Հիմնական
Գործի համար:
ԵԿԴ/0146/01/17
Վիճակագրական տողի համար :
4.11
Պատասխանող
Դավիթ Սիմոնյան
Դավիթ Սիմոնյան Ռոբերտի
Դավիթ Սիմոնյան
Դավիթ Սիմոնյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Արսեն Նիկողոսյան
Վազգեն Ռշտունի
Մնացական Հարությունյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Գագիկ Պողոսյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Արսեն Նիկողոսյան
Վազգեն Ռշտունի
Մնացական Հարությունյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Գագիկ Պողոսյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2019-02-14 | 11:00 | 4 | Կայացվել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2018-05-07 | 10:30 | 1 | Կայացել է | ||
| Վճռաբեկ | 2018-05-05 | 16:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2018-04-23 | 09:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2018-04-02 | 09:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2018-02-22 | 17:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2018-01-29 | 12:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-12-01 | 16:30 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-10-24 | 09:30 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-09-27 | 09:30 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-08-07 | 16:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-07-03 | 14:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2017-06-26 | 14:00 | 1 | Կայացել է |
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության ԵԿԴ/0146/01/17
դատարանի դատավճիռը կայացրած
դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Գ.Պողոսյան
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
14 փետրվարի 2019թ. ք.Երևան
ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ
Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ա.ԱՎԴԱԼՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա.ՀՈԲՈՍՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Դ.ՍԻՄՈՆՅԱՆԻ
դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի և պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի հետաքննիչ Մ.Ավետիսյանը, 10.04.2017 թվականի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով հարուցել է թիվ 15159117 քրեական գործը և այն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Ասատրյանը 12.04.2017 թվականի որոշմամբ թիվ 15159117 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ։
Քննիչի 18.04.2017 թվականի որոշմամբ որպես խափանման միջոց` Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին։
Քննիչի 25.04.2017 թվականի որոշմամբ Դ.Սիմոնյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով այն բանի համար, որ նա <<իր մոտ չունենալով ՀՀ քաղաքացու անձնագիր, 2017թ. ապրիլի 02-ին ՀՀ ազգային ժողովի ընտրություններին մասնակցելու նպատակով ժամը 13։15-ի սահմաններում եղբոր` Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանի հետ այցելել է Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս, որտեղ Գ.Սիմոնյանին խնդրել է սպասել ընտրատեղամասի մոտ, իսկ ինքը, վերցնելով վերջինիս AH 02917088 սերիա-համարի ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը, մուտք է գործել ընտրատեղամաս, եղբոր անձնագրով գրանցվել ընտրողների ցուցակում և քվեարկել է մեկ այլ անձի` Գ.Սիմոնյանի փոխարեն։>>:
2017թ. հունիսի 6-ին թիվ 15159117 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2017 թվականի հունիսի 9-ի որոշմամբ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2017 թվականի հունիսի 26-ի որոշմամբ նշանակվել է դատաքննության։
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ նաև` Դատարան) 2018 թվականի մայիսի 07-ի դատավճռով Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով և դատապարտվել է ազատազրկման` 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրավունքի զրկման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի համաձայն` նոր դատավճռով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 08.06.2015թ. դատավճռով նշանակված 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի չվճարված մասից 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ և որպես վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով և 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ տուգանք` առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրավունքի զրկման։
Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, և ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում ազատազրկման ձևով նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից:
Դատարանի 2018 թվականի մայիսի 07-ի դատավճռի դեմ 06.06.2018 թվականին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանը:
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:
Թիվ ԵԿԴ/0146/01/17 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Մ.Պետրոսյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 22.06.2018 թվականին, Վերաքննիչ դատարանի 27.06.2018 թվականի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով, նշանակվել է քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
Դատարանի 2018 թվականի մայիսի 07-ի դատավճռի դեմ 07.08.2018 թվականին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել նաև ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պաշտպան Ա.Հոբոսյանը, ով իր վերաքննիչ բողոքին կից ներկայացրել է Դատարանի վիճարկվող դատավճռի օրինակը փոստային առաքման միջոցով 30.07.2018 թվականին ստանալու մասին ապացույց:
Վերաքննիչ դատարանի 13.08.2018 թվականի որոշմամբ պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքը ևս ընդունվել է Վերաքննիչ դատարանի վարույթ:
2. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկներն ու պահանջները.
Բողոքի հեղինակը` ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանը, գտել է, որ Դատարանի 07.05.2018 թվականի թիվ ԵԿԴ/0146/01/17 դատավճիռն անհիմն է, քանի որ Դատարանը հաշվի չի առել իր ցուցմունքներն այն մասին, որ ինքը շփոթվելով վերցրել է իր եղբոր անձնագիրը ու դրանով քվեարկել է 02.04.2017 թվականի ՀՀ ԱԺ ընտրություններին, իսկ ընտրական տեղամասում իրեն ոչ ոք չի զգուշացրել, որ դա իր եղբոր անձնագիրն է:
Վերոգրյալի հիման վրա` Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է պատժի մասով բեկանել Դատարանի 07.05.2018 թվականի դատավճիռը և իրեն արդարացնել, կամ փոփոխել նշանակված պատիժը և իր նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան:
Բողոքի հեղինակը` պաշտպան Ա.Հոբոսյանը, ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը, վկայակոչելով ամբաստանյալի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածների դրույթները, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ՎԲ-201/07, ՎԲ-84/07 նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները, հայտնել է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Սիմոնյանի կողմից մեղքն ընդունելը, կատարածի համար զղջալն ու խոստովանական ցուցմունքներ տալը, որպես նրա հետհանցավոր դրական վարքագիծ, վկայում է այն մասին, որ ամբաստանյալն այլևս գիտակցել է իր արարքի հանրային վտանգավորությունն ու զղջացել է դրա համար, որպիսի պարագայում քրեական պատժի նպատակների իրացումը, այդ թվում` պատժի ենթարկված անձին ուղղելու հավանականությունը, զգալիորեն բարձրանում է, ուստի այդ հանգամանքը ևս պետք է գնահատել որպես նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք:
Միաժամանակ, որպես ամբաստանյալ Դավիթ Սիմոնյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պետք է արձանագրել, որ նա ունի մշտական բնակության վայր, մշտական աշխատանք չունի, սակայն ինքն է հոգում իր ընտանիքի կենցաղային հոգսերը։
Սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և Դավիթ Սիմոնյանի ուղղվելու մասին են վկայում հանցագործությունից հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, մասնավորապես` իրեն մեղավոր ճանաչելը, կատարած արարքի համար զղջալը, հանցագործությունը բացահայտելուն աջակցելը, քրեական պատասխանատվությունից չխուսափելը, մինչդատական վարույթում և դատարանում գործի քննությանը չխոչընդոտելը։ Նշվածից հետևում է, որ Դավիթ Սիմոնյանը կանգնել է ուղղման և վերադաստիարակման ճանապարհին։ Դավիթ Սիմոնյանի ուղղման և վերադաստիարակման մասին է վկայում նաև այն հանգամանքը, որ մեղադրանքը հիմնված է նաև վերջինիս խոստովանական ցուցմունքի վրա, այսինքն` հենց սկզբից նա ամբողջությամբ տվել է իրական ցուցմունք։
Այսինքն` Դավիթ Սիմոնյանը ոչ միայն չի խոչընդոտել նախաքննության իրականացմանը, այլ նաև աջակցել է` տալով իինքնախոստովանական ցուցմունքներ։
Բողոքաբերը գտել է, որ նման պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը կարող է հանգել հետևության, որ ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ, նրա կատարած արարքի համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակելու անհրաժեշտությունը բացակայում է, և պատժի մեղմ տեսակը նշանակելու միջոցով հնարավոր կլինի ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակների իրացվելիությունը։
Բողոքաբերի կարծիքով, Դատարանը, գնահատելով վերոշարադրյալ հանգամանքները, կհանգի ճիշտ, օբյեկտիվ և արդարացի հետևության այն մասին, որ Դավիթ Սիմոնյանի նկատմամբ նշանակելով օրենքով նախատեսված մեղմ պատիժ կիրառելով ևև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելով և որոշակի ժամկետով փորձաշրջան սահմանելով, հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և նոր հանցագործությունների կանխմանը, ինչպես նաև հնարավոր կլինի ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված՝ օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների իրագործումը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցը լուծված է, մասնավորապես, որ Դավիթ Սիմոնյանն իր դրսևորած վարքագծով արդեն իսկ ուղղվել ու վերադաստիարակվել է, և խիստ պատիժ նշանակելու անհրաժեշտությունը բացակայում է։
Բողոքաբերը` վկայակոչելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ԱՎԴ/0082/01/12 նախադեպային որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումը, նշել է, որ Դատարանն ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի չի առել, որ արարքը միջին ծանրության է, ամբաստանյալն իր մեղքը ընդունել է, որ քվեարկել է եղբոր անձնագրով, սակայն դա եղել է շփոթմունքի պատճառով, ընտրական հանձնաժողովի անդամներն էլ որևէ կերպ դա չեն նկատել, որ դա իր անձնագիրը չէ և միայն այդ պատճառով է, որ սխալմամբ քվեարկել է եղբոր անձնագրով։
Դատարանը նույնիսկ չի անդրադարձել, թե ինչու ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ հնարավոր չէ կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի պահանջները:
Այդ կապակցությամբ վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ, 360-րդ,, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածների դրույթները, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09, ԵԿԴ/0252/01/13 նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները, գտել է, որ վերը նշված նախադեպային որոշումումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները կարող են կիրառվել նաև իր պաշտպանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ:
Ելնելով վերը շարադրվածից, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 73-րդ, 358-րդ, 394-րդ հոդվածներով, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավական որոշումներով` Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է.
<<1. բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 07.05.2018թ. դատարանի ակտը,
2. իմ պաշտպանյալ Դավիթ Սիմոնյանի նկատմամբ ազատազրկման հետ միաժամանակ կիրառել ՀՀ քր. օր 70 հոդվածը և պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, սահմանելով փորձաշրջան, քանի որ քրեական գործով հավաքված ապացույցները և փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ, և դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից։
3. Միաժամանակ, ղեկավարվելով 18.12.2012թ. ՍԴՈ-1062 որռշմամբ միջնորդում եմ հարգելօ համարել վերաքննիչ բողոք բերելու ժամկետի բաց թողումը, քանի որ դատավճիռը ստացել եմ ուշացումով, 30.07.2018թ։>>:
3.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, ամբաստանյալի և նրա պաշտպանի վերաքննիչ բողոքների հիմնավորումները, ներկայացված վերաքննիչ բողոքների հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի և պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է բավարարել մասնակիորեն` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
5) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը.
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
(…)>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավորված:
2. Դատարանի դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն օրենքների պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառվում են տվյալ քրեական գործը լուծելիս:
3. Դատարանի դատավճիռը հիմնավորված է, եթե`
դրա հետևությունները հիմնված են միայն դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա.
այդ ապացույցները բավարար են մեղադրանքը գնահատելու համար.
դատարանի կողմից հաստատված ճանաչված հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին:
4. Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված: Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները>>:
Նախաքննական մարմնի կողմից Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով այն բանի համար, որ նա, <<իր մոտ չունենալով ՀՀ քաղաքացու անձնագիր, 2017թ. ապրիլի 02-ին ՀՀ ազգային ժողովի ընտրություններին մասնակցելու նպատակով ժամը 13։15-ի սահմաններում եղբոր` Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանի հետ այցելել է Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս, որտեղ Գ.Սիմոնյանին խնդրել է սպասել ընտրատեղամասի մոտ, իսկ ինքը, վերցնելով վերջինիս AH 02917088 սերիա-համարի ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը, մուտք է գործել ընտրատեղամաս, եղբոր անձնագրով գրանցվել ընտրողների ցուցակում և քվեարկել է մեկ այլ անձի` Գ.Սիմոնյանի փոխարեն։>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում, նախաքննության ընթացքում որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս, Դ.Սիմոնյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ բնակվում է իր ավագ եղբոր` Գոռ Սիմոնյանի հետ։ 08.06.2016 թվականին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածով նախատեսված արարք կատարելու համար դատապարտվել է 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի։ Ինքն ունի ՀՀ քաղաքացու նույնականացման քարտ և անձնագիր /կենսաչափական/, որը սակայն կորցրել է, իսկ նույնականացման քարտը գտնվել է քննիչի մոտ, իսկ հետագայում այն ուղարկվել է դատարան։ Քանի որ անձնագիր չի ունեցել, սակայն ցանկացել է մասնակցել ՀՀ ԱԺ հերթական ընտրություններին, 02.04.2017 թվականին` կեսօրին, ինքն ու Գոռը գնացել են Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս և, վերցնելով Գոռի անձնագիրը, ինքը մտել է ներս և վերջինիս անձնագրով գրանցվել ու քվեարկել է։
Հետագայում տեղեկացել է, որ Գոռը նույնպես մտել է ընտրատեղամաս և փորձել է նույն անձնագրով քվեարկել, սակայն ընտրատեղամասի ստուգիչ սարքը ցույց է տվել, որ Գոռի անձնագրով արդեն իսկ քվեարկված է, որից հետո Գոռին բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին։
Ինքը տեղյակ չի եղել, որ չի կարող քվերակել եղբոր անձնագրով և որևէ նպատակ չի ունեցել ազդելու ընտրությունների արդյունքների վրա, ուղղակի անձնագիր չի ունեցել, սակայն ամեն կերպ ցանկացել է օգտվել իր ընտրական իրավունքից։
Որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս, Դ.Սիմոնյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ նախկինում տված ցուցմունքը ոստիկանության աշխատակիցների թելադրանքով է գրել, իսկ քննիչն իրեն և եղբորն ասել է, որ գրեն այն, ինչ ինքն ուզում է և խոստացել է կարճել գործի վարույթը։ Իրականում իր և եղբոր անձնագրերը շատ նման են և ինքն առանց նայելու վերցրել է անձնագիրն ու գնացել է ընտրության։ Ընտրատեղամաս գնալիս ինքը միայնակ է եղել և ներս մտնելիս վստահ է եղել, որ իր ձեռքում հենց իր անձնագիրն է։ Ինքն ու եղբայրն իրար նման չեն և արտաքնապես շատ են տարբերվում։ Ինքն օրենք խախտելու դիտավորություն չի ունեցել, հանձնաժողովի անդամը որտեղ ասել է, այդտեղ էլ ստորագրել է, ու եթե վերջինս իրեն ասեր, որ դա իր անձնագիրը չէ, ապա ինքը չէր մասնակցի ընտրությանը։
Դատաքննությանն ընթացքում ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը սխալմամբ է եղբոր անձնագիրը վերցրել։ Ինքն ազգային ժողովի ընտրություններին գնացել է իր անձնագրով և հանձնաժողովը գրանցել է իր անձնագրի տվյալները, այսինքն` քվեարկել է իր անձնագրով։
Իր նախաքննական ցուցմունքը գրել է ոստիկանի թելադրանքով, իսկ հետագայում` իրեն մեղադրանք առաջադրելուց հետո, քննիչն իրեն վախեցրել է` ասելով, որ եթե ինքն ասի, որ իրեն ուղղորդել են, ապա իրեն կդատապարտեն սուտ մատնության համար։
Ամբաստանյալի դատաքննական վերջին, այդ թվում` գրավոր ցուցմունքի համաձայն՝ դեպքի օրը` առավոտյան, արթանանալով, ինքը պահարանից առանց նայելու, սխալմամբ վերցրել է ոչ թե իր, այլ եղբոր անձնագիրն ու միայնակ գնացել է ընտրատեղամաս` իր ընտրական պարտքը կատարելու։ Անձնագիրը տվել է հանձնաժողովի անդամին, վերջինս լրացրել է իր տվյալները, և որտեղ նա ցույց է տվել այնտեղ էլ ստորագրել է։
Ընտրատեղամասում իրեն չեն ասել, որ դա իր անձնագիրը չէ։
Վերաքննիչ դատարանը, վերլուծության և գնահատության ենթարկելով ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի ցուցմունքները, դրանք համադրելով սույն գործով ձեռք բերված և դատավճռի հիմքում դրված մյուս ապացույցների հետ, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, արժանահավատ է համարում վերջինիս` որպես կասկածյալ տված ցուցմունքն այն մասին, որ ինքը եղբոր հետ միասին, գնացել են Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս և, վերցնելով եղբոր անձնագիրը, մտել է ներս և վերջինիս անձնագրով գրանցվել ու քվեարկել է։
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի` որպես մեղադրյալ, և դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքներին այն մասին, որ ինքը տեղյակ չի եղել, որ չի կարող քվերակել եղբոր անձնագրով, որևէ նպատակ չի ունեցել ազդելու ընտրությունների արդյունքների վրա, Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում, նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ այդ կապակցությամբ ամբաստանյալն որևէ ողջամիտ հիմնավորում չի ներկայացրել ինչպես առաջին ատյանի, այնպես էլ Վերաքննիչ դատարանում:
Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում նաև ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պատճառաբանություններն այն մասին, որ նախաքննության ընթացքում` որպես կասկածյալ տված ցուցմունքն տվել է քննիչի` իրեն վախեցնելու պատճառով:
Այս կապակցությամբ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ գործով ձեռք չեն բերվել որևէ փաստական տվյալ, որով կհիմնավորվեր ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի` այդ մասով տված ցուցմունքների հավաստիությունը:
Վերը նշվածի պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ նման ցուցմունքներ տալով ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանը փորձում է բացառել իր կողմից եղբոր անձնագրով մեկ այլ անձի փոխարեն քվեարկելու հանգամանքը:
Ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի մեղավորությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով իրեն մեղսագրված հանցանքում, վերջինիս` որպես կասկածյալ տված ցուցմունքից բացի, իրենց հաստատումն են գտել քրեական գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ներքոհիշյալ հետևյալ ապացույցներով.
Վկա Գոռ Սիմոնյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ ինքն ունի կենսաչափական անձնագիր, սակայն չունի նույնականացման քարտ։ Իր եղբայր Դավիթ Սիմոնյանի նույնականացման քարտը մեկ այլ քրեական գործով գտնվել է քննիչի մոտ, իսկ հետագայում քրեական գործի հետ միասին ուղարկվել է դատարան։
2017 թվականի ապրիլի 02-ին` ցերեկային ժամին, եղբոր` Դավիթ Սիմոնյանի հետ գնացել են Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան դպրոցում գործող թիվ 9/53 ընտրատեղամաս` ՀՀ ազգային ժողովի ընտրություններին մասնակցելու համար։
Ընտրատեղամասի մոտ Դավիթն իրեն հայտնել է, որ անձնագիրը մոտը չէ, ապա խնդրել է, որ քվեարկությանը մասնակցելու համար տրամադրի իր անձնագիրը։ Նրան չի մերժել, տվել է ՀՀ քաղաքացու իր անձնագիրը, որից հետո սպասել է մոտակայքում, իսկ Դավիթը մտել է ընտրատեղամաս։ Մի քանի րոպե անց Դավիթը, ընտրատեղամասից դուրս գալով, իրեն է փոխանցել անձնագիրը և հեռացել։ Դրանից հետո` քվեարկելու նպատակով, մտել է ընտրատեղամաս, գրանցվելու համար ներկայացրել է անձնագիրը, սակայն ընտրատեղմասի ստուգիչ սարքը ցույց է տվել, որ իր անձնագրով արդեն իսկ քվերակված է, ինչից հետո իրեն են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցները և բերման ենթարկել Կենտրոնականի բաժին։
Վկա Գ.Սիմոնյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2017 թվականի ապրիլի 2-ին ինքն իր անձնագրով գնացել է քվեարկության, քվեարկել և դուրս է եկել։ Այդ օրը ոչ մի խոչնդոտ չի առաջացել, ընտրատեղամասում արտառոց ոչինչ չի եղել և իրեն ոստիկանության բաժին բերման չեն ենթարկել։ Այդ օրն ինքը Դավիթին չի տեսել և վերջինս իրենից անձնագիր չի խնդրել։ Նախաքննության ընթացքում ցուցմունք տալիս քննիչն է իրեն հորդորել, որ այդպես գրի և խոստացել է կարճել քրեական գործի վարույթը։
Վերաքննիչ դատարանը, վերլուծության և գնահատության ենթարկելով վկա Գ.Սիմոնյանի ցուցմունքները, դրանք համադրելով սույն գործով ձեռք բերված և դատավճռի հիմքում դրված մյուս ապացույցների հետ, արժանահավատ է համարում վերջինիս նախաքննական ցուցմունքը, ինչն ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի` որպես կասկածյալ տված ցուցմունքից բացի, իր հաստատումն է գտել նաև ներքոհիշյալ հետևյալ ապացույցներով.
Վկա, նախկին թիվ 9/53 ընտրատեղամասի հանձնաժողովի նախագահ Գևորգ Ենգիբարյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքով, համաձայն որի` 2017թ. ապրիլի 2-ին` ժամը 06.45-ին, ընտրական հանձնաժողովի անդամների և թեկնածուների վստահված անձանց հետ ներկայացել է Երևան քաղաքի Վ.Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված ընտրատեղամաս, որտեղ ստուգողական գործողություններ կատարելուց հետո անցել են ընտրատեղամասի հիմնական աշխատանքներին, որոնք սկսվել են ժամը 08:00-ին։
Նույն օրը` ժամը 13.30-ի սահմաններում, երբ գտնվել է ընտրատեղամասի տարածքում, նկատել է, որ ընտրողներին սպսարկող օպերատրոներից մեկի սարքի վրա վառվել է կարմիր լույսը, ինչը նշանակում է, որ քաղաքացին փորձել է կրկնակի քվեարկել։ Մոտեցել է օպերատորին և պարզել, որ կրկնակի քվեարկության փորձ կատարող քաղաքացին հանդիսանում է Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանը, ով համաձայն գրանցման կտրոնում առկա տվյալների, ժամը 13:15-ին արդեն իսկ քվեարկել է։ Այդ մասին անմիջապես տեղեկացրել է ընտրատեղամասում ծառայություն իրականացնող ոստիկաններին և վերջիններս կրկնակի քվեարկելու փորձ կատարած անձին բերման են ենթարկել։
Վկա Գ.Ենգիբարյանը դատաքննությամբ պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքը։
Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված <<Տեսագրությունը զննելու մասին>> 28.04.2017թ. արձանագրությամբ, համաձայն որի` 02.04.2017թ.` ժամը 13։14-ին, Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս է մտել մի երիտասարդ, ով մոտենալով հանձնաժողովի անդամներին, գրանցվել է, ապա կատարել է ընտրություն, որից հետո` ժամը 13։20-ին, դուրս է եկել ընտրատեղամասից։
Զննության մասնակից Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանը հայտարարել է, որ վերոնշյալ անձը հանդիսանում է իր եղբայրը` Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանը։
Դրանից հետո` ժամը 13։26-ին, ընտրատեղամաս մտել է մեկ այլ երիտասարդ, ով մոտեցել է հանձնաժողովի անդամներին և ստուգիչ սարքին, ապա 13։29-ին նրան մոտեցել են ոստիկանության աշխատակիցները և այդ երիտասարդը ոստիկանների հետ հեռացել է տեսախցիկի տեսադաշտից։
Գ.Սիմոնյանը հայտարարել է, որ վերոնշյալ անձը հանդիսանում է ինքը:
Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված թիվ 9/53 ընտրատեղամասի ընտրողների գրանցման էլեկտրոնային ստուգիչ սարքի թիվ 251 կտրոնով, համաձայն որի` 02.04.2017թ.` ժամը 13։15-ին, Գոռ Սիմոնյանի AH 0291708 անձնագրային տվյալներով կատարվել է ընտրողի գրանցում, իսկ ժամը 13։27-ին հայտնաբերվել է, որ անձը գրանցված է եղել նշված տեղամասում նույն փաստաթղթի համարով:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործի նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված բոլոր ապացույցները հանգամանորեն հետազոտվել և օբյեկտիվ գնահատման են ենթարկվել դատաքննության ընթացքում և եզրակացությունները կառուցվել են միայն ապացույցների համալիր գնահատականի հիման վրա, որոնք բավարար են ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում վերջինիս մեղքը հաստատված համարելու համար, հետևաբար ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքի փաստարկները չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի մայիսի 07-ի դատավճիռը բեկանելու, այն է` ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու համար:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
<<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող <<պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
Նույն օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>:
Շարադրված հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից երևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված` սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի բովանդակությունից: Մասնավորապես, նշված հոդվածի այն պահանջից, ըստ որի` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԵԿԴ/0042/01/11, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում:
Նշված որոշումներում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն` պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելու դեպքում կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով, կամ չկիրառել որպես պարտադիր նախատեսված լրացուցիչ պատիժ։
2. Բացառիկ կարող են ճանաչվել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը>>։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից բազմիցս վերլուծության է ենթարկվել մի շարք գործերով կայացված որոշումներում (ՎԲ-55/07, ՎԲ-145/07, ՎԲ-185/07, ՎԲ-11/08, ՎԲ-13/08, ՎԲ-25/08, ՎԲ-ԵՔՐԴ/0057/01/08, ՏԴ/0094/01/09, ԱՎԴ2/0057/01/09, ԵԱՔԴ/0164/01/09, ԵԱՔԴ/0195/01/09 և այլն), և կայուն նախադեպային իրավունք է ձևավորվել այն մասին, որ քննարկվող նորմը կարող է կիրառվել հետևյալ երկու պայմաններից առնվազն մեկի առկայության պարագայում` գործի բացառիկ հանգամանքների և խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքի բացահայտմանն ակտիվորեն աջակցելու դեպքում։
Մասնավորապես ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Գ.Գեղամյանի վերաբերյալ գործով կայացված նախադեպային որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ <<(...) Օրենքում օգտագործվող <<բացառիկ>> բառը ենթադրում է, որ նշված հոդվածի կիրառման համար հիմք հանդիսացող մեղմացնող հանգամանքը կամ մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը դուրս են սովորականի շրջանակներից և այն աստիճան առանձնահատուկ են, որ վերածվում են բացառության։ Մասնավորապես, դրանք կարող են կապված լինել հանցագործության շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի, ինչպես նաև այլ հանգամանքների հետ, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը։ Ընդ որում, կարևորը ոչ թե պատիժը մեղմացնող տվյալների քանակն է, այլ այն, թե ինչքանով են դրանք էականորեն ազդել արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի նվազեցման վրա։
11.1. Վճռաբեկ դատարանը հատկանշական է համարում նաև այն հանգամանքը, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածը կարող է կիրառվել բոլոր այն դեպքերում, երբ առանձին մեղմացնող հանգամանքները կամ դրանց համակցությունը ճանաչվում են որպես բացառիկ, կամ, երբ խմբակային հանցագործության մասնակիցն ակտիվորեն աջակցում է խմբի կատարած հանցանքի բացահայտմանը։ Ուստի ակնհայտ է, որ նշված նորմն ունի դիսպոզիտիվ բնույթ, և դատարանն այս հարցում օժտված է հայեցողական լիազորությամբ։>> (տե՛ս Գեղամ Գեղամյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2017 թվականի հունիսի 22-ի ԵԱՔԴ/0132/01/15 որոշման 11-11.1 կետերը)։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի իրավական վերլուծությունից ակնհայտ է դառնում, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածը չի բովանդակում հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն էականորեն նվազեցնող բացառիկ հանգամանքների ցանկը, և դատարանը իրավունք ունի բացառիկ ճանաչել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը: Ընդ որում, օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել:
Դատավճռի ուսումնասիրությունից երևում է, որ Դատարանն ամբաստանյալ Դավիթ Սիմոնյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, թեև արձանագրել է, որ հաշվի է առնում վերջինիս կողմից կատարած հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, սակայն անդրադարձ կատարելով միայն ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքին, ըստ էության օբյեկտիվ և բազմակողմանի չի ուսումնասիրել և քննության առարկա չի դարձրել ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, այն է.
1. <<Հոգեբուժական բժշկական Կենտրոն>> ՓԲԸ Նուբարաշենի Կլինիկայի ղեկավար Ա.Անանյանի կողմից 10.03.2011 թվականին տրված գրության համաձայն` <<Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանը, ծնված 1988թ. Կենտրոնի զինկոմիսարիատի ուղեգրով զորակոչային փորձաքննության մեջ է գտնվել ՀՀ ԱՆ <<Հոգեբուժական բժշկական կենտրոն>> ՓԲԸ Նուբարաշենի հոգեբուժական կլինիկայում 15.10.2007թ-22.10.2007թ, ախտորոշվել է <<կրկնվող իրավիճակային ռեակցիաներ շեշտված հիստերիկ տիպի անձի մոտ, գլխուղեղի օրգանական անբարենպաստ ֆոնի վրա-մանկավարժական բաց թողում>> (հատոր 2-րդ, գ.թ. 81):
2. <<Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ>> ԲԿ-ի տնօրեն Ա.Մինասյանի կողմից 11.11.2014 թվականին տրված գրության համաձայն` <<(...) Դ.Սիմոնյանի մոտ ախտորոշվել է` <<Վիճակ ստորին ծնոտի կզակային շրջանի օստեոսինթեզից հետո մետաղական թիթեղներով, ստորին ծնոտի սխալ սերտաճած կոտրվածք կզակային շրջանում աջից, պաթոլոգիական բաց կծվածք ֆրոնտալ շրջանում, ծամողական էֆեկտիվության գործակիցը ըստ Ագապովի 16%, ծամողական էֆեկտիվության խիստ խանգարում, ինչը կարող է կապված լինել ստացած վնասվածքի հետ>> (հատոր 2-րդ, գ.թ. 82):
3. Ավանի կլինիկայի ղեկավար Ն.Դարբինյանի կողմից տրված 10.11.2007 թվականի թիվ 850 ակտի համաձայն` Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի մոտ ախտորոշվել է <<Կրկնվող իրավիճակային ռեակցիաներ հիստերիկ տիպի անձի մոտ, գլխուղեղի օրգանական անբարենպաստ-մանկավարժական բացթողում>> հիվանդությունը (հատոր 2-րդ, գ.թ. 83):
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը, ուսումնասիրելով գործում առկա վերջինիս վերաբերյալ օբյեկտիվ, գոյություն ունեցող վերոնշյալ տվյալները, դրանց վերլուծության հիման վրա գալիս է համոզման, որ վերջինիս ուղղվելը հնարավոր է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու ձևով:
Վերաքննիչ դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման տեսանկյունից կարևորում է նաև հանցավորի դրսևորած վարքագիծը` կատարած հանցագործությունից հետո, այն, որ ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով իրեն մեղսագրվող հանցանքը կատարել է 2017 թվականի ապրիլի 02-ին, և դեպքից հետո մինչ այսօր` շուրջ երկու տարի, գտնվելով ազատության մեջ, դրսևորել է պատշաճ վարքագիծ և զերծ է մնացել որևէ հակաօրինական արարք կատարելուց:
Այսպիսով, ՀՀ քրեական օրենսդրության վերը նշված պահանջների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերոգրյալ նախադեպային որոշումների համատեքստում քննության առնելով ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի կատարած արարքի բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, հանցանքի կատարման շարժառիթն ու նպատակը, հանցավորի դերը, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա դրսևորած վարքագծը, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ սույն գործի շրջանակներում ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող վերոշարադրյալ հանգամանքների համակցությունը դուրս են սովորականի շրջանակներից և այն աստիճան առանձնահատուկ են, որ վերածվում են բացառության, և իրենց համակցության մեջ դիտարկելիս, նույնիսկ հանցանքը կատարելու ռեցիդիվի դեպքում` հաշվի առնելով նաև ամբաստանյալի նախկինում կատարած հանցանքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, բավարար են վերջինիս նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի և պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկներն ու պահանջը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վերաքննիչ բողոքն այդ մասով անհիմն է և ենթակա է մերժման` նկատի ունենալով հետևյալը.
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Այսինքն` դատարանը կայացնելով մեղադրական դատավճիռ, ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում թվարկված պատժատեսակներից (կալանք, ազատազրկում կամ կարգապահական գումարտակում պահելը) որևէ մեկը` սահմանելով դրա չափը, այնուհետև համոզված լինելով, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու որոշում է դատապարտյալի վրա որոշակի պարտականություններ դնելով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները և չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների տեսակների, հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, այնպես էլ անձանց շրջանակի հետ կապված հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար կարևոր նշանակություն ունեն հանցագործության կատարման հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, մեղքի ձևը, հանցավորի կողմից այդ հանցագործության հանրորեն վտանգավոր հետևանքները նախատեսելու բնույթն ու աստիճանը:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, կատարելով իրավունքի զարգացմանը նպաստելու և օրենքի միատեսակ կիրառումն ապահովելու իր սահմանադրական գործառույթը, իր բազմաթիվ նախադեպային որոշումներով իրավական դիրքորոշում է ձևավորել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու թույլատրելիության վերաբերյալ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված իրավադրույթները ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը վերլուծության է ենթարկել թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-139/07, ՎԲ-195/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ՎԲ-01/08, ԵԿԴ/0034/01/08, ԱՎԴ2/0059/01/08, ՀՅՔՐԴ3/0109/01/08, ԵՔՐԴ/0571/01/08, ԱՎԴ/0100/01/08, ԱՐԴ/0117/01/08, ԱՐԱԴ/0050/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09, ԼԴ2/0019/01/09, ՍԴ/0226/01/09, ԵԱՔԴ/0120/01/09, ԵԷԴ/0138/01/09, ԳԴ1/0003/01/10, ՍԴ/0085/01/10, ԵԿԴ/0126/01/10, ԵԱՆԴ/0091/01/09, ԵԷԴ/0201/01/11, ԵԱԴԴ/0034/01/12, ԼԴ/0093/01/12 և այլ նախադեպային որոշումներում:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումներից հետևում է, որ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունը, որ ամբաստանյալի ուղղումը հնարավոր է առանց իրական պատիժ կրելու։ Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին, ու թեև պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսում, սակայն դատարանի հետևությունները պետք է, ի թիվս այլոց, հիմնված լինեն նաև հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի ամբողջական գնահատման վրա` հաշվի առնելով այնպիսի գործոններ, ինչպիսիք են օրենքով պահպանվող հասարակական հարաբերության բնույթը, մեղքի ձևը և տեսակը, պատճառված վնասի չափը, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, հանցագործության հանգամանքները, եղանակը, նպատակներն ու շարժառիթները և այլն:
Վերաքննիչ դատարանը, վերոգրյալ իրավանորմերի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումների համատեքստում հաշվի առնելով ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանին մեղսագրված հանցանքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը` այն, որ վերջինս նախկինում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով լինելով դատապարտված` անհրաժեշտ հետևություններ չի արել, ու հերթական անգամ կատարել է նոր հանցագործություն, օրենքով պահպանվող հասարակական հարաբերության բնույթը, մեղքի ձևը և տեսակը, հանցագործության հանգամանքները, եղանակը, նպատակներն ու շարժառիթները, ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով, սույն գործով հնարավոր չէ հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում ամրագրված պատժի նպատակներին, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Ամփոփելով վերոշարադրյալ բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցությամբ` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործի նախորդ փուլում թույլ են տրվել նյութական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ, 397-րդ և 399-րդ հոդվածների հիման վրա, հիմք են հանդիսանում Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի մայիսի 07-ի դատավճիռն ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի նկատմամբ նշանակված հիմնական պատժի մասով փոփոխելու համար:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 395-րդ, 397-րդ, 399-րդ և 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Պաշտպանի և ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքները բավարարել մասնակիորեն:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի մայիսի 07-ի թիվ ԵԿԴ/0146/01/17 դատավճիռը բեկանել և փոփոխել:
Ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 1 (մեկ) տարի ժամկետով:
Նշանակված պատժին գումարել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 08.06.2015 թվականի դատավճռով նշանակված տուգանքի ձևով պատժատեսակից 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամը, և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 1 (մեկ) տարի ժամկետով և տուգանք` 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ
Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության ԵԿԴ/0146/01/17
դատարանի դատավճիռը կայացրած
դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Գ.Պողոսյան
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
14 փետրվարի 2019թ. ք.Երևան
ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ
Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ա.ԱՎԴԱԼՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա.ՀՈԲՈՍՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Դ.ՍԻՄՈՆՅԱՆԻ
դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի և պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի հետաքննիչ Մ.Ավետիսյանը, 10.04.2017 թվականի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով հարուցել է թիվ 15159117 քրեական գործը և այն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Ասատրյանը 12.04.2017 թվականի որոշմամբ թիվ 15159117 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ։
Քննիչի 18.04.2017 թվականի որոշմամբ որպես խափանման միջոց` Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին։
Քննիչի 25.04.2017 թվականի որոշմամբ Դ.Սիմոնյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով այն բանի համար, որ նա <<իր մոտ չունենալով ՀՀ քաղաքացու անձնագիր, 2017թ. ապրիլի 02-ին ՀՀ ազգային ժողովի ընտրություններին մասնակցելու նպատակով ժամը 13։15-ի սահմաններում եղբոր` Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանի հետ այցելել է Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս, որտեղ Գ.Սիմոնյանին խնդրել է սպասել ընտրատեղամասի մոտ, իսկ ինքը, վերցնելով վերջինիս AH 02917088 սերիա-համարի ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը, մուտք է գործել ընտրատեղամաս, եղբոր անձնագրով գրանցվել ընտրողների ցուցակում և քվեարկել է մեկ այլ անձի` Գ.Սիմոնյանի փոխարեն։>>:
2017թ. հունիսի 6-ին թիվ 15159117 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2017 թվականի հունիսի 9-ի որոշմամբ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2017 թվականի հունիսի 26-ի որոշմամբ նշանակվել է դատաքննության։
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ նաև` Դատարան) 2018 թվականի մայիսի 07-ի դատավճռով Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով և դատապարտվել է ազատազրկման` 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրավունքի զրկման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի համաձայն` նոր դատավճռով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 08.06.2015թ. դատավճռով նշանակված 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի չվճարված մասից 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ և որպես վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով և 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ տուգանք` առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրավունքի զրկման։
Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, և ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում ազատազրկման ձևով նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից:
Դատարանի 2018 թվականի մայիսի 07-ի դատավճռի դեմ 06.06.2018 թվականին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանը:
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:
Թիվ ԵԿԴ/0146/01/17 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Մ.Պետրոսյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 22.06.2018 թվականին, Վերաքննիչ դատարանի 27.06.2018 թվականի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով, նշանակվել է քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
Դատարանի 2018 թվականի մայիսի 07-ի դատավճռի դեմ 07.08.2018 թվականին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել նաև ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պաշտպան Ա.Հոբոսյանը, ով իր վերաքննիչ բողոքին կից ներկայացրել է Դատարանի վիճարկվող դատավճռի օրինակը փոստային առաքման միջոցով 30.07.2018 թվականին ստանալու մասին ապացույց:
Վերաքննիչ դատարանի 13.08.2018 թվականի որոշմամբ պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքը ևս ընդունվել է Վերաքննիչ դատարանի վարույթ:
2. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկներն ու պահանջները.
Բողոքի հեղինակը` ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանը, գտել է, որ Դատարանի 07.05.2018 թվականի թիվ ԵԿԴ/0146/01/17 դատավճիռն անհիմն է, քանի որ Դատարանը հաշվի չի առել իր ցուցմունքներն այն մասին, որ ինքը շփոթվելով վերցրել է իր եղբոր անձնագիրը ու դրանով քվեարկել է 02.04.2017 թվականի ՀՀ ԱԺ ընտրություններին, իսկ ընտրական տեղամասում իրեն ոչ ոք չի զգուշացրել, որ դա իր եղբոր անձնագիրն է:
Վերոգրյալի հիման վրա` Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է պատժի մասով բեկանել Դատարանի 07.05.2018 թվականի դատավճիռը և իրեն արդարացնել, կամ փոփոխել նշանակված պատիժը և իր նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան:
Բողոքի հեղինակը` պաշտպան Ա.Հոբոսյանը, ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը, վկայակոչելով ամբաստանյալի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածների դրույթները, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ՎԲ-201/07, ՎԲ-84/07 նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները, հայտնել է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Սիմոնյանի կողմից մեղքն ընդունելը, կատարածի համար զղջալն ու խոստովանական ցուցմունքներ տալը, որպես նրա հետհանցավոր դրական վարքագիծ, վկայում է այն մասին, որ ամբաստանյալն այլևս գիտակցել է իր արարքի հանրային վտանգավորությունն ու զղջացել է դրա համար, որպիսի պարագայում քրեական պատժի նպատակների իրացումը, այդ թվում` պատժի ենթարկված անձին ուղղելու հավանականությունը, զգալիորեն բարձրանում է, ուստի այդ հանգամանքը ևս պետք է գնահատել որպես նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք:
Միաժամանակ, որպես ամբաստանյալ Դավիթ Սիմոնյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պետք է արձանագրել, որ նա ունի մշտական բնակության վայր, մշտական աշխատանք չունի, սակայն ինքն է հոգում իր ընտանիքի կենցաղային հոգսերը։
Սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և Դավիթ Սիմոնյանի ուղղվելու մասին են վկայում հանցագործությունից հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, մասնավորապես` իրեն մեղավոր ճանաչելը, կատարած արարքի համար զղջալը, հանցագործությունը բացահայտելուն աջակցելը, քրեական պատասխանատվությունից չխուսափելը, մինչդատական վարույթում և դատարանում գործի քննությանը չխոչընդոտելը։ Նշվածից հետևում է, որ Դավիթ Սիմոնյանը կանգնել է ուղղման և վերադաստիարակման ճանապարհին։ Դավիթ Սիմոնյանի ուղղման և վերադաստիարակման մասին է վկայում նաև այն հանգամանքը, որ մեղադրանքը հիմնված է նաև վերջինիս խոստովանական ցուցմունքի վրա, այսինքն` հենց սկզբից նա ամբողջությամբ տվել է իրական ցուցմունք։
Այսինքն` Դավիթ Սիմոնյանը ոչ միայն չի խոչընդոտել նախաքննության իրականացմանը, այլ նաև աջակցել է` տալով իինքնախոստովանական ցուցմունքներ։
Բողոքաբերը գտել է, որ նման պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը կարող է հանգել հետևության, որ ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ, նրա կատարած արարքի համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակելու անհրաժեշտությունը բացակայում է, և պատժի մեղմ տեսակը նշանակելու միջոցով հնարավոր կլինի ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակների իրացվելիությունը։
Բողոքաբերի կարծիքով, Դատարանը, գնահատելով վերոշարադրյալ հանգամանքները, կհանգի ճիշտ, օբյեկտիվ և արդարացի հետևության այն մասին, որ Դավիթ Սիմոնյանի նկատմամբ նշանակելով օրենքով նախատեսված մեղմ պատիժ կիրառելով ևև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելով և որոշակի ժամկետով փորձաշրջան սահմանելով, հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և նոր հանցագործությունների կանխմանը, ինչպես նաև հնարավոր կլինի ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված՝ օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների իրագործումը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցը լուծված է, մասնավորապես, որ Դավիթ Սիմոնյանն իր դրսևորած վարքագծով արդեն իսկ ուղղվել ու վերադաստիարակվել է, և խիստ պատիժ նշանակելու անհրաժեշտությունը բացակայում է։
Բողոքաբերը` վկայակոչելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ԱՎԴ/0082/01/12 նախադեպային որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումը, նշել է, որ Դատարանն ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի չի առել, որ արարքը միջին ծանրության է, ամբաստանյալն իր մեղքը ընդունել է, որ քվեարկել է եղբոր անձնագրով, սակայն դա եղել է շփոթմունքի պատճառով, ընտրական հանձնաժողովի անդամներն էլ որևէ կերպ դա չեն նկատել, որ դա իր անձնագիրը չէ և միայն այդ պատճառով է, որ սխալմամբ քվեարկել է եղբոր անձնագրով։
Դատարանը նույնիսկ չի անդրադարձել, թե ինչու ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ հնարավոր չէ կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի պահանջները:
Այդ կապակցությամբ վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ, 360-րդ,, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածների դրույթները, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09, ԵԿԴ/0252/01/13 նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները, գտել է, որ վերը նշված նախադեպային որոշումումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները կարող են կիրառվել նաև իր պաշտպանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ:
Ելնելով վերը շարադրվածից, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 73-րդ, 358-րդ, 394-րդ հոդվածներով, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավական որոշումներով` Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է.
<<1. բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 07.05.2018թ. դատարանի ակտը,
2. իմ պաշտպանյալ Դավիթ Սիմոնյանի նկատմամբ ազատազրկման հետ միաժամանակ կիրառել ՀՀ քր. օր 70 հոդվածը և պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, սահմանելով փորձաշրջան, քանի որ քրեական գործով հավաքված ապացույցները և փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ, և դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից։
3. Միաժամանակ, ղեկավարվելով 18.12.2012թ. ՍԴՈ-1062 որռշմամբ միջնորդում եմ հարգելօ համարել վերաքննիչ բողոք բերելու ժամկետի բաց թողումը, քանի որ դատավճիռը ստացել եմ ուշացումով, 30.07.2018թ։>>:
3.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, ամբաստանյալի և նրա պաշտպանի վերաքննիչ բողոքների հիմնավորումները, ներկայացված վերաքննիչ բողոքների հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի և պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է բավարարել մասնակիորեն` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
5) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը.
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
(…)>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավորված:
2. Դատարանի դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն օրենքների պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառվում են տվյալ քրեական գործը լուծելիս:
3. Դատարանի դատավճիռը հիմնավորված է, եթե`
դրա հետևությունները հիմնված են միայն դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա.
այդ ապացույցները բավարար են մեղադրանքը գնահատելու համար.
դատարանի կողմից հաստատված ճանաչված հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին:
4. Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված: Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները>>:
Նախաքննական մարմնի կողմից Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով այն բանի համար, որ նա, <<իր մոտ չունենալով ՀՀ քաղաքացու անձնագիր, 2017թ. ապրիլի 02-ին ՀՀ ազգային ժողովի ընտրություններին մասնակցելու նպատակով ժամը 13։15-ի սահմաններում եղբոր` Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանի հետ այցելել է Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս, որտեղ Գ.Սիմոնյանին խնդրել է սպասել ընտրատեղամասի մոտ, իսկ ինքը, վերցնելով վերջինիս AH 02917088 սերիա-համարի ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը, մուտք է գործել ընտրատեղամաս, եղբոր անձնագրով գրանցվել ընտրողների ցուցակում և քվեարկել է մեկ այլ անձի` Գ.Սիմոնյանի փոխարեն։>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում, նախաքննության ընթացքում որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս, Դ.Սիմոնյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ բնակվում է իր ավագ եղբոր` Գոռ Սիմոնյանի հետ։ 08.06.2016 թվականին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածով նախատեսված արարք կատարելու համար դատապարտվել է 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի։ Ինքն ունի ՀՀ քաղաքացու նույնականացման քարտ և անձնագիր /կենսաչափական/, որը սակայն կորցրել է, իսկ նույնականացման քարտը գտնվել է քննիչի մոտ, իսկ հետագայում այն ուղարկվել է դատարան։ Քանի որ անձնագիր չի ունեցել, սակայն ցանկացել է մասնակցել ՀՀ ԱԺ հերթական ընտրություններին, 02.04.2017 թվականին` կեսօրին, ինքն ու Գոռը գնացել են Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս և, վերցնելով Գոռի անձնագիրը, ինքը մտել է ներս և վերջինիս անձնագրով գրանցվել ու քվեարկել է։
Հետագայում տեղեկացել է, որ Գոռը նույնպես մտել է ընտրատեղամաս և փորձել է նույն անձնագրով քվեարկել, սակայն ընտրատեղամասի ստուգիչ սարքը ցույց է տվել, որ Գոռի անձնագրով արդեն իսկ քվեարկված է, որից հետո Գոռին բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին։
Ինքը տեղյակ չի եղել, որ չի կարող քվերակել եղբոր անձնագրով և որևէ նպատակ չի ունեցել ազդելու ընտրությունների արդյունքների վրա, ուղղակի անձնագիր չի ունեցել, սակայն ամեն կերպ ցանկացել է օգտվել իր ընտրական իրավունքից։
Որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս, Դ.Սիմոնյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ նախկինում տված ցուցմունքը ոստիկանության աշխատակիցների թելադրանքով է գրել, իսկ քննիչն իրեն և եղբորն ասել է, որ գրեն այն, ինչ ինքն ուզում է և խոստացել է կարճել գործի վարույթը։ Իրականում իր և եղբոր անձնագրերը շատ նման են և ինքն առանց նայելու վերցրել է անձնագիրն ու գնացել է ընտրության։ Ընտրատեղամաս գնալիս ինքը միայնակ է եղել և ներս մտնելիս վստահ է եղել, որ իր ձեռքում հենց իր անձնագիրն է։ Ինքն ու եղբայրն իրար նման չեն և արտաքնապես շատ են տարբերվում։ Ինքն օրենք խախտելու դիտավորություն չի ունեցել, հանձնաժողովի անդամը որտեղ ասել է, այդտեղ էլ ստորագրել է, ու եթե վերջինս իրեն ասեր, որ դա իր անձնագիրը չէ, ապա ինքը չէր մասնակցի ընտրությանը։
Դատաքննությանն ընթացքում ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը սխալմամբ է եղբոր անձնագիրը վերցրել։ Ինքն ազգային ժողովի ընտրություններին գնացել է իր անձնագրով և հանձնաժողովը գրանցել է իր անձնագրի տվյալները, այսինքն` քվեարկել է իր անձնագրով։
Իր նախաքննական ցուցմունքը գրել է ոստիկանի թելադրանքով, իսկ հետագայում` իրեն մեղադրանք առաջադրելուց հետո, քննիչն իրեն վախեցրել է` ասելով, որ եթե ինքն ասի, որ իրեն ուղղորդել են, ապա իրեն կդատապարտեն սուտ մատնության համար։
Ամբաստանյալի դատաքննական վերջին, այդ թվում` գրավոր ցուցմունքի համաձայն՝ դեպքի օրը` առավոտյան, արթանանալով, ինքը պահարանից առանց նայելու, սխալմամբ վերցրել է ոչ թե իր, այլ եղբոր անձնագիրն ու միայնակ գնացել է ընտրատեղամաս` իր ընտրական պարտքը կատարելու։ Անձնագիրը տվել է հանձնաժողովի անդամին, վերջինս լրացրել է իր տվյալները, և որտեղ նա ցույց է տվել այնտեղ էլ ստորագրել է։
Ընտրատեղամասում իրեն չեն ասել, որ դա իր անձնագիրը չէ։
Վերաքննիչ դատարանը, վերլուծության և գնահատության ենթարկելով ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի ցուցմունքները, դրանք համադրելով սույն գործով ձեռք բերված և դատավճռի հիմքում դրված մյուս ապացույցների հետ, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, արժանահավատ է համարում վերջինիս` որպես կասկածյալ տված ցուցմունքն այն մասին, որ ինքը եղբոր հետ միասին, գնացել են Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս և, վերցնելով եղբոր անձնագիրը, մտել է ներս և վերջինիս անձնագրով գրանցվել ու քվեարկել է։
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի` որպես մեղադրյալ, և դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքներին այն մասին, որ ինքը տեղյակ չի եղել, որ չի կարող քվերակել եղբոր անձնագրով, որևէ նպատակ չի ունեցել ազդելու ընտրությունների արդյունքների վրա, Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում, նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ այդ կապակցությամբ ամբաստանյալն որևէ ողջամիտ հիմնավորում չի ներկայացրել ինչպես առաջին ատյանի, այնպես էլ Վերաքննիչ դատարանում:
Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում նաև ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պատճառաբանություններն այն մասին, որ նախաքննության ընթացքում` որպես կասկածյալ տված ցուցմունքն տվել է քննիչի` իրեն վախեցնելու պատճառով:
Այս կապակցությամբ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ գործով ձեռք չեն բերվել որևէ փաստական տվյալ, որով կհիմնավորվեր ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի` այդ մասով տված ցուցմունքների հավաստիությունը:
Վերը նշվածի պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ նման ցուցմունքներ տալով ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանը փորձում է բացառել իր կողմից եղբոր անձնագրով մեկ այլ անձի փոխարեն քվեարկելու հանգամանքը:
Ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի մեղավորությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով իրեն մեղսագրված հանցանքում, վերջինիս` որպես կասկածյալ տված ցուցմունքից բացի, իրենց հաստատումն են գտել քրեական գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ներքոհիշյալ հետևյալ ապացույցներով.
Վկա Գոռ Սիմոնյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ ինքն ունի կենսաչափական անձնագիր, սակայն չունի նույնականացման քարտ։ Իր եղբայր Դավիթ Սիմոնյանի նույնականացման քարտը մեկ այլ քրեական գործով գտնվել է քննիչի մոտ, իսկ հետագայում քրեական գործի հետ միասին ուղարկվել է դատարան։
2017 թվականի ապրիլի 02-ին` ցերեկային ժամին, եղբոր` Դավիթ Սիմոնյանի հետ գնացել են Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան դպրոցում գործող թիվ 9/53 ընտրատեղամաս` ՀՀ ազգային ժողովի ընտրություններին մասնակցելու համար։
Ընտրատեղամասի մոտ Դավիթն իրեն հայտնել է, որ անձնագիրը մոտը չէ, ապա խնդրել է, որ քվեարկությանը մասնակցելու համար տրամադրի իր անձնագիրը։ Նրան չի մերժել, տվել է ՀՀ քաղաքացու իր անձնագիրը, որից հետո սպասել է մոտակայքում, իսկ Դավիթը մտել է ընտրատեղամաս։ Մի քանի րոպե անց Դավիթը, ընտրատեղամասից դուրս գալով, իրեն է փոխանցել անձնագիրը և հեռացել։ Դրանից հետո` քվեարկելու նպատակով, մտել է ընտրատեղամաս, գրանցվելու համար ներկայացրել է անձնագիրը, սակայն ընտրատեղմասի ստուգիչ սարքը ցույց է տվել, որ իր անձնագրով արդեն իսկ քվերակված է, ինչից հետո իրեն են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցները և բերման ենթարկել Կենտրոնականի բաժին։
Վկա Գ.Սիմոնյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2017 թվականի ապրիլի 2-ին ինքն իր անձնագրով գնացել է քվեարկության, քվեարկել և դուրս է եկել։ Այդ օրը ոչ մի խոչնդոտ չի առաջացել, ընտրատեղամասում արտառոց ոչինչ չի եղել և իրեն ոստիկանության բաժին բերման չեն ենթարկել։ Այդ օրն ինքը Դավիթին չի տեսել և վերջինս իրենից անձնագիր չի խնդրել։ Նախաքննության ընթացքում ցուցմունք տալիս քննիչն է իրեն հորդորել, որ այդպես գրի և խոստացել է կարճել քրեական գործի վարույթը։
Վերաքննիչ դատարանը, վերլուծության և գնահատության ենթարկելով վկա Գ.Սիմոնյանի ցուցմունքները, դրանք համադրելով սույն գործով ձեռք բերված և դատավճռի հիմքում դրված մյուս ապացույցների հետ, արժանահավատ է համարում վերջինիս նախաքննական ցուցմունքը, ինչն ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի` որպես կասկածյալ տված ցուցմունքից բացի, իր հաստատումն է գտել նաև ներքոհիշյալ հետևյալ ապացույցներով.
Վկա, նախկին թիվ 9/53 ընտրատեղամասի հանձնաժողովի նախագահ Գևորգ Ենգիբարյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքով, համաձայն որի` 2017թ. ապրիլի 2-ին` ժամը 06.45-ին, ընտրական հանձնաժողովի անդամների և թեկնածուների վստահված անձանց հետ ներկայացել է Երևան քաղաքի Վ.Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված ընտրատեղամաս, որտեղ ստուգողական գործողություններ կատարելուց հետո անցել են ընտրատեղամասի հիմնական աշխատանքներին, որոնք սկսվել են ժամը 08:00-ին։
Նույն օրը` ժամը 13.30-ի սահմաններում, երբ գտնվել է ընտրատեղամասի տարածքում, նկատել է, որ ընտրողներին սպսարկող օպերատրոներից մեկի սարքի վրա վառվել է կարմիր լույսը, ինչը նշանակում է, որ քաղաքացին փորձել է կրկնակի քվեարկել։ Մոտեցել է օպերատորին և պարզել, որ կրկնակի քվեարկության փորձ կատարող քաղաքացին հանդիսանում է Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանը, ով համաձայն գրանցման կտրոնում առկա տվյալների, ժամը 13:15-ին արդեն իսկ քվեարկել է։ Այդ մասին անմիջապես տեղեկացրել է ընտրատեղամասում ծառայություն իրականացնող ոստիկաններին և վերջիններս կրկնակի քվեարկելու փորձ կատարած անձին բերման են ենթարկել։
Վկա Գ.Ենգիբարյանը դատաքննությամբ պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքը։
Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված <<Տեսագրությունը զննելու մասին>> 28.04.2017թ. արձանագրությամբ, համաձայն որի` 02.04.2017թ.` ժամը 13։14-ին, Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս է մտել մի երիտասարդ, ով մոտենալով հանձնաժողովի անդամներին, գրանցվել է, ապա կատարել է ընտրություն, որից հետո` ժամը 13։20-ին, դուրս է եկել ընտրատեղամասից։
Զննության մասնակից Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանը հայտարարել է, որ վերոնշյալ անձը հանդիսանում է իր եղբայրը` Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանը։
Դրանից հետո` ժամը 13։26-ին, ընտրատեղամաս մտել է մեկ այլ երիտասարդ, ով մոտեցել է հանձնաժողովի անդամներին և ստուգիչ սարքին, ապա 13։29-ին նրան մոտեցել են ոստիկանության աշխատակիցները և այդ երիտասարդը ոստիկանների հետ հեռացել է տեսախցիկի տեսադաշտից։
Գ.Սիմոնյանը հայտարարել է, որ վերոնշյալ անձը հանդիսանում է ինքը:
Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված թիվ 9/53 ընտրատեղամասի ընտրողների գրանցման էլեկտրոնային ստուգիչ սարքի թիվ 251 կտրոնով, համաձայն որի` 02.04.2017թ.` ժամը 13։15-ին, Գոռ Սիմոնյանի AH 0291708 անձնագրային տվյալներով կատարվել է ընտրողի գրանցում, իսկ ժամը 13։27-ին հայտնաբերվել է, որ անձը գրանցված է եղել նշված տեղամասում նույն փաստաթղթի համարով:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործի նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված բոլոր ապացույցները հանգամանորեն հետազոտվել և օբյեկտիվ գնահատման են ենթարկվել դատաքննության ընթացքում և եզրակացությունները կառուցվել են միայն ապացույցների համալիր գնահատականի հիման վրա, որոնք բավարար են ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում վերջինիս մեղքը հաստատված համարելու համար, հետևաբար ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքի փաստարկները չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի մայիսի 07-ի դատավճիռը բեկանելու, այն է` ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու համար:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
<<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող <<պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
Նույն օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>:
Շարադրված հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից երևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված` սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի բովանդակությունից: Մասնավորապես, նշված հոդվածի այն պահանջից, ըստ որի` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԵԿԴ/0042/01/11, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում:
Նշված որոշումներում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն` պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելու դեպքում կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով, կամ չկիրառել որպես պարտադիր նախատեսված լրացուցիչ պատիժ։
2. Բացառիկ կարող են ճանաչվել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը>>։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից բազմիցս վերլուծության է ենթարկվել մի շարք գործերով կայացված որոշումներում (ՎԲ-55/07, ՎԲ-145/07, ՎԲ-185/07, ՎԲ-11/08, ՎԲ-13/08, ՎԲ-25/08, ՎԲ-ԵՔՐԴ/0057/01/08, ՏԴ/0094/01/09, ԱՎԴ2/0057/01/09, ԵԱՔԴ/0164/01/09, ԵԱՔԴ/0195/01/09 և այլն), և կայուն նախադեպային իրավունք է ձևավորվել այն մասին, որ քննարկվող նորմը կարող է կիրառվել հետևյալ երկու պայմաններից առնվազն մեկի առկայության պարագայում` գործի բացառիկ հանգամանքների և խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքի բացահայտմանն ակտիվորեն աջակցելու դեպքում։
Մասնավորապես ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Գ.Գեղամյանի վերաբերյալ գործով կայացված նախադեպային որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ <<(...) Օրենքում օգտագործվող <<բացառիկ>> բառը ենթադրում է, որ նշված հոդվածի կիրառման համար հիմք հանդիսացող մեղմացնող հանգամանքը կամ մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը դուրս են սովորականի շրջանակներից և այն աստիճան առանձնահատուկ են, որ վերածվում են բացառության։ Մասնավորապես, դրանք կարող են կապված լինել հանցագործության շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի, ինչպես նաև այլ հանգամանքների հետ, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը։ Ընդ որում, կարևորը ոչ թե պատիժը մեղմացնող տվյալների քանակն է, այլ այն, թե ինչքանով են դրանք էականորեն ազդել արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի նվազեցման վրա։
11.1. Վճռաբեկ դատարանը հատկանշական է համարում նաև այն հանգամանքը, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածը կարող է կիրառվել բոլոր այն դեպքերում, երբ առանձին մեղմացնող հանգամանքները կամ դրանց համակցությունը ճանաչվում են որպես բացառիկ, կամ, երբ խմբակային հանցագործության մասնակիցն ակտիվորեն աջակցում է խմբի կատարած հանցանքի բացահայտմանը։ Ուստի ակնհայտ է, որ նշված նորմն ունի դիսպոզիտիվ բնույթ, և դատարանն այս հարցում օժտված է հայեցողական լիազորությամբ։>> (տե՛ս Գեղամ Գեղամյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2017 թվականի հունիսի 22-ի ԵԱՔԴ/0132/01/15 որոշման 11-11.1 կետերը)։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի իրավական վերլուծությունից ակնհայտ է դառնում, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածը չի բովանդակում հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն էականորեն նվազեցնող բացառիկ հանգամանքների ցանկը, և դատարանը իրավունք ունի բացառիկ ճանաչել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը: Ընդ որում, օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել:
Դատավճռի ուսումնասիրությունից երևում է, որ Դատարանն ամբաստանյալ Դավիթ Սիմոնյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, թեև արձանագրել է, որ հաշվի է առնում վերջինիս կողմից կատարած հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, սակայն անդրադարձ կատարելով միայն ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքին, ըստ էության օբյեկտիվ և բազմակողմանի չի ուսումնասիրել և քննության առարկա չի դարձրել ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, այն է.
1. <<Հոգեբուժական բժշկական Կենտրոն>> ՓԲԸ Նուբարաշենի Կլինիկայի ղեկավար Ա.Անանյանի կողմից 10.03.2011 թվականին տրված գրության համաձայն` <<Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանը, ծնված 1988թ. Կենտրոնի զինկոմիսարիատի ուղեգրով զորակոչային փորձաքննության մեջ է գտնվել ՀՀ ԱՆ <<Հոգեբուժական բժշկական կենտրոն>> ՓԲԸ Նուբարաշենի հոգեբուժական կլինիկայում 15.10.2007թ-22.10.2007թ, ախտորոշվել է <<կրկնվող իրավիճակային ռեակցիաներ շեշտված հիստերիկ տիպի անձի մոտ, գլխուղեղի օրգանական անբարենպաստ ֆոնի վրա-մանկավարժական բաց թողում>> (հատոր 2-րդ, գ.թ. 81):
2. <<Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ>> ԲԿ-ի տնօրեն Ա.Մինասյանի կողմից 11.11.2014 թվականին տրված գրության համաձայն` <<(...) Դ.Սիմոնյանի մոտ ախտորոշվել է` <<Վիճակ ստորին ծնոտի կզակային շրջանի օստեոսինթեզից հետո մետաղական թիթեղներով, ստորին ծնոտի սխալ սերտաճած կոտրվածք կզակային շրջանում աջից, պաթոլոգիական բաց կծվածք ֆրոնտալ շրջանում, ծամողական էֆեկտիվության գործակիցը ըստ Ագապովի 16%, ծամողական էֆեկտիվության խիստ խանգարում, ինչը կարող է կապված լինել ստացած վնասվածքի հետ>> (հատոր 2-րդ, գ.թ. 82):
3. Ավանի կլինիկայի ղեկավար Ն.Դարբինյանի կողմից տրված 10.11.2007 թվականի թիվ 850 ակտի համաձայն` Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի մոտ ախտորոշվել է <<Կրկնվող իրավիճակային ռեակցիաներ հիստերիկ տիպի անձի մոտ, գլխուղեղի օրգանական անբարենպաստ-մանկավարժական բացթողում>> հիվանդությունը (հատոր 2-րդ, գ.թ. 83):
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը, ուսումնասիրելով գործում առկա վերջինիս վերաբերյալ օբյեկտիվ, գոյություն ունեցող վերոնշյալ տվյալները, դրանց վերլուծության հիման վրա գալիս է համոզման, որ վերջինիս ուղղվելը հնարավոր է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու ձևով:
Վերաքննիչ դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման տեսանկյունից կարևորում է նաև հանցավորի դրսևորած վարքագիծը` կատարած հանցագործությունից հետո, այն, որ ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով իրեն մեղսագրվող հանցանքը կատարել է 2017 թվականի ապրիլի 02-ին, և դեպքից հետո մինչ այսօր` շուրջ երկու տարի, գտնվելով ազատության մեջ, դրսևորել է պատշաճ վարքագիծ և զերծ է մնացել որևէ հակաօրինական արարք կատարելուց:
Այսպիսով, ՀՀ քրեական օրենսդրության վերը նշված պահանջների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերոգրյալ նախադեպային որոշումների համատեքստում քննության առնելով ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի կատարած արարքի բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, հանցանքի կատարման շարժառիթն ու նպատակը, հանցավորի դերը, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա դրսևորած վարքագծը, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ սույն գործի շրջանակներում ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող վերոշարադրյալ հանգամանքների համակցությունը դուրս են սովորականի շրջանակներից և այն աստիճան առանձնահատուկ են, որ վերածվում են բացառության, և իրենց համակցության մեջ դիտարկելիս, նույնիսկ հանցանքը կատարելու ռեցիդիվի դեպքում` հաշվի առնելով նաև ամբաստանյալի նախկինում կատարած հանցանքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, բավարար են վերջինիս նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի և պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկներն ու պահանջը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վերաքննիչ բողոքն այդ մասով անհիմն է և ենթակա է մերժման` նկատի ունենալով հետևյալը.
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Այսինքն` դատարանը կայացնելով մեղադրական դատավճիռ, ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում թվարկված պատժատեսակներից (կալանք, ազատազրկում կամ կարգապահական գումարտակում պահելը) որևէ մեկը` սահմանելով դրա չափը, այնուհետև համոզված լինելով, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու որոշում է դատապարտյալի վրա որոշակի պարտականություններ դնելով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները և չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների տեսակների, հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, այնպես էլ անձանց շրջանակի հետ կապված հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար կարևոր նշանակություն ունեն հանցագործության կատարման հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, մեղքի ձևը, հանցավորի կողմից այդ հանցագործության հանրորեն վտանգավոր հետևանքները նախատեսելու բնույթն ու աստիճանը:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, կատարելով իրավունքի զարգացմանը նպաստելու և օրենքի միատեսակ կիրառումն ապահովելու իր սահմանադրական գործառույթը, իր բազմաթիվ նախադեպային որոշումներով իրավական դիրքորոշում է ձևավորել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու թույլատրելիության վերաբերյալ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված իրավադրույթները ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը վերլուծության է ենթարկել թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-139/07, ՎԲ-195/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ՎԲ-01/08, ԵԿԴ/0034/01/08, ԱՎԴ2/0059/01/08, ՀՅՔՐԴ3/0109/01/08, ԵՔՐԴ/0571/01/08, ԱՎԴ/0100/01/08, ԱՐԴ/0117/01/08, ԱՐԱԴ/0050/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09, ԼԴ2/0019/01/09, ՍԴ/0226/01/09, ԵԱՔԴ/0120/01/09, ԵԷԴ/0138/01/09, ԳԴ1/0003/01/10, ՍԴ/0085/01/10, ԵԿԴ/0126/01/10, ԵԱՆԴ/0091/01/09, ԵԷԴ/0201/01/11, ԵԱԴԴ/0034/01/12, ԼԴ/0093/01/12 և այլ նախադեպային որոշումներում:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումներից հետևում է, որ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունը, որ ամբաստանյալի ուղղումը հնարավոր է առանց իրական պատիժ կրելու։ Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին, ու թեև պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսում, սակայն դատարանի հետևությունները պետք է, ի թիվս այլոց, հիմնված լինեն նաև հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի ամբողջական գնահատման վրա` հաշվի առնելով այնպիսի գործոններ, ինչպիսիք են օրենքով պահպանվող հասարակական հարաբերության բնույթը, մեղքի ձևը և տեսակը, պատճառված վնասի չափը, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, հանցագործության հանգամանքները, եղանակը, նպատակներն ու շարժառիթները և այլն:
Վերաքննիչ դատարանը, վերոգրյալ իրավանորմերի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումների համատեքստում հաշվի առնելով ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանին մեղսագրված հանցանքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը` այն, որ վերջինս նախկինում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով լինելով դատապարտված` անհրաժեշտ հետևություններ չի արել, ու հերթական անգամ կատարել է նոր հանցագործություն, օրենքով պահպանվող հասարակական հարաբերության բնույթը, մեղքի ձևը և տեսակը, հանցագործության հանգամանքները, եղանակը, նպատակներն ու շարժառիթները, ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով, սույն գործով հնարավոր չէ հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում ամրագրված պատժի նպատակներին, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Ամփոփելով վերոշարադրյալ բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցությամբ` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործի նախորդ փուլում թույլ են տրվել նյութական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ, 397-րդ և 399-րդ հոդվածների հիման վրա, հիմք են հանդիսանում Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի մայիսի 07-ի դատավճիռն ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի նկատմամբ նշանակված հիմնական պատժի մասով փոփոխելու համար:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 395-րդ, 397-րդ, 399-րդ և 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Պաշտպանի և ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքները բավարարել մասնակիորեն:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի մայիսի 07-ի թիվ ԵԿԴ/0146/01/17 դատավճիռը բեկանել և փոփոխել:
Ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 1 (մեկ) տարի ժամկետով:
Նշանակված պատժին գումարել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 08.06.2015 թվականի դատավճռով նշանակված տուգանքի ձևով պատժատեսակից 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամը, և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 1 (մեկ) տարի ժամկետով և տուգանք` 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ
Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
ԵԿԴ/0146/01/17
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
07 մայիսի 2018թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության
դատարանը`
նախագահությամբ`
դատավոր Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ` Ն.ԹՈՒՄԱՆՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող Մ.ՆԱԼԲԱՆԴՅԱՆԻ
ամբաստանյալ Դ.ՍԻՄՈՆՅԱՆԻ
պաշտպան Ա.ՀՈԲՈՍՅԱՆԻ
դատարանում` դռնբաց դատական նիստում, քննեց գործն ըստ մեղադրանքի Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի` ծնված 24.12.1988թ-ին ք.Երևանում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, իր հայտարարությամբ՝ փաստացի ամուսնացած, աշխատում է որպես ավտոլվացող և վատ-առողջ, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում դատված` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 08.06.2015թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատա-պարտվել է 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի, որից վճարել է 5.000 ՀՀ դրամ, բնակվում է` ք.Երե-վան, Ագաթանգեղոսի փողոց, 7-րդ շենք, բնակարան հ. 124, արգելանքի տակ չէ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով։
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի հետաքննիչ Մ.Ավետիսյանը 10.04.2017թ. ո-րոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով հարուցել է թիվ 15159117 քրեական գոր-ծը և այն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Ասատրյանը 12.04.2017թ. որոշմամբ թիվ 15159117 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ։
Քննիչի 18.04.2017թ. որոշմամբ որպես խափանման միջոց` Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ ընտրվել է ստորագրություն՝ չհեռանալու մասին։
Քննիչի 25.04.2017թ. որոշմամբ Դ.Սիմոնյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով։
2017թ. հունիսի 6-ին թիվ 15159117 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2017թ. հունիսի 9-ի որոշ-մամբ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2017թ. հունիսի 26-ի որոշմամբ նշանակվել է դա-տաքննության։
Ամբաստանյալ Դավիթ Սիմոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով մե-ղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «Իր մոտ չունենալով ՀՀ քաղաքացու անձնագիր, 2017թ. ապրիլի 02-ին ՀՀ ազգային ժողովի ընտրություններին մասնակցելու նը-պատակով ժամը 13։15-ի սահմաններում եղբոր` Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանի հետ այցելել է Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղա-մաս, որտեղ Գ.Սիմոնյանին խնդրել է սպասել ընտրատեղամասի մոտ, իսկ ինքը, վերցնելով վերջինիս AH 02917088 սերիա-համարի ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը, մուտք է գործել ընտ-րատեղամաս, եղբոր անձնագրով գրանցվել ընտրողների ցուցակում և քվեարկել է մեկ այլ անձի` Գ.Սիմոնյանի փոխարեն»։
Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները.
Դատաքննությամբ պարզվեց, որ ամբաստանյալ Դավիթ Սիմոնյանը ՀՀ ազգային ժո-ղովի ընտրություններին մասնակցելու նպատակով 2017թ. ապրիլի 02-ին՝ ժամը 13։15-ի սահ-մաններում, եղբոր` վկա Գոռ Սիմոնյանի հետ այցելել է Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս և, վերցնելով վկա Գ.Սիմոնյանի AH 02917088 սերիա-համարով ՀՀ քաղաքացու անձնագիրն ու դրանով գրանցվելով ընտրող-ների ցուցակում, քվեարկել է վերջինիս փոխարեն։
Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում ամբաս-տանյալն իրեն մեղավոր չճանաչեց՝ պատճառաբանելով, որ ինքը սխալմամբ է եղբոր անձ-նագիրը վերցրել։
Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի դատաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ ինքն ազգային ժողովի ընտրություններին գնացել է իր անձնագրով և հանձնաժողովը գրանցել է իր անձնա-գրի տվյալները, այսինքն՝ քվեարկել է իր անձնագրով։
Իր նախաքննական ցուցմունքը գրել է ոստիկանի թելադրանքով, իսկ հետագայում՝ իրեն մեղադրանք առաջադրելուց հետո, քննիչն իրեն վախեցրել է՝ ասելով, որ եթե ինքն ասի, որ իրեն ուղղորդել են, ապա իրեն կդատապարտեն սուտ մատնության համար։
Ամբաստանյալի դատաքննական վերջին, այդ թվում՝ գրավոր ցուցմունքի համաձայն՝ դեպքի օրն առավոտյան արթանանալով, ինքը պահարանից առանց նայելու, սխալմամբ վերցրել է ոչ թե իր, այլ եղբոր անձնագիրն ու միայնակ գնացել է ընտրտեղամաս՝ իր ընտրա-կան պարտքը կատարելու։ Անձնագիրը տվել է հանձնաժողովի անդամին, վերջինս լրացրել է իր տվյալները, և որտեղ նա ցույց է տվել այնտեղ էլ ստորագրել է։ Ընտրատեղամասում իրեն չեն ասել, որ դա իր անձնագիրը չէ։
Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի՝ դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննության ըն-թացքում որպես կասկածյալ տված ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը բնակվում է իր ավագ եղբոր՝ Գոռ Սիմոնյանի հետ։ 08.06.2016թ-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածով նախատես-ված արարք կատարելու համար դատապարտվել է 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի։ Ինքն ունի ՀՀ քաղաքացու նույնականացման քարտ և անձնագիր /կենսաչափական/, որը սակայն կորց-րել է, իսկ նույնականացման քարտը գտնվել է քննիչի մոտ, իսկ հետագայում այն ուղարկվել է դատարան։ Քանի որ անձնագիր չի ունեցել, սակայն ցանկացել է մասնակցել ՀՀ ԱԺ հեր-թական ընտրություններին, 02.04.2017թ-ին՝ կեսօրին, ինքն ու Գոռը գնացել են Երևան քաղա-քի Թոթովենցի անվան դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս և, վերցնելով Գո-ռի անձնագիրը, ինքը մտել է ներս և վերջինիս անձնագրով գրանցվել ու քվեարկել է։
Հետագայում տեղեկացել է, որ Գոռը նույնպես մտել է ընտրատեղամաս և փորձել է նույն անձնագրով քվեարկել, սակայն ընտրատեղամասի ստուգիչ սարքը ցույց է տվել, որ Գո-ռի անձնագրով արդեն իսկ քվեարկված է, որից հետո Գոռին բերման են ենթարկել ոստիկա-նության բաժին։
Ինքը տեղյակ չի եղել, որ չի կարող քվերակել եղբոր անձնագրով և որևէ նպատակ չի ունեցել ազդելու ընտրությունների արդյունքների վրա, ուղղակի անձնագիր չի ունեցել, սա-կայն ամեն կերպ ցանկացել է օգտվել իր ընտրական իրավունքից։
Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի՝ որպես մեղադրյալ տված ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը նախկինում տված ցուցմունքը ոստիկանության աշխատակիցների թելադրանքով է գրել, իսկ քննիչն իրեն և եղբորն ասել է, որ գրեն այն, ինչ ինքն ուզում է և խոստացել է կարճել գործի վարույթը։ Իրականում իր և եղբոր անձնագրերը շատ նման են և ինքն առանց նայելու վերց-րել է անձնագիրն ու գնացել է ընտրության։ Ընտրատեղամաս գնալիս ինքը միայնակ է եղել և ներս մտնելիս վստահ է եղել, որ իր ձեռքում հենց իր անձնագիրն է։ Ինքն ու եղբայրն իրար նման չեն և արտաքնապես շատ են տարբերվում։ Ինքն օրենք խախտելու դիտավորություն չի ունեցել, հանձնաժողովի անդամը որտեղ ասել է այդտեղ էլ ստորագրել է, ու եթե վերջինս իրեն ասեր, որ դա իր անձնագիրը չէ, ապա ինքը չէր մասնակցի ընտրությանը։
Վկա, ամբաստանյալի եղբայր Գոռ Սիմոնյանի դատաքննական ցուցմունքի համա-ձայն՝ 2017թ. ապրիլի 2-ին ինքն իր անձնագրով գնացել է քվեարկության, քվեարկել և դուրս է եկել։ Այդ օրը ոչ մի խոչնդոտ չի առաջացել, ընտրատեղամասում արտառոց ոչինչ չի եղել և իրեն ոստիկանության բաժին բերման չեն ենթարկել։ Այդ օրն ինքը Դավիթին չի տեսել և վեր-ջինս իրենից անձնագիր չի խնդրել։
Նախաքննության ընթացքում ցուցմունք տալիս քննիչն է իրեն հորդորել, որ այդպես գրի և խոստացել է կարճել քրեական գործի վարույթը։
Վկա Գոռ Սիմոնյանի՝ դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ ինքն ունի կենսաչափական անձնագիր, սակայն չունի նույնականացման քարտ։ Իր եղբայր Դավիթ Սիմոնյանի նույնականացման քարտը մեկ այլ քրեական գործով գտնվել է քննիչի մոտ, իսկ հետագայում քրեական գործի հետ միասին ուղարկվել է դատարան։
2017թ. ապրիլի 02-ին՝ ցերեկային ժամին, եղբոր` Դավիթ Սիմոնյանի հետ գնացել են Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան դպրոցում գործող թիվ 9/53 ընտրատեղամաս` ՀՀ ազ-գային ժողովի ընտրություններին մասնակցելու համար։ Ընտրատեղամասի մոտ Դավիթն ի-րեն հայտնել է, որ անձնագիրը մոտը չէ, ապա խնդրել է, որ քվեարկությանը մասնակցելու համար տրամադրի իր անձնագիրը։ Նրան չի մերժել, տվել է ՀՀ քաղաքացու իր անձնագիրը, որից հետո սպասել է մոտակայքում, իսկ Դավիթը մտել է ընտրատեղամաս։ Մի քանի րոպե անց Դավիթը, ընտրատեղամասից դուրս գալով, իրեն է փոխանցել անձնագիրը և հեռացել։ Դրանից հետո՝ քվեարկելու նպատակով, մտել է ընտրատեղամաս, գրանցվելու համար ներ-կայացրել է անձնագիրը, սակայն ընտրատեղմասի ստուգիչ սարքը ցույց է տվել, որ իր անձ-նագրով արդեն իսկ քվերակված է, ինչից հետո իրեն են մոտեցել ոստիկանության աշխատա-կիցները և բերման ենթարկել Կենտրոնականի բաժին։
Վկա, նախկին թիվ 9/53 ընտրատեղամասի հանձնաժողովի նախագահ Գևորգ Ենգի-բարյանի՝ դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ 2017թ. ապրիլի 2-ին՝ ժամը 06.45-ին, ընտրական հանձնաժողովի անդամների և թեկնածուների վըս-տահված անձանց հետ ներկայացել է Երևան քաղաքի Վ.Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրո-ցում տեղակայված ընտրատեղամաս, որտեղ ստուգողական գործողություններ կատարելուց հետո անցել են ընտրատեղամասի հիմնական աշխատանքներին, որոնք սկսվել են ժամը 08.00-ին։
Նույն օրը՝ ժամը 13.30-ի սահմաններում, երբ գտնվել է ընտրատեղամասի տարած-քում, նկատել է, որ ընտրողներին սպսարկող օպերատրոներից մեկի սարքի վրա վառվել է կարմիր լույսը, ինչը նշանակում է, որ քաղաքացին փորձել է կրկնակի քվեարկել։ Մոտեցել է օպերատորին և պարզել, որ կրկնակի քվեարկության փորձ կատարող քաղաքացին հանդի-սանում է Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանը, ով համաձայն գրանցման կտրոնում առկա տվյալների, ժամը 13.15-ին արդեն իսկ քվեարկել է։ Այդ մասին անմիջապես տեղեկացրել է ընտրատե-ղամասում ծառայություն իրականացնող ոստիկաններին և վերջիններս կրկնակի քվեարկելու փորձ կատարած անձին բերման են ենթարկել։
Վկա Գ.Ենգիբարյանը դատաքննությամբ պնդեց իր նախաքննական ցուցմունքը։
Որպես այլ փաստաթուղթ՝ ապացույց ճանաչված «Տեսագրությունը զննելու մասին» 28.04.2017թ. արձանագրության համաձայն՝ 02.04.2017թ.՝ ժամը 13։14-ին, Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս է մտել մի երիտասարդ, ով մոտենալով հանձնաժողովի անդամներին, գրանցվել է, ապա կատարել է ընտրություն, որից հետո՝ ժամը 13։20-ին, դուրս է եկել ընտրատեղամասից։
Զննության մասնակից Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանը հայտարարել է, որ վերոնշյալ անձը հանդիսանում է իր եղբայրը՝ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանը։
Դրանից հետո՝ ժամը 13։26-ին, ընտրատեղամաս մտել է մեկ այլ երիտասարդ, ով մո-տեցել է հանձնաժողովի անդամներին և ստուգիչ սարքին, ապա 13։29-ին նրան մոտեցել են ոստիկանության աշխատակիցները և այդ երիտասարդը ոստիկանների հետ հեռացել է տե-սախցիկի տեսադաշտից։
Գ.Սիմոնյանը հայտարարել է, որ վերոնշյալ անձը հանդիսանում է ինքը։
Որպես այլ փաստաթուղթ՝ ապացույց ճանաչված թիվ 9/53 ընտրատեղամասի ընտ-րողների գրանցման էլեկտրոնային ստուգիչ սարքի թիվ 251 կտրոնի համաձայն՝ 02.04.2017թ.՝ ժամը 13։15-ին, Գոռ Սիմոնյանի AH 0291708 անձնագրային տվյալներով կատարվել է ընտ-րողի գրանցում, իսկ ժամը 13։27-ին հայտնաբերվել է, որ անձը գրանցված է եղել նշված տե-ղամասում նույն փաստաթղթի համարով։
Դատարանի վերլուծություն.
ՀՀ Սահմանադրության 61-րդ հոդվածն ամրագրում է« որ յուրաքանչյուր ոք ունի իր իրավունքների և ազատությունների արդյունավետ դատական պաշտպանության իրավունք։
ՀՀ Սահմանադրության 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ և անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդա-րացի« հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք«։
ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է։
2. Օրենքով սահմանված պատիժը« ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարված արարքին«։
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝
«Յուրաքանչյուր ոք« երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պար-տականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչու-թյամբ« ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջա-միտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…) «։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է« որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել են-թադրությունների վրա« այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հա-վաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
Շարադրված դրույթների վերլուծությունից երևում է« որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա« այն ենթա-կա է հիմնավորման գործին վերաբերող փոխկապակցված« հավաստի ապացույցների բավա-րար ամբողջությամբ։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Դատավորը« ինչպես նաև հետաքննության մարմինը« քննիչը« դատախազը ապա-ցույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ«։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` «Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը« տեղը« եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները« որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դա-տավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները« եթե այլ բան նա-խատեսված չէ օրենքով«։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության« թույլա-տրելիության« իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը« քննիչը« դատախազը« դատավորը« ղեկա-վարվելով օրենքով« ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի« լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզ-մամբ«։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համա-ձայն՝ «Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կա-յացվում է միայն այն դեպքում« երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորու-թյունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամ-բաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված« եթե դատարանը« ղեկա-վարվելով անմեղության կանխավարկածով« հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա« դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա« ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով« սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում (...) 3) այն ապացույցները« ո-րոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները« ինչպես նաև այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները»։
Դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքն ու համակ-ցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, գործի հանգա-մանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալի կատարած արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրա-վական գնահատական, քրեական գործի` դատարանի կողմից գնահատված ապացույցները ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, և սույն քրեա-կան գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբող-ջությամբ՝ ամբաստանյալի և վկաների նախաքննական ցուցմունքներով ու մյուս ապացույց-ներով (բացառությամբ դատարանի կողմից որպես արժանահավատ չհամարվող ամբաս-տանյալի և վկա Գ.Սիմոնյանի ցուցմունքների), հաստատվում է, որ ամբաստանյալը կատա-րել է հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով, որով և նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի։
Դատարանը, անդրադառնալով սույն դատավճռի «Ապացույցների հետազոտում և գը-նահատում» մասում շարադրված ամբաստանյալի պատճառաբանություններին, նրա և վկա Գ.Սիմոնյանի դատաքննական ցուցմունքներին, գտնում է, որ դրանք դատաքննությամբ չհաստատվեցին և հերքվում են սույն դատավճռի նույն մասում շարադրված ու դատարանի կողմից որպես արժանահավատ գնահատվող մնացած ապացույցների համակցությամբ։
Միաժամանակ, դատարանը գտնում է, որ վերը նշված պատճառաբանություններով ամբաստանյալը ցանկանում է խուսափել իր կատարած հանցանքի համար պատասխանա-տվությունից և պատժից, իսկ նրա եղբայրը՝ վկա Գ.Սիմոնյանը, ցանկանում է իր պաշտպա-նության տակ վերցնել ամբաստանյալին։
Այսպիսով, ապացույցների վերաբերելիության, գնահատման և անմեղության կանխա-վարկածի վերաբերյալ մի շարք որոշումներով Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրա-վական դիրքորոշումների համաձայն գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապա-ցույցները, վերը նշված հիմնավորումներով և պատճառաբանություններով դատարանը հան-գում է եզրակացության, որ ամբաստանյալը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը։
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի չափը որոշելիս, դատա-րանը հաշվի է առնում ինչպես նրա կատարած հանցագործության բնույթը, հանրության հա-մար վտանգավորության աստիճանը և հետևանքները, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգա-մանքները։
Որպես ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծան-րացնող հանգամանք՝ դատարանը հաշվի է առնում նրա կողմից հանցանք կատարելու ռեցի-դիվը։
Դատաքննությամբ ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմաց-նող հանգամանքներ չարձանագրվեցին։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը« դա կատարելու հանգամանքներին« հանցավորի անձնավորությանը« անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար«։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը« ուղղել պատժի ենթարկված անձին« ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները«։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ« որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով« հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով« այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանք-ներով։
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակ-վում է« եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները«։
Մեջբերված իրավական նորմերը Վճռաբեկ դատարանը վերլուծել և դրանց վերաբեր-յալ իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07« ՎԲ-142/07« ՎԲ-192/07« ՎԲ-201/07« ԵՇԴ/0029/01/08« ԵԿԴ/0042/01/11« ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումնե-րում։ Նշված որոշումներում Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրա-վունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրա-վական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ։ Պատիժն ար-դարացի է« եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը« ինչպես նաև բավարար պատ-ժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահան-ջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի« իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևա-վորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի« հան-ցավորի անձի« պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեա-կան օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահո-վելու անհրաժեշտությունից։
Դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը, նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևո-րած վարքագիծը, ելնելով գործի փաստական տվյալների և հանգամանքների վերլուծության հիման վրա դատարանի մոտ ձևավորված նրա բարոյահոգեբանական ու քրեաիրավական բնութագրերից և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ ու 61-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդ-հանուր սկզբունքներից, հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր չէ առանց պատիժը կրելու, և գտնում է, որ նա պետք է դատապարտվի ազատազրկման՝ ա-ռանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբա-ղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լի-նելու իրավունքի զրկման, ու կրի պատիժը, ինչն անհրաժեշտ ու բավարար է նաև սոցիալա-կան արդարությունը վերականգնելու և նրա կողմից նոր հանցագործությունների կատարումը կանխելու համար։
Քննության առնելով խափանման միջոցի հարցը՝ դատարանը գտնում է, որ ամբաս-տանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, պետք է թողնվի անփոփոխ՝ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Վերոգրյալների հիման վրա ու ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս-գըրքի 357-360-րդ, 365-րդ, 367-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով և դատապարտել ազատազրկման 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով՝ ա-ռանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբա-ղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լի-նելու իրավունքի զրկման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի համաձայն` նոր դատավճռով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շըր-ջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 08.06.2015թ. դատա-վճռով նշանակված 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի չվճարված մասից 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ և որպես վերջնական պատիժ՝ նշանակել ազատազրկում 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով և 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ տուգանք՝ առանց պե-տական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրա-վունքի զրկման։
Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստո-րագրությունը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, և ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում ազատազրկման ձևով նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապա-րակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆ
ԵԿԴ/0146/01/17
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
07 մայիսի 2018թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության
դատարանը`
նախագահությամբ`
դատավոր Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ` Ն.ԹՈՒՄԱՆՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող Մ.ՆԱԼԲԱՆԴՅԱՆԻ
ամբաստանյալ Դ.ՍԻՄՈՆՅԱՆԻ
պաշտպան Ա.ՀՈԲՈՍՅԱՆԻ
դատարանում` դռնբաց դատական նիստում, քննեց գործն ըստ մեղադրանքի Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի` ծնված 24.12.1988թ-ին ք.Երևանում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, իր հայտարարությամբ՝ փաստացի ամուսնացած, աշխատում է որպես ավտոլվացող և վատ-առողջ, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում դատված` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 08.06.2015թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատա-պարտվել է 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի, որից վճարել է 5.000 ՀՀ դրամ, բնակվում է` ք.Երե-վան, Ագաթանգեղոսի փողոց, 7-րդ շենք, բնակարան հ. 124, արգելանքի տակ չէ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով։
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի հետաքննիչ Մ.Ավետիսյանը 10.04.2017թ. ո-րոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով հարուցել է թիվ 15159117 րեական գործը և այն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Ասատրյանը 12.04.2017թ. որոշմամբ թիվ 15159117 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ։
Քննիչի 18.04.2017թ. որոշմամբ որպես խափանման միջոց` Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ ընտրվել է ստորագրություն՝ չհեռանալու մասին։
Քննիչի 25.04.2017թ. որոշմամբ Դ.Սիմոնյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով։
2017թ. հունիսի 6-ին թիվ 15159117 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2017թ. հունիսի 9-ի որոշ-մամբ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2017թ. հունիսի 26-ի որոշմամբ նշանակվել է դա-տաքննության։
Ամբաստանյալ Դավիթ Սիմոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով մե-ղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «Իր մոտ չունենալով ՀՀ քաղաքացու անձնագիր, 2017թ. ապրիլի 02-ին ՀՀ ազգային ժողովի ընտրություններին մասնակցելու նը-պատակով ժամը 13։15-ի սահմաններում եղբոր` Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանի հետ այցելել է Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղա-մաս, որտեղ Գ.Սիմոնյանին խնդրել է սպասել ընտրատեղամասի մոտ, իսկ ինքը, վերցնելով վերջինիս AH 02917088 սերիա-համարի ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը, մուտք է գործել ընտ-րատեղամաս, եղբոր անձնագրով գրանցվել ընտրողների ցուցակում և քվեարկել է մեկ այլ անձի` Գ.Սիմոնյանի փոխարեն»։
Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները.
Դատաքննությամբ պարզվեց, որ ամբաստանյալ Դավիթ Սիմոնյանը ՀՀ ազգային ժո-ղովի ընտրություններին մասնակցելու նպատակով 2017թ. ապրիլի 02-ին՝ ժամը 13։15-ի սահ-մաններում, եղբոր` վկա Գոռ Սիմոնյանի հետ այցելել է Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս, վերցնելով Գ.Սիմոնյանի AH 02917088 սերիա-համարի ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը, մուտք է գործել ընտրատեղամաս, եղ-բոր անձնագրով գրանցվել ընտրողների ցուցակում և քվեարկել նրա փոխարեն։
Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում ամբաս-տանյալն իրեն մեղավոր չճանաչեց, պատճառաբանելով, որ ինքը սխալմամբ է եղբոր անձ-նագիրը վերցրել։
Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի դատաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ դեպքի օրն ինքն առավոտյան արթանանալով պահարանից առանց նայելու, սխալմամբ վերցրել է եղբոր անձնագիրն ու միայնակ գնացել է ընտրտեղամաս իր ընտրական պարտքը կատարելու։ Անձնագիրը տվել է հանձնաժողովի անդամին, վերջինս լրացրել է իր տվյալները և որտեղ նա ցույց է տվել այնտեղ էլ ստորագրել է։ Ընտրատեղամասում իրեն չեն ասել, որ դա իր անձնա-գիրը չէ։ Հայտնեց նաև որ ինքը նույնպես անձնագիր ունի։ Ինքն իր նախորդ ցուցմունքը գրել է ոստիկանի թելադրանքով, իսկ հետագայում մեղադրանք առաջադրելուց հետո քննիչն իրեն վախեցրել է, ասելով, որ եթե ինքն ասի, որ իրեն ուղղորդել են, ապա իրեն կդատապարտեն սուտ մատնության համար։
Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննության ըն-թացքում որպես կասկածյալ տված ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը բնակվում է իր ավագ եղբոր՝ Գոռ Սիմոնյանի հետ։ 08.06.2016թ-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածով նախատես-ված արարք կատարելու համար դատապարտվել է 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի։ Նշել է, որ ինքն ունի ՀՀ քաղաքացու նույնականացման քարտ և անձնագիր /կենսաչափական/, որը սա-կայն կորցրել է, իսկ նույնականացման քարտը գտնվել է քննիչի մոտ, հետագայում էլ այն ու-ղարկվել է դատարան։ Քանի որ ինքն անձնագիր չի ունեցել, սակայն ցանկացել է մասնակցել ՀՀ ԱԺ հերթական ընտրություններին, 02.04.2017թ-ին՝ կեսօրին, ինքն ու Գոռը գնացել են Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս և վերցնելով Գոռի անձնագիրը ինքը մտել է ներս և վերջինիս անձնագրով գրանցվել ու քվեար-կել է։
Հետագայում տեղեկացել է, որ Գոռը նույնպես մտել է ընտրատեղամաս և փորձել է իր անձնագրով քվեարկել, սակայն ընտրատեղամասի ստուգիչ սարքը ցույց է տվել, որ Գոռի անձնագրով արդեն իսկ քվեարկված է, որից հետո Գոռին բերման են ենթարկել ոստիկանու-թյան բաժին։
Հայտնել է նաև, որ ինքը տեղյակ չի եղել, որ չի կարող քվերակել եղբոր անձնագրով և որևէ նպատակ չի ունեցել ազդելու ընտրությունների արդյունքների վրա, ուղղակի քանի որ ինքն անձնագիր չի ունեցել ամեն կերպ ցանկացել է օգտվել իր ընտրական իրավունքից։
Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի որպես մեղադրյալ տված ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը նախկինում տված ցուցմունքը ոստիկանության աշխատակիցների թելադրանքով է գրել, իսկ քննիչն իրեն և եղբորն ասել է, որ գրեն այն ինչ ինքն ուզում է և խոստացել է կարճել գործի վարույթը։ Իրականում իր և եղբոր անձնագրերը շատ նման են և ինքն առանց նայելու վերց-րել է անձնագիրն ու գնացել է ընտրության։ Ընտրատեղամաս գնալիս ինքը միայնակ է եղել և ներս մտնելիս վստահ է եղել, որ իր ձեռքում հենց իր անձնագիրն է։ Ինքն ու իր եղբայրն իրար նման չեն և արտաքնապես շատ են տարբերվում։ Ինքն օրենք խախտելու դիտավորություն չի ունեցել, հանձնաժողովի անդամն որտեղ ասել է ինքն այդտեղ էլ ստորագրել է ու եթե վերջինս իրեն ասեր, որ դա իր անձնագիրը չէ, ապա ինքը չէր մասնակցի ընտրությանը։
Վկա, ամբաստանյալի եղբայր Գոռ Սիմոնյանի դատաքննությամբ հետազոտված նա-խաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ ինքն ունի կենսաչափական անձնագիր, սակայն չունի նույնականացման քարտ, իսկ իր եղբայր Դավիթ Սիմոնյանի նույնականացման քարտը մեկ այլ քրեական գործով գտնվել է քննիչի մոտ, իսկ հետագայում քրեական գործի հետ միասին ուղարկվել է դատարան։
2017թ. ապրիլի 02-ին, ցերեկային ժամին եղբոր` Դավիթ Սիմոնյանի հետ գնացել են Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան դպրոցում գործող թիվ 9/53 ընտրատեղամաս` ՀՀ Ազ-գային ժողովի ընտրություններին մասնակցելու համար։ Ընտրատեղամասի մոտ Դավիթն ի-րեն հայտնել է, որ անձնագիրը մոտը չէ, ապա խնդրել է, որ քվեարկությանը մասնակցելու համար տրամադրի իր անձնագիրը։ Նրան չի մերժել, տվել է ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը, որից հետո ինքը սպասել է մոտակայքում, իսկ Դավիթը մտել է ընտրատեղամաս։ Մի քանի րոպե անց Դավիթը, ընտրատեղամասից դուրս գալով, իրեն է փոխանցել անձնագիրը և հրա-ժեշտ տալով, հեռացել է։ Դրանից հետո քվեարկելու նպատակով մտել է ընտրատեղամաս, գրանցվելու համար ներկայացրել է անձնագիրը, սակայն ընտրատեղմասի ստուգիչ սարքը ցույց է տվել, որ իր անձնագրով արդեն իսկ քվերակված է, ինչից հետո իրեն են մոտեցել ոս-տիկանության աշխատակիցները և բերման ենթարկել Կենտրոնականի բաժին։
Վկա Գ.Սիմոնյանի դատաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ 2017թ. ապրիլի 2-ին ինքն իր անձնագրով գնացել է քվեարկության, քվեարկել և դուրս է եկել։ Այդ օրը ոչ մի խոչնդոտ չի առաջացել, ընտրատեղամասում արտառոց ոչինչ չի եղել և իրեն ոստիկանության բաժին բեր-ման չեն ենթարկել։ Այդ օրը ինքը Դավիթին չի տեսել և վերջինս իրենից անձնագիր չի խընդ-րել։
Նախաքննության ընթացքում ցուցմունք տալիս քննիչն է իրեն հորդորել որ այդպես գրի և խոստացել է կարճել քրեական գործի վարույթը։
Վկա, նախկին թիվ 9/53 ընտրատեղամասի հանձնաժողովի նախագահ Գևորգ Ենգի-բարյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ 02.04. 2017թ. ժամը 06.45-ին ընտրական հանձնաժողովի անդամների և թեկնածուների վստահված անձանց հետ ներկայացել է Երևան քաղաքի Վ.Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղա-կայված ընտրատեղամաս, որտեղ ստուգողական գործողություններ կատարելուց հետո ան-ցել են ընտրատեղամասի հիմնական աշխատանքներին, որոնք սկսվել են ժամը 08.00-ին։
Նույն օրը, ժամը 13.30-ի սահմաններում, երբ գտնվել է ընտրատեղամասի տարած-քում, նկատել է, որ ընտրողներին սպսարկող օպերատրոներից մեկի սարքի վրա վառվել է կարմիր լույսը, ինչը նշանակում է, որ քաղաքացին փորձել է կրկնակի քվեարկել։ Մոտեցել է օպերատորին և պարզել, որ կրկնակի քվեարկության փորձ կատարող քաղաքացին հանդի-սանում է Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանը, որը համաձայն գրանցման կտրոնում առկա տվյալների, ժամը 13.15-ին արդեն իսկ քվեարկել է։ Այդ մասին անմիջապես տեղեկացրել է ընտրատե-ղամասում ծառայություն իրականացնող ոստիկաններին և վերջիններս կրկնակի քվեարկելու փորձ կատարած անձին բերման են ենթարկել։
Վկա Գ.Ենգիբարյանը դատաքննությամբ պնդեց իր նախաքննական ցուցմունքը, սա-կայն հայտնեց, որ ոստիկանների սենյակում ինքը Դավիթ Սիմոնյանին է տեսել։
Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված «Տեսագրությունը զննելու մասին» 28. 04.2017թ. արձանագրության համաձայն՝ 02.04.2017թ.՝ ժամը 13։14-ին Երևան քաղաքի Թո-թովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս մտել է մի երի-տասարդ, ով մոտենալով հանձնաժողովի անդամներին գրանցվել է, ապա կատարել է ընտ-րություն, որից հետո ժամը 13։20-ին դուրս է եկել ընտրատեղամասից։
Զննության մասնակից Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանը հայտարարել է, որ վերոնշյալ անձը հանդիսանում է իր եղբայրը՝ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանը։
Դրանից հետո ժամը 13։26-ին ընտրատեղամաս մտել է մեկ այլ երիտասարդ, ով մոտե-ցել է հանձնաժողովի անդամներին և ստուգիչ սարքին, ապա 13։29-ին նրան մոտեցել են ոս-տիկանության աշխատակիցները և այդ երիտասարդը ոստիկանների հետ հեռացել է տեսա-խցիկի տեսադաշտից։
Գ.Սիմոնյանը հայտարարել է, որ վերոնշյալ անձը հանդիսանում է ինքը։
Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված թիվ 9/53 ընտրատեղամասի ընտ-րողների գրանցման էլեկտրոնային ստուգիչ սարքի թիվ 251 կտրոնի համաձայն՝ 02.04.2017թ.՝ ժամը 13։15-ին Գոռ Սիմոնյանի AH 0291708 անձնագրային տվյալներով կատարվել է ընտ-րողի գրանցում, իսկ ժամը 13։27-ին հայտնաբերվել է, որ անձը գրանցված է եղել նշված տե-ղամասում նույն փաստաթղթի համարով։
Դատարանի վերլուծություն.
ՀՀ Սահմանադրության 61-րդ հոդվածն ամրագրում է« որ յուրաքանչյուր ոք ունի իր իրավունքների և ազատությունների արդյունավետ դատական պաշտպանության իրավունք։
ՀՀ Սահմանադրության 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ և անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդա-րացի« հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք«։
ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է։
2. Օրենքով սահմանված պատիժը« ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարված արարքին«։
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝
«Յուրաքանչյուր ոք« երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պար-տականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչու-թյամբ« ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջա-միտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…) «։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է« որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել են-թադրությունների վրա« այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հա-վաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
Շարադրված դրույթների վերլուծությունից երևում է« որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա« այն ենթա-կա է հիմնավորման գործին վերաբերող փոխկապակցված« հավաստի ապացույցների բավա-րար ամբողջությամբ։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Դատավորը« ինչպես նաև հետաքննության մարմինը« քննիչը« դատախազը ապա-ցույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ«։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` «Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը« տեղը« եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները« որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դա-տավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները« եթե այլ բան նա-խատեսված չէ օրենքով«։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության« թույլա-տրելիության« իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը« քննիչը« դատախազը« դատավորը« ղեկա-վարվելով օրենքով« ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի« լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզ-մամբ«։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համա-ձայն՝ «Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կա-յացվում է միայն այն դեպքում« երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորու-թյունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամ-բաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված« եթե դատարանը« ղեկա-վարվելով անմեղության կանխավարկածով« հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա« դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա« ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով« սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ«։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում (...) 3) այն ապացույցները« ո-րոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները« ինչպես նաև այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները»։
Դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքն ու համակ-ցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, գործի հանգա-մանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալի կատարած արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրա-վական գնահատական, քրեական գործի` դատարանի կողմից գնահատված ապացույցները ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, և սույն քրեա-կան գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբող-ջությամբ՝ ամբաստանյալի և վկաների նախաքննական ցուցմունքներով ու մյուս ապացույց-ներով (բացառությամբ դատարանի կողմից որպես արժանահավատ չհամարվող ամբաս-տանյալի և վկա Գ.Սիմոնյանի դատաքննական ցուցմունքների), հաստատվում է, որ ամբաս-տանյալը կատարել է հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով, որով և նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի։
Դատարանը, անդրադառնալով սույն դատավճռի «Ապացույցների հետազոտում և գը-նահատում» մասում շարադրված ամբաստանյալի պատճառաբանություններին, գտնում է, որ դրանք դատաքննությամբ չհաստատվեցին և հերքվում են սույն դատավճռի նույն մասում շարադրված ու դատարանի կողմից որպես արժանահավատ գնահատվող մնացած ապա-ցույցների համակցությամբ՝ վերջինիս և վկաների նախաքննական ցուցմունքներով ու գործի գրավոր մյուս ապացույցներով։
Միաժամանակ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի կատարած արարքին տըր-վել են ճիշտ քրեաիրավական գնահատական, ու քրեական գործի վերոգրյալ ապացույցները ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, իսկ վերը նշված պատճառաբանություններով ամբաստանյալը ցանկանում է խուսափել իր կատարած հան-ցանքի համար պատասխանատվությունից և պատժից։
Այսպիսով, ապացույցների վերաբերելիության, գնահատման և անմեղության կանխա-վարկածի վերաբերյալ մի շարք որոշումներով Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրա-վական դիրքորոշումների համաձայն գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապա-ցույցները, վերը նշված հիմնավորումներով և պատճառաբանություններով դատարանը հան-գում է եզրակացության, որ ամբաստանյալը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը։
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի չափը որոշելիս, դատա-րանը հաշվի է առնում ինչպես նրա կատարած հանցագործության բնույթը, հանրության հա-մար վտանգավորության աստիճանը և հետևանքները, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգա-մանքները։
Որպես ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծան-րացնող հանգամանք՝ դատարանը հաշվի է առնում հանցանք կատարելու ռեցիդիվը։
Դատաքննությամբ ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմաց-նող հանգամանքներ չարձանագրվեցին։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը« դա կատարելու հանգամանքներին« հանցավորի անձնավորությանը« անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար«։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը« ուղղել պատժի ենթարկված անձին« ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները«։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ« որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով« հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով« այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանք-ներով։
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակ-վում է« եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները«։
Մեջբերված իրավական նորմերը Վճռաբեկ դատարանը վերլուծել և դրանց վերաբեր-յալ իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07« ՎԲ-142/07« ՎԲ-192/07« ՎԲ-201/07« ԵՇԴ/0029/01/08« ԵԿԴ/0042/01/11« ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումնե-րում։ Նշված որոշումներում Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրա-վունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրա-վական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ։ Պատիժն ար-դարացի է« եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը« ինչպես նաև բավարար պատ-ժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահան-ջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի« իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևա-վորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի« հան-ցավորի անձի« պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեա-կան օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահո-վելու անհրաժեշտությունից։
Դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը, նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևո-րած վարքագիծը, ելնելով գործի փաստական տվյալների և հանգամանքների վերլուծության հիման վրա դատարանի մոտ ձևավորված նրա բարոյահոգեբանական ու քրեաիրավական բնութագրերից և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ ու 61-րդ հոդվածներով սահման-ված՝ արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդ-հանուր սկզբունքներից, հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր չէ առանց պատիժը կրելու, և գտնում է, որ նա պետք է դատապարտվի ազատազրկման՝ ա-ռանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբա-ղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լի-նելու իրավունքի զրկման, ու կրի պատիժը, ինչն անհրաժեշտ ու բավարար է նաև սոցիալա-կան արդարությունը վերականգնելու և նրա կողմից նոր հանցագործությունների կատարումը կանխելու համար։
Քննության առնելով խափանման միջոցի հարցը՝ դատարանը գտնում է, որ ամբաս-տանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, պետք է թողնվի անփոփոխ՝ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Վերոգրյալների հիման վրա ու ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս-գըրքի 357-360-րդ, 365-րդ, 367-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով և դատապարտել ազատազրկման 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով՝ ա-ռանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբա-ղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լի-նելու իրավունքի զրկման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի համաձայն` նոր դատավճռով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շըր-ջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 08.06.2015թ. դատա-վճռով նշանակված 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի չվճարված մասից 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ և որպես վերջնական պատիժ՝ նշանակել ազատազրկում 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով և 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ տուգանք՝ առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրա-վունքի զրկման։
Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստո-րագրությունը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, և ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում ազատազրկման ձևով նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապա-րակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
07 մայիսի 2018թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության
դատարանը`
նախագահությամբ`
դատավոր Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ` Ն.ԹՈՒՄԱՆՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող Մ.ՆԱԼԲԱՆԴՅԱՆԻ
ամբաստանյալ Դ.ՍԻՄՈՆՅԱՆԻ
պաշտպան Ա.ՀՈԲՈՍՅԱՆԻ
դատարանում` դռնբաց դատական նիստում, քննեց գործն ըստ մեղադրանքի Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի` ծնված 24.12.1988թ-ին ք.Երևանում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, իր հայտարարությամբ՝ փաստացի ամուսնացած, աշխատում է որպես ավտոլվացող և վատ-առողջ, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում դատված` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 08.06.2015թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատա-պարտվել է 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի, որից վճարել է 5.000 ՀՀ դրամ, բնակվում է` ք.Երե-վան, Ագաթանգեղոսի փողոց, 7-րդ շենք, բնակարան հ. 124, արգելանքի տակ չէ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով։
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի հետաքննիչ Մ.Ավետիսյանը 10.04.2017թ. ո-րոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով հարուցել է թիվ 15159117 քրեական գոր-ծը և այն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Ասատրյանը 12.04.2017թ. որոշմամբ թիվ 15159117 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ։
Քննիչի 18.04.2017թ. որոշմամբ որպես խափանման միջոց` Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ ընտրվել է ստորագրություն՝ չհեռանալու մասին։
Քննիչի 25.04.2017թ. որոշմամբ Դ.Սիմոնյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով։
2017թ. հունիսի 6-ին թիվ 15159117 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2017թ. հունիսի 9-ի որոշ-մամբ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2017թ. հունիսի 26-ի որոշմամբ նշանակվել է դա-տաքննության։
Ամբաստանյալ Դավիթ Սիմոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով մե-ղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «Իր մոտ չունենալով ՀՀ քաղաքացու անձնագիր, 2017թ. ապրիլի 02-ին ՀՀ ազգային ժողովի ընտրություններին մասնակցելու նը-պատակով ժամը 13։15-ի սահմաններում եղբոր` Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանի հետ այցելել է Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղա-մաս, որտեղ Գ.Սիմոնյանին խնդրել է սպասել ընտրատեղամասի մոտ, իսկ ինքը, վերցնելով վերջինիս AH 02917088 սերիա-համարի ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը, մուտք է գործել ընտ-րատեղամաս, եղբոր անձնագրով գրանցվել ընտրողների ցուցակում և քվեարկել է մեկ այլ անձի` Գ.Սիմոնյանի փոխարեն»։
Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները.
Դատաքննությամբ պարզվեց, որ ամբաստանյալ Դավիթ Սիմոնյանը ՀՀ ազգային ժո-ղովի ընտրություններին մասնակցելու նպատակով 2017թ. ապրիլի 02-ին՝ ժամը 13։15-ի սահ-մաններում, եղբոր` վկա Գոռ Սիմոնյանի հետ այցելել է Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս և, վերցնելով վկա Գ.Սիմոնյանի AH 02917088 սերիա-համարով ՀՀ քաղաքացու անձնագիրն ու դրանով գրանցվելով ընտրող-ների ցուցակում, քվեարկել է վերջինիս փոխարեն։
Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում ամբաս-տանյալն իրեն մեղավոր չճանաչեց՝ պատճառաբանելով, որ ինքը սխալմամբ է եղբոր անձ-նագիրը վերցրել։
Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի դատաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ ինքն ազգային ժողովի ընտրություններին գնացել է իր անձնագրով և հանձնաժողովը գրանցել է իր անձնա-գրի տվյալները, այսինքն՝ քվեարկել է իր անձնագրով։
Իր նախաքննական ցուցմունքը գրել է ոստիկանի թելադրանքով, իսկ հետագայում՝ իրեն մեղադրանք առաջադրելուց հետո, քննիչն իրեն վախեցրել է՝ ասելով, որ եթե ինքն ասի, որ իրեն ուղղորդել են, ապա իրեն կդատապարտեն սուտ մատնության համար։
Ամբաստանյալի դատաքննական վերջին, այդ թվում՝ գրավոր ցուցմունքի համաձայն՝ դեպքի օրն առավոտյան արթանանալով, ինքը պահարանից առանց նայելու, սխալմամբ վերցրել է ոչ թե իր, այլ եղբոր անձնագիրն ու միայնակ գնացել է ընտրտեղամաս՝ իր ընտրա-կան պարտքը կատարելու։ Անձնագիրը տվել է հանձնաժողովի անդամին, վերջինս լրացրել է իր տվյալները, և որտեղ նա ցույց է տվել այնտեղ էլ ստորագրել է։ Ընտրատեղամասում իրեն չեն ասել, որ դա իր անձնագիրը չէ։
Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի՝ դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննության ըն-թացքում որպես կասկածյալ տված ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը բնակվում է իր ավագ եղբոր՝ Գոռ Սիմոնյանի հետ։ 08.06.2016թ-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածով նախատես-ված արարք կատարելու համար դատապարտվել է 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի։ Ինքն ունի ՀՀ քաղաքացու նույնականացման քարտ և անձնագիր /կենսաչափական/, որը սակայն կորց-րել է, իսկ նույնականացման քարտը գտնվել է քննիչի մոտ, իսկ հետագայում այն ուղարկվել է դատարան։ Քանի որ անձնագիր չի ունեցել, սակայն ցանկացել է մասնակցել ՀՀ ԱԺ հեր-թական ընտրություններին, 02.04.2017թ-ին՝ կեսօրին, ինքն ու Գոռը գնացել են Երևան քաղա-քի Թոթովենցի անվան դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս և, վերցնելով Գո-ռի անձնագիրը, ինքը մտել է ներս և վերջինիս անձնագրով գրանցվել ու քվեարկել է։
Հետագայում տեղեկացել է, որ Գոռը նույնպես մտել է ընտրատեղամաս և փորձել է նույն անձնագրով քվեարկել, սակայն ընտրատեղամասի ստուգիչ սարքը ցույց է տվել, որ Գո-ռի անձնագրով արդեն իսկ քվեարկված է, որից հետո Գոռին բերման են ենթարկել ոստիկա-նության բաժին։
Ինքը տեղյակ չի եղել, որ չի կարող քվերակել եղբոր անձնագրով և որևէ նպատակ չի ունեցել ազդելու ընտրությունների արդյունքների վրա, ուղղակի անձնագիր չի ունեցել, սա-կայն ամեն կերպ ցանկացել է օգտվել իր ընտրական իրավունքից։
Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի՝ որպես մեղադրյալ տված ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը նախկինում տված ցուցմունքը ոստիկանության աշխատակիցների թելադրանքով է գրել, իսկ քննիչն իրեն և եղբորն ասել է, որ գրեն այն, ինչ ինքն ուզում է և խոստացել է կարճել գործի վարույթը։ Իրականում իր և եղբոր անձնագրերը շատ նման են և ինքն առանց նայելու վերց-րել է անձնագիրն ու գնացել է ընտրության։ Ընտրատեղամաս գնալիս ինքը միայնակ է եղել և ներս մտնելիս վստահ է եղել, որ իր ձեռքում հենց իր անձնագիրն է։ Ինքն ու եղբայրն իրար նման չեն և արտաքնապես շատ են տարբերվում։ Ինքն օրենք խախտելու դիտավորություն չի ունեցել, հանձնաժողովի անդամը որտեղ ասել է այդտեղ էլ ստորագրել է, ու եթե վերջինս իրեն ասեր, որ դա իր անձնագիրը չէ, ապա ինքը չէր մասնակցի ընտրությանը։
Վկա, ամբաստանյալի եղբայր Գոռ Սիմոնյանի դատաքննական ցուցմունքի համա-ձայն՝ 2017թ. ապրիլի 2-ին ինքն իր անձնագրով գնացել է քվեարկության, քվեարկել և դուրս է եկել։ Այդ օրը ոչ մի խոչնդոտ չի առաջացել, ընտրատեղամասում արտառոց ոչինչ չի եղել և իրեն ոստիկանության բաժին բերման չեն ենթարկել։ Այդ օրն ինքը Դավիթին չի տեսել և վեր-ջինս իրենից անձնագիր չի խնդրել։
Նախաքննության ընթացքում ցուցմունք տալիս քննիչն է իրեն հորդորել, որ այդպես գրի և խոստացել է կարճել քրեական գործի վարույթը։
Վկա Գոռ Սիմոնյանի՝ դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ ինքն ունի կենսաչափական անձնագիր, սակայն չունի նույնականացման քարտ։ Իր եղբայր Դավիթ Սիմոնյանի նույնականացման քարտը մեկ այլ քրեական գործով գտնվել է քննիչի մոտ, իսկ հետագայում քրեական գործի հետ միասին ուղարկվել է դատարան։
2017թ. ապրիլի 02-ին՝ ցերեկային ժամին, եղբոր` Դավիթ Սիմոնյանի հետ գնացել են Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան դպրոցում գործող թիվ 9/53 ընտրատեղամաս` ՀՀ ազ-գային ժողովի ընտրություններին մասնակցելու համար։ Ընտրատեղամասի մոտ Դավիթն ի-րեն հայտնել է, որ անձնագիրը մոտը չէ, ապա խնդրել է, որ քվեարկությանը մասնակցելու համար տրամադրի իր անձնագիրը։ Նրան չի մերժել, տվել է ՀՀ քաղաքացու իր անձնագիրը, որից հետո սպասել է մոտակայքում, իսկ Դավիթը մտել է ընտրատեղամաս։ Մի քանի րոպե անց Դավիթը, ընտրատեղամասից դուրս գալով, իրեն է փոխանցել անձնագիրը և հեռացել։ Դրանից հետո՝ քվեարկելու նպատակով, մտել է ընտրատեղամաս, գրանցվելու համար ներ-կայացրել է անձնագիրը, սակայն ընտրատեղմասի ստուգիչ սարքը ցույց է տվել, որ իր անձ-նագրով արդեն իսկ քվերակված է, ինչից հետո իրեն են մոտեցել ոստիկանության աշխատա-կիցները և բերման ենթարկել Կենտրոնականի բաժին։
Վկա, նախկին թիվ 9/53 ընտրատեղամասի հանձնաժողովի նախագահ Գևորգ Ենգի-բարյանի՝ դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ 2017թ. ապրիլի 2-ին՝ ժամը 06.45-ին, ընտրական հանձնաժողովի անդամների և թեկնածուների վըս-տահված անձանց հետ ներկայացել է Երևան քաղաքի Վ.Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրո-ցում տեղակայված ընտրատեղամաս, որտեղ ստուգողական գործողություններ կատարելուց հետո անցել են ընտրատեղամասի հիմնական աշխատանքներին, որոնք սկսվել են ժամը 08.00-ին։
Նույն օրը՝ ժամը 13.30-ի սահմաններում, երբ գտնվել է ընտրատեղամասի տարած-քում, նկատել է, որ ընտրողներին սպսարկող օպերատրոներից մեկի սարքի վրա վառվել է կարմիր լույսը, ինչը նշանակում է, որ քաղաքացին փորձել է կրկնակի քվեարկել։ Մոտեցել է օպերատորին և պարզել, որ կրկնակի քվեարկության փորձ կատարող քաղաքացին հանդի-սանում է Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանը, ով համաձայն գրանցման կտրոնում առկա տվյալների, ժամը 13.15-ին արդեն իսկ քվեարկել է։ Այդ մասին անմիջապես տեղեկացրել է ընտրատե-ղամասում ծառայություն իրականացնող ոստիկաններին և վերջիններս կրկնակի քվեարկելու փորձ կատարած անձին բերման են ենթարկել։
Վկա Գ.Ենգիբարյանը դատաքննությամբ պնդեց իր նախաքննական ցուցմունքը։
Որպես այլ փաստաթուղթ՝ ապացույց ճանաչված «Տեսագրությունը զննելու մասին» 28.04.2017թ. արձանագրության համաձայն՝ 02.04.2017թ.՝ ժամը 13։14-ին, Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս է մտել մի երիտասարդ, ով մոտենալով հանձնաժողովի անդամներին, գրանցվել է, ապա կատարել է ընտրություն, որից հետո՝ ժամը 13։20-ին, դուրս է եկել ընտրատեղամասից։
Զննության մասնակից Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանը հայտարարել է, որ վերոնշյալ անձը հանդիսանում է իր եղբայրը՝ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանը։
Դրանից հետո՝ ժամը 13։26-ին, ընտրատեղամաս մտել է մեկ այլ երիտասարդ, ով մո-տեցել է հանձնաժողովի անդամներին և ստուգիչ սարքին, ապա 13։29-ին նրան մոտեցել են ոստիկանության աշխատակիցները և այդ երիտասարդը ոստիկանների հետ հեռացել է տե-սախցիկի տեսադաշտից։
Գ.Սիմոնյանը հայտարարել է, որ վերոնշյալ անձը հանդիսանում է ինքը։
Որպես այլ փաստաթուղթ՝ ապացույց ճանաչված թիվ 9/53 ընտրատեղամասի ընտ-րողների գրանցման էլեկտրոնային ստուգիչ սարքի թիվ 251 կտրոնի համաձայն՝ 02.04.2017թ.՝ ժամը 13։15-ին, Գոռ Սիմոնյանի AH 0291708 անձնագրային տվյալներով կատարվել է ընտ-րողի գրանցում, իսկ ժամը 13։27-ին հայտնաբերվել է, որ անձը գրանցված է եղել նշված տե-ղամասում նույն փաստաթղթի համարով։
Դատարանի վերլուծություն.
ՀՀ Սահմանադրության 61-րդ հոդվածն ամրագրում է« որ յուրաքանչյուր ոք ունի իր իրավունքների և ազատությունների արդյունավետ դատական պաշտպանության իրավունք։
ՀՀ Սահմանադրության 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ և անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդա-րացի« հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք«։
ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է։
2. Օրենքով սահմանված պատիժը« ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարված արարքին«։
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝
«Յուրաքանչյուր ոք« երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պար-տականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչու-թյամբ« ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջա-միտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…) «։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է« որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել են-թադրությունների վրա« այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հա-վաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
Շարադրված դրույթների վերլուծությունից երևում է« որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա« այն ենթա-կա է հիմնավորման գործին վերաբերող փոխկապակցված« հավաստի ապացույցների բավա-րար ամբողջությամբ։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Դատավորը« ինչպես նաև հետաքննության մարմինը« քննիչը« դատախազը ապա-ցույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ«։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` «Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը« տեղը« եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները« որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դա-տավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները« եթե այլ բան նա-խատեսված չէ օրենքով«։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության« թույլա-տրելիության« իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը« քննիչը« դատախազը« դատավորը« ղեկա-վարվելով օրենքով« ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի« լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզ-մամբ«։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համա-ձայն՝ «Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կա-յացվում է միայն այն դեպքում« երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորու-թյունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամ-բաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված« եթե դատարանը« ղեկա-վարվելով անմեղության կանխավարկածով« հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա« դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա« ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով« սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում (...) 3) այն ապացույցները« ո-րոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները« ինչպես նաև այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները»։
Դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքն ու համակ-ցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, գործի հանգա-մանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալի կատարած արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրա-վական գնահատական, քրեական գործի` դատարանի կողմից գնահատված ապացույցները ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, և սույն քրեա-կան գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբող-ջությամբ՝ ամբաստանյալի և վկաների նախաքննական ցուցմունքներով ու մյուս ապացույց-ներով (բացառությամբ դատարանի կողմից որպես արժանահավատ չհամարվող ամբաս-տանյալի և վկա Գ.Սիմոնյանի ցուցմունքների), հաստատվում է, որ ամբաստանյալը կատա-րել է հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով, որով և նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի։
Դատարանը, անդրադառնալով սույն դատավճռի «Ապացույցների հետազոտում և գը-նահատում» մասում շարադրված ամբաստանյալի պատճառաբանություններին, նրա և վկա Գ.Սիմոնյանի դատաքննական ցուցմունքներին, գտնում է, որ դրանք դատաքննությամբ չհաստատվեցին և հերքվում են սույն դատավճռի նույն մասում շարադրված ու դատարանի կողմից որպես արժանահավատ գնահատվող մնացած ապացույցների համակցությամբ։
Միաժամանակ, դատարանը գտնում է, որ վերը նշված պատճառաբանություններով ամբաստանյալը ցանկանում է խուսափել իր կատարած հանցանքի համար պատասխանա-տվությունից և պատժից, իսկ նրա եղբայրը՝ վկա Գ.Սիմոնյանը, ցանկանում է իր պաշտպա-նության տակ վերցնել ամբաստանյալին։
Այսպիսով, ապացույցների վերաբերելիության, գնահատման և անմեղության կանխա-վարկածի վերաբերյալ մի շարք որոշումներով Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրա-վական դիրքորոշումների համաձայն գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապա-ցույցները, վերը նշված հիմնավորումներով և պատճառաբանություններով դատարանը հան-գում է եզրակացության, որ ամբաստանյալը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը։
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի չափը որոշելիս, դատա-րանը հաշվի է առնում ինչպես նրա կատարած հանցագործության բնույթը, հանրության հա-մար վտանգավորության աստիճանը և հետևանքները, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգա-մանքները։
Որպես ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծան-րացնող հանգամանք՝ դատարանը հաշվի է առնում նրա կողմից հանցանք կատարելու ռեցի-դիվը։
Դատաքննությամբ ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմաց-նող հանգամանքներ չարձանագրվեցին։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը« դա կատարելու հանգամանքներին« հանցավորի անձնավորությանը« անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար«։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը« ուղղել պատժի ենթարկված անձին« ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները«։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ« որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով« հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով« այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանք-ներով։
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակ-վում է« եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները«։
Մեջբերված իրավական նորմերը Վճռաբեկ դատարանը վերլուծել և դրանց վերաբեր-յալ իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07« ՎԲ-142/07« ՎԲ-192/07« ՎԲ-201/07« ԵՇԴ/0029/01/08« ԵԿԴ/0042/01/11« ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումնե-րում։ Նշված որոշումներում Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրա-վունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրա-վական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ։ Պատիժն ար-դարացի է« եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը« ինչպես նաև բավարար պատ-ժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահան-ջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի« իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևա-վորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի« հան-ցավորի անձի« պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեա-կան օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահո-վելու անհրաժեշտությունից։
Դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը, նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևո-րած վարքագիծը, ելնելով գործի փաստական տվյալների և հանգամանքների վերլուծության հիման վրա դատարանի մոտ ձևավորված նրա բարոյահոգեբանական ու քրեաիրավական բնութագրերից և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ ու 61-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդ-հանուր սկզբունքներից, հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր չէ առանց պատիժը կրելու, և գտնում է, որ նա պետք է դատապարտվի ազատազրկման՝ ա-ռանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբա-ղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լի-նելու իրավունքի զրկման, ու կրի պատիժը, ինչն անհրաժեշտ ու բավարար է նաև սոցիալա-կան արդարությունը վերականգնելու և նրա կողմից նոր հանցագործությունների կատարումը կանխելու համար։
Քննության առնելով խափանման միջոցի հարցը՝ դատարանը գտնում է, որ ամբաս-տանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, պետք է թողնվի անփոփոխ՝ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Վերոգրյալների հիման վրա ու ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս-գըրքի 357-360-րդ, 365-րդ, 367-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով և դատապարտել ազատազրկման 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով՝ ա-ռանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբա-ղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լի-նելու իրավունքի զրկման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի համաձայն` նոր դատավճռով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շըր-ջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 08.06.2015թ. դատա-վճռով նշանակված 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի չվճարված մասից 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ և որպես վերջնական պատիժ՝ նշանակել ազատազրկում 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով և 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ տուգանք՝ առանց պե-տական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրա-վունքի զրկման։
Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստո-րագրությունը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, և ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում ազատազրկման ձևով նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապա-րակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆ
ԵԿԴ/0146/01/17
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
07 մայիսի 2018թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության
դատարանը`
նախագահությամբ`
դատավոր Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ` Ն.ԹՈՒՄԱՆՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող Մ.ՆԱԼԲԱՆԴՅԱՆԻ
ամբաստանյալ Դ.ՍԻՄՈՆՅԱՆԻ
պաշտպան Ա.ՀՈԲՈՍՅԱՆԻ
դատարանում` դռնբաց դատական նիստում, քննեց գործն ըստ մեղադրանքի Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի` ծնված 24.12.1988թ-ին ք.Երևանում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, իր հայտարարությամբ՝ փաստացի ամուսնացած, աշխատում է որպես ավտոլվացող և վատ-առողջ, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում դատված` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 08.06.2015թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատա-պարտվել է 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի, որից վճարել է 5.000 ՀՀ դրամ, բնակվում է` ք.Երե-վան, Ագաթանգեղոսի փողոց, 7-րդ շենք, բնակարան հ. 124, արգելանքի տակ չէ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով։
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի հետաքննիչ Մ.Ավետիսյանը 10.04.2017թ. ո-րոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով հարուցել է թիվ 15159117 րեական գործը և այն ընդունել է իր վարույթ։
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Ասատրյանը 12.04.2017թ. որոշմամբ թիվ 15159117 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ։
Քննիչի 18.04.2017թ. որոշմամբ որպես խափանման միջոց` Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ ընտրվել է ստորագրություն՝ չհեռանալու մասին։
Քննիչի 25.04.2017թ. որոշմամբ Դ.Սիմոնյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով։
2017թ. հունիսի 6-ին թիվ 15159117 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2017թ. հունիսի 9-ի որոշ-մամբ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2017թ. հունիսի 26-ի որոշմամբ նշանակվել է դա-տաքննության։
Ամբաստանյալ Դավիթ Սիմոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով մե-ղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «Իր մոտ չունենալով ՀՀ քաղաքացու անձնագիր, 2017թ. ապրիլի 02-ին ՀՀ ազգային ժողովի ընտրություններին մասնակցելու նը-պատակով ժամը 13։15-ի սահմաններում եղբոր` Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանի հետ այցելել է Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղա-մաս, որտեղ Գ.Սիմոնյանին խնդրել է սպասել ընտրատեղամասի մոտ, իսկ ինքը, վերցնելով վերջինիս AH 02917088 սերիա-համարի ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը, մուտք է գործել ընտ-րատեղամաս, եղբոր անձնագրով գրանցվել ընտրողների ցուցակում և քվեարկել է մեկ այլ անձի` Գ.Սիմոնյանի փոխարեն»։
Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները.
Դատաքննությամբ պարզվեց, որ ամբաստանյալ Դավիթ Սիմոնյանը ՀՀ ազգային ժո-ղովի ընտրություններին մասնակցելու նպատակով 2017թ. ապրիլի 02-ին՝ ժամը 13։15-ի սահ-մաններում, եղբոր` վկա Գոռ Սիմոնյանի հետ այցելել է Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս, վերցնելով Գ.Սիմոնյանի AH 02917088 սերիա-համարի ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը, մուտք է գործել ընտրատեղամաս, եղ-բոր անձնագրով գրանցվել ընտրողների ցուցակում և քվեարկել նրա փոխարեն։
Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում ամբաս-տանյալն իրեն մեղավոր չճանաչեց, պատճառաբանելով, որ ինքը սխալմամբ է եղբոր անձ-նագիրը վերցրել։
Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի դատաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ դեպքի օրն ինքն առավոտյան արթանանալով պահարանից առանց նայելու, սխալմամբ վերցրել է եղբոր անձնագիրն ու միայնակ գնացել է ընտրտեղամաս իր ընտրական պարտքը կատարելու։ Անձնագիրը տվել է հանձնաժողովի անդամին, վերջինս լրացրել է իր տվյալները և որտեղ նա ցույց է տվել այնտեղ էլ ստորագրել է։ Ընտրատեղամասում իրեն չեն ասել, որ դա իր անձնա-գիրը չէ։ Հայտնեց նաև որ ինքը նույնպես անձնագիր ունի։ Ինքն իր նախորդ ցուցմունքը գրել է ոստիկանի թելադրանքով, իսկ հետագայում մեղադրանք առաջադրելուց հետո քննիչն իրեն վախեցրել է, ասելով, որ եթե ինքն ասի, որ իրեն ուղղորդել են, ապա իրեն կդատապարտեն սուտ մատնության համար։
Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննության ըն-թացքում որպես կասկածյալ տված ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը բնակվում է իր ավագ եղբոր՝ Գոռ Սիմոնյանի հետ։ 08.06.2016թ-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածով նախատես-ված արարք կատարելու համար դատապարտվել է 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի։ Նշել է, որ ինքն ունի ՀՀ քաղաքացու նույնականացման քարտ և անձնագիր /կենսաչափական/, որը սա-կայն կորցրել է, իսկ նույնականացման քարտը գտնվել է քննիչի մոտ, հետագայում էլ այն ու-ղարկվել է դատարան։ Քանի որ ինքն անձնագիր չի ունեցել, սակայն ցանկացել է մասնակցել ՀՀ ԱԺ հերթական ընտրություններին, 02.04.2017թ-ին՝ կեսօրին, ինքն ու Գոռը գնացել են Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս և վերցնելով Գոռի անձնագիրը ինքը մտել է ներս և վերջինիս անձնագրով գրանցվել ու քվեար-կել է։
Հետագայում տեղեկացել է, որ Գոռը նույնպես մտել է ընտրատեղամաս և փորձել է իր անձնագրով քվեարկել, սակայն ընտրատեղամասի ստուգիչ սարքը ցույց է տվել, որ Գոռի անձնագրով արդեն իսկ քվեարկված է, որից հետո Գոռին բերման են ենթարկել ոստիկանու-թյան բաժին։
Հայտնել է նաև, որ ինքը տեղյակ չի եղել, որ չի կարող քվերակել եղբոր անձնագրով և որևէ նպատակ չի ունեցել ազդելու ընտրությունների արդյունքների վրա, ուղղակի քանի որ ինքն անձնագիր չի ունեցել ամեն կերպ ցանկացել է օգտվել իր ընտրական իրավունքից։
Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի որպես մեղադրյալ տված ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը նախկինում տված ցուցմունքը ոստիկանության աշխատակիցների թելադրանքով է գրել, իսկ քննիչն իրեն և եղբորն ասել է, որ գրեն այն ինչ ինքն ուզում է և խոստացել է կարճել գործի վարույթը։ Իրականում իր և եղբոր անձնագրերը շատ նման են և ինքն առանց նայելու վերց-րել է անձնագիրն ու գնացել է ընտրության։ Ընտրատեղամաս գնալիս ինքը միայնակ է եղել և ներս մտնելիս վստահ է եղել, որ իր ձեռքում հենց իր անձնագիրն է։ Ինքն ու իր եղբայրն իրար նման չեն և արտաքնապես շատ են տարբերվում։ Ինքն օրենք խախտելու դիտավորություն չի ունեցել, հանձնաժողովի անդամն որտեղ ասել է ինքն այդտեղ էլ ստորագրել է ու եթե վերջինս իրեն ասեր, որ դա իր անձնագիրը չէ, ապա ինքը չէր մասնակցի ընտրությանը։
Վկա, ամբաստանյալի եղբայր Գոռ Սիմոնյանի դատաքննությամբ հետազոտված նա-խաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ ինքն ունի կենսաչափական անձնագիր, սակայն չունի նույնականացման քարտ, իսկ իր եղբայր Դավիթ Սիմոնյանի նույնականացման քարտը մեկ այլ քրեական գործով գտնվել է քննիչի մոտ, իսկ հետագայում քրեական գործի հետ միասին ուղարկվել է դատարան։
2017թ. ապրիլի 02-ին, ցերեկային ժամին եղբոր` Դավիթ Սիմոնյանի հետ գնացել են Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան դպրոցում գործող թիվ 9/53 ընտրատեղամաս` ՀՀ Ազ-գային ժողովի ընտրություններին մասնակցելու համար։ Ընտրատեղամասի մոտ Դավիթն ի-րեն հայտնել է, որ անձնագիրը մոտը չէ, ապա խնդրել է, որ քվեարկությանը մասնակցելու համար տրամադրի իր անձնագիրը։ Նրան չի մերժել, տվել է ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը, որից հետո ինքը սպասել է մոտակայքում, իսկ Դավիթը մտել է ընտրատեղամաս։ Մի քանի րոպե անց Դավիթը, ընտրատեղամասից դուրս գալով, իրեն է փոխանցել անձնագիրը և հրա-ժեշտ տալով, հեռացել է։ Դրանից հետո քվեարկելու նպատակով մտել է ընտրատեղամաս, գրանցվելու համար ներկայացրել է անձնագիրը, սակայն ընտրատեղմասի ստուգիչ սարքը ցույց է տվել, որ իր անձնագրով արդեն իսկ քվերակված է, ինչից հետո իրեն են մոտեցել ոս-տիկանության աշխատակիցները և բերման ենթարկել Կենտրոնականի բաժին։
Վկա Գ.Սիմոնյանի դատաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ 2017թ. ապրիլի 2-ին ինքն իր անձնագրով գնացել է քվեարկության, քվեարկել և դուրս է եկել։ Այդ օրը ոչ մի խոչնդոտ չի առաջացել, ընտրատեղամասում արտառոց ոչինչ չի եղել և իրեն ոստիկանության բաժին բեր-ման չեն ենթարկել։ Այդ օրը ինքը Դավիթին չի տեսել և վերջինս իրենից անձնագիր չի խընդ-րել։
Նախաքննության ընթացքում ցուցմունք տալիս քննիչն է իրեն հորդորել որ այդպես գրի և խոստացել է կարճել քրեական գործի վարույթը։
Վկա, նախկին թիվ 9/53 ընտրատեղամասի հանձնաժողովի նախագահ Գևորգ Ենգի-բարյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ 02.04. 2017թ. ժամը 06.45-ին ընտրական հանձնաժողովի անդամների և թեկնածուների վստահված անձանց հետ ներկայացել է Երևան քաղաքի Վ.Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղա-կայված ընտրատեղամաս, որտեղ ստուգողական գործողություններ կատարելուց հետո ան-ցել են ընտրատեղամասի հիմնական աշխատանքներին, որոնք սկսվել են ժամը 08.00-ին։
Նույն օրը, ժամը 13.30-ի սահմաններում, երբ գտնվել է ընտրատեղամասի տարած-քում, նկատել է, որ ընտրողներին սպսարկող օպերատրոներից մեկի սարքի վրա վառվել է կարմիր լույսը, ինչը նշանակում է, որ քաղաքացին փորձել է կրկնակի քվեարկել։ Մոտեցել է օպերատորին և պարզել, որ կրկնակի քվեարկության փորձ կատարող քաղաքացին հանդի-սանում է Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանը, որը համաձայն գրանցման կտրոնում առկա տվյալների, ժամը 13.15-ին արդեն իսկ քվեարկել է։ Այդ մասին անմիջապես տեղեկացրել է ընտրատե-ղամասում ծառայություն իրականացնող ոստիկաններին և վերջիններս կրկնակի քվեարկելու փորձ կատարած անձին բերման են ենթարկել։
Վկա Գ.Ենգիբարյանը դատաքննությամբ պնդեց իր նախաքննական ցուցմունքը, սա-կայն հայտնեց, որ ոստիկանների սենյակում ինքը Դավիթ Սիմոնյանին է տեսել։
Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված «Տեսագրությունը զննելու մասին» 28. 04.2017թ. արձանագրության համաձայն՝ 02.04.2017թ.՝ ժամը 13։14-ին Երևան քաղաքի Թո-թովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս մտել է մի երի-տասարդ, ով մոտենալով հանձնաժողովի անդամներին գրանցվել է, ապա կատարել է ընտ-րություն, որից հետո ժամը 13։20-ին դուրս է եկել ընտրատեղամասից։
Զննության մասնակից Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանը հայտարարել է, որ վերոնշյալ անձը հանդիսանում է իր եղբայրը՝ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանը։
Դրանից հետո ժամը 13։26-ին ընտրատեղամաս մտել է մեկ այլ երիտասարդ, ով մոտե-ցել է հանձնաժողովի անդամներին և ստուգիչ սարքին, ապա 13։29-ին նրան մոտեցել են ոս-տիկանության աշխատակիցները և այդ երիտասարդը ոստիկանների հետ հեռացել է տեսա-խցիկի տեսադաշտից։
Գ.Սիմոնյանը հայտարարել է, որ վերոնշյալ անձը հանդիսանում է ինքը։
Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված թիվ 9/53 ընտրատեղամասի ընտ-րողների գրանցման էլեկտրոնային ստուգիչ սարքի թիվ 251 կտրոնի համաձայն՝ 02.04.2017թ.՝ ժամը 13։15-ին Գոռ Սիմոնյանի AH 0291708 անձնագրային տվյալներով կատարվել է ընտ-րողի գրանցում, իսկ ժամը 13։27-ին հայտնաբերվել է, որ անձը գրանցված է եղել նշված տե-ղամասում նույն փաստաթղթի համարով։
Դատարանի վերլուծություն.
ՀՀ Սահմանադրության 61-րդ հոդվածն ամրագրում է« որ յուրաքանչյուր ոք ունի իր իրավունքների և ազատությունների արդյունավետ դատական պաշտպանության իրավունք։
ՀՀ Սահմանադրության 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ և անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդա-րացի« հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք«։
ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է։
2. Օրենքով սահմանված պատիժը« ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարված արարքին«։
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝
«Յուրաքանչյուր ոք« երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պար-տականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչու-թյամբ« ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջա-միտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…) «։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է« որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել են-թադրությունների վրա« այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հա-վաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
Շարադրված դրույթների վերլուծությունից երևում է« որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա« այն ենթա-կա է հիմնավորման գործին վերաբերող փոխկապակցված« հավաստի ապացույցների բավա-րար ամբողջությամբ։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Դատավորը« ինչպես նաև հետաքննության մարմինը« քննիչը« դատախազը ապա-ցույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ«։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` «Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը« տեղը« եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները« որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դա-տավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները« եթե այլ բան նա-խատեսված չէ օրենքով«։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության« թույլա-տրելիության« իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը« քննիչը« դատախազը« դատավորը« ղեկա-վարվելով օրենքով« ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի« լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզ-մամբ«։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համա-ձայն՝ «Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կա-յացվում է միայն այն դեպքում« երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորու-թյունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամ-բաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված« եթե դատարանը« ղեկա-վարվելով անմեղության կանխավարկածով« հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա« դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա« ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով« սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ«։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում (...) 3) այն ապացույցները« ո-րոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները« ինչպես նաև այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները»։
Դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքն ու համակ-ցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, գործի հանգա-մանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալի կատարած արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրա-վական գնահատական, քրեական գործի` դատարանի կողմից գնահատված ապացույցները ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, և սույն քրեա-կան գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբող-ջությամբ՝ ամբաստանյալի և վկաների նախաքննական ցուցմունքներով ու մյուս ապացույց-ներով (բացառությամբ դատարանի կողմից որպես արժանահավատ չհամարվող ամբաս-տանյալի և վկա Գ.Սիմոնյանի դատաքննական ցուցմունքների), հաստատվում է, որ ամբաս-տանյալը կատարել է հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով, որով և նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի։
Դատարանը, անդրադառնալով սույն դատավճռի «Ապացույցների հետազոտում և գը-նահատում» մասում շարադրված ամբաստանյալի պատճառաբանություններին, գտնում է, որ դրանք դատաքննությամբ չհաստատվեցին և հերքվում են սույն դատավճռի նույն մասում շարադրված ու դատարանի կողմից որպես արժանահավատ գնահատվող մնացած ապա-ցույցների համակցությամբ՝ վերջինիս և վկաների նախաքննական ցուցմունքներով ու գործի գրավոր մյուս ապացույցներով։
Միաժամանակ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի կատարած արարքին տըր-վել են ճիշտ քրեաիրավական գնահատական, ու քրեական գործի վերոգրյալ ապացույցները ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, իսկ վերը նշված պատճառաբանություններով ամբաստանյալը ցանկանում է խուսափել իր կատարած հան-ցանքի համար պատասխանատվությունից և պատժից։
Այսպիսով, ապացույցների վերաբերելիության, գնահատման և անմեղության կանխա-վարկածի վերաբերյալ մի շարք որոշումներով Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրա-վական դիրքորոշումների համաձայն գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապա-ցույցները, վերը նշված հիմնավորումներով և պատճառաբանություններով դատարանը հան-գում է եզրակացության, որ ամբաստանյալը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը։
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի չափը որոշելիս, դատա-րանը հաշվի է առնում ինչպես նրա կատարած հանցագործության բնույթը, հանրության հա-մար վտանգավորության աստիճանը և հետևանքները, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգա-մանքները։
Որպես ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծան-րացնող հանգամանք՝ դատարանը հաշվի է առնում հանցանք կատարելու ռեցիդիվը։
Դատաքննությամբ ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմաց-նող հանգամանքներ չարձանագրվեցին։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը« դա կատարելու հանգամանքներին« հանցավորի անձնավորությանը« անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար«։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը« ուղղել պատժի ենթարկված անձին« ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները«։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ« որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով« հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով« այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանք-ներով։
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակ-վում է« եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները«։
Մեջբերված իրավական նորմերը Վճռաբեկ դատարանը վերլուծել և դրանց վերաբեր-յալ իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07« ՎԲ-142/07« ՎԲ-192/07« ՎԲ-201/07« ԵՇԴ/0029/01/08« ԵԿԴ/0042/01/11« ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումնե-րում։ Նշված որոշումներում Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրա-վունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրա-վական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ։ Պատիժն ար-դարացի է« եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը« ինչպես նաև բավարար պատ-ժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահան-ջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի« իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևա-վորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի« հան-ցավորի անձի« պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեա-կան օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահո-վելու անհրաժեշտությունից։
Դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը, նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևո-րած վարքագիծը, ելնելով գործի փաստական տվյալների և հանգամանքների վերլուծության հիման վրա դատարանի մոտ ձևավորված նրա բարոյահոգեբանական ու քրեաիրավական բնութագրերից և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ ու 61-րդ հոդվածներով սահման-ված՝ արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդ-հանուր սկզբունքներից, հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր չէ առանց պատիժը կրելու, և գտնում է, որ նա պետք է դատապարտվի ազատազրկման՝ ա-ռանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբա-ղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լի-նելու իրավունքի զրկման, ու կրի պատիժը, ինչն անհրաժեշտ ու բավարար է նաև սոցիալա-կան արդարությունը վերականգնելու և նրա կողմից նոր հանցագործությունների կատարումը կանխելու համար։
Քննության առնելով խափանման միջոցի հարցը՝ դատարանը գտնում է, որ ամբաս-տանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, պետք է թողնվի անփոփոխ՝ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Վերոգրյալների հիման վրա ու ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս-գըրքի 357-360-րդ, 365-րդ, 367-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով և դատապարտել ազատազրկման 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով՝ ա-ռանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբա-ղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լի-նելու իրավունքի զրկման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի համաձայն` նոր դատավճռով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շըր-ջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 08.06.2015թ. դատա-վճռով նշանակված 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի չվճարված մասից 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ և որպես վերջնական պատիժ՝ նշանակել ազատազրկում 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով և 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ տուգանք՝ առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրա-վունքի զրկման։
Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստո-րագրությունը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, և ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում ազատազրկման ձևով նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապա-րակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։
ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0146/01/17
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 07-06-2017 |
|---|---|
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 15159117 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Դավիթ Սիմոնյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա իր մոտ չունենալով ՀՀ քաղաքացու անձնագիր, 2017թ. ապրիլի 2-ին ՀՀ Ազգայիկն Ժողովի ընտրություններին մասնակցելու նպատակով, եղբոր` Գոռ Սիմոնյանի հետ այցելել է Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս, որտեղ Գ. Սիմոնյանին խնդրել է սպասել ընտրատեղամասի մոտ, իսկ ինքը վերցնելով վերջինիս ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը մուտք է գործել ընտրատեղամաս, եղբոր անձնագրով գրանցվել ընտրողների ցուցակում և քվեարկել է մեկ այլ անձի` Գ. Սիմոնյանի փոխարեն: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Սիմոնյան |
| Հայրանուն | Ռոբերտի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Վիճակագրական տողի համարը | 4.11 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 07-06-2017 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Գագիկ |
| Ազգանուն | Պողոսյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 09-06-2017 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 09-06-2017 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 09-06-2017 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 26-06-2017 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Մ. |
| Ազգանուն | Նալբանդյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Անժելա |
| Ազգանուն | Հոբոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 03-07-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 07-08-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 27-09-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 09:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 24-10-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 09:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 01-12-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավոր Գ.Պողոսյանի վատառողջության պատճառով: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 29-01-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Անավարտ գործեր, որոնք փոխանցվել են 2018թ.
| Տեսակը | Անավարտ գործեր, որոնք գտնվում են քննության փուլում |
|---|
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 22-02-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 02-04-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 09:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | ՀՀ կառավարության որոշմամբ հայտարարվել է ոչ աշխատանքային օր: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 23-04-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 09:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 05-05-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 07-05-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 07-05-2018 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Սիմոնյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամսաթիվ | 07-05-2018 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Օրենսգիրք | Քրեական դատավարության օրենսգիրք |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | ԵԿԴ/0146/01/17 Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ 07 մայիսի 2018թ. ք.Երևան Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանը` նախագահությամբ` դատավոր Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ քարտուղարությամբ` Ն.ԹՈՒՄԱՆՅԱՆԻ մասնակցությամբ` մեղադրող Մ.ՆԱԼԲԱՆԴՅԱՆԻ ամբաստանյալ Դ.ՍԻՄՈՆՅԱՆԻ պաշտպան Ա.ՀՈԲՈՍՅԱՆԻ դատարանում` դռնբաց դատական նիստում, քննեց գործն ըստ մեղադրանքի Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի` ծնված 24.12.1988թ-ին ք.Երևանում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, իր հայտարարությամբ՝ փաստացի ամուսնացած, աշխատում է որպես ավտոլվացող և վատ-առողջ, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում դատված` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 08.06.2015թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատա-պարտվել է 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի, որից վճարել է 5.000 ՀՀ դրամ, բնակվում է` ք.Երե-վան, Ագաթանգեղոսի փողոց, 7-րդ շենք, բնակարան հ. 124, արգելանքի տակ չէ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով։ Գործի դատավարական նախապատմությունը. Ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի հետաքննիչ Մ.Ավետիսյանը 10.04.2017թ. ո-րոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով հարուցել է թիվ 15159117 քրեական գոր-ծը և այն ընդունել է իր վարույթ։ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Ասատրյանը 12.04.2017թ. որոշմամբ թիվ 15159117 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ։ Քննիչի 18.04.2017թ. որոշմամբ որպես խափանման միջոց` Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ ընտրվել է ստորագրություն՝ չհեռանալու մասին։ Քննիչի 25.04.2017թ. որոշմամբ Դ.Սիմոնյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով։ 2017թ. հունիսի 6-ին թիվ 15159117 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2017թ. հունիսի 9-ի որոշ-մամբ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2017թ. հունիսի 26-ի որոշմամբ նշանակվել է դա-տաքննության։ Ամբաստանյալ Դավիթ Սիմոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով մե-ղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «Իր մոտ չունենալով ՀՀ քաղաքացու անձնագիր, 2017թ. ապրիլի 02-ին ՀՀ ազգային ժողովի ընտրություններին մասնակցելու նը-պատակով ժամը 13։15-ի սահմաններում եղբոր` Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանի հետ այցելել է Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղա-մաս, որտեղ Գ.Սիմոնյանին խնդրել է սպասել ընտրատեղամասի մոտ, իսկ ինքը, վերցնելով վերջինիս AH 02917088 սերիա-համարի ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը, մուտք է գործել ընտ-րատեղամաս, եղբոր անձնագրով գրանցվել ընտրողների ցուցակում և քվեարկել է մեկ այլ անձի` Գ.Սիմոնյանի փոխարեն»։ Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները. Դատաքննությամբ պարզվեց, որ ամբաստանյալ Դավիթ Սիմոնյանը ՀՀ ազգային ժո-ղովի ընտրություններին մասնակցելու նպատակով 2017թ. ապրիլի 02-ին՝ ժամը 13։15-ի սահ-մաններում, եղբոր` վկա Գոռ Սիմոնյանի հետ այցելել է Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս և, վերցնելով վկա Գ.Սիմոնյանի AH 02917088 սերիա-համարով ՀՀ քաղաքացու անձնագիրն ու դրանով գրանցվելով ընտրող-ների ցուցակում, քվեարկել է վերջինիս փոխարեն։ Ապացույցների հետազոտում և գնահատում. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում ամբաս-տանյալն իրեն մեղավոր չճանաչեց՝ պատճառաբանելով, որ ինքը սխալմամբ է եղբոր անձ-նագիրը վերցրել։ Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի դատաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ ինքն ազգային ժողովի ընտրություններին գնացել է իր անձնագրով և հանձնաժողովը գրանցել է իր անձնա-գրի տվյալները, այսինքն՝ քվեարկել է իր անձնագրով։ Իր նախաքննական ցուցմունքը գրել է ոստիկանի թելադրանքով, իսկ հետագայում՝ իրեն մեղադրանք առաջադրելուց հետո, քննիչն իրեն վախեցրել է՝ ասելով, որ եթե ինքն ասի, որ իրեն ուղղորդել են, ապա իրեն կդատապարտեն սուտ մատնության համար։ Ամբաստանյալի դատաքննական վերջին, այդ թվում՝ գրավոր ցուցմունքի համաձայն՝ դեպքի օրն առավոտյան արթանանալով, ինքը պահարանից առանց նայելու, սխալմամբ վերցրել է ոչ թե իր, այլ եղբոր անձնագիրն ու միայնակ գնացել է ընտրտեղամաս՝ իր ընտրա-կան պարտքը կատարելու։ Անձնագիրը տվել է հանձնաժողովի անդամին, վերջինս լրացրել է իր տվյալները, և որտեղ նա ցույց է տվել այնտեղ էլ ստորագրել է։ Ընտրատեղամասում իրեն չեն ասել, որ դա իր անձնագիրը չէ։ Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի՝ դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննության ըն-թացքում որպես կասկածյալ տված ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը բնակվում է իր ավագ եղբոր՝ Գոռ Սիմոնյանի հետ։ 08.06.2016թ-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածով նախատես-ված արարք կատարելու համար դատապարտվել է 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի։ Ինքն ունի ՀՀ քաղաքացու նույնականացման քարտ և անձնագիր /կենսաչափական/, որը սակայն կորց-րել է, իսկ նույնականացման քարտը գտնվել է քննիչի մոտ, իսկ հետագայում այն ուղարկվել է դատարան։ Քանի որ անձնագիր չի ունեցել, սակայն ցանկացել է մասնակցել ՀՀ ԱԺ հեր-թական ընտրություններին, 02.04.2017թ-ին՝ կեսօրին, ինքն ու Գոռը գնացել են Երևան քաղա-քի Թոթովենցի անվան դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս և, վերցնելով Գո-ռի անձնագիրը, ինքը մտել է ներս և վերջինիս անձնագրով գրանցվել ու քվեարկել է։ Հետագայում տեղեկացել է, որ Գոռը նույնպես մտել է ընտրատեղամաս և փորձել է նույն անձնագրով քվեարկել, սակայն ընտրատեղամասի ստուգիչ սարքը ցույց է տվել, որ Գո-ռի անձնագրով արդեն իսկ քվեարկված է, որից հետո Գոռին բերման են ենթարկել ոստիկա-նության բաժին։ Ինքը տեղյակ չի եղել, որ չի կարող քվերակել եղբոր անձնագրով և որևէ նպատակ չի ունեցել ազդելու ընտրությունների արդյունքների վրա, ուղղակի անձնագիր չի ունեցել, սա-կայն ամեն կերպ ցանկացել է օգտվել իր ընտրական իրավունքից։ Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի՝ որպես մեղադրյալ տված ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը նախկինում տված ցուցմունքը ոստիկանության աշխատակիցների թելադրանքով է գրել, իսկ քննիչն իրեն և եղբորն ասել է, որ գրեն այն, ինչ ինքն ուզում է և խոստացել է կարճել գործի վարույթը։ Իրականում իր և եղբոր անձնագրերը շատ նման են և ինքն առանց նայելու վերց-րել է անձնագիրն ու գնացել է ընտրության։ Ընտրատեղամաս գնալիս ինքը միայնակ է եղել և ներս մտնելիս վստահ է եղել, որ իր ձեռքում հենց իր անձնագիրն է։ Ինքն ու եղբայրն իրար նման չեն և արտաքնապես շատ են տարբերվում։ Ինքն օրենք խախտելու դիտավորություն չի ունեցել, հանձնաժողովի անդամը որտեղ ասել է այդտեղ էլ ստորագրել է, ու եթե վերջինս իրեն ասեր, որ դա իր անձնագիրը չէ, ապա ինքը չէր մասնակցի ընտրությանը։ Վկա, ամբաստանյալի եղբայր Գոռ Սիմոնյանի դատաքննական ցուցմունքի համա-ձայն՝ 2017թ. ապրիլի 2-ին ինքն իր անձնագրով գնացել է քվեարկության, քվեարկել և դուրս է եկել։ Այդ օրը ոչ մի խոչնդոտ չի առաջացել, ընտրատեղամասում արտառոց ոչինչ չի եղել և իրեն ոստիկանության բաժին բերման չեն ենթարկել։ Այդ օրն ինքը Դավիթին չի տեսել և վեր-ջինս իրենից անձնագիր չի խնդրել։ Նախաքննության ընթացքում ցուցմունք տալիս քննիչն է իրեն հորդորել, որ այդպես գրի և խոստացել է կարճել քրեական գործի վարույթը։ Վկա Գոռ Սիմոնյանի՝ դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ ինքն ունի կենսաչափական անձնագիր, սակայն չունի նույնականացման քարտ։ Իր եղբայր Դավիթ Սիմոնյանի նույնականացման քարտը մեկ այլ քրեական գործով գտնվել է քննիչի մոտ, իսկ հետագայում քրեական գործի հետ միասին ուղարկվել է դատարան։ 2017թ. ապրիլի 02-ին՝ ցերեկային ժամին, եղբոր` Դավիթ Սիմոնյանի հետ գնացել են Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան դպրոցում գործող թիվ 9/53 ընտրատեղամաս` ՀՀ ազ-գային ժողովի ընտրություններին մասնակցելու համար։ Ընտրատեղամասի մոտ Դավիթն ի-րեն հայտնել է, որ անձնագիրը մոտը չէ, ապա խնդրել է, որ քվեարկությանը մասնակցելու համար տրամադրի իր անձնագիրը։ Նրան չի մերժել, տվել է ՀՀ քաղաքացու իր անձնագիրը, որից հետո սպասել է մոտակայքում, իսկ Դավիթը մտել է ընտրատեղամաս։ Մի քանի րոպե անց Դավիթը, ընտրատեղամասից դուրս գալով, իրեն է փոխանցել անձնագիրը և հեռացել։ Դրանից հետո՝ քվեարկելու նպատակով, մտել է ընտրատեղամաս, գրանցվելու համար ներ-կայացրել է անձնագիրը, սակայն ընտրատեղմասի ստուգիչ սարքը ցույց է տվել, որ իր անձ-նագրով արդեն իսկ քվերակված է, ինչից հետո իրեն են մոտեցել ոստիկանության աշխատա-կիցները և բերման ենթարկել Կենտրոնականի բաժին։ Վկա, նախկին թիվ 9/53 ընտրատեղամասի հանձնաժողովի նախագահ Գևորգ Ենգի-բարյանի՝ դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ 2017թ. ապրիլի 2-ին՝ ժամը 06.45-ին, ընտրական հանձնաժողովի անդամների և թեկնածուների վըս-տահված անձանց հետ ներկայացել է Երևան քաղաքի Վ.Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրո-ցում տեղակայված ընտրատեղամաս, որտեղ ստուգողական գործողություններ կատարելուց հետո անցել են ընտրատեղամասի հիմնական աշխատանքներին, որոնք սկսվել են ժամը 08.00-ին։ Նույն օրը՝ ժամը 13.30-ի սահմաններում, երբ գտնվել է ընտրատեղամասի տարած-քում, նկատել է, որ ընտրողներին սպսարկող օպերատրոներից մեկի սարքի վրա վառվել է կարմիր լույսը, ինչը նշանակում է, որ քաղաքացին փորձել է կրկնակի քվեարկել։ Մոտեցել է օպերատորին և պարզել, որ կրկնակի քվեարկության փորձ կատարող քաղաքացին հանդի-սանում է Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանը, ով համաձայն գրանցման կտրոնում առկա տվյալների, ժամը 13.15-ին արդեն իսկ քվեարկել է։ Այդ մասին անմիջապես տեղեկացրել է ընտրատե-ղամասում ծառայություն իրականացնող ոստիկաններին և վերջիններս կրկնակի քվեարկելու փորձ կատարած անձին բերման են ենթարկել։ Վկա Գ.Ենգիբարյանը դատաքննությամբ պնդեց իր նախաքննական ցուցմունքը։ Որպես այլ փաստաթուղթ՝ ապացույց ճանաչված «Տեսագրությունը զննելու մասին» 28.04.2017թ. արձանագրության համաձայն՝ 02.04.2017թ.՝ ժամը 13։14-ին, Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս է մտել մի երիտասարդ, ով մոտենալով հանձնաժողովի անդամներին, գրանցվել է, ապա կատարել է ընտրություն, որից հետո՝ ժամը 13։20-ին, դուրս է եկել ընտրատեղամասից։ Զննության մասնակից Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանը հայտարարել է, որ վերոնշյալ անձը հանդիսանում է իր եղբայրը՝ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանը։ Դրանից հետո՝ ժամը 13։26-ին, ընտրատեղամաս մտել է մեկ այլ երիտասարդ, ով մո-տեցել է հանձնաժողովի անդամներին և ստուգիչ սարքին, ապա 13։29-ին նրան մոտեցել են ոստիկանության աշխատակիցները և այդ երիտասարդը ոստիկանների հետ հեռացել է տե-սախցիկի տեսադաշտից։ Գ.Սիմոնյանը հայտարարել է, որ վերոնշյալ անձը հանդիսանում է ինքը։ Որպես այլ փաստաթուղթ՝ ապացույց ճանաչված թիվ 9/53 ընտրատեղամասի ընտ-րողների գրանցման էլեկտրոնային ստուգիչ սարքի թիվ 251 կտրոնի համաձայն՝ 02.04.2017թ.՝ ժամը 13։15-ին, Գոռ Սիմոնյանի AH 0291708 անձնագրային տվյալներով կատարվել է ընտ-րողի գրանցում, իսկ ժամը 13։27-ին հայտնաբերվել է, որ անձը գրանցված է եղել նշված տե-ղամասում նույն փաստաթղթի համարով։ Դատարանի վերլուծություն. ՀՀ Սահմանադրության 61-րդ հոդվածն ամրագրում է« որ յուրաքանչյուր ոք ունի իր իրավունքների և ազատությունների արդյունավետ դատական պաշտպանության իրավունք։ ՀՀ Սահմանադրության 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ և անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդա-րացի« հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք«։ ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է։ 2. Օրենքով սահմանված պատիժը« ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարված արարքին«։ «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝ «Յուրաքանչյուր ոք« երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պար-տականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչու-թյամբ« ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջա-միտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…) «։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է« որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել են-թադրությունների վրա« այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հա-վաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։ Շարադրված դրույթների վերլուծությունից երևում է« որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա« այն ենթա-կա է հիմնավորման գործին վերաբերող փոխկապակցված« հավաստի ապացույցների բավա-րար ամբողջությամբ։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Դատավորը« ինչպես նաև հետաքննության մարմինը« քննիչը« դատախազը ապա-ցույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ«։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` «Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում` 1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը« տեղը« եղանակը և այլն). 2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին. 3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները. 4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ. 5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները. 6) այն հանգամանքները« որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դա-տավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները« եթե այլ բան նա-խատեսված չէ օրենքով«։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության« թույլա-տրելիության« իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։ 2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը« քննիչը« դատախազը« դատավորը« ղեկա-վարվելով օրենքով« ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի« լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզ-մամբ«։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համա-ձայն՝ «Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կա-յացվում է միայն այն դեպքում« երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորու-թյունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամ-բաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված« եթե դատարանը« ղեկա-վարվելով անմեղության կանխավարկածով« հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա« դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա« ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով« սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում (...) 3) այն ապացույցները« ո-րոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները« ինչպես նաև այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները»։ Դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքն ու համակ-ցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, գործի հանգա-մանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալի կատարած արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրա-վական գնահատական, քրեական գործի` դատարանի կողմից գնահատված ապացույցները ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, և սույն քրեա-կան գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբող-ջությամբ՝ ամբաստանյալի և վկաների նախաքննական ցուցմունքներով ու մյուս ապացույց-ներով (բացառությամբ դատարանի կողմից որպես արժանահավատ չհամարվող ամբաս-տանյալի և վկա Գ.Սիմոնյանի ցուցմունքների), հաստատվում է, որ ամբաստանյալը կատա-րել է հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով, որով և նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի։ Դատարանը, անդրադառնալով սույն դատավճռի «Ապացույցների հետազոտում և գը-նահատում» մասում շարադրված ամբաստանյալի պատճառաբանություններին, նրա և վկա Գ.Սիմոնյանի դատաքննական ցուցմունքներին, գտնում է, որ դրանք դատաքննությամբ չհաստատվեցին և հերքվում են սույն դատավճռի նույն մասում շարադրված ու դատարանի կողմից որպես արժանահավատ գնահատվող մնացած ապացույցների համակցությամբ։ Միաժամանակ, դատարանը գտնում է, որ վերը նշված պատճառաբանություններով ամբաստանյալը ցանկանում է խուսափել իր կատարած հանցանքի համար պատասխանա-տվությունից և պատժից, իսկ նրա եղբայրը՝ վկա Գ.Սիմոնյանը, ցանկանում է իր պաշտպա-նության տակ վերցնել ամբաստանյալին։ Այսպիսով, ապացույցների վերաբերելիության, գնահատման և անմեղության կանխա-վարկածի վերաբերյալ մի շարք որոշումներով Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրա-վական դիրքորոշումների համաձայն գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապա-ցույցները, վերը նշված հիմնավորումներով և պատճառաբանություններով դատարանը հան-գում է եզրակացության, որ ամբաստանյալը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը։ Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի չափը որոշելիս, դատա-րանը հաշվի է առնում ինչպես նրա կատարած հանցագործության բնույթը, հանրության հա-մար վտանգավորության աստիճանը և հետևանքները, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգա-մանքները։ Որպես ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծան-րացնող հանգամանք՝ դատարանը հաշվի է առնում նրա կողմից հանցանք կատարելու ռեցի-դիվը։ Դատաքննությամբ ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմաց-նող հանգամանքներ չարձանագրվեցին։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը« դա կատարելու հանգամանքներին« հանցավորի անձնավորությանը« անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար«։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը« ուղղել պատժի ենթարկված անձին« ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները«։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ« որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։ 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով« հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով« այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանք-ներով։ 3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակ-վում է« եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները«։ Մեջբերված իրավական նորմերը Վճռաբեկ դատարանը վերլուծել և դրանց վերաբեր-յալ իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07« ՎԲ-142/07« ՎԲ-192/07« ՎԲ-201/07« ԵՇԴ/0029/01/08« ԵԿԴ/0042/01/11« ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումնե-րում։ Նշված որոշումներում Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրա-վունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրա-վական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ։ Պատիժն ար-դարացի է« եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը« ինչպես նաև բավարար պատ-ժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահան-ջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի« իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևա-վորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի« հան-ցավորի անձի« պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեա-կան օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահո-վելու անհրաժեշտությունից։ Դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը, նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևո-րած վարքագիծը, ելնելով գործի փաստական տվյալների և հանգամանքների վերլուծության հիման վրա դատարանի մոտ ձևավորված նրա բարոյահոգեբանական ու քրեաիրավական բնութագրերից և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ ու 61-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդ-հանուր սկզբունքներից, հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր չէ առանց պատիժը կրելու, և գտնում է, որ նա պետք է դատապարտվի ազատազրկման՝ ա-ռանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբա-ղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լի-նելու իրավունքի զրկման, ու կրի պատիժը, ինչն անհրաժեշտ ու բավարար է նաև սոցիալա-կան արդարությունը վերականգնելու և նրա կողմից նոր հանցագործությունների կատարումը կանխելու համար։ Քննության առնելով խափանման միջոցի հարցը՝ դատարանը գտնում է, որ ամբաս-տանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, պետք է թողնվի անփոփոխ՝ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Վերոգրյալների հիման վրա ու ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս-գըրքի 357-360-րդ, 365-րդ, 367-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով և դատապարտել ազատազրկման 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով՝ ա-ռանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբա-ղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լի-նելու իրավունքի զրկման։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի համաձայն` նոր դատավճռով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շըր-ջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 08.06.2015թ. դատա-վճռով նշանակված 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի չվճարված մասից 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ և որպես վերջնական պատիժ՝ նշանակել ազատազրկում 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով և 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ տուգանք՝ առանց պե-տական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրա-վունքի զրկման։ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստո-րագրությունը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, և ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում ազատազրկման ձևով նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից։ Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապա-րակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆ ԵԿԴ/0146/01/17 Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ 07 մայիսի 2018թ. ք.Երևան Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանը` նախագահությամբ` դատավոր Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ քարտուղարությամբ` Ն.ԹՈՒՄԱՆՅԱՆԻ մասնակցությամբ` մեղադրող Մ.ՆԱԼԲԱՆԴՅԱՆԻ ամբաստանյալ Դ.ՍԻՄՈՆՅԱՆԻ պաշտպան Ա.ՀՈԲՈՍՅԱՆԻ դատարանում` դռնբաց դատական նիստում, քննեց գործն ըստ մեղադրանքի Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի` ծնված 24.12.1988թ-ին ք.Երևանում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, իր հայտարարությամբ՝ փաստացի ամուսնացած, աշխատում է որպես ավտոլվացող և վատ-առողջ, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում դատված` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 08.06.2015թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատա-պարտվել է 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի, որից վճարել է 5.000 ՀՀ դրամ, բնակվում է` ք.Երե-վան, Ագաթանգեղոսի փողոց, 7-րդ շենք, բնակարան հ. 124, արգելանքի տակ չէ, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով։ Գործի դատավարական նախապատմությունը. Ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի հետաքննիչ Մ.Ավետիսյանը 10.04.2017թ. ո-րոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով հարուցել է թիվ 15159117 րեական գործը և այն ընդունել է իր վարույթ։ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Ասատրյանը 12.04.2017թ. որոշմամբ թիվ 15159117 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ։ Քննիչի 18.04.2017թ. որոշմամբ որպես խափանման միջոց` Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ ընտրվել է ստորագրություն՝ չհեռանալու մասին։ Քննիչի 25.04.2017թ. որոշմամբ Դ.Սիմոնյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով։ 2017թ. հունիսի 6-ին թիվ 15159117 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա-սության առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2017թ. հունիսի 9-ի որոշ-մամբ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2017թ. հունիսի 26-ի որոշմամբ նշանակվել է դա-տաքննության։ Ամբաստանյալ Դավիթ Սիմոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով մե-ղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «Իր մոտ չունենալով ՀՀ քաղաքացու անձնագիր, 2017թ. ապրիլի 02-ին ՀՀ ազգային ժողովի ընտրություններին մասնակցելու նը-պատակով ժամը 13։15-ի սահմաններում եղբոր` Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանի հետ այցելել է Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղա-մաս, որտեղ Գ.Սիմոնյանին խնդրել է սպասել ընտրատեղամասի մոտ, իսկ ինքը, վերցնելով վերջինիս AH 02917088 սերիա-համարի ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը, մուտք է գործել ընտ-րատեղամաս, եղբոր անձնագրով գրանցվել ընտրողների ցուցակում և քվեարկել է մեկ այլ անձի` Գ.Սիմոնյանի փոխարեն»։ Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները. Դատաքննությամբ պարզվեց, որ ամբաստանյալ Դավիթ Սիմոնյանը ՀՀ ազգային ժո-ղովի ընտրություններին մասնակցելու նպատակով 2017թ. ապրիլի 02-ին՝ ժամը 13։15-ի սահ-մաններում, եղբոր` վկա Գոռ Սիմոնյանի հետ այցելել է Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս, վերցնելով Գ.Սիմոնյանի AH 02917088 սերիա-համարի ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը, մուտք է գործել ընտրատեղամաս, եղ-բոր անձնագրով գրանցվել ընտրողների ցուցակում և քվեարկել նրա փոխարեն։ Ապացույցների հետազոտում և գնահատում. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում ամբաս-տանյալն իրեն մեղավոր չճանաչեց, պատճառաբանելով, որ ինքը սխալմամբ է եղբոր անձ-նագիրը վերցրել։ Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի դատաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ դեպքի օրն ինքն առավոտյան արթանանալով պահարանից առանց նայելու, սխալմամբ վերցրել է եղբոր անձնագիրն ու միայնակ գնացել է ընտրտեղամաս իր ընտրական պարտքը կատարելու։ Անձնագիրը տվել է հանձնաժողովի անդամին, վերջինս լրացրել է իր տվյալները և որտեղ նա ցույց է տվել այնտեղ էլ ստորագրել է։ Ընտրատեղամասում իրեն չեն ասել, որ դա իր անձնա-գիրը չէ։ Հայտնեց նաև որ ինքը նույնպես անձնագիր ունի։ Ինքն իր նախորդ ցուցմունքը գրել է ոստիկանի թելադրանքով, իսկ հետագայում մեղադրանք առաջադրելուց հետո քննիչն իրեն վախեցրել է, ասելով, որ եթե ինքն ասի, որ իրեն ուղղորդել են, ապա իրեն կդատապարտեն սուտ մատնության համար։ Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննության ըն-թացքում որպես կասկածյալ տված ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը բնակվում է իր ավագ եղբոր՝ Գոռ Սիմոնյանի հետ։ 08.06.2016թ-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածով նախատես-ված արարք կատարելու համար դատապարտվել է 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի։ Նշել է, որ ինքն ունի ՀՀ քաղաքացու նույնականացման քարտ և անձնագիր /կենսաչափական/, որը սա-կայն կորցրել է, իսկ նույնականացման քարտը գտնվել է քննիչի մոտ, հետագայում էլ այն ու-ղարկվել է դատարան։ Քանի որ ինքն անձնագիր չի ունեցել, սակայն ցանկացել է մասնակցել ՀՀ ԱԺ հերթական ընտրություններին, 02.04.2017թ-ին՝ կեսօրին, ինքն ու Գոռը գնացել են Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս և վերցնելով Գոռի անձնագիրը ինքը մտել է ներս և վերջինիս անձնագրով գրանցվել ու քվեար-կել է։ Հետագայում տեղեկացել է, որ Գոռը նույնպես մտել է ընտրատեղամաս և փորձել է իր անձնագրով քվեարկել, սակայն ընտրատեղամասի ստուգիչ սարքը ցույց է տվել, որ Գոռի անձնագրով արդեն իսկ քվեարկված է, որից հետո Գոռին բերման են ենթարկել ոստիկանու-թյան բաժին։ Հայտնել է նաև, որ ինքը տեղյակ չի եղել, որ չի կարող քվերակել եղբոր անձնագրով և որևէ նպատակ չի ունեցել ազդելու ընտրությունների արդյունքների վրա, ուղղակի քանի որ ինքն անձնագիր չի ունեցել ամեն կերպ ցանկացել է օգտվել իր ընտրական իրավունքից։ Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի որպես մեղադրյալ տված ցուցմունքի համաձայն՝ ինքը նախկինում տված ցուցմունքը ոստիկանության աշխատակիցների թելադրանքով է գրել, իսկ քննիչն իրեն և եղբորն ասել է, որ գրեն այն ինչ ինքն ուզում է և խոստացել է կարճել գործի վարույթը։ Իրականում իր և եղբոր անձնագրերը շատ նման են և ինքն առանց նայելու վերց-րել է անձնագիրն ու գնացել է ընտրության։ Ընտրատեղամաս գնալիս ինքը միայնակ է եղել և ներս մտնելիս վստահ է եղել, որ իր ձեռքում հենց իր անձնագիրն է։ Ինքն ու իր եղբայրն իրար նման չեն և արտաքնապես շատ են տարբերվում։ Ինքն օրենք խախտելու դիտավորություն չի ունեցել, հանձնաժողովի անդամն որտեղ ասել է ինքն այդտեղ էլ ստորագրել է ու եթե վերջինս իրեն ասեր, որ դա իր անձնագիրը չէ, ապա ինքը չէր մասնակցի ընտրությանը։ Վկա, ամբաստանյալի եղբայր Գոռ Սիմոնյանի դատաքննությամբ հետազոտված նա-խաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ ինքն ունի կենսաչափական անձնագիր, սակայն չունի նույնականացման քարտ, իսկ իր եղբայր Դավիթ Սիմոնյանի նույնականացման քարտը մեկ այլ քրեական գործով գտնվել է քննիչի մոտ, իսկ հետագայում քրեական գործի հետ միասին ուղարկվել է դատարան։ 2017թ. ապրիլի 02-ին, ցերեկային ժամին եղբոր` Դավիթ Սիմոնյանի հետ գնացել են Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան դպրոցում գործող թիվ 9/53 ընտրատեղամաս` ՀՀ Ազ-գային ժողովի ընտրություններին մասնակցելու համար։ Ընտրատեղամասի մոտ Դավիթն ի-րեն հայտնել է, որ անձնագիրը մոտը չէ, ապա խնդրել է, որ քվեարկությանը մասնակցելու համար տրամադրի իր անձնագիրը։ Նրան չի մերժել, տվել է ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը, որից հետո ինքը սպասել է մոտակայքում, իսկ Դավիթը մտել է ընտրատեղամաս։ Մի քանի րոպե անց Դավիթը, ընտրատեղամասից դուրս գալով, իրեն է փոխանցել անձնագիրը և հրա-ժեշտ տալով, հեռացել է։ Դրանից հետո քվեարկելու նպատակով մտել է ընտրատեղամաս, գրանցվելու համար ներկայացրել է անձնագիրը, սակայն ընտրատեղմասի ստուգիչ սարքը ցույց է տվել, որ իր անձնագրով արդեն իսկ քվերակված է, ինչից հետո իրեն են մոտեցել ոս-տիկանության աշխատակիցները և բերման ենթարկել Կենտրոնականի բաժին։ Վկա Գ.Սիմոնյանի դատաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ 2017թ. ապրիլի 2-ին ինքն իր անձնագրով գնացել է քվեարկության, քվեարկել և դուրս է եկել։ Այդ օրը ոչ մի խոչնդոտ չի առաջացել, ընտրատեղամասում արտառոց ոչինչ չի եղել և իրեն ոստիկանության բաժին բեր-ման չեն ենթարկել։ Այդ օրը ինքը Դավիթին չի տեսել և վերջինս իրենից անձնագիր չի խընդ-րել։ Նախաքննության ընթացքում ցուցմունք տալիս քննիչն է իրեն հորդորել որ այդպես գրի և խոստացել է կարճել քրեական գործի վարույթը։ Վկա, նախկին թիվ 9/53 ընտրատեղամասի հանձնաժողովի նախագահ Գևորգ Ենգի-բարյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ 02.04. 2017թ. ժամը 06.45-ին ընտրական հանձնաժողովի անդամների և թեկնածուների վստահված անձանց հետ ներկայացել է Երևան քաղաքի Վ.Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղա-կայված ընտրատեղամաս, որտեղ ստուգողական գործողություններ կատարելուց հետո ան-ցել են ընտրատեղամասի հիմնական աշխատանքներին, որոնք սկսվել են ժամը 08.00-ին։ Նույն օրը, ժամը 13.30-ի սահմաններում, երբ գտնվել է ընտրատեղամասի տարած-քում, նկատել է, որ ընտրողներին սպսարկող օպերատրոներից մեկի սարքի վրա վառվել է կարմիր լույսը, ինչը նշանակում է, որ քաղաքացին փորձել է կրկնակի քվեարկել։ Մոտեցել է օպերատորին և պարզել, որ կրկնակի քվեարկության փորձ կատարող քաղաքացին հանդի-սանում է Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանը, որը համաձայն գրանցման կտրոնում առկա տվյալների, ժամը 13.15-ին արդեն իսկ քվեարկել է։ Այդ մասին անմիջապես տեղեկացրել է ընտրատե-ղամասում ծառայություն իրականացնող ոստիկաններին և վերջիններս կրկնակի քվեարկելու փորձ կատարած անձին բերման են ենթարկել։ Վկա Գ.Ենգիբարյանը դատաքննությամբ պնդեց իր նախաքննական ցուցմունքը, սա-կայն հայտնեց, որ ոստիկանների սենյակում ինքը Դավիթ Սիմոնյանին է տեսել։ Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված «Տեսագրությունը զննելու մասին» 28. 04.2017թ. արձանագրության համաձայն՝ 02.04.2017թ.՝ ժամը 13։14-ին Երևան քաղաքի Թո-թովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս մտել է մի երի-տասարդ, ով մոտենալով հանձնաժողովի անդամներին գրանցվել է, ապա կատարել է ընտ-րություն, որից հետո ժամը 13։20-ին դուրս է եկել ընտրատեղամասից։ Զննության մասնակից Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանը հայտարարել է, որ վերոնշյալ անձը հանդիսանում է իր եղբայրը՝ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանը։ Դրանից հետո ժամը 13։26-ին ընտրատեղամաս մտել է մեկ այլ երիտասարդ, ով մոտե-ցել է հանձնաժողովի անդամներին և ստուգիչ սարքին, ապա 13։29-ին նրան մոտեցել են ոս-տիկանության աշխատակիցները և այդ երիտասարդը ոստիկանների հետ հեռացել է տեսա-խցիկի տեսադաշտից։ Գ.Սիմոնյանը հայտարարել է, որ վերոնշյալ անձը հանդիսանում է ինքը։ Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված թիվ 9/53 ընտրատեղամասի ընտ-րողների գրանցման էլեկտրոնային ստուգիչ սարքի թիվ 251 կտրոնի համաձայն՝ 02.04.2017թ.՝ ժամը 13։15-ին Գոռ Սիմոնյանի AH 0291708 անձնագրային տվյալներով կատարվել է ընտ-րողի գրանցում, իսկ ժամը 13։27-ին հայտնաբերվել է, որ անձը գրանցված է եղել նշված տե-ղամասում նույն փաստաթղթի համարով։ Դատարանի վերլուծություն. ՀՀ Սահմանադրության 61-րդ հոդվածն ամրագրում է« որ յուրաքանչյուր ոք ունի իր իրավունքների և ազատությունների արդյունավետ դատական պաշտպանության իրավունք։ ՀՀ Սահմանադրության 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ և անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդա-րացի« հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք«։ ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է։ 2. Օրենքով սահմանված պատիժը« ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարված արարքին«։ «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝ «Յուրաքանչյուր ոք« երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պար-տականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչու-թյամբ« ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջա-միտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…) «։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է« որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել են-թադրությունների վրա« այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հա-վաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։ Շարադրված դրույթների վերլուծությունից երևում է« որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա« այն ենթա-կա է հիմնավորման գործին վերաբերող փոխկապակցված« հավաստի ապացույցների բավա-րար ամբողջությամբ։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Դատավորը« ինչպես նաև հետաքննության մարմինը« քննիչը« դատախազը ապա-ցույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ«։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` «Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում` 1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը« տեղը« եղանակը և այլն). 2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին. 3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները. 4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ. 5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները. 6) այն հանգամանքները« որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դա-տավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները« եթե այլ բան նա-խատեսված չէ օրենքով«։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության« թույլա-տրելիության« իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։ 2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը« քննիչը« դատախազը« դատավորը« ղեկա-վարվելով օրենքով« ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի« լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզ-մամբ«։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համա-ձայն՝ «Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կա-յացվում է միայն այն դեպքում« երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորու-թյունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամ-բաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված« եթե դատարանը« ղեկա-վարվելով անմեղության կանխավարկածով« հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա« դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա« ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով« սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ«։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում (...) 3) այն ապացույցները« ո-րոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները« ինչպես նաև այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները»։ Դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքն ու համակ-ցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, գործի հանգա-մանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալի կատարած արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրա-վական գնահատական, քրեական գործի` դատարանի կողմից գնահատված ապացույցները ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, և սույն քրեա-կան գործին վերաբերվող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբող-ջությամբ՝ ամբաստանյալի և վկաների նախաքննական ցուցմունքներով ու մյուս ապացույց-ներով (բացառությամբ դատարանի կողմից որպես արժանահավատ չհամարվող ամբաս-տանյալի և վկա Գ.Սիմոնյանի դատաքննական ցուցմունքների), հաստատվում է, որ ամբաս-տանյալը կատարել է հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով, որով և նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի։ Դատարանը, անդրադառնալով սույն դատավճռի «Ապացույցների հետազոտում և գը-նահատում» մասում շարադրված ամբաստանյալի պատճառաբանություններին, գտնում է, որ դրանք դատաքննությամբ չհաստատվեցին և հերքվում են սույն դատավճռի նույն մասում շարադրված ու դատարանի կողմից որպես արժանահավատ գնահատվող մնացած ապա-ցույցների համակցությամբ՝ վերջինիս և վկաների նախաքննական ցուցմունքներով ու գործի գրավոր մյուս ապացույցներով։ Միաժամանակ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի կատարած արարքին տըր-վել են ճիշտ քրեաիրավական գնահատական, ու քրեական գործի վերոգրյալ ապացույցները ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, իսկ վերը նշված պատճառաբանություններով ամբաստանյալը ցանկանում է խուսափել իր կատարած հան-ցանքի համար պատասխանատվությունից և պատժից։ Այսպիսով, ապացույցների վերաբերելիության, գնահատման և անմեղության կանխա-վարկածի վերաբերյալ մի շարք որոշումներով Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրա-վական դիրքորոշումների համաձայն գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապա-ցույցները, վերը նշված հիմնավորումներով և պատճառաբանություններով դատարանը հան-գում է եզրակացության, որ ամբաստանյալը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը։ Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի չափը որոշելիս, դատա-րանը հաշվի է առնում ինչպես նրա կատարած հանցագործության բնույթը, հանրության հա-մար վտանգավորության աստիճանը և հետևանքները, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգա-մանքները։ Որպես ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծան-րացնող հանգամանք՝ դատարանը հաշվի է առնում հանցանք կատարելու ռեցիդիվը։ Դատաքննությամբ ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմաց-նող հանգամանքներ չարձանագրվեցին։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը« դա կատարելու հանգամանքներին« հանցավորի անձնավորությանը« անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար«։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը« ուղղել պատժի ենթարկված անձին« ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները«։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ« որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։ 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով« հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով« այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանք-ներով։ 3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակ-վում է« եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները«։ Մեջբերված իրավական նորմերը Վճռաբեկ դատարանը վերլուծել և դրանց վերաբեր-յալ իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07« ՎԲ-142/07« ՎԲ-192/07« ՎԲ-201/07« ԵՇԴ/0029/01/08« ԵԿԴ/0042/01/11« ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումնե-րում։ Նշված որոշումներում Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրա-վունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրա-վական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ։ Պատիժն ար-դարացի է« եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը« ինչպես նաև բավարար պատ-ժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահան-ջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի« իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևա-վորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի« հան-ցավորի անձի« պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեա-կան օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահո-վելու անհրաժեշտությունից։ Դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը, նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևո-րած վարքագիծը, ելնելով գործի փաստական տվյալների և հանգամանքների վերլուծության հիման վրա դատարանի մոտ ձևավորված նրա բարոյահոգեբանական ու քրեաիրավական բնութագրերից և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ ու 61-րդ հոդվածներով սահման-ված՝ արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդ-հանուր սկզբունքներից, հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր չէ առանց պատիժը կրելու, և գտնում է, որ նա պետք է դատապարտվի ազատազրկման՝ ա-ռանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբա-ղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լի-նելու իրավունքի զրկման, ու կրի պատիժը, ինչն անհրաժեշտ ու բավարար է նաև սոցիալա-կան արդարությունը վերականգնելու և նրա կողմից նոր հանցագործությունների կատարումը կանխելու համար։ Քննության առնելով խափանման միջոցի հարցը՝ դատարանը գտնում է, որ ամբաս-տանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, պետք է թողնվի անփոփոխ՝ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Վերոգրյալների հիման վրա ու ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս-գըրքի 357-360-րդ, 365-րդ, 367-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով և դատապարտել ազատազրկման 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով՝ ա-ռանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբա-ղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լի-նելու իրավունքի զրկման։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի համաձայն` նոր դատավճռով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շըր-ջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 08.06.2015թ. դատա-վճռով նշանակված 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի չվճարված մասից 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ և որպես վերջնական պատիժ՝ նշանակել ազատազրկում 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով և 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ տուգանք՝ առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրա-վունքի զրկման։ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստո-րագրությունը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, և ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում ազատազրկման ձևով նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից։ Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապա-րակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 07-05-2018 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 15-06-2018 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1-261, 2-130 |
| Գործին կից նյութերը | Լազեռային սկավառակ՝ կցված քրեական գործի 1-ին հատորին: |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 18-06-2018 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 261, 132 |
| Գործին կից նյութերը | Լազեռային սկավառակ՝ կցված քրեական գործի 1-ին հատորին: |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | 108725 |
Գործը ստացվել է փոփոխվելուց հետո
| Ամսաթիվ | 24-07-2019 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 29-07-2019 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 16-08-2019 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1-261, 2-132, 3-139, 4-86 |
| Գործին կից նյութերը | Լազերային սկավառակ կցված քրեական գործի 1-ին հատորին: |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 30-08-2019 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-261, 2-132, 3-139, 4-86 |
| Գործին կից նյութերը | Լազերային սկավառակ կցված քրեական գործի 1-ին հատորին: |
Բողոքարկվել է
| Բողոքարկվել է | Ըստ էության լուծող դատական ակտը |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 15-02-2021 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 22-02-2021 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 4 հատոր |
| Գործին կից նյութերը | ԵԿԴ/0184/01/14 քր գործով 1 հավելված և 1-ին հատորին կցված լազերային սկավառակը |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-33106 |
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 26-07-2021 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 20-10-2025 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 5 հատոր |
| Գործին կից նյութերը | 1 հավելված և 1 լազերային սկավառակ կցված 1-ին հատորին |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0146/01/17
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 06-06-2018 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 06-06-2018 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Ամբաստանյալ |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Սիմոնյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Դավիթ Սիմոնյան Բեկանել Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի /Կենտրոն /`Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի /ՀՀ քր. օր-ի 153 հոդվածով - ազատազրկում 2 տարի 6 ամիս ժամկետով ` առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու , ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ , վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրավունքի զրկման , ՀՀ քր.օր. 67 հոդ. վերջնական պատիժ - ազատազրկում 2 տարի 6 ամիս ժամկետով և 300.000 ՀՀ դրամ տուգանք`առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու , ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ , վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրավունքի զրկման /վերաբերյալ 07.05.2018թ. դատավճիռը և իրեն արդարացնել , կամ փոփոխել պատիժը և իր նկատմամբ կիրառել ՀՀ քր.օր. 70 հոդվածը`պատիժը պայմանականորեն չկիրառել`սահմանելով փորձաշրջան : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Առձեռն հանձնվել է գրասենյակ |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 20-06-2018 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Երևան քաղաքի դատարան |
Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ
| Ըստ էության լուծող դատական ակտեր | Դատավճիռ (արդարացման/մեղադրական) |
|---|
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 20-06-2018 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մանուշակ |
| Ազգանուն | Պետրոսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Ռուզաննա |
| Ազգանուն | Բարսեղյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Մխիթար |
| Ազգանուն | Պապոյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 27-06-2018 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 16-07-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Հանրային պաշտպանի ու մեղադրողի չներկայանալու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 28-08-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Կազմի դատավոր Մ.Պապոյանի` խորհրդակցական սենյակում գտնվելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 10-10-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Մեղադրողի և հանրային պաշտպանի չներկայանալու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 06-11-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Կողմերի չներկայանալու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 08-11-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 04-12-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 18-12-2018 |
|---|---|
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Հանրային պաշտպանի չներկայանալու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 24-01-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 01-02-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Նախագահող դատավոր Մ.Պետրոսյանի` վատառողջ լինելու պատճառաբանությամբ: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 14-02-2019 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 4 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը բավարարվել է մասնակի
| Ամսաթիվ | 14-02-2019 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 14-02-2019 |
| Ստորադաս դատարանի ակտը բեկանվել է մասնակի | Մասնակի փոփոխվել է ստորադաս դատարանի դատական ակտը և պատիժը մասով մեղմացվել է |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Սիմոնյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության ԵԿԴ/0146/01/17 դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը նախագահող դատավոր` Գ.Պողոսյան Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ 14 փետրվարի 2019թ. ք.Երևան ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ա.ԱՎԴԱԼՅԱՆԻ ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ` ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա.ՀՈԲՈՍՅԱՆԻ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Դ.ՍԻՄՈՆՅԱՆԻ դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի և պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով, Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները. ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի հետաքննիչ Մ.Ավետիսյանը, 10.04.2017 թվականի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով հարուցել է թիվ 15159117 քրեական գործը և այն ընդունել է իր վարույթ։ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Ասատրյանը 12.04.2017 թվականի որոշմամբ թիվ 15159117 քրեական գործն ընդունել է իր վարույթ։ Քննիչի 18.04.2017 թվականի որոշմամբ որպես խափանման միջոց` Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ ընտրվել է ստորագրություն չհեռանալու մասին։ Քննիչի 25.04.2017 թվականի որոշմամբ Դ.Սիմոնյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով այն բանի համար, որ նա <<իր մոտ չունենալով ՀՀ քաղաքացու անձնագիր, 2017թ. ապրիլի 02-ին ՀՀ ազգային ժողովի ընտրություններին մասնակցելու նպատակով ժամը 13։15-ի սահմաններում եղբոր` Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանի հետ այցելել է Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս, որտեղ Գ.Սիմոնյանին խնդրել է սպասել ընտրատեղամասի մոտ, իսկ ինքը, վերցնելով վերջինիս AH 02917088 սերիա-համարի ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը, մուտք է գործել ընտրատեղամաս, եղբոր անձնագրով գրանցվել ընտրողների ցուցակում և քվեարկել է մեկ այլ անձի` Գ.Սիմոնյանի փոխարեն։>>: 2017թ. հունիսի 6-ին թիվ 15159117 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2017 թվականի հունիսի 9-ի որոշմամբ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2017 թվականի հունիսի 26-ի որոշմամբ նշանակվել է դատաքննության։ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ նաև` Դատարան) 2018 թվականի մայիսի 07-ի դատավճռով Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով և դատապարտվել է ազատազրկման` 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրավունքի զրկման։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի համաձայն` նոր դատավճռով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 08.06.2015թ. դատավճռով նշանակված 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի չվճարված մասից 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ և որպես վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով և 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ տուգանք` առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրավունքի զրկման։ Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, և ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում ազատազրկման ձևով նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից: Դատարանի 2018 թվականի մայիսի 07-ի դատավճռի դեմ 06.06.2018 թվականին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանը: Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել: Թիվ ԵԿԴ/0146/01/17 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Մ.Պետրոսյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 22.06.2018 թվականին, Վերաքննիչ դատարանի 27.06.2018 թվականի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով, նշանակվել է քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով: Դատարանի 2018 թվականի մայիսի 07-ի դատավճռի դեմ 07.08.2018 թվականին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել նաև ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պաշտպան Ա.Հոբոսյանը, ով իր վերաքննիչ բողոքին կից ներկայացրել է Դատարանի վիճարկվող դատավճռի օրինակը փոստային առաքման միջոցով 30.07.2018 թվականին ստանալու մասին ապացույց: Վերաքննիչ դատարանի 13.08.2018 թվականի որոշմամբ պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքը ևս ընդունվել է Վերաքննիչ դատարանի վարույթ: 2. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկներն ու պահանջները. Բողոքի հեղինակը` ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանը, գտել է, որ Դատարանի 07.05.2018 թվականի թիվ ԵԿԴ/0146/01/17 դատավճիռն անհիմն է, քանի որ Դատարանը հաշվի չի առել իր ցուցմունքներն այն մասին, որ ինքը շփոթվելով վերցրել է իր եղբոր անձնագիրը ու դրանով քվեարկել է 02.04.2017 թվականի ՀՀ ԱԺ ընտրություններին, իսկ ընտրական տեղամասում իրեն ոչ ոք չի զգուշացրել, որ դա իր եղբոր անձնագիրն է: Վերոգրյալի հիման վրա` Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է պատժի մասով բեկանել Դատարանի 07.05.2018 թվականի դատավճիռը և իրեն արդարացնել, կամ փոփոխել նշանակված պատիժը և իր նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան: Բողոքի հեղինակը` պաշտպան Ա.Հոբոսյանը, ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը, վկայակոչելով ամբաստանյալի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածների դրույթները, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ՎԲ-201/07, ՎԲ-84/07 նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները, հայտնել է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Սիմոնյանի կողմից մեղքն ընդունելը, կատարածի համար զղջալն ու խոստովանական ցուցմունքներ տալը, որպես նրա հետհանցավոր դրական վարքագիծ, վկայում է այն մասին, որ ամբաստանյալն այլևս գիտակցել է իր արարքի հանրային վտանգավորությունն ու զղջացել է դրա համար, որպիսի պարագայում քրեական պատժի նպատակների իրացումը, այդ թվում` պատժի ենթարկված անձին ուղղելու հավանականությունը, զգալիորեն բարձրանում է, ուստի այդ հանգամանքը ևս պետք է գնահատել որպես նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք: Միաժամանակ, որպես ամբաստանյալ Դավիթ Սիմոնյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պետք է արձանագրել, որ նա ունի մշտական բնակության վայր, մշտական աշխատանք չունի, սակայն ինքն է հոգում իր ընտանիքի կենցաղային հոգսերը։ Սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և Դավիթ Սիմոնյանի ուղղվելու մասին են վկայում հանցագործությունից հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, մասնավորապես` իրեն մեղավոր ճանաչելը, կատարած արարքի համար զղջալը, հանցագործությունը բացահայտելուն աջակցելը, քրեական պատասխանատվությունից չխուսափելը, մինչդատական վարույթում և դատարանում գործի քննությանը չխոչընդոտելը։ Նշվածից հետևում է, որ Դավիթ Սիմոնյանը կանգնել է ուղղման և վերադաստիարակման ճանապարհին։ Դավիթ Սիմոնյանի ուղղման և վերադաստիարակման մասին է վկայում նաև այն հանգամանքը, որ մեղադրանքը հիմնված է նաև վերջինիս խոստովանական ցուցմունքի վրա, այսինքն` հենց սկզբից նա ամբողջությամբ տվել է իրական ցուցմունք։ Այսինքն` Դավիթ Սիմոնյանը ոչ միայն չի խոչընդոտել նախաքննության իրականացմանը, այլ նաև աջակցել է` տալով իինքնախոստովանական ցուցմունքներ։ Բողոքաբերը գտել է, որ նման պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը կարող է հանգել հետևության, որ ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ, նրա կատարած արարքի համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակելու անհրաժեշտությունը բացակայում է, և պատժի մեղմ տեսակը նշանակելու միջոցով հնարավոր կլինի ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակների իրացվելիությունը։ Բողոքաբերի կարծիքով, Դատարանը, գնահատելով վերոշարադրյալ հանգամանքները, կհանգի ճիշտ, օբյեկտիվ և արդարացի հետևության այն մասին, որ Դավիթ Սիմոնյանի նկատմամբ նշանակելով օրենքով նախատեսված մեղմ պատիժ կիրառելով ևև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելով և որոշակի ժամկետով փորձաշրջան սահմանելով, հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և նոր հանցագործությունների կանխմանը, ինչպես նաև հնարավոր կլինի ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված՝ օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների իրագործումը։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցը լուծված է, մասնավորապես, որ Դավիթ Սիմոնյանն իր դրսևորած վարքագծով արդեն իսկ ուղղվել ու վերադաստիարակվել է, և խիստ պատիժ նշանակելու անհրաժեշտությունը բացակայում է։ Բողոքաբերը` վկայակոչելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ԱՎԴ/0082/01/12 նախադեպային որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումը, նշել է, որ Դատարանն ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի չի առել, որ արարքը միջին ծանրության է, ամբաստանյալն իր մեղքը ընդունել է, որ քվեարկել է եղբոր անձնագրով, սակայն դա եղել է շփոթմունքի պատճառով, ընտրական հանձնաժողովի անդամներն էլ որևէ կերպ դա չեն նկատել, որ դա իր անձնագիրը չէ և միայն այդ պատճառով է, որ սխալմամբ քվեարկել է եղբոր անձնագրով։ Դատարանը նույնիսկ չի անդրադարձել, թե ինչու ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ հնարավոր չէ կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի պահանջները: Այդ կապակցությամբ վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ, 360-րդ,, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածների դրույթները, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09, ԵԿԴ/0252/01/13 նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները, գտել է, որ վերը նշված նախադեպային որոշումումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները կարող են կիրառվել նաև իր պաշտպանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ: Ելնելով վերը շարադրվածից, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 73-րդ, 358-րդ, 394-րդ հոդվածներով, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավական որոշումներով` Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է. <<1. բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 07.05.2018թ. դատարանի ակտը, 2. իմ պաշտպանյալ Դավիթ Սիմոնյանի նկատմամբ ազատազրկման հետ միաժամանակ կիրառել ՀՀ քր. օր 70 հոդվածը և պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, սահմանելով փորձաշրջան, քանի որ քրեական գործով հավաքված ապացույցները և փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ, և դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից։ 3. Միաժամանակ, ղեկավարվելով 18.12.2012թ. ՍԴՈ-1062 որռշմամբ միջնորդում եմ հարգելօ համարել վերաքննիչ բողոք բերելու ժամկետի բաց թողումը, քանի որ դատավճիռը ստացել եմ ուշացումով, 30.07.2018թ։>>: 3.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը. Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, ամբաստանյալի և նրա պաշտպանի վերաքննիչ բողոքների հիմնավորումները, ներկայացված վերաքննիչ բողոքների հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի և պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է բավարարել մասնակիորեն` հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն` <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը` 1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը. 2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին. 3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը. 4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն. 5) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը. 6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար. (…)>>: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի օրինական և հիմնավորված: 2. Դատարանի դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության, սույն օրենսգրքի և այն օրենքների պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառվում են տվյալ քրեական գործը լուծելիս: 3. Դատարանի դատավճիռը հիմնավորված է, եթե` դրա հետևությունները հիմնված են միայն դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա. այդ ապացույցները բավարար են մեղադրանքը գնահատելու համար. դատարանի կողմից հաստատված ճանաչված հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին: 4. Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված: Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները>>: Նախաքննական մարմնի կողմից Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով այն բանի համար, որ նա, <<իր մոտ չունենալով ՀՀ քաղաքացու անձնագիր, 2017թ. ապրիլի 02-ին ՀՀ ազգային ժողովի ընտրություններին մասնակցելու նպատակով ժամը 13։15-ի սահմաններում եղբոր` Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանի հետ այցելել է Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս, որտեղ Գ.Սիմոնյանին խնդրել է սպասել ընտրատեղամասի մոտ, իսկ ինքը, վերցնելով վերջինիս AH 02917088 սերիա-համարի ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը, մուտք է գործել ընտրատեղամաս, եղբոր անձնագրով գրանցվել ընտրողների ցուցակում և քվեարկել է մեկ այլ անձի` Գ.Սիմոնյանի փոխարեն։>>: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում, նախաքննության ընթացքում որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս, Դ.Սիմոնյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ բնակվում է իր ավագ եղբոր` Գոռ Սիմոնյանի հետ։ 08.06.2016 թվականին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածով նախատեսված արարք կատարելու համար դատապարտվել է 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի։ Ինքն ունի ՀՀ քաղաքացու նույնականացման քարտ և անձնագիր /կենսաչափական/, որը սակայն կորցրել է, իսկ նույնականացման քարտը գտնվել է քննիչի մոտ, իսկ հետագայում այն ուղարկվել է դատարան։ Քանի որ անձնագիր չի ունեցել, սակայն ցանկացել է մասնակցել ՀՀ ԱԺ հերթական ընտրություններին, 02.04.2017 թվականին` կեսօրին, ինքն ու Գոռը գնացել են Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս և, վերցնելով Գոռի անձնագիրը, ինքը մտել է ներս և վերջինիս անձնագրով գրանցվել ու քվեարկել է։ Հետագայում տեղեկացել է, որ Գոռը նույնպես մտել է ընտրատեղամաս և փորձել է նույն անձնագրով քվեարկել, սակայն ընտրատեղամասի ստուգիչ սարքը ցույց է տվել, որ Գոռի անձնագրով արդեն իսկ քվեարկված է, որից հետո Գոռին բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին։ Ինքը տեղյակ չի եղել, որ չի կարող քվերակել եղբոր անձնագրով և որևէ նպատակ չի ունեցել ազդելու ընտրությունների արդյունքների վրա, ուղղակի անձնագիր չի ունեցել, սակայն ամեն կերպ ցանկացել է օգտվել իր ընտրական իրավունքից։ Որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս, Դ.Սիմոնյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ նախկինում տված ցուցմունքը ոստիկանության աշխատակիցների թելադրանքով է գրել, իսկ քննիչն իրեն և եղբորն ասել է, որ գրեն այն, ինչ ինքն ուզում է և խոստացել է կարճել գործի վարույթը։ Իրականում իր և եղբոր անձնագրերը շատ նման են և ինքն առանց նայելու վերցրել է անձնագիրն ու գնացել է ընտրության։ Ընտրատեղամաս գնալիս ինքը միայնակ է եղել և ներս մտնելիս վստահ է եղել, որ իր ձեռքում հենց իր անձնագիրն է։ Ինքն ու եղբայրն իրար նման չեն և արտաքնապես շատ են տարբերվում։ Ինքն օրենք խախտելու դիտավորություն չի ունեցել, հանձնաժողովի անդամը որտեղ ասել է, այդտեղ էլ ստորագրել է, ու եթե վերջինս իրեն ասեր, որ դա իր անձնագիրը չէ, ապա ինքը չէր մասնակցի ընտրությանը։ Դատաքննությանն ընթացքում ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը սխալմամբ է եղբոր անձնագիրը վերցրել։ Ինքն ազգային ժողովի ընտրություններին գնացել է իր անձնագրով և հանձնաժողովը գրանցել է իր անձնագրի տվյալները, այսինքն` քվեարկել է իր անձնագրով։ Իր նախաքննական ցուցմունքը գրել է ոստիկանի թելադրանքով, իսկ հետագայում` իրեն մեղադրանք առաջադրելուց հետո, քննիչն իրեն վախեցրել է` ասելով, որ եթե ինքն ասի, որ իրեն ուղղորդել են, ապա իրեն կդատապարտեն սուտ մատնության համար։ Ամբաստանյալի դատաքննական վերջին, այդ թվում` գրավոր ցուցմունքի համաձայն՝ դեպքի օրը` առավոտյան, արթանանալով, ինքը պահարանից առանց նայելու, սխալմամբ վերցրել է ոչ թե իր, այլ եղբոր անձնագիրն ու միայնակ գնացել է ընտրատեղամաս` իր ընտրական պարտքը կատարելու։ Անձնագիրը տվել է հանձնաժողովի անդամին, վերջինս լրացրել է իր տվյալները, և որտեղ նա ցույց է տվել այնտեղ էլ ստորագրել է։ Ընտրատեղամասում իրեն չեն ասել, որ դա իր անձնագիրը չէ։ Վերաքննիչ դատարանը, վերլուծության և գնահատության ենթարկելով ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի ցուցմունքները, դրանք համադրելով սույն գործով ձեռք բերված և դատավճռի հիմքում դրված մյուս ապացույցների հետ, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, արժանահավատ է համարում վերջինիս` որպես կասկածյալ տված ցուցմունքն այն մասին, որ ինքը եղբոր հետ միասին, գնացել են Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս և, վերցնելով եղբոր անձնագիրը, մտել է ներս և վերջինիս անձնագրով գրանցվել ու քվեարկել է։ Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի` որպես մեղադրյալ, և դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքներին այն մասին, որ ինքը տեղյակ չի եղել, որ չի կարող քվերակել եղբոր անձնագրով, որևէ նպատակ չի ունեցել ազդելու ընտրությունների արդյունքների վրա, Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում, նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ այդ կապակցությամբ ամբաստանյալն որևէ ողջամիտ հիմնավորում չի ներկայացրել ինչպես առաջին ատյանի, այնպես էլ Վերաքննիչ դատարանում: Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում նաև ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պատճառաբանություններն այն մասին, որ նախաքննության ընթացքում` որպես կասկածյալ տված ցուցմունքն տվել է քննիչի` իրեն վախեցնելու պատճառով: Այս կապակցությամբ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ գործով ձեռք չեն բերվել որևէ փաստական տվյալ, որով կհիմնավորվեր ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի` այդ մասով տված ցուցմունքների հավաստիությունը: Վերը նշվածի պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ նման ցուցմունքներ տալով ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանը փորձում է բացառել իր կողմից եղբոր անձնագրով մեկ այլ անձի փոխարեն քվեարկելու հանգամանքը: Ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի մեղավորությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով իրեն մեղսագրված հանցանքում, վերջինիս` որպես կասկածյալ տված ցուցմունքից բացի, իրենց հաստատումն են գտել քրեական գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ներքոհիշյալ հետևյալ ապացույցներով. Վկա Գոռ Սիմոնյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ ինքն ունի կենսաչափական անձնագիր, սակայն չունի նույնականացման քարտ։ Իր եղբայր Դավիթ Սիմոնյանի նույնականացման քարտը մեկ այլ քրեական գործով գտնվել է քննիչի մոտ, իսկ հետագայում քրեական գործի հետ միասին ուղարկվել է դատարան։ 2017 թվականի ապրիլի 02-ին` ցերեկային ժամին, եղբոր` Դավիթ Սիմոնյանի հետ գնացել են Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան դպրոցում գործող թիվ 9/53 ընտրատեղամաս` ՀՀ ազգային ժողովի ընտրություններին մասնակցելու համար։ Ընտրատեղամասի մոտ Դավիթն իրեն հայտնել է, որ անձնագիրը մոտը չէ, ապա խնդրել է, որ քվեարկությանը մասնակցելու համար տրամադրի իր անձնագիրը։ Նրան չի մերժել, տվել է ՀՀ քաղաքացու իր անձնագիրը, որից հետո սպասել է մոտակայքում, իսկ Դավիթը մտել է ընտրատեղամաս։ Մի քանի րոպե անց Դավիթը, ընտրատեղամասից դուրս գալով, իրեն է փոխանցել անձնագիրը և հեռացել։ Դրանից հետո` քվեարկելու նպատակով, մտել է ընտրատեղամաս, գրանցվելու համար ներկայացրել է անձնագիրը, սակայն ընտրատեղմասի ստուգիչ սարքը ցույց է տվել, որ իր անձնագրով արդեն իսկ քվերակված է, ինչից հետո իրեն են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցները և բերման ենթարկել Կենտրոնականի բաժին։ Վկա Գ.Սիմոնյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2017 թվականի ապրիլի 2-ին ինքն իր անձնագրով գնացել է քվեարկության, քվեարկել և դուրս է եկել։ Այդ օրը ոչ մի խոչնդոտ չի առաջացել, ընտրատեղամասում արտառոց ոչինչ չի եղել և իրեն ոստիկանության բաժին բերման չեն ենթարկել։ Այդ օրն ինքը Դավիթին չի տեսել և վերջինս իրենից անձնագիր չի խնդրել։ Նախաքննության ընթացքում ցուցմունք տալիս քննիչն է իրեն հորդորել, որ այդպես գրի և խոստացել է կարճել քրեական գործի վարույթը։ Վերաքննիչ դատարանը, վերլուծության և գնահատության ենթարկելով վկա Գ.Սիմոնյանի ցուցմունքները, դրանք համադրելով սույն գործով ձեռք բերված և դատավճռի հիմքում դրված մյուս ապացույցների հետ, արժանահավատ է համարում վերջինիս նախաքննական ցուցմունքը, ինչն ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի` որպես կասկածյալ տված ցուցմունքից բացի, իր հաստատումն է գտել նաև ներքոհիշյալ հետևյալ ապացույցներով. Վկա, նախկին թիվ 9/53 ընտրատեղամասի հանձնաժողովի նախագահ Գևորգ Ենգիբարյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունքով, համաձայն որի` 2017թ. ապրիլի 2-ին` ժամը 06.45-ին, ընտրական հանձնաժողովի անդամների և թեկնածուների վստահված անձանց հետ ներկայացել է Երևան քաղաքի Վ.Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված ընտրատեղամաս, որտեղ ստուգողական գործողություններ կատարելուց հետո անցել են ընտրատեղամասի հիմնական աշխատանքներին, որոնք սկսվել են ժամը 08:00-ին։ Նույն օրը` ժամը 13.30-ի սահմաններում, երբ գտնվել է ընտրատեղամասի տարածքում, նկատել է, որ ընտրողներին սպսարկող օպերատրոներից մեկի սարքի վրա վառվել է կարմիր լույսը, ինչը նշանակում է, որ քաղաքացին փորձել է կրկնակի քվեարկել։ Մոտեցել է օպերատորին և պարզել, որ կրկնակի քվեարկության փորձ կատարող քաղաքացին հանդիսանում է Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանը, ով համաձայն գրանցման կտրոնում առկա տվյալների, ժամը 13:15-ին արդեն իսկ քվեարկել է։ Այդ մասին անմիջապես տեղեկացրել է ընտրատեղամասում ծառայություն իրականացնող ոստիկաններին և վերջիններս կրկնակի քվեարկելու փորձ կատարած անձին բերման են ենթարկել։ Վկա Գ.Ենգիբարյանը դատաքննությամբ պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքը։ Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված <<Տեսագրությունը զննելու մասին>> 28.04.2017թ. արձանագրությամբ, համաձայն որի` 02.04.2017թ.` ժամը 13։14-ին, Երևան քաղաքի Թոթովենցի անվան թիվ 57 դպրոցում տեղակայված թիվ 9/53 ընտրատեղամաս է մտել մի երիտասարդ, ով մոտենալով հանձնաժողովի անդամներին, գրանցվել է, ապա կատարել է ընտրություն, որից հետո` ժամը 13։20-ին, դուրս է եկել ընտրատեղամասից։ Զննության մասնակից Գոռ Ռոբերտի Սիմոնյանը հայտարարել է, որ վերոնշյալ անձը հանդիսանում է իր եղբայրը` Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանը։ Դրանից հետո` ժամը 13։26-ին, ընտրատեղամաս մտել է մեկ այլ երիտասարդ, ով մոտեցել է հանձնաժողովի անդամներին և ստուգիչ սարքին, ապա 13։29-ին նրան մոտեցել են ոստիկանության աշխատակիցները և այդ երիտասարդը ոստիկանների հետ հեռացել է տեսախցիկի տեսադաշտից։ Գ.Սիմոնյանը հայտարարել է, որ վերոնշյալ անձը հանդիսանում է ինքը: Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված թիվ 9/53 ընտրատեղամասի ընտրողների գրանցման էլեկտրոնային ստուգիչ սարքի թիվ 251 կտրոնով, համաձայն որի` 02.04.2017թ.` ժամը 13։15-ին, Գոռ Սիմոնյանի AH 0291708 անձնագրային տվյալներով կատարվել է ընտրողի գրանցում, իսկ ժամը 13։27-ին հայտնաբերվել է, որ անձը գրանցված է եղել նշված տեղամասում նույն փաստաթղթի համարով: Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործի նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված բոլոր ապացույցները հանգամանորեն հետազոտվել և օբյեկտիվ գնահատման են ենթարկվել դատաքննության ընթացքում և եզրակացությունները կառուցվել են միայն ապացույցների համալիր գնահատականի հիման վրա, որոնք բավարար են ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում վերջինիս մեղքը հաստատված համարելու համար, հետևաբար ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքի փաստարկները չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի մայիսի 07-ի դատավճիռը բեկանելու, այն է` ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու համար: Քննության առնելով ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` <<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող <<պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>: Նույն օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները: 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով: 3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>: Շարադրված հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից երևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված` սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի բովանդակությունից: Մասնավորապես, նշված հոդվածի այն պահանջից, ըստ որի` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԵԿԴ/0042/01/11, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում: Նշված որոշումներում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն` պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելու դեպքում կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով, կամ չկիրառել որպես պարտադիր նախատեսված լրացուցիչ պատիժ։ 2. Բացառիկ կարող են ճանաչվել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը>>։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից բազմիցս վերլուծության է ենթարկվել մի շարք գործերով կայացված որոշումներում (ՎԲ-55/07, ՎԲ-145/07, ՎԲ-185/07, ՎԲ-11/08, ՎԲ-13/08, ՎԲ-25/08, ՎԲ-ԵՔՐԴ/0057/01/08, ՏԴ/0094/01/09, ԱՎԴ2/0057/01/09, ԵԱՔԴ/0164/01/09, ԵԱՔԴ/0195/01/09 և այլն), և կայուն նախադեպային իրավունք է ձևավորվել այն մասին, որ քննարկվող նորմը կարող է կիրառվել հետևյալ երկու պայմաններից առնվազն մեկի առկայության պարագայում` գործի բացառիկ հանգամանքների և խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքի բացահայտմանն ակտիվորեն աջակցելու դեպքում։ Մասնավորապես ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Գ.Գեղամյանի վերաբերյալ գործով կայացված նախադեպային որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ <<(...) Օրենքում օգտագործվող <<բացառիկ>> բառը ենթադրում է, որ նշված հոդվածի կիրառման համար հիմք հանդիսացող մեղմացնող հանգամանքը կամ մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը դուրս են սովորականի շրջանակներից և այն աստիճան առանձնահատուկ են, որ վերածվում են բացառության։ Մասնավորապես, դրանք կարող են կապված լինել հանցագործության շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի, ինչպես նաև այլ հանգամանքների հետ, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը։ Ընդ որում, կարևորը ոչ թե պատիժը մեղմացնող տվյալների քանակն է, այլ այն, թե ինչքանով են դրանք էականորեն ազդել արարքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի նվազեցման վրա։ 11.1. Վճռաբեկ դատարանը հատկանշական է համարում նաև այն հանգամանքը, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածը կարող է կիրառվել բոլոր այն դեպքերում, երբ առանձին մեղմացնող հանգամանքները կամ դրանց համակցությունը ճանաչվում են որպես բացառիկ, կամ, երբ խմբակային հանցագործության մասնակիցն ակտիվորեն աջակցում է խմբի կատարած հանցանքի բացահայտմանը։ Ուստի ակնհայտ է, որ նշված նորմն ունի դիսպոզիտիվ բնույթ, և դատարանն այս հարցում օժտված է հայեցողական լիազորությամբ։>> (տե՛ս Գեղամ Գեղամյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2017 թվականի հունիսի 22-ի ԵԱՔԴ/0132/01/15 որոշման 11-11.1 կետերը)։ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի իրավական վերլուծությունից ակնհայտ է դառնում, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածը չի բովանդակում հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն էականորեն նվազեցնող բացառիկ հանգամանքների ցանկը, և դատարանը իրավունք ունի բացառիկ ճանաչել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը: Ընդ որում, օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել: Դատավճռի ուսումնասիրությունից երևում է, որ Դատարանն ամբաստանյալ Դավիթ Սիմոնյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, թեև արձանագրել է, որ հաշվի է առնում վերջինիս կողմից կատարած հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, սակայն անդրադարձ կատարելով միայն ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքին, ըստ էության օբյեկտիվ և բազմակողմանի չի ուսումնասիրել և քննության առարկա չի դարձրել ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, այն է. 1. <<Հոգեբուժական բժշկական Կենտրոն>> ՓԲԸ Նուբարաշենի Կլինիկայի ղեկավար Ա.Անանյանի կողմից 10.03.2011 թվականին տրված գրության համաձայն` <<Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանը, ծնված 1988թ. Կենտրոնի զինկոմիսարիատի ուղեգրով զորակոչային փորձաքննության մեջ է գտնվել ՀՀ ԱՆ <<Հոգեբուժական բժշկական կենտրոն>> ՓԲԸ Նուբարաշենի հոգեբուժական կլինիկայում 15.10.2007թ-22.10.2007թ, ախտորոշվել է <<կրկնվող իրավիճակային ռեակցիաներ շեշտված հիստերիկ տիպի անձի մոտ, գլխուղեղի օրգանական անբարենպաստ ֆոնի վրա-մանկավարժական բաց թողում>> (հատոր 2-րդ, գ.թ. 81): 2. <<Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ>> ԲԿ-ի տնօրեն Ա.Մինասյանի կողմից 11.11.2014 թվականին տրված գրության համաձայն` <<(...) Դ.Սիմոնյանի մոտ ախտորոշվել է` <<Վիճակ ստորին ծնոտի կզակային շրջանի օստեոսինթեզից հետո մետաղական թիթեղներով, ստորին ծնոտի սխալ սերտաճած կոտրվածք կզակային շրջանում աջից, պաթոլոգիական բաց կծվածք ֆրոնտալ շրջանում, ծամողական էֆեկտիվության գործակիցը ըստ Ագապովի 16%, ծամողական էֆեկտիվության խիստ խանգարում, ինչը կարող է կապված լինել ստացած վնասվածքի հետ>> (հատոր 2-րդ, գ.թ. 82): 3. Ավանի կլինիկայի ղեկավար Ն.Դարբինյանի կողմից տրված 10.11.2007 թվականի թիվ 850 ակտի համաձայն` Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի մոտ ախտորոշվել է <<Կրկնվող իրավիճակային ռեակցիաներ հիստերիկ տիպի անձի մոտ, գլխուղեղի օրգանական անբարենպաստ-մանկավարժական բացթողում>> հիվանդությունը (հատոր 2-րդ, գ.թ. 83): Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը, ուսումնասիրելով գործում առկա վերջինիս վերաբերյալ օբյեկտիվ, գոյություն ունեցող վերոնշյալ տվյալները, դրանց վերլուծության հիման վրա գալիս է համոզման, որ վերջինիս ուղղվելը հնարավոր է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու ձևով: Վերաքննիչ դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման տեսանկյունից կարևորում է նաև հանցավորի դրսևորած վարքագիծը` կատարած հանցագործությունից հետո, այն, որ ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով իրեն մեղսագրվող հանցանքը կատարել է 2017 թվականի ապրիլի 02-ին, և դեպքից հետո մինչ այսօր` շուրջ երկու տարի, գտնվելով ազատության մեջ, դրսևորել է պատշաճ վարքագիծ և զերծ է մնացել որևէ հակաօրինական արարք կատարելուց: Այսպիսով, ՀՀ քրեական օրենսդրության վերը նշված պահանջների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերոգրյալ նախադեպային որոշումների համատեքստում քննության առնելով ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի կատարած արարքի բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, հանցանքի կատարման շարժառիթն ու նպատակը, հանցավորի դերը, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա դրսևորած վարքագծը, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ սույն գործի շրջանակներում ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող վերոշարադրյալ հանգամանքների համակցությունը դուրս են սովորականի շրջանակներից և այն աստիճան առանձնահատուկ են, որ վերածվում են բացառության, և իրենց համակցության մեջ դիտարկելիս, նույնիսկ հանցանքը կատարելու ռեցիդիվի դեպքում` հաշվի առնելով նաև ամբաստանյալի նախկինում կատարած հանցանքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, բավարար են վերջինիս նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար: Քննության առնելով ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի և պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկներն ու պահանջը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վերաքննիչ բողոքն այդ մասով անհիմն է և ենթակա է մերժման` նկատի ունենալով հետևյալը. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին: Այսինքն` դատարանը կայացնելով մեղադրական դատավճիռ, ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում թվարկված պատժատեսակներից (կալանք, ազատազրկում կամ կարգապահական գումարտակում պահելը) որևէ մեկը` սահմանելով դրա չափը, այնուհետև համոզված լինելով, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու որոշում է դատապարտյալի վրա որոշակի պարտականություններ դնելով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել: Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները և չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների տեսակների, հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, այնպես էլ անձանց շրջանակի հետ կապված հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար կարևոր նշանակություն ունեն հանցագործության կատարման հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, մեղքի ձևը, հանցավորի կողմից այդ հանցագործության հանրորեն վտանգավոր հետևանքները նախատեսելու բնույթն ու աստիճանը: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, կատարելով իրավունքի զարգացմանը նպաստելու և օրենքի միատեսակ կիրառումն ապահովելու իր սահմանադրական գործառույթը, իր բազմաթիվ նախադեպային որոշումներով իրավական դիրքորոշում է ձևավորել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու թույլատրելիության վերաբերյալ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված իրավադրույթները ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը վերլուծության է ենթարկել թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-139/07, ՎԲ-195/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ՎԲ-01/08, ԵԿԴ/0034/01/08, ԱՎԴ2/0059/01/08, ՀՅՔՐԴ3/0109/01/08, ԵՔՐԴ/0571/01/08, ԱՎԴ/0100/01/08, ԱՐԴ/0117/01/08, ԱՐԱԴ/0050/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09, ԼԴ2/0019/01/09, ՍԴ/0226/01/09, ԵԱՔԴ/0120/01/09, ԵԷԴ/0138/01/09, ԳԴ1/0003/01/10, ՍԴ/0085/01/10, ԵԿԴ/0126/01/10, ԵԱՆԴ/0091/01/09, ԵԷԴ/0201/01/11, ԵԱԴԴ/0034/01/12, ԼԴ/0093/01/12 և այլ նախադեպային որոշումներում: ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումներից հետևում է, որ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունը, որ ամբաստանյալի ուղղումը հնարավոր է առանց իրական պատիժ կրելու։ Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին, ու թեև պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսում, սակայն դատարանի հետևությունները պետք է, ի թիվս այլոց, հիմնված լինեն նաև հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի ամբողջական գնահատման վրա` հաշվի առնելով այնպիսի գործոններ, ինչպիսիք են օրենքով պահպանվող հասարակական հարաբերության բնույթը, մեղքի ձևը և տեսակը, պատճառված վնասի չափը, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, հանցագործության հանգամանքները, եղանակը, նպատակներն ու շարժառիթները և այլն: Վերաքննիչ դատարանը, վերոգրյալ իրավանորմերի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումների համատեքստում հաշվի առնելով ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանին մեղսագրված հանցանքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը` այն, որ վերջինս նախկինում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով լինելով դատապարտված` անհրաժեշտ հետևություններ չի արել, ու հերթական անգամ կատարել է նոր հանցագործություն, օրենքով պահպանվող հասարակական հարաբերության բնույթը, մեղքի ձևը և տեսակը, հանցագործության հանգամանքները, եղանակը, նպատակներն ու շարժառիթները, ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով, սույն գործով հնարավոր չէ հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում ամրագրված պատժի նպատակներին, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները: Ամփոփելով վերոշարադրյալ բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցությամբ` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործի նախորդ փուլում թույլ են տրվել նյութական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ, 397-րդ և 399-րդ հոդվածների հիման վրա, հիմք են հանդիսանում Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի մայիսի 07-ի դատավճիռն ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի նկատմամբ նշանակված հիմնական պատժի մասով փոփոխելու համար: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 395-րդ, 397-րդ, 399-րդ և 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Պաշտպանի և ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքները բավարարել մասնակիորեն: Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի մայիսի 07-ի թիվ ԵԿԴ/0146/01/17 դատավճիռը բեկանել և փոփոխել: Ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 1 (մեկ) տարի ժամկետով: Նշանակված պատժին գումարել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 08.06.2015 թվականի դատավճռով նշանակված տուգանքի ձևով պատժատեսակից 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամը, և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 1 (մեկ) տարի ժամկետով և տուգանք` 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով: Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 14-02-2019 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 05-04-2019 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 3 հատորից. 261, 132, 139 թերթերից |
| Գործին կից նյութեր | լազերային սկավառակ փակ, կնքված վիճակում |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 05-04-2019 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 3 հատորից. 261, 132, 139 թերթերից |
| Գործին կից նյութերը | լազերային սկավառակ փակ, կնքված վիճակում |
| Ուր | Վճռաբեկ |
| Գրության համարը | Ե-11677/19 |
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 15-02-2021 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 14-02-2021 |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Ռոբրետ |
| Ազգանուն | Սիմոնյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Դավիթ Սիմոնյան Բեկանել Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի /Կենտրոն /`Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի /ՀՀ քր. օր-ի 153 հոդվածով - ազատազրկում 2 տարի 6 ամիս ժամկետով ` առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու , ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ , վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրավունքի զրկման , ՀՀ քր.օր. 67 հոդ. վերջնական պատիժ - ազատազրկում 2 տարի 6 ամիս ժամկետով և 300.000 ՀՀ դրամ տուգանք`առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու , ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ , վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրավունքի զրկման /վերաբերյալ 07.05.2018թ. դատավճիռը և <<Էրեբունի – Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ օրենքի համաձայն Դավիթ Սիմոնյանի նկատմամբ կիրառել համաներում : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 24-02-2021 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Երևան քաղաքի դատարան |
Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ
| Ըստ էության լուծող դատական ակտեր | Դատավճիռ (արդարացման/մեղադրական) |
|---|---|
| Ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելու և ... մասին դատական ակտ կայացրած դատավորների ցանկ | |
| Անուն | Մխիթար |
| Ազգանուն | Պապոյան |
| Ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելու և ... մասին դատական ակտ կայացրած դատավորների ցանկ | |
| Անուն | Ռուզաննա |
| Ազգանուն | Բարսեղյան |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 24-02-2021 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Արսեն |
| Ազգանուն | Նիկողոսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Վազգեն |
| Ազգանուն | Ռշտունի |
| Դատավոր | |
| Անուն | Մնացական |
| Ազգանուն | Հարությունյան |
Բողոքն առանց քննության թողնելու որոշում
| Ամսաթիվ | 26-02-2021 |
|---|---|
| Որոշման բովանդակությունը | ԵԿԴ/0146/01/17 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔՆ ԱՌԱՆՑ ՔՆՆՈՒԹՅԱՆ ԹՈՂՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ «26» փետրվարի 2021թ. ք.Երևան ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև՝ Վերաքննիչ դատարան), Նախագահող դատավոր՝ Ա.Նիկողոսյան, Դատավորներ՝ Վ.Ռշտունի, Մ.Հարությունյան, ուսումնասիրելով թիվ ԵԿԴ/0146/01/17 քրեական գործով Ռոբերտ Յաշայի Սիմոնյանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը (միջնորդությունը). Պ Ա Ր Զ Ե Ց՝ Գործի դատավարական նախապատմությունը. 1. Առաջին ատյանի դատարանի 2018 թվականի մայիսի 8-ի դատավճռով վճռվել է. «Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով և դատապարտել ազատազրկման 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով՝ առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրավունքի զրկման։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի համաձայն՝ նոր դատավճռով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 08.06.2015թ. դատավճռով նշանակված 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի չվճարված մասից 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ և որպես վերջնական պատիժ՝ նշանակել ազատազրկում 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով և 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ տուգանք՝ առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրավունքի զրկման։ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստո-րագրությունը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, և ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում ազատազրկման ձևով նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից»: Վերաքննիչ դատարանի՝ 2019 թվականի փետրվարի 14-ի որոշմամբ որոշվել է. «Պաշտպանի և ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքները բավարարել մասնակիորեն: Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2018 թվականի մայիսի 7-ի թիվ ԵԿԴ/0146/01/17 դատավճիռը բեկանել և փոփոխել: Ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 1 (մեկ) տարի ժամկետով: Նշանակված պատժին գումարել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 08.06.2015 թվականի դատավճռով նշանակված տուգանքի ձևով պատժատեսակից 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամը, և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 1 (մեկ) տարի ժամկետով և տուգանք՝ 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով: Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ»: ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ 2019 թվականի հուլիսի 8-ի որոշմամբ որոշվել է. «ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2019 թվականի փետրվարի 14-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանի, ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վճռաբեկ բողոքները վարույթ ընդունելը մերժել»: 2. 2021 թվականի փետրվարի 15-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել Ռոբերտ Յաշայի Սիմոնյանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը (միջնորդությունը): Թիվ ԵԿԴ/0146/01/17 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարան է ստացվել 2021 թվականի փետրվարի 24-ին և նույն օրը դատավորների միջև գործերի բաշխման էլեկտրոնային համակարգի միջոցով մակագրվել է դատարանի կազմին (նախագահող դատավոր՝ Ա.Նիկողոսյան, կազմի դատավորներ՝ Վ.Ռշտունի, Մ.Հարությունյան): Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը. 3. Վերաքննիչ դատարանը, ուսումնասիրելով թիվ ԵԿԴ/0146/01/17 քրեական գործով Ռոբերտ Յաշայի Սիմոնյանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը, գտնում է, որ անհրաժեշտ է անդրադառնալ այն իրավական հարցին, թե արդյոք բողոքաբերը հանդիսանում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ հոդվածով նախատեսված՝ վերաքննիչ բողոք ներկայացնելու իրավունքով օժտված սուբյեկտ: 4. Պատասխանելով սույն որոշման 3-րդ կետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Վերաքննիչ դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Առաջին ատյանի դատարանների դատական ակտերի դեմ վերաքննիչ բողոք բերելու իրավունք ունեն ամբաստանյալը, նրա պաշտպանը և օրինական ներկայացուցիչը, մեղադրողը կամ վերադաս դատախազը, տուժողը, նրա ներկայացուցիչը, օրինական ներկայացուցիչը և իրավահաջորդը, իսկ սույն օրենսգրքի 376.1 հոդվածի 2-րդ և 2.1-րդ կետերով նախատեսված ակտերի դեմ՝ նաև արդարացվածը, դատապարտյալը, նրանց պաշտպանները և օրինական ներկայացուցիչները: Քաղաքացիական հայցվորը, քաղաքացիական պատասխանողը կամ նրանց ներկայացուցիչները դատական ակտն իրավունք ունեն բողոքարկելու քաղաքացիական հայցի մասով։ Քաղաքացիական հայցի մասով վերաքննիչ բողոք բերելու իրավունք ունեն նաև տվյալ գործով կողմեր չհանդիսացող անձինք, եթե դատական ակտն առնչվում է նրանց շահերին։ Կասկածյալը, մեղադրյալը, նրանց պաշտպանները և օրինական ներկայացուցիչները, ինչպես նաև դիմողն իրավունք ունեն վերաքննության կարգով բողոքարկելու սույն օրենսգրքի 3761 հոդվածի 3-6-րդ կետերով նախատեսված դատական ակտերը (...)»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 379-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Վերաքննիչ բողոք բերվում են՝ 1) առաջին ատյանի դատարանների՝ գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերը՝ հրապարակվելու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում. 2) սույն օրենսգրքի 376.1 հոդվածի 2-րդ կետով նախատեսված դեպքում՝ դատական ակտը՝ օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից վեցամսյա ժամկետում. 2.1) սույն օրենսգրքի 376.1 հոդվածի 2.1-րդ կետով նախատեսված դեպքում՝ սույն օրենսգրքի 426.3 և 426.4 հոդվածներով սահմանված ժամկետներում. 3) առաջին ատյանի դատարանի՝ կալանավորման, կալանքի ժամկետի երկարաձգման, բժշկական հաստատությունում անձանց տեղավորման մասին որոշումները՝ հրապարակվելու պահից հնգօրյա ժամկետում, իսկ գործն ըստ էության չլուծող մյուս ակտերը՝ հրապարակվելու պահից տասնօրյա ժամկետում (…)»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 2.1 մասի համաձայն՝ « 2.1. Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքը թողնում է առանց քննության, եթե՝ (...) 3) վերաքննիչ բողոքը ներկայացրել է այն անձը, որը վերաքննիչ բողոք ներկայացնելու իրավունք չուներ (...)»: 5. Վերոգրյալի հիման վրա պետք է փաստել, որ սույն քրեական գործի շրջանակներում վերաքննիչ բողոքը ներկայացվել է թիվ ԵԿԴ/0146/01/17 քրեական գործով դատապարտյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի հոր՝ Ռոբերտ Յաշայի Սիմոնյանի կողմից, որը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի ուժով օժտված չէ տվյալ գործով վերաքննիչ բողոք բերելու իրավունքով (սույն քրեական գործի շրջանակներում առհասարակ որևէ դատավարական սուբյեկտ չէ): Այլ կերպ ասած՝ Ռոբերտ Յաշայի Սիմոնյանն ընդգրկված չէ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ հոդվածով սահմվանված՝ վերաքննիչ բողոք ներկանացնելու իրավունք ունեցող դատավարական սուբյեկտների սպառիչ ցանկում: 6. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Ռոբերտ Յաշայի Սիմոնյանը չի հանդիսանում թիվ ԵԿԴ/0146/01/17 քրեական գործով վերաքննիչ բողոք ներկայացնելու իրավունքով օժտված սուբյեկտ, հետևաբար՝ նրա կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը պետք է թողել առանց քննության: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ և 381-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը. Ո Ր Ո Շ Ե Ց՝ Ռոբերտ Յաշայի Սիմոնյանի կողմից թիվ ԵԿԴ/0146/01/17 քրեական գործով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը թողնել առանց քննության: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան՝ այն ստանալու պահից 15-օրյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ՆԻԿՈՂՈՍՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Վ.ՌՇՏՈՒՆԻ Մ.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ |
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 24-03-2021 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 24-03-2021 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Ամբաստանյալ |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Սիմոնյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Դավիթ Սիմոնյան Բեկանել Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի /Կենտրոն /`Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի /ՀՀ քր. օր-ի 153 հոդվածով - ազատազրկում 2 տարի 6 ամիս ժամկետով ` առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու , ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ , վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրավունքի զրկման , ՀՀ քր.օր. 67 հոդ. վերջնական պատիժ - ազատազրկում 2 տարի 6 ամիս ժամկետով և 300.000 ՀՀ դրամ տուգանք`առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու , ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ , վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրավունքի զրկման /վերաբերյալ 07.05.2018թ. դատավճիռը և <<Էրեբունի – Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ օրենքի համաձայն Դավիթ Սիմոնյանի նկատմամբ կիրառել համաներում : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Բողոքն առանց քննության թողնելու որոշում
| Ամսաթիվ | 24-03-2021 |
|---|---|
| Որոշման բովանդակությունը | ԵԿԴ/0146/01/17 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ԲՈՂՈՔՆ ԱՌԱՆՑ ՔՆՆՈՒԹՅԱՆ ԹՈՂՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ «24» մարտի 2021թ. ք.Երևան ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև՝ Վերաքննիչ դատարան), Նախագահող դատավոր՝ Ա.Նիկողոսյան, Դատավորներ՝ Վ.Ռշտունի, Մ.Հարությունյան, ուսումնասիրելով թիվ ԵԿԴ/0146/01/17 քրեական գործով Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը (միջնորդությունը). Պ Ա Ր Զ Ե Ց՝ Գործի դատավարական նախապատմությունը. 1. Առաջին ատյանի դատարանի 2018 թվականի մայիսի 8-ի դատավճռով վճռվել է. «Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով և դատապարտել ազատազրկման 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով՝ առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրավունքի զրկման։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի համաձայն՝ նոր դատավճռով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 08.06.2015թ. դատավճռով նշանակված 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքի չվճարված մասից 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ և որպես վերջնական պատիժ՝ նշանակել ազատազրկում 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով և 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ տուգանք՝ առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրավունքի զրկման։ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստո-րագրությունը, թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, և ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում ազատազրկման ձևով նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից»: Վերաքննիչ դատարանի՝ 2019 թվականի փետրվարի 14-ի որոշմամբ որոշվել է. «Պաշտպանի և ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքները բավարարել մասնակիորեն: Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2018 թվականի մայիսի 7-ի թիվ ԵԿԴ/0146/01/17 դատավճիռը բեկանել և փոփոխել: Ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 1 (մեկ) տարի ժամկետով: Նշանակված պատժին գումարել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 08.06.2015 թվականի դատավճռով նշանակված տուգանքի ձևով պատժատեսակից 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամը, և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 1 (մեկ) տարի ժամկետով և տուգանք՝ 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով: Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ»: ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ 2019 թվականի հուլիսի 8-ի որոշմամբ որոշվել է. «ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2019 թվականի փետրվարի 14-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանի, ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վճռաբեկ բողոքները վարույթ ընդունելը մերժել»: Վերաքննիչ դատարանի՝ 2021 թվականի փետրվարի 26-ի որոշմամբ Ռոբերտ Յաշայի Սիմոնյանի բողոքը թողնվել է առանց քննության։ 2. 2021 թվականի մարտի 24-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը (միջնորդությունը): Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը. 3. Վերաքննիչ դատարանը, ուսումնասիրելով թիվ ԵԿԴ/0146/01/17 քրեական գործով Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը (միջնորդությունը), գտնում է, որ անհրաժեշտ է անդրադառնալ այն իրավական հարցին, թե արդյոք տվյալ վերաքննիչ բողոքը (միջնորդությունը) ենթակա է Վերաքննիչ դատարանում քննության։ 4. Պատասխանելով սույն որոշման 3-րդ կետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Վերաքննիչ դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Առաջին ատյանի դատարանների դատական ակտերի դեմ վերաքննիչ բողոք բերելու իրավունք ունեն ամբաստանյալը, նրա պաշտպանը և օրինական ներկայացուցիչը, մեղադրողը կամ վերադաս դատախազը, տուժողը, նրա ներկայացուցիչը, օրինական ներկայացուցիչը և իրավահաջորդը, իսկ սույն օրենսգրքի 3761 հոդվածի 2-րդ և 2.1-րդ կետերով նախատեսված ակտերի դեմ՝ նաև արդարացվածը, դատապարտյալը, նրանց պաշտպանները և օրինական ներկայացուցիչները: Քաղաքացիական հայցվորը, քաղաքացիական պատասխանողը կամ նրանց ներկայացուցիչները դատական ակտն իրավունք ունեն բողոքարկելու քաղաքացիական հայցի մասով։ Քաղաքացիական հայցի մասով վերաքննիչ բողոք բերելու իրավունք ունեն նաև տվյալ գործով կողմեր չհանդիսացող անձինք, եթե դատական ակտն առնչվում է նրանց շահերին։ Կասկածյալը, մեղադրյալը, նրանց պաշտպանները և օրինական ներկայացուցիչները, ինչպես նաև դիմողն իրավունք ունեն վերաքննության կարգով բողոքարկելու սույն օրենսգրքի 3761 հոդվածի 3-6-րդ կետերով նախատեսված դատական ակտերը: 2. Մեղադրողը կամ վերադաս դատախազն իրավունք չունի բողոքարկելու գործն ըստ էության լուծող դատական ակտը քաղաքացիական հայցի մասով, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ քաղաքացիական հայցը շոշափում է պետության գույքային շահերը»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376.1 հոդվածի համաձայն՝ «Վերաքննության կարգով բողոքարկման ենթակա են՝ 1) առաջին ատյանի դատարանների՝ գործն ըստ էության լուծող օրինական ուժի մեջ չմտած դատական ակտերը. 2) առաջին ատյանի դատարանների՝ գործն ըստ էության լուծող օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտերն այն բացառիկ դեպքերում, երբ գործի նախորդ դատական քննության ընթացքում թույլ են տրվել նյութական կամ դատավարական իրավունքի այնպիսի հիմնարար խախտումներ, որոնց արդյունքում ընդունված դատական ակտը խաթարում է արդարադատության բուն էությունը. 2.1) առաջին ատյանի դատարանների՝ գործն ըստ էության լուծող օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտերը՝ նոր երևան եկած կամ նոր հանգամանքներով. 3) առաջին ատյանի դատարանների՝ գործով վարույթը կասեցնելու որոշումները. 4) առաջին ատյանի դատարանների՝ կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու, փոփոխելու կամ վերացնելու, սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում՝ խուզարկության, առգրավման, բժշկական հաստատությունում անձանց տեղավորման, ինչպես նաև նամակագրության, հեռախոսային խոսակցությունների, փոստային, հեռագրական և այլ հաղորդումների գաղտնիության իրավունքի սահմանափակման մասին որոշումները. 5) առաջին ատյանի դատարանի՝ հետաքննության մարմնի աշխատակցի, քննիչի, դատախազի, օպերատիվ-հետախուզական գործողություններ իրականացնող մարմինների որոշումների և գործողությունների (անգործության) դեմ բողոքների կապակցությամբ կայացված որոշումները. 6) հանձնման մասին դատարանի որոշումները. 7) սույն օրենսգրքի 49 գլխով նախատեսված հարցերի կապակցությամբ դատարանի կայացրած որոշումները. 8) սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում՝ այլ դատական ակտեր»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 2.1 մասի համաձայն՝ « 2.1. Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքը թողնում է առանց քննության, եթե՝ 2) վերաքննիչ բողոքը բերվել է սահմանված ժամկետը լրանալուց հետո, և բաց թողնված ժամկետը վերականգնելու մասին միջնորդությունը բացակայում է կամ մերժվել է. (...) 4) բողոքարկվել է այն դատական ակտը, որը ենթակա չէ բողոքարկման վերաքննության կարգով. (...)»: 5. Վերոգրյալի հիման վրա պետք է փաստել, որ սույն քրեական գործը ստացել է օրինական ուժ, հետևաբար դրա ըստ էության բողոքարկման ժամկետը բողոքաբերի կողմից բաց է թողնվել: Առավել ևս քրեական գործի քննության փուլում Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի պաշտպանի կողմից ներկայացված է եղել վերաքննիչ բողոք: 6. Միևնույն ժամանակ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքն արդարադատության բուն էությունը խաթարող դատական ակտի դեմ հիմնարար խախտման հիմքով բերված բողոք նույնպես հնարավոր չէ դիտարկել, քանի որ այդ մասով չեն ներկայացվել փաստարկված հիմնավորումներ: 7. Միևնույն ժամանակ Վերաքննիչ դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ. «ՀՀ Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի Առաջին Հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին» օրենքի 4-րդ հոդվածի 9-րդ մասի համաձայն՝ «Սույն օրենքի կատարումը վերապահել՝ 1) Հայաստանի Հանրապետության ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի և վերաքննիչ քրեական դատարաններին՝ ա. այն անձանց նկատմամբ, որոնց վերաբերյալ գործերը Հայաստանի Հանրապետության ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի կամ վերաքննիչ քրեական դատարանում են, սակայն մինչև սույն որոշումն ուժի մեջ մտնելը չեն քննվել, կամ այն անձանց նկատմամբ, որոնց վերաբերյալ գործերը քննվել են, բայց դատավճիռներն օրինական ուժի մեջ չեն մտել, բ. այն անձանց նկատմամբ, որոնց հանդեպ պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել, կամ պատժի կրումը հետաձգվել է։ Նշված անձանց նկատմամբ սույն օրենքի կիրառման հարցը լուծում է դատարանը՝ դատապարտյալի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու մարմնի միջնորդության հիման վրա. 2) Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեական դատարանին՝ Հայաստանի Հանրապետության դատարանների կողմից դատապարտված այն անձանց նկատմամբ, որոնք պատիժը կրում են Հայաստանի Հանրապետության սահմաններից դուրս (...)»: 8. Վերոգրյալի հաշվառմամբ և կիրառելով մեկնաբանման expression unius կանոնը, որի համաձայն՝ սպառիչ ցանկում որևէ տարր չներառելը պետք է մեկնաբանել դրա բացառման իմաստով՝ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ անգամ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի կողմից ներկայացված փաստաթուղթը միջնորդություն դիտարկելու պարագայում այն վերաբերելի չէ Վերաքննիչ դատարանին, քանի որ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի վերաբերյալ գործը մտել է օրինական ուժի մեջ և այն չի գտնվում Վերաքննիչ դատարանի վարույթում՝ ըստ էության լուծման համար, նրա նկատմամբ Վերաքննիչ դատարանի կողմից պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում չի կայացվել, պատժի կրումը չի հետաձգվել, բացի այդ, Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանը պատիժ չի կրում ՀՀ սահմաններից դուրս: 9. Ավելորդ չէ փաստել, որ ներկայացվածը որպես ինքնուրույն վերաքննիչ բողոք դիտարկելու դեպքում էլ Վերաքննիչ դատարանում բողոքարկման ենթակա են միայն առաջին ատյանի դատարանի կողմից կայացված դատական ակտերը, մինչդեռ սույն քրեական գործի շրջանակներում առկա չէ առաջին ատյանի դատարանի կողմից կայացված այդպիսի դատական ակտ: Այսինքն՝ առկա չէ այն իրավաբանական փաստը, որի հիման վրա ներկայացվելիք վերաքննիչ բողոքի ուժով կարող էին սկզբնավորել վերաքննիչ վարույթին բնորոշ իրավահարաբերությունները։ 10. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը (միջնորդությունը) ենթակա չէ Վերաքննիչ դատարանում քննության, ուստի այն պետք է թողել առանց քննության: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ և 381-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը. Ո Ր Ո Շ Ե Ց՝ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի կողմից թիվ ԵԿԴ/0146/01/17 քրեական գործով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը թողնել առանց քննության: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան՝ այն ստանալու պահից 15-օրյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ՆԻԿՈՂՈՍՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Վ.ՌՇՏՈՒՆԻ Մ.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 03-06-2021 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 5 հատորից. համապատասխանաբար՝ 261, 132, 139, 99, 68 թերթ |
| Գործին կից նյութեր | քրեական գործի հավելվածը՝ 78 թերթ և լազերային սկավառակ կցված քրեական գործի 1-ին հատորին |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 03-06-2021 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 5 հատորից. համապատասխանաբար՝ 261, 132, 139, 99, 68 թերթ |
| Գործին կից նյութերը | քրեական գործի հավելվածը՝ 78 թերթ և լազերային սկավառակ կցված քրեական գործի 1-ին հատորին |
| Ուր | Երևան քաղաքի դատարան |
| Գրության համարը | Ե-21091/21 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0146/01/17
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 28-03-2019 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Ամբաստանյալի պաշտպան |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Անժելա |
| Ազգանուն | Հոբոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատապարտյալ, Ամբաստանյալ, Մեղադրյալ | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Սիմոնյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
| Կայացվել է որոշում | Բողոքը վերադարձվել է սխալները շտկելու համար |
| Կայացվել է որոշում | Բողոքի վարույթ ընդունումը մերժվել է |
| Որոշման ամսաթիվ | 29-04-2019 |
| Որոշման ամսաթիվ | 08-07-2019 |
| Որոշման բովանդակություն | ԵԿԴ/0146/01/17 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔԸ ՎԵՐԱԴԱՐՁՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 29 ապրիլի 2019 թվական ք.Երևան ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ` դատավորներ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ քննարկելով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2019 թվականի փետրվարի 14-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հարցը` պարզեց, որ այն պետք է վերադարձնել հետևյալ պատճառաբանությամբ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի 1-ին մասի 8-րդ կետի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը պետք է բովանդակի բողոք ներկայացնող անձի ստորագրությունը: Բողոքի ուսումնասիրությունից երևում է, որ այն չի պարունակում պաշտպան Ա.Հոբոսյանի ստորագրությունը: Այսինքն՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի 1-ին մասի 8-րդ կետի պահանջը պահպանված չէ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վերադարձվում է, եթե այն չի համապատասխանում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի պահանջներին: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` «Վճռաբեկ դատարանը բողոքը վերադարձնելու մասին որոշմամբ սահմանում է մինչև մեկամսյա ժամկետ` ձևական սխալները շտկելու և վճռաբեկ բողոքը կրկին ներկայացնելու համար»: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում ներկայացված վճռաբեկ բողոքի ձևական սխալները շտկելու և այն կրկին ներկայացնելու համար պետք է սահմանել 3-օրյա ժամկետ: Միևնույն ժամանակ, հաշվի առնելով ՀՀ սահմանադրական դատարանի՝ 2017 թվականի ապրիլի 18-ի թիվ ՍԴՈ-1363, 2017 թվականի մայիսի 25-ի թիվ ՍԴՈ-1370 որոշումներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ սույն որոշմամբ մատնանշված թերությունը վերացնելու միջոցով բողոքը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի պահանջներին սահմանված ժամկետում չհամապատասխանեցնելու կամ կրկին ներկայացվող բողոքում նոր ձևական սխալ թույլ տալու պարագայում այն կդիտարկվի որպես ամբողջությամբ նոր բերված բողոք` դրանից բխող իրավական հետևանքներով: Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին, 3-րդ և 4-րդ մասերով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2019 թվականի փետրվարի 14-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վճռաբեկ բողոքը վերադարձնել: Վճռաբեկ բողոքի ձևական սխալները շտկելու և այն կրկին ներկայացնելու համար սահմանել 3-օրյա ժամկետ` սույն որոշումը ստանալու պահից: Սահմանել, որ սույն որոշմամբ մատնանշված թերությունը վերացնելու միջոցով բողոքը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի պահանջներին սահմանված ժամկետում չհամապատասխանեցնելու կամ կրկին ներկայացվող բողոքում նոր ձևական սխալ թույլ տալու պարագայում այն կդիտարկվի որպես ամբողջությամբ նոր բերված բողոք` դրանից բխող իրավական հետևանքներով: Սահմանված ժամկետում բողոքը չներկայացնելու դեպքում այն համարվում է չտրված: Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման: Նախագահող` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ Դատավորներ` Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ |
| Որոշման բովանդակություն | ԵԿԴ/0146/01/17 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔՆԵՐԸ ՎԱՐՈՒՅԹ ԸՆԴՈՒՆԵԼԸ ՄԵՐԺԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 8 հուլիսի 2019 թվական ք.Երևան ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ` դատավորներ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ քննարկելով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2019 թվականի փետրվարի 14-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանի, ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վճռաբեկ բողոքները վարույթ ընդունելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի` 2018 թվականի մայիսի 7-ի դատավճռով Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 2 տարի 6 ամիս ժամկետով՝ առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրավունքի զրկման։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի հիման վրա նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 2015 թվականի հունիսի 8-ի դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը` 300.000 ՀՀ դրամ տուգանքը, և ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 2 տարի 6 ամիս ժամկետով և տուգանք՝ 300.000 ՀՀ դրամի չափով՝ առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրավունքի զրկման։ Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի և պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքների քննության արդյունքում ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը 2019 թվականի փետրվարի 14-ի որոշմամբ բողոքները բավարարել է մասնակիորեն, բեկանել ու փոփոխել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի` 2018 թվականի մայիսի 7-ի դատավճիռը, ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կարգով նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկում` 1 տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի հիման վրա նշանակված պատժին գումարվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 2015 թվականի հունիսի 8-ի դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը` 300.000 ՀՀ դրամ տուգանքը, և ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 1 տարի ժամկետով և տուգանք՝ 300.000 ՀՀ դրամի չափով: Վերոհիշյալ որոշման դեմ վճռաբեկ բողոքներ են բերել ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանը և ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պաշտպան Ա.Հոբոսյանը: 1. ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանը խնդրել է վճռաբեկ բողոքն ընդունել վարույթ, բեկանել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2019 թվականի փետրվարի 14-ի որոշումը և օրինական ուժ տալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի` 2018 թվականի մայիսի 7-ի դատավճռին: Բողոք բերած անձը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետերով սահմանված հիմքերը, այն է` բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի և այլ նորմատիվ իրավական ակտերի միատեսակ կիրառության համար, և առերևույթ առկա է մարդու իրավունքների և ազատությունների հիմնարար խախտում: Ըստ բողոքաբերի` բողոքարկվող դատական ակտը հակասում է Վճռաբեկ դատարանի՝ թիվ ԵԿԴ/0042/01/11, թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 և այլ որոշումներին: Բողոք բերած անձի պնդմամբ` ստորադաս դատարանները, ի թիվս այլնի, խախտել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ, 61-64-րդ հոդվածների պահանջները: Բողոքաբերի փաստարկների, սույն գործի նյութերի, Վճռաբեկ դատարանի վկայակոչված որոշումների և բողոքարկվող դատական ակտի պատճառաբանությունների համադրված վերլուծության արդյունքում Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքաբերի կողմից չի հիմնավորվել, որ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի և այլ նորմատիվ իրավական ակտերի միատեսակ կիրառության համար, և որ առերևույթ առկա է մարդու իրավունքների և ազատությունների հիմնարար խախտում: Հետևաբար, բերված բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հիմքերը հիմնավորված չեն: 2. ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2019 թվականի փետրվարի 14-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պաշտպան Ա.Հոբոսյանի ներկայացրած բողոքը Վճռաբեկ դատարանը 2019 թվականի ապրիլի 29-ի որոշմամբ վերադարձրել է` տրամադրելով 3-օրյա ժամկետ` թերությունները վերացնելու, բողոքը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի պահանջներին համապատասխանեցնելու և կրկին ներկայացնելու համար: Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պաշտպան Ա.Հոբոսյանը կրկին ներկայացրել է վճռաբեկ բողոք՝ խնդրելով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2019 թվականի փետրվարի 14-ի որոշումը Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով բեկանել և փոփոխել, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չկիրառել: Բողոք բերած անձը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետերով սահմանված հիմքերը, այն է` բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի և այլ նորմատիվ իրավական ակտերի միատեսակ կիրառության համար, և առերևույթ առկա է մարդու իրավունքների և ազատությունների հիմնարար խախտում: Բողոք բերած անձի պնդմամբ` բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի և այլ նորմատիվ իրավական ակտերի միատեսակ կիրառության համար, քանի որ բողոքարկվող դատական ակտում որևէ նորմի մեկնաբանությունը հակասում է Վճռաբեկ դատարանի որոշման մեջ տվյալ նորմին տրված մեկնաբանությանը: Ըստ բողոքաբերի` բողոքարկվող դատական ակտը հակասում է Վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09, թիվ ԵԷԴ/0201/01/11 և այլ որոշումներին: Բողոք բերած անձի պնդմամբ` ստորադաս դատարանները խախտել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ և 70-րդ հոդվածների պահանջները: Բողոքաբերի փաստարկների, սույն գործի նյութերի և բողոքարկվող դատական ակտի պատճառաբանությունների համադրված վերլուծության արդյունքում Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքաբերի կողմից չի հիմնավորվել, որ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի և այլ նորմատիվ իրավական ակտերի միատեսակ կիրառության համար, և որ առերևույթ առկա է մարդու իրավունքների և ազատությունների հիմնարար խախտում: Հետևաբար, բերված բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հիմքերը հիմնավորված չեն: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.3-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժվում է, եթե բացակայում են նույն օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով և 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքերը, ուստի ներկայացված բողոքները վարույթ ընդունելը ենթակա է մերժման: Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.3-րդ հոդվածով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2019 թվականի փետրվարի 14-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանի, ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վճռաբեկ բողոքները վարույթ ընդունելը մերժել: Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման: Նախագահող` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ Դատավորներ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ |
| Սահմանված ժամկետում կրկին ներկայացվել է | 08-05-2019 |
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 30-04-2019 |
Գործը ստացվել է
| Ամսաթիվ | 09-04-2019 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
Զեկուցող դատավոր
| Ամսաթիվ | 09-04-2019 |
|---|---|
| Զեկուցող դատավոր | |
| Անուն | Ելիզավետա |
| Ազգանուն | Դանիելյան |
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 12-04-2019 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Գլխավոր դատախազի տեղակալ |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Դ |
| Ազգանուն | Մելքոնյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատապարտյալ, Ամբաստանյալ, Մեղադրյալ | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Սիմոնյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
| Կայացվել է որոշում | Բողոքի վարույթ ընդունումը մերժվել է |
| Որոշման ամսաթիվ | 08-07-2019 |
| Որոշման բովանդակություն | ԵԿԴ/0146/01/17 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔՆԵՐԸ ՎԱՐՈՒՅԹ ԸՆԴՈՒՆԵԼԸ ՄԵՐԺԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 8 հուլիսի 2019 թվական ք.Երևան ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ` դատավորներ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ քննարկելով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2019 թվականի փետրվարի 14-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանի, ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վճռաբեկ բողոքները վարույթ ընդունելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի` 2018 թվականի մայիսի 7-ի դատավճռով Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 2 տարի 6 ամիս ժամկետով՝ առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրավունքի զրկման։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի հիման վրա նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 2015 թվականի հունիսի 8-ի դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը` 300.000 ՀՀ դրամ տուգանքը, և ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 2 տարի 6 ամիս ժամկետով և տուգանք՝ 300.000 ՀՀ դրամի չափով՝ առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրավունքի զրկման։ Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի և պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքների քննության արդյունքում ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը 2019 թվականի փետրվարի 14-ի որոշմամբ բողոքները բավարարել է մասնակիորեն, բեկանել ու փոփոխել Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի` 2018 թվականի մայիսի 7-ի դատավճիռը, ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կարգով նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկում` 1 տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի հիման վրա նշանակված պատժին գումարվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 2015 թվականի հունիսի 8-ի դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը` 300.000 ՀՀ դրամ տուգանքը, և ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 1 տարի ժամկետով և տուգանք՝ 300.000 ՀՀ դրամի չափով: Վերոհիշյալ որոշման դեմ վճռաբեկ բողոքներ են բերել ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանը և ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պաշտպան Ա.Հոբոսյանը: 1. ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանը խնդրել է վճռաբեկ բողոքն ընդունել վարույթ, բեկանել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2019 թվականի փետրվարի 14-ի որոշումը և օրինական ուժ տալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի` 2018 թվականի մայիսի 7-ի դատավճռին: Բողոք բերած անձը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետերով սահմանված հիմքերը, այն է` բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի և այլ նորմատիվ իրավական ակտերի միատեսակ կիրառության համար, և առերևույթ առկա է մարդու իրավունքների և ազատությունների հիմնարար խախտում: Ըստ բողոքաբերի` բողոքարկվող դատական ակտը հակասում է Վճռաբեկ դատարանի՝ թիվ ԵԿԴ/0042/01/11, թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 և այլ որոշումներին: Բողոք բերած անձի պնդմամբ` ստորադաս դատարանները, ի թիվս այլնի, խախտել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ, 61-64-րդ հոդվածների պահանջները: Բողոքաբերի փաստարկների, սույն գործի նյութերի, Վճռաբեկ դատարանի վկայակոչված որոշումների և բողոքարկվող դատական ակտի պատճառաբանությունների համադրված վերլուծության արդյունքում Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքաբերի կողմից չի հիմնավորվել, որ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի և այլ նորմատիվ իրավական ակտերի միատեսակ կիրառության համար, և որ առերևույթ առկա է մարդու իրավունքների և ազատությունների հիմնարար խախտում: Հետևաբար, բերված բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հիմքերը հիմնավորված չեն: 2. ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2019 թվականի փետրվարի 14-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պաշտպան Ա.Հոբոսյանի ներկայացրած բողոքը Վճռաբեկ դատարանը 2019 թվականի ապրիլի 29-ի որոշմամբ վերադարձրել է` տրամադրելով 3-օրյա ժամկետ` թերությունները վերացնելու, բողոքը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի պահանջներին համապատասխանեցնելու և կրկին ներկայացնելու համար: Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պաշտպան Ա.Հոբոսյանը կրկին ներկայացրել է վճռաբեկ բողոք՝ խնդրելով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2019 թվականի փետրվարի 14-ի որոշումը Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով բեկանել և փոփոխել, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չկիրառել: Բողոք բերած անձը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետերով սահմանված հիմքերը, այն է` բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի և այլ նորմատիվ իրավական ակտերի միատեսակ կիրառության համար, և առերևույթ առկա է մարդու իրավունքների և ազատությունների հիմնարար խախտում: Բողոք բերած անձի պնդմամբ` բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի և այլ նորմատիվ իրավական ակտերի միատեսակ կիրառության համար, քանի որ բողոքարկվող դատական ակտում որևէ նորմի մեկնաբանությունը հակասում է Վճռաբեկ դատարանի որոշման մեջ տվյալ նորմին տրված մեկնաբանությանը: Ըստ բողոքաբերի` բողոքարկվող դատական ակտը հակասում է Վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09, թիվ ԵԷԴ/0201/01/11 և այլ որոշումներին: Բողոք բերած անձի պնդմամբ` ստորադաս դատարանները խախտել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ և 70-րդ հոդվածների պահանջները: Բողոքաբերի փաստարկների, սույն գործի նյութերի և բողոքարկվող դատական ակտի պատճառաբանությունների համադրված վերլուծության արդյունքում Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքաբերի կողմից չի հիմնավորվել, որ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի և այլ նորմատիվ իրավական ակտերի միատեսակ կիրառության համար, և որ առերևույթ առկա է մարդու իրավունքների և ազատությունների հիմնարար խախտում: Հետևաբար, բերված բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հիմքերը հիմնավորված չեն: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.3-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժվում է, եթե բացակայում են նույն օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով և 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքերը, ուստի ներկայացված բողոքները վարույթ ընդունելը ենթակա է մերժման: Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.3-րդ հոդվածով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2019 թվականի փետրվարի 14-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանի, ամբաստանյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վճռաբեկ բողոքները վարույթ ընդունելը մերժել: Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման: Նախագահող` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ Դատավորներ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ |
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 15-07-2019 |
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 19-07-2019 |
|---|---|
| Դատարան | Երևան քաղաքի դատարան |
| Այլ նշումներ | 4 հատոր` 261, 132, 139, 77 /4-րդ հատորը կազմված է ՀՀ վճռաբեկ դատարանում/ թերթ, կից` մեկ լազերային սկավառակ |
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 15-02-2021 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Դիմող |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Ռոբերտ |
| Ազգանուն | Սիմոնյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատապարտյալ, Ամբաստանյալ, Մեղադրյալ | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Սիմոնյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
| Կայացվել է որոշում | Բողոքը թողնվել է առանց քննության |
| Որոշման ամսաթիվ | 14-04-2021 |
| Որոշման բովանդակություն | ԵԿԴ/0146/01/17 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔՆ ԱՌԱՆՑ ՔՆՆՈՒԹՅԱՆ ԹՈՂՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 14 ապրիլի 2021 թվական ք. Երևան ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ՝ Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ` Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ քննարկելով դատապարտյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2019 թվականի փետրվարի 14-ի որոշման դեմ Քաշաթաղ» ՀԿ-ի նախագահ Ռոբերտ Սիմոնյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 404-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Վերաքննիչ դատարանի՝ գործն ըստ էության լուծող և գործն ըստ էության չլուծող դատական ակտերը, ինչպես նաև վերաքննիչ դատարանի՝ գործն ըստ էության չլուծող դատական ակտերի վերանայման արդյունքում կայացված որոշումները վճռաբեկ դատարան բողոքարկելու իրավունք ունեն՝ 1) դատավարության մասնակիցները, բացառությամբ քրեական հետապնդման մարմինների, իսկ օրենքով նախատեսված դեպքերում նաև դիմողները. 2) գլխավոր դատախազը և նրա տեղակալները` օրենքով նախատեսված դեպքերում»։ Գործի նյութերի և վճռաբեկ բողոքի ուսումնասիրությունից երևում է, որ վճռաբեկ բողոքը ներկայացրել է դատապարտյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի հայրը` Քաշաթաղ» ՀԿ-ի նախագահ Ռ.Սիմոնյանը, ով սույն գործով չի հանդիսացել դատավարության մասնակից, ուստի և վճռաբեկ բողոք ներկայացնելու իրավասություն ունեցող դատավարության սուբյեկտ։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի համաձայն՝ «Վճռաբեկ բողոքը թողնվում է առանց քննության, եթե՝ (...) վճռաբեկ բողոքը ներկայացրել է այն անձը, որը վճռաբեկ բողոք ներկայացնելու իրավունք չուներ. (…)»։ Հետևաբար, դատապարտյալ Դ.Սիմոնյանի հոր` Ռ.Սիմոնյանի վճռաբեկ բողոքը պետք է թողնել առանց քննության։ Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Դատապարտյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2019 թվականի փետրվարի 14-ի որոշման դեմ Քաշաթաղ» ՀԿ-ի նախագահ Ռոբերտ Սիմոնյանի վճռաբեկ բողոքը թողնել առանց քննության։ Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման։ Նախագահող` Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ Դատավորներ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ |
Գործը ստացվել է
| Ամսաթիվ | 07-04-2021 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
| Այլ նշումներ | Հավելված` մեկ հատոր: |
Զեկուցող դատավոր
| Ամսաթիվ | 07-04-2021 |
|---|---|
| Զեկուցող դատավոր | |
| Անուն | Սերժիկ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 16-04-2021 |
|---|---|
| Դատարան | Քրեական վերաքննիչ |
| Այլ նշումներ | քրեական գործի հավելվածը 78 թերթ: |
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 14-06-2021 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Ամբաստանյալ |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Սիմոնյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատապարտյալ, Ամբաստանյալ, Մեղադրյալ | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Սիմոնյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
| Կայացվել է որոշում | Վերանայման վարույթ հարուցելը մերժվել է |
| Որոշման ամսաթիվ | 01-07-2021 |
| Որոշման բովանդակություն | ԵԿԴ/0146/01/17 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՆՈՐ ԵՐԵՎԱՆ ԵԿԱԾ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔԻ ՀԻՄՔՈՎ ԴԱՏԱԿԱՆ ԱԿՏԻ ՎԵՐԱՆԱՅՄԱՆ ՎԱՐՈՒՅԹ ՀԱՐՈՒՑԵԼԸ ՄԵՐԺԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 1 հուլիսի 2021 թվական ք.Երևան ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ՝ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ՝ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ քննարկելով դատապարտյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի բողոքի հիման վրա նոր երևան եկած հանգամանքի հիմքով դատական ակտի վերանայման վարույթ հարուցելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ` նաև Առաջին ատյանի դատարան)՝ 2018 թվականի մայիսի 7-ի դատավճռով Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 2 տարի 6 ամիս ժամկետով՝ առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրավունքից զրկման։ Նշանակված պատժին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի հիման վրա մասնակիորեն գումարվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 2015 թվականի հունիսի 8-ի դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը` 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ տուգանքը, և ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 2 տարի 6 ամիս ժամկետով և տուգանք՝ 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով՝ առանց պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրավունքից զրկման։ Ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի և պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքների քննության արդյունքում ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` նաև Վերաքննիչ դատարան) 2019 թվականի փետրվարի 14-ի որոշմամբ բողոքները բավարարել է մասնակիորեն, բեկանել և փոփոխել է Առաջին ատյանի դատարանի` 2018 թվականի մայիսի 7-ի դատավճիռը, ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կարգով նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկում՝ 1 տարի ժամկետով: Նշանակված պատժին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի հիման վրա գումարվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 2015 թվականի հունիսի 8-ի դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը` 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ տուգանքը, և Դ.Սիմոնյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 1 տարի ժամկետով և տուգանք՝ 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով: Վերոհիշյալ որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանի և ամբաստանյալ Դ.Սիմոնյանի պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վճռաբեկ բողոքները վարույթ ընդունելը Վճռաբեկ դատարանի՝ 2019 թվական հուլիսի 8-ի որոշմամբ մերժվել է: Դատապարտյալ Դ.Սիմոնյանը 2021 թվականի հունիսի 14-ին նոր երևան եկած հանգամանքով բողոք է ներկայացրել Վճռաբեկ դատարան` խնդրելով մասնակի` չբեկանված մասով, բեկանել և փոփոխել Վերաքննիչ դատարանի՝ 2019 թվականի փետրվարի 14-ի որոշումը, ամբողջությամբ բեկանել և փոփոխել Առաջին ատյանի դատարանի` 2018 թվականի մայիսի 7-ի դատավճիռը, հանցակազմի բացակայության հիմքով իրեն ճանաչել անպարտ, կիրառել «Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին» 2018 թվականին նոյեմբերի 1-ի օրենքը: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 4263-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Նոր երևան եկած հանգամանքների հետևանքով դատական ակտերը վերանայվում են, եթե` 1) օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտով հաստատված է վկայի, տուժողի ցուցմունքների, թարգմանչի կատարած թարգմանության ակնհայտ սխալ կամ փորձագետի եզրակացության ակնհայտ կեղծ լինելը, ինչպես նաև իրեղեն ապացույցների, քննչական ու դատական գործողությունների արձանագրությունների և այլ փաստաթղթերի կեղծված լինելը, որոնք հանգեցրել են չհիմնավորված կամ անօրինական դատավճիռ կայացնելուն. 2) օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտով հաստատված են դատավորների հանցավոր գործողությունները, որոնք նրանք թույլ են տվել տվյալ գործը քննելիս. 3) դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտով հաստատված են գործի քննությունը կատարող անձանց այնպիսի հանցավոր գործողություններ, որոնք հանգեցրել են դատարանի չհիմնավորված և անօրինական դատավճիռ կամ գործը կարճելու վերաբերյալ որոշում կայացնելուն. 4) ի հայտ են եկել դատական ակտ կայացնելիս դատարանին անհայտ մնացած այլ հանգամանքներ, որոնք ինքնին կամ մինչև այդ պարզված հանգամանքների հետ ապացուցում են դատապարտյալի անմեղությունը կամ նրա կատարած հանցանքի նվազ ծանր կամ ավելի ծանր լինելը, քան այն, որի համար նա դատապարտվել է, ինչպես նաև ապացուցում են արդարացվածի կամ այն անձի մեղավորությունը, որի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է, կամ գործով վարույթը կարճվել է»: Բողոքի փաստարկների վերլուծությունից հետևում է, որ բողոքաբերը չի հիմնավորել դատական ակտի վերանայման համար նոր երևան եկած հանգամանքի առկայությունը: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 4268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի համաձայն` դատարանը վերանայման վարույթի հարուցումը մերժում է, եթե առերևույթ բացակայում է նոր երևան եկած հանգամանքը: Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Վճռաբեկ դատարանը եզրահանգում է, որ դատապարտյալ Դ.Սիմոնյանի բողոքի հիման վրա նոր երևան եկած հանգամանքի հիմքով դատական ակտի վերանայման վարույթի հարուցումը ենթակա է մերժման: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 4268-րդ հոդվածի 2-րդ մասով՝ Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Դատապարտյալ Դավիթ Ռոբերտի Սիմոնյանի վճռաբեկ բողոքի հիման վրա նոր երևան եկած հանգամանքի հիմքով դատական ակտի վերանայման վարույթի հարուցումը մերժել: Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման: Նախագահող` Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ Դատավորներ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ |
Գործը ստացվել է
| Ամսաթիվ | 21-06-2021 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Երևան քաղաքի դատարան |
Զեկուցող դատավոր
| Ամսաթիվ | 21-06-2021 |
|---|---|
| Զեկուցող դատավոր | |
| Անուն | Սամվել |
| Ազգանուն | Օհանյան |
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 13-07-2021 |
|---|---|
| Դատարան | Երևան քաղաքի դատարան |
| Այլ նշումներ | Քրեական գործն` 5 հատորի Առաջին հատորը`261 թերթ, երկրորդը` 132 թերթ, երրորդը` 139 թերթ,չորրորդը` 99 թերթ,հինգերորդը` 97 թերթ և մեկ հավելված` 78 թերթ: Առաջին հատորին կցված է 1 լազերային սկավառակ: |