ Զարյանը տաքսու վարորդ է, ինքն օգտվել է նրա ծառայությունից, սակայն նրա հետ Գ.Ներսեսյանի բնակարան չի այցելել։ Ինչ վերաբերվում է Գ.Ներսեսյանին Ա.Զարյանի բջջային հեռախոսահամարը տրամադրելուն, ապա չի հիշում, սակայն չի բացառում, որ տվել է ու Ա.Զարյանին էլ խնդրել է, որպեսզի վերջինս հայտնի, որ մանրահատակի «դիֆտերն» արդեն վաճառվել են։
Խարդախություն կատարելու նպատակ չի ունեցել, այլ ուղղակի մինչ օրս Գ.Ներսեսյանի հետ համաձայնության չի գալիս, որի պատճառով էլ չի պատրաստել պատվիրած ապրանքնե-րը։
Տուժող Գևորգ Ներսեսյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմուն-քի համաձայն` 2016թ. հունվար ամսին որոշել է իր՝ Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 10-րդ շենքի հ. 9 բնակարանի համար փայտյա շրջանակներ պատվիրել Իշխան Վանցյանի մոտ։ Այդ նպատակով զանգահարել է նրան, սակայն նա չի պատասխանել հեռախոսազանգերին, որից հետո զանգահարել է նրա որդուն` Գրիշա Վանցյանին, ով ասել է, որ հայրը հիվանդանոցում խնամում է իր մայրիկին ու պատրաստակամություն է հայտնել կատարել նրա պատվերը։ 2016թ. հունվարի 15-ին Գ.Վանցյանն այցելել է իր բնակարան ու համապատասխան չափագրումներ կատարելուց հետո ասել է, որ փայտյա շրջանակների պատրաստման ու տեղադրման աշխա-տանքների արժեքը կազմելու է 300 ԱՄՆ դոլար գումար, որից հետո նույն օրը բնակարանում նշված գումարը տվել է նրան։ Հաջորդ օրն իր բնակարանում Գ.Վանցյանն ասել է, որ չորա-նոցում ունի կաղնու փայտից մանրահատակ և առաջարկել է 1ք/մ 4000 ՀՀ դրամով, որին տվել է իր համաձայնությունը ու պատվիրել է 25 քառակուսի մետր և նույն օրը վճարել է 200 ԱՄՆ դո-լար։ Գրիշայի հետ ունեցած պայմանավորվածության համաձայն՝ վերջինիս կողմից փայտյա շրջանակները տրամադրվելու էին 2016թ. հունվար ամսվա վերջին, իսկ մանրահատակը` 2016թ. փետրվարի 22-ին։ Դրանից հետո, Գրիշան իրեն զանգահարել ու ասել է, որ ցանկանում է լրա-ցուցիչ չափագրումներ կատարել բնակարանում, որի համար 2016թ. հունվարի 20-ին նրա հետ գնացել են բնակարան, որտեղ նա իրեն առաջակել է կաղնու փայտից պատշգամբի դուռ և երկու լուսամուտ պատրաստել, որոնք գնահատել է 1000 ԱՄՆ դոլար։ Համաձայնվել է նրա առաջար-կին ու նույն օրը նրան տվել է 500 ԱՄՆ դոլար, իսկ մնացած 500 ԱՄՆ դոլարը պայմանավորվել են, որ կվճարի դրանք տեղադրելուց հետո։ 2016թ. հունվարի 23-ից 25-ն ընկած ժամանակահատ-վածում Գրիշան կրկին զանգահարել է և նրա հետ նորից հանդիպել են իր բնակարանում։ Նա ասել է, որ ցանկալի է որպեսզի դռների փականների տեղերը նախապես փորվեն ու լրացուցիչ պահանջել է 100 ԱՄՆ դոլար, որը նույն օրը տվել է նրան։ Այդ օրը Գրիշան եղել է ընկերոջ՝ Ա-րամ Զարյանի հետ, սակայն նրան ներկայացրել է որպես Արթուր անունով մանրահատակի վարպետ, և ասել, որ նա մնարահատակի համար 4.000 ՀՀ դրամով 10 մմ-անոց «դիֆտեր» վաճառողի գիտի։ Նրա այդ առաջարկին համաձայնվել է, բայց երեկոյան, երբ նա զանգահարել և ուզել է անհրաժեշտ գումարը, նրան ասել է, որ ցանկանում է տեսնել այդ ապրանքն ու նոր վճարել, քանի որ իր մոտ արդեն կասկածներ են առաջացած եղել։ Նա իրեն տվել է Արթուրի (վկա Ա.Զարյանի) բջջային հեռախոսահամարը, որով զանգահարել է Արթուրին (վկա Ա.Զար-յանին), ով հավաստիացրել է, որ «դիֆտերը» գտնվում են իր ավտոտնակում, սակայն պատճա-ռաբանել է, որ գտնվում է Նոր Խարբերդում, խմած է և չի կարող գալ ու ցույց տալ դրանք։ Հաջորդ օրը Գ.Վանցյանն ասել է, որ «դիֆտերն» արդեն վաճառվել են։ Դրանից հետո զան-գահարել է Իշխան Վանցյանին, ով ասել է, որ որդին` Գ.Վանցյանը, իր պատվերը չի կատարել, իսկ վերցրած գումարները պարտվել է «Սենատոր» խաղատանը։ 2016թ. փետրվարի 1-ին իր բնակարանում հանդիպել է Իշխան Վանցյանին, ով խոստացել է ստանձնել որդու պարտա-վորությունները, որի կապակցությամբ 03.02.2016թ. նրա հետ կնքել է աշխատանքների կատար-ման փոխադարձ ակտ, սակայն նա նույնպես չի կատարել իր պատվերը և չի վերադարձրել իր գումարները։ Հասկացել է, որ Գ.Վանցյանն իրենից խարդախությամբ հափշտակել վերցրած գումարները, քանի որ ինքն ի սկզբանե միայն ցանկացել է պատվիրել փայտյա շրջանակներ, իսկ մնացած ապրանքների առաջարկը եղել է Գ. Վանցյանի նախաձեռնությամբ ու նրա կողմից, և նա իրենից գումարները վերցրել է մինչև փայտյա շրջանակները տրամադրելու պայմանա-վորված օրը։
Վկա, ամբաստանյալի հայր Իշխան Վանցյանի դատաքննությամբ հետազոտված նա-խաքննական ցուցմունքի համաձայն` 2013թ-ից սկսած Զեյթուն վարչական տարածքում գտնվող «Ալմաստ» գործարանի տարածքում՝ «Իշխան Վանցյան» անհատ ձեռնարկատեր, իրականաց-նում է փայտամշակման գործունեություն։ Գրիշա Վանցյանն իր որդին է, ով իր հետ զբաղվում է փայտամշակմամբ, իսկ Գևորգ Ներսեսյանին ճանաչում է 2013թ-ից, ում համար կատարել է փայտամշակման աշխատանքներ։ 2016թ. հունվար ամսին առողջական խնդիրներ է ունեցել և անկողնային ռեժիմով բուժվելիս է եղել։ 2016թ. փետրվար ամսին իր աշխատավայրում իրեն է հանդիպել Գևորգ Ներսեսյանը և ասել է, որ 1100 ԱՄՆ դոլար է տվել Գրիշային, որպեսզի նա աշխատանքներ կատարի, սակայն նա չի կատարել իր պատվերը և չի պատասխանում հեռախոսազանգերին։ Նրան ասել է, որ եթե որդին գումար է վերցրել, ապա այդ գումարով նրա փոխարեն ինքը կկատարի պայմանավորված աշխատանքները։ Դրանից որից Գևորգի առա-ջարկով կազմել աշխատանքների կատարման փոխադարձ գրավոր ակտ, որն ստորագրել նաև ինքը։ Այնուհետև, թեև որդին իրեն ասել է, որ 930 ԱՄՆ դոլար է վերցրել Գևորգից, այնուհան-դերձ չի հրաժարվել իր խոստումից։ Հետագայում տեղեկացել է, որ որդին այդ գումարը վերցրել է փայտյա շրջանակների, մանրահատակի, կաղնու փայտից պատշգամբի դռան ու երկու լուսա-մուտների համար, որը չնչին գումար է եղել այդ աշխատանքների կատարման համար, ուստի Գ.Ներսեսյանի հետ խոսել ու ասել է, որ այդ գումարի շրջանակներում կարող է պատրաստել միայն փայտյա շրջանակները, իսկ մանրահատակը, պատուհանները և դուռը չի կարող պատ-րաստվել, քանի որ նրա տվածը չնչին գումար է, և Գևորգը համաձայնվել է իր հետ։
Ինքը տեղյակ չէ, թե իր որդին ինչ է արել Գևորգից վերցրած գումարը։
Վկա Ի.Վանցյանը դատաքննությամբ պնդեց իր նախաքննական ցուցմունքը և հայտնեց, որ եթե Գ.Ներսեյանի պատվիրած ամբողջ աշխատանքը կատարվեր, ապա դրա արժեքը Գրի-շայի ասած արժեքից 4 անգամ ավել կլիներ։ Գրիշան սխալ հաշվարկ է կատարել։ Գևորգի պատվիրած աշխատանքն ամբողջությամբ Գրիշան պետք է կատարեր, սակայն քանի որ նա մոտ մեկ ամիս գտնվել է Թբիլիսիում, Գևորգին խոստացել է, որ որդու փոխարեն ինքը կպատ-րաստի միայն շրջանակները, սակայն չի կատարել խոստումը, քանի որ Գրիշայի վերցրած գու-մարով հնարավոր չէր պատրաստել նաև դուռ, պատուհան ու մանրահատակ։
Վկա Արամ Զարյանի ցուցմունքի համաձայն` Գրիշա Վանցյանն օգտվել է իր մատու-ցած տաքսի ծառայությունից և իր մշտական հաճախորդն է։ Մի անգամ ինքը Գրիշային ավտոմեքենայով իջեցրել է «Շանգրիլա» խաղատնից մի փոքր ներքև ընկած հատվածում։ Ինքն Գևորգի հետ հեռախոսով երբեք չի խոսել և ամբաստանյալի խնդրանքով երբեք ոչ մեկի չի զանգել ու ոչինչ չի փոխանցել, մանրահատակի վերաբերյալ խոսակցություն որևէ մեկի հետ չի ունեցել։
«Զննություն կատարելու մասին» 22.04.2017թ. արձանագրության համաձայն` զննություն է կատարվել Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 28 հասցեում գործող «Ալմաստ» գործարանի փայ-տամշակման կոմբինատում, որտեղ զննության մասնակից Գ.Վանցյանը մատնացույց է արել հացենու փայտից թվով 12 շրջանակ, որոնց լայնությունը 7,5 սմ, իսկ երկարությունը 263 սմ է եղել։ Գ.Վանցյանը հայտարարել է, որ դրանք Գ.Ներսիսյանի փայտյա շրջանակներն են, որոնք 90 տոկոսով են պատրաստված եղել, չհղկված ու չներկված։ Բացի այդ, Գ.Վանցյանը մատնացույց է արել 90 տոկոսով պատրաստ թվով 12 փայտյա շրջանակներ, որոնք նույնպես եղել են չհղկված ու չներկված, 12 սմ բարձրությամբ և 105 սմ երկարությամբ։ Գ.Վանցյանը հայտարարել է, որ պատրաստ են նաև շրջանակների մյուս մասերը։
«Զննություն կատարելու մասին» 28.06.2017թ. արձանագրության համաձայն` զննություն է կատարվել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 10-րդ շենքի հ. 9 բնակարանում, որտեղ զննության մասնակից Գևորգ Ներսիսյանը մատնացույց է արել հյուրասենյակից դեպի ննջա-սենյակ տանող մուտքը և հայտարարել է, որ փայտյա շրջանակները պետք է դրվեին այդ մուտքի վրա, որի բարձրությունը 273սմ է, իսկ լայնությունը` 210սմ։ Այնուհետև, նա մատնացույց է արել հյուրասենյակից խոհանոց տանող միջանցքը, որտեղ նեւյնպես պետք է դրվեին շրջա-նակները, որի բարձրությունը 275սմ է, իսկ լայնությունը` 125սմ։ Դրանից հետո, Գ.Ներսիսյանը մատնացույց է արել հյուրասենյակից դեպի փոքրիկ պատշգամբ տանող մուտքը, որտեղ նույն-պես պետք է շրջանակներ դրվեին, որի բարձրությունը 275սմ է, իսկ լայնությունը` 120սմ։ Գ. Ներսիսյանը հայտնել է, որ իր պատվիրած փայտյա շրջանակների չափերը և Գ.Վանցյանի կողմից մատնացույց արված շրջանակների չափերը միմյանց չեն համապատասխանում։
Որպես այլ փաստաթուղթ՝ ապացույց ճանաչված, 03.02.2016թ-ին Գևորգ Ներսիսյանի և Իշխան Վանցյանի միջև կնքված «Աշխատանքների կատարման փոխադարձ ակտ»-ի համա-ձայն` Իշխան Վանցյանը հանձն է առել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոցի 10-րդ շենքի հ. 9 բնակարանում կատարել և տեղադրյալ հետևյալ աշխատանքները`
1. Մատակարարել դուբե մանրահատակ, 25մ2, 60-70սմ երկարությամբ և 8սմ լայնութ-յամբ, ներկայացված նմուշի որակին համապատասխան, 200 ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամ, ժամկետ` մինչև 18.02.2016թ.։
2. Պատրաստել դուբե պատուհաններ և պատշգամբի դուռ` համապատասխանաբար 114x190սմ2 երկու հատ և 120x275սմ2 մեկ հատ, 1000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամ, ժամկետ` մինչև 11.02.2016թ.։
3. Շրջանաձև և կամարաձև հենարաններ՝ 300 ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամ, ժամկետ` 01.03.2016թ.։
Աշխատանքների ընդհանուր արժեքը կազմում է 1500 ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամ։
Ի.Վանցյանը Գևորգ Ներսիսյանից առձեռն ստացել է 1100 ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամ՝ որպես կանխավճար, իսկ Գ.Ներսիսյանը պարտավորվել է վերոնշյալ աշխատանքներն ավարտելուց և տեղադրման աշխատանքները կատարելուց անմիջապես հետո` նույն օրը, Ի. Վանցյանին առձեռն փոխանցել հաշվարկված գումարի մնացորդը, որը կազմում է 400 ԱՄՆ դո-լարին համարժեք դրամ։
«Այլ փաստաթուղթն ապացույց ճանաչելու մասին» 30.06.2017թ. որոշման համաձայն` թիվ 13165217 քրեական գործով այլ փաստաթուղթ հանդիսացող վերծանումները ճանաչվել են որպես ապացույց։
«Հեռախոսային վերծանումների զննում կատարելու մասին» 30.03.2017թ. արձանագրութ-յան համաձայն` զննվել են Գ.Ներսիսյանի 091-56-31-85, Ի.Վանցյանի 094-01-47-52, 093-62-70-62, Գ.Վանցյանի 077-97-87-65 և ոմն Արթուրի 077-70-66-07 բջջային հեռախոսհաամրների վեր-ծանումները։ Զննությամբ պարզվել է, որ ոմն Արթուրի 077-70-66-07 հեռախոսհամարից 26.01. 2016թ. ժամը 21։50։56-ին և 27.01.2016թ. ժամը 11։49։29-ին հեռախոսզանգեր են կատարվել Գ. Ներսիսյանի 091-56-31-85 հեռախոսահամարին ու խոսակցությունները համապատասխանա-բար տևել են 2 րոպե 1 վայրկյան և 1րոպե 50 վայրկյան։

Դատարանի վերլուծությունը և եզրահանգումը.

ՀՀ Սահմանադրության 61-րդ հոդվածն ամրագրում է« որ յուրաքանչյուր ոք ունի իր իրավունքների և ազատությունների արդյունավետ դատական պաշտպանության իրավունք։
ՀՀ Սահմանադրության 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ և անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդարացի« հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք«։
ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է։
2. Օրենքով սահմանված պատիժը« ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատ-ժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարված արարքին«։
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվ-րոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝
«Յուրաքանչյուր ոք« երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պար-տականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչու-թյամբ« ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջա-միտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…) «։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է« որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադ-րությունների վրա« այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
Շարադրված դրույթների վերլուծությունից երևում է« որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա« այն ենթակա է հիմնավորման գործին վերաբերող փոխկապակցված« հավաստի ապացույցների բավարար ամ-բողջությամբ։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Դատավորը« ինչպես նաև հետաքննության մարմինը« քննիչը« դատախազը ապացույց-ները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` «Միայն ապա-ցույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը« տեղը« եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խըս-տացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները« որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դա-տավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները« եթե այլ բան նա-խատեսված չէ օրենքով«։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության« թույլատրե-լիության« իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավա-րարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը« քննիչը« դատախազը« դատավորը« ղեկա-վարվելով օրենքով« ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի« լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համա-ձայն՝ «Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայաց-վում է միայն այն դեպքում« երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյա-լի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված« եթե դատարանը« ղեկավարվելով անմե-ղության կանխավարկածով« հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա« դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա« ամբաս-տանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով« սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաս-տատող պատասխաններ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում (...) 3) այն ապացույցները« որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները« ինչպես նաև այս կամ այն ապացույցն անար-ժանահավատ համարելու փաստարկները»։
Վճռաբեկ դատարանը, ԵԿԴ /0176/01/09 գործով 24.02.2011թ-ին կայացված որոշմամբ անդրադառնալով խարդախության հանցակազմի քրեաիրավական բնութագրին, արձանագրել է, որ. «Խարդախությունը դասվում է սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունների, մասնավորապես՝ հափշտակությունների շարքին։ Ինչպես երևում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի բովանդակությունից, խարդախությունը «խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելն» է։
Թեև խարդախության պարագայում առկա է գույքի սեփականատիրոջ կողմից հան-ցագործին գույքը կամ դրա նկատմամբ իրավունքները փոխանցելու կամային ակտ, սակայն գույքը կամ դրա նկատմամբ իրավունքները փոխանցելու ակտի կամային բնույթը սեփակա-նատիրոջ գիտակցության և կամքի վրա հանցագործի ունեցած ներգործության հետևանք է։ Այս կապակցությամբ էական նշանակություն կարող է ունենալ թե գույքն ուրիշին հանձնելու գործում ով է նախաձեռնություն դրսևորել։ Արդյոք գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունք-ները հանձնելու տուժողի մտադրությունն առաջացել է հանցավորի կողմից նրան համոզելու և հորդորելու արդյունքում։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի իմաստով վերոնշյալ հանցավոր ներգործու-թյունն իրականացվում է խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելով։ Այսինքն՝ օբյեկ-տիվ կողմից խարդախության հանցակազմը դրսևորվում է կատարման հատուկ եղանակով՝ խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելով։
Խաբեությունը գույքի սեփականատիրոջը կամ գույքը տիրապետողին մոլորության մեջ գցելու նպատակով իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրումն է կամ ճշմարտության մասին լռելը։ Այսպիսով, խաբեությունը դրսևորվում է հետևյալ երկու եղանա-կով՝
ա) իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրում,
բ) ճշմարտության մասին լռել։
Իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրման դեպքում հանցավորը գույքի սեփականատիրոջ կամ գույքը տիրապետողի մոտ սխալ պատկերացում է ստեղծում գույքը նրա տնօրինությանն անցնելու օրինական հիմքերի մասին և առաջ բերում գույքի հանձնման օրինականության պատրանք (ակտիվ խաբեություն)։ Իրական, ճշմարիտ փաստերի խեղաթյու-րումը կարող է իրականացվել կամ բանավոր խոսքի միջոցով կամ դրսևորվել որոշակի գործո-ղություններով։ Գործողությունների միջոցով փաստերի խեղաթյուրումը, սակայն, ենթադրում է տուժողի վրա հանցագործի առավել ակտիվ ներգործություն։
Ճշմարտության մասին լռելու դեպքում հանցավորը դիտավորյալ լռում է իրավական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքների մասին, որի արդյունքում գույքի սե-փականատերը կամ գույքը տիրապետողը մոլորության մեջ են ընկնում գույքը հանցավորին հանձնելու օրինական հիմքերի առկայության հարցում (պասիվ խաբեություն)։ Ճշմարտութ-յան մասին լռելը, սակայն, քրեորեն պատժելի է այն դեպքերում, երբ հանցագործը պարտա-վոր էր տուժողին իրազեկել այնպիսի հանգամանքների մասին, որոնց իմացության արդյուն-քում տուժողը մոլորության մեջ չէր ընկնի։
Վստահությունը չարաշահելն ուրիշի գույքին տիրանալու կամ դրա նկատմամբ իրա-վունք ձեռք բերելու նպատակով հանցավորի կողմից, նրա և գույքի սեփականատիրոջ կամ գույքը տիրապետողի միջև ձևավորված վստահության հարաբերությունների օգտագործումն է։ Արարքը խարդախություն որակելու համար բավարար չէ, որ անձն իր արարքներով կամ որոշակի հանգամանքների բերումով տուժողի մոտ վստահություն վայելի, այլ անհրաժեշտ է, որպեսզի վերջինս համոզի տուժողին իրեն փոխանցել գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրա-վունքները։
Հանցագործի նկատմամբ տուժողի վստահությունը կարող է ինչպես իրավական, այն-պես էլ փաստական հիմքեր ունենալ։ Այլ կերպ` հանցավորի և տուժողի միջև առկա՝ վստա-հության վրա հիմնված հարաբերությունները կարող են բխել ինչպես նրանց միջև առկա պայ-մանագրից, լիազորագրից և այլն, այնպես էլ առաջանալ հանցավորի և գույքը հանձնողի անձնական հարաբերություններից, հանցավորի կողմից նախկինում դրսևորած վարքագծից, հանցավորի անձնավորությունից և այլն։
Ամփոփելով սույն որոշման 22-24-րդ կետերում շարադրված իրավական վերլուծությունը` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ օբյեկտիվ կողմից խարդախությունը կատարվում է խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով, ինչի արդյունքում մոլորության մեջ ընկած սեփականատերը կամ իրավասու այլ անձը կամավոր կերպով գույքը կամ գույքի նը-կատմամբ իրավունքները հանձնում է հանցագործին կամ այլ անձի կամ անձանց կամ չի խոչըն-դոտում վերջիններիս կողմից այդ գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները վերցնելուն։
Սուբյեկտիվ կողմից խարդախությունը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ և շա-հադիտական նպատակով։
Խարդախությունը կատարվում է միայն ուղղակի դիտավորության մեղքի ձևով. հանցա-վորը պետք է գիտակցի, որ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու միջոցով հափըշ-տակում է ուրիշի գույքը, ինչպես նաև պետք է նախատեսի և ցանկանա դա։
Խարդախության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է նաև շահադիտական նպատակի առկայությամբ, այսինքն՝ մինչև գույքը վերցնելը կամ գույքին տիրանալը հանցավորն ի սկըզ-բանե նպատակ է ունենում հափշտակելու այն, չվերադարձնելու գույքը, չկատարելու խոստումը կամ պայմանագրային պարտավորությունները։
Հակառակ դեպքում, երբ գույքը չվերադարձնելու, խոստումը կամ պարտավորություննե-րը չկատարելու դիտավորությունն առաջանում է գույքը վերցնելուց հետո (անկախ շարժառի-թից), խարդախության հանցակազմը բացակայում է։
Խարդախության միջոցով ուրիշի գույքը հափշտակելու ուղղակի դիտավորության և գույ-քը հափշտակելու շահադիտական նպատակի առկայության կամ բացակայության մասին դա-տարանի հետևությունները պետք է հիմնված լինեն գործով ձեռք բերված ապացույցների հա-մակցության վրա։
Նշված ապացույցների գնահատման արդյունքում դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հաստատված համարի, որ անձն ի սկզբանե նպատակ է ունեցել խարդախության միջո-ցով հափշտակել ուրիշի գույքը, և եթե ապացուցվի, որ ունեցել է, ապա խարդախության հանցա-կազմն առկա է։
Ընդ որում, եթե ապացույցների բավարար համակցությամբ և հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով չի հիմնավորվում, որ շահադիտական նպատակը ծագել է համա-պատասխան գործարքի կնքումից առաջ, ապա նման դեպքերում խարդախության հանցակազմ առկա չէ»։
Դատարանը, հաշվի առնելով Վճռաբեկ դատարանի վերոգրյալ իրավական դիրքորո-շումները, վերլուծելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքն ու համակցության մեջ գը-նահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, գործի հանգամանքների բազ-մակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետե-վության, որ ամբաստանյալի կատարած արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահա-տական, քրեական գործի` դատարանի կողմից գնահատված ապացույցները ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, և սույն քրեական գործին վերա-բերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ՝ բացառութ-յամբ դատարանի կողմից որպես արժանահավատ չհամարվող ապացույցները, հաստատվում է, որ ամբաստանյալը խարդախությամբ՝ խաբեությամբ և տուժողի վստահությունը չարաշահելու միջոցով, հափշտակել է նրա խոշոր չափով գույքը՝ 536.016 ՀՀ դրամը, այսինքն՝ կատարել է հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, որով և պետք է պատասխանատվության ենթարկվի։
Դատարանը նման եզրակացության է հանգում նաև արձանագրելով ամբաստանյալի, տուժողի և վկաների ցուցմունքներում առանձին հակասություններ՝ կապված ամբաստանյալին տուժողի վճարած գումարների չափերի հետ, տուժողի հեռախոսազանգերին վկա Ի.Վանցյանի չպատասխանելու պատճառի հետ (ըստ տուժողի ցուցմունքի՝ ամբաստանյալն ասել է, որ հի-վանդ է եղել մայրը, իսկ վկա Ի.Վանցյանի ցուցմունքի համաձայն՝ ինքն է եղել հիվանդ), տուժողի և վկա Ա.Զարյանի միջև տեղի ունեցած հեռախոսային խոսակցության հետ (ամբաստանյալը նախաքննական ցուցմունքով չի բացառել, որ Ա.Զարյանին կարող է խնդրած լինել է, որ նա տուժողին հեռախոսով հայտնի, որ մանրահատակի «դիֆտերն» արդեն վաճառվել են, մինչդեռ վկա Ա.Զարյանը հերքել է նշված հանգամանքը)։
Այսպիսով, նկատի ունենալով նշված հակասությունները և տուժողի ցուցմունքը համակ-ցությամբ գնահատելով մյուս ապացույցների հետ, հանգում է եզրակացության, որ տուժողի ցուցմունքն արժանահավատ է և բավարար՝ ապացուցված համարելու համար ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը։
Դատարանը գտնում է, որ «Զննություն կատարելու մասին» արձանագրություններով նույնպես հերքվում են ամբաստանյալի պատճառաբանությունները, նկատի ունենալով, որ ամ-բաստանյալը, արտադրամասում ցույց տալով փայտյա շրջանակներ և ասելով, որ դրանք տու-ժողի պատվերով են պատրաստվել, հաշվի չի առել, որ դրանք չափերով տարբերվել են տուժողի պատվիրած շրջանակների չափերից, ինչը նույնպես հիմք է հանդիսանում դատարանի կողմից տուժողի ցուցմունքն արժանահավատ համարելու համար։
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալի պատճառաբանություններին և վկաների ցուցմունք-ներին, ապա վերը նշված հիմնավորումներով դատարանը գտնում է, որ դրանք արժանահավատ չեն, նշված պատճառաբանություններով ամբաստանյալը կատարած հանցագործության համար պատժից և պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ է հետապնդում, իսկ վկաները՝ նրա հայրն ու ընկերը փորձում են իրենց պաշտպանության տակ վերցնել ամբաստանյալին։
Դատարանը հարկ է համարում նաև նշել, որ վկա Իշխան Վանցյանի ցուցմունքով նույ-նպես հաստատվում է, որ ամբաստանյալն ի սկզբանե նպատակ չի ունեցել կատարելու տուժողի պատվերը, նկատի ուենալով, որ Ի.Վանցյանը՝ որպես տուժողի պատվիրած և որդու առաջարկած ապրանքների և աշխատանքների գներին քաջատեղյակ անձ, հաստատել է, որ ամբաստանյալի պահանջած գումարները կատարվելիք աշխատանքների և ապրանքների համար չնչին գումար-ներ են եղել։
Ինչ վերաբերվում է վկա Ի.Վանցյանի այն պատճառաբանությանը, որ որդին՝ Գ.Վանց-յանը, ուղղակի առանց հասկանալու է չնչին՝ չորս անգամ պակաս գումար պահանջել, ապա նշված պատճառաբանությունը հերքվում է նրա իսկ ցուցմունքով՝ այն մասին, որ որդին աշխատել է իր հետ միասին, ինչը դատարանի համոզմամբ նշանակում է, որ ամբաստանյալը չէր կարող տեղյակ չլինել նշված գներից և առանց հասկանալու առաջարկած լինել կատարվելիք աշխա-տանքների ու ապրանքների համար շուկայական գներից անհամեմատ ցածր գին։
Այսպիսով, ապացույցների վերաբերելիության, գնահատման և անմեղության կանխա-վարկածի վերաբերյալ մի շարք որոշումներով Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավա-կան դիրքորոշումների լուսի տակ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույց-ները, վերը նշված հիմնավորումներով և պատճառաբանություններով դատարանը հանգում է եզրակացության, որ ամբաստանյալը գումար հափշտակելու նախնական դիտավորությամբ կա-տարել է իրեն մեղսագրված արարքը, այսինքն՝ խարդախությամբ հափշտակել է տուժողի խոշոր չափով գույքը։
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատիժների տեսակն ու չափը որո-շելիս, դատարանը հաշվի է առնում ինչպես նրա կատարած հանցագործության բնույթը, հանրու-թյան համար վտանգավորության աստիճանը և հետևանքները, այնպես էլ նրա անձը բնութագ-րող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգա-մանքները։
Դատաքննությամբ ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքներ չարձանագրվեցին։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը« դա կատարելու հանգամանքներին« հանցավորի անձնավորությանը« անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար«։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը« ուղղել պատժի ենթարկված անձին« ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ« որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով« հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով« այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանք-ներով։
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակ-վում է« եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
Մեջբերված իրավական նորմերը Վճռաբեկ դատարանը վերլուծել և դրանց վերաբեր-յալ իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07« ՎԲ-142/07« ՎԲ-192/07« ՎԲ-201/07« ԵՇԴ/0029/01/08« ԵԿԴ/0042/01/11« ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումնե-րում։ Նշված որոշումներում Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրա-վունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավա-կան ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ։ Պատիժն արդա-րացի է« եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը« ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի« իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կա-տարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի« հանցավորի անձի« պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հան-գամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությու-նից։
Դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, ելնելով գործի փաստական տվյալների և հանգամանքների վերլուծության հիման վրա դատարանի մոտ ձևավորված նրա բարոյահոգեբանական ու քրեա-իրավական բնութագրերից և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ ու 61-րդ հոդվածներով սահ-մանված՝ արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից, հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալը պետք է դատապարտվի 1.000.000 (մեկ միլիոն) ՀՀ դրամ տուգանքի, ինչն անհրաժեշտ ու բավարար է սոցիալական ար-դարությունը վերականգնելու և նրա կողմից նոր հանցագործությունների կատարումը կանխելու համար։
Տուժողը քաղաքացիական հայց չի հարուցել։
Քննության առնելով ամբաստանյալ Գ.Վանցյանի գույքի վրա դրված կալանքի հարցը, դատարանը գտնում է, որ Գ.Վանցյանին ընդհանուր համատեղ սեփականության իրավունքով պատկանող գույքի՝ Շիրակի մարզի Ցողամարգ համայնքի 7 միավոր գյուղական նշանակության հողամասերի (08-112-0109-0011, 08-112-0116-0062, 08-112-0106-0064, 08-112-0116-0083, 08-112-0115-0073, 08-112-0106-0061, 08-112-0106-0098) վրա դրված կալանքը պետք է պահպանվի մին-չև սույն դատավճռի կատարումը։
Դատարանը, անդրադառնալով խափանման միջոցի հարցին, գտնում է, որ ամբաստան-յալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, պետք է թողնվի անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Վերոգրյալների հիման վրա ու ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս-գըրքի 357-360-րդ, 365-րդ, 367-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Գրիշա Իշխանի Վանցյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվա-ծի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և դատապարտել 1.000.000 (մեկ միլիոն) ՀՀ դրամ տուգանքի։
Ամբաստանյալ Գ.Վանցյանին ընդհանուր համատեղ սեփականության իրավունքով պատկանող գույքի՝ Շիրակի մարզի Ցողամարգ համայնքի 7 միավոր գյուղական նշանակության հողամասերի (08-112-0109-0011, 08-112-0116-0062, 08-112-0106-0064, 08-112-0116-0083, 08-112-0115-0073, 08-112-0106-0061, 08-112-0106-0098) վրա դրված կալանքը պահպանել մինչև դա-տավճռի կատարումը։
Գ.Վանցյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագ-րությունը, թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակ-վելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։


ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆ