ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական ԵԿԴ/0097/01/17
շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Մ.Մարտիրոսյան

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

25 հուլիսի 2017թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ
Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ռ.ՄՈՒՍԱՅԵԼՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Ռ.Մուսայելյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ռոման Ասատուրի Մուսայելյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
2017 թվականի ապրիլի 10-ին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնում, նույն վարչության պարեկապահակային ծառայության գնդի 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի ոստիկան Ս.Մութաֆյանի զեկուցագրի հիման վրա նախապատրաստված նյութերով, Ռոման Ասատուրի Մուսայելյանի կողմից ապօրինի կերպով սառը զենք կրելու փաստի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով հարուցվել է թիվ 15158417 քրեական գործը։
2017 թվականի ապրիլի 12-ին Ռ.Մուսայելյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ <<նա ապօրինի կերպով կրել է կոմբինացված սառը զենք հանդիսացող` գործարանային արտադրության սևեռվող շեղբով հարվածող-փշրող և կտրող-ծակող ծալովի դանակ-կռփազենք, որը նրա մոտ հայտնաբերվել է 2017թ. մարտի 31-ին, ժամը 13.30-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում կատարված անձնական խուզարկության ընթացքում>>:
2017 թվականի ապրիլի 14-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ նաև` Դատարան/, իսկ 2017 թվականի ապրիլի 19-ին ընդունվել է Դատարանի վարույթ:
Դատարանի 2017 թվականի մայիսի 12-ի դատավճռով ամբաստանյալ Ռոման Ասատուրի Մուսայելյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և դատապարտվել է կալանքի` 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով։
Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է կալանավորման պահից։
Ամբաստանյալ Ռոման Մուսայելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Վճռվել է` իրեղեն ապացույց ճանաչված սառը զենքը բռնագրավել և հանձնել ՀՀ պաշտպանության նախարարության տնօրինմանը։
Դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 09.06.2017 թվականին վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ռոման Մուսայելյանը.
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան չի ներկայացվել:
Թիվ ԵԿԴ/0097/01/17 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Մ.Պետրոսյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 16.06.2017 թվականին, Վերաքննիչ դատարանի 20.06.2017 թվականի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ռոման Ասատուրի Մուսայելյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, նշանակվել է քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:

2. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկներն ու պահանջը.
Ըստ ամբաստանյալ Ռոման Մուսայելյանի վերաքննիչ բողոքի` Դատարանի 2017 թվականի մայիսի 12-ի թիվ ԵԿԴ/0097/01/17 դատավճիռը կայացվել է նյութական իրավունքի խախտումներով:
Բողոքաբերը` հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ, 395-րդ, 380.1-րդ հոդվածների դրույթներին, նշել է, որ Դատարանը չի պատճառաբանել, թե ինչու է հանգել այն հետևության, որ իրեն հասարկությունից մեկուսացնելու պայմաններում պատժիչ դաստիարակչական ներգործության ժամանակ հնարավոր չէ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել իր նկատմամբ:
Հայտնել է, որ Դատարանը դատական ակտում չի պատճառաբանել պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու պայմանները և հնարավորությունը, չի պատճառաբանել, թե ինչու ինքը պետք է ռեալ կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը:
Նշել է, որ իր համար այդ ամենը կյանքի կարևոր դաս է եղել և ոչ մի դեպքում այլևս չի սխալվի, անկեղծորեն զղջում է կատարած արարքի համար և հասկացել է, որ իր անթույլատրելի արարքի հետևանքով տուժել են ինքը և իր ընտանիքը, ամեն կերպ աջակցել է նախաքննությանը` բացահայտելու իրեն առաջադրված հանցագործությունը:
Հայտնել է նաև, որ արդեն իսկ վերադաստիարակվել է և արդարացի կլինի, որպեսզի Վերաքննիչ դատարանը հաշվի առնելով իր անձը բնութագրող տվյալները, հանգամանքների պատահական զուգորդման հետևանքով հանցագործություն կատարած լինելը, գործուն զղջալը, իր երիտասարդ լինելը` իր անձնական հատկանիշներով, թե հարազատների մոտ, թե շրջապատում վայելում է բոլորի հարգանքը և ընդհանուր առմամբ որպես քաղաքցի` իրեն ճիշտ և դրական է դրսևորում:
Գտել է, որ իր նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով նախատեսված փորձաշրջան սահմանելով, հնարավոր է հասնել սոցիալական արդարության, անձի ուղղվելուն վերաբերող խնդիրների լուծման:
Դատարանը պարտավոր էր հիմնավոր պատճառաբանել` իր նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորության հարցը` հաշվի առնելով նրա պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը, կյանքի և դաստիարակության պայմանները, հոգեկան զարգացման աստիճանը, նրա վրա այլոց ազդեցությունը, անձը բնութագրող տվյալները և այլն։
Ամբաստանյալի կարծիքով` գործում առկա մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը` իր կողմից հանցագործությունը բացահայտելուն աջակցելը և մյուս հանգամանքներն էականորեն նվազեցնում են իր կատարած արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը և հիմք են նրա նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար։
Նշել է, որ արդարացի կլինի, որ Դատարանն իր նկատմամբ պատիժ նշաակի տուգանքի ձևով` հաշվի առնելով իր տարիքը, արատավորված չլինելը, դրական բնութագիրը, ոստիկանության հետ համագործակցելը, որի պայմաններում կարող է վերականգնվել սոցիալական արդարությունը:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 65-րդ, 380.1-րդ, 381-րդ, 393-րդ, 394-րդ, 399-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է.
<<1. Վերաքննիչ բողոքը ընդունել վարույթ:
2. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0097/01/17 դատական գործով մեղադրական դատավճիռը Ռոման Մուսայելյանի վերաբերյալ պատժի մասով բեկանել` որոշում կայացնել` ամբաստանյալ Ռոման Մուսայելյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնել, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի դրույթները հաշվի առնելով այն պայմանականորեն չկիրառել կամ Ռոման Մուսայելյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանքի ձևով>>:

3.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը` ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքի հիմնավորումները, ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Ռ.Մուսայելյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքում բարձրացված և վերլուծման ենթակա հարցերին անդրադառնալուց առաջ` անհրաժեշտ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում>>:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
<<Վերաքննիչ դատարանում բողոքի քննության ժամանակ առաջին ատյանի դատարանում հաստատված փաստական հանգամանքներն ընդունվում են որպես հիմք, բացառությամբ այն դեպքի, երբ բողոքում վիճարկվում է որևէ փաստական հանգամանք և վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն եզրակացության, որ տվյալ փաստական հանգամանքի վերաբերյալ եզրակացության հանգելիս առաջին ատյանի դատարանն այն ճիշտ չի գնահատել>>:
Ամբաստանյալ Ռոման Ասատուրի Մուսայելյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցանքը կատարելը և նրա մեղքը դատավարության որևէ մասնակցի կողմից չի վիճարկվում:
Չի վիճարկվում նաև առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով հաստատված ճանաչված որևէ փաստական հանգամանք, ամբաստանյալ Ռ.Մուսայելյանը` պատճառաբանելով, որ իր ուղղվելը հնարավոր է նաև տուգանքի ձևով մեղմ պատիժ նշանակելու միջոցով, խնդրել է իր նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասի սանկցիայով նշանակել տուգանք պատժատեսակ, կամ կալանքի ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել:
Նկատի առնելով վերոգրյալը` Վերաքննիչ դատարանն ամբաստանյալ Ռոման Ասատուրի Մուսայելյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղսագրված հանցանքի հիմնավորվածությունը` քննության առարկա չի դարձնում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
(…)
5) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը.
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
(…)>>:
Նշված իրավադրույթից երևում է, որ կոնկրետ պատժաչափով կոնկրետ պատժատեսակի նշանակումը և արդեն իսկ նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության հարցի լուծումն իրենցից ներկայացնում են պատժի հարցերի դատական լուծման գործընթացի ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր:
Այսինքն` դատարանը նախ և առաջ որոշում է ամբաստանյալի` պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև` դրա տեսակը և չափը:
Պատիժ նշանակելը քրեական գործերով արդարադատության իրականացման կարևոր և պատասխանատու բաղադրամասերից է, ուստի օրենսդրի կողմից մեծապես կարևորվում է յուրաքանչյուր դեպքում անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս քրեաիրավական նորմերով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի պահպանումը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
<<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող <<պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
Նույն օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>:
Շարադրված հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից երևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված` սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի բովանդակությունից: Մասնավորապես, նշված հոդվածի այն պահանջից, ըստ որի` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԵԿԴ/0042/01/11, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումներում:
Նշված որոշումներում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն` պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
Դատավճռի ուսումնասիրությունից երևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղադրվող ամբաստանյալ Ռոման Ասատուրի Մուսայելյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, Դատարանն արձանագրել է, որ հաշվի է առնում վերջինիս կողմից կատարած արարքի բնույթը, հասարակական վտանգավորության աստիճանը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները:
Դատարանը, որպես ամբաստանյալ Ռ.Մուսայելյանի անձը բնութագրող տվյալ, հաշվի է առել, որ վերջինս նախկինում դատապարտված չի եղել, և չարձանագրելով վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող որևէ հանգամանք, հանգել է հետևության այն մասին, որ վերջինս իր կատարած հանցագործության համար ենթակա է պատժի կալանքի ձևով, քանի որ այդ պատիժն է անհրաժեշտ ու բավարար Ռ.Մուսայելյանին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար, իսկ պատժի նվազ խիստ տեսակ տուգանքը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները և որպես պատիժ տվյալ դեպքում նշանակվել չի կարող:
ՀՀ քրեական օրենսդրության` պատժի նշանակումը կանոնակարգող իրավադրույթների համատեքստում քննության առնելով ամբաստանյալ Ռ.Մուսայելյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատավճռում Ռ.Մուսայելյանի արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի մասին նշումն իր արտացոլումը չի գտել Դատարանի կողմից նշանակած պատժաչափի հարցում, ինչպես նաև ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս Դատարանը բազմակողմանի ստուգման ու պատշաճ գնահատության չի ենթարկել գործի բոլոր հանգամանքները, մասնավորապես` ամբաստանյալ Ռ.Մուսայելյանի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքերը:
Վերաքննիչ դատարանն ամբաստանյալ Ռ.Մուսայելյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու հարցը քննելիս, սույն գործում առկա, օբյեկտիվ, գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա գալիս է համոզման, որ վերջինիս ուղղվելը հնարավոր է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված տուգանքի ձևով պատիժ նշանակելու միջոցով:
Վերաքննիչ դատարանը նման հետևության հանգում է` հիմնվելով ամբաստանյալ Ռ.Մուսայելյանի կողմից կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքներին համապատասխան:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասի սանկցիան այլընտրանքային է, այն հնարավորություն է տալիս դատարանին, ելնելով կոնկրետ հանցագործության հանրային վտանգավորության բնույթից և աստիճանից, հանցանք կատարած անձի նկատմամբ նշանակել արդարացի պատիժ` ընտրելով հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժատեսակներից որևէ մեկը` տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից վեցհարյուրապատիկի չափով, կալանք` մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկում` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
Ամբաստանյալ Ռ.Մուսայելյանի կողմից կատարած հանցագործությունը` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն, ըստ բնույթի և հանրության համար վտանգավորության աստիճանի, դասակարգվում է ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների շարքին: Որպես ամբաստանյալ Ռ.Մուսայելյանի անձը բնութագրող տվյալներ` Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում, որ վերջինս նախկինում դատապարտված չի եղել, երիտասարդ է, ունի միջնակարգ մասնագիտական կրթություն:
Վերաքննիչ դատարանը, որպես ամբաստանյալ Ռ.Մուսայելյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ` հաշվի է առնում, որ վերջինս աջակցել է հանցագործությունը բացահայտելուն, ի սկզբանե դեպքի կապակցությամբ տվել է ճշմարտացի խոստովանական ցուցմունքներ, առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, անկեղծորեն զղջացել է կատարածի համար:
Վերաքննիչ դատարանն ամբաստանյալ Ռ.Մուսայելյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող որևէ հանգամանք չի արձանագրում:
Վերոգրյալից բացի` Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում նաև դեպքից հետո ամբաստանյալ Ռ.Մուսայելյանի կողմից դրսևորած վարքագիծը:
Ինչպես երևում է գործի նյութերից, ամբաստանյալ Ռ.Մուսայելյանի կողմից կատարած հանցանքը բացահայտվել է 2017 թվականի մարտի 31-ին, և վերջինս հանցանքը կատարելուց հետո մինչ այսօր` շուրջ չորս ամիս գտնվելով ազատության մեջ, դրսևորել է պատշաճ վարքագիծ և զերծ է մնացել որևէ հակաօրինական արարք կատարելուց:
Դրա հետ մեկտեղ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Ռ.Մուսայելյանի կողմից մեղքն ընդունելը, անկեղծորեն զղջալն ու խոստովանական ցուցմունքներ տալը, որպես նրա հետհանցավոր դրական վարքագիծ, վկայում է այն մասին, որ վերջինս այլևս գիտակցել է իր արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու զղջացել է դրա համար, որպիսի պարագայում քրեական պատժի նպատակների իրացումը, այդ թվում` պատժի ենթարկված անձին ուղղելու հավանականությունը, զգալիորեն բարձրանում է:
Վերոգրյալից հետևում է, որ ամբաստանյալ Ռ.Մուսայելյանի անձը բնութագրող տվյալների, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող վերոգրյալ հանգամանքների գնահատումն իրենց համակցության մեջ հնարավորություն են տալիս վերջինիս դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող անձ, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ որպես կոնկրետ անձ` իր անհատական հատկանիշներով, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս և էական նշանակություն ունեն դատարանի կողմից նրա նկատմամբ նշանակվող պատժատեսակի հարցը որոշելիս:
Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում, Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության և օբյեկտիվ գնահատության ենթարկելով սույն քրեական գործի նյութերը, մասնավորապես` ամբաստանյալ Ռոման Մուսայելյանի կողմից կատարած հանցանքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող վերոշարադրյալ բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցությամբ, նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգում է այն հետևության, որ վերոգրյալ հանգամանքներն իրենց համակցությամբ ողջամտորեն նվազեցնում են ամբաստանյալ Ռ.Մուսայելյանի կողմից կատարած հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, որի պայմաններում վերջինիս նկատմամբ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված նվազ խիստ պատժատեսակ` տուգանքի ձևով, որի պայմաններում սույն քրեական գործով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակների իրականացմանը, արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը, այն բխում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 4-րդ կետի համաձայն`
<<Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է` դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին>>:
Նույն օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով>>:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ռ.Մուսայելյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով սույն քրեական գործի նախորդ փուլում թույլ են տրվել նյութական իրավունքի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա, ինչը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ, 399-րդ հոդվածների հիման վրա` հիմք է հանդիսանում Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի մայիսի 12-ի դատավճիռը` ամբաստանյալ Ռ.Մուսայելյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մեղմացման մասով փոփոխելու համար
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 395-րդ, 399-րդ և 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի մայիսի 12-ի դատավճիռը` Ռոման Ասատուրի Մուսայելյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, փոփոխել Ռ.Մուսայելյանի նշանակված պատժի մասով:
Ռոման Ասատուրի Մուսայելյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և դատապարտել տուգանքի` 250.000 (երկու հարյուր հիսուն հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Ամբաստանյալ Ռ.Մուսայելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, պահպանել` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ


Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ