ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ


Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ԵԿԴ/0165/01/17
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Գ.Պողոսյան


Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


08 նոյեմբերի 2017թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ
Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ՔՅԱՐԱՄՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Տ.ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ք.ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ


դռնբաց դատական նիստում Երևան քաղաքի դատախազ Ր.Ասլանյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Քրիստինե Ալյոշայի Սարգսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի Մարաշի բաժանմունքի ավագ հետաքննիչ Ս.Աբովյանի 2017 թվականի մայիսի 06-ի որոշմամբ` փաստ առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով հարուցվել է թիվ 1516117 քրեական գործը:
Նախաքննական մարմնի 2017 թվականի մայիսի 12-ի որոշմամբ` թիվ 15168117 քրեական գործով Քրիստինե Ալյոշայի Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
Նախաքննական մարմնի 2017 թվականի հունիսի 20-ի որոշմամբ` Քրիստինե Ալյոշայի Սարգսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով այն բանի համար, որ <<նա, պոռնկությամբ զբաղվելու համար հաստատություն ստեղծելու և այդ կերպ պոռնկությամբ զբաղվելուն նպաստելու միջոցով գույքային օգուտ ստանալու նպատակով` 2016 թվականի հունիսի 11-ին, վարձակալելով Երևան քաղաքի Կորյունի 3/14 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը ստեղծել է <<Օպիում>> մերսման սրահը և անձամբ կազմակերպել ու ղեկավարել է հաստատության բնականոն գործունեությունն, որտեղ Հասմիկ Հովսեփյանը, Հասմիկ Բաբայանը և Ելենա Աբրահամյանը զբաղվել են պոռնկությամբ, իսկ Քրիստինե Սարգսյանը նրանց օգտագործելով ստեղծել է գույքային օգուտ։
Այսպես.
Քրիստինե Ալյոշայի Սարգսյանը, պոռնկությամբ զբաղվելու համար հաստատություն ստեղծելու և պոռնկությամբ զբաղվելուն նպաստելու միջոցով գույքային օգուտ ստանալու նպատակով 2016 թվականի հունիսի 11-ին, վարձակալել է Երևան քաղաքի Կորյունի փողոցի 3/14 հասցեում գտնվող շինությունը, ապա պառնկությամբ զբաղվելու համար հարմարեցնելով և այն քողարկելով որպես <<Օպիում>> անվամբ մերսման սրահ, պոռնկությամբ զբաղվելու համար, որպես <<մերսուհի>> աշխատանքի է ընդունել Հասմիկ Մեսրոպի Բաբայանին, Հասմիկ Եփրեմի Հովսեփյանին, Ելենա Տիգրանի Աբրահամյանին և այլոց, որոնց նյութապես շահագրգռելով, առաջարկել է զբաղվել պոռնկությամբ։ Նշված անձինք համաձայնել և 10.000-ից 20.000 ՀՀ դրամի դիմաց <<Ռելաքս>>, <<Արևելյան>> և <<Էրո-ռելաքս>> տեսակի մերսումներ իրականացնելիս գտնվելով կիսամերկ, որպես սեռական հարաբերության փոխարինող ձև` սեքսուալ բնույթի գործողություններ կատարելով, այն է` առնանդամի ձեռնաշարժության եղանակով հաճախորդների մոտ սերմնաժայթքում առաջացնելով բավարարել են անորոշ շրջանակի հաճախորդների սեռական պահանջները, իսկ մատուցված սեռական ծառայությունների դիմաց հաճախորդներից հավաքագրված գումարները Քրիստինե Սարգսյանի կողմից հավասարաչափ մասնեբաժնով բաժանվել են նրա և հաճախորդներին սպասարկած մերսուհիների միջև>>։
Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի գրասենյակ է մուտքագրվել 26.06.2017 թվականին:
Դատաքննությունն անց է կացվել արագացված կարգի կիրառմամբ:
Դատարանի 2017 թվականի օգոստոսի 02-ի դատավճռով Քրիստինե Ալյոշայի Սարգսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով և դատապարտվել է ազատազրկման` 3 (երեք) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, 1 (մեկ) տարի ժամկետով զրկելով ձեռնարկատիրությամբ զբաղվելու իրավունքից։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ Ք.Սարգսյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան` 2 (երկու) տարի ժամկետով։
Ք.Սարգսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 01.09.2017 թվականին վերաքննիչ բողոք է բերել Երևան քաղաքի դատախազ Ր.Ասլանյանը:
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան է ներկայացրել պաշտպան Տ.Աբրահամյանը` խնդրելով մերժել ներկայացված վերաքննիչ բողոքը, իսկ Դատարանի վիճարկվող որոշումը թողնել օրինական ուժի մեջ:
Թիվ ԵԿԴ/0165/01/17 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Մ.Պետրոսյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 07.09.2017 թվականին, Վերաքննիչ դատարանի 11.09.2017 թվականի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Քրիստինե Ալյոշայի Սարգսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով, նշանակվել է քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:

2.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկներն ու պահանջը.
Ըստ դատախազ Ր.Ասլանյանի վերաքննիչ բողոքի` Դատարանը 2017 թվականի օգոստոսի 2-ի դատավճռով, թույլ է տվել նյութական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա, ինչի արդյունքում Քրիստինե Սարգսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել, որը չի կարող նպաստել պատժի նպատակների իրականացմանը, ուստի դատավճիռը ենթակա է բեկանման` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Բողոքաբերը` վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 70-րդ հոդվածների պահանջները, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 26.03.2010 թվականի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09 նախադեպային որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումները, դրանց համատեքստում անդրադառնալով սույն գործի փաստական հանգամանքներին, նշել է, որ Դատարանն ամբաստանյալ Քրիստինե Սարգսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս լրիվ և բազմակողմանի գնահատման չի ենթարկել նրան մեղսագրված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը, անտեսել է հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, հաշվի չի առել պատժի նպատակների իրացման հնարավորությունը, քանի որ Դատարանի կողմից Քրիստինե Սարգսյանի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները, և այս դեպքում կիրառելի էր ազատազրկման ձևով պատիժը` նկատի ունենալով ամբաստանյալի կատարած հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, հանցանք կատարած անձի պատասխանատվությունն ու պատիժն անհատականացնող հանգամանքների ողջամիտ ծավալն ու հարաբերակցությունը։
Ընդ որում, Դատարանի կողմից արհեստականորեն ընդլայնվել է Քրիստինե Սարգսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների շրջանակը, որոնց բացակայությամբ առավել ակնհայտ է դառնում նշանակված պատժի անհամապատասխանությունն ամբաստանյալի անձին։
Մասնավորապես` Դատարանն որպես Քրիստինե Սարգսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտել այն, որ վերջինս համաձայնել է իրեն առաջադրված մեղադրանքի հետ։ Մինչդեռ, հիշյալ հանգամանքը հանդիսանում է արագացված դատաքննության կիրառման պարտադիր նախապայման, և, առանց այդպիսի համաձայնության, քննարկվող գործը չէր կարող քննվել արագացված դատաքննության կարգով, իսկ Քրիստինե Սարգսյանը կզրկվեր հիշյալ ընթացակարգային ինստիտուտի կիրառման արդյունքում ամբաստանյալի համար առաջացող դրական հետևանքներից։
Դատարանը` որպես Քրիստինե Սարգսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտել նաև այն, որ վերջինս զղջացել է իր կատարած հանցանքի հանար, սակայն Դատարանը որևէ կերպ չի մանրամասնել և հիմնավորել, թե ինչում է արտահայտվել ամբաստանյալի կողմից հանցագործությունը կատարելու մեջ անկեղծորեն զղջալը։ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից արտահայտված մի շարք իրավական դիրքորոշումների համաձայն՝ անձի կողմից հանցագործության կատարման մեջ զղջալը պետք է կրի առարկայական բնույթ, հանցանք կատարած անձի կողմից զղջալու վերաբերյալ արտահայտած խոսքերը, տուժողներից ներում հայցելը չեն կարող դիտվել որպես հանցագործության կատարման մեջ վերջինիս զղջալու հանգամանքը հավաստող բավարար պայմաններ։ Այսպես, պոռնկությամբ զբաղվելու համար հաստատություն ստեղծելու, այն պահելու և ղեկավարելու միջոցով Հասմիկ Բաբայանի, Հասմիկ Հովսեփյանի, անչափահաս Ելենա Աբրահամյանի և այլ կանանց կողմից պոռնկությամբ զբաղվելուն նպաստած Քրիստինե Սարգսյանի զղջալու հանգամանքն արտահայտվել է միայն նրանով, որ վերջինս այդ մասին հայտարարել է։ Մինչդեռ, հանցագործության կատարման մեջ անձի զղջալը ենթադրում է այդ ուղղությամբ կատարված գործուն քայլերի առկայություն։ Հետևաբար` իր կատարած արարքների համար զղջալու վերաբերյալ Քրիստինե Սարգսյանի կողմից արտահայտված խոսքերը չեն կարող գնահատվել որպես վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք, ընդհակառակը՝ մեղմ պատիժ ստանալու ակնկալիքով Դատարանում նմանատիպ հայտարարություններ անելը խոսում է այն մասին, որ վերջինս իրականում չի գիտակցում իր կատարած արարքի բարձր հանրային վտանգավորությունը։
Փաստել է նաև, որ ամբաստանյալ Քրիստինե Սարգսյանի կողմից իր կատարած արարքի համար զղջալու վերաբերյալ կատարված հայտարարությունն որևէ կերպ չի նվազեցնում ո՛չ վերջինիս, ո՛չ նրա կատարած արարքների հանրային վտանգավորությունը։
Հատկանշական է, որ բողոքարկվող դատավճռով Դատարանն ամբաստանյալի պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները վերլուծության չի ենթարկել, հետևաբար` չի պատճառաբանել դրանց դերն ամբաստանյալի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը նվազեցնելու գործընթացում` հակասելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից արտահայտված վերը հիշատակված դիրքորոշումներին։
Անդրադառնալով Քրիստինե Սարգսյանի անձը բնութագրող տվյալներին` Դատարանը որպես վերջինի անձը դրական բնութագրող տվյալ է դիտել նախկինում դատապարտված չլինելու հանգամանքը, մինչդեռ, հակաօրինական վարքագիծ չդրսևորելը համարվում է յուրաքանչյուր քաղաքացու պարտականությունը, և անձի կողմից օրենքով սահմանված պարտականությունների կատարումը, իրավահպատակ վարքագծի դրսևորումը խիստ բնական է ու չի կարող մեկնաբանվել որպես նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը ողջամտորեն նվազեցնող հանգամանք։
Դատարանը քննարկվող վճռում նշել է նաև, որ Քրիստինե Սարգսյանը բնութագրվում է դրական, սակայն չի պատճառաբանել իր հիշյալ եզրահանգումը, ավելին` անհասկանալի է, թե Դատարանը մի շարք կանանց, այդ թվում` անչափահաս աղջկա կողմից պոռնկությամբ զբաղվելուն նպաստած Քրիստինե Սարգսյանի հատկապես որ հատկանիշն է դրական համարել։
Դրան հակառակ, Դատարանը պատշաճ գնահատման չի արժանացրել քննարկվող արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը, ինչն ակնհայտ կերպով բնութագրում է Քրիստինե Սարգսյանի անձը։ Այսպես, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածը զետեղված է նույն օրենսգրքի հասարակական կարգի և բարոյականության դեմ ուղղված հանցագործությունների գլխում։ Հիշյալ հանցակազմի օբյեկտը հանդիսանում են հասարակության անդամների բնականոն բարոյական զարգացման պաշտպանությանն ուղղված հասարակական հարաբերությունները։ Հիշյալ հանցակազմի հանրային բարձր վտանգավորությունը կայանում է նրանում, որ այն նպաստում է հասարակության մեջ ձևավորված բարոյական մոտեցումների խարխլմանը, ինչը կարող է անդառնալի հետևանքներ ունենալ ինչպես անհատապես վերցրած անձանց, այնպես էլ` ողջ հասարակության համար։ Հատկանշական է, որ նկարագրված հանցագործության արդյունքում բարոյական անկում են ապրում ինչպես սեռական ծառայություններ մատուցած անձինք, այնպես էլ՝ նրանց հաճախորդները, ինչն ինքնին բարձրացնում է քննարկվող հանցակազմի հանրային վտանգավորության աստիճանը։ Սույն դեպքում Քրիստինե Սարգսյանը պոռնկությամբ զբաղվելուն նպաստելու միջոցով գույքային օգուտ ստանալու նպատակով ստեղծել է <<Օպիում>> անվանվող հաստատությունը, որը, մերսման սրահի անվան տակ քողարկված, սեռական ծառայություններ է մատուցել։ Ընդ որում՝ հիշյալ հաստատությունում սեռական բնույթի ծառայություններ են մատուցել մի շարք կանայք, այդ թվում` 15-ամյա Ելենա Աբրահամյանը։ Այս ամենը խոսուն կերպով բնութագրում է Քրիստինե Սարգսյանի անձը և վկայում ինչպես վերջինիս, այնպես էլ նրա կատարած արարքի բարձր հանրային վտանգավորության մասին, և նման պայմաններում նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու նպատակահարմարության վերաբերյալ Դատարանի դատական ակտում առկա եզրահանգումը չի կարող գնահատվել որպես հիմնավորված և պատճառաբանված։
Նշել է նաև, որ ամբաստանյալ Քրիստինե Սարգսյանը շահույթ ստանալու հանգամանքն ավելի է արժևորել, քան իր մոտ աշխատած կանանց բարոյականությունն ու վերջիններիս ապագան։
Բացի այդ, Դատարանը բողոքարկվող ակտում նշել է, որ Քրիստինե Սարգսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվել նաև նրա կատարած հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունները և դրա կատարման հանգամանքները, սակայն չի մանրամասնել, թե ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի հանցակազմի որ տարրի առանձնահատկությունը կամ, առավել ևս, Քրիստինե Սարգսյանի կատարած արարքի հատկապես որ հանգամանքը հաշվի առնելով է վերջինի նկատմամբ նման մեղմ պատիժ նշանակել։
Ուշագրավ է նաև այն, որ Քրիստինե Սարգսյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածով սահմանված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի հատկանիշ հանդիսացող գործողություններից ոչ թե մեկը, այլ` երեքը։ Այսպես, վերջինս պոռնկությամբ զբաղվելու համար հաստատություն է ստեղծել, ղեկավարել և պահել է հիշյալ հաստատությունը։
Նման պայմաններում Քրիստինե Սարգսյանին բնութագրող դրական հատկանիշը` երիտասարդ լինելը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքը` խնամքին մինչև 14 տարեկան երեխայի առկայությանը, չեն կարող ողջամտորեն նվազեցնել վերջինիս անձի և նրա կատարած արարքների հանրային վտանգավորությունը, հետևաբար` չեն կարող դիտվել որպես մեղմ պատիժ նշանակելու հիմք։
Ընդ որում, անդրադառնալով Քրիստինե Սարգսյանի խնամքին մինչև 14 տարեկան երեխայի առկայությանը, պետք է նշել, որ դատավճռում չկա հետազոտված որևէ տվյալ, որը կարող է վկայել այդ մասին։
Այսպիսով, Դատարանը բավարար չափով ստուգման ու գնահատման չի ենթարկել Քրիստինե Սարգսյանի կողմից կատարված հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, գործի կոնկրետ հանգամանքները, նրա անձը բնութագրող վերոհիշյալ տվյալները, անտեսել է ամբաստանյալի կողմից կատարված հանրորեն վտանգավոր արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն էականորեն բարձրացնող վերը նշված փաստական հանգամանքները, ինչն էլ արդյունքում իր արտացոլումն է գտել Քրիստինե Սարգսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը լուծելիս՝ հանգեցնելով վերջինի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելուն։
Այս համատեքստում հարկ է նշել նաև, որ Դատարանի կողմից Քրիստինե Սարգսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկատարելը չի բխում նրան մեղսագրվող հանցագործության և համասեռ հանցատեսակների դեմ իրականացվող քրեական քաղաքականության պահանջներից և պատիժ նշանակելիս հաշվի չի առնվել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը:
Այսպիսով, Քրիստինե Սարգսյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելով, Դատարանը թույլ է տվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի նորմերի` 5-րդ, 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված օրինականության, արդարության և պատասխանատվության անհատականացման ու պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների խախտում, ինչը հակասում է ՀՀ վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումներին, չի նպաստում սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը, հանցագործությունների կանխմանը, չի համապատասխանում ամբաստանյալին մեղսագրված արարքի և նրա անձի հանրային վտանգավորության աստիճանին, կատարած հանցանքի ծանրությանը, դրա կատարման հանգամանքներին, ուստի դատարանի կողմից ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Սահմանադրության 103-րդ հոդվածի 5-րդ կետով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 54-րդ, 376-381-րդ, 395-րդ, 397-րդ, 399-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է.
<<Վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ, մասնակիորեն` պատժի մասով բեկանել և փոփոխել ամբաստանյալ Քրիստինե Սարգսյանի վերաբերյալ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից 2017 թվականի օգոստոսի 2-ին թիվ ԵԿԴ/0165/01/17 գործով կայացված դատավճիռը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառումը ճանաչելով անթույլատրելի և վերջինի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով որպես պատիժ նշանակելով ազատազրկում` 3 տարի ժամկետով>>:

3.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով մեղադրող Ա.Քյարամյանի հիմնավորումները դատախազ Ր.Ասլանյանի վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, ամբաստանյալի և նրա շահերի պաշտպանի պատասխան առարկությունները, ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ դատախազ Ր.Ասլանյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքում բարձրացված և վերլուծման ենթակա հարցերին անդրադառնալուց առաջ անհրաժեշտ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում>>:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
<<Վերաքննիչ դատարանում բողոքի քննության ժամանակ առաջին ատյանի դատարանում հաստատված փաստական հանգամանքներն ընդունվում են որպես հիմք, բացառությամբ այն դեպքի, երբ բողոքում վիճարկվում է որևէ փաստական հանգամանք և վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն եզրակացության, որ տվյալ փաստական հանգամանքի վերաբերյալ եզրակացության հանգելիս առաջին ատյանի դատարանն այն ճիշտ չի գնահատել>>:
Ամբաստանյալ Քրիստինե Ալյոշայի Սարգսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցանքը կատարելը և նրա մեղքը դատավարության որևէ մասնակցի կողմից չի վիճարկվում:
Չի վիճարկվում նաև առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով հաստատված ճանաչված որևէ փաստական հանգամանք:
Դատախազը` պատճառաբանելով, որ ամբաստանյալ Քրիստինե Ալյոշայի Սարգսյանի ուղղվելը հնարավոր չէ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով, խնդրել է` վերջինիս նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելը վերացնել:
Նկատի առնելով վերոգրյալը` Վերաքննիչ դատարանն ամբաստանյալ Քրիստինե Ալյոշայի Սարգսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով մեղսագրված հանցանքի հիմնավորվածությունը` քննության առարկա չի դարձնում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
(…)
5) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը.
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
(…)>>:
Նշված իրավադրույթից երևում է, որ կոնկրետ պատժաչափով կոնկրետ պատժատեսակի նշանակումը և արդեն իսկ նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության հարցի լուծումն իրենցից ներկայացնում են պատժի հարցերի դատական լուծման գործընթացի ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր:
Այսինքն` դատարանը նախ և առաջ որոշում է ամբաստանյալի` պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև` դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում, թե ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի՞ իր նկատմամբ նշանակված պատիժը` հաշվի առնելով առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու դրա նպատակներին հասնելու հնարավորությունը:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Այսինքն` դատարանը կայացնելով մեղադրական դատավճիռ, ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում թվարկված պատժատեսակներից (կալանք, ազատազրկում կամ կարգապահական գումարտակում պահելը) որևէ մեկը` սահմանելով դրա չափը, այնուհետև համոզված լինելով, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու որոշում է դատապարտյալի վրա որոշակի պարտականություններ դնելով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները և չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների տեսակների, հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, այնպես էլ անձանց շրջանակի հետ կապված հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար կարևոր նշանակություն ունեն հանցագործության կատարման հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, մեղքի ձևը, հանցավորի կողմից այդ հանցագործության հանրորեն վտանգավոր հետևանքները նախատեսելու բնույթն ու աստիճանը:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, կատարելով իրավունքի զարգացմանը նպաստելու և օրենքի միատեսակ կիրառումն ապահովելու իր սահմանադրական գործառույթը, իր բազմաթիվ նախադեպային որոշումներով իրավական դիրքորոշում է ձևավորել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու թույլատրելիության վերաբերյալ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված իրավադրույթները ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը վերլուծության է ենթարկել թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-139/07, ՎԲ-195/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ՎԲ-01/08, ԵԿԴ/0034/01/08, ԱՎԴ2/0059/01/08, ՀՅՔՐԴ3/0109/01/08, ԵՔՐԴ/0571/01/08, ԱՎԴ/0100/01/08, ԱՐԴ/0117/01/08, ԱՐԱԴ/0050/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09, ԼԴ2/0019/01/09, ՍԴ/0226/01/09, ԵԱՔԴ/0120/01/09, ԵԷԴ/0138/01/09, ԳԴ1/0003/01/10, ՍԴ/0085/01/10, ԵԿԴ/0126/01/10, ԵԱՆԴ/0091/01/09, ԵԷԴ/0201/01/11, ԵԱԴԴ/0034/01/12, ԼԴ/0093/01/12 և այլ նախադեպային որոշումներում:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումներից հետևում է, որ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունը, որ ամբաստանյալի ուղղումը հնարավոր է առանց իրական պատիժ կրելու։ Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին, ու թեև պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսում, սակայն դատարանի հետևությունները պետք է, ի թիվս այլոց, հիմնված լինեն նաև հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի ամբողջական գնահատման վրա` հաշվի առնելով այնպիսի գործոններ, ինչպիսիք են օրենքով պահպանվող հասարակական հարաբերության բնույթը, մեղքի ձևը և տեսակը, պատճառված վնասի չափը, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, հանցագործության հանգամանքները, եղանակը, նպատակներն ու շարժառիթները և այլն:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածը սահմանում է.
<<1. Պոռնկությամբ զբաղվելու համար հաստատություն ստեղծելը, ղեկավարելը կամ պահելը կամ որևէ հանրային հաստատություն պոռնկությամբ զբաղվելու համար օգտագործելը կամ այլ անձի պոռնկությամբ զբաղվելու համար բնակարան կամ այլ կացարան պարբերաբար տրամադրելը կամ գույքային օգուտ ստանալով` պոռնկությամբ զբաղվելուն այլ ձևով նպաստելը, եթե բացակայում են սույն օրենսգրքի 132-րդ կամ 132.2-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության հատկանիշները (…)
2. Նույն արարքը, որը կատարվել է`
(…)
5) երկու կամ ավելի անձանց օգտագործելով,
(…)
պատժվում է ազատազրկմամբ` երեքից վեց տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա, որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելով` առավելագույնը երեք տարի ժամկետով, կամ առանց դրա:
(…)>>:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Ա.Հարությունյանի վերաբերյալ գործով կայացված նախադեպային որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ <<(...) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հանցագործության վերաբերյալ գործերով հանրային վտանգավորությունը որոշելիս դատարանը, ի թիվս այլնի, պետք է հաշվի առնի.
- արարքի կատարման եղանակը (հոդվածի դիսպոզիցիայում նկարագրված այլընտրանքային արարքներից որն է առկա),
- արարքների քանակը (հանցանքը դրսևորվել է հոդվածի դիսպոզիցիայում նկարագրված արարքներից մեկով, թե մի քանիսով),
- արարքի կատարման տևականությունը կամ պարբերականությունը,
- պոռնկությամբ զբաղվող անձանց քանակը: (…)>> (տե՛ս Արամայիս Հարությունյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2015 թվականի թիվ ՍԴ/0204/01/13 որոշման 22-րդ կետը):
Վերոգրյալ իրավանորմերի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումների համատեքստում անդրադառնալով սույն գործի փաստական հանգամանքներին` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Քրեական գործի նյութերով հաստատված է հետևյալը.
Նախաքննական մարմնի կողմից Քրիստինե Սարգսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով այն բանի համար, որ <<նա, պոռնկությամբ զբաղվելու համար հաստատություն ստեղծելու և այդ կերպ պոռնկությամբ զբաղվելուն նպաստելու միջոցով գույքային օգուտ ստանալու նպատակով` 2016 թվականի հունիսի 11-ին, վարձակալելով Երևան քաղաքի Կորյունի 3/14 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը ստեղծել է <<Օպիում>> մերսման սրահը և անձամբ կազմակերպել ու ղեկավարել է հաստատության բնականոն գործունեությունն, որտեղ Հասմիկ Հովսեփյանը, Հասմիկ Բաբայանը և Ելենա Աբրահամյանը զբաղվել են պոռնկությամբ, իսկ Քրիստինե Սարգսյանը նրանց օգտագործելով ստեղծել է գույքային օգուտ։
Այսպես.
Քրիստինե Ալյոշայի Սարգսյանը, պոռնկությամբ զբաղվելու համար հաստատություն ստեղծելու և պոռնկությամբ զբաղվելուն նպաստելու միջոցով գույքային օգուտ ստանալու նպատակով 2016 թվականի հունիսի 11-ին, վարձակալել է Երևան քաղաքի Կորյունի փողոցի 3/14 հասցեում գտնվող շինությունը, ապա պոռնկությամբ զբաղվելու համար հարմարեցնելով և այն քողարկելով որպես <<Օպիում>> անվամբ մերսման սրահ, պոռնկությամբ զբաղվելու համար, որպես <<մերսուհի>> աշխատանքի է ընդունել Հասմիկ Մեսրոպի Բաբայանին, Հասմիկ Եփրեմի Հովսեփյանին, Ելենա Տիգրանի Աբրահամյանին և այլոց, որոնց նյութապես շահագրգռելով, առաջարկել է զբաղվել պոռնկությամբ։ Նշված անձինք համաձայնել և 10.000-ից 20.000 ՀՀ դրամի դիմաց <<Ռելաքս>>, <<Արևելյան>> և <<Էրո-ռելաքս>> տեսակի մերսումներ իրականացնելիս գտնվելով կիսամերկ, որպես սեռական հարաբերության փոխարինող ձև` սեքսուալ բնույթի գործողություններ կատարելով, այն է` առնանդամի ձեռնաշարժության եղանակով հաճախորդների մոտ սերմնաժայթքում առաջացնելով բավարարել են անորոշ շրջանակի հաճախորդների սեռական պահանջները, իսկ մատուցված սեռական ծառայությունների դիմաց հաճախորդներից հավաքագրված գումարները Քրիստինե Սարգսյանի կողմից հավասարաչափ մասնեբաժնով բաժանվել են նրա և հաճախորդներին սպասարկած մերսուհիների միջև>>։
Դատարանն ամբաստանյալ Քրիստինե Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով պատիժ նշանակելիս և ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելիս, արձանագրել է, որ հաշվի է առնում վերջինիս կողմից կատարած հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, նրա անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները:
Դատարանը` որպես ամբաստանյալ Ք.Սարգսյանի անձը բնութագրող տվյալներ հաշվի է առել այն, որ վերջինս բնութագրվում է դրական, երիտասարդ է, նախկինում արատավորված չի եղել, առաջին անգամ է դատապարտվում:
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ հաշվի է առել այն, որ վերջինս համաձայնվել է մեղադրանքի հետ, զղջացել է կատարած հանցանքի համար, խնամքին է գտնվում մինչև 14 տարեկան երեխան, և չարձանագրելով ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող որևէ հանգամանք, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չի կիրառել` հանգելով այն հետևության, որ ամբաստանյալի ուղղվելը և նոր հանցագործությունների կանխումը հնարավոր է նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվող պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով:
Վերաքննիչ դատարանի համոզմամբ վերոգրյալ հանգամանքներն իրենց համակցությամբ բավարար հիմք չեն հանդիսանում ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու համար:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Դատարանն ամբաստանյալ Ք.Սարգսյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու հարցը քննելիս, առանց ռեալ պատիժ կրելու ամբաստանյալի ուղղման հնարավորության վերաբերյալ հանգել է սխալ հետևության, քանի որ ըստ էության Դատարանի հետևությունները հիմնված չեն սույն գործով գոյություն ունեցող օբյեկտիվ տվյալների վերլուծության, մասնավորապես` հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի ամբողջական գնահատման վրա:
Վերաքննիչ դատարանի նման հետևությունը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ Դատարանն ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելիս, հաշվի չի առել այնպիսի գործոններ, ինչպիսիք են` օրենքով պահպանվող հասարակական հարաբերության բնույթը, մեղքի ձևը և տեսակը, հանցագործության հանգամանքները, եղանակը, արարքների քանակը, կատարման տևականությունը, նպատակներն ու շարժառիթները, պոռնկությամբ զբաղվող անձանց քանակը:
Վերաքննիչ դատարանի համոզմամբ` Դատարանը բավարար չափով ստուգման, պատշաճ քննության և օբյեկտիվ գնահատության չի ենթարկել`
ա) հանցագործության կատարման եղանակը` մասնավորապես այն, որ ամբաստանյալ Ք.Սարգսյանը վարձակալական հիմունքներով Երևան քաղաքի կենտրոնում` Կորյունի փողոցի 3/14 հասցեում գտնվող շինությունը, քողարկել է որպես մերսման սրահ և պոռնկությամբ զբաղվելու համար անձանց որպես <<մերսուհիներ>> ընդունելու նպատակով հասարակական վայրերում` մարդաշատ շենքերի և շինությունների արտացոլված հատվածներում, աշխատանքի ընդունելու հայտարարություններ է փակցրել` նշելով իր բջջային հեռախոսահամարը, և իր անձը քողարկելու նպատակով դիմողներին ներկայացել է Լիլիթ անվամբ:
Բացի այդ, հեռախոսակապի, հաղորդագրությունների և այլ եղանակներով մինչև վերջ հետամուտ է եղել իր կողմից առաջարկվող աշխատանքից հրաժարվող անձանց կրկին համոզելու և շահագրգռելու հարցում:
բ) արարքի կատարման տևականությունը` այն, որ շուրջ մեկ տարի շարունակ անձանց ներգրավել է պոռնկությամբ զբաղվելուն, ինչը դադարել է միայն սույն գործով անչափահաս վկա Ելենա Աբրահամյանի մոր` Գոհար Ալեքսանյանի ՀՀ ոստիկանության կենտրոնականի բաժնում տված հաղորդման հիման վրա` իրավապահ մարմինների միջամտությամբ,
գ) պոռնկությամբ զբաղվող անձանց քանակը,
դ) հանցագործության առանձնահատուկ հանգամանքները` այն, որ ամբաստանյալ Ք.Սարգսյանը թեև ըստ մեղադրանքի Ելենա Աբրահամյանին որպես մերսուհի աշխատանքի ընդունելիս, ապա նաև պոռնկությամբ զբաղվելուն նպաստելիս տեղյալ չի եղել նրա անչափահաս լինելու մասին, սակայն նրա կողմից անչափահաս Ելենա Աբրահամյանին պոռնկությամբ զբաղվելուն նպաստելը կարող է անդառնալիորեն և բացասաբար անդրադառնալ վերջինիս հետագա կյանքի վրա:
Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ վերոգրյալ հանգամանքներն իրենց համակցությամբ էականորեն բարձրացնում են ամբաստանյալ Ք.Սարգսյանի կողմից կատարած հանցանքի` հանրային վտանգավորության աստիճանը, որի պայմաններում վերջինիս նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու նպատակահարմարության վերաբերյալ Դատարանի հետևություններն իրավաչափ չեն:
Ինչ վերաբերում է Դատարանի կողմից արձանագրված ամբաստանյալ Ք.Սարգսյանի անձը բնութագրող տվյալներին (բնութագրվում է դրական, երիտասարդ է, նախկինում արատավորված չի եղել, առաջին անգամ է դատապարտվում), այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներին (համաձայնվել է մեղադրանքի հետ, զղջացել է կատարած հանցանքի համար, խնամքին է գտնվում մինչև 14 տարեկան երեխան) և պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությանը, որոնք Դատարանը հաշվի առնելով` եկել է համոզման, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է նաև ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մատնանշված հանգամանքները սույն գործի շրջանակներում բավարար չեն հանգելու համոզման, որ ամբաստանյալ Ք.Սարգսյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանն ամբաստանյալ Ք.Սարգսյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցը քննելիս, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցը քննարկելով արդարության և պատասխանատվության անհատականացման քրեաիրավական սկզբունքին համապատասխան, հիմնվելով վերջինիս կողմից կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի փաստական հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բազմակողմանի ստուգման և օբյեկտիվ գնահատման վրա, գալիս է հետևության, որ դատախազի վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները` ամբաստանյալ Ք.Սարգսյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը վերացնելու վերաբերյալ, հիմնավորված են, սույն գործի շրջանակներում առկա են նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելը վերացնելու ռեալ և օբյեկտիվ հիմքեր: Ամբաստանյալի ուղղվելը և դաստիարակվելը հնարավոր է միայն ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը փաստացի կրելու միջոցով, որի պայմաններում սույն գործով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված պատժի նպատակներին, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Դատարանի կողմից թույլ են տրվել նյութական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք հանգեցրել են դատական սխալի, հետևաբար ամբաստանյալ Ք.Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի օգոստոսի 02-ի դատավճիռը պետք է փոփոխել, ամբաստանյալ Ք.Սարգսյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելը` վերացնել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ, 397-րդ և 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևան քաղաքի դատախազ Ր.Ասլանյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի օգոստոսի 02-ի դատավճիռը` Քրիստինե Ալյոշայի Սարգսյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 262-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետով, փոփոխել Ք.Սարգսյանի նկատմամբ նշանակված պատժի կրման մասով:
Քրիստինե Ալյոշայի Սարգսյանի նկատմամբ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի օգոստոսի 02-ի դատավճռով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելը` վերացնել, և թողնել կրելու պատիժ ազատազրկման ձևով` 3 (երեք) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, 1 (մեկ) տարի ժամկետով զրկելով ձեռնարկատիրությամբ զբաղվելու իրավունքից։
Ք.Սարգսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, պահպանել` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ


Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ