Գործ թիվ ԵԿԴ/0100/01/17


ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով.

նախագահող դատավոր` Ռ.Մխիթարյան
դատավորներ` Ա.Դանիելյան
Մ.Հարությունյան

քարտուղարությամբ` Հ.Հակոբյանի

մասնակցությամբ`
ամբաստանյալ Ա.Պևունկովի
պաշտպաններ Ա.Հայրապետյանի
Ա.Քարամյանի
մեղադրող Ա.Առաքելյանի

2018 թվականի հոկտեմբերի 25-ին, Երևան քաղաքում,

դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալ Արտյոմ Պևունկովի պաշտպաններ Արմեն Հայրապետյանի և Արթուր Քարամյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով թիվ ԵԿԴ/0100/01/17 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արտյոմ Սարգսի Պևունկովի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով.

ՊԱՐԶԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2015 թվականի ապրիլի 11-ին դեկտեմբերի 2-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում հարուցվել է թիվ 13849415 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերի հատկանիշներով:
2015 թվականի դեկտեմբերի 2-ին Հակոբ Օնիկի Գևորգյանը գործով ճանաչվել է տուժող:
2015 թվականի դեկտեմբերի 2-ին Վահագն Թովմասի Դանիելյանը և Կարեն Վազգենի Զախարյանը ձերբակալվել են։
2015 թվականի դեկտեմբերի 5-ին Կ.Զախարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` 2015 թվականի դեկտեմբերի 5-ի որոշմամբ մեղադրյալ Կ.Զախարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը, որի ժամկետը հետագայում երկարացվել է:
2015 թվականի դեկտեմբերի 5-ին Վ.Դանիելյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` 2015 թվականի դեկտեմբերի 5-ի որոշմամբ մեղադրյալ Վ.Դանիելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը, որի ժամկետը հետագայում երկարացվել է:
2015 թվականի դեկտեմբերի 5-ին թիվ 13849415 քրեական գործին է միացվել և նույն համարի ներքո համատեղ քննվել դեռևս 2015 թվականի նոյեմբերի 12-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցված թիվ 13840615 քրեական գործը:
2016 թվականի հունվարի 15-ին Արմեն Ֆելիքսի Ափինյանը ձերբակալվել է:
2016 թվականի հունվարի 16-ին Ա.Ափինյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` 2016 թվականի հունվարի 16-ի որոշմամբ մեղադրյալ Ա. Ափինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը, որի ժամկետը հետագայում երկարացվել է:
2016 թվականի փետրվարի 8-ին որոշում է կայացվել Արտյոմ Սարգսի Պևունկովին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին, և նույն օրը նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` 2016 թվականի փետրվարի 8-ի որոշմամբ Ա.Պևունկովի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
Նախաքննության մարմնի՝ 2016 թվականի մարտի 17-ի որոշմամբ Կ.Զախարյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, լրացվել, և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
Նախաքննության մարմնի՝ 2016 թվականի մարտի 21-ի որոշմամբ Վ.Դանիելյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, լրացվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի մարտի 30-ին նախաքննության մարմինը որոշում է կայացրել Վահագն Դանիելյանի, Կոլյա Դանիելյանի, Տիգրան Սարգսյանի և Արմեն Ափինյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին` վերջիններիս արարքներում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
2016 թվականի ապրիլի 2-ին թիվ 13849415 քրեական գործից անջատվել և առանձին վարույթում քննվել է հետախուզվող Ա.Պևունկովի վերաբերյալ գործի մասը, որին շնորհվել է 13849415/1 համարը:
2016 թվականի ապրիլի 21-ին թիվ 13849415/1 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` մեղադրյալ Ա.Պևունկովի գտնվելու վայրը պարզված չլինելու հիմքով:
2016 թվականի օգոստոսի 23-ից հետախուզվող Ա.Պևունկովը ՌԴ իրավապահների կողմից հայտնաբերվել, ձերբակալվել, ապա կալանավորվել է, այնուհետև հանձնվել է ՀՀ իրավապահներին՝ նրան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով քրեական պատասխանատվության ենթարկելու հարցը լուծելու համար:
Նախաքննության մարմնի` 2017 թվականի փետրվարի 10-ի որոշումներով. քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է, Ա.Պևունկովը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` 2017 թվականի փետրվարի 10-ի որոշմամբ վերահաստատվել է մեղադրյալ Ա.Պևունկովի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը, որի ժամկետը հետագայում երկարացվել է:
2017 թվականի ապրիլի 19-ին թիվ 13849415/1 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան)` 2018 թվականի հունվարի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0100/01/17 դատավճռով Արտյոմ Սարգսի Պևունկովը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ, և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի կիրառմամբ նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 7 (յոթ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: Պատժի սկիզբը հաշվվել է ՀՀ իրավապահներին հանձնելու նպատակով այլ պետության տարածքում նրան ձերբակալելու օրվանից` 2016 թվականի օգոստոսի 23-ից, իսկ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Առաջին ատյանի դատարանի վերը նշված դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Արտյոմ Պևունկովի պաշտպաններ Արմեն Հայրապետյանի և Արթուր Քարամյանի կողմից բերվել է վերաքննիչ բողոք, որը Վերաքննիչ դատարանի՝ 2018 թվականի մարտի 16-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ:

Գործի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
2. Արտյոմ Սարգսի Պևունկովին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ. «[Ն]ա, 2015թ. դեկտեմբերի 01-ին` ժամը 22-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 23 շենքի բակում, մի խումբ անձանց հետ նախնական համաձայնության գալով ավազակությամբ հափշտակել է Հակոբ Գրիգորյանի զգալի չափի` 58.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ գույքը:
Այսպես.
Վահագն Դանիելյանը 2015թ. դեկտեմբերի 01-ին` ժամը 22-ի սահմաններում, ընկերոջ` Կարեն Վազգենի Զախարյանի հետ գտնվել են Երևան քաղաքի Հյուսիսային պողոտայի կենտրոնական հատվածում: Քիչ անց նրանց են միացել վերջիններիս ծանոթներ Արմեն Ափինյանը, Աշոտ Դաշտոյանը, Արտյոմ Պևունկովը, ինչպես նաև Հակոբ Օնիկի Գրիգորյանը, որտեղ միասին օղի են խմել և ժամանակ անցկացրել:
Խոսակցության ընթացքում Վահագն Դանիելյանը ներկաներին հրավիրել է իրենց տուն, որից հետո միասին քայլել են Հյուսիսային պողոտայի կենտրոնից փոքր-ինչ հեռու գտնվող Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի թիվ 23 շենքի բակ: Քայլելու ընթացքում Ա.Պևունկովը, Ա.Ափինյանը, Կ.Զախարյանը, Վ.Դանիելյանը Հ.Գրիգորյանի գույքը հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնության են եկել, ապա ի կատարումն հանցավոր դիտավորության, քայլելով հասել են Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի թիվ 23 շենքի բակ, որտեղ Վահագն Դանիելյանը Հակոբ Գրիգորյանին ներկայացրել է պահանջ` հագին եղած բաճկոնը և մոտը եղած բջջային հեռախոսներն իրեն տալու մասին, որը սակայն վերջինս մերժել է:
Դրանից հետո Ա.Ափինյանը, Կ.Զախարյանը, Վ.Դանիելյանը և Ա.Պևունկովը հանցավոր մտադրությունը վերջնականապես իրագործելու նպատակով Հ.Գրիգորյանի առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով` ձեռքերով և ոտքերով ծեծի են ենթարկել վերջինիս` նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով միջին ծանրության վնաս, ապա ավազակությամբ հափշտակելով Հ.Գրիգորյանին պատկանող զգալի չափերի` ընդհանուր 55.000 ՀՀ դրամ արժողության «Սամսունգ Քոր 2» և «Նոկիա X2» տեսակի 2 բջջային հեռախոսները և 3.000 ՀՀ դրամ գումարը, դիմել են փախուստի»:
3. Դատաքննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Ա.Պևունկովն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և օգտվելով լռելու իրավունքից` հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
3.1. Նախաքննության ընթացքում Ա.Պևունկովը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ «(...) [Ն]ախկինում 5 անգամ դատապարտվել է, որոնցից վերջին անգամ 2005թ. խուլիգանություն և ավազակային հարձակում կատարելու համար ազատազրկման է դատապարտվել 10 տարի ժամկետով, պատժի կրումից ազատվել է 2015թ. հոկտեմբերի 23-ին։ Գործով տուժող Հակոբ Գրիգորյանի հետ ծանոթացել է «Սևան» քրեակատարողական հիմնարկում պատիժ կրելիս։ 2015թ. դեկտեմբերի 1-ին՝ երեկոյան ժամին, գտնվել է Երևանի Ազատության Հրապարակում, երբ իրեն է զանգահարել Հ.Գրիգորյանը և ցանկություն հայտնել հանդիպել։ Համաձայնել է, որից հետո Ազատության հրապարակում հանդիպելով Հ.Գրիգորյանին՝ միասին քայլել են Հյուսիսային պողոտայի ուղղությամբ, որի ճանապարհին պատահական հանդիպել են իր ծանոթ Աշոտ Դաշտոյանին, ում հետ ևս նախկինում պատիժ էր կրել քրեակատարողական հիմնարկում։ Վերջինիս առաջարկով գնել են օղի և այն խմել Հյուսիսային պողոտայում գտնվող տաղավարներից մեկում։ Այնուհետև քայլել են Հյուսիսային պողոտայի կենտրոնական հատված, որտեղ գտնվող բանկերից մեկի մոտ հանդիպել են Կարեն Զախարյանին։ Քիչ անց իրենց են մոտեցել Վահագն և Արմեն անունով անձնավորությունները, որոնց նախկինում չէր ճանաչում։ Նստարանների մոտ ինքն ու Հ.Գրիգորյանն ունեցել են առանձնազրույց, որին միջամտել է Կարենը և դիմելով Հակոբին՝ նրան առաջարկել գիշերել նրանց տանը, որից հետո նրանք երկուսով քայլել են դեպի ներքև, սակայն թե ուր, չի իմացել։ Վերջիններիս գրեթե հետևից գնացել են նաև Արմենը և Վահագնը, իսկ ինքն ու Աշոտը մնացել են նույն տեղում, որի ընթացքում Աշոտը շարունակել է սրբերի պատկերներով նկարներ վաճառել։ Ցանկացել է գնալ տուն, սակայն Աշոտի առաջարկով սպասել է, որ քիչ անց միասին հեռանան։ Այդ պահին հանկարծ լսել է բղավոց, որից հետո ինքն ու Աշոտը քայլել են մոտակայքում գտնվող իրեն անծանոթ շենքերից մեկի դալանի ուղղությամբ։ Մոտենալով դալանին՝ ներսից լսել է Հակոբի բղավոցի ձայները և առանց ներս մտնելու՝ մոտ 15 մետր հեռավորությունից նկատել է վիճաբանություն, որի ընթացքում Վահագնը, Կարենը և Արմենը ծեծի են ենթարկել Հակոբին, իսկ ինքը զանգահարել է իրավապահ մարմնի աշխատակցի և հայտնել կատարվածի մասին։ Հասկանալով վիճաբանությանը միջամտելու դեպքում խնդիրներ ունենալու վտանգը՝ առանց դալան մտնելու հեռացել է։ Հետագայում այցելել է «Հանրապետական» հիվանդանոց՝ այնտեղ բուժվող Հակոբին տեսակցելու, ումից տեղեկացել է, որ նրան ծեծի ենթարկելուց հափշտակել են նաև վերջինիս բջջային հեռախոսները։ Ա.Պևունկովը նաև նշել է, որ ընդհանրապես որևէ վիճաբանության չի մասնակցել կամ միջամտել, որևէ բջջային հեռախոս Հ.Գրիգորյանից չի հափշտակել»։
3.2 Առաջին ատյանի դատարանում հրապարակված ցուցմունքների շուրջ հարցերին պատասխանելիս ամբաստանյալ Ա.Պևունկովը հայտնել է, որ տուժողին ծեծի ենթարկելու պահին այդտեղ չի եղել, եղել է կամարի տակ, որտեղից երևացել է միայն քաշքշուկը և լսվել են բղավոցներ, սակայն ինքը չի իմացել, որ տուժող Հակոբն ենթարկվել է ավազակային հարձակման, եթե իմանար, կփորձեր միջամտել։ Մութ լինելու պատճառով չի նկատել, թե ովքեր էին միմյանց քաշքշում։ Ընդհանրացնելով նշել է, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ տուժողին կամ որևէ անձի չի հարվածել, որևէ անձի վնաս չի պատճառել:
4. Առաջին ատյանի դատարանն իր դատական ակտում ամբաստանյալ Ա.Պևունկովի` սույն որոշման 3.1-րդ, 3.2-րդ կետերում մեջբերված ցուցմունքների առնչությամբ նշել է. «(…) Տուժողից մոտ 15 մետր հեռավորության վրա գտնվելու և բացառապես դիտողի դերում հանդես գալու վերաբերյալ ամբաստանյալ Արտյոմ Պևունկովի պատճառաբանությունն անհիմն է և մտացածին, հետապնդում է հնարավոր քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ։ Այդ պատճառաբանությունները հերքվել, իսկ ամբաստանյալ Ա.Պևունկովին առաջադրված մեղադրանքում նրա մեղավորությունը հաստատվել է պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում դատաքննությամբ հետազոտված (…) ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով»:
5. Դատաքննության արդյունքում Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավորված է համարել, որ Արտյոմ Սարգսի Պևունկովը, մի խումբ անձանց հետ նախնական համաձայնության գալով, 2015թ. դեկտեմբերի 1-ին` ժամը 22։00-ի սահմաններում, Երևանի Տերյան փողոցի 23-րդ շենքի բակում, Հակոբ Գրիգորյանին բացահայտ կերպով ներկայացրել են պահանջ` վերջինիս կրած բաճկոնը և բջջային հեռախոսները նրանց տրամադրելու վերաբերյալ, սակայն ստանալով մերժում՝ Հ.Գրիգորյանի առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, այն է՝ ձեռքերի և ոտքերի հարվածներով նրա առողջությանը դիտավորությամբ միջին ծանրության վնաս՝ գագաթային, ճակատային, ձախ քունքային, միջհոնքային, ձախ այտային, քթի մեջքի շրջաններին քերծվածքներ, զույգ ակնակապիճների շրջաններում արյունազեղումներ, ձախ այտոսկրի և վերին ծնոտի կոտրվածքներ, գլխուղեղի ցնցում պատճառելով` վերոնշյալ գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակվել և ավազակությամբ հափշտակել են Հ.Գրիգորյանի զգալի չափի, 58.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ գույքը՝ 55.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Սամսունգ Քոր 2» և «Նոկիա X2» ապրանքանիշի 2 բջջային հեռախոսները և 3.000 ՀՀ դրամ գումարը, այսինքն՝ Ա.Պևունկովը, այլ անձանց հետ նախնական համաձայնության գալով, կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
6. Նախորդ կետում արձանագրվածն Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավորված է համարել սույն որոշման 3-րդ, 3.1-րդ և 3.2-րդ կետերում մեջբերվածի և դատաքննությամբ հետազոտված մյուս` ստորև ներկայցվող ապացույցների գնահատման արդյունքում.
1) Տուժող Հակոբ Գրիգորյանի` դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքն այն մասին, որ ամբաստանյալ Արտյոմ Պևունկովի հետ պատիժ են կրել միևնույն քրեակատարողական հիմնարկում, ազատվելուց հետո երկար ժամանակ իրար չէին տեսել։ «Երրորդ մաս» թաղամասում բնակվող իր մայրիկին տեսնելու համար պետք է գար Երևան, ուստի զանգահարել է Արտյոմին և պայմանավորվել է հանդիպել նաև նրա հետ։ Արտյոմի հետ հանդիպել են Հյուսիսային պողոտայում, որտեղ եղել է նաև Աշոտ Դաշտոյանը։ Ինքը, Աշոտը և Արտյոմը գնացել են Հյուսիսային պողոտա, որտեղ իրենց են մոտեցել մինչ այդ անծանոթ ևս երկու երիտասարդներ, որից հետո բոլորով միասին Հյուսիսային պողոտայի նստարանների վրա օղի են խմել։ Քանի որ ուշ ժամ էր, նրանց հայտնել է հեռանալու իր մտադրության մասին, որին ի պատասխան՝ Վահագնը առաջարկել է գնալ և գիշերել նրանց տանը, ուստի ճանապարհ են ընկել դեպի Վահագնի տուն։ Անցնելով դալանով և հասնելով շենքերի մոտ` Վահագնն իրեն առաջարկել է, որ իր երկու հեռախոսները և բաճկոնը նրան տա, մյուսները դա լսել, սակայն որևէ կերպ չեն արձագանքել։ Հետաքրքրվել է Վահագնից, թե ինչու պետք է իր իրերը նրան տա, սակայն այդ պահին Վահագնի ընկերներից մեկն իրեն հրել և գցել է գետնին` խոտերի մեջ։ Հասկանալով, որ այդ անձինք փորձում են իր հեռախոսները վերցնել՝ հանել է գրպանում գտնվող դանակը և փորձել է պաշտպանվել։ Ամբաստանյալ Արտյոմը վիճաբանության ընթացում ձեռքով մեկ կամ երկու անգամ թույլ հարվածել է իրեն, ինչից հետո հեռացել և այլևս իր տեսադաշտում չի երևացել։ Այդ ընթացքում Վահագնը փորձել է դանակն իր ձեռքից վերցնել, որի արդյունքում նա վնասել է ձեռքը։ Դրանից հետո հարձակվել են իր վրա, ինքն էլ, դանակը մոտեցնելով իրեն, սպառնացել է, որ ինքնասպան կլինի, եթե իրեն մոտենան։ Նրանց հաջողվել է հարվածել և իր ձեռքից դանակը գցել, իր գրպաններից հանել են 20.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Նոկիա» ապրանքանիշի, ինչպես նաև «Սամսունգ» ապրանքանիշի բջջային հեռախոսները, 3.000 ՀՀ դրամ գումարը, որից հետո նրանք դիմել են փախուստի։ Հայտնել է, որ Արտյոմ Պևունկովի դեմ բողոք չունի, և նշել, որ այդ դեպքի կապակցությամբ հիվանդանոցում հայտնվելու և գտնվելու ժամանակ Արտյոմն իրեն դրամական օգնություն է ցուցաբերել` 5.000 ՌԴ ռուբլի, ապա նաև 3.000 ՌԴ ռուբլի է տվել` առաջարկելով ապաքինվելուց հետո աշխատելու նպատակով տեղափոխվել նրա մոտ` Մոսկվա։ Հիվանդանոցում գտնվելու ժամանակ Արտյոմը կնոջ հետ այցելել և տեսակցել է իրեն, այդ ժամանակ իրեն պատմել է, որ այդ դեպքի ժամանակ երկու անգամ է իրեն հարվածել, այլ մանրամասներ չի պատմել։ Տուժող նաև հայտնել է, որ իրեն հարցաքննած քննիչի գործողություններից որևէ դժգոհություն, նրա նկատմամբ բողոք չունի։
Առաջին ատյանի դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել է տուժող Հ.Գրիգորյանի նախաքննական ցուցմունքը, համաձայն որի՝ Արտյոմ Պևունկովն իրեն հարվածել էր երկու անգամ, որից հետո նա մի կողմ է քաշվել, այլևս նրան այդտեղ չի տեսել։ Սակայն հիվանդանոցում գտնվելու ժամանակ, երբ Արտյոմը եկել էր իրեն տեսակցելու, իր հետ խոսելու ընթացքում ասել է, որ իրեն երկու անգամ է հրել, որ ինքն իրեն դանակով չվնասի, իր հետ կայացած այդ զրույցի ընթացքում նաև հիշեցրել է, որ ինքը բռնել էր իրեն հարվածող անձանցից մեկի ոտքը, ինչը տեղի էր ունեցել միջադեպի վերջում, որից էլ հասկացել է, որ վիճաբանության ողջ ընթացքում Արտյոմը գտնվել է այդտեղ։
Վերոնշյալ հակասական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո տուժողը հայտնել է, որ հիվանդանոցում կայացած վերոնշյալ խոսակցությունը չի հիշում, դրա մասին ոչինչ չի կարող ասել։
2) Առաջին ատյանի դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև գործով տուժող Հ.Գրիգորյանի մասնակցությամբ կատարված այլ քննչական և դատավարական գործողությունների արձանագրությունները, մասնավորապես.
2.1) Հանցագործության մասին հաղորդում ընդունելու վերաբերյալ թիվ 017767 արձանագրությունը, համաձայն որի` 2015թ. դեկտեմբերի 1-ին գործով տուժող Հակոբ Գրիգորյանը, նախազգուշացվելով սուտ մատնության համար քրեական պատասխանատվության մասին, ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում հաղորդում է տվել այն մասին, որ նույն օրը` ժամը 20-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Կողբացի և Հյուսիսային պողոտա խաչմերուկի մոտ իր ծանոթ Արտյոմ Պևունկովը և նրա 5-6 ընկերները ոտքերով և ձեռքերով հարվածներ են հասցրել իր մարմնի տարբեր մասերին` պատճառելով մարմնական վնասվածքներ և տաբատի գրպաններից բացահայտ հափշտակել են «Սամսունգ Քոր 2» և «Նոկիա Իքս 2» մոդելի բջջային հեռախոսները և 3.000 կամ 4.000 ՀՀ դրամ գումար։
2.2) Քննչական փորձարարության արձանագրությունը, համաձայն որի` 2015 թվականի դեկտեմբերի 13-ին կատարված այդ քննչական գործողության ընթացքում և արդյունքներով գործով տուժող Հ.Գրիգորյանը մատնացույց է արել Երևանի Հյուսիսային պողոտայի մոտակայքում գտնվող` Երևանի Տերյան փողոցի թիվ 23 շենքի բակի խոտածածկ հատվածը և հայտարարել, որ 2015թ. դեկտեմբերի 1-ին` ժամը 22-ի սահմաններում, հիշյալ հատվածում է Վահագն Դանիելյանն իրեն ներկայացրել պահանջ` բջջային հեռախոսները և կրած բաճկոնը նրան տալու վերաբերյալ, որից հրաժարվել է։ Դրանից հետո Վահագնը, Կարենը և նրանց հետ մյուսները սկսել են ոտքերով և ձեռքերով ծեծի ենթարկել իրեն, որի ընթացքում իր մոտից հափշտակել են իրեն պատկանող «Սամսունգ Քոր 2» և «Նոկիա X2» մոդելի բջջային հեռախոսները և 3.000 ՀՀ դրամ գումարը` դիմելով փախուստի։
2.3) Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի` քննվող դեպքին անմիջականորեն հաջորդած օրը՝ 2015թ. դեկտեմբերի 2-ին կատարված այդ քննչական գործողության ընթացքում և արդյունքներով գործով տուժող Հ.Գրիգորյանը իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց կազմում ճանաչել է Վահագն Դանիելյանին և հայտարարել, որ վերջինս է հանդիսանում այն անձը, ով 2015թ. դեկտեմբերի 1-ին` ժամը 21-ի սահմաններում, իր ընկերների հետ միասին իրենց տուն հրավիրելու պատրվակով իրեն տարել են Երևանի Հյուսիսային պողոտայի կենտրոնին մոտ գտնվող շենքերից մեկի բակ, որտեղ Վ.Դանիելյանն իրենից պահանջել է բաճկոնը, այնուհետև բջջային հեռախոսները, որոնք նրան տալուց հրաժարվել է։ Այնուհետև Վ.Դանիելյանը մյուսների հետ ոտքերով և ձեռքերով հարվածներ են հասցրել իր մարմնի տարբեր մասերին, որից հետո Վ.Դանիելյանը ընկերոջ հետ միասին իր գրպանից հանել են 2 բջջային հեռախոսները և 3.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել փախուստի։ Վերջում ինքը փորձել է բռնել Վ.Դանիելյանի ոտքից, սակայն վերջինս ոտքով հարվածել է իր դեմքին և հեռացել։
2.4) Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի` քննվող դեպքին անմիջականորեն հաջորդած օրը՝ 2015թ. դեկտեմբերի 2-ին կատարված այդ քննչական գործողության ընթացքում և արդյունքներով գործով տուժող Հ.Գրիգորյանը իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց կազմում ճանաչել է Կարեն Զախարյանին՝ հայտարարելով, որ վերջինիս հետ ծանոթացել է 2015թ. դեկտեմբերի 1-ին Երևանի Հյուսիսային պողոտայում, երբ նույն օրը` ժամը 20-ի սահմաններում նա Արտյոմի, Վ.Դանիելյանի և ևս մի տարեց տղամարդու հետ միասին գնացել են Երևանի Հյուսիսային պողոտայում գտնվող շենքերից մեկի դալան, որտեղ նրանցից մեկն իրեն հրել է, ինքը վայր է ընկել գետնին, իսկ Վ.Դանիելյանը պահանջել է իր բջջային հեռախոսները, որոնք տալուց հրաժարվել է։ Այնուհետև Կ.Զախարյանը, Վ.Դանիելյանը և մյուսները սկսել են ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնել իր մարմնի տարբեր մասերին, որի ժամանակ Վ.Դանիելյանը և նրա ընկերը մտել են իր գրպանները և հափշտակել իր բջջային հեռախոսները և 3.000 ՀՀ դրամ գումարը։
2.5) Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի` 2016թ. հունվարի 15-ին կատարված այդ քննչական գործողության ընթացքում և արդյունքներով գործով տուժող Հ.Գրիգորյանը սկզբում իրեն ճանաչման ներկայացված անձանցից որևէ մեկին չի ճանաչել, սակայն ճանաչման ներկայացված Արմեն Ափինյանը հայտարարել է, որ ճանաչում է տուժող Հակոբին, ում հետ ծանոթացել է 2015թ. դեկտեմբեր ամսին Երևանի Հյուսիսային պողոտայում քիթ Աշոտի, Արտյոմ Պևունկովի, Վահագնի և Կարենի հետ ալկոհոլ օգտագործելիս։ Այդ ընթացքում ինքը մի պահ հեռացել է, որից հետո վերադառնալով՝ նկատել է, որ վերջիններիս միջև վիճաբանություն է, որի ժամանակ Հակոբը դանակը ինքնավնասման նպատակով դրել է որովայնի հատվածին։ Ինքը պահել է Հակոբի ձեռքերը և ջուր է շփել նրա դեմքին։ Վերոնշյալ քննչական գործողության ընթացքում տուժող Հ.Գրիգորյանը, լսելով Ա.Ափինյանի վերոնշյալ հայտարարությունը, հայտնել է, որ նրան վերհիշեց, վերջինս հանդիսանում է հենց այն անձը, ով 2015թ. դեկտեմբերի 1-ին` ժամը 22-ի սահմաններում, իր, Վահագնի, Արտյոմի, Կարենի և Աշոտի հետ գնացել են Երևանի Հյուսիսային պողոտայի հարակից շենքի բակ, որտեղ Վահագնը պահանջել է իր բաճկոնը և բջջային հեռախոսները, որից հետո հրել են իրեն, ինքը վայր է ընկել գետնին, իսկ Ա.Ափինյանը նստել է իր ձախակողմյան հատվածում` գետնին` ասելով «արա, որ քեզ բան են ասում, ինչ ես լեզվիդ տալիս», որից հետո բռունցքով հարվածել է իր դեմքին։ Այնուհետև իրեն են հարվածել նաև Վահագնը, Կարենը և Արտյոմը, ինչից հետո իր մոտից հանել է դանակ, այն դրել իր որովայնին։ Իրեն հարվածել են, որի հետևանքով դանակն ընկել է գետնին և սկսել են ծեծի ենթարկել իրեն, որի ընթացքում էլ Վահագն ու Կարենը իր գրպաններից հափշտակել են բջջային հեռախոսները և 3.000 ՀՀ դրամ գումարը։
Վերոնշյալ բոլոր ապացույցների համադրման, ստուգման և գնահատման արդյունքներով Առաջին ատյանի դատարանը, ի հաշիվ տուժող Հ.Գրիգորյանի դատաքննական ցուցմունքների, առավել արժևորել է սկզբնական նախաքննականը` հաշվի առնելով, որ առաջին իսկ պահից, մասնավորապես` հանցագործության մասին հաղորդման մեջ, ինչպես նաև Արմեն Ափինյանին ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության կատարման ժամանակ տուժող Հ.Գրիգորյանն ուղղակիորեն հիշատակել է գործով ամբաստանյալ Ա.Պևունկովին` որպես այլ անձանց հետ իրեն հարվածած և բջջային հեռախոսներն ու 3.000 ՀՀ դրամ գումարը հափշտակած անձի։ Առաջին ատյանի դատարանը նաև արձանագրել է, որ տուժող Հ.Գրիգորյանը վերոնշյալ մյուս քննչական գործողությունների կատարման ժամանակ ևս ըստ էության հիշատակել է գործով ամբաստանյալ Ա.Պևունկովի անունը, սակայն ընդհանրացված կերպով։
Տուժող Հ.Գրիգորյանի վերոնշյալ ցուցմունքները համադրելիս, ստուգելիս և արժևորելիս Առաջին ատյանի դատարանը նշել է, որ դրանք նախապես համադրել է դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցների հետ.
3) Դատաբժշկական փորձաքննության 2015թ. դեկտեմբերի 2-ի թիվ 2259 եզրակացությունը, համաձայն որի` տուժող Հակոբ Գրիգորյանի մարմնական վնասվածքներն ըստ բժշկական փաստաթղթերի և օբյեկտիվ ուսումնասիրության տվյալների` գագաթային, ճակատային, ձախ քունքային, միջհոնքային, ձախ այտային, քթի մեջքի շրջանների քերծվածքների, զույգ ակնակապիճների արյունազեղումների, ձախ այտոսկրի և վերին ծնոտի կոտրվածքների, գլխուղեղի ցնցման, որովայնի շրջանի ճանկռվածքի ձևով հասցվել են` արյունազեղումները և քերծվածքները` բութ, կոշտ, ճանկռվածքը սուր ծայր ունեցող բութ, կոշտ առարկաներով /գործիքով/, հնարավոր է որոշմամբ նշված ժամկետում և հանգամանքում, որոնք առաջացրել են առողջությանը միջին ծանրության վնաս, առողջության տևական քայքայմամբ՝ նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը` 21 օրից ավելի։ Ինչ վերաբերում է վնասվածքների ծանրության աստիճանն առանձին-առանձին որոշելու խնդրին, ապա տուժողի գլխի և դեմքի շրջանների վնասվածքները միմյանցից տարանջատել հնարավոր չէ, և դրանք առաջացրել են առողջությանը միջին ծանրության վնաս, առողջության տևական քայքայմամբ՝ նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը` 21 օրից ավելի, իսկ որովայնի շրջանի ճանկռվածքն առողջության թեթև վնասի հատկանիշ չի պարունակել։
4) Դատաբժշկական փորձաքննության 2015 թվականի դեկտեմբերի 3-ի թիվ 3509 և 2015 թվականի դեկտեմբերի 10-ի թիվ 3555/լ եզրակացությունները, համաձայն որոնց` քննվող դեպքին ենթադրաբար առնչված Վահագն Դանիելյանի մարմնական վնասվածքները, ըստ բժշկական փաստաթղթերի և օբյեկտիվ ուսումնասիրության տվյալների` ձախ դաստակի ափային մակերեսի կտրած վերքերի ձևով, հասցվել են սուր կտրող գործիքով, այդ թվում` դանակով, հնարավոր է որոշմամբ նշված ժամկետում և հանգամանքում, որոնք ինչպես ընդհանուր, այնպես էլ առանձին-առանձին վերցված առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակել։
5) Բջջային հեռախոս ներկայացնելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի` 2015 թվականի դեկտեմբերի 2-ին Կոլյա Թովմասի Դանիելյանը ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին է ներկայացրել տուժող Հակոբ Գրիգորյանին պատկանող «Սամսունգ» ապրանքանիշի 352554064593874 և 352555064593871 գործարանային համարների բջջային հեռախոսը` հայտնելով, որ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին ներկայացնելու նպատակով այն իրեն է տվել եղբայրը` Վահագն Դանիելյանը։
6) Իրեղեն ապացույց ճանաչված, տուժող Հակոբ Օնիկի Գրիգորյանին պատկանող ապրանքանիշի «SM-G355H/DS» մոդելի 352554064593874 և 352555064593871 գործարանային համարներով բջջային հեռախոսը և «SHENGDIBAOLUO 50» գրառմամբ բաճկոնը:
7) Դատաապրանքագիտական փորձաքննության 2015թ. դեկտեմբերի 24-ի թիվ 1038-ԱՊ-15 եզրակացությունը, համաձայն որի` փորձաքննությանը տրամադրված տուժող Հակոբ Գրիգորյանին պատկանող «Սամսունգ Գալաքսի Քոր 2» տեսակի «SM-G355H/DS» ապրանքանիշի բջջային հեռախոսը պիտանի է հետագա նպատակային օգտագործման համար և առկա ապրանքային վիճակի հաշվառմամբ դրա հավանական միջին շուկայական արժեքը քննվող դեպքի` 2015 թվականի դեկտեմբերի 1-ի դրությամբ կազմում է 35.000 ՀՀ դրամ։
8) Դատահետքաբանական և դատաապրանքագիտական փորձաքննության 2016 թվականի հունվարի 21-ի թիվ 3556-15 եզրակացությունը, համաձայն որի` գործով տուժող Հակոբ Գրիգորյանի բաճկոնի օձիքի հետևամասում առկա է 12 սմ երկարության պատռված-վնասված հատված, իսկ թևքակարի և բաճկոնի հետևամասի ձախակողմյան հատվածում՝ համապատասխանաբար 8 սմ և 4 սմ երկարությունների կարից քանդված հատվածներ։ Վերը նշված վնասվածքները մեխանիկական բնույթի են և կարող էին առաջանալ մեխանիկական ուժի ներգործության` քաշել-ձգելու հետևանքով։
9) Որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված փաստաթղթերի առկայությամբ, մասնավորապես`
- Երևանի Հյուսիսային պողոտա 6-ի 10-րդ հասցեում գործող «Առեքսիմբանկ» ՓԲ ընկերության տեսախցիկների տեսագրությունը պարունակող լազերային սկավառակի առկայությամբ և այն զննելու մասին 2016թ. փետրվարի 19-ի արձանագրությամբ։ Զննության մասնակից, գործով տուժող Հ.Գրիգորյանի հայտարարության համաձայն՝ տեսագրությունում պատկերված է Հյուսիսային պողոտայի «Առէքսիմբանկ» ՓԲ ընկերության անմիջապես կողքին տեղադրված նստարանները։ Այդ ժամանակ ինքը, Արտյոմ Պևունկովը և վերջինիս ծանոթ Աշոտ Դաշտոյանն արդեն խանութից գնել են օղի և հյութ, որից հետո եկել էին նշված նստարանների մոտ, որտեղ էլ հանդիպել են Ա.Պևունկովի և Ա.Դաշտոյանի ծանոթներին՝ Կարեն Զախարյանին, Վահագն Դանիելյանին և Արմեն Ափինյանին։ Նստարանների մոտ խմել են օղի, որից հետո, դիտելով տեսագրության 9 անց 34 րոպեն, Հ.Գրիգորյանը հայտարարել է, որ ինքն ու Արմեն Ափինյանը, իրար հետ խոսելով, քայլում են դեպի տեսախցիկի ուղղությամբ։ Մինչ Ա.Ափինյանի հետ քայլելը Վահագն Դանիելյանն իրենց առաջարկել է գնալ մոտակայքում գտնվող իրենց տուն։ Դրանից հետո իրենց հետևից հերթականությամբ եկել են Վահագն Դանիելյանը, այնուհետև Աշոտ Դաշտոյանն ու Արտյոմ Պևունկովը։ Դրանից քիչ անց նրանց հետևից է եկել նաև Կարեն Զախարյանը։ Զննության մասնակից Հ.Գրիգորյանը հայտարարել է նաև, որ այդ ժամանակ իրենք բոլորով գնացել են «Առէքսիմբանկ» ՓԲ ընկերության հարևանությամբ գտնվող շենքի բակի ուղղությամբ և մտել այնտեղ, որտեղ էլ Վ.Դանիելյանը իրեն ներկայացրել է պահանջ՝ հագին եղած բաճկոնը և բջջային հեռախոսները նրան ներկայացնելու վերաբերյալ, որը կատարելուց հրաժարվել է։ Այնուհետև վերջիններս, բացի Աշոտ Դաշտոյանից, իրեն ծեծի են ենթարկել և հափշտակել իր մոտ եղած «Սամսունգ» և «Նոկիա» ապրանքանիշների բջջային հեռախոսները և 3.000 ՀՀ դրամ գումարը, որից հետո դիմել են փախուստի։
- «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲ ընկերությունից թիվ SU/196/190116/259 գրությամբ ստացված` գործով ամբաստանյալ Արտյոմ Պևունկովի բջջային հեռախոսահամարների վերծանումների առկայությամբ և դրանք զննելու մասին արձանագրությամբ, համաձայն որոնց` գործով ամբաստանյալ Արտյոմ Պևունկովի շահագործած 098-134641 բջջային հեռախոսահամարից գործով տուժող Հակոբ Գրիգորյանի 094-501752 բջջային հեռախոսահամարին 2015 թվականի դեկտեմբերի 1-ին` ժամը 19։08-ից մինչև նույն օրը` ժամը 19։40-ն ընկած ժամանակահատվածում կատարվել են թվով 5 ելքային հեռախոսազանգեր, որոնք սպասարկվել են Երևանի Թումանյան 54 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով։ Բացի այդ, Ա.Պևունկովի շահագործած 098-134641 բջջային հեռախոսահամարից 2015թ. դեկտեմբերի 1-ին` ժամը 21։45-ին, ելքային հեռախոսազանգ է կատարվել 098-840606 բջջային հեռախոսահամարին, որի ժամանակ գործով ամբաստանյալ Ա.Պևունկովի հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևանի Հյուսիսային պողոտայի 4 հասցեում տեղակայված ալեհավաքով։
10) Կրիմինալ դեպքերի մատյանը զննելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի` 2015 թվականի դեկտեմբերի 1-ին` ժամը 23.00-ին «Արմենիա» բժշկական կենտրոն է ընդունվել շտապօգնության 04 բրիգադի կողմից Կողբացի-Հյուսիսային պողոտա խաչմերուկի մոտից տեղափոխված Հակոբ Օնիկի Գրիգորյանը, ով հայտարարել է, որ ծեծի է ենթարկվել անհայտ անձանց կողմից, այսինքն՝ բժշկական կենտրոն ընդունվելու պահին տուժող Հ.Գրիգորյանը եղել է գիտակից վիճակում:
11) Վկա Աշոտ Դաշտոյանի դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքն այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալին և տուժողին, նրանց հետ գտնվում է նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ։ Քննվող դեպքի օրը Երևանի Հյուսիսային պողոտայում հանդիպել է Արտյոմին և Հակոբին, վերջինիս հետ ծանոթացել է այդ օրը։ Մոտը գումար է եղել, ուստի առաջարկել է իրենց հանդիպումը նշել։ Խանութից օղի և ուտելիք է գնել և գնացել են շենքի բակում գտնվող տաղավար և սկսել խմել։ Երբ օղին վերջացել է, Հակոբն ասել է, որ գումար ունի և առաջարկել է գնալ և ևս մեկ շիշ օղի գնել։ Գնացել են խանութ օղի գնելու, որտեղից վերադառնալիս ճանապարհին հանդիպել են իր ծանոթներ Կարենին, Արմենին և Վահագնին։ Այնուհետև միասին գնացել են Հյուսիսային պողոտա, երաժիշտների մոտ` խմելու։ Այդ ժամանակ վաճառել է մոտը գտնվող սրբապատկերները։ Հետո ինչ-որ մեկն իրեն ձայն է տվել՝ ասելով, որ գնում են դալան խմելու, առաջարկել են, որ ինքն էլ նրանց միանա, սակայն ինքը չի գնացել՝ ասելով, որ նրանց կմոտենա մի փոքր ուշ։ Մի որոշ ժամանակ անց գնացել է, որ միանա նրանց և տեսել է, թե ինչպես են Վահագնը և Կարենը Հակոբին ծեծի ենթարկում։ Այդ ընթացքում իրեն զանգահարել են և հեռախոսով խոսելուց հետո նորից վերադարձել է նշված վայր և տեսել, որ Հակոբը դանակը դրել է փորին և ասում, որ եթե ինչ-որ մեկը մոտենա նրան, ինքն իրեն կվնասի։ Այդտեղից դուրս գալուց հետո դալանից այն կողմ տեսել է Արտյոմին, ով իրեն ասել է, որ ցանկանում է զանգահարել ոստիկանության աշխատակից Գուգոյին։ Գուգոյին զանգահարելուց հետո Արտյոմը հեռախոսը փոխանցել է իրեն, որ նրան բացատրի իրենց գտնվելու վայրը։ Այնուհետև եկել են ոստիկանության աշխատակիցները և Հակոբին տարել։ Նշել է, որ իր հարցաքննության ժամանակ քննիչի կողմից ոչ մի անօրինական միջամտություն չի եղել։
Առաջին ատյանի դատարանում (…) հրապարակվել և հետազոտվել է վկա Ա.Դաշտոյանի նախաքննական հակասական ցուցմունքը, համաձայն որի՝ վեճի ժամանակ Պևունկովը ևս գտնվել է վիճաբանողների մոտ և լսել է, թե ինչպես են Կարեն Զախարյանը և Վահագն Դանիելյանը բջջային հեռախոսները վերջիններիս տալու պահանջ Հակոբին ներկայացնում։
Էական հակասության վերաբերյալ հարցադրմանն ի պատասխան՝ վկա Ա.Դաշտոյանը հայտնել է, որ պնդում է նախաքննական ցուցմունքը։
12) Վկա Լուսինե Տոնոյանի դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքն այն մասին, որ ամբաստանյալին չի ճանաչում, իսկ տուժողին հիշում է, սակայն աղոտ։ Աշխատում է «Շտապօգնություն» ՓԲ ընկերությունում` որպես բուժքույր։ Տուժողին հիշում է Հյուսիսային պողոտայից, որտեղ իրենց կանչել են ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցները, տուժողին շտապօգնության մեքենայի մեջ բուժօգնություն են ցույց տվել և տեղափոխել «Հանրապետական» հիվանդանոց։ Այդ օրն իրենց բրիգադի կազմում էր ընդգրկված հերթապահ բժշկուհի Գոհար Տրդատյանը։ Տուժողի քթի վրա առկա էր վերք, վերջինս գտնվում էր ալկոհոլի ազդեցության տակ։ Տուժողը շտապօգնության մեքենայի մեջ հայտնել է, որ նրան ծեծել են և դրանից հետո թալանել՝ վերցնելով բջջային հեռախոսը և գումարը։ Տուժողի խոսքերի համաձայն՝ նա տվյալ անձանց հետ հաց էր կերել, որից հետո ճանապարհին մի քանի հոգի հարձակվել են նրա վրա, ըստ տուժողի խոսքերի՝ հարձակվողները այն անձինք էին, ում հետ նա հաց էր կերել։
12.1) Վկա Լ.Տոնոյանի նախաքննական ցուցմունքը, համաձայն որի՝ տուժողն իրեն ասել է, որ նրա մոտից գողացել են հեռախոսները և գումարը, վերոնշյալ հակասական ցուցմունքներից վկան պնդել է նախաքննականը։
13) Վկա Գոհար Տրդատյանի դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքն այն մասին, որ ամբաստանյալին և տուժողին, առհասարակ նաև դեպքը չի հիշում տևական ժամանակ անցնելու պատճառով։ Իր հարցաքննության ժամանակ քննիչի կողմից ոչ մի անօրինական միջամտություն չի եղել։
Վկա Գ.Տրդատյանի նախաքննական ցուցմունքի համաձայն՝ 2015 թվականի դեկտեմբերի 1-ին եղել է հերթապահության մեջ, բուժքույր Լուսինե Տոնոյանի հետ միասին։ Ժամը 22։00-ի սահմաններում «Շտապօգնություն» ՓԲ ընկերություն կատարված ահազանգով համապատասխան մեքենայով բուժքույր Լուսինե Տոնոյանի հետ միասին մեկնել են Երևանի Հյուսիսային պողոտա, որտեղ իրենց դիմավորել է ոստիկանության աշխատակից և ուղեկցել այնտեղ գտնվող «Առէքսիմբանկ» ՓԲ ընկերության դիմաց գտնվող շենքի մոտ։ Հասնելով այդտեղ` շենքի պատի տակ` աստիճանների մոտ նստած վիճակում նկատել են մոտ 40-50 տարեկան մի տղամարդու, ում դեմքի շրջանում եղել են վնասվածքներ։ Վերջինիս տեղափոխել և նստացրել են «Շտապօգնություն» ՓԲ ընկերության մեքենան։ Հիշյալ տղամարդը կամ ոստիկանը, ներկայում հստակ չի հիշում, պատմել է, որ նրան մի քանի հոգով հենց Հյուսիսային պողոտայում ծեծի են ենթարկել՝ հափշտակելով հեռախոսներն ու գումարը։ Տվյալ անձնավորությանը տեղափոխել են «Հանրապետական» հիվանդանոց։ Վկա Գ.Տրդատյանին ուղղված հարցադրմանն ի պատասխան՝ վերջինս նշել է, որ իր նախաքննական վերոնշյալ ցուցմունքը պնդում է։
14) Վկա Կոլյա Դանիելյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ 2015 թվականի դեկտեմբերի 2-ին` ժամը 01։55-ի սահմաններում, իրեն են զանգահարել ոստիկանությունից և հայտնել, որ իր եղբայր Վահագն Դանիելյանն ինչ-որ հեռախոս է վերցրել, որը նա պետք է ներկայացնի ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին։ Զանգահարողին հայտնել է, որ որևէ բանից տեղյակ չէ, սակայն կփորձի կապվել եղբոր հետ` հասկանալու, թե ինչ է պատահել։ Այնուհետև հեռախոսազրույց է ունեցել Վահագնի հետ, որի ընթացքում վերջինս պատմել է, որ ինչ-որ տեղ վիճաբանություն է եղել` չնշելով կոնկրետ տեղը և վիճաբանության մանրամասները, որի ընթացքում գետնից վերցրել է բջջային հեռախոս` այն խառնելով իր բջջային հեռախոսի հետ։ Եղբորը հայտնել է ոստիկանությունից իրեն զանգահարելու մասին, որից հետո Վահագնը համաձայնել է ուղարկել այդ բջջային հեռախոսը` այն ոստիկանությանը հանձնելու համար։ Դրանից հետո Երևանի Լենինգրադյան փողոցում մի անծանոթ վարորդից վերցրել է Վահագնի ուղարկած բջջային հեռախոսը, որն էլ բերել և ներկայացրել է ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին։ Վահագնը վիճաբանության որևէ մանրամասներ իրեն չի հայտնել, տեղյակ չէ, թե նա ում հետ և որտեղ է եղել, առհասարակ ինչ է պատահել։ Հակոբ Գրիգորյան տվյալներով անձի չի ճանաչում, չի կարող ասել, թե վերջինս ինչ առնչություն ունի եղբոր նշած վիճաբանության հետ։
15) Պաշտպանական կողմի միջնորդությամբ հրավիրված և հարցաքննված վկա Գուրգեն Մաթևոսյանի դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքն այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության քրեական հետախուզության 5-րդ բաժանմունքի պետի պաշտոնում, իսկ քննվող դեպքի ժամանակահատվածում աշխատել է նույն բաժանմունքում` որպես հատկապես կարևոր գործերով օպերլիազոր։ Ամբաստանյալի հետ ունի նորմալ, բացառապես գործնական հարաբերություններ, նրան, որպես նախկինում դատապարտված անձի, ճանաչում էր քննվող դեպքից դեռևս երկու ամիս առաջ։ Դեպքի օրը` 2015 թվականի դեկտեմբերի 1-ին Արտյոմ Պևունկովը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ Հյուսիսային պողոտայում վիճաբանություն է տեղի ունենում։ Քանի որ Պևունկովը քաղաքին ծանոթ չի եղել, հեռախոսը փոխանցել է մեկ այլ անձի, որ նա նկարագրի վիճաբանության կոնկրետ վայրը։ Այդ պահին Երևան քաղաքի մեկ այլ հատվածում գտնվել է ծառայության մեջ, ուստի զանգահարել է տարածքի ոստիկանության ծառայողներին, ովքեր էլ մոտեցել են նկարագրված վայր։ Հայտնել է, որ այդ ժամանակ շահագործել է 098-840606 բջջային հեռախոսահամարը։
7. Նախորդ կետում մեջբերված ապացույցների գնահատման արդյունքում Առաջին ատյանի դատարանը նշել է. «(...) [Պ]ատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում դատաքննությամբ հետազոտված վերը թվարկված թույլատրելի և վերաբերելի ապացույցները կազմում են բավարար ամբողջություն` ամբաստանյալ Ա.Պևունկովին վերագրված հանցագործության մեջ նրա մեղավորությունը հաստատված համարելու համար։ Միևնույն ժամանակ, Դատարանը քննվող դեպքի և դրա հանգամանքների վերաբերյալ տուժողի և ամբաստանյալի առաջ քաշած հակադիր վարկածները գնահատելիս ստուգում և գնահատում է քննվող դեպքին ենթադրաբար առնչվող այլ անձանց` սույն գործի շրջանակներում տված ցուցմունքները։
Այսպես, նույն մեղադրանքի հետ առնչվող մեկ այլ գործով ամբաստանյալ Կարեն Զախարյան[ը] Դատարանում հայտնեց, որ գործով ամբաստանյալ Արտյոմ Պևունկովին ճանաչում է նույն կալանավայրում պատիժ կրելուց։ Տուժող Հակոբին առաջին ու վերջին անգամ տեսել է քննվող դեպքի օրը, նրա հետ թշնամություն և լարվածություն չունի։ Մեղադրողի հարցերին ի պատասխան՝ նշեց, որ 2015թ. դեկտեմբերի 1-ին՝ ժամը 22։00-23։00 սահմաններում Վահագն Դանիելյանի և Արմեն Ափինյանի հետ գտնվել են Հյուսիսային պողոտայում։ Պևունկովին և տուժողին հանդիպել են պատահական, իրենց հետ եղել է նաև Աշոտ Դաշտոյանը։ Հանդիպելուց և դալանում մի 15 րոպե գտնվելուց հետո ինքն ու Վահագն Դանիելյանը հեռացել են։ Հեռանալիս նկատել է, որ Վահագն Դանիելյանի ձեռքի ափին վնասվածք է առկա, որն առաջացել էր տուժողի ձեռքին եղած դանակից, որից Վահագնը ափով պաշտպանվել էր տուժողի հարձակումից։ Տուժողին թվացել է, որ նրա նկատմամբ կողոպուտ են ուզում կազմակերպել, ուստի նա դանակով փորձել է պաշտպանվել։ Տուժողը խմած էր և ստացած վնասվածքները հնարավոր է առաջացած լինեն գետնին մի քանի անգամ ընկնելու հետևանքով։ Չի նկատել, որ ինչ-որ մեկն իր ներկայությամբ տուժողին ծեծի, նրան որևէ պահանջ չի ներկայացվել։ Նշված օրը տուժողի և Արտյոմ Պևունկովի միջև վիճաբանություն եղել է, թե՝ ոչ, չի նկատել։ Նշեց նաև, որ տուժողի գրպանից հեռախոս է ընկել, բայց ինչ հանգամանքներում, չի կարող ասել։ Նշեց նաև, որ տուժողին Վահագնը հրել է, որ նա իրեն կարգի հրավիրի, քանի որ խմած էր և շատ վատ էր պահում, դանակով վախեցնելով՝ տուժողը դանակը դրել էր որովայնին և գոռում էր, որ ինքն իրեն կհարվածի։ Նշեց, որ նախաքննության ժամանակ տվել է միայն մեկ ցուցմունք, որն իր ձեռքով չի գրել, քանի որ հայերեն գրել չգիտի։
Մեղադրողի միջնորդությամբ (…) հրապարակվեց և հետազոտվեց նախաքննության ընթացքում Կ.Զախարյանի տված հակասական ցուցմունքը, համաձայն որի՝ վերջինս նկատել է, թե ինչպես է Պևունկովը հրել տուժողին, որի հետևանքով տուժողի գրպանից հեռախոսն է ընկել, որը և ինքը վերցրել է։ Հրապարակված վերոնշյալ ցուցմունքի շուրջ հարցադրմանն ի պատասխան` Կ.Զախարյանը հայտնեց, որ նմանատիպ ցուցմունք չի տվել, դատավարության լեզվին չի տիրապետում, հետևաբար քննիչն իր ցուցմունքը ճիշտ չի արձանագրել, թեև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի կարգով հրապարակված` նրա և տուժող Հ.Գրիգորյանի առերես հարցաքննության ժամանակ ևս Կ.Զախարյանը դատավարության լեզվին պատշաճ կարգով չտիրապետելու որևէ հայտարարություն չի արել, ընդհակառակը, իր ձեռքով նշել է, որ առերես ցուցմունքը կարդացել է, այն ճիշտ է, գրված է քննիչ կողմից իր պատմածով, այն պնդում է, ինչը հաստատել է քննչական այդ գործողության բոլոր մասնակիցների ներկայությամբ արձանագրության մեջ համապատասխան ստորագրություն կատարելով։ Խնդրեց հիմք ընդունել Դատարանում տված ցուցմունքները` պատճառաբանելով, թե իբր դրանք են ճիշտ։
Նույն մեղադրանքի հետ առնչվող մեկ այլ գործով ամբաստանյալ Արմեն Ափինյանը Դատարանում հայտնեց, որ ամբաստանյալ Արտյոմ Պևունկովին և տուժող Հակոբին քննվող դեպքի օրը տեսել է ընդհանուր առմամբ 15 րոպե։ Դեպքին ներկա գտնվողներից ճանաչել է միայն Աշոտին, իսկ տուժողին և ամբաստանյալին միայն այդ օրն է տեսել։ Վերջիններիս հետ ծանոթացել է Հյուսիսային պողոտայում, որից հետո առաջացել են շենքի բակ, այնուհետև ինքը մի պահ գնացել է խանութ, որտեղից վերադառնալով՝ տեսել է, որ միմյանց հետ վիճաբանում են։ Ամբաստանյալ Պևունկովը ոչ մի բանի հետ կապ չի ունեցել, զարմացած է, թե ինչու է տուժողը հայտնել, թե իբրև Արտյոմը որևէ առնչություն ունի վիճաբանության հետ։ Արտյոմն առանձին կանգնած է եղել, իսկ ինքը վիճաբանողներին մոտեցել է նրանց բաժանելու նպատակով։ Տուժող Հակոբին չի հարվածել, վերջինս վիճաբանել է Վահագնի հետ։ Հակոբը սպառնացել է, որ դանակով ինքնավնասում կանի, ուստի փորձել է նրա ձեռքից վերցնել դանակը, սակայն չի ստացվել, տուժողին չի հարվածել։ Վահագնը նույնպես փորձել է վերցնել դանակը, որի հետևանքով դանակով վնասվել է նրա ձեռքը։ Դրանից հետո Հակոբը, դանակը ձեռքին, հեռացել է։ Երբ ինքը վերադարձել է խանութից, ոստիկանները իրեն բռնել են և տարել բաժանմունք։ Այդ ժամանակ ինքը կանգնած է եղել Աշոտ Դաշտոյանի հետ և չի հասկանում, թե ոստիկաններն որտեղից են իմացել քննվող դեպքի մասին և ինչու են միայն իրեն բաժին տարել։ Քննվող դեպքի հետ որևէ առնչություն չունի, որևէ հանցանք չի կատարել, իսկ իրեն հարցաքննած քննիչի գործողություններից որևէ դժգոհություն չունի։ Նշեց, որ տուժողի ձեռքին եղել է հասարակ բջջային հեռախոս, որով նա խոսել է։ Նշեց նաև, որ Կարեն Զախարյանի հետ առերես հարցաքննվել է պաշտպանների մասնակցությամբ և չի հիշում, թե նա հայերեն լեզվով գրելու-կարդալու հետ կապված որևէ խնդիր ունեցել է, թե՝ ոչ։
Նույն մեղադրանքի հետ առնչվող մեկ այլ գործով ամբաստանյալ Վահագն Դանիելյան[ը] Դատարանում հայտնեց, որ ամբաստանյալ Արտյոմ Պևունկովին մինչև քննվող դեպքը չի ճանաչել, նրան տուժող Հակոբի հետ միասին տեսել է քննվող դեպքի վայրում։ Դեպքի օրը Արտյոմը փորձել է դադարեցնել վեճը և տեսնելով գետնին ընկած հեռախոսը՝ իրեն ասել է, որ այն վերցնի և հեռանա։ Նշված վայրում եղել է նաև սեղան, որի վրա դրված են եղել ոգելից խմիչքներ։ Այդ վայրում ոգելից խմիչք չի օգտագործել, նշված վայր եկել էր արդեն ոգելից խմիչք օգտագործած վիճակում, իսկ Արտյոմին և տուժող Հակոբին այդտեղ ոգելից խմիչք օգտագործելիս չի տեսել։ Նշեց և պնդեց, որ Արտյոմը քննվող դեպքի հետ բացարձակապես կապ չի ունեցել, վիճաբանությունը և ծեծկռտուքը եղել է իր և տուժող Հակոբի միջև, իսկ տղաները ուղղակի փորձել են դադարեցնել այն։ Նշված վայրից Արտյոմը և տուժող Հակոբը միասին են դուրս եկել, ինքը դուրս է եկել նրանց հետևից և տուն է գնացել։ Նշեց, որ Աշոտ Դաշտոյանին դեպքի վայրում չի նկատել, դեպքից հետո իրեն է զանգահարել վարչության աշխատակից Գուրգեն Մաթևոսյանը և պահանջել, որ ներկայանան ոստիկանության բաժին։ Այնուհետև իմացել է, որ այն հեռախոսը, որը վերցրել էր դեպքի վայրից, իրենը չէ, այլ պատկանել է տուժող Հակոբին։ Նշեց, որ ալկոհոլի ազդեցության տակ գտնվելու պատճառով չէր գիտակցել, թե ում հեռախոսն է գետնից վերցնում և որ դա իր հեռախոսը չէ հասկացել է դեպքի վայրից հեռանալուց հետո։
Ստուգելով և գնահատելով վերոնշյալ ցուցմունքները` Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Կարեն Զախարյանը հաստատել է տուժող Հ.Գրիգորյանի ցուցմունքը, այդ կերպ՝ մեղադրող կողմի վարկածն այն մասին, որ նախ՝ գործով ամբաստանյալ Պևունկովը գտնվել է քննվող դեպքի կիզակետում, ավելին՝ մասնակցել է տուժողին ծեծի ենթարկելու գործընթացին, մասնավորապես՝ ըստ Կ.Զախարյանի ցուցմունքի՝ հրել է տուժող Հ.Գրիգորյանին, իբր որի հետևանքով է վերջինիս գրպանից հեռախոսն ընկել, որը և ինքը վերցրել է։ Վերոնշյալ ցուցմունքով ըստ էության հերքվել է նաև գործով ամբաստանյալ Ա.Պևունկովի պատճառաբանությունը՝ քննվող դեպքին, ավելին՝ դրա միայն որոշակի մասին 15 մետր հեռավորությունից ականատես լինելու վերաբերյալ։
Ամբաստանյալ Արմեն Ափինյանը հայտնել է, որ Պևունկովը վիճաբանությանը որևէ առնչություն չի ունեցել, առանձին կանգնած է եղել, իսկ ինքը միմյանց հետ վիճաբանողներ Վահագնին և Հակոբին մոտեցել է նրանց բաժանելու նպատակով։ Տուժող Հակոբը սպառնացել է, որ դանակով ինքնավնասում կանի, ուստի փորձել է նրա ձեռքից վերցնել դանակը, սակայն չի ստացվել, բայց տուժողին չի հարվածել։ Վահագնը նույնպես փորձել է վերցնել դանակը, որի հետևանքով դանակով վնասվել է նրա ձեռքը։ Դրանից հետո Հակոբը, դանակը ձեռքին, հեռացել է։ Վերոնշյալ ցուցմունքի համաձայն՝ գործով ամբաստանյալ Ա.Պևունկովը կանգնած է եղել առանձին, այլ ոչ թե վկա Աշոտ Դաշտոյանի հետ, ինչպես Ա.Պևունկովն [է] Դատարանում հայտնում, ավելին՝ Ա.Ափինյանի ցուցմունքի համաձայն՝ տուժող Հակոբը հեռացել է նրանցից հետո, այն էլ՝ դանակը ձեռքին, մինչդեռ դատաքննությամբ հաստատվել է, որ տուժողը բժշկական կենտրոն է տեղափոխվել շտապօգնության բրիգադի կողմից, այն էլ՝ քննվող դեպքին առնչվող բոլոր անձանց հեռանալուց տևական ժամանակ անց։
Ամբաստանյալ Վահագն Դանիելյանը հայտնել է, որ Արտյոմ Պևունկովը քննվող դեպքի հետ բացարձակապես կապ չի ունեցել, վիճաբանությունը և ծեծկռտուքը եղել է իր և տուժող Հակոբի միջև, իսկ տղաները ուղղակի փորձել են դադարեցնել այն։ Նշված վայրից Արտյոմն և տուժող Հակոբը միասին են դուրս եկել, ինքը դուրս է եկել նրանց հետևից և տուն է գնացել։ Աշոտ Դաշտոյանին դեպքի վայրում չի նկատել։ Վահագն Դանիելյանի վերոնշյալ ցուցմունքով ևս հերքվում է գործով ամբաստանյալ Ա.Պևունկովի պատճառաբանությունը՝ քննվող դեպքին Աշոտ Դաշտոյանի հետ հեռվից՝ մոտ 15 մետրից ականատես լինելու վերաբերյալ։
Նույն մեղադրանքի հետ առնչվող մեկ այլ գործով ամբաստանյալների ցուցմունքներով հերքվում է նաև ամբաստանյալ Ա.Պևունկովի այն պատճառաբանությունը, որ քննվող դեպքի մասին զանգել և իրազեկել է ՀՀ ոստիկանության աշխատակցի, ինչն էլ իբր վկայում է քննվող դեպքի հետ որևէ առնչություն չունենալու մասին։ Մասնավորապես Կ.Զախարյանի ցուցմունքի համաձայն՝ նկատել է, թե ինչպես է Պևունկովը հրել տուժող Հակոբին, որի հետևանքով վերջինիս գրպանից հեռախոսն է ընկել, որը և ինքը վերցրել է։ Վ.Դանիելյանի ցուցմունքի համաձայն՝ դեպքի օրը Պևունկովը փորձել է դադարեցնել իր և տուժող Հակոբի միջև ծագած վեճը և տեսնելով գետնին ընկած հեռախոսը՝ իրեն ասել է, որ այն վերցնի և հեռանա։ Վերոնշյալ ցուցմունքների համաձայն՝ գործով ամբաստանյալ Ա.Պևունկովը չէր կարող առնվազն չնկատել տուժողի բջջային հեռախոսն այլ անձանց մոտ հայտնվելու փաստը, մինչդեռ, նախկինում լինելով դատապարտված գույքի հափշտակությունների, այդ թվում՝ ավազակային հարձակում կատարելու համար, օպերլիազոր Գուրգեն Մաթևոսյանին զանգահարում և հաղորդում է տուժողին բացառապես ծեծի ենթարկելու, բայց ոչ նրա բջջային հեռախոսը հափշտակելու մասին՝ գիտակցելով նաև, որ քննվող միջադեպին ենթադրաբար մասնակցած անձանց կազմից տուժող Հ.Գրիգորյանը ճանաչում է միայն իրեն և իրավապահների տեսադաշտում հայտնվող առաջին անձը լինելու է ինքը։ Նշված դատողությունների լույսի ներքո Դատարանը փաստում է, որ դեպքի վերաբերյալ ոստիկանության աշխատակցին զանգահարելու և տուժող Հ.Գրիգորյանին ծեծի ենթարկելու մասին հաղորդելու փաստը առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Ա.Պևունկովի մեղավորությունը կասկածի տակ դնող հիմնավոր և բավարար փաստարկ չէ»:
8. Առաջին ատյանի դատարանն իր՝ 2018 թվականի հունվարի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0100/01/17 դատավճռի «Դատարանի իրավական վերլուծությունները և եզրահանգումը» վերտառությամբ բաժնում նշել է. «Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված վերոնշյալ ապացույցները` Դատարանը հաստատված համարեց այն, որ ամբաստանյալ Արտյոմ Պևունկովը, մի խումբ անձանց հետ նախնական համաձայնության գալով, կատարել է ավազակություն՝ ուրիշի գույքի զգալի չափի հափշտակություն, որն ուղեկցվել է հարձակման ենթարկված տուժող Հ.Գրիգորյանի առողջության համար վտանգավոր բռնության գործադրմամբ, այսինքն` մեղավորությամբ կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, հետևաբար վերջինս քրեական պատասխանատվության և պատժի ենթակա է այդ հոդվածի համապատասխան մասի վերոնշյալ կետերով։
Դատարանը նաև փաստում է, որ տուժող Հ.Գրիգորյանի մարմնին տարբեր ուղղություններով հայտնաբերված վնասվածքների քանակը և տեղակայումը, բաճկոնը և բջջային հեռախոսները տրամադրելու հրապարակային պահանջը չկատարելուց հետո դրան հաջորդած ծեծը, ծեծին ներկա գտնվող բոլոր անձանց, այդ թվում` գործով ամբաստանյալ Ա.Պևունկովի մասնակցությունը, այդ կապակցությամբ տուժող Հ.Գրիգորյանի ցուցմունքները վկայում են վերոնշյալ հանցագործությունն ամբաստանյալ Ա.Պևունկովի և խմբի կազմում նրա հետ գործած այլ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ կատարելու մասին։ Ավելին` Դատարանի համոզմամբ` Ա.Պևունկովի` որպես նախնական համաձայնությամբ ավազակային հարձակում կատարած այլ անձանց հետ գործելու լրացուցիչ փաստարկ է նաև նրա հետհանցավոր վարքագիծը, մասնավորապես` առանց օգնություն ցուցաբերելու` հարձակման ենթարկված տուժող Հ.Գրիգորյանի մոտից (դեպքի վայրից) հեռանալը, թեև տվյալ միջադեպին ենթադրաբար մասնակցած անձանց կազմում տուժողի միակ ընկերը նա էր, անհրաժեշտ պահին տուժողին իրական օգնություն չցուցաբերելը, սակայն բժշկական կենտրոնում նրան այցելելը և սիրաշահելը, մասնավորապես մի քանի անգամ գումարային աջակցություն ցուցաբերելը, օգտագործման համար մեկ այլ բջջային հեռախոս տալը, Մոսկվա քաղաքում աշխատանք առաջարկելը»:
9. Առաջին ատյանի դատարանն իր՝ 2018 թվականի հունվարի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0100/01/17 դատավճռի «Նշանակվող պատժի և լուծման ենթակա այլ հարցեր» վերտառությամբ բաժնում նշել է. «Ամբաստանյալ Արտյոմ Պևունկովի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակը և չափը որոշելիս Դատարանը հաշվի է առնում հետևյալը.
(…)
Դատարանը որպես ամբաստանյալ Արտյոմ Պևունկովի անձը բնութագրող տվյալներ է գնահատում՝ ամուսնացած լինելը /համաձայն ԱԲ սերիայի 100944 համարի ամուսնության վկայականի պատճենի/։
Դատարանը, որպես ամբաստանյալ Արտյոմ Պևունկովի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է գնահատում հանցանքը կատարելու վտանգավոր ռեցիդիվը` հաշվի առնելով, որ վերջինս, համաձայն ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոն կատարված հարցման արդյունքների, ինչպես նաև ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության կալանավորված անձանց և դատապարտյալների հաշվառման բաժնի պետ Ս.Մանուկյանի 2016թ. փետրվարի 5-ի թիվ Ե40/3-349 նամակի, ունի չմարված դատվածություններ:
(…)
Հաշվի առնելով, որ սույն գործով ամբաստանյալ Ա.Պևունկովը դատապարտվել է ինչպես գործո[ղ] ՀՀ քրեական օրենսգրքով, այնպես էլ ՀԽՍՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված հանցագործությունների կատարման համար՝ Դատարանը հանցագործության տեսակների և դատվածության հաշվարկման կանոնների վերաբերյալ տվյալ օրենսգրքերում առկա տարբեր մոտեցումները հօգուտ ամբաստանյալի մեկնաբանելով և կիրառելով` փաստում է, որ սույն գործով քննվող հանրորեն վտանգավոր արարքը կատարելիս ամբաստանյալ Ա.Պևունկովն ունեցել է չմարված և չվերացված դատվածություններ ի հաշիվ դիտավորությամբ կատարված ոչ մեծ ծանրության թվով չորս և մեկ ծանր հանցագործությունների, դրանց կատարման համար 5 առանձին դատավճիռներով դատապարտվել է ազատազրկման, ուստի Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերի և 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն, որպես ամբաստանյալ Արտյոմ Պևունկովի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտում հանցանքը կատարելու վտանգավոր ռեցիդիվը։
Այսպիսով, մինչև նախորդ դատավճիռներից յուրաքանչյուրով հաստատված հանցագործության կամ հանցագործությունների համար դատվածություն մարումը գործով ամբաստանյալ Ա.Պևունկովը կատարել է նոր դիտավորյալ հանցագործություն/ներ/, որի հետևանքով նախորդ դատվածության մարման ժամկետն ընդհատվել է հաջորդած նոր դիտավորյալ հանցագործության կամ հանցագործությունների կատարմամբ։
Պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող վերոնշյալ հանգամանքը ողջամտորեն բարձրացնում է ամբաստանյալ Ա.Պևունկովի անձի հանրային վտանգավորության աստիճանը, ինչը պետք է իր արտացոլումը ստանա նրա նկատմամբ նշանակվող պատժի չափը որոշելիս։
Պատժի նպատակներն ապահովելու տեսանկյունով անդրադառնալով ամբաստանյալ Արտյոմ Պևունկովի նկատմամբ պատժի նշանակման խնդրին` Դատարանը փաստում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված է պատիժ բացառապես ազատազրկման ձևով, հետևաբար` սույն գործով քննարկման ենթակա են՝ պատժի չափի, տվյալ հոդվածով նախատեսված ազատազրկման նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ նշանակելու (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառում), որպես լրացուցիչ պատիժ` գույքի բռնագրավում նշանակելու կամ չնշանակելու, նշանակվող հիմնական պատիժը կրելու կամ չկրելու (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառում) հարցերը։
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Արտյոմ Պևունկովի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվող պատժի չափին և այն կրելու անհրաժեշտության հարցին, հաշվի առնելով նրան վերագրվող հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության բարձր աստիճանը (միաժամանակ հասարակական երկու հարաբերությունների դեմ ոտնձգող ծանր հանցագործություն է), հանցանքների վտանգավոր ռեցիդիվի առկայությունը, նախկինում դիտավորյալ ոչ մեծ և ծանր հանցագործությունների կատարման համար հինգ անգամ դատապարտվելու, պատիժը կրելու, մի շարք դեպքերում պայմանական վաղաժամկետ ազատվելու, սակայն դատվածությունները չմարված` նոր հանցանք կատարելու, այսինքն` չուղղվելու և պատշաճ հետևությունների չհանգելու փաստը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի տեսանկյունով բացառիկ հանգամանքների, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով նախատեսված` ազատազրկման ձևով նշանակվող պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի բացակայությունը` Դատարանը փաստում է, որ պատժի նպատակներն ապահովելու տեսանկյունով ամբաստանյալ Ա.Պևունկովի նկատմամբ պատիժ կարող է նշանակվել բացառապես որոշակի ժամկետով ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի։
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Ա.Պևունկովի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվող պատժի չափը որոշելու խնդրին` Դատարանը հանգում է հետևյալ հետևությունների.
(…)
Վերոնշյալից հետևում է, որ գործով ամբաստանյալ Ա.Պևունկովը, ՀՀ-ում կատարելով նրան վերագրված հանցագործությունը տեղեկացված էր դրա արգելված լինելու մասին, իրավունք ուներ ակնկալելու, որ նշված հանցագործության կատարման վայրի երկրի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի համապատասխան հոդվածի պատժամասով ենթարկվելու է համարժեք և համաչափ պատժի (պատժաչափի) և պատասխանատվության։
(…)
Տվյալ դեպքում գործով ամբաստանյալ Ա.Պևունկովը հանցանքը կատարել է ՀՀ տարածքում, հայտնաբերվել է օտարերկրյա պետությունում` Ռուսաստանի Դաշնությունում և այդ երկրի իրավապահների կողմից հանձնվել ՀՀ իրավապահներին` նրան քրեական պատասխանատվության ենթարկելու հարցը լուծելու նպատակով։ Ամբաստանյալ Ա.Պևունկովին վերագրված արարքը պատժելի է նաև ՌԴ-ում, մասնավորապես՝ ՌԴ քրեական օրենսգրքի 162-րդ հոդվածի 2-րդ մասը որպես հիմնական պատիժ մինչև 10 տարի ժամկետով ազատազրկում է նախատեսում խմբի կողմից նախնական համաձայնությամբ ավազակային հարձակում կատարելու համար։ Նույն օրենսգրքով նախատեսված է նաև հանցագործությունների ռեցիդիվի ինստիտուտը, որի առկայության պայմաններում, անկախ ռեցիդիվի տեսակից, անձի նկատմամբ ՌԴ քրեական օրենսգրքի հիման վրա նշանակվող պատիժը չի կարող ցածր լինել Հատուկ մասով նախատեսված հոդվածի առավել խիստ պատժի 1/3-ից։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, ի համեմատություն ՌԴ քրեական օրենսգրքի, վերոնշյալ հոդվածից ավելի խիստ, հետևաբար ամբաստանյալի վիճակը վատթարացնող է, մասնավորապես ամբաստանյալ Ա.Պևունկովի կատարած հանցանքի համար պատասխանատվություն է նախատեսում 6-ից 10 տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով, իսկ հանցագործությունների վտանգավոր ռեցիդիվի հաշվառմամբ պատիժ նշանակելու կանոնը ևս ավելի խիստ է, նշանակվող պատիժը չի կարող պակաս լինել առավել խիստ պատժի 2/3-ից։ Դատարանը փաստում է, որ հիմնական պատժի նվազագույն չափի, ռեցիդիվի կանոնի կիրառմամբ նվազագույն պատժի չափը որոշելու վերաբերյալ վերոնշյալ օրենսգրքերում առկա տարբերությունները չեն սահմանափակում ՀՀ քրեական օրենսգրքի կիրառմամբ մինչև 10 տարի ժամկետով ազատազրկում նշանակելու, առավել ևս վտանգավոր ռեցիդիվի կարգով համաչափ պատիժ նշանակելու Դատարանի հնարավորությունը, քանի որ այդ հանցագործության կատարման համար օրենսդրի սահմանած պատժի՝ ազատազրկման վերին սահմանը (շեմը) երկու օրենսգրքերով էլ նույն է, ռեցիդիվի ինստիտուտները երկու օրենսգրքերում էլ առկա և կիրառելի են։
Դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Ա.Պևունկովի նկատմամբ նշանակվող և վերոնշյալ հանգամանքները հաշվի առնող պատիժն է արդարացի և անհրաժեշտ նրան ուղղելու, նոր հանցագործությունների կատարումը կանխելու և սոցիալական արդարությունը վերականգնելու համար։
Ամբաստանյալ Ա.Պևունկովի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորման հարցը քննարկելիս` Դատարանը, հաշվի առնելով նրան ռեալ պատժի` ազատազրկման դատապարտելու փաստը, ինչպես նաև ելնելով դատավճռի կատարումն ապահովելու անհրաժեշտությունից, փաստում է, որ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումն անհրաժեշտ է թողնել անփոփոխ` մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Անդրադառնալով ազատազրկման ձևով նշանակվող պատժի կրման սկիզբն հաշվարկելու և ամբաստանյալին անազատության մեջ պահվելու ժամկետը նշանակվող պատժին հաշվակցելու հարցերին` Դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Ա.Պևունկովի պատժի կրման սկիզբն անհրաժեշտ է հաշվարկել ՀՀ իրավապահներին հանձնելու նպատակով այլ պետության տարածքում նրան ձերբակալելու օրվանից` 2016թ. օգոստոսի 23-ից, որի դեպքում նրան անազատության մեջ պահելու ժամկետը լրացուցիչ հաշվակցելու անհրաժեշտությունը վերանում է, քանի որ հաշվակցման ենթակա ժամկետը, առանց ընդհատման, ընդգրկում և ընդգրկելու է 2016թ. օգոստոսի 23-ից մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելն ընկած ողջ ժամանակահատվածը։
(…)Դատարանը, պարզելով, որ ամբաստանյալ Ա.Պևունկովի գույքի վրա արգելանք չի կիրառվել, սույն քրեական գործում բացակայում են դատական ծախսերի վերաբերյալ ապացույցները, նրա դեմ քաղաքացիական հայց չի ներկայացվել, սահմանափակվում է այդ փաստերի արձանագրմամբ։
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման խնդրին՝ Դատարանը փաստում է, որ որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Հակոբ Գրիգորյանին ի պահ հանձնված վերջինիս «Սամսունգ Գալաքսի Քոր 2» ապրանքանիշի «SM-G355H/DS» մոդելի 352554064593874 և 352555064593871 գործարանային համարների բջջային հեռախոսը, անհրաժեշտ է թողնել նրա տնօրինությանը` սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո։ Իրեղեն ապացույց ճանաչված և սույն գործով մեղադրանքի հետ առնչվող մեկ այլ, թիվ 13849415 գործին կցված Հակոբ Օնիկի Գրիգորյանի բաճկոնը, անհրաժեշտ է թողնել վարույթն իրականացնող մարմնի տնօրինմանը։
(…)»:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
10. Բողոքի հեղինակները փաստարկել են, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռն անհիմն է, անօրինական և չպատճառաբանված, կայացվել է նյութական և դատավարական նորմերի էական խախտմամբ` ազդելով գործի ելքի վրա, այն է` Արտյոմ Պևունկովի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու փոխարեն, վերջինիս մեղավոր է ճանաչել և նշանակել ակնհայտ խիստ պատիժ: Մասնավորապես Արտյոմ Պևունկովի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով կայացնելով մեղադրական դատավճիռ և 7 տարի 6 ամիս ժամկետով ազատազրկման դատապարտելով` Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է Եվրոպական Կոնվենցիայով, ՀՀ Սահմանադրությամբ և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի, անձի ազատության և անձեռնմխելիության, արդար դատաքննության արդյունավետ միջոցի իրավունքը, Առաջին ատյանի դատարանը, ուղղակի շահագրգռվածություն ունենալով գործի ելքով, կայացրել է անօրինական, անհիմն և չպատճառաբանված դատական ակտ` միաժամանակ չպահպանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի օրինականության սկզբունքի պահանջը:
Ըստ բողոքաբերների` Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի էական խախտումներ, որոնք հանգեցրել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ, 360-րդ և 365-րդ հոդվածների պահանջներին չհամապատասխանող, չհիմնավորված որոշման կայացմանը և ազդել են գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, որը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ, 398-րդ, 399-րդ հոդվածների հիման վրա ստորադաս դատարանի որոշումը բեկանելու, փոփոխելու, արդարացման դատական ակտ կայացնելու կամ ազատության հետ կապված պատիժ նշանակելու հիմք է հանդիսանում: Բացի այդ` Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է ՀՀ Սահմանադրության 6-րդ, 27-րդ, 63-րդ, 66-րդ, 67-րդ, 71-րդ հոդվածների, «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» Եվրոպական կոնվենցիայի 3-րդ և 6-րդ հոդվածների, «Քաղաքացիական, ընտանեկան և քրեական գործերով իրավական օգնության և իրավահարաբերությունների մասին» Մինսկի կոնվենցիայի 66-րդ հոդվածի, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ, 25-րդ, 105-րդ, 107-րդ, 124-127-րդ, 358-րդ, 360-րդ, 365-րդ, 499-րդ հոդվածներիի պահանջները, ինչի արդյունքում Արտյոմ Պևունկովին մեղսագրվող արարքը ապացուցված չլինելու արդյունքում կիրառել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի դրույթները, որի հետևանքով էլ պատիժ նշանակելիս կիրառել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածի դրույթները, որը չպետք է կիրառեր, ինչպես նաև Առաջին ատյանի դատարանի կողմից չեն պահպանվել նաև Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի մի շարք նախադեպային որոշումներ:
Ի հիմնավորումն վերոշարադրյալ փաստարկի` բողոքի հեղինակները, մեջբերումներ կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3801-րդ, 395-րդ, 397-րդ, 398-րդ և 399-րդ հոդվածներից և Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռից, ըստ էության նշել են, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտում եզրահանգումները հիմնված են ենթադրությունների վրա, առավել ևս այն դեպքում, երբ Արտյոմ Պևունկովը գնացել է տուժողին հիվանդատես, տուժողի հետ ընկերական հարաբերությունների մեջ է գտնվել, նրան առաջարկել է ՌԴ-ում աշխատել, Առաջին ատյանի դատարանն Արտյոմ Պևունկովին դիտել է որպես ավազակային հարձակման մասնակից, չնայած Ա.Պևունկովն անձամբ տուժողին օգնություն չի ցուցաբերել, սակայն Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել, որ հենց տուժողին օգնություն ցուցաբերելու համար է Արտյոմ Պևունկովը զանգահարել ոստիկանության աշխատակից Գուրգեն Մաթևոսյանին, և եթե զանգահարած չլիներ ոստիկանության աշխատակցին, ապա շտապ օգնություն էլ նույնիսկ չէր գա և ընդհանրապես քրեական գործը չէր էլ հարուցվի, մինչդեռ այդ հանգամանքներն Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել, ընդհակառակը ի վնաս է մեկնաբանել:
Ըստ բողոքաբերների` Արայոմ Պևունկովին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրվող արարքը հերքվել է ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցներով և փաստական հանգամանքներով. ուսումնասիրելով մեղադրական դատավճիռը տպավորությունն այնպիսին է, որ սույն քրեական գործով դատաքննություն չի եղել, Առաջին ատյանի դատարանին ընդհանրապես չի հետաքրքրել դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, բացարձակապես հաշվի չի առնվել դատաքննության ընթացքում հետազոտված այն ապացույցները, որոնք հերքում են ամբաստանյալի առնչությունը մեղսագրվող արարքին, իսկ հետազոտված ապացույցները կամայական է գնահատել, դատարանում հետազոտված ապացույցները հերքում են ամբաստանյալի առնչությունը ավազակային հարձակմանը: Մասնավորապես դատավճռով այդպես էլ պարզ չի դարձել, թե Առաջին ատյանի դատարանն ում ցուցմունքներն է հիմք ընդունել. եթե հիմք է ընդունել միայն տուժող Հակոբ Գրիգորյանի ցուցմունքը, ապա ինչու է վկայակոչել Կ. Զախարյանի, Ա. Ապինյանի և Վ.Դանիելյանի ցուցմունքները, և դատավճռով գտել է, որ Արտյոմ Պևունկովին մեղսագրվող արարքը հիմնավորվել է նաև Վահագն Դանիելյանի, Կարեն Զախարյանի, Արմեն Ապինյանի ցուցմունքներով և այլն այն դեպքում, երբ վերջիններիս և տուժող Հակոբ Գրիգորյանի ցուցմունքների միջև առկա է էական հակասություն, այն է` տուժողը նշել է, որ վերջում իր գրպաններից երկու հեռախոսները վերցրել են Վահագն Դանիելյանը և Կարեն Զախարյանը, իսկ ըստ Կարեն Զախարյանի նախաքննական ցուցմունքի` Արտյոմը հրել է Հակոբին, որից վերջինս վայր է ընկել գետնին: Հակոբի գրպանից ինչ-որ բան է ընկել, որը Արտյոմը վերցնելով հեռացել է, իսկ Հակոբը իր մոտից հանելով դանակը այն դրել է իր ծոծրակին` միաժամանակ Վահագից պահանջելով հետ վերադարձնել իր բջջային հեռախոսը: Վահագն էլ իր հերթին երկու ձեռքով ապտակել է Հակոբին, որից հետո հեռացել է: Իսկ ըստ Վահագն Դանիելյանի ցուցմունքի, քանի որ Հակոբ Գրիգորյանը հանել է դանակը, այդ պատճառով էլ նրան հարվածել է, ձեռքից վերցրել է դանակը, որի ժամանակ վնասվել է նաև իր ձեռքը: Նշել է նաև, որ Արտյոմ Պևունկովը հայտնել է, որ իր բջջային հեռախոսն ընկել է և ինքն առանց նայելու մտածել է, որ այն իրենն է, որից հետո այն վերցրել է ու դրել գրպանը: Այնուհետև տանը նկատել է, որ իր հեռախոսը չէ, այն անմիջապես հանձնել է եղբորը, իսկ վերջինն էլ այն ներկայացրել է ոստիկանություն: Իսկ այնուհետև նույն անձինք` մեկ այլ քրեական գործով ամբաստանյալներ Կարեն Զախարյանը և Վահագն Դանիելյանը, դատաքննության ընթացքում տվել են ցուցմունքներ հետևյալի մասին, մասնավորապես Վահագն Դանիելյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել և չի բացահայտել որոշ հանգամանքներ` հայտնելով, որ պատճառներն իր դատի ժամանակ կհայտնի, կոնֆլիկտ է ունեցել Հակոբի հետ, քաշքշել են իրար, խփել են: Արտյոմը չի խառնվել, ոչ մի բան չի արել, հարցը իր հետ է եղել, ընդհակառակը Արտյոմը փորձել է հանդարտեցնի, որ կռիվ չլինի, Արտյոմն ուզեցել է լավ բան անի, վատ բան չի արել, օգնություն է ցուցաբերել, Արտյոմն ասել է` հեռախոսն ընկած է, վերցրու, գնա, հետո Արտյոմն իր ճանապարհով է գնացել, ինքն իր ճանապարհով: Ավելացրել է նաև, որ Արտյոմն ընդհանրապես կապ չունի, ո՛չ Հակոբին հարվածել է, ո՛չ ծեծել է, չի հասկանում Արտյոմին ինչու են կալանավորել, նշել է նաև, որ Արտյոմին չի ճանաչել, առաջին անգամ է տեսել մի քանի րոպե, և քանի որ չի ճանաչել, Արտյոմի հետ նման բան չի անի: Ինչպես նաև նշել է, որ ինքը ինչ-որ արել է, զղջում է, սխալ բան է արել, պետք չէ, որ մեկի արածի համար անմեղ մարդ դատվի: Առաջին ատյանի դատարանի այն հարցին, որ տուժողը նշում է, որ Արտյոմ Պևունկովն էլ է հարվածել, պատասխանել է, որ չի տեսել, բացառվում է և անհնարին բան է: Առաջին ատյանի դատարանում ցուցմունք տալու ժամանակ անընդհատ պնդել է, որ տուժող Հակոբ Գրիգորյանի մոտ մեկ հեռախոս է եղել, ինչպես նաև գումարի մասին նույնպես չգիտի, ինչպես նաև տուժողի մոտ դանակ է եղել, քանի որ դանակ է եղել «մի բան կմտածես», դանակը վերցրել է ու շպրտել, որի ընթացքում վնասել է ձեռքը: Իսկ ինչ վերաբերում է Կարեն Զախարյանի դատաքննութան ընթացքում տված ցուցմունքին, ապա դատախազի այն հարցին, թե ինքը ծեծի է ենթարկել Հակոբին, նրանից ինչ-որ բան պահանջել, չի պատասխանել` պատճառաբանելով, որ ինչ կապ ունի, ներկայիս դրությամբ պարզաբանել են, որ դատավոր Գագիկ Պողոսյանի մոտ իրենց գործն է քննվում: Նշել է նաև, որ խմբի կազմում չի եղել, նախնական համաձայնություն չի եղել, տուժողը դանակով հասել է Վահագի վրա, փորձել է հարվածել, տուժողը փորձել էր դանակով վախեցնի, վախեցնելուց հետո դանակը դրել էր որովայնին` ասելով իրեն կհարվածի, կարող է` վախենում էր հայհոյանքներից, որ իրեն ծեծի ենթարկեն: Այնուհետև Վահագն Դանիելյանը Հակոբ Գրիգորյանի ձեռքից խլել է դանակը, որի արդյունքում վնասվել է ձեռքի ափը: Ամբաստանյալ Արտյոմ Պևունկովի այն հարցին, թե իրենք համաձայնության եկել են Հակոբ Գրիգորյանից հափշտակություն կատարելու, պատասխանել է, որ որևէ համաձայնություն չի եղել, տեղեկություն չի ունեցել, թե ինչպես պետք է հայտնվեր տուժողը և մեղադրյալ Արտյոմ Պևունկովը: Դարձյալ Առաջին ատյանի դատարանի հարցին պատասխանել է, որ խումբ չի եղել, նախնական համաձայնություն չի եղել: Նկատել է նաև, որ տուժողը հարբած է եղել, մի քանի անգամ ընկել է գետնին, խմած էր, խմածության աստիճանը թող որոշեն, իրեն շատ վատ էր պահել, բոլորի հասցեին
հայհոյում էր: Արտյոմ Պևունկովի կողմից որևէ արարք չի նկատել: Նշել է, որ հայերեն գրել չգիտի, չի իմանում ինչ է գրվել նախաքննական ցուցմունքում, ինչի վերաբերյալ քրեական գործ է հարուցվել ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում:
Գտնում են, որ քրեական գործով դատավճիռը կայացվել է առանց Վահագն Դանիելյանից և Կարեն Զախարյանից պատճառներն իմանալու: Վերջիններիս ցուցմունքներում չի բացառվում, որ կնշվի Արտյոմ Պևունկովի անունը, և փաստացի անձը
զրկված է լինում իր դեմ ցուցմունք տվող անձաց լսելու և իր իրավունքներն իրացնելու
իրավունքից, ինչը անձի դատական պաշտպանության կոպիտ խախտում է, և չի բացառվում նաև, որ այս գործով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի փաստական հանգամանքներն էականորեն տարբերվեն նույն մեղադրանքի սահմաներում մեկ այլ` թիվ ԵԿԴ/0096/01/16 քրեական գործի հանգամանքներից, ինչը արդար դատաքննության իրավունքի խախտում է: Հարց է առաջանում, եթե Առաջին ատյանի դատարանը Արտյոմ Պևունկովին մեղսագրվող արարքը հիմնավորված է համարել նաև Վահագն Դանիելյանի և Կարեն Զախարյանի ցուցմունքներով, հետևաբար ստացվում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը տուժողի ցուցմունքին որևէ նշանակություն չի տալիս:
Բողոքի հեղինակները նաև նշել են, որ մեկ այլ քրեական գործով ամբաստանյալ Արմեն Ափինյանը ցուցմունք է տվել, որ ինքը, Կարենը, Վահագը Հյուսիսային պողոտայում կանգնած երաժշտություն են լսել, հետո պատահական մոտեցել են Արտյոմը, Հակոբը և Աշոտը, որոնցից ճանաչել է միայն Աշոտին: Հայտնել են գնան մի բաժակ բան խմեն, գնացել են շենքի բակ: Մի պահ դուրս է եկել, վերադարձել ու տեսել է, որ իրար են քաշքշում, տուժող Հակոբ Գրիգորյանը դանակ էր հանել, նշել է նաև, որ տուժողը խմած էր, դանակը ձեռքին գոռգոռում էր, ինքը փորձել է դանակը ձեռքից վերցնի, հետո դանակով Վահագի ձեռքն է վնասվել, տուժողը Վահագի հետ էր կռիվ անում, տուժողին էլ էին հարվածում, տուժողն էլ էր հարվածում, իսկ Արտյոմ Պևունկովն ընդհանրապես ոչ մի բանի հետ կապ չունի, իսկ Արտյոմի ընկերն ինչու է նրա վրա բան գրել, չի իմանում: Արտյոմը Աշոտ Դաշտոյանի հետ մի կողմի վրա կանգնած էր, հետո մի պահ բաժանելուց եկավ, Վահագին էր բռնել քաշել մի կողմ, ասում էր` հանգստացի, թարգի, Արտյոմը տուժող Հակոբ Գրիգորյանին չի հարվածել, ընդհանրապես պահանջ չի ներկայացրել, Արտյոմի հետ որևէ համաձայնություն չի եղել, նրա հետ ոչ ընկեր է, ոչ բարեկամ, ոչ մտերիմ, ոչ էլ ծանոթ, ճանաչել է 10-15 րոպե: Նշել է նաև, որ Արտյոմ Պևունկովը տուժողին չի հարվածել, նրան տուժողի մոտ չի տեսել: Վկա Աշոտ Դաշտոյանը ցուցմունք է տվել, որ ամբաստանյալի և տուժողի հետ գտնվում է նորմալ հարաբերությունների մեջ: Հյուսիսային պողոտայում հանդիպել է Արտյոմի և Հակոբի հետ, որին չի ճանաչել, իսկ Արտյոմի հետ նախկինում պատիժ են կրել, իսկ դրսում չեն հանդիպել, քանի որ երկար ժամանակ չեն տեսել, իր մոտ գումար կար, օղի են գնել, որոշել են խմել, Արտյոմը ծանոթացրել է Հակոբին: Այնուհետև գնացել և խմել են, օղին վերջանալուց հետո, Հակոբը ասել է, որ օղի կգնեն, գնացել են օղի գնելու և հանդիպել են իր ծանոթ Կարենին, Վահագին և Արմենին, որոնք հայտնել են, որ իրենք էլ էին եկել օղի վերցնելու: Կանգնել են երաժշտություն լսելու, այնուհետև ինչ-որ մեկն ասել է, որ գնում են դալան օղի խմելու: Նրանց հետևից գնացել, մոտեցել է դալանին և ձայներ լսել, տեսել, է, որ Վահագը և Կարենը Հակոբին ծեծում են, վերջինս դանակը դրել էր իր որովայնին ասելով, որ չմոտենան իրեն, թե չէ կվնասի: Այնուհետև դուրս է եկել և ղալանի մոտ Արտյոմին է տեսել, վերջինս էլ ասել է, որ զանգեն վարչության աշխատող Գուրգենին, զանգել է նրան և հեռախոսը տվել իրեն` ասելով, որ բացատրի տեղն, ու ինքը տեղը բացատրել է: Նշել է նաև, որ երբ դալանի մոտ Արտյոմ Պևունկովը զանգահարել է ոստիկանության աշխատակից Գուրգենին, դեռևս այդ պահին դեպքը շարունակվում էր, և տուժողը ծեծի էր ենթարկում: Միևնույն ժամանակ նշել է, որ դալանի որոշակի հատվածներում գտնվելու ժամանակ վիճաբանության վայրը հնարավոր էր երևար կամ չերևար: Վկաների, ինչպես նաև Աշոտ Դաշտոյանի ցուցմունքից ակնհայտ է, որ Արտյոմ
Պևունկովը նույնպես որևէ մասնակցություն չի ունեցել մեղսագրվող արարքին և եթե այն
ժամանակ, երբ Արտյոմ Պևունկովը զանգել է ոստիկանության աշխատակցին դեպքը
շարունակվում էր, ապա տուժողը այդ պահին շարունակվում էր ծեծի ենթարկվել, իսկ
Արտյոմ Պևունկովը չէր գտնվում այնտեղ և ոստիկանության աշխատակցին զանգահարելուց հետո հեռացել են, իսկ քրեական գործով ըստ տուժողի ցուցմունքի իրեն ծեծի ենթարկելուց հետո վերջում իր գրպաններից Կարենը և Վահագը վերցրել են հեռախոսները և գումարը, այս ցուցմունքից ակնհայտ է, որ Արտյոմ Պևունկովը չի տեսել, որ տուժողից վերցնում են նրա իրերը: Գտնում են, որ Աշոտ Դաշտոյանի ցուցմունքի մի հատված չի համապատասխանում իրականությանը, որ միայնակ է գնացել նրանց հետևից, այնինչ տեսագրությունում առկա է, որ Աշոտ Դաշտոյանը և Արտյոմ Պևունկովը միասին են իջնում, մյուսներից առանձին, հետևաբար եթե նախաքննության մարմինը հավատում էր, որ Աշոտ Դաշտոյանը որևէ առնչություն չի ունեցել, ապա Արտյոմ Պևունկովը նույնպես առնչություն չունի ավազակային հարձակմանը, քանի որ միասին երկուսով են առանձին գնացել, երկուսով էլ միասին գտնվել են դալանի մոտ, որտեղից Արտյոմ Պևունկովը զանգահարել է ոստիկանության աշխատակից Գուրգենին:
Ըստ բողոքաբերների` մեղսագրվող արարքի նկարագրությունը անհրաժեշտ է բաժանել երկու մասի` քայլելու ընթացքում Ա.Պևունկովը, Ա. Ափինյանը, Կ. Զախարյանը, Վ. Դանիելյանը Հ.Գրիգորյանի գույքը հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնության են եկել, ապա ի կատարումն հանցավոր դիտավորության, քայլելով հասել են Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի 23 շենքի բակ կամ դրանից հետո Ա. Ափինյանը, Կ. Զախարյանը, Վ.Դանիելյանը և Ա.Պևունկովը հանցավոր մտադրությունը վերջնականապես իրագործելու նպատակով Հ.Գրիգորյանի առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով ձեռքերով ու ոտքերով ծեծի են ենթարկել վերջինիս և ավազակությամբ հափշտակություն կատարել:
Բողոքի հեղիկանկները նշել են, որ նախնական համաձայնության մասին խոսք լինել չի կարող, այն դեպքում, երբ տեսագրություններով երևում է, որ բոլոր անձինք առանձին են քայլում և իրարից գտնվում են բավականին հեռավորության վրա, ըստ Արտյոմ Պևունկովի հայտարարության` ինքը քայլում է Աշոտ Դաշտոյանի հետ, ինչը հերքում է մեղադրանք առաջադրելու որոշման մեջ նշված հանգամանքը` արարքի նկարագրությունը` «Քայլելու ընթացքում Ա. Պևունկովը, Ա. Ափինյանը, Կ. Զախարյանը, Վ.
Դանիելյանը Հ. Գրիգորյանի գույքը հափշտակելու շուրջ նախնական համաձայնության են
եկել...»: Դարձյալ ինչ ավազակային հարձակում կատարելու նախնական դիտավորություն
ունենալու և նախնական համաձայնության մասին է խոսքը, երբ տուժող Հակոբ Գրիգորյանն է առաջինը զանգահարել և ցանկություն հայտնել հանդիպելու Արտյոմ Պևունկովին: Ինչ նախնական համաձայնության մասին է խոսքը այն դեպքում, երբ Վահագն Դանիելյանին, Արմեն Ափինյանին ընդհանրապես չի ճանաչել, Կարեն Զախարյանի հետ երբևէ չի շփվել, նրանց պատահական է հանդիպել Հյուսիսային պողոտայում, իսկ դեպքը տեղի է ունեցել րոպեներ հետո: Ձեռքերով և ոտքերով հարվածելու հատվածը, տուժող Հակոբ Գրիգորյանի կողմից դանակը հանելն է պատճառը հանդիսացել, որ նրան սկսել են հարվածներ հասցնել, և տուժողը մարմնական վնասվածքների միջին ծանրության վնասը ստացել է ոչ թե մինչև դանակ հանել, այլ դրանից հետո, այդ մասին նույնպես տուժողը նշել է թե նախաքննության ընթացքում և թե դատարանում, այն մասին, որ դանակը հանելուց հետո է ինքը ձեռքերով ու ոտքերով ծեծի ենթարկվել, այսինքն պատճառը եղել է նրա կողմից դանակ հանելը: Արտյոմ Պևունկովի կողմից ինչ ձեռքերով և ոտքերով հարվածելու մասին է խոսքը, երբ տուժող Հակոբ Գրիգորյանն իր ընկերն է: Նշել են նաև, որ մեղադրանքի ծավալում նշված որևէ արարքի նկարագրություն չի հաստատվել քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով, այնինչ հերքվում են վերը նկարագրված հիմնավորումներով, ինչպես նաև ստորև ներկայացվող ցուցմունքներով և փաստական հանգամանքներով, նույնիսկ մեղադրանք առաջադրելու որոշման մեջ է նշված, որ տուժող Հակոբ Գրիգորյանին Վահագն Դանելյանն է պահանջը ներկայացրել, այլ ոչ թե Արտյոմ Պևուևկովը: Իսկ ինչ վերաբերում է տուժողի ցուցմունքին, ապա նախ Առաջին ատյանի դատարանը տուժողի ցուցմունքները անթույլատրելի ճանաչելու և ոչ արժանահավատ գնահատելու միջնորդությունը քննության է առնելու վերջնական դատական ակտ կայացնելիս, մինչդեռ ավելացրել են, որ տուժողը նույնպես նշել է, որ Արտյոմ Պևունկովը իրեն հեռախոսները կամ գումարը հանձնելու պահանջ չի ներկայացրել, իրեն մեկ կամ երկու հատ հետևից` թիկունքի կողմից է խփել, ավելորդ չի խփել, չգիտի գլխին էր, թե վզին, բռունցքով և ոտքերով չի խփել, այլ թեթև ապտակի տեսքով:
Բողոքի հեղինակները նշել են նաև, որ տուժող Հակոբ Գրիգորյանը դատաքննության ընթացքում` 2017 թվականի մայիսի 29-ին, ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դանակը իր մոտից հանելուց հետո կանգնել է, որ խփի, այդ դանակի ծայրից Վահագը բռնել է, դանակը քաշելու ժամանակ Վահագի ձախ ձեռքը կտրվել է, ընկել են վրեն, որ խփեն, դանակը վերցնեն ձեռքից, իսկ ինքը դանակը դրել է փորին` հայտնելով, որ հարվածները շարունակելու դեպքում ինքն իրեն կհարվածի, ու այդպես Արտյոմը այդ ժամանակ մի անգամ իրեն հարվածել է կամ երկու անգամ, ավել չէ: Դատավորի այն հարցին, թե Արտյոմ Պևունկովը ձեռքով է հարվածել, պատասխանել է` ձեռքով, հաջորդ հարցին, թե մարմնի որ մասին, ապտակել է ձեռքով կամ բռունցքով, արմունկով, պատասխանել է, որ չի իմանում` բռունցքով, թե ինչ, մի հատ թեթև կամ երկու հատ թեթև խփել է, ավելորդ չի խփել, չգիտի գլխին էր, թե վզին հետևի կողմից էր, որից հետո Արտյոմը ներկա չի եղել, այդ պահին գնացել է, ու նրան այդտեղ ընդհանրապես չի տեսել: Ու հետո մյոսւները հարձակվել են իր վրա, ինքն էլ դանակը դրել է փորին, մտածել է` գոնե այդպես անելով կվախեցնի, որ ինքն էլ փախնի, բայց խփել են, դանակը ձեռքից գցել գետնին, քացով շարունակել խփել: Դատավորի այն հարցին, թե ինչ վնասվածքներ է ստացել, պատասխանել է, որ դեմքն էր ամբողջությամբ կապույտ, տարբեր մասերը քերծված, մի քիչ արյունոտ էր, այնուհետև այն նշել է` դե դանակով ինքն էլ իրեն է երկու տեղից ծակել, էտ էր վնասվածքները.: Այնուհետև նույն դատական նիստի ժամանակ հայտնել է, որ Արտյոմ Պևունկովը բռունցքով չի խփել, այլ ապտակի տեսքով: Ցուցմունքի ժամանակ հայտնել է նաև, որ Արտյոմ Պեունկովին հիմնականում վիճաբանության վայրում չի տեսել:
Ըստ բողոքաբերների` հարց է առաջանում, թե ինչպես է ստացվում, որ տուժող Հակոբ Գրիգորյանը ծեծի ենթարկվել է դանակը հանելուց հետո, հենց պատճաոը դա է հանդիսացել, այլ ոչ թե կյանքին վտանգ սպառնալով ավազակային հարձակում կատարելը: Մինչդեռ ավազակային ավազակային հարձակման համար որպես պարտադիր հատկանիշ պետք է լինի հարձակում և պահանջ, սակայն տուժողը թե
նախաքննության, և թե դատաքննության ժամանակ միշտ էլ հայտնել է, որ Արտյոմ Պևունկովը իր նկատմամբ պահանջ չի ներկայացրել և հարձակում չի գործել: Բացի այդ Առաջին ատյանի դատարանում չի նշանակվել լրացուցիչ դատաբժշկական փորձաքննություն` պարզելու համար, թե թիվ 2259 եզրակացությամբ հայտնաբերված վնասվածքներից որոնք են պատճառվել կամ արդյոք պատճառվել են Արտյոմ Պևունկովի կողմից տուժող Հակոր Գրիգորյանին մեկ կամ երկու անգամ թեթև հարվածելու արդյունքում, բացի այդ անհրաժեշտ էր պարզել, թե թիվ 2259 եզրակացությամբ հայտնաբերված վնասվածքներից որոնք են տուժող Հակոբ Գրիզորյանի կողմից դանակով ինքն իրեն պատճառած վնասվածքները: Նշել են նաև, որ հաշվի առնելով, որ տուժող Հակոբ Գրիգորյանը գտնվել է ալկոհոլային հարբածության վիճակում, նաև քրեական գործով առկա են տվյալներ, որ այդ ընթացքում նաև ընկել է գետնին, և չի բացառվում, որ վնասվածքների մի մասը պատճառված լինի նաև վայր ընկնելու և գետնին հարվածելու հետևանքով` հաշվի առնելով, որ նշված հարցերի պարզաբանումը պահանջում է հատուկ մասնագիտական գիտելիքներ, իսկ թիվ 2259 եզրակացությունը վկայակոչված հարցերի պարզաբանման համար պարզ և լրիվ չէ, հետևաբար գտնում են, որ անհրաժեշտ էր նշանակել լրացուցիչ դատաբժշկական փորձաքննություն, որը չի նշանակվել, ինչը անձի արդար դատաքննության իրավունքի խախտում է համարվում:
Գտնում են, որ տուժողի ցուցմունքը չի կարող դրվել մեղադրանքի հիմքում, քանի որ նախ տուժող Հակոբ Գրիգորյանը հայտնել է, որ դեպքի հանգամանքների վերաբերյալ պահ կա` հիշում է, պահ կա` չի հիշում, գիտակցությունը կորցրած վիճակում էր, հիվանդանոց տանելու ճանապարհին լավ չէր զգում և այլն: Նշել են նաև, որ շտապ օգնության բուժքույր վկա Լուսինե Տոնոյանը ցուցմունք է տվել, որ տուժողը անհասկանալի բառեր էր օգտագործում, քանի որ ալկոհոլ օգտագործած վիճակում էր գտնվում, ինքն իրեն էր խոսում, տուժողը իր բառերի մեջ կոնկրետ չէր խոսում, որովհետև նա լավ խմած վիճակում էր գտնվում: Այդ կապակցույամբ պաշտպանության կողմը Առաջին ատյանի դատարանին միջնորդել էր նշանակելու դատահոգեբանական փորձաքննություն մի շարք հարցեր պարզաբանելու համար, մասնավորապես տուժողին բնորոշ է արդյոք վառ երևակայություն, թե ոչ, եթե այո, ապա ինչպիսին է դրանք արտահայտվում և կարող է արդյոք այդ վառ երևակայություններն ազդել գործի հանգամանքների ոչ ճիշտ ընկալման և ոչ ճիշտ վերարտադրմանը, սակայն Առաջին ատյանի դատարանը դարձյալ մերժել է` չապահովվելով անձի արդար դատաքննության իրավունքը: Ամբաստանյալ Արտյոմ Պևունկովը ցուցմունքով հայտնել է, որ Հակոբ Գրիգորյանի հետ ընկերներ են եղել, նրան որևէ պահանջ չի ներկայացրել, Վահագն Դանիելյանին, Արմեն Ափինյանին երբևէ չի ճանաչել, նրանց հետ նախնական համաձայնության չի եկել, դեպքի վայրում վիճաբանության մասնակից չի եղել, Աշոտ Դաշտոյանի հետ է քայլելով իջել և նրանցից առանձին, Աշոտ Դաշտոյանի հետ գտնվել է դալանի մոտ` իմանալով, որ Հակոբ Գրիգորյանը ծեծի է ենթարկվում, զանգահարել է ոստիկանության աշխատակից Գուրգեն Մաթևոսյանին և հայտնել այդ մասին, վերջինից իմացել է, որ տուժող Հակոբ Գրիգորյանը որտեղ է, որ հիվանդանոցում, կնոջ Լուսինե Հակոբյանի հետ գնացել է տեսակցության, որտեղ նույնպես նրան ասել է, որ ինքը չի հարվածել: Արտյոմ Պևունկովը նշել է նաև, որ նախ ինքը չի իմացել, որ Հակոբ Գրիգորյանից ինչ-որ առարկաներ են հափշտակվել, կամ ավազակային հարձակում է տեղի ունեցել, թե ոչ, եթե իմանար` ավազակային հարձակում է կամ ինչ տեսակի հանցագործություն, ապա կոնկրետ այդ մասին կհայտներ ոստիկանության աշխատակցին, իմացել է` ծեծ է, այդ մասին է հայտնել, եթե իմանար ավազակային հարձակում է, ոստիկանության աշխատակցին կասեր, որ ավազակային հարձակում է, այլ ոչ թե, որ ծեծի են ենթարկում: Ինքը որևէ մեկի հետ նախնական համաձայնության չի եկել ավազակային հարձակում կատարելու շուրջ, չի ճանաչել որոշ մարդկանց, ընդհակառակը ամուսնացել էր, և բռնել էր ուղղման ճանապարհ: Հայտնել է նաև, որ ինքը մինչև Ռուսաստանի դաշնություն մեկնելը, գտնվել է ազատության մեջ, երկար ժամանակ գտնվել է Հայաստանում, շփվել է նաև ոստիկանության աշխատակիցների հետ, երբևէ փախուստի չի դիմել, չի իմացել հետախուզման մասին: Դրա հետ մեկտեղ, վկա ոստիկանության աշխատակից Գուրգեն Մաթևոսյանը, ցուցմունք է տվել, որ Արտյոմ Պևունկովի հետ շփվել է ծառայողական նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ է գտնվել, բնութագրել է որպես նորմալ մարդ, իր ծանոթության շրջանում որևէ հանցագործություն չի կատարել: 2015 թվականի դեկտեմբերի 1-ին Արտյոմը զանգահարել է իր հեռախոսահամարին և հայտնել,
որ Հյուսիսային պողոտայում վիճաբանություն է տեղի ունենում և կռիվ են անում, և վայրը
բացատրելու համար հեռախոսը փոխանցել է Աշոտ Դաշտոյանին, իսկ վերջին էլ բացատրել վայրը, իսկ քանի որ ինքը գտնվում էր Երևան քաղաքի մեկ այլ հատվածում, այդ մասին տեղյակ է պահել ոստիկանության Կենտրոնի բաժնի աշխատակիցներին: Նշել է նաև, որ Արտյոմ Պևունկովն ասել է, որ ինչ-որ մեկին են ծեծում, այլ հանցագործության մասին չի հայտնել:
Բողոքի հեղինակները նաև նշել են, որ 2015 թվականի դեկտեմբերի 12-ին Հակոբ Գրիգորյանը տուժող է ճանաչվել Հյուսիսային պողոտայում Արտյոմ Պևունկովի և վերջինի 5 կամ 6 ընկերների կողմից կողոպուտ կատարելու դեպքի առթիվ, ինչի կապակցությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով հարուցվել է թիվ 13849415 քրեական գործը: Ինչպես երևում է տուժող ճանաչելու մասին որոշումից, Հակոբ Գրիգորյանը տուժող ճանաչվել է իր նկատմամբ կողոպուտ կատարելու դեպքի առթիվ, իսկ Ա.Ափինյանի, Կ.Զախարյանի, Վ.Դանիելյանի և Ա.Պևունկովի կողմից նախնական համաձայնությամբ ավազակային հարձակում կատարելու համար Հակոբ Գրիգորյանը
տուժող չի ճանաչվել, և քրեական գործում չկա ավազակային հարձակման փաստով տուժող ճանաչելու մասին որոշում, այսինքն Հակոբ Գրիգորյանը ավազակային հարձակման փաստով տուժող չէ և վերջինիս կողմից տրված ցուցմունքները չեն կարող դրվել Արտյոմ Պևունկովի մեղադրանքի հիմքում, քանի որ Հակոբ Գրիգորյանը պատշաճ կողմ չի հանդիսանում, հետևաբար այդ ցուցմունքները վերաբերելի և թույլատրելի չեն կարող համարվել: Հետևաբար գտնում են, որ Արտյոմ Պևունկովին մեղսագրվող դրվագներով արարքը տուժող Հակոբ Գրիգորյանի ցուցմունքով հիմնավորելը արդեն իսկ անմեղության կանխավարկածի սկզբունքի և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի խախտում է: Բացի այդ տուժող Հ.Գրիգորյանին առաջինը հարցաքննելու փոխարեն, վերջինս հարցաքննվել է վկա Լուսնին Տոնոյանից հետո, քրեադատավարական նորմերի խախտմամբ այն դեպքում, երբ տուժողների հարցաքննությունը կատարվում է վկաների հարցաքննության կարգով, իսկ վկաները հարցաքննվում են իրարից անջատ, նույն կերպ Առաջին ատյանի դատարանը չի բավարարել նաև պաշտպանության կողմի միջնորդությունը վկա Լուսինե Հակոբյանին հարցաքննության կանչելու վերաբերյալ` պատճառաբանելով, որ վերջինս գտնվել է դատական նիստերի դահլիճում և ներկա գտնվել վկաների հարցաքննությանը և գտել է, որ նրա կողմից ցուցմունք տալը կհամարվի քրեադատավարական նորմի խախտմամբ ձեռք բերված ապացույց:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Արտյոմ Պևունկովի մեղադրանքի հիմքում դրված` վկա Կոլյա Դանիելյանի ցուցմունքին և վերջինիս կողմից բջջային հեռախոսը ներկայացնելու քննչական գործողությանը, բողոքի հեղինակները նշել են, որ նշված գործողությունները կատարվել է գիշերային ժամերին քրեադատավարական նորմի խախտմամբ ժամը 22:00-ից հետո, դրանք չեն կարող լինել անհետաձգելի գործողություն, հետևաբար անթույլատրելի են և չպետք է դրվեին մեղադրանքի հիմքում: Իսկ ինչ վերաբերում է Կարեն Զախարյանի, ինչպես նաև տուժող Հակոբ Գրիգորյանի, վկաներ Լուսինե Տոնոյանի, Գոհար Տրդատյանի և Աշոտ Դաշտոյանի, թիվ ԵԿԴ/0096/01/16 քրեական գործով ամբաստանյալներ Կարեն Զախարյանի, Արմեն Ափինյանի, Վահագն
Դանիելյանի դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները Արտյոմ Պևունկովի
մեղադրանքի հիմքում դնելու արգելքին, ապա Հատուկ քննչական ծառայությունում
հարուցված քրեական գործի առկայությունը և թիվ ԵԿԴ/0096/01/16 քրեական գործի
առկայությունը խիստ կասկածի տակ են դնում այս քրեական գործով ձեռք բերած
ապացույցները թույլատրելիության և արժանահավատության գնահատման տեսանկյունից:
Բողոքի հեղինակները, մեջբերումներ կատարելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Ս.Գրիգորյանի, Ս.Սաքանյանի, Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի, Մ.Հակոբյանի, Ա.Մաթևոսյանի և Ռ.Հարությունյանի, Ա.Միքայելյանի և Ա.Վաղարշակյանի, Հ.Սարգսյանի վերաբերյալ որոշումներում արձանագրված իրավական դիրքորոշումներից, Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքից, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 37-րդ, 38-րդ, 41-րդ հոդվածներից, նաև նշել են, որ քրեական գործով արժանահավատ է ամբաստանյալ Ա.Պևունկովի ցուցմունքը, որ նա որևէ մասնակցություն չի ունեցել ավազակային հարձակմանը, որևէ պահանջ չի ներկայացրել տուժող Հակոբ Գրիգորյանին, վերջինս իր ընկերն է, միասին պատիժ են կրել քրեակատարողական հիմնարկում, առաջինը տուժողն է զանգահարել իրեն և հանդիպել Հյուսիսային պողոտայում, որտեղ Ա.Ափինյանին, Կ.Զախարյանին, Վ.Դանիելյանին պատահական են հանդիպել: Մեղադրանքի որոշման մեջ նշված արարքը Ա.Ափինյանի, Կ.Զախարյանի, Վ. Դանիելյանի հետ նախնական համաձայնությամբ Հակոբ Գրիգորյանից ավազակային հարձակմամբ հափշտակություն կատարելը չի համապատասխանում իրականությանը, քանի որ Ա.Ափինյանին, Վ.Դանիելյանին նախկինում չի ճանաչել, իսկ Կ. Զախարյանին նախկինում ճանաչել է, սակայն որևէ շփում չի ունեցել, նրանց հետ ավազակային հարձակում համատեղ կատարելու որևէ նախնական համաձայնություն ձեռք չի բերել, ինքը Հակոբ Գրիգորյանից հեռախոսը հանձնելու որևէ պահաջ չի ներկայացրել, նրան չի հարվածել և չի իմացել, որ Հակոբ Գրիգորյանից Վահագն ու Կարենը բջջային հեռախոսներ են վերցրել, այդ մասին իմացել է հիվանդանոցում, երբ այցելել է տուժող Հակոբ Գրիգորյանին, նրան տեսակցելու ժամանակ, չկա ուղղակիորեն վկայող ապացույց, որ Արտյոմ Պևունկովը նախնական համաձայնության է եկել Արմեն Ափինյանի, Վահագն Դանիելյանի և Կարեն Զախարյանի հետ և կատարել ավազակային հարձակում, հետևաբար չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանել հօգուտ ամբաստանյալի և կայացնել արդարացման դատավճիռ:
Բողոքի հեղինակները թեև փաստարկել են, որ Արտյոմ Պևունկովը խմբի կազմում նախնական համաձայնությամբ չի կատարել ավազակային հարձակում, նրան առաջադրված մեղադրանքը անհիմն է, վերջինս անմեղ է և ենթակա է արդարացման, այդուհանդերձ անդրադարձել են նաև նշանակված պատժին, քանի որ Առաջին ատյանի դատարանը կիրառել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածի դրույթները և Արտյոմ Պևունկովին դատապարտել ազատազրկման 7 տարի 6 ամիս ժամկետով, հաշվի է առել վտանգավոր ռեցիդիվը, իսկ այդ դեպքում ներպետական օրենսդրությամբ պատժի ժամկետը չպետք է պակաս լինի երկու երրորդից, մինչդեռ Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել, որ Արտյոմ Պևունկովը Ռուսաստանի Դաշնությունից է հանձնվել Հայաստանի Հանրապետություն, հետևաբար պետք է պատժի ենթարկվեր այն պետության օրենսդրությամբ, ինչը բարենպաստ է ամբաստանյալի համար, հետևաբար գտնում են, որ Առաջին ատյանի դատարանը խախտելով «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» Եվրոպական կոնվենցիայի 3-րդ հոդվածի, «Քաղաքացիական, ընտանեկան և քրեական գործերով իրավական օգնության և իրավահարաբերությունների մասին» Մինսկի կոնվենցիայի 66-րդ հոդվածի դրույթները, նշանակել է ակնհայտ խիստ պատիժ:
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 499-րդ հոդվածը` բողոքի հեղինակները նշել են, որ անձը կարող է ձերբակալվել, քրեական պատասխանատվության ենթարկվել միայն այն հանցագործությունների համար, որոնք նախատեսված են հանձնման մասին պահանջում, և երկրորդ` անձը կարող է ենթարկվել քրեական պատասխանատվության և պատժի այլ հանցագործությունների համար միայն հանձնող պետության համաձայնության դեպքում: Նշել են նաև, որ 2017 թվականի դեկտեմբերի 31-ի դրությամբ գործող ՌԴ Քրեական օրենսգրքի 162-րդ հոդվածում է ընդգրկված ավազակային հարձակումը, իսկ նույն հոդվածի 2-րդ մասով է նախատեսված ավազակային հարձակումը, որը կատարվել է մի խումբ անձանց կողմից, որի համար պատիժ է նախատեսում մինչև 10 տարի ժամկետով ազատազրկում, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդածի 2-րդ մասով պատիժը նախատեսում է 6-ից 10-ը տարի ազատազրկում: ՌԴ Քրեական օրենսգրքի 68-րդ հոդվածում է նախատեսված պատիժ նշանակելը ռեցիդիվի դեպքում, ընդ որում բոլոր տեսակի ռեցիդիվի դեպքում ազատազրկման ձևով պատիժը չի կարող պակաս լինել առավելագույն պատժի 1/3-ից, այնինչ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդված համաձայն վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում ազատազրկման ձևով պատիժը չի կարող պակաս լինել առավելագույն պատժի 2/3-ից: Նման պայմաններում գտնում են, որ ՀՀ քրեական օրենսդրությունը պատժի
խստացման մասով բացասական ազդեցություն ունի ամբաստանյալ Արտյոմ Պևունկովի
համար, իսկ ՌԴ օրենսդրությունը պատժի մեղմացման առումով բարենպաստ է, հետևաբար կիրառելի է այն նորմը, որը բարենպաստ է անձի իրավունքների համար և չի
վատթարացնում նրա վիճակը: Այնինչ Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել հիշյալ հանգամանքները և նշանակել է խիստ պատիժ` ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքով, բացի այդ պատիժ նշանակելիս հաշվի չի առել, որ Արտյոմ Պևունկովն է հայտնել ոստիկանության աշխատակցին և աջակցել հանցագործությունը բացահայտելուն, եթե Արտյոմ Պևունկովը չզանգահարեր ոստիկանության աշխատակից Գուրգեն Մաթևոսյանին, ապա միգուցե ընդհանրապես քրեական գործ չհարուցվեր, իրականում Արտյոմ Պևունկովը նախնական համաձայությամբ խմբի կազմում ավազակային հարձակում չի կատարել, տուժողին որևէ նյութական պահանջ չի ներկայացրել:
Վերոգրյալի հիման վրա բողոքի հեղինակները խնդրել են Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2018 թվականի հունվարի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0100/01/17 դատավճիռը բեկանել և փոփոխել. ամբաստանյալ Արտյոմ Պևունկովի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով կայացնելով արդարացման դատական ակտ կամ նշանակված պատժի մասով` ղեկավարվելով ՌԴ քրեական օրենսգրքի 68-րդ և 162-րդ հոդվածներով նշանակել ավելի մեղմ պատիժ։

Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները.
11. Ամբաստանյալ Արտյոմ Պևունկովի պաշտպաններ Արմեն Հայրապետյանը և Արթուր Քարամյանը պնդել են վերաքննիչ բողոքը և խնդրել են այն բավարարել:
Ամբաստանյալ Արտյոմ Պևունկովը միացել է իր պաշտպաններին:
Մեղադրող Աբգար Առաքելյանն առարկել է վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրել է այն մերժել` Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
12. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
«Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում»:
Մեջբերված քրեադատավարական իրավադրույթների լույսի ներքո վերլուծելով սույն որոշման 10-րդ կետում շարադրված վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումներն ու պահանջը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում նախ պետք է պատասխանել այն հարցին, թե հիմնավոր է արդյոք ամբաստանյալ Ա.Պևունկովին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրվող արարք կատարելը ապացուցված լինելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը:
Այսպես.
13. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։
(…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն`
«Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։
Մեջբերված նորմերը վերլուծության ենթարկելիս ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն մի կողմից պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։ Ընդ որում, թեև ապացույցները գնահատվում են ներքին համոզմունքի հիման վրա, այնուամենայնիվ, այն չի կարող կամայական լինել և պետք է բխի գործի հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունից։ Այլ կերպ՝ յուրաքանչյուր գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները հաստատելիս (հանցագործության դեպքը և հանգամանքները, կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին, անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ և այլն) դատարանը կրում է առկա ապացույցները բարեխիղճ գնահատման ենթարկելու պարտականություն, ինչն էլ իր հերթին պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների տեսքով (տե՛ս, mutatis mutandis, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի գործով 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 և Հմայակ Դավթյանի գործով 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ՇԴ/0126/01/12 որոշումները)։
«Ապացույցների բավարարություն» եզրույթի էությանը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշներին և բնութագրին վերաբերող հարցերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից քննարկվել և վերլուծվել են, ի թիվս այլնի, Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները` ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ. «(…) [Ե]թե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ինչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ինչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե երբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները`
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած:
(…) Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով, այդ պատճառով ՀՀ քրեադատավարական օրենքն օգտագործում է «ապացույցների համակցություն» հասկացությունը: Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշումը):
Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ անդրադառնալով անձի մեղավորության հաստատման համար հաղթահարման ենթակա անհրաժեշտ չափանիշներից անմեղության կանխավարկածին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը շեշտել է, որ. «[Ա]պացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշումը):
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշների վերաբերյալ ձևավորած իրավական դիրքորոշումները ՀՀ վճռաբեկ դատարանն ամբողջացրել և զարգացրել է Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի գործով որոշման շրջանակներում՝ ընդգծելով, որ անձի դատապարտման համար անհրաժեշտ է ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բավարար կլինի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու, անձի մեղավորության առնչությամբ ցանկացած ողջամիտ կասկած բացառելու և ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի մոտ համապատասխան ներքին համոզմունք ձևավորելու համար։ Ներքին համոզմունքը` որպես սուբյեկտիվ կատեգորիա, պետք է օբյեկտիվ հիմքեր ունենա, այն է` բխի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստական տվյալների ամբողջությունից, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ կձևավորեն անձի մեղավորության վերաբերյալ համոզվածություն։ Ընդ որում, ներքին համոզմունքն օբյեկտիվանում և իրավական նշանակություն է ձեռք բերում դատական ակտերի հիմնավորման և պատճառաբանման միջոցով:
Նշված որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ. «[Ք]րեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած» (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը)։
Ընդհանրացնելով վերը շարադրվածը՝ պետք է փաստել, որ հանցագործության համար դատապարտումը չի կարող պայմանավորված լինել անձի հավանական մեղավորության վերաբերյալ հետևություններով կամ ենթադրություններով, այլ պետք է բխի նրա կողմից տվյալ արարքը կատարելու հարցում դատարանի համոզմունքից։ Միաժամանակ դատարանի համոզմունքը չի կարող կամայական և սուբյեկտիվ լինել. այն պետք է ձևավորվի պատշաճ ընթացակարգի շրջանակներում ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ, օբյեկտիվ հետազոտման և գնահատման արդյունքում։
14. Նախորդ կետում մեջբերված իրավադրույթների և իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո վերլուծելով Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները (տե՛ս նաև սույն որոշման 3-րդ, 6-7-րդ կետերը), դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, ինչպես նաև ստացման աղբյուրի և ձևավորման ընթացքի համատեքստում, այդ ապացույցներից յուրաքանչյուրը համադրելով մյուս աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատված կասկածները մեկնաբանելով նրա օգտին` Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ սույն գործով ձեռք չի բերվել փոխկապակցված ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որը հիմք կտար բացառելով հակառակի ողջամիտ հավանականությունը` անվերապահ հետևություն անելու առ այն, որ ամբաստանյալը մեղավորությամբ կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով իրեն մեղսագրված արարքը, և որ համապատասխան հանցանքը ամբաստանյալի կողմից կատարված լինելու վերաբերյալ հետևության հանգելիս Առաջին ատյանի դատարանը թույլ չի տվել ապացույցների գնահատման քրեադատավարական կանոնների խախտում, ինչը չի հանգեցրել դատական սխալի: Տվյալ դեպքում Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները թույլ չեն տալիս պարզել ապացուցման առարկա հանդիսացող հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ և այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում:
Հետևաբար Վերաքննիչ դատարանը իր համաձայնությունն է հայտնում ապացույցների բավարարության մասով վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկներին և գտնում է, որ այդ մասով Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն անհիմն են:
Մասնավորապես, տվյալ պարագայում Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը, որով հաստատված է համարվել ամբաստանյալի կողմից սույն որոշման 2-րդ կետում նշված արարքը համապատասխան նկարագրությամբ կատարելը, հիմնված է դատաքննությամբ հետազոտված և սույն որոշման 3-րդ, 6-րդ, ինչպես նաև 7-րդ կետում շարադրված ապացույցների վրա: Այս կապակցությամբ նախ հարկ է նշել, որ վերը նշված կետերում շարադրված ապացույցները, ինչպես ինքնին, այնպես էլ իրենց համակցության մեջ չեն պարունակում որևէ տեղեկատվություն, որի հիման վրա հնարավոր կլիներ հանգելու այն հետևության, որ ամբաստանյալը ավազակություն կատարելու համար մի խումբ անձանց հետ եկել է նախնական համաձայնության:
Բացի այդ, ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքում շարադրված մյուս հանգամանքների կապակցությամբ Վերաքննիչ դատարանը հարկ է նշել, որ.
- սույն որոշման 3-րդ կետում նշված փաստական տվյալն ինչպես ինքնին, այնպես էլ սույն որոշման 6-րդ կետում թվարկված մյուս ապացույցների հետ համադրման արդյունքում որևէ ձևով չի հիմնավորում սույն որոշման 2-րդ կետում նշված արարքը համապատասխան դրսևորմամբ ամբաստանյալի կողմից կատարելու հանգամանքը, ավելին` հերքում է այն,
- սույն որոշման 6-րդ կետում, մասնավորապես 6-րդ կետի 1-ից 2.5-րդ ենթակետերում նշված փաստական տվյալները վերաբերում են նախ տուժողի ցուցմունքներին, որով մի դեպքում տուժողը հայտնում է, որ վիճաբանության ընթացքում ամբաստանյալը մեկ-երկու անգամ թույլ հարվածել է, հետո հեռացել է և այլևս մյուս գործողությունների ընացքում տեսադաշտում չի հայտնվել, մյուս դեպքում հայտնել է, որ ամբաստանյալն իրեն երկու անգամ հարվածել է և մի կողմ է գնացել և նրան այլևս չի տեսել, իսկ վերը նշված ենթակետում առկա մյուս տվյալների աղբյուրը նույնպես տուժողն է, որոնց մի մասում է միայն առկա տեղեկատվություն ամբաստանյալի մասնակցության վերաբերյալ, սակայն կոնկրետ գործողությունների և վարքագծի կոնկրետ դրսևորումների վերաբերյալ տեղեկատվություններ էության մեջ դրանք չեն պարունակում,
- սույն որոշման 6-րդ կետի 3-8-րդ ենթակետերում նշված փաստական տվյալները վերաբերվում են տուժողի պատճառված վնասին և հնարավոր պատճառման ձևին, հանցագործության առարկային և դրա արժեքին, իրեղեն ապացույց ճանաչված այլ առարկաներին, որոնք ինքնին չեն հաստատում կամ հերքում ամբաստանյալի կողմից սույն որոշման 2-րդ կետում նկարագրված արարքի կատարման հանգամանքը,
- սույն որոշման 6-րդ կետի 9-րդ և 10-րդ ենթակետերում նշված փաստական տվյալները նախ վերաբերում են համապատասխան տեսագրության զննությանը և դրա վերաբերյալ տուժողի հայտարարություններին, կատարված հեռախոսազանգերին, և տուժողի կողմից բժշկական կենտրոնում կատարված հայտարարությանը, որոնք ինչպես ինքնին, այնպես էլ համակցության մեջ ուղղակիորեն չեն պարունակում ամբաստանյալի դրսևորած վարքագծի վերաբերյալ տեղեկություններ և բավարար չեն հաստատելու սույն որոշման 2-րդ կետում նշված արարքը` համապատասխան դրսևորմամբ: Այս կապակցությամբ հատկանշական է, որ համապատասխան տեսագրությունը և այն զննելու ընթացքում տուժողի հայտարարությունները կարող են վկայել որոշակի անձանց տեղաշարժի մասին և համապատասխան վարքագծի, այդ թվում` նախնական համաձայնություն ձեռք բերելու վերաբերյալ տեղեկատվություն չեն պարունակում, ավելին` անձանց տեղաշարժի նկարագրությունը առերևույթ հերքում է ենթադրյալ վարքագծի դրսևորած անձանց հետ, այդ ընթացքում, ամբաստանյալի համապատասխան համաձայնության գալու փաստը և այդ կապակցությամբ ներկայացված հետևությունները անհիմն են և չեն բխում վերը նշված փաստական տվյալներից,
- սույն որոշման 6-րդ կետի 11-րդ ենթակետում նշված վկայի ցուցմունքը որևէ տեղեկատվություն չի պարունակում սույն որոշման 2-րդ կետում նշված ձևով ամբաստանյալի կողմից համապատասխան հանցանք կատարելու մասին, ավելին` հերքում է այն: Բացի այդ պարունակում է տեղեկատվություն ամբաստանյալի կողմից ոստիկանին զանգելու և այդ մասով գործողություններ կատարելու վերաբերյալ,
- սույն որոշման 6-րդ կետի 12-14-րդ երթակետերում նշված փաստական տվյալները նույնպես չեն պարունակում այնպիսի տեղեկատվություններ, որոնք կարող էին հաստատել ամբաստանյալի կողմից համապատասխան ձևով սույն որոշման 2-րդ կետում նշված արարքը կատարելու մասին: Մասնավորապես, այս փաստական տվյալները ներառում են շտապօգնության աշխատակիցների ցուցմունքները, որոնք տուժողին համապատասխան բուժօգնություն են ցուցաբերել և, որի ընթացքում տուժողը հայտնել է, որ որոշ անձինք իրեն ծեծի են ենթարկել և վերցրել են համապատասխան իրերը: Բացի այդ առկա է մեկ վկայի ցուցմունք, որը վերաբերում է ենթադրյալ դեպքից հետո տեղի ունեցած հանգամանքներին և այլ անձի կողմից հեռախոսը ոստիկանություն ներկայացնելու մասին,
- սույն որոշման 6-րդ կետի 15-րդ ենթակետում նշված փաստական տվյալները վերաբերում են ոստիկանության համապատասխան վարչության քրեական հետախուզության բաժանմունքի պետի ցուցմունքին, որով վերջինս հայտնել է, որ ամբաստանյալը զանգահարել է իրեն համապատասխան ժամանակահատվածում և հայտնել վիճաբանության մասին և փոխանցել է մեկ այլ անձի, որ բացատրի դեպքի վայրը և, քանի որ ինքն այլ վայրում ծառայություն է իրականացրել, զանգել է տարածքային ոստիկանության ծառայողներին, որոնք գնացել են ամբաստանյալի և մյուս անձի կողմից մատնանշված վայրը,
- սույն որոշման 7-րդ կետում օգտագործված փաստական տվյալները վերաբերում են դեպքին առնչվող այլ գործով մեղադրյալների ցուցմունքներին, որոնցով ոչ միայն ըստ էության չի հաստատվում սույն որոշման 2-րդ կետում նշված արարքը ամբաստանյալի կողմից կատարելը, այլև հերքվում է այն: Եվ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից տրված գնահատականները չեն բխում ինչպես այդ կետում, այնպես էլ սույն որոշման 3-րդ և 6-րդ կետերում նշված փաստական տվյալներից:
Այսպիսով, վերոգրյալից ակնհայտ է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հետազոտված ապացույցների հիման վրա հնարավոր է անվերապահ հետևության հանգել միայն այն մասով, որ համապատասխան արարքի կատարման ժամանակ ամբաստանյալը գտնվել է դեպքի վայրում:
Հետևաբար Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի` սույն որոշման 8-րդ կետում նշված հետևությունները չեն բխում Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հետազոտված և սույն որոշման 3-րդ, 6-րդ և 7-րդ կետերում նշված ապացույցներից, հետազոտված ապացույցները բավարար չեն հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով, որը կբացառեր հակառակի ողջամիտ հավանականությունը և բավարար կլինի հաղթահարել անմեղության կանխավարկածը, հաստատված համարելու ամբաստանյալի կողմից սույն որոշման 2-րդ կետում նշված արարքը կատարելու հանգամանքը:
Այսուհանդերձ հարկ է նշել, որ սույն որոշման 6-րդ կետի 2-րդ ենթակետում նշված փաստական տվյալները (տուժողի ցուցմունքը և համապատասխան քննչական գործողությունների ընթացքում տուժողի հայտարարությունները), ինչպես ինքնին, այնպես էլ մյուս ապացույցների հետ համակցության մեջ կարող է ընդամենը կասկած հարուցել ամբաստանյալի կողմից տուժողին թույլ կամ ուժեղ հարվածելու ենթադրյալ փաստի վերաբերյալ, այն էլ այն ժամանակ, երբ տուժողը սպառնացել է ինքն իրեն դանակով վնասել: Այս կասկածը Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հետազոտված մյուս ապացույցներով հնարավոր չէ փարատել և կարող է միայն բավարար լինել տեղի ունեցած դեպքի վերաբերյալ որոշակի ենթադրություններ անելու համար: Հետևաբար վերը նշված կասկածը պետք է մեկնաբանվի հօգուտ ամբաստանյալի:
Սույն կետում վերը նշված հետևությունների հաշվառմամբ Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ համապատասխան հետևություններին հանգելու համար ուշադրության է արժանի նաև Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հետազոտված ապացույցներից բխող և ամբաստանյալի վարքագծին վերաբերող այն հանգամանքը, որ համապատասխան դեպքի ընթացքում ամբաստանյալը զանգահարել է իր ծանոթ ոստիկանին և հայտնել դեպքի` իր կողմից ընկալելի հանգամանքների մասին, որի արդյունքում դեպքի վայր են եկել ոստիկանության համապատասխան աշխատակիցները և այս հանգամանքն է հիմք հանդիսացել համապատասխան վարույթ նախաձեռնելու համար: Հակառակը հիմնավորող փաստական տվյալներ դատաքննությամբ չեն հետազոտվել, իսկ այս փաստի կապակցությամբ Առաջին ատյանի դատարանի` սույն որոշման 8-րդ կետում նշված հետևությունները չեն բխում դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներից և հիմնված են ենթադրությունների վրա: Ինչ վերաբերում է հետազոտված փաստական տվյալներում առկա այն տեղեկատվությանը, որ ամբաստանյալը հիվանդանոցում այցելել է տուժողին, նրան գումար է տվել, ապա այդ հանգամանքը նույնպես, առկա փաստական տվյալներից բխող` ամբաստանյալի և տուժողի հարաբերությունների մասին վկայող և վերը նշված փաստական տվյալների հաշվառմամբ բավարար չէ փաստելու, որ ամբաստանյալը կատարել է սույն որոշման 2-րդ կետում նկարագրված արարքը:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ տվյալ դեպքում առկա չէ փոխկապակցված ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որը հիմք կտար, բացառելով հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, անվերապահ հետևության հանգելու առ այն, որ ամբաստանյալին մեղսագրված արարքը կատարվել է հենց նրա կողմից կամ որ նույնն է՝ հաստատող պատասխան տալ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով սահմանված այն հարցին, թե ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը:
15. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
«Դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է միայն իրավունքի շահերը»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի համաձայն`
«(...)
2. Քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման (...) կատարված հանցագործությանը կասկածյալի կամ մեղադրյալի մասնակցությունն ապացուցված չլինելու արդյունքում, եթե սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները:
(...)
5. Դատարանը, հայտնաբերելով քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքներ, լուծում է ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հարցը:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի համաձայն`
«(...)
2. Դատարանը պարտավոր է սույն օրենսգրքի 35 հոդվածի առաջին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ:
3. Եթե արդարացման դատավճիռ կայացնելիս անհայտ է մնում այդ հանցանքը կատարած անձը, դատարանը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, գործն ուղարկում է դատախազին` լուծելու նոր անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու հարցը:
(...)»:
16. Նախորդ կետում մեջբերված իրավադրույթները կիրառելով սույն որոշման 14-րդ կետում արձանագրված եզրահանգման նկատմամբ՝ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Արտյոմ Սարգսի Պևունկովի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել գործի ելքի վրա ազդեցություն ունեցած դատական սխալ՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 396-398-րդ հոդվածներով նախատեսված նյութական և դատավարական իրավունքի էական խախտումներ, որոնք Վերաքննիչ դատարանին հիմք են տալիս բերված վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի հիման վրա Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելու, ճանաչելու Արտյոմ Սարգսի Պևունկովի անմեղությունը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքներում, նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հիմքով դադարեցնելու, իսկ ամբաստանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 151-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հիմքով վերացնելու համար:
17. Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքում ամբաստանյալի կողմից համապատասխան հանցանք կատարելը ապացուցված չլինելու վերաբերյալ ներկայացված մյուս փաստարկներին ու դատողություններին (մանրամասն տե'ս սույն որոշման 10-րդ կետը), ապա հարկ է արձանագրել, որ սույն որոշմամբ վերը շարադրված իրավական դիրքորոշումները, վերլուծությունները, դատողություններն ու եզրահանգումները իրենց համակցության մեջ արդեն իսկ ամբողջությամբ ներառում են դրանց վերաբերյալ Վերաքննիչ դատարանի մոտեցումներն ու բարձրացված հարցերի պատասխանները, ուստի լրացուցիչ առանձին-առանձին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը բացակայում է:
Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքում ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելու կանոնների ենթադրաբար խախտման վերաբերյալ ներկայացված փաստարկներին ու դատողություններին (մանրամասն տե'ս սույն որոշման 10-րդ կետը), ապա Վերաքննիչ դատարանը հարկ է արձանագրել, որ սույն 13-16-րդ կետերում շարադրված իրավական դիրքորոշումների, վերլուծությունների, դատողությունների ու եզրահանգումների հաշվառմամբ այդ հարցին անդրադառնալը այլևս առարկայազուրկ է:
18. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը.

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
Ամբաստանյալ Արտյոմ Սարգսի Պևունկովի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի` 2018 թվականի հունվարի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0100/01/17 դատավճիռը բեկանել, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում Արտյոմ Սարգսի Պևունկովին արդարացնել՝ կատարված հանցագործությանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու հիմքով, և նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել:
Ամբաստանյալ Արտյոմ Սարգսի Պևունկովի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը վերացնել և նրան անհապաղ ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճում:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի` 2018 թվականի հունվարի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0100/01/17 դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Մ.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ