ԵԿԴ/0080/01/17

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

Քրեական հետապնդումը դադարեցնելու և քրեական գործի վարույթը
կարճելու մասին

02 դեկտեմբերի 2021 թվական ք. Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան),
նախագահությամբ` դատավոր Վ.Մարգարյանի,
քարտուղարությամբ` Ա.Գրիգորյանի,
մասնակցությամբ`
մեղադրող` ՀՀ գլխավոր դատախազության մարդու դեմ ուղղված հանցագործությւոնների գործերով վարչության ավագ դատախազ
Ա. Շահբազյանի,
պաշտպան` Տ.Սարգսյանի,
ամբաստանյալ` Ա.Գաբրիելյանի,

դռնբաց դատական նիստում քննելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Անդրանիկ Արմենի Գաբրիելյանի (ծնված 07.06.1994թ-ին ք.Արմավիրում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, չամուսնացած, ութամյա կրթությամբ, վատառողջ, չի աշխատել, նախկինում դատված`
1. Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 31.05.2016թ. դատավճռով ԼՂՀ քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածի 5-րդ մասով և 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման 4 տարի ժամկետով, նույն օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն` պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան 4 տարի ժամկետով,
2.Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 18.04.2016թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով` նույն օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի և 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ, դատապարտվել է ազատազրկման` 3 տարի 11 ամիս 10 օր ժամկետով, արգելանքի տակ է 19.09.2015թ-ից,
3. Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 27.08.2018թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, 66-րդ հոդվածի 4-րդ և 6-րդ մասերի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 16 տարի 6 ամիս ժամկետով, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 08.02.2019թ. որոշմամբ 27.08.2021թ. դատավճիռը մասնակի բեկանվել և փոփոխվել է, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 2-րդ մասով արդարացվել է, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, նշանակված պատիժները թողնվել է անփոփոխ, 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կիրառմամբ սահմանվել է 8 տարի ժամկետով ազատազրկում, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ և 6-րդ մասերի կիրառմամբ սահմանվել է 9 տարի ժամկետով ազատազրկում, հաշվակցվել է ԵԿԴ/0187/01/15 դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը՝ 6 ամիս 20 օրը և վերջնական պատիժ թողնվել է կրելու ազատազրկում 8 տարի 5 ամիս 20 օր, պատժի կրման սկիզբը 19.09.2015թ., բնակվել է` ք.Մասիս, 13-րդ շենք, բնակարան 38 հասցեում, սույն քրական գործով խափանման միջոց չի ընտրվել, հանդիսանում է ՀՀ ԱՆ Նուբարաշեն ՔԿՀ դատապարտյալ) մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով.

ՊԱՐԶԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2017 թվականի փետրվարի 9-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա. Մանանդյանը իր վարույթում քննվող թիվ 62231516 քրեական գործի շրջանակներում հարուցել և վարույթ է ընդունել թիվ 62202417 քրեական գործը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
Նույն օրվա որոշումներով թիվ 62202417 քրեական գործով Ա.Հակոբյանը, Վ. Մուշեղյանը և Հ.Մարտիրոսյանը ճանաչվել են տուժող:
2017 թվականի մարտի 16-ին թիվ 62202417 քրեական գործով Անդրանիկ Արմենի Գաբրիելյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
2017 թվականի մարտի 28-ին թիվ 62202417 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Անդրանիկ Արմենի Գաբրիելյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ, ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան, որտեղ գործին շնորհվել է թիվ ԵԿԴ/0080/01/17 հերթական համարը և 2017 թվականի մարտի 30-ին մակագրվել է նույն դատարանի դատավոր Գ. Պողոսյանին: Դատավոր Գ.Պողոսյանի 2017 թվականի ապրիլի 3-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2017 թվականի ապրիլի 14-ի որոշմամբ դատավորը հայտնել է ինքաբացարկ:
2017 թվականի ապրիլի 28-ին քրեական գործը մակագրվել է նույն դատարանի դատավոր Ա.Բեկթաշյանին, 2017 թվականի մայիսի 2-ին քրեական գործն ընդունվել է դատավոր Ա.Բեկթաշյանի վարույթ, իսկ 2017 թվականի մայիսի 12-ի որոշմամբ՝ նշանակվել է դատական քննության:
ՀՀ Նախագահի 2019 թվականի օգոստոսի 01-ի ՆՀ-163-Ա հրամանագրով դատավոր Ա.Բեկթաշյանը նշանակվել է ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի դատավոր:
2019 թվականի օգոստոսի 19-ին թիվ ԵԿԴ/0080/01/17 քրեական գործը վերամակագրվել և նույն թվականի օգոստոսի 20-ին հանձնվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Վ.Մարգարյանին, 2019 թվականի օգոստոսի 20-ին քրեական գործը ընդունվել է վարույթ, իսկ 2019 թվականի սեպտեմբերի 4-ի որոշմամբ՝ նշանակվել է դատական քննության:

Գործի լուծման համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքները.
2. Անդրանիկ Արմենի Գաբրիելյանին նախաքննության մարմինը 2017 թվականի մարտի 16-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրել՝ հետևյալ ձևակերպմամբ.
[Անդրանիկ Արմենի Գաբրիելյանը], գիտակցելով իր տրամադրած տեղեկությունների կեղծ լինելը, կատարել է սուտ մատնություն՝ զուգորդված առանձնապես ծանր հանցագործության մեջ մեղադրելով:
Այսպես.
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում սպանության փորձի, խուլիգանության և կողոպուտի հատկանիշներով քննվող թիվ ԵԿԴ/0025/01/16 քրեական գործով 09.11.2016թ. կայացած դատական նիստի ժամանակ ամբաստանյալ Անդրանիկ Արմենի Գաբրիելյանը, նախազգուշացված լինելով ակնհայտ սուտ մատնություն կատարելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, և գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է, հաղորդում է տվել այն մասին, թե, իբր, 2015թ. սեպտեմբերի 19-ին կամ 20-ին, ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի մի խումբ աշխատակիցներ, հանցագործություն կատարելու մասին խոստովանություն կորզելու նպատակով, նշված բաժնում ծեծի են ենթարկել իրեն՝ դիտավորությամբ պատճառելով ֆիզիկական ուժեղ ցավ և մարմնական վնասվածք:
Վերոգրյալ հաղորդմամբ Անդրանիկ Գաբրիելյանը հայտնել է տեղի չունեցած դեպքի մասին, միևնույն ժամանակ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի աշխատակիցներին հանիրավի մեղադրել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 309.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված առանձնապես ծանր հանցագործության, այն է՝ մի խումբ անձանց կողմից խոշտանգում կատարելու մեջ:
Այսպիսով, Անդրանիկ Արմենի Գաբրիելյանին մեղսագրվում է արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, այն է սուտ մատնություն, որը զուգորդվել է առանձնապես ծանր հանցագործության մեջ մեղադրելով:

3. Քրեական գործով դատական քննության փուլում 2021 թվականի դեկտեմբերի 2-ի դատական նիստում ամբաստանյալ Անդրանիկ Գաբրիելյանը և վերջինիս շահերի պաշտպան Տ.Սարգսյանը միջնորդել են քրեական պատասխանատվության վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով դադարեցնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով քրեական հետապնդումը ու կարճել քրեական գործի վարույթը:
Դատարանի կողմից վաղեմության ժամկետը լրանալու հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու և գործի վարույթը կարճելու ոչ արդարացնող հիմքի պարզաբանումից հետո ամբաստանյալ Անդրանիկ Գաբրիելյանը պնդել է միջնորդությունը:
Համաձայն ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի ձև 8 տեղեկանքի Անդրանիկ Գաբրիելյանի կողմից սույն քրեական գործով մեղսագրվող արարքը կատարելուց հետո նրա կողմից նոր հանցանք կատարելու վերաբերյալ տեղեկատվություն առկա չէ:
Մեղադրող՝ Ա.Շահբազյանը չառարկեց միջնորդության դեմ:

Դատարանի իրավական վերլուծությունը և եզրահանգումը.
4. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարվելու օրվանից անցել են հետևյալ ժամկետները.
1. երկու տարի` ոչ մեծ ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից.
2. հինգ տարի` միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից.
(…):
2. Վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահը(…):
3. Վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատվում է, եթե մինչև նշված ժամկետներն անցնելն անձը կատարում է միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապես ծանր նոր հանցանք: Այս դեպքում վաղեմության ժամկետի հաշվարկը սկսվում է նոր հանցանքի ավարտված համարելու պահից:
4. Վաղեմության ժամկետի ընթացքը կասեցվում է, եթե անձը խուսափում է քննությունից կամ դատից: Այս դեպքում վաղեմության ընթացքը վերսկսվում է անձին ձերբակալելու կամ մեղայականով նրա ներկայանալու պահից (…):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` Քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե՝
(…):
6) անցել են վաղեմության ժամկետները.
(…):
Նույն հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն՝ Սույն հոդվածի առաջին մասի 6-րդ և 13-րդ կետերում նշված հիմքերով գործի վարույթի կարճում և քրեական հետապնդման դադարեցում չի թույլատրվում, եթե դրա դեմ առարկում է մեղադրյալը: Այս դեպքում գործի վարույթը շարունակվում է սովորական կարգով¦:
Շարադրված իրավանորմերի վերլուծությունից հետևում է, որ կապված հանցանքի ծանրության աստիճանից, և անձի դրսևորած հետագա վարքագծից՝ ՀՀ քրեական օրենսգիրքը նախատեսում է քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության տարբեր ժամկետներ, որոնց անցնելու դեպքում՝ նա ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից: Մասնավորապես, ոչ մեծ ծանրության հանցանք կատարած անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահն անցել է երկու տարի, իսկ միջին ծանրության հանցանք կատարած անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահն անցել է հինգ տարի: Իսկ, եթե նշված ժամկետի ընթացքում կատարում է միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապես ծանր նոր հանցանք, ապա այդ դեպքում վաղեմության ժամկետի հաշվարկը սկսվում է նոր հանցանքն ավարտված համարելու պահից: Դրա հետ մեկտեղ, եթե խուսափում է քննությունից կամ դատից, ապա այս դեպքում վաղեմության ժամկետի ընթացքը կասեցվում է և այն վերսկսվում է անձին ձերբակալելու կամ մեղայականով նրա ներկայանալու պահից:
Վերը շարադրված իրավանորմերի վերլուծությունից նաև հետևում է, որ վաղեմության ժամկետն անցնելը բացառում է ինչպես քրեական գործի հարուցումը, այնպես էլ անձի նկատմամբ քրեական հետապնդումը, իսկ արդեն իսկ հարուցված քրեական գործի և սկսված քրեական հետապնդման պարագայում՝ օրենսդրական այդ արգելքի կիրառումն այլևս պայմանավորվում է միայն կասկածյալի կամ մեղադրյալի (գործը դատական քննության նշանակված լինելու դեպքում՝ ամբաստանյալի) հայեցողությամբ:
Ընդ որում, Դատարանի այս վերլուծություններն ու դատողությունները համահունչ են նաև Ա. Սաղաթելյանի և Ս.Ղամբարյանի վերաբերյալ գործերով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի որոշումներում արձանագրված իրավական դիրքորոշումներին:
Մասնավորապես, Ա. Սաղաթելյանի գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. (…) քրեական օրենսդրությամբ, կապված արարքի բնույթից և հանրության համար վտանգավորության աստիճանից, նախատեսված են քրեական պատասխանատվության ենթարկելու տարբեր ժամկետներ, որոնց անցնելու դեպքում կատարված արարքը կորցնում է իր վտանգավորությունը, և անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից: Վերոգրյալի հիման վրա քրեադատավարական օրենքը վաղեմության ժամկետն անցնելը դիտում է որպես քրեական գործի վարույթը և քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանք` սահմանելով, որ քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե անցել են վաղեմության ժամկետները:
(…):
Միևնույն ժամանակ քրեադատավարական օրենքը վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով քրեական պատասխանատվությունից ազատելու պարտադիր նախապայման է դիտում մեղադրյալի համաձայնությունը, որի բացակայությունը ենթադրում է վարույթի շարունակում ընդհանուր կարգով: Ինչպես երևում է նշված արգելքը սահմանող իրավանորմի վերլուծությունից, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետի կիրառման համար ենթադրյալ իրավախախտում կատարած անձի համաձայնությունն անհրաժեշտ է միայն այն դեպքում, երբ քրեական գործն արդեն իսկ հարուցված է, և անձը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, այսինքն` նրա նկատմամբ սկսվել է քրեական հետապնդում՚ (տե°ս Անահիտ Սաղաթելյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ԳԴ5/0022/01/10 որոշումը):
Վճռաբեկ դատարանի կողմից Ա.Ղամբարյանի գործով որոշման մեջ արտահայտված իրավական դիրքորոշման համաձայն. (…) նոր կատարված հանցագործությունն ընդհատում է նախկին հանցագործության վաղեմության ժամկետի ընթացքը հետևյալ պայմանների առկայության դեպքում`
1. նախկին հանցագործությունն ավարտվել է և օրենքով դրա համար սահմանված վաղեմության ժամկետը դեռևս չի անցել,
2. նոր կատարվածը միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցագործություն է:
Վաղեմության ժամկետի ընդհատվելու դեպքում նախորդ հանցանքի համար ընթացող ժամկետը չեղյալ է համարվում, և հաշվարկը վերսկսվում է նոր հանցագործության ավարտման պահից: Այլ կերպ ասած` նոր հանցանքի կատարմամբ նախկին հանցագործության համար նախատեսված վաղեմության ժամկետը չի վերանում, իսկ ինչպես նոր հանցանքի, այնպես էլ նախկին հանցանքի համար օրենքով սահմանված վաղեմության ժամկետները սկսվում են հաշվարկվել նոր հանցանքի ավարտման պահից` յուրաքանչյուր հանցագործության համար ինքնուրույն:
(…) Եթե անձը միաժամանակ կատարում է երկու կամ ավելի հանցագործություն, դրանցից յուրաքանչյուրի համար վաղեմության ժամկետը պետք է հաշվարկվի առանձին: Հետևաբար, հանցագործություններից մեկի համար վաղեմության ժամկետի ավարտի դեպքում՝ անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից այդ հանցագործության համար, սակայն մյուսների համար, որոնց վաղեմության ժամկետները չեն անցել, անձը պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության ընդհանուր կարգով՚ (տե°ս Սիրաժ Ղամբարյանի և այլոց գործով Վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի մարտի 28-ի թիվ ԵՇԴ/0055/01/11 որոշման 21-րդ կետը):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` Միջին ծանրության հանցագործություններ են համարվում դիտավորությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում հինգ տարի ժամկետով ազատազրկումը, ինչպես նաև անզգուշությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում տասը տարի ժամկետով ազատազրկումը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 33-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` Ավարտված հանցագործություն է համարվում այն արարքը, որը պարունակում է սույն օրենսգրքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի համաձայն` Հանցագործության մասին սուտ մատնությունը, եթե անձը գործել է` գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է, որը զուգարդվել է ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցագործության մեջ մեղադրելով՝ պատժվում է ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով:
Ինչպես հետևում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի վերը նշված իրավադրույթների վերլուծությունից՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունը դասվում են դիտավորությամբ կատարվող միջին ծանրության հանցագործությունների շարքին, դրանց հանցակազմը ձևական է և ավարտված է համարվում այն պահից, երբ հասցեատերը ստանում է հանցագործության մասին սուտ հաղորդումը:
5. Նախորդ կետում շարադրված իրավադրույթների, իրավական վերլուծությունների և դատողությունների լույսի ներքո Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Անդրանիկ Գաբրիելյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրվող հանցագործության համար քրեական պատասխանատվության վաղեմության ժամկետն ավարտվել է դեռևս 2021 թվականի նոյեմբերի 9-ին: Դրա հետ մեկտեղ, վերը նշված հոդվածի մեղադրանքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելուն խոչընդոտող որևէ հիմք չկա, ուստի և դրանով առկա է քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանք:
Արդյունքում, Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ սույն քրեական գործով ամբաստանյալ Անդրանիկ Գաբրիելյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի մեղադրանքով քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցնել` քրեական պատասխանատվության վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով և նրա նկատմամբ քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետով և 313-րդ հոդվածով՝ Դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Թիվ ԵԿԴ/0080/01/17 (նախաքննական համարը՝ 62202417) քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Անդրանիկ Արմենի Գաբրիելյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, ամբաստանյալ Անդրանիկ Արմենի Գաբրիելյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել և քրեական գործի վարույթը կարճել` քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ Վ.ՄԱՐԳԱՐՅԱՆ