Հիմնական
Գործի համար:
ԵԿԴ/0048/01/17
Վիճակագրական տողի համար :
6.3
Պատասխանող
Զիլիմ Աբրահամյան
Զիլիմ Աբրահամյան Ռազմիկի
Զիլիմ Աբրահամյան
Զիլիմ Աբրահամյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Սերգեյ Չիչոյան
Մհեր Արղամանյան
Ռուբիկ Մխիթարյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Մեսրոպ Մակյան
Վճռաբեկ
Սամվել Օհանյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Սերգեյ Չիչոյան
Մհեր Արղամանյան
Ռուբիկ Մխիթարյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Մեսրոպ Մակյան
Վճռաբեկ
Սամվել Օհանյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2017-10-25 | 12:00 | 2 | Կայացվել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2017-07-21 | 14:30 | 2 | Կայացել է | ||
| Վճռաբեկ | 2017-07-20 | 16:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-07-14 | 16:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-07-06 | 14:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-06-26 | 16:30 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-05-29 | 16:30 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-05-12 | 16:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-04-25 | 12:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-04-07 | 14:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2017-03-24 | 14:30 | 2 | Կայացել է |
Գործ ԵԿԴ/0048/01/17
Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Մ. ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
Ռ. ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա. ԱՌԱՔԵԼՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա. ՀՈԲՈՍՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Զ. ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆԻ
2017 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Երևան քաղաքում
դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով ամբաստանյալ Զիլիմ Աբրահամյանի շահերի պաշտպան Անժելա Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքը` Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 21-ի դատավճռի դեմ
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2017 թվականի հունվարի 17-ին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով հարուցվել է թիվ 13156017 քրեական գործը:
Նույն օրը Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը ձերբակալվել է:
2017 թվականի հունվարի 19-ին Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հունվարի 20-ի որոշմամբ մեղադրյալ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը` երկու ամիս ժամկետով:
2017 թվականի մարտի 01-ին մեղադրյալ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով:
2017 թվականի մարտի 02-ին թիվ 13156017 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 21-ի դատավճռով` Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4/չորս/ տարի 3/երեք/ ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով` պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4/չորս/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ՝ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով՝ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4/չորս/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։
Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2017 թվականի հունվարի 17-ից։
Վճռվել է նաև քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված ապրանքները, որոնք ի պահ են հանձնված տուժողի ներկայացուցչին, թողնել տուժող Ալբերտ Սեդրակյանի տնօրինությանը։
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Զիլիմ Աբրահամյանի շահերի պաշտպան Անժելա Հոբոսյանը:
Քրեական գործը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան մուտք է եղել 2017 թվականի օգոստոսի 14-ին:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2017 թվականի օգոստոսի 15-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել` քննության վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան չի ստացվել:
2. Գործի փաստական հանգամանքները.
Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը դատապարտվել է այն արարքների համար, որ նա 2017 թվականի դեկտեմբերի 27-ից վարձակալական հիմունքներով բնակվելով Երևան քաղաքի Արգիշտի 11/3 շենքի թիվ 157-րդ բնակարանում և համոզվելով, որ հարևանությամբ գտնվող՝ Ալբերտ Արամի Սեդրակյանի թիվ 158-րդ բնակարանում ոչ ոք չի բնակվում, նպատակադրվել է հիշյալ բնակարանից կատարել 50.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ գույքի գողություն։
Հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Զ.Աբրահամյանը 2017 թվականի հունվարի 15-ին, ժամը 0200-ի սահմաններում փորձել է բացել թիվ 158-րդ բնակարանի մուտքի դուռը, սակայն, չկարողանալով, որոշել է հիշյալ բնակարան մուտք գործել իր վարձակալած բնակարանի բաց պատշգամբից։ Ժամը 0400-ի սահմաններում անցել է թիվ 158-րդ բնակարանի բաց պատշգամբ, որտեղ հարմարեցված գործիքով բացել է պատշգամբի դուռը, ապօրինի մուտք գործել Ալբերտ Սեդրակյանի բնակարան և գաղտնի հափշտակել 5.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ արբանյակային սարքը՝ հեռակառավարման վահանակով՝ համոզված լինելով, որ դրա արժեքը կազմում է մոտ 50.000 ՀՀ դրամ։
Բացի այդ, Զիլիմ Աբրահամյանը, արբանյակային սարքի գնորդ չգտնելուց հետո որոշել է կրկին մուտք գործել նույն բնակարան և կատարել գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն։ Այդ նպատակով նա 2017 թվականի հունվարի 17-ին, ժամը 0600-ի սահմաններում, նույն եղանակով կրկին ապօրինի մուտք է գործել թիվ 158-րդ բնակարան և այնտեղից գաղտնի հափշտակել Ա.Սեդրակյանին պատկանող, ընդհանուր զգալի չափերով՝ 70.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ <<ԼG>> մոդելի լվացքի մեքենան և 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ <<Մոլնիա>> տեսակի խորհրդային արտադրության ժամացույցը։
3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Ամբաստանյալ Զիլիմ Աբրահամյանի շահերի պաշտպան Անժելա Հոբոսյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ վերաքննիչ բողոք բերելու հիմք է դատական սխալը` նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա։
Առաջին ատյանի դատարանի 21.07.2017թ. դատական ակտն օրինական, հիմնավորված և արդարացի չէ։
Բողոքի հեղինակը վերաքննիչ բողոքում վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 62-րդ, 70-րդ հոդվածների պահանջները, մեջբերելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի Կարեն Հարությունյանի գործով 30.11.2007թ. ՎԲ- 201/07, Պարույր Բայրամյանի գործով 01.06.2007թ. թիվ ՎԲ-84/07, Ֆրունզիկ Գալստյանի գործով 26.03.2010թ. թիվ ԵԿԴ/0058/11/09, Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի 31.10.2014թ. թիվ ԵԿԴ/0252/01/13, Թամարա Տեր-Գրիգորյանի գործով 26.10.2007թ. թիվ ՎԲ-192/07 որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները` նշել է, որ Զիլիմ Աբրահամյանի կողմից առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր ճանաչելը, կատարածի համար անկեղծ զղջալը, արագացված դատաքննություն միջնորդելը, որպես նրա հետհանցավոր դրական վարքազիծ, վկայում է այն մասին, որ ամբաստանյալը գիտակցել է իր արարքի հանրային վտանգավորությունն ու զղջացել է դրա համար, որպիսի պարագայում քրեական պատժի նպատակների իրացումը, այդ թվում` պատժի ենթարկված անձին ուղղելու հավանականությունը, զգալիորեն բարձրանում է։ Ուստի, այդ հանգամանքները ևս պետք է գնահատել որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ։ Նշվածից հետևում է, որ Զիլիմ Աբրահամյանը կանգնել է ուղղման և վերադաստիարակման ճանապարհին։
Զիլիմ Աբրահամյանը ոչ միայն չի խոչընդոտել նախաքննության իրականացմանը, այլ նաև աջակցել է` տալով խոստովանական ցուցմունքներ, նախաքննության ընթացքում վերականգնել է տուժողին պատճառված վնասը։ Նման պայմաններում վերաքննիչ դատարանը կարող է հանգել հետևությաև, որ Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ, նրա կատարած արարքի համար նախատեսված պատժի առավել խիստ տեսակը` ազատազրկումը, նշանակելու անհրաժեշտությունը բացակայում է և պատժի ավելի մեղմ տեսակը նշանակելու միջոցով հնարավոր կլինի ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի նախատեսված պատժի նպատակների իրացվելիությունը:
Առաջին ատյանի դատարանը պատիժ նշանակելիս իբրև հաշվի է առել ամբաստանյալ Զիլիմ Աբրահամյանի անձը բնութագրող տվյալները` այն, որ վերջինս ՀՀ-ում դատված չի եղել, հանդիսանում է դատվածություն չունեցող անձ, կալանքի տակ է արդեն 8 ամիս, հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասը կամովին ամբողջությամբ հատուցել է, տուժողը խնդրել է անգամ պատժի չենթարկել, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջում է, բնութագրվում է դրական, խոստովանական ցուցմունքներ է տվել, նշել է, որ արարքը կատարել է կյանքի նյութական ծանր հանգամանքների դրդմամբ, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան, սակայն մեղմացնող հանգամանքներն իրականում հաշվի չի առել և դատապարտել է խիստ պատժի:
Դատարանը մեկ նախադասությամբ, առանց հիմնավորման նշել է, որ Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ կիրառելի չէ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի պահանջը։
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն, վերը նշված նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները կարող է կիրառել նաև Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ։
Ելնելով վերը շարադրվածից` պաշտպան Անժելա Հոբոսյանը խնդրել է բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 21.07.2017թ. դատական ակտը, իր պաշտպանյալ Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հետ միաժամանակ կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան, քանի որ քրեական գործով հավաքված ապացույցները և փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ, և դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից։
4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանության կողմի ելույթը, դատական ակտը չբողոքարկած մեղադրողի պատասխանը, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
<<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
(…)
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
(…)>>:
Նշված իրավադրույթից երևում է, որ կոնկրետ պատժաչափով կոնկրետ պատժատեսակի նշանակումը և արդեն իսկ նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության հարցի լուծումն իրենցից ներկայացնում են պատժի հարցերի դատական լուծման գործընթացի ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր: Այսինքն՝ դատարանը նախ որոշում է ամբաստանյալի՝ պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև՝ դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում, թե ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը` հաշվի առնելով առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու դրա նպատակներին հասնելու հնարավորությունը:
Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի մի շարք հոդվածներով:
Մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն՝ <<1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (…)>>:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Նարեկ Սարգսյանի գործով 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <<(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս: Նշված սկզբունքներից յուրաքանչյուրը՝ որպես առանձին բաղադրամաս, ունի ինքնուրույն նշանակություն և պարտադիր հաշվի է առնվում քրեական պատիժ նշանակելիս (…)>>:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կ.Հարությունյանի վերաբերյալ 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշմամբ` պատժի արդարացիության հետ կապված հետևյալ դիրքորոշումն է արտահայտել. <<(…) Պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները և, քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ է և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: (…)>>:
Հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի հետ կապված հարցերի վերաբերյալ իր դիրքորոշումը ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման մեջ, համաձայն որի` <<(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը>>:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Դավիթ Հովհաննիսյանի վերաբերյալ 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի ԵԱՔԴ/0078/01/09 որոշմամբ դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է: Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու:
Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն գոյություն ունեցող տվյալների օբյեկտիվ վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Վանյա Բեգյանի գործով 2013 թվականի հոկտեմբերի 18-ի թիվ ՏԴ/0018/01/13 որոշման մեջ հետևյալ իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել. <<(…) Գ.Մադաթյանի գործով որոշմամբ ձևավորված իրավական դիրքորոշման համատեքստում զարգացնելով Դ.Հովհաննիսյանի գործով արտահայտված իրավական դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցի լուծման ժամանակ դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների, պետք է հաշվի առնի կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Այլ խոսքով՝ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցի լուծման ժամանակ դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների, պետք է հաշվի առնի՝
ա) կատարված հանցագործության նպատակն ու շարժառիթը,
բ) քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակությունը,
գ) կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը,
դ) հանցագործության կատարման եղանակը,
ե) հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը,
զ) հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը: (…)>>:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով` բավարար չափով ստուգման և գնահատության է ենթարկել հանցագործությունների հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները` այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես դատվածություն չունեցող անձ, բնութագրվում է դրական, ընդունել է մեղքը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջացել է, նախաքննության և դատական քննության ընթացքում տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներն ապահովելու համար ամբաստանյալի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակել ազատազրկման ձևով, որը պետք է կրի:
Միևնույն ժամանակ, Առաջին ատյանի դատարանը, անդրադառնալով Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ պաշտպանի դիրքորոշմանը, փաստել է, որ թեև քրեական գործում առկա են Զիլիմ Աբրահամյանի անձը դրականորեն բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, սակայն գործի տվյալների նկարագրված հիմքերի առկայությունը դատարանին բերում են այն համոզման, որ ոչ արդարացված և հիմնազուրկ է Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով չկիրառելը։
ՀՀ քրեական օրենսդրության` պատժի կանոնակարգումը նախատեսող իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատժատեսակի, պատժաչափի և պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցում հանգել է ճիշտ հետևության: Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները:
Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով կատարած հանցանքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, կատարման եղանակը, խախտված հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, գործի կոնկրետ հանգամանքները, հանգում է հետևության, որ առկա չէ համոզվածություն, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու:
Առաջին ատյանի դատարանը պատիժ նշանակելիս արդեն իսկ հաշվի է առել վերաքննիչ բողոքում նշված հանգամանքները: Այս առումով պաշտպանության կողմի պատճառաբանությունները չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ սույն գործի շրջանակներում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար:
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հնարավորության և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցերը, գտնում է, որ վերջինիս նկատմամբ նշանակված պատիժը համաչափ է կատարած արարքների ծանրությանը, ամբաստանյալի անձին և նա պետք է կրի ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը:
Վերը նշված հանգամանքների վերլուծությամբ վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների պահպանմամբ:
Քննության առնելով վերը նշված հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի պահպանմամբ, հետևաբար, այն պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ վերաքննիչ բողոքը` առանց բավարարման:
Ելնելով վերոգրյալից և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 418-րդ հոդվածներով` ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Ամբաստանյալ Զիլիմ Աբրահամյանի շահերի պաշտպան Անժելա Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 21-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ
Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Մ. ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
Ռ. ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա. ԱՌԱՔԵԼՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա. ՀՈԲՈՍՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Զ. ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆԻ
2017 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Երևան քաղաքում
դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով ամբաստանյալ Զիլիմ Աբրահամյանի շահերի պաշտպան Անժելա Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքը` Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 21-ի դատավճռի դեմ
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2017 թվականի հունվարի 17-ին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով հարուցվել է թիվ 13156017 քրեական գործը:
Նույն օրը Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը ձերբակալվել է:
2017 թվականի հունվարի 19-ին Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հունվարի 20-ի որոշմամբ մեղադրյալ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը` երկու ամիս ժամկետով:
2017 թվականի մարտի 01-ին մեղադրյալ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով:
2017 թվականի մարտի 02-ին թիվ 13156017 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 21-ի դատավճռով` Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4/չորս/ տարի 3/երեք/ ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով` պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4/չորս/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ՝ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով՝ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4/չորս/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։
Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2017 թվականի հունվարի 17-ից։
Վճռվել է նաև քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված ապրանքները, որոնք ի պահ են հանձնված տուժողի ներկայացուցչին, թողնել տուժող Ալբերտ Սեդրակյանի տնօրինությանը։
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Զիլիմ Աբրահամյանի շահերի պաշտպան Անժելա Հոբոսյանը:
Քրեական գործը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան մուտք է եղել 2017 թվականի օգոստոսի 14-ին:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2017 թվականի օգոստոսի 15-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել` քննության վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան չի ստացվել:
2. Գործի փաստական հանգամանքները.
Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը դատապարտվել է այն արարքների համար, որ նա 2017 թվականի դեկտեմբերի 27-ից վարձակալական հիմունքներով բնակվելով Երևան քաղաքի Արգիշտի 11/3 շենքի թիվ 157-րդ բնակարանում և համոզվելով, որ հարևանությամբ գտնվող՝ Ալբերտ Արամի Սեդրակյանի թիվ 158-րդ բնակարանում ոչ ոք չի բնակվում, նպատակադրվել է հիշյալ բնակարանից կատարել 50.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ գույքի գողություն։
Հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Զ.Աբրահամյանը 2017 թվականի հունվարի 15-ին, ժամը 0200-ի սահմաններում փորձել է բացել թիվ 158-րդ բնակարանի մուտքի դուռը, սակայն, չկարողանալով, որոշել է հիշյալ բնակարան մուտք գործել իր վարձակալած բնակարանի բաց պատշգամբից։ Ժամը 0400-ի սահմաններում անցել է թիվ 158-րդ բնակարանի բաց պատշգամբ, որտեղ հարմարեցված գործիքով բացել է պատշգամբի դուռը, ապօրինի մուտք գործել Ալբերտ Սեդրակյանի բնակարան և գաղտնի հափշտակել 5.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ արբանյակային սարքը՝ հեռակառավարման վահանակով՝ համոզված լինելով, որ դրա արժեքը կազմում է մոտ 50.000 ՀՀ դրամ։
Բացի այդ, Զիլիմ Աբրահամյանը, արբանյակային սարքի գնորդ չգտնելուց հետո որոշել է կրկին մուտք գործել նույն բնակարան և կատարել գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն։ Այդ նպատակով նա 2017 թվականի հունվարի 17-ին, ժամը 0600-ի սահմաններում, նույն եղանակով կրկին ապօրինի մուտք է գործել թիվ 158-րդ բնակարան և այնտեղից գաղտնի հափշտակել Ա.Սեդրակյանին պատկանող, ընդհանուր զգալի չափերով՝ 70.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ <<ԼG>> մոդելի լվացքի մեքենան և 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ <<Մոլնիա>> տեսակի խորհրդային արտադրության ժամացույցը։
3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Ամբաստանյալ Զիլիմ Աբրահամյանի շահերի պաշտպան Անժելա Հոբոսյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ վերաքննիչ բողոք բերելու հիմք է դատական սխալը` նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա։
Առաջին ատյանի դատարանի 21.07.2017թ. դատական ակտն օրինական, հիմնավորված և արդարացի չէ։
Բողոքի հեղինակը վերաքննիչ բողոքում վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 62-րդ, 70-րդ հոդվածների պահանջները, մեջբերելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի Կարեն Հարությունյանի գործով 30.11.2007թ. ՎԲ- 201/07, Պարույր Բայրամյանի գործով 01.06.2007թ. թիվ ՎԲ-84/07, Ֆրունզիկ Գալստյանի գործով 26.03.2010թ. թիվ ԵԿԴ/0058/11/09, Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի 31.10.2014թ. թիվ ԵԿԴ/0252/01/13, Թամարա Տեր-Գրիգորյանի գործով 26.10.2007թ. թիվ ՎԲ-192/07 որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները` նշել է, որ Զիլիմ Աբրահամյանի կողմից առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր ճանաչելը, կատարածի համար անկեղծ զղջալը, արագացված դատաքննություն միջնորդելը, որպես նրա հետհանցավոր դրական վարքազիծ, վկայում է այն մասին, որ ամբաստանյալը գիտակցել է իր արարքի հանրային վտանգավորությունն ու զղջացել է դրա համար, որպիսի պարագայում քրեական պատժի նպատակների իրացումը, այդ թվում` պատժի ենթարկված անձին ուղղելու հավանականությունը, զգալիորեն բարձրանում է։ Ուստի, այդ հանգամանքները ևս պետք է գնահատել որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ։ Նշվածից հետևում է, որ Զիլիմ Աբրահամյանը կանգնել է ուղղման և վերադաստիարակման ճանապարհին։
Զիլիմ Աբրահամյանը ոչ միայն չի խոչընդոտել նախաքննության իրականացմանը, այլ նաև աջակցել է` տալով խոստովանական ցուցմունքներ, նախաքննության ընթացքում վերականգնել է տուժողին պատճառված վնասը։ Նման պայմաններում վերաքննիչ դատարանը կարող է հանգել հետևությաև, որ Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ, նրա կատարած արարքի համար նախատեսված պատժի առավել խիստ տեսակը` ազատազրկումը, նշանակելու անհրաժեշտությունը բացակայում է և պատժի ավելի մեղմ տեսակը նշանակելու միջոցով հնարավոր կլինի ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի նախատեսված պատժի նպատակների իրացվելիությունը:
Առաջին ատյանի դատարանը պատիժ նշանակելիս իբրև հաշվի է առել ամբաստանյալ Զիլիմ Աբրահամյանի անձը բնութագրող տվյալները` այն, որ վերջինս ՀՀ-ում դատված չի եղել, հանդիսանում է դատվածություն չունեցող անձ, կալանքի տակ է արդեն 8 ամիս, հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասը կամովին ամբողջությամբ հատուցել է, տուժողը խնդրել է անգամ պատժի չենթարկել, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջում է, բնութագրվում է դրական, խոստովանական ցուցմունքներ է տվել, նշել է, որ արարքը կատարել է կյանքի նյութական ծանր հանգամանքների դրդմամբ, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան, սակայն մեղմացնող հանգամանքներն իրականում հաշվի չի առել և դատապարտել է խիստ պատժի:
Դատարանը մեկ նախադասությամբ, առանց հիմնավորման նշել է, որ Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ կիրառելի չէ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի պահանջը։
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն, վերը նշված նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները կարող է կիրառել նաև Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ։
Ելնելով վերը շարադրվածից` պաշտպան Անժելա Հոբոսյանը խնդրել է բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 21.07.2017թ. դատական ակտը, իր պաշտպանյալ Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հետ միաժամանակ կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան, քանի որ քրեական գործով հավաքված ապացույցները և փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ, և դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից։
4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանության կողմի ելույթը, դատական ակտը չբողոքարկած մեղադրողի պատասխանը, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
<<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
(…)
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
(…)>>:
Նշված իրավադրույթից երևում է, որ կոնկրետ պատժաչափով կոնկրետ պատժատեսակի նշանակումը և արդեն իսկ նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության հարցի լուծումն իրենցից ներկայացնում են պատժի հարցերի դատական լուծման գործընթացի ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր: Այսինքն՝ դատարանը նախ որոշում է ամբաստանյալի՝ պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև՝ դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում, թե ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը` հաշվի առնելով առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու դրա նպատակներին հասնելու հնարավորությունը:
Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի մի շարք հոդվածներով:
Մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն՝ <<1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (…)>>:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Նարեկ Սարգսյանի գործով 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <<(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս: Նշված սկզբունքներից յուրաքանչյուրը՝ որպես առանձին բաղադրամաս, ունի ինքնուրույն նշանակություն և պարտադիր հաշվի է առնվում քրեական պատիժ նշանակելիս (…)>>:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կ.Հարությունյանի վերաբերյալ 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշմամբ` պատժի արդարացիության հետ կապված հետևյալ դիրքորոշումն է արտահայտել. <<(…) Պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները և, քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ է և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: (…)>>:
Հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի հետ կապված հարցերի վերաբերյալ իր դիրքորոշումը ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման մեջ, համաձայն որի` <<(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը>>:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Դավիթ Հովհաննիսյանի վերաբերյալ 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի ԵԱՔԴ/0078/01/09 որոշմամբ դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է: Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու:
Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն գոյություն ունեցող տվյալների օբյեկտիվ վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Վանյա Բեգյանի գործով 2013 թվականի հոկտեմբերի 18-ի թիվ ՏԴ/0018/01/13 որոշման մեջ հետևյալ իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել. <<(…) Գ.Մադաթյանի գործով որոշմամբ ձևավորված իրավական դիրքորոշման համատեքստում զարգացնելով Դ.Հովհաննիսյանի գործով արտահայտված իրավական դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցի լուծման ժամանակ դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների, պետք է հաշվի առնի կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Այլ խոսքով՝ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցի լուծման ժամանակ դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների, պետք է հաշվի առնի՝
ա) կատարված հանցագործության նպատակն ու շարժառիթը,
բ) քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակությունը,
գ) կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը,
դ) հանցագործության կատարման եղանակը,
ե) հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը,
զ) հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը: (…)>>:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով` բավարար չափով ստուգման և գնահատության է ենթարկել հանցագործությունների հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները` այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես դատվածություն չունեցող անձ, բնութագրվում է դրական, ընդունել է մեղքը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջացել է, նախաքննության և դատական քննության ընթացքում տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներն ապահովելու համար ամբաստանյալի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակել ազատազրկման ձևով, որը պետք է կրի:
Միևնույն ժամանակ, Առաջին ատյանի դատարանը, անդրադառնալով Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ պաշտպանի դիրքորոշմանը, փաստել է, որ թեև քրեական գործում առկա են Զիլիմ Աբրահամյանի անձը դրականորեն բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, սակայն գործի տվյալների նկարագրված հիմքերի առկայությունը դատարանին բերում են այն համոզման, որ ոչ արդարացված և հիմնազուրկ է Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով չկիրառելը։
ՀՀ քրեական օրենսդրության` պատժի կանոնակարգումը նախատեսող իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատժատեսակի, պատժաչափի և պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցում հանգել է ճիշտ հետևության: Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները:
Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով կատարած հանցանքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, կատարման եղանակը, խախտված հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, գործի կոնկրետ հանգամանքները, հանգում է հետևության, որ առկա չէ համոզվածություն, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու:
Առաջին ատյանի դատարանը պատիժ նշանակելիս արդեն իսկ հաշվի է առել վերաքննիչ բողոքում նշված հանգամանքները: Այս առումով պաշտպանության կողմի պատճառաբանությունները չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ սույն գործի շրջանակներում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար:
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հնարավորության և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցերը, գտնում է, որ վերջինիս նկատմամբ նշանակված պատիժը համաչափ է կատարած արարքների ծանրությանը, ամբաստանյալի անձին և նա պետք է կրի ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը:
Վերը նշված հանգամանքների վերլուծությամբ վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների պահպանմամբ:
Քննության առնելով վերը նշված հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի պահպանմամբ, հետևաբար, այն պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ վերաքննիչ բողոքը` առանց բավարարման:
Ելնելով վերոգրյալից և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 418-րդ հոդվածներով` ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Ամբաստանյալ Զիլիմ Աբրահամյանի շահերի պաշտպան Անժելա Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 21-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ
Գործ
ԵԿԴ/0048/01/17
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
,,21,, հուլիսի 2017թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/
Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Ա.Առաքելյանի
Տուժողի ներկայացուցիչ Թ. Տեր-Պողոսյանի
Հանրային պաշտպան Ա. Հոբոսյանի
դռնբաց դատական նիստերում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի` ծնված 02.02.1987թ.-ին Գեղարքունիքի մարզում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, դատվածություն չունեցող, հաշվառված է՝ Գեղարքունիքի մարզ, գ.Գանձակ, Հակոբյան փողոցի 7-րդ տանը, բնակվող՝ ք.Երևան, Արգիշտի 11/3 շենքի 157-րդ բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը։
Ըստ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազությունից դատարան ստացված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության՝
«Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա, բնակարան ապօրինի մուտք գործելով, կատարել է ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակության փորձ, այնուհետև՝ բնակարան ապօրինի մուտք գործելով ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն։
Այսպես.
Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը 2017 թվականի դեկտեմբերի 27-ից վարձակալական հիմունքներով բնակվելով Երևան քաղաքի Արգիշտի 11/3 շենքի թիվ 157-րդ բնակարանում և համոզվելով, որ հարևանությամբ գտնվող՝ Ալբերտ Արամի Սեդրակյանի թիվ 158-րդ բնակարանում ոչ ոք չի բնակվում, նպատակադրվել է հիշյալ բնակարանից կատարել 50.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ գույքի գողություն։
Հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Զ.Աբրահամյանը 2017թ.-ի հունվարի 15-ին ժամը 02։00-ի սահմաններում փորձել է բացել թիվ 158-րդ բնակարանի մուտքի դուռը, սակայն, չկարողանալով, որոշել է հիշյալ բնակարան մուտք գործել իր վարձակալած բնակարանի բաց պատշգամբից։ Ժամը 04։00-ի սահմաններում անցել է թիվ 158-րդ բնակարանի բաց պատշգամբ, որտեղ հարմարեցված գործիքով բացել է պատշգամբի դուռը, ապօրինի մուտք գործել Ալբերտ Սեդրակյանի բնակարան և գաղտնի հափշտակել 5.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ արբանյակային սարքը՝ հեռակառավարման վահանակով՝ համոզված լինելով, որ դրա արժեքը կազմում է մոտ 50.000 ՀՀ դրամ։
Բացի այդ, Զիլիմ Աբրահամյանը, արբանյակային սարքի գնորդ չգտնելուց հետո որոշել է կրկին մուտք գործել նույն բնակարան և կատարել գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն։ Այդ նպատակով նա 2017թ-ի հունվարի 17-ին ժամը 06։00-ի սահմաններում, նույն եղանակով կրկին ապօրինի մուտք է գործել թիվ 158-րդ բնակարան և այնտեղից գաղտնի հափշտակել Ա.Սեդրակյանին պատկանող, ընդհանուր զգալի չափերով՝ 70.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «ԼG» մոդելի լվացքի մեքենան և 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Մոլնիա» տեսակի խորհրդային արտադրության ժամացույցը»։
Դեպքի առթիվ ՀՀ ոստիկանույթյան Կենտրոնականի բաժնի կողմից 2017 թվականի հունվարի 17-ին հարուցվել է քրեական գործ։
19.01.2017թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից որոշում է կայացվել Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով։
20.01.2017թ.-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացվել է որոշում՝ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու մասին։
01.03.2017թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով։
Քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վրչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 03.03.2017թ-ին։
2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Ամբաստանյալ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով առաջադրված մեղադրանքներում, դատարանում, իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ վարձակալական հիմունքներով բնակվել է Արգիշտի փողոցի 11/3 շենքի 157-րդ բնակարանում։ Ունեցել է 50.000 ՀՀ դրամի ֆինանսական խնդիրներ՝ պարտքեր։ Տեղեկանալով, որ հարևանությամբ գտնվող թիվ 158-րդ բնակարանում մարդ չի բնակվում, որոշել է այդ բնակարանից կատարել է գողություն՝ ֆինանսական խնդիրները լուծելու համար։ Մասնավորապես, 15.01.2017թ.-ին առաջին անգամ իր վարձակալած բնակարանի պատշգամբից անցել է հարևան բնակարան և այնտեղից հափշտակել արբանյակային ալեհավաք, մտածելով, որ դրա շուկայական արժեքը կարող կազմել 50.000 ՀՀ դրամ։ Հիշյալ արբանյակային ալեհավաքն առաջարկել է գնել ծանոթ Հ.Օհանջանյանին, սակայն վերջինս չի համաձայնվել, որից հետո թողել է նրա մոտ։ Հետագայում ալեհավաքը Հայկի մոտից չի վերցրել։
Հաջորդ օրը տեղեկանալով, որ արբանյակային ալեհավաքը չի կարող վաճառել 50.000 ՀՀ դրամով, քանի որ դրա շուկայական արժեքն ավելի ցածր է, քան 50.000 ՀՀ դրամը, որոշել է ևս մեկ անգամ մուտք գործել նույն բնակարան։
Մասնավորապես, 16.01.2017թ.-ին նույն եղանակով մուտք է գործել թիվ 158 բնակարան և հափշտակել լվացքի մեքենա և խորհրդային արտադրության ժամացույց։ Լվացքի մեքենան էլեկտրոնիկայի խանութ տեղափոխելու և այնտեղ վաճառելու նպատակով Հ.Հակոբյանին խնդրել է նրա մեքենայով իրականացնել տեղափոխումը։ Հավաստիացրել է, որ վերջինս տեղյակ չի եղել ապրանքի՝ հափշտակված լինելու մասին։ Հայտնել է, որ երբ ապրանքը տեղափոխել են Հ.Հակոբյանի ավտոմեքենա, ոստիկանության աշխատակիցները մոտեցել են իրենց և իրեն ու Հ.Հակոբյանին բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին։
Վարձակալած բնակարանի տան տերը դեպքի օրն առավոտյան եկել էր տուն և տեսել է ապրանքը։
Հայտնել է, որ գողություն կատարել է իր նախաձեռությամբ, իրեն որևէ մեկը չի ստիպել կատարելու նման արարք։
Պնդել է, որ չի ունեցել նախնական դիտավորություն՝ երկու անգամ նույն բնակարան մուտք գործելու առումով, ուստի համաձայն չէ մեղսագրված արարքների որակման հետ, նշելով, որ արարքները պետք է որակել որպես մեկ միասնական դիտավորությամբ կատարված արարքներ։ Այդուամենայնիվ, պնել է, որ երկորդ անգամ բնակարան է մուտք է գործել այն պատճառով, որ հասկացել է, որ առաջին անգամ գողացված ալեհավաքը չի կարողանում վաճառել իր ուզած արժեքով՝ 50.000 ՀՀ դրամով։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Տուժողի ներկայացուիչ Թ.Տեր-Պողոսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տուժող Ա.Սեդրակյանը հանդիսանում է իր փեսան։
Հայտնել է, որ ոստիկանությունից զանգահարել և տեղեկացրել են, որ փեսային պատկանող՝ Արգիշտի 11/3 շենքի 158-րդ բնակարանում կատարվել է հափշտակություն։ Երկար տարիներ է, ինչ հիշյալ բնակարանը բնակեցված չէ, թեև ինքը մշտապես այցելում է այդ բնակարան, համոզվելու, որ ամեն ինչ կարգին է։ Վերջին անգամ բնակարան է գնացել 15.01.2017թ.-ին կեսօրին, սակայն չի նկատել ալեհավաքի և լվացքի մեքենայի՝ տանը չգտնվելու հանգամանքը։
Ամբստանյալի նկատմամբ բողոք և նյութական պահանջ չունի, քանի որ հափշտակված իրերը ի պահ են հանձնվել իրեն։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Սվետլանա Հարությունյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն է պատկանում Երևան քաղաքի Արգիշտի 11/3 շենքի 8-րդ հարկում գտնվող թիվ 157-րդ բնակարանը, որը վարձակալական հիմունքներով հանձնել էր Զիլիմ Աբրահամյանին, ով ներկայացել էր որպես Արտյոմ անունով անձ։
Հայտնել է, որ բնակարանից որևէ առարկա չի բացակայել, բացի նրանից, որ կորել էր իր շղթան և խաչը։ Բնակարանում բնակվելու ընթացքում Զ.Աբրահամյանն օգնել է իրեն կենցաղային հարցերի շուրջ, վերջինիս հաճախակի հրավիրել է միասին ճաշելու։ Մտաբերում է, որ օրերից մի օր, առավոտյան, երբ այցելել է իր բնակարան, որտեղ բնակվել է Զիլիմը, տեսել է այնտեղ դրված է փաթեթավորված արկղ։ Զ.Աբրահամյանն ասել է, որ դրա մեջ գտնվում է լվացքի մեքենա։ Բացի այդ, բնակարանում տեսել է անծանոթ մի տղամարդու, Զ.Աբրահամյանն ասել է, որ նա հանդիսանում է նրա ազգականը։ Դրանից հետո Զ.Աբրահամյանը և այդ անծանոթ տղամարդը հեռացել են՝ տանելով նաև փաթեթավորված արկղը։
Մշտապես պահանջել է Զ.Աբրահամյանին ներկայացնել անձը հաստատող փաստաթուղթ, որը սակայն նա չի ներկայացրել, պատճառաբանելով, որ չունի։ Հարևանությամբ գտնվող բնակարանի տիրոջից տեղեկացել է, որ նրա բնակարանից կատարվել է հափշտակություն։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատաքննությամբ հրապարակվել և հետազոտվել են նաև հետևյալ ապացույցները.
18.01.2017թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես վկա հարցաքննվելիս Հակոբ Հակոբյանի տրված ցուցմունքն այն մասին, որ
« (...) Աշխատում է թիվ 62 երթուղայինում՝ որպես վարորդ, վարում է Գազել մակնիշի 2110 հ/հ-ի ավտոմեքենա։ 2017թ.-ի հունվարի 16-ին ժամը 23։00-ի սահմաններում, երբ գտնվել է Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար փողոցում, իրեն է մոտեցել մի տղա, ում նախկինում չի ճանաչել և ասել, որ տանը կենցաղային ապրանք ունի, հարկավոր է առավոտյան այն տեղափոխել։ Վերջինս տեղափոխման համար առաջարկել է վճարել 10.000 ՀՀ դրամ գումար։ Այդ տղայի հետ գտնվել է նաև իրենց երթուղայինի վարորդ Հայկը, ով բարեխոսել է վերջինիս համար, ասելով, որ լավ գին է տալիս։ Վերջիններիս ասել է, որ մեքենայում վառելիք՝ գազ, չկա, պետք է լիցքավորի այն, որի համար գումար կպահանջվի։ Այդ տղան համաձայնվել է։ Հայկը հեռացել է, իսկ ինքը այդ տղային տարել է Գլենդել Հիլզ թաղամաս։ Վերջինս ասել է, որ առավոտյան շուտ հարկավոր է ապրանքը տեղափոխել Տիգրան Մեծ փողոց, ուստի առաջարկել է իրեն մնալ նրա տանը՝ առավոտյան ապրանքը տեղափոխելու և գազ լիցքավորելու նպատակով։ Համաձայնվել է, նրա հետ մնացել է բնակարանում, որը գտնվել է շենքի 8-րդ հարկում։ Մտնելով ներս, այդ տղան իրեն ուղեկցել է հյուրասենյակ, ասել, որ կարող է քնել այնտեղ գտնվող բազմոցին։ Հյուրասենյակից բացվել է դուռ դեպի պատշգամբ։ Այնուհետև, պառկել է, իսկ այդ տղան հեռսուստացույց է դիտել։ Առավոտյան, երբ արթնացել է, նկատել է, որ նախամուտքում դրված է փաթեթավորված ապրանք։ Երբ իջել է բակ՝ մեքենայի շարժիչը միացնելու նպատակով, այդ տղան ևս դուրս է եկել տանից և որոշ ժամանակ անց վերադարձել մի տղամարդու հետ, ովքեր իջեցրել են ապրանքը, որը, ըստ պատվեր տվող տղայի, հանդիսացել է փոքր սառնարան։ Նրանք այդ սառնարանը տեղադրել են մեքենայի մեջ։ Մոտ երկու ժամ փորձել են աշխատեցնել մեքենայի շարժիչը, որից հետո իրենց են մոտեցել ոստիկաններ և բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին։ Բաժնում տեղեկացել է, որ պատվերը տված տղայի անունը Զիլիմ Աբրահամյան է։
Հայտնել է, որ Զիլիմի տանը գտնվելու ժամանակ՝ երեկոյան, այդ սառնարանը չի նկատել, այն նկատել է միայն առավոտյան։ Բացի սառնարանից, այլ ապրանք չի նկատել, թեև այդ բնակարնում առավոտյան նկատել է սեղանի համար նախատեսված ժամացույց՝ ոսկեգույն, որը երեկոյան չի նկատել։ Երբ քնած է եղել Զ.Աբրահամյանի տանը, պատշգամբից կամ հյուրասենյակից ձայներ չի լսել։ Նրա բնակարանում իրենցից բացի այլ անձ չի եղել։ Առավոտյան ժամը 10։00-ի սահմաններում նրա տուն էր եկել տարիքով մի կին և գումար էր պահանջում, նկատել է, որ նա Զիլիմից վերցրել է տան բանալիները և հեռացել։
Նկարագրելով Հայկին, նշել է, որ նա մոտ 40 տարեկան, սև մազերով, միջին հասակի, միջին կազմվածքի, թուխ մաշկով անձնավորություն է, օգտագործում է՝ 098-04-01-87 բջջային հեռախոսահամարը։ Հայկն իրեն ապրանքի մասին ոչինչ չի ասել։ Զիլիմի տանը գտնվելու ընթացքում նրա հետ գրեթե չի զրուցել, միայն սրճել են։ Ավտոմեքենա տեղափոխած ապրանքի մասին որևէ տեղեկություն չունի(...)»։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
18.01.2017թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես վկա հարցաքննվելիս Հայկ Օհանջանյանի տրված ցուցմունքն այն մասին, որ
« (...) Աշխատում է թիվ 62 երթուղայինում՝ որպես վարորդ, վարում է 3371 հ/հ գազել մակնիշի ավտոմեքենա։ Աշխատանքային ժամերը սկսվում են առավոտյան ժամը 08։00-ից և ավարտվում երեկոյան ժամը 21։30-ի սահամաններում։ Մոտ երկու ամիս առաջ ծանոթացել է ձկնավաճառ մի տղայի հետ, ով իրեն ներկայացել է որպես Քյավառ քաղաքի բնակիչ՝ Արտյոմ անունով։ Մտերմացել է նրա հետ, փոխանակվել են հեռախոսահամարներով։ Եղել են դեպքեր, երբ վերջինս խնդրել է իրեն իր մեքենայով ձուկ տեղափոխել Մալաթիա տոնավաճառ, որի դիմաց իրեն ձուկ է տվել։ Երկու շաբաթ առաջ տեղեկացել է, որ նա Երևան քաղաքի Գլենդել Հիլզ թաղամասի Արգիշտի փողոցի 11/3 շենքի 8-րդ հարկում վարձակալական հիմունքներով բնակարան է վարձել, որտեղ վերջինիս խնդրանքով եղել է մեկ անգամ։ 2017թ.-ի հունվարի 15-ին ժամը 21։00-ի սահմաններում Արտյոմը եկել է իր բնակարան և իրեն է տվել հեռուստացույցի տյունեռ՝ իր վահանակով, և ասել, որ այն վաճառում է 10-15.000 ՀՀ դրամով։ Ասել է, որ այն իրեն հարկավոր չէ, չգիտի, ով կցանկանա գնել այն։ Վերջինս այս սարքը թողել է իր մոտ, հաջորդ օրը վերցնելու նպատակով, որից հետո զրուցել են և նա հեռացել է։ 2017թ.-ի հունվարի 16-ին ժամը 21։00-ի սահմաններում Արտյոմն առանց զանգահարելու եկել է Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար փողոցում գտնվող իրենց երթուղայինի վերջնակետ և հանդիպել իրեն, ասելով, որ վարձակալած բնակարանում ապրանք ունի, որն անհրաժեշտ է տեղափոխել։ Հավելել է, որ տեղափոխման համար կվճարի 10.000 ՀՀ դրամ գումար։ Այդ ժամանակ իրենց հետ է գտնվել Հակոբը, ով նույնպես աշխատում է երթուղայինում որպես վարորդ։ Արտյոմը և Հակոբը պայմանավորվել են ապրանքը տեղափոխելու վերաբերյալ, որի հետո ինքը գնացել է տուն։ Հաջորդ օրն իմացել է, որ Հակոբին տեղափոխել են ոստիկանություն, ապա, Հակոբից իմացել է, որ Արտյոմին ևս բերման են ենթարկել ոստիկանություն։ Բացի այդ, տեղեկացել է, որ Արտյոմի իրական անունը Զիլիմ է։ Վերջինս երբևէ իրեն նրա իրական անունը չէր հայտնել։
Զիլիմն օգտագործել է 077-36-70-71 բջջային հեռախոսահամարը։ Նրան ճանաչել է 2 ամիս առաջ՝ որպես ձուկ վաճառողի, գտնվել են նորմալ հարաբերությունների մեջ։ Զիլիմը բնակվել է միայնակ, սակայն չգիտի, թե նա ում հետ է շփվել։ Չի հետաքրքրվել, թե տյունեռը որտեղից էր նա ձեռք բերել։ Բացի նշված տեխնիկայից, այլ առարկա չի առաջարկել իրեն գնել։ Տեղափոխվող իրերի մասին պարզապես ասել է, որ դրանք նրա տան իրերն են։ 15.01.2017թ.-ին ժամը 02։00-ին և 17.01.2017թ.-ին ժամը 02։00-ին գտնվել է տանը (...)»։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Մեղադրյալ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունը, համաձայն որի՝ «Զ.Աբրահամյանը կարողացել է միայնակ բարձրացնել լվացքի մեքենան պատշգամբի բարձրությամբ՝ արգելքի վրայով»։
/տես` գ.թ. 171-188, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դեպքի վայրի զննության արձանագրությունն մասին, որ՝ «դեպքի վայր է հանդիսացել Երևան քաղաքի Արգիշտի 11/3 շենքի թիվ 158-րդ բնակարանը։ Դեպքի վայրի զննությամբ Զ.Աբրահամյանը մատնացույց է արել բնակարանի հյուրասենյակի ձախ կողմի խոհանոցի կահույքի ներքևի հատվածում առկա բաց հատվածը, որտեղից հափշտակել է «ԼG» մոդելի լվացքի մեքենան։ Բացի այդ, մատնացույց է արել հեռուստացույցի պահարանի ներքևի հատվածը, որտեղից հափշտակել է արբանյակային ալեհավաքը, այնուհետև, մատնացույց անելով նույն պահարանի վերևի հատվածը, հայտարարել է, որ այդտեղից հափշտակել է խորհրդային արտադրության ժամացույցը։ Զ.Աբրահամյանը մատնացույց է արել նաև թիվ 158-րդ բնակարանի բաց պատշգամբը և հայտարարել, որ նշված ապրանքները հանել է բնակարանի բաց պատշգամբ և դրանք անցկացրել թիվ 157-րդ բնակարանի բաց պատշգամբ»։
/տես` գ.թ. 18-19, դատական նիստի արձանագրությունը/
Զննության արձանագրությունն այն մասին, որ «զննության օբյեկտ է հանդիսանում 62 համարի փակցված ցուցափեղկերով «Գազել» մակնիշի 2110Տ հ/հ-ի ավտոմեքենան, որը կայանված է եղել Երևան քաղաքի Արգիշտի 11/3 հասցեի բակում։ Զննությամբ ավտոմեքենայի հետևի նստատեղերի միջև տեղադրված է եղել ստվարաթղթով փաթեթավորված արկղ։ Զննության ժամանակ Զ.Աբրահամյանը հայտարարել է, որ նշված ստվարաթղթով փաթեթավորված արկղի մեջ հափշտակված «ԼG» մոդելի լվացքի մեքենան է և խորհրդային արտադրության ժամացույցը, որը ինքն է տեղադրել ավտոմեքենայում»։
/տես` գ.թ. 20-21, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 44-ԱՊ-17 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ «փորձաքննությանը ներկայացված «ԼG» տեսակի WD-10486NP լվացքի մեքենան գնահատվել է 70.000 ՀՀ դրամ, բացի այդ, փորձաքննությանը ներկայացված «SuperBox» տեսակի «SX5800» մոդելի արբանյակային սարքի շուկայական արժեքը կազմել է 5.000 ՀՀ դրամ, «Մոլնիա» տեսակի նախկին ԽՍՀՄ արտադրությամբ ժամացույցինը՝ 10.000 ՀՀ դրամ»։
/տես` գ.թ. 189-190, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև Զիլիմ Աբրահամյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագիրը, վերջինիս անձը բնութագրող փաստաթղթերը։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Վերը շարադրված ապացույցների գնահատման արդյունքում, դատարանն անդրադառնալով պաշտպան Հոբոսյանի այն դիրքորոշմանը, թե Զ.Աբրահամյանի կողմից կատարված արարքներն ուղղված են նույն օբյեկտին և միավորված են մեկ միասնական դիտավորությամբ, արձանագրում է, որ շարունակվող հանցագործության բաղկացուցիչ մասը հանդիսացող առանձին արարքներից յուրաքանչյուրն ինքնուրույն հանցակազմ է պարունակում, սակայն դրանք ինքնուրույն չեն որակվում և ամբողջ կատարվածը գնահատվում է իբրև մեկ հանցագործություն։ Ընդ որում, շարունակվող հանցագործության դեպքում կատարված արարքները պետք է լինեն նույնատիպ։ Դատարանն արձանագրում է, որ մեկ միասնական դիտավորությամբ կատարված հանցանքը սույն դեպքում բացակայում է, քանի որ, ինչպես հաստատվեց գործի քննությամբ Զ.Աբրահամյանը երկրորդ գողությունը, ավելի ճիշտ՝ դրա փորձն իրականացրել է միայն այն բանից հետո, երբ հասկացել է, որ չի կարողանում իրացնել առաջին հափշտակությամբ ձեռք բերված ապրանքները, այսինքն, նրա մոտ ծագել է նոր հանցավոր դիտավորություն։
Վերը շարադրվածի կապակցությամբ դատարանն արձանագրում է, որ Զ.Աբրահամյանի կողմից կատարված արարքներին նախաքննական մարմնի կողմից տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական, ինչը պայմանավորված է նրանով, որ ինչպես հաստատվեց քրեական գործի քննությամբ, առաջին անգամ Աբրահամյանը 15.01.2017թ.-ին իր վարձակալած բնակարանի պատշգամբից անցել է հարևան բնակարան և այնտեղից հափշտակել արբանյակային ալեհավաք, մտածելով, որ դրա շուկայական արժեքը կարող կազմել մոտ 50.000 ՀՀ դրամ, իսկ Աբրահամյանի մոտ երկրորդ անգամ բնակարան մուտք գործելու դիտավորությունը ծագել է այն բանից հետո, երբ վերջինս իմացել է, որ հափշտակած արբանյակային ալեհավաքը չի կարող վաճառել 50.000 ՀՀ դրամով, քանի որ դրա շուկայական արժեքն ավելի ցածր է, որից հետո նույն եղանակով մուտք է գործել նույն բնակարանը։ Ասվածից հետևում է, որ Աբրահամյանը նախապես չի ունեցել միասնական դիտավորություն՝ հափշտակություն կատարելու միևնույն օբյեկտից՝ բնակարանից, այլ երկրորդ անգամ դիտավորությունը ծագել է այն բանից հետո, երբ հասկացել է, որ հափշտակածը չունի իրեն անհրաժեշտ շուկայական արժեքը։
Հետևաբար, դատարանը գտնում է, որ փաստարկված չէ պաշտպանի այն դատողությունը, իբրև իր պաշտպանյալը կատարել է շարունակվող արարքներ՝ մեկ միասնական դիտավորությամբ։
3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Այսպիսով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանն ապացուցված է համարում այն, որ՝
Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը 2017 թվականի դեկտեմբերի 27-ից վարձակալական հիմունքներով բնակվելով Երևան քաղաքի Արգիշտի 11/3 շենքի թիվ 157-րդ բնակարանում և համոզվելով, որ հարևանությամբ գտնվող՝ Ալբերտ Արամի Սեդրակյանի թիվ 158-րդ բնակարանում ոչ ոք չի բնակվում, նպատակադրվել է հիշյալ բնակարանից կատարել 50.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ գույքի գողություն։ Հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Զ.Աբրահամյանը, 2017թ.-ի հունվարի 15-ին ժամը 02։00-ի սահմաններում, փորձել է բացել թիվ 158-րդ բնակարանի մուտքի դուռը, սակայն չկարողանալով, որոշել է հիշյալ բնակարան մուտք գործել իր վարձակալած բնակարանի բաց պատշգամբից։ ժամը 04։00-ի սահմաններում անցել է թիվ 158-րդ բնակարանի բաց պատշգամբ, որտեղ հարմարեցված գործիքով բացել է պատշգամբի դուռը, ապօրինի մուտք գործել Ալբերտ Սեդրակյանի բնակարան և գաղտնի հափշտակել 5.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ արբանյակային սարքը՝ հեռակառավարման վահանակով՝ համոզված լինելով, որ դրա արժեքը կազմում է մոտ 50.000 ՀՀ դրամ։
Բացի այդ, Զիլիմ Աբրահամյանը, արբանյակային սարքի գնորդ չգտնելուց հետո որոշել է կրկին մուտք գործել նույն բնակարան և կատարել գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն։ Այդ նպատակով նա 2017թ-ի հունվարի 17-ին ժամը 06։00-ի սահմաններում, նույն եղանակով կրկին ապօրինի մուտք է գործել թիվ 158-րդ բնակարան և այնտեղից գաղտնի հափշտակել Ա.Սեդրակյանին պատկանող, ընդհանուր զգալի չափերով՝ 70.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ,«ԼG,, մոդելի լվացքի մեքենան և 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Մոլնիա» տեսակի խորհրդային արտադրության ժամացույցը։
Այսինքն, դատարանն արձանագրում է, որ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը կատարել է հանցավոր արարքներ` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, ուստի, վերջինս կատարած հանցավոր արարքների համար ենթակա է պատժի։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես դատվածություն չունեցող անձ։
Միևնույն ժամանակ, դատարանը որպես Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք հաշվի է առնում նաև այն, որ նա Գանձակ Համայնքի ղեկավար Ա.Պողոսյանի կողմից բնութագրվում է դրականորեն։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի պատասխանատվությունը ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտում՝ մեղքն ընդունելը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, նախաքննության և դատական քննության ընթացքում խոստովանական ցուցմունքներ տալը։
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ գործում առկա չեն։
Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Զիլիմ Աբրահամյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքների համար նրա նկատմամբ պետք է պատիժներ նշանակվեն ազատազրկման ձևով, որոնք նա պետք է կրի։
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչափի ընտրության հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ։
Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Գողությունը՝ ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնիուղղ. հափշտակությունը`
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով։
2. Գողությունը, որը կատարվել է՝
1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
2) խոշոր չափերով,
3) պահեստարան կամ շինություն ապօրինի մուտք գործելով`
պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով։
3. Գողությունը, որը կատարվել է՝
1) առանձնապես խոշոր չափերով,
1.1) բնակարան ապօրինի մուտք գործելով,
2) կազմակերպված խմբի կողմից`
3) (կետն ուժը կորցրել է 23.05.11 ՀՕ-143-Ն)
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից ութ տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա»։
Տվյալ պայմաններում, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Զ.Աբրահամյանի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, կատարման եղանակը, հիմք ընդունելով խախտված հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող, ինչպես նաև՝ ծանրացնող հանգամանքների բացակայության հետ, դատարանը գտնում է, որ Զ.Աբրահամյանն իր կողմից կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի նախատեսված հանցագործություններ համար ենթակա է պատժի` տվյալ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված՝ համեմատաբար կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի։
Հետևաբար, անդրադառնալով Զ.Աբրահամյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ պաշտպանի դիրքորոշմանը, դատարանը փաստում է, որ թեև քրեական գործում առկա են Զ.Աբրահամյանի անձը դրականորեն բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, սակայն գործի տվյալների վերը նկարագրված հիմքերի առկայությունը դատարանին բերում են այն համոզման, որ ոչ արդարացված և հիմնազուրկ է Զ.Աբրահամյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով չկիրառելը։
Նման պայմաններում անդրադառնալով Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` կալանավորման, հարցին, դատարանը գտնում է, որ այն պետք թողնվի անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Միաժամանակ, լուծելով ապացույցների տնօրինման հարցը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածով` դատարանը գտնում է, որ քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված ապրանքները, որոնք ի պահ են հանձնված տուժողի ներկայացուցչին, պետք է թողնել տուժող Ալբերտ Սեդրակյանի տնօրինությանը։
4.Եզրափակիչ մաս
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-359, 360, 365, 369-373, 379-րդ հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում` 4 /չորս/ տարի 3 /երեք/ ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով` պատիժ նշանակել ազատազրկում` 4 /չորս/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ՝ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով՝ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։
Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2017թ. հունվարի 17-ից։
Քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ ապրանքները, որոք ի պահ են հանձնված տուժողի ներկայացուցչին՝ թողնել տուժող Ալբերտ Սեդրակյանի տնօրինությանը։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում։
Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն
ԵԿԴ/0048/01/17
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
,,21,, հուլիսի 2017թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/
Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Ա.Առաքելյանի
Տուժողի ներկայացուցիչ Թ. Տեր-Պողոսյանի
Հանրային պաշտպան Ա. Հոբոսյանի
դռնբաց դատական նիստերում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի` ծնված 02.02.1987թ.-ին Գեղարքունիքի մարզում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, դատվածություն չունեցող, հաշվառված է՝ Գեղարքունիքի մարզ, գ.Գանձակ, Հակոբյան փողոցի 7-րդ տանը, բնակվող՝ ք.Երևան, Արգիշտի 11/3 շենքի 157-րդ բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը։
Ըստ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազությունից դատարան ստացված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության՝
«Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա, բնակարան ապօրինի մուտք գործելով, կատարել է ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակության փորձ, այնուհետև՝ բնակարան ապօրինի մուտք գործելով ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն։
Այսպես.
Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը 2017 թվականի դեկտեմբերի 27-ից վարձակալական հիմունքներով բնակվելով Երևան քաղաքի Արգիշտի 11/3 շենքի թիվ 157-րդ բնակարանում և համոզվելով, որ հարևանությամբ գտնվող՝ Ալբերտ Արամի Սեդրակյանի թիվ 158-րդ բնակարանում ոչ ոք չի բնակվում, նպատակադրվել է հիշյալ բնակարանից կատարել 50.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ գույքի գողություն։
Հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Զ.Աբրահամյանը 2017թ.-ի հունվարի 15-ին ժամը 02։00-ի սահմաններում փորձել է բացել թիվ 158-րդ բնակարանի մուտքի դուռը, սակայն, չկարողանալով, որոշել է հիշյալ բնակարան մուտք գործել իր վարձակալած բնակարանի բաց պատշգամբից։ Ժամը 04։00-ի սահմաններում անցել է թիվ 158-րդ բնակարանի բաց պատշգամբ, որտեղ հարմարեցված գործիքով բացել է պատշգամբի դուռը, ապօրինի մուտք գործել Ալբերտ Սեդրակյանի բնակարան և գաղտնի հափշտակել 5.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ արբանյակային սարքը՝ հեռակառավարման վահանակով՝ համոզված լինելով, որ դրա արժեքը կազմում է մոտ 50.000 ՀՀ դրամ։
Բացի այդ, Զիլիմ Աբրահամյանը, արբանյակային սարքի գնորդ չգտնելուց հետո որոշել է կրկին մուտք գործել նույն բնակարան և կատարել գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն։ Այդ նպատակով նա 2017թ-ի հունվարի 17-ին ժամը 06։00-ի սահմաններում, նույն եղանակով կրկին ապօրինի մուտք է գործել թիվ 158-րդ բնակարան և այնտեղից գաղտնի հափշտակել Ա.Սեդրակյանին պատկանող, ընդհանուր զգալի չափերով՝ 70.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «ԼG» մոդելի լվացքի մեքենան և 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Մոլնիա» տեսակի խորհրդային արտադրության ժամացույցը»։
Դեպքի առթիվ ՀՀ ոստիկանույթյան Կենտրոնականի բաժնի կողմից 2017 թվականի հունվարի 17-ին հարուցվել է քրեական գործ։
19.01.2017թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից որոշում է կայացվել Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով։
20.01.2017թ.-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացվել է որոշում՝ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու մասին։
01.03.2017թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով։
Քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վրչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 03.03.2017թ-ին։
2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Ամբաստանյալ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով առաջադրված մեղադրանքներում, դատարանում, իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ վարձակալական հիմունքներով բնակվել է Արգիշտի փողոցի 11/3 շենքի 157-րդ բնակարանում։ Ունեցել է 50.000 ՀՀ դրամի ֆինանսական խնդիրներ՝ պարտքեր։ Տեղեկանալով, որ հարևանությամբ գտնվող թիվ 158-րդ բնակարանում մարդ չի բնակվում, որոշել է այդ բնակարանից կատարել է գողություն՝ ֆինանսական խնդիրները լուծելու համար։ Մասնավորապես, 15.01.2017թ.-ին առաջին անգամ իր վարձակալած բնակարանի պատշգամբից անցել է հարևան բնակարան և այնտեղից հափշտակել արբանյակային ալեհավաք, մտածելով, որ դրա շուկայական արժեքը կարող կազմել 50.000 ՀՀ դրամ։ Հիշյալ արբանյակային ալեհավաքն առաջարկել է գնել ծանոթ Հ.Օհանջանյանին, սակայն վերջինս չի համաձայնվել, որից հետո թողել է նրա մոտ։ Հետագայում ալեհավաքը Հայկի մոտից չի վերցրել։
Հաջորդ օրը տեղեկանալով, որ արբանյակային ալեհավաքը չի կարող վաճառել 50.000 ՀՀ դրամով, քանի որ դրա շուկայական արժեքն ավելի ցածր է, քան 50.000 ՀՀ դրամը, որոշել է ևս մեկ անգամ մուտք գործել նույն բնակարան։
Մասնավորապես, 16.01.2017թ.-ին նույն եղանակով մուտք է գործել թիվ 158 բնակարան և հափշտակել լվացքի մեքենա և խորհրդային արտադրության ժամացույց։ Լվացքի մեքենան էլեկտրոնիկայի խանութ տեղափոխելու և այնտեղ վաճառելու նպատակով Հ.Հակոբյանին խնդրել է նրա մեքենայով իրականացնել տեղափոխումը։ Հավաստիացրել է, որ վերջինս տեղյակ չի եղել ապրանքի՝ հափշտակված լինելու մասին։ Հայտնել է, որ երբ ապրանքը տեղափոխել են Հ.Հակոբյանի ավտոմեքենա, ոստիկանության աշխատակիցները մոտեցել են իրենց և իրեն ու Հ.Հակոբյանին բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին։
Վարձակալած բնակարանի տան տերը դեպքի օրն առավոտյան եկել էր տուն և տեսել է ապրանքը։
Հայտնել է, որ գողություն կատարել է իր նախաձեռությամբ, իրեն որևէ մեկը չի ստիպել կատարելու նման արարք։
Պնդել է, որ չի ունեցել նախնական դիտավորություն՝ երկու անգամ նույն բնակարան մուտք գործելու առումով, ուստի համաձայն չէ մեղսագրված արարքների որակման հետ, նշելով, որ արարքները պետք է որակել որպես մեկ միասնական դիտավորությամբ կատարված արարքներ։ Այդուամենայնիվ, պնել է, որ երկորդ անգամ բնակարան է մուտք է գործել այն պատճառով, որ հասկացել է, որ առաջին անգամ գողացված ալեհավաքը չի կարողանում վաճառել իր ուզած արժեքով՝ 50.000 ՀՀ դրամով։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Տուժողի ներկայացուիչ Թ.Տեր-Պողոսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տուժող Ա.Սեդրակյանը հանդիսանում է իր փեսան։
Հայտնել է, որ ոստիկանությունից զանգահարել և տեղեկացրել են, որ փեսային պատկանող՝ Արգիշտի 11/3 շենքի 158-րդ բնակարանում կատարվել է հափշտակություն։ Երկար տարիներ է, ինչ հիշյալ բնակարանը բնակեցված չէ, թեև ինքը մշտապես այցելում է այդ բնակարան, համոզվելու, որ ամեն ինչ կարգին է։ Վերջին անգամ բնակարան է գնացել 15.01.2017թ.-ին կեսօրին, սակայն չի նկատել ալեհավաքի և լվացքի մեքենայի՝ տանը չգտնվելու հանգամանքը։
Ամբստանյալի նկատմամբ բողոք և նյութական պահանջ չունի, քանի որ հափշտակված իրերը ի պահ են հանձնվել իրեն։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Սվետլանա Հարությունյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն է պատկանում Երևան քաղաքի Արգիշտի 11/3 շենքի 8-րդ հարկում գտնվող թիվ 157-րդ բնակարանը, որը վարձակալական հիմունքներով հանձնել էր Զիլիմ Աբրահամյանին, ով ներկայացել էր որպես Արտյոմ անունով անձ։
Հայտնել է, որ բնակարանից որևէ առարկա չի բացակայել, բացի նրանից, որ կորել էր իր շղթան և խաչը։ Բնակարանում բնակվելու ընթացքում Զ.Աբրահամյանն օգնել է իրեն կենցաղային հարցերի շուրջ, վերջինիս հաճախակի հրավիրել է միասին ճաշելու։ Մտաբերում է, որ օրերից մի օր, առավոտյան, երբ այցելել է իր բնակարան, որտեղ բնակվել է Զիլիմը, տեսել է այնտեղ դրված է փաթեթավորված արկղ։ Զ.Աբրահամյանն ասել է, որ դրա մեջ գտնվում է լվացքի մեքենա։ Բացի այդ, բնակարանում տեսել է անծանոթ մի տղամարդու, Զ.Աբրահամյանն ասել է, որ նա հանդիսանում է նրա ազգականը։ Դրանից հետո Զ.Աբրահամյանը և այդ անծանոթ տղամարդը հեռացել են՝ տանելով նաև փաթեթավորված արկղը։
Մշտապես պահանջել է Զ.Աբրահամյանին ներկայացնել անձը հաստատող փաստաթուղթ, որը սակայն նա չի ներկայացրել, պատճառաբանելով, որ չունի։ Հարևանությամբ գտնվող բնակարանի տիրոջից տեղեկացել է, որ նրա բնակարանից կատարվել է հափշտակություն։
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատաքննությամբ հրապարակվել և հետազոտվել են նաև հետևյալ ապացույցները.
18.01.2017թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես վկա հարցաքննվելիս Հակոբ Հակոբյանի տրված ցուցմունքն այն մասին, որ
« (...) Աշխատում է թիվ 62 երթուղայինում՝ որպես վարորդ, վարում է Գազել մակնիշի 2110 հ/հ-ի ավտոմեքենա։ 2017թ.-ի հունվարի 16-ին ժամը 23։00-ի սահմաններում, երբ գտնվել է Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար փողոցում, իրեն է մոտեցել մի տղա, ում նախկինում չի ճանաչել և ասել, որ տանը կենցաղային ապրանք ունի, հարկավոր է առավոտյան այն տեղափոխել։ Վերջինս տեղափոխման համար առաջարկել է վճարել 10.000 ՀՀ դրամ գումար։ Այդ տղայի հետ գտնվել է նաև իրենց երթուղայինի վարորդ Հայկը, ով բարեխոսել է վերջինիս համար, ասելով, որ լավ գին է տալիս։ Վերջիններիս ասել է, որ մեքենայում վառելիք՝ գազ, չկա, պետք է լիցքավորի այն, որի համար գումար կպահանջվի։ Այդ տղան համաձայնվել է։ Հայկը հեռացել է, իսկ ինքը այդ տղային տարել է Գլենդել Հիլզ թաղամաս։ Վերջինս ասել է, որ առավոտյան շուտ հարկավոր է ապրանքը տեղափոխել Տիգրան Մեծ փողոց, ուստի առաջարկել է իրեն մնալ նրա տանը՝ առավոտյան ապրանքը տեղափոխելու և գազ լիցքավորելու նպատակով։ Համաձայնվել է, նրա հետ մնացել է բնակարանում, որը գտնվել է շենքի 8-րդ հարկում։ Մտնելով ներս, այդ տղան իրեն ուղեկցել է հյուրասենյակ, ասել, որ կարող է քնել այնտեղ գտնվող բազմոցին։ Հյուրասենյակից բացվել է դուռ դեպի պատշգամբ։ Այնուհետև, պառկել է, իսկ այդ տղան հեռսուստացույց է դիտել։ Առավոտյան, երբ արթնացել է, նկատել է, որ նախամուտքում դրված է փաթեթավորված ապրանք։ Երբ իջել է բակ՝ մեքենայի շարժիչը միացնելու նպատակով, այդ տղան ևս դուրս է եկել տանից և որոշ ժամանակ անց վերադարձել մի տղամարդու հետ, ովքեր իջեցրել են ապրանքը, որը, ըստ պատվեր տվող տղայի, հանդիսացել է փոքր սառնարան։ Նրանք այդ սառնարանը տեղադրել են մեքենայի մեջ։ Մոտ երկու ժամ փորձել են աշխատեցնել մեքենայի շարժիչը, որից հետո իրենց են մոտեցել ոստիկաններ և բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին։ Բաժնում տեղեկացել է, որ պատվերը տված տղայի անունը Զիլիմ Աբրահամյան է։
Հայտնել է, որ Զիլիմի տանը գտնվելու ժամանակ՝ երեկոյան, այդ սառնարանը չի նկատել, այն նկատել է միայն առավոտյան։ Բացի սառնարանից, այլ ապրանք չի նկատել, թեև այդ բնակարնում առավոտյան նկատել է սեղանի համար նախատեսված ժամացույց՝ ոսկեգույն, որը երեկոյան չի նկատել։ Երբ քնած է եղել Զ.Աբրահամյանի տանը, պատշգամբից կամ հյուրասենյակից ձայներ չի լսել։ Նրա բնակարանում իրենցից բացի այլ անձ չի եղել։ Առավոտյան ժամը 10։00-ի սահմաններում նրա տուն էր եկել տարիքով մի կին և գումար էր պահանջում, նկատել է, որ նա Զիլիմից վերցրել է տան բանալիները և հեռացել։
Նկարագրելով Հայկին, նշել է, որ նա մոտ 40 տարեկան, սև մազերով, միջին հասակի, միջին կազմվածքի, թուխ մաշկով անձնավորություն է, օգտագործում է՝ 098-04-01-87 բջջային հեռախոսահամարը։ Հայկն իրեն ապրանքի մասին ոչինչ չի ասել։ Զիլիմի տանը գտնվելու ընթացքում նրա հետ գրեթե չի զրուցել, միայն սրճել են։ Ավտոմեքենա տեղափոխած ապրանքի մասին որևէ տեղեկություն չունի(...)»։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
18.01.2017թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես վկա հարցաքննվելիս Հայկ Օհանջանյանի տրված ցուցմունքն այն մասին, որ
« (...) Աշխատում է թիվ 62 երթուղայինում՝ որպես վարորդ, վարում է 3371 հ/հ գազել մակնիշի ավտոմեքենա։ Աշխատանքային ժամերը սկսվում են առավոտյան ժամը 08։00-ից և ավարտվում երեկոյան ժամը 21։30-ի սահամաններում։ Մոտ երկու ամիս առաջ ծանոթացել է ձկնավաճառ մի տղայի հետ, ով իրեն ներկայացել է որպես Քյավառ քաղաքի բնակիչ՝ Արտյոմ անունով։ Մտերմացել է նրա հետ, փոխանակվել են հեռախոսահամարներով։ Եղել են դեպքեր, երբ վերջինս խնդրել է իրեն իր մեքենայով ձուկ տեղափոխել Մալաթիա տոնավաճառ, որի դիմաց իրեն ձուկ է տվել։ Երկու շաբաթ առաջ տեղեկացել է, որ նա Երևան քաղաքի Գլենդել Հիլզ թաղամասի Արգիշտի փողոցի 11/3 շենքի 8-րդ հարկում վարձակալական հիմունքներով բնակարան է վարձել, որտեղ վերջինիս խնդրանքով եղել է մեկ անգամ։ 2017թ.-ի հունվարի 15-ին ժամը 21։00-ի սահմաններում Արտյոմը եկել է իր բնակարան և իրեն է տվել հեռուստացույցի տյունեռ՝ իր վահանակով, և ասել, որ այն վաճառում է 10-15.000 ՀՀ դրամով։ Ասել է, որ այն իրեն հարկավոր չէ, չգիտի, ով կցանկանա գնել այն։ Վերջինս այս սարքը թողել է իր մոտ, հաջորդ օրը վերցնելու նպատակով, որից հետո զրուցել են և նա հեռացել է։ 2017թ.-ի հունվարի 16-ին ժամը 21։00-ի սահմաններում Արտյոմն առանց զանգահարելու եկել է Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար փողոցում գտնվող իրենց երթուղայինի վերջնակետ և հանդիպել իրեն, ասելով, որ վարձակալած բնակարանում ապրանք ունի, որն անհրաժեշտ է տեղափոխել։ Հավելել է, որ տեղափոխման համար կվճարի 10.000 ՀՀ դրամ գումար։ Այդ ժամանակ իրենց հետ է գտնվել Հակոբը, ով նույնպես աշխատում է երթուղայինում որպես վարորդ։ Արտյոմը և Հակոբը պայմանավորվել են ապրանքը տեղափոխելու վերաբերյալ, որի հետո ինքը գնացել է տուն։ Հաջորդ օրն իմացել է, որ Հակոբին տեղափոխել են ոստիկանություն, ապա, Հակոբից իմացել է, որ Արտյոմին ևս բերման են ենթարկել ոստիկանություն։ Բացի այդ, տեղեկացել է, որ Արտյոմի իրական անունը Զիլիմ է։ Վերջինս երբևէ իրեն նրա իրական անունը չէր հայտնել։
Զիլիմն օգտագործել է 077-36-70-71 բջջային հեռախոսահամարը։ Նրան ճանաչել է 2 ամիս առաջ՝ որպես ձուկ վաճառողի, գտնվել են նորմալ հարաբերությունների մեջ։ Զիլիմը բնակվել է միայնակ, սակայն չգիտի, թե նա ում հետ է շփվել։ Չի հետաքրքրվել, թե տյունեռը որտեղից էր նա ձեռք բերել։ Բացի նշված տեխնիկայից, այլ առարկա չի առաջարկել իրեն գնել։ Տեղափոխվող իրերի մասին պարզապես ասել է, որ դրանք նրա տան իրերն են։ 15.01.2017թ.-ին ժամը 02։00-ին և 17.01.2017թ.-ին ժամը 02։00-ին գտնվել է տանը (...)»։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Մեղադրյալ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունը, համաձայն որի՝ «Զ.Աբրահամյանը կարողացել է միայնակ բարձրացնել լվացքի մեքենան պատշգամբի բարձրությամբ՝ արգելքի վրայով»։
/տես` գ.թ. 171-188, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դեպքի վայրի զննության արձանագրությունն մասին, որ՝ «դեպքի վայր է հանդիսացել Երևան քաղաքի Արգիշտի 11/3 շենքի թիվ 158-րդ բնակարանը։ Դեպքի վայրի զննությամբ Զ.Աբրահամյանը մատնացույց է արել բնակարանի հյուրասենյակի ձախ կողմի խոհանոցի կահույքի ներքևի հատվածում առկա բաց հատվածը, որտեղից հափշտակել է «ԼG» մոդելի լվացքի մեքենան։ Բացի այդ, մատնացույց է արել հեռուստացույցի պահարանի ներքևի հատվածը, որտեղից հափշտակել է արբանյակային ալեհավաքը, այնուհետև, մատնացույց անելով նույն պահարանի վերևի հատվածը, հայտարարել է, որ այդտեղից հափշտակել է խորհրդային արտադրության ժամացույցը։ Զ.Աբրահամյանը մատնացույց է արել նաև թիվ 158-րդ բնակարանի բաց պատշգամբը և հայտարարել, որ նշված ապրանքները հանել է բնակարանի բաց պատշգամբ և դրանք անցկացրել թիվ 157-րդ բնակարանի բաց պատշգամբ»։
/տես` գ.թ. 18-19, դատական նիստի արձանագրությունը/
Զննության արձանագրությունն այն մասին, որ «զննության օբյեկտ է հանդիսանում 62 համարի փակցված ցուցափեղկերով «Գազել» մակնիշի 2110Տ հ/հ-ի ավտոմեքենան, որը կայանված է եղել Երևան քաղաքի Արգիշտի 11/3 հասցեի բակում։ Զննությամբ ավտոմեքենայի հետևի նստատեղերի միջև տեղադրված է եղել ստվարաթղթով փաթեթավորված արկղ։ Զննության ժամանակ Զ.Աբրահամյանը հայտարարել է, որ նշված ստվարաթղթով փաթեթավորված արկղի մեջ հափշտակված «ԼG» մոդելի լվացքի մեքենան է և խորհրդային արտադրության ժամացույցը, որը ինքն է տեղադրել ավտոմեքենայում»։
/տես` գ.թ. 20-21, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 44-ԱՊ-17 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ «փորձաքննությանը ներկայացված «ԼG» տեսակի WD-10486NP լվացքի մեքենան գնահատվել է 70.000 ՀՀ դրամ, բացի այդ, փորձաքննությանը ներկայացված «SuperBox» տեսակի «SX5800» մոդելի արբանյակային սարքի շուկայական արժեքը կազմել է 5.000 ՀՀ դրամ, «Մոլնիա» տեսակի նախկին ԽՍՀՄ արտադրությամբ ժամացույցինը՝ 10.000 ՀՀ դրամ»։
/տես` գ.թ. 189-190, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև Զիլիմ Աբրահամյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագիրը, վերջինիս անձը բնութագրող փաստաթղթերը։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Վերը շարադրված ապացույցների գնահատման արդյունքում, դատարանն անդրադառնալով պաշտպան Հոբոսյանի այն դիրքորոշմանը, թե Զ.Աբրահամյանի կողմից կատարված արարքներն ուղղված են նույն օբյեկտին և միավորված են մեկ միասնական դիտավորությամբ, արձանագրում է, որ շարունակվող հանցագործության բաղկացուցիչ մասը հանդիսացող առանձին արարքներից յուրաքանչյուրն ինքնուրույն հանցակազմ է պարունակում, սակայն դրանք ինքնուրույն չեն որակվում և ամբողջ կատարվածը գնահատվում է իբրև մեկ հանցագործություն։ Ընդ որում, շարունակվող հանցագործության դեպքում կատարված արարքները պետք է լինեն նույնատիպ։ Դատարանն արձանագրում է, որ մեկ միասնական դիտավորությամբ կատարված հանցանքը սույն դեպքում բացակայում է, քանի որ, ինչպես հաստատվեց գործի քննությամբ Զ.Աբրահամյանը երկրորդ գողությունը, ավելի ճիշտ՝ դրա փորձն իրականացրել է միայն այն բանից հետո, երբ հասկացել է, որ չի կարողանում իրացնել առաջին հափշտակությամբ ձեռք բերված ապրանքները, այսինքն, նրա մոտ ծագել է նոր հանցավոր դիտավորություն։
Վերը շարադրվածի կապակցությամբ դատարանն արձանագրում է, որ Զ.Աբրահամյանի կողմից կատարված արարքներին նախաքննական մարմնի կողմից տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական, ինչը պայմանավորված է նրանով, որ ինչպես հաստատվեց քրեական գործի քննությամբ, առաջին անգամ Աբրահամյանը 15.01.2017թ.-ին իր վարձակալած բնակարանի պատշգամբից անցել է հարևան բնակարան և այնտեղից հափշտակել արբանյակային ալեհավաք, մտածելով, որ դրա շուկայական արժեքը կարող կազմել մոտ 50.000 ՀՀ դրամ, իսկ Աբրահամյանի մոտ երկրորդ անգամ բնակարան մուտք գործելու դիտավորությունը ծագել է այն բանից հետո, երբ վերջինս իմացել է, որ հափշտակած արբանյակային ալեհավաքը չի կարող վաճառել 50.000 ՀՀ դրամով, քանի որ դրա շուկայական արժեքն ավելի ցածր է, որից հետո նույն եղանակով մուտք է գործել նույն բնակարանը։ Ասվածից հետևում է, որ Աբրահամյանը նախապես չի ունեցել միասնական դիտավորություն՝ հափշտակություն կատարելու միևնույն օբյեկտից՝ բնակարանից, այլ երկրորդ անգամ դիտավորությունը ծագել է այն բանից հետո, երբ հասկացել է, որ հափշտակածը չունի իրեն անհրաժեշտ շուկայական արժեքը։
Հետևաբար, դատարանը գտնում է, որ փաստարկված չէ պաշտպանի այն դատողությունը, իբրև իր պաշտպանյալը կատարել է շարունակվող արարքներ՝ մեկ միասնական դիտավորությամբ։
3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Այսպիսով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանն ապացուցված է համարում այն, որ՝
Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը 2017 թվականի դեկտեմբերի 27-ից վարձակալական հիմունքներով բնակվելով Երևան քաղաքի Արգիշտի 11/3 շենքի թիվ 157-րդ բնակարանում և համոզվելով, որ հարևանությամբ գտնվող՝ Ալբերտ Արամի Սեդրակյանի թիվ 158-րդ բնակարանում ոչ ոք չի բնակվում, նպատակադրվել է հիշյալ բնակարանից կատարել 50.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ գույքի գողություն։ Հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Զ.Աբրահամյանը, 2017թ.-ի հունվարի 15-ին ժամը 02։00-ի սահմաններում, փորձել է բացել թիվ 158-րդ բնակարանի մուտքի դուռը, սակայն չկարողանալով, որոշել է հիշյալ բնակարան մուտք գործել իր վարձակալած բնակարանի բաց պատշգամբից։ ժամը 04։00-ի սահմաններում անցել է թիվ 158-րդ բնակարանի բաց պատշգամբ, որտեղ հարմարեցված գործիքով բացել է պատշգամբի դուռը, ապօրինի մուտք գործել Ալբերտ Սեդրակյանի բնակարան և գաղտնի հափշտակել 5.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ արբանյակային սարքը՝ հեռակառավարման վահանակով՝ համոզված լինելով, որ դրա արժեքը կազմում է մոտ 50.000 ՀՀ դրամ։
Բացի այդ, Զիլիմ Աբրահամյանը, արբանյակային սարքի գնորդ չգտնելուց հետո որոշել է կրկին մուտք գործել նույն բնակարան և կատարել գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն։ Այդ նպատակով նա 2017թ-ի հունվարի 17-ին ժամը 06։00-ի սահմաններում, նույն եղանակով կրկին ապօրինի մուտք է գործել թիվ 158-րդ բնակարան և այնտեղից գաղտնի հափշտակել Ա.Սեդրակյանին պատկանող, ընդհանուր զգալի չափերով՝ 70.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ,«ԼG,, մոդելի լվացքի մեքենան և 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Մոլնիա» տեսակի խորհրդային արտադրության ժամացույցը։
Այսինքն, դատարանն արձանագրում է, որ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը կատարել է հանցավոր արարքներ` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, ուստի, վերջինս կատարած հանցավոր արարքների համար ենթակա է պատժի։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես դատվածություն չունեցող անձ։
Միևնույն ժամանակ, դատարանը որպես Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք հաշվի է առնում նաև այն, որ նա Գանձակ Համայնքի ղեկավար Ա.Պողոսյանի կողմից բնութագրվում է դրականորեն։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի պատասխանատվությունը ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտում՝ մեղքն ընդունելը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, նախաքննության և դատական քննության ընթացքում խոստովանական ցուցմունքներ տալը։
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ գործում առկա չեն։
Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Զիլիմ Աբրահամյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքների համար նրա նկատմամբ պետք է պատիժներ նշանակվեն ազատազրկման ձևով, որոնք նա պետք է կրի։
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչափի ընտրության հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ։
Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Գողությունը՝ ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնիուղղ. հափշտակությունը`
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով։
2. Գողությունը, որը կատարվել է՝
1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
2) խոշոր չափերով,
3) պահեստարան կամ շինություն ապօրինի մուտք գործելով`
պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով։
3. Գողությունը, որը կատարվել է՝
1) առանձնապես խոշոր չափերով,
1.1) բնակարան ապօրինի մուտք գործելով,
2) կազմակերպված խմբի կողմից`
3) (կետն ուժը կորցրել է 23.05.11 ՀՕ-143-Ն)
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից ութ տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա»։
Տվյալ պայմաններում, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Զ.Աբրահամյանի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, կատարման եղանակը, հիմք ընդունելով խախտված հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող, ինչպես նաև՝ ծանրացնող հանգամանքների բացակայության հետ, դատարանը գտնում է, որ Զ.Աբրահամյանն իր կողմից կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի նախատեսված հանցագործություններ համար ենթակա է պատժի` տվյալ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված՝ համեմատաբար կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի։
Հետևաբար, անդրադառնալով Զ.Աբրահամյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ պաշտպանի դիրքորոշմանը, դատարանը փաստում է, որ թեև քրեական գործում առկա են Զ.Աբրահամյանի անձը դրականորեն բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, սակայն գործի տվյալների վերը նկարագրված հիմքերի առկայությունը դատարանին բերում են այն համոզման, որ ոչ արդարացված և հիմնազուրկ է Զ.Աբրահամյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով չկիրառելը։
Նման պայմաններում անդրադառնալով Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` կալանավորման, հարցին, դատարանը գտնում է, որ այն պետք թողնվի անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Միաժամանակ, լուծելով ապացույցների տնօրինման հարցը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածով` դատարանը գտնում է, որ քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված ապրանքները, որոնք ի պահ են հանձնված տուժողի ներկայացուցչին, պետք է թողնել տուժող Ալբերտ Սեդրակյանի տնօրինությանը։
4.Եզրափակիչ մաս
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-359, 360, 365, 369-373, 379-րդ հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում` 4 /չորս/ տարի 3 /երեք/ ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով` պատիժ նշանակել ազատազրկում` 4 /չորս/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ՝ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով՝ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։
Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2017թ. հունվարի 17-ից։
Քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ ապրանքները, որոք ի պահ են հանձնված տուժողի ներկայացուցչին՝ թողնել տուժող Ալբերտ Սեդրակյանի տնօրինությանը։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում։
Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0048/01/17
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 03-03-2017 |
|---|---|
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 13156017 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Զիլիմ Աբրահամյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա բնակարան ապօրինի մուտք գործելով կատարել է ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակության փորձ, այնուհետև` բնակարան ապօրինի մուտք գործելով ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Զիլիմ |
| Ազգանուն | Աբրահամյան |
| Հայրանուն | Ռազմիկի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 34-177 Մաս 3 Կետ 1.1 |
| Վիճակագրական տողի համարը | 6.3 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 03-03-2017 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մեսրոպ |
| Ազգանուն | Մակյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 06-03-2017 |
|---|---|
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 06-03-2017 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 24-03-2017 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Ա |
| Ազգանուն | Առաքելյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Զիլիմ |
| Ազգանուն | Աբրահամյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Անժելա |
| Ազգանուն | Հոբոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Ա |
| Ազգանուն | Սեդրակյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 07-04-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 25-04-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 12-05-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 29-05-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 26-06-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 06-07-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 14-07-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 20-07-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 21-07-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 21-07-2017 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Զիլիմ |
| Ազգանուն | Աբրահամյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամսաթիվ | 21-07-2017 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Այլ հանցագործության հոդվածներ | |
| Այլ հանցագործության հոդվածներով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Գործ ԵԿԴ/0048/01/17 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ,,21,, հուլիսի 2017թ. ք.Երևան Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը /այսուհետև` դատարան/ Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի Մասնակցությամբ՝ Մեղադրող Ա.Առաքելյանի Տուժողի ներկայացուցիչ Թ. Տեր-Պողոսյանի Հանրային պաշտպան Ա. Հոբոսյանի դռնբաց դատական նիստերում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի` ծնված 02.02.1987թ.-ին Գեղարքունիքի մարզում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, դատվածություն չունեցող, հաշվառված է՝ Գեղարքունիքի մարզ, գ.Գանձակ, Հակոբյան փողոցի 7-րդ տանը, բնակվող՝ ք.Երևան, Արգիշտի 11/3 շենքի 157-րդ բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը։ Ըստ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազությունից դատարան ստացված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության՝ «Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա, բնակարան ապօրինի մուտք գործելով, կատարել է ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակության փորձ, այնուհետև՝ բնակարան ապօրինի մուտք գործելով ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն։ Այսպես. Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը 2017 թվականի դեկտեմբերի 27-ից վարձակալական հիմունքներով բնակվելով Երևան քաղաքի Արգիշտի 11/3 շենքի թիվ 157-րդ բնակարանում և համոզվելով, որ հարևանությամբ գտնվող՝ Ալբերտ Արամի Սեդրակյանի թիվ 158-րդ բնակարանում ոչ ոք չի բնակվում, նպատակադրվել է հիշյալ բնակարանից կատարել 50.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ գույքի գողություն։ Հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Զ.Աբրահամյանը 2017թ.-ի հունվարի 15-ին ժամը 02։00-ի սահմաններում փորձել է բացել թիվ 158-րդ բնակարանի մուտքի դուռը, սակայն, չկարողանալով, որոշել է հիշյալ բնակարան մուտք գործել իր վարձակալած բնակարանի բաց պատշգամբից։ Ժամը 04։00-ի սահմաններում անցել է թիվ 158-րդ բնակարանի բաց պատշգամբ, որտեղ հարմարեցված գործիքով բացել է պատշգամբի դուռը, ապօրինի մուտք գործել Ալբերտ Սեդրակյանի բնակարան և գաղտնի հափշտակել 5.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ արբանյակային սարքը՝ հեռակառավարման վահանակով՝ համոզված լինելով, որ դրա արժեքը կազմում է մոտ 50.000 ՀՀ դրամ։ Բացի այդ, Զիլիմ Աբրահամյանը, արբանյակային սարքի գնորդ չգտնելուց հետո որոշել է կրկին մուտք գործել նույն բնակարան և կատարել գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն։ Այդ նպատակով նա 2017թ-ի հունվարի 17-ին ժամը 06։00-ի սահմաններում, նույն եղանակով կրկին ապօրինի մուտք է գործել թիվ 158-րդ բնակարան և այնտեղից գաղտնի հափշտակել Ա.Սեդրակյանին պատկանող, ընդհանուր զգալի չափերով՝ 70.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «ԼG» մոդելի լվացքի մեքենան և 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Մոլնիա» տեսակի խորհրդային արտադրության ժամացույցը»։ Դեպքի առթիվ ՀՀ ոստիկանույթյան Կենտրոնականի բաժնի կողմից 2017 թվականի հունվարի 17-ին հարուցվել է քրեական գործ։ 19.01.2017թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից որոշում է կայացվել Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով։ 20.01.2017թ.-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացվել է որոշում՝ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու մասին։ 01.03.2017թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով։ Քրեական գործը ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վրչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 03.03.2017թ-ին։ 2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում Ամբաստանյալ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով առաջադրված մեղադրանքներում, դատարանում, իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ վարձակալական հիմունքներով բնակվել է Արգիշտի փողոցի 11/3 շենքի 157-րդ բնակարանում։ Ունեցել է 50.000 ՀՀ դրամի ֆինանսական խնդիրներ՝ պարտքեր։ Տեղեկանալով, որ հարևանությամբ գտնվող թիվ 158-րդ բնակարանում մարդ չի բնակվում, որոշել է այդ բնակարանից կատարել է գողություն՝ ֆինանսական խնդիրները լուծելու համար։ Մասնավորապես, 15.01.2017թ.-ին առաջին անգամ իր վարձակալած բնակարանի պատշգամբից անցել է հարևան բնակարան և այնտեղից հափշտակել արբանյակային ալեհավաք, մտածելով, որ դրա շուկայական արժեքը կարող կազմել 50.000 ՀՀ դրամ։ Հիշյալ արբանյակային ալեհավաքն առաջարկել է գնել ծանոթ Հ.Օհանջանյանին, սակայն վերջինս չի համաձայնվել, որից հետո թողել է նրա մոտ։ Հետագայում ալեհավաքը Հայկի մոտից չի վերցրել։ Հաջորդ օրը տեղեկանալով, որ արբանյակային ալեհավաքը չի կարող վաճառել 50.000 ՀՀ դրամով, քանի որ դրա շուկայական արժեքն ավելի ցածր է, քան 50.000 ՀՀ դրամը, որոշել է ևս մեկ անգամ մուտք գործել նույն բնակարան։ Մասնավորապես, 16.01.2017թ.-ին նույն եղանակով մուտք է գործել թիվ 158 բնակարան և հափշտակել լվացքի մեքենա և խորհրդային արտադրության ժամացույց։ Լվացքի մեքենան էլեկտրոնիկայի խանութ տեղափոխելու և այնտեղ վաճառելու նպատակով Հ.Հակոբյանին խնդրել է նրա մեքենայով իրականացնել տեղափոխումը։ Հավաստիացրել է, որ վերջինս տեղյակ չի եղել ապրանքի՝ հափշտակված լինելու մասին։ Հայտնել է, որ երբ ապրանքը տեղափոխել են Հ.Հակոբյանի ավտոմեքենա, ոստիկանության աշխատակիցները մոտեցել են իրենց և իրեն ու Հ.Հակոբյանին բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին։ Վարձակալած բնակարանի տան տերը դեպքի օրն առավոտյան եկել էր տուն և տեսել է ապրանքը։ Հայտնել է, որ գողություն կատարել է իր նախաձեռությամբ, իրեն որևէ մեկը չի ստիպել կատարելու նման արարք։ Պնդել է, որ չի ունեցել նախնական դիտավորություն՝ երկու անգամ նույն բնակարան մուտք գործելու առումով, ուստի համաձայն չէ մեղսագրված արարքների որակման հետ, նշելով, որ արարքները պետք է որակել որպես մեկ միասնական դիտավորությամբ կատարված արարքներ։ Այդուամենայնիվ, պնել է, որ երկորդ անգամ բնակարան է մուտք է գործել այն պատճառով, որ հասկացել է, որ առաջին անգամ գողացված ալեհավաքը չի կարողանում վաճառել իր ուզած արժեքով՝ 50.000 ՀՀ դրամով։ /տես` դատական նիստի արձանագրությունը/ Տուժողի ներկայացուիչ Թ.Տեր-Պողոսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տուժող Ա.Սեդրակյանը հանդիսանում է իր փեսան։ Հայտնել է, որ ոստիկանությունից զանգահարել և տեղեկացրել են, որ փեսային պատկանող՝ Արգիշտի 11/3 շենքի 158-րդ բնակարանում կատարվել է հափշտակություն։ Երկար տարիներ է, ինչ հիշյալ բնակարանը բնակեցված չէ, թեև ինքը մշտապես այցելում է այդ բնակարան, համոզվելու, որ ամեն ինչ կարգին է։ Վերջին անգամ բնակարան է գնացել 15.01.2017թ.-ին կեսօրին, սակայն չի նկատել ալեհավաքի և լվացքի մեքենայի՝ տանը չգտնվելու հանգամանքը։ Ամբստանյալի նկատմամբ բողոք և նյութական պահանջ չունի, քանի որ հափշտակված իրերը ի պահ են հանձնվել իրեն։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Վկա Սվետլանա Հարությունյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն է պատկանում Երևան քաղաքի Արգիշտի 11/3 շենքի 8-րդ հարկում գտնվող թիվ 157-րդ բնակարանը, որը վարձակալական հիմունքներով հանձնել էր Զիլիմ Աբրահամյանին, ով ներկայացել էր որպես Արտյոմ անունով անձ։ Հայտնել է, որ բնակարանից որևէ առարկա չի բացակայել, բացի նրանից, որ կորել էր իր շղթան և խաչը։ Բնակարանում բնակվելու ընթացքում Զ.Աբրահամյանն օգնել է իրեն կենցաղային հարցերի շուրջ, վերջինիս հաճախակի հրավիրել է միասին ճաշելու։ Մտաբերում է, որ օրերից մի օր, առավոտյան, երբ այցելել է իր բնակարան, որտեղ բնակվել է Զիլիմը, տեսել է այնտեղ դրված է փաթեթավորված արկղ։ Զ.Աբրահամյանն ասել է, որ դրա մեջ գտնվում է լվացքի մեքենա։ Բացի այդ, բնակարանում տեսել է անծանոթ մի տղամարդու, Զ.Աբրահամյանն ասել է, որ նա հանդիսանում է նրա ազգականը։ Դրանից հետո Զ.Աբրահամյանը և այդ անծանոթ տղամարդը հեռացել են՝ տանելով նաև փաթեթավորված արկղը։ Մշտապես պահանջել է Զ.Աբրահամյանին ներկայացնել անձը հաստատող փաստաթուղթ, որը սակայն նա չի ներկայացրել, պատճառաբանելով, որ չունի։ Հարևանությամբ գտնվող բնակարանի տիրոջից տեղեկացել է, որ նրա բնակարանից կատարվել է հափշտակություն։ /տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատաքննությամբ հրապարակվել և հետազոտվել են նաև հետևյալ ապացույցները. 18.01.2017թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես վկա հարցաքննվելիս Հակոբ Հակոբյանի տրված ցուցմունքն այն մասին, որ « (...) Աշխատում է թիվ 62 երթուղայինում՝ որպես վարորդ, վարում է Գազել մակնիշի 2110 հ/հ-ի ավտոմեքենա։ 2017թ.-ի հունվարի 16-ին ժամը 23։00-ի սահմաններում, երբ գտնվել է Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար փողոցում, իրեն է մոտեցել մի տղա, ում նախկինում չի ճանաչել և ասել, որ տանը կենցաղային ապրանք ունի, հարկավոր է առավոտյան այն տեղափոխել։ Վերջինս տեղափոխման համար առաջարկել է վճարել 10.000 ՀՀ դրամ գումար։ Այդ տղայի հետ գտնվել է նաև իրենց երթուղայինի վարորդ Հայկը, ով բարեխոսել է վերջինիս համար, ասելով, որ լավ գին է տալիս։ Վերջիններիս ասել է, որ մեքենայում վառելիք՝ գազ, չկա, պետք է լիցքավորի այն, որի համար գումար կպահանջվի։ Այդ տղան համաձայնվել է։ Հայկը հեռացել է, իսկ ինքը այդ տղային տարել է Գլենդել Հիլզ թաղամաս։ Վերջինս ասել է, որ առավոտյան շուտ հարկավոր է ապրանքը տեղափոխել Տիգրան Մեծ փողոց, ուստի առաջարկել է իրեն մնալ նրա տանը՝ առավոտյան ապրանքը տեղափոխելու և գազ լիցքավորելու նպատակով։ Համաձայնվել է, նրա հետ մնացել է բնակարանում, որը գտնվել է շենքի 8-րդ հարկում։ Մտնելով ներս, այդ տղան իրեն ուղեկցել է հյուրասենյակ, ասել, որ կարող է քնել այնտեղ գտնվող բազմոցին։ Հյուրասենյակից բացվել է դուռ դեպի պատշգամբ։ Այնուհետև, պառկել է, իսկ այդ տղան հեռսուստացույց է դիտել։ Առավոտյան, երբ արթնացել է, նկատել է, որ նախամուտքում դրված է փաթեթավորված ապրանք։ Երբ իջել է բակ՝ մեքենայի շարժիչը միացնելու նպատակով, այդ տղան ևս դուրս է եկել տանից և որոշ ժամանակ անց վերադարձել մի տղամարդու հետ, ովքեր իջեցրել են ապրանքը, որը, ըստ պատվեր տվող տղայի, հանդիսացել է փոքր սառնարան։ Նրանք այդ սառնարանը տեղադրել են մեքենայի մեջ։ Մոտ երկու ժամ փորձել են աշխատեցնել մեքենայի շարժիչը, որից հետո իրենց են մոտեցել ոստիկաններ և բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին։ Բաժնում տեղեկացել է, որ պատվերը տված տղայի անունը Զիլիմ Աբրահամյան է։ Հայտնել է, որ Զիլիմի տանը գտնվելու ժամանակ՝ երեկոյան, այդ սառնարանը չի նկատել, այն նկատել է միայն առավոտյան։ Բացի սառնարանից, այլ ապրանք չի նկատել, թեև այդ բնակարնում առավոտյան նկատել է սեղանի համար նախատեսված ժամացույց՝ ոսկեգույն, որը երեկոյան չի նկատել։ Երբ քնած է եղել Զ.Աբրահամյանի տանը, պատշգամբից կամ հյուրասենյակից ձայներ չի լսել։ Նրա բնակարանում իրենցից բացի այլ անձ չի եղել։ Առավոտյան ժամը 10։00-ի սահմաններում նրա տուն էր եկել տարիքով մի կին և գումար էր պահանջում, նկատել է, որ նա Զիլիմից վերցրել է տան բանալիները և հեռացել։ Նկարագրելով Հայկին, նշել է, որ նա մոտ 40 տարեկան, սև մազերով, միջին հասակի, միջին կազմվածքի, թուխ մաշկով անձնավորություն է, օգտագործում է՝ 098-04-01-87 բջջային հեռախոսահամարը։ Հայկն իրեն ապրանքի մասին ոչինչ չի ասել։ Զիլիմի տանը գտնվելու ընթացքում նրա հետ գրեթե չի զրուցել, միայն սրճել են։ Ավտոմեքենա տեղափոխած ապրանքի մասին որևէ տեղեկություն չունի(...)»։ /տես` դատական նիստի արձանագրությունը/ 18.01.2017թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես վկա հարցաքննվելիս Հայկ Օհանջանյանի տրված ցուցմունքն այն մասին, որ « (...) Աշխատում է թիվ 62 երթուղայինում՝ որպես վարորդ, վարում է 3371 հ/հ գազել մակնիշի ավտոմեքենա։ Աշխատանքային ժամերը սկսվում են առավոտյան ժամը 08։00-ից և ավարտվում երեկոյան ժամը 21։30-ի սահամաններում։ Մոտ երկու ամիս առաջ ծանոթացել է ձկնավաճառ մի տղայի հետ, ով իրեն ներկայացել է որպես Քյավառ քաղաքի բնակիչ՝ Արտյոմ անունով։ Մտերմացել է նրա հետ, փոխանակվել են հեռախոսահամարներով։ Եղել են դեպքեր, երբ վերջինս խնդրել է իրեն իր մեքենայով ձուկ տեղափոխել Մալաթիա տոնավաճառ, որի դիմաց իրեն ձուկ է տվել։ Երկու շաբաթ առաջ տեղեկացել է, որ նա Երևան քաղաքի Գլենդել Հիլզ թաղամասի Արգիշտի փողոցի 11/3 շենքի 8-րդ հարկում վարձակալական հիմունքներով բնակարան է վարձել, որտեղ վերջինիս խնդրանքով եղել է մեկ անգամ։ 2017թ.-ի հունվարի 15-ին ժամը 21։00-ի սահմաններում Արտյոմը եկել է իր բնակարան և իրեն է տվել հեռուստացույցի տյունեռ՝ իր վահանակով, և ասել, որ այն վաճառում է 10-15.000 ՀՀ դրամով։ Ասել է, որ այն իրեն հարկավոր չէ, չգիտի, ով կցանկանա գնել այն։ Վերջինս այս սարքը թողել է իր մոտ, հաջորդ օրը վերցնելու նպատակով, որից հետո զրուցել են և նա հեռացել է։ 2017թ.-ի հունվարի 16-ին ժամը 21։00-ի սահմաններում Արտյոմն առանց զանգահարելու եկել է Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար փողոցում գտնվող իրենց երթուղայինի վերջնակետ և հանդիպել իրեն, ասելով, որ վարձակալած բնակարանում ապրանք ունի, որն անհրաժեշտ է տեղափոխել։ Հավելել է, որ տեղափոխման համար կվճարի 10.000 ՀՀ դրամ գումար։ Այդ ժամանակ իրենց հետ է գտնվել Հակոբը, ով նույնպես աշխատում է երթուղայինում որպես վարորդ։ Արտյոմը և Հակոբը պայմանավորվել են ապրանքը տեղափոխելու վերաբերյալ, որի հետո ինքը գնացել է տուն։ Հաջորդ օրն իմացել է, որ Հակոբին տեղափոխել են ոստիկանություն, ապա, Հակոբից իմացել է, որ Արտյոմին ևս բերման են ենթարկել ոստիկանություն։ Բացի այդ, տեղեկացել է, որ Արտյոմի իրական անունը Զիլիմ է։ Վերջինս երբևէ իրեն նրա իրական անունը չէր հայտնել։ Զիլիմն օգտագործել է 077-36-70-71 բջջային հեռախոսահամարը։ Նրան ճանաչել է 2 ամիս առաջ՝ որպես ձուկ վաճառողի, գտնվել են նորմալ հարաբերությունների մեջ։ Զիլիմը բնակվել է միայնակ, սակայն չգիտի, թե նա ում հետ է շփվել։ Չի հետաքրքրվել, թե տյունեռը որտեղից էր նա ձեռք բերել։ Բացի նշված տեխնիկայից, այլ առարկա չի առաջարկել իրեն գնել։ Տեղափոխվող իրերի մասին պարզապես ասել է, որ դրանք նրա տան իրերն են։ 15.01.2017թ.-ին ժամը 02։00-ին և 17.01.2017թ.-ին ժամը 02։00-ին գտնվել է տանը (...)»։ /տես` դատական նիստի արձանագրությունը/ Մեղադրյալ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությունը, համաձայն որի՝ «Զ.Աբրահամյանը կարողացել է միայնակ բարձրացնել լվացքի մեքենան պատշգամբի բարձրությամբ՝ արգելքի վրայով»։ /տես` գ.թ. 171-188, դատական նիստի արձանագրությունը/ Դեպքի վայրի զննության արձանագրությունն մասին, որ՝ «դեպքի վայր է հանդիսացել Երևան քաղաքի Արգիշտի 11/3 շենքի թիվ 158-րդ բնակարանը։ Դեպքի վայրի զննությամբ Զ.Աբրահամյանը մատնացույց է արել բնակարանի հյուրասենյակի ձախ կողմի խոհանոցի կահույքի ներքևի հատվածում առկա բաց հատվածը, որտեղից հափշտակել է «ԼG» մոդելի լվացքի մեքենան։ Բացի այդ, մատնացույց է արել հեռուստացույցի պահարանի ներքևի հատվածը, որտեղից հափշտակել է արբանյակային ալեհավաքը, այնուհետև, մատնացույց անելով նույն պահարանի վերևի հատվածը, հայտարարել է, որ այդտեղից հափշտակել է խորհրդային արտադրության ժամացույցը։ Զ.Աբրահամյանը մատնացույց է արել նաև թիվ 158-րդ բնակարանի բաց պատշգամբը և հայտարարել, որ նշված ապրանքները հանել է բնակարանի բաց պատշգամբ և դրանք անցկացրել թիվ 157-րդ բնակարանի բաց պատշգամբ»։ /տես` գ.թ. 18-19, դատական նիստի արձանագրությունը/ Զննության արձանագրությունն այն մասին, որ «զննության օբյեկտ է հանդիսանում 62 համարի փակցված ցուցափեղկերով «Գազել» մակնիշի 2110Տ հ/հ-ի ավտոմեքենան, որը կայանված է եղել Երևան քաղաքի Արգիշտի 11/3 հասցեի բակում։ Զննությամբ ավտոմեքենայի հետևի նստատեղերի միջև տեղադրված է եղել ստվարաթղթով փաթեթավորված արկղ։ Զննության ժամանակ Զ.Աբրահամյանը հայտարարել է, որ նշված ստվարաթղթով փաթեթավորված արկղի մեջ հափշտակված «ԼG» մոդելի լվացքի մեքենան է և խորհրդային արտադրության ժամացույցը, որը ինքն է տեղադրել ավտոմեքենայում»։ /տես` գ.թ. 20-21, դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 44-ԱՊ-17 եզրակացությունը, համաձայն որի՝ «փորձաքննությանը ներկայացված «ԼG» տեսակի WD-10486NP լվացքի մեքենան գնահատվել է 70.000 ՀՀ դրամ, բացի այդ, փորձաքննությանը ներկայացված «SuperBox» տեսակի «SX5800» մոդելի արբանյակային սարքի շուկայական արժեքը կազմել է 5.000 ՀՀ դրամ, «Մոլնիա» տեսակի նախկին ԽՍՀՄ արտադրությամբ ժամացույցինը՝ 10.000 ՀՀ դրամ»։ /տես` գ.թ. 189-190, դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են նաև Զիլիմ Աբրահամյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագիրը, վերջինիս անձը բնութագրող փաստաթղթերը։ /տես` դատական նիստի արձանագրությունը/ Վերը շարադրված ապացույցների գնահատման արդյունքում, դատարանն անդրադառնալով պաշտպան Հոբոսյանի այն դիրքորոշմանը, թե Զ.Աբրահամյանի կողմից կատարված արարքներն ուղղված են նույն օբյեկտին և միավորված են մեկ միասնական դիտավորությամբ, արձանագրում է, որ շարունակվող հանցագործության բաղկացուցիչ մասը հանդիսացող առանձին արարքներից յուրաքանչյուրն ինքնուրույն հանցակազմ է պարունակում, սակայն դրանք ինքնուրույն չեն որակվում և ամբողջ կատարվածը գնահատվում է իբրև մեկ հանցագործություն։ Ընդ որում, շարունակվող հանցագործության դեպքում կատարված արարքները պետք է լինեն նույնատիպ։ Դատարանն արձանագրում է, որ մեկ միասնական դիտավորությամբ կատարված հանցանքը սույն դեպքում բացակայում է, քանի որ, ինչպես հաստատվեց գործի քննությամբ Զ.Աբրահամյանը երկրորդ գողությունը, ավելի ճիշտ՝ դրա փորձն իրականացրել է միայն այն բանից հետո, երբ հասկացել է, որ չի կարողանում իրացնել առաջին հափշտակությամբ ձեռք բերված ապրանքները, այսինքն, նրա մոտ ծագել է նոր հանցավոր դիտավորություն։ Վերը շարադրվածի կապակցությամբ դատարանն արձանագրում է, որ Զ.Աբրահամյանի կողմից կատարված արարքներին նախաքննական մարմնի կողմից տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական, ինչը պայմանավորված է նրանով, որ ինչպես հաստատվեց քրեական գործի քննությամբ, առաջին անգամ Աբրահամյանը 15.01.2017թ.-ին իր վարձակալած բնակարանի պատշգամբից անցել է հարևան բնակարան և այնտեղից հափշտակել արբանյակային ալեհավաք, մտածելով, որ դրա շուկայական արժեքը կարող կազմել մոտ 50.000 ՀՀ դրամ, իսկ Աբրահամյանի մոտ երկրորդ անգամ բնակարան մուտք գործելու դիտավորությունը ծագել է այն բանից հետո, երբ վերջինս իմացել է, որ հափշտակած արբանյակային ալեհավաքը չի կարող վաճառել 50.000 ՀՀ դրամով, քանի որ դրա շուկայական արժեքն ավելի ցածր է, որից հետո նույն եղանակով մուտք է գործել նույն բնակարանը։ Ասվածից հետևում է, որ Աբրահամյանը նախապես չի ունեցել միասնական դիտավորություն՝ հափշտակություն կատարելու միևնույն օբյեկտից՝ բնակարանից, այլ երկրորդ անգամ դիտավորությունը ծագել է այն բանից հետո, երբ հասկացել է, որ հափշտակածը չունի իրեն անհրաժեշտ շուկայական արժեքը։ Հետևաբար, դատարանը գտնում է, որ փաստարկված չէ պաշտպանի այն դատողությունը, իբրև իր պաշտպանյալը կատարել է շարունակվող արարքներ՝ մեկ միասնական դիտավորությամբ։ 3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները Այսպիսով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգքրի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցներն իրենց համակցությամբ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանն ապացուցված է համարում այն, որ՝ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը 2017 թվականի դեկտեմբերի 27-ից վարձակալական հիմունքներով բնակվելով Երևան քաղաքի Արգիշտի 11/3 շենքի թիվ 157-րդ բնակարանում և համոզվելով, որ հարևանությամբ գտնվող՝ Ալբերտ Արամի Սեդրակյանի թիվ 158-րդ բնակարանում ոչ ոք չի բնակվում, նպատակադրվել է հիշյալ բնակարանից կատարել 50.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ գույքի գողություն։ Հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Զ.Աբրահամյանը, 2017թ.-ի հունվարի 15-ին ժամը 02։00-ի սահմաններում, փորձել է բացել թիվ 158-րդ բնակարանի մուտքի դուռը, սակայն չկարողանալով, որոշել է հիշյալ բնակարան մուտք գործել իր վարձակալած բնակարանի բաց պատշգամբից։ ժամը 04։00-ի սահմաններում անցել է թիվ 158-րդ բնակարանի բաց պատշգամբ, որտեղ հարմարեցված գործիքով բացել է պատշգամբի դուռը, ապօրինի մուտք գործել Ալբերտ Սեդրակյանի բնակարան և գաղտնի հափշտակել 5.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ արբանյակային սարքը՝ հեռակառավարման վահանակով՝ համոզված լինելով, որ դրա արժեքը կազմում է մոտ 50.000 ՀՀ դրամ։ Բացի այդ, Զիլիմ Աբրահամյանը, արբանյակային սարքի գնորդ չգտնելուց հետո որոշել է կրկին մուտք գործել նույն բնակարան և կատարել գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն։ Այդ նպատակով նա 2017թ-ի հունվարի 17-ին ժամը 06։00-ի սահմաններում, նույն եղանակով կրկին ապօրինի մուտք է գործել թիվ 158-րդ բնակարան և այնտեղից գաղտնի հափշտակել Ա.Սեդրակյանին պատկանող, ընդհանուր զգալի չափերով՝ 70.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ,«ԼG,, մոդելի լվացքի մեքենան և 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Մոլնիա» տեսակի խորհրդային արտադրության ժամացույցը։ Այսինքն, դատարանն արձանագրում է, որ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը կատարել է հանցավոր արարքներ` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, ուստի, վերջինս կատարած հանցավոր արարքների համար ենթակա է պատժի։ Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ Որպես ամբաստանյալ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես դատվածություն չունեցող անձ։ Միևնույն ժամանակ, դատարանը որպես Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք հաշվի է առնում նաև այն, որ նա Գանձակ Համայնքի ղեկավար Ա.Պողոսյանի կողմից բնութագրվում է դրականորեն։ /տես` դատական նիստի արձանագրությունը/ Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի պատասխանատվությունը ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտում՝ մեղքն ընդունելը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, նախաքննության և դատական քննության ընթացքում խոստովանական ցուցմունքներ տալը։ Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ գործում առկա չեն։ Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Զիլիմ Աբրահամյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքների համար նրա նկատմամբ պետք է պատիժներ նշանակվեն ազատազրկման ձևով, որոնք նա պետք է կրի։ Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչափի ընտրության հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը. Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ։ Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները. «ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։ Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։ Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։ Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։ Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Գողությունը՝ ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնիուղղ. հափշտակությունը` պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկից չորսհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մեկից երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով։ 2. Գողությունը, որը կատարվել է՝ 1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ, 2) խոշոր չափերով, 3) պահեստարան կամ շինություն ապօրինի մուտք գործելով` պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով։ 3. Գողությունը, որը կատարվել է՝ 1) առանձնապես խոշոր չափերով, 1.1) բնակարան ապօրինի մուտք գործելով, 2) կազմակերպված խմբի կողմից` 3) (կետն ուժը կորցրել է 23.05.11 ՀՕ-143-Ն) պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից ութ տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա»։ Տվյալ պայմաններում, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Զ.Աբրահամյանի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, կատարման եղանակը, հիմք ընդունելով խախտված հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող, ինչպես նաև՝ ծանրացնող հանգամանքների բացակայության հետ, դատարանը գտնում է, որ Զ.Աբրահամյանն իր կողմից կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի նախատեսված հանցագործություններ համար ենթակա է պատժի` տվյալ հոդվածի սանկցիայով նախատեսված՝ համեմատաբար կարճաժամկետ ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի։ Հետևաբար, անդրադառնալով Զ.Աբրահամյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ պաշտպանի դիրքորոշմանը, դատարանը փաստում է, որ թեև քրեական գործում առկա են Զ.Աբրահամյանի անձը դրականորեն բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, սակայն գործի տվյալների վերը նկարագրված հիմքերի առկայությունը դատարանին բերում են այն համոզման, որ ոչ արդարացված և հիմնազուրկ է Զ.Աբրահամյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով չկիրառելը։ Նման պայմաններում անդրադառնալով Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` կալանավորման, հարցին, դատարանը գտնում է, որ այն պետք թողնվի անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։ Միաժամանակ, լուծելով ապացույցների տնօրինման հարցը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածով` դատարանը գտնում է, որ քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված ապրանքները, որոնք ի պահ են հանձնված տուժողի ներկայացուցչին, պետք է թողնել տուժող Ալբերտ Սեդրակյանի տնօրինությանը։ 4.Եզրափակիչ մաս Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-359, 360, 365, 369-373, 379-րդ հոդվածներով, դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում` 4 /չորս/ տարի 3 /երեք/ ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով` պատիժ նշանակել ազատազրկում` 4 /չորս/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ՝ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով՝ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2017թ. հունվարի 17-ից։ Քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ ապրանքները, որոք ի պահ են հանձնված տուժողի ներկայացուցչին՝ թողնել տուժող Ալբերտ Սեդրակյանի տնօրինությանը։ Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում։ Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 21-07-2017 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 11-08-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1-245, 2-167 |
Բողոքարկվել է
| Բողոքարկվել է | Ըստ էության լուծող դատական ակտը |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 10-08-2017 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 11-08-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 2 հատոր` 245, 167 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-43235 |
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 07-02-2018 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 09-02-2018 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 27-02-2018 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1-ին հատոր` 245 թերթից, 2-րդ հատոր` 167 թերթից, 3-րդ հատոր` 91թերթ |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 27-02-2018 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 1-ին հատոր` 245 թերթից, 2-րդ հատոր` 167 թերթից, 3-րդ հատոր` 91թերթ |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0048/01/17
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 09-08-2017 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 09-08-2017 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Պաշտպան |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Անժելա |
| Ազգանուն | Հոբոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Զիլիմ Աբրահամյան Բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի`ամբաստանյալ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի / ՀՀ քր. օր-ի 177 հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, ՀՀ քր. օր-ի 34-177 հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով- ազ. 4,5 տարի/ վերաբերյալ 21.07.2017թ-ի դատավճռիը: Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հետ միաժամանակ կիրառել ՀՀ քր. օր-ի 70 հոդվածը և պատիժը պայմանականորեն չկիրառել , սահմանելով փորձաշրջան: |
| Բողոքի ստացման կարգը | Առձեռն հանձնվել է գրասենյակ |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 14-08-2017 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ
| Ըստ էության լուծող դատական ակտեր | Դատավճիռ (արդարացման/մեղադրական) |
|---|
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 14-08-2017 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Սերգեյ |
| Ազգանուն | Չիչոյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Մհեր |
| Ազգանուն | Արղամանյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Ռուբիկ |
| Ազգանուն | Մխիթարյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 15-08-2017 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 29-08-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 28-09-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Դատավոր Ս.Չիչոյանի ամենամյա արձակուրդում գտնվելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 25-10-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 25-10-2017 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Զիլիմ |
| Ազգանուն | Աբրահամյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | Գործ ԵԿԴ/0048/01/17 Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Մ. ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ Ռ. ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ` ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա. ԱՌԱՔԵԼՅԱՆԻ ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա. ՀՈԲՈՍՅԱՆԻ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Զ. ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆԻ 2017 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Երևան քաղաքում դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով ամբաստանյալ Զիլիմ Աբրահամյանի շահերի պաշտպան Անժելա Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքը` Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 21-ի դատավճռի դեմ Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1. Գործի դատավարական նախապատմությունը. 2017 թվականի հունվարի 17-ին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով հարուցվել է թիվ 13156017 քրեական գործը: Նույն օրը Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը ձերբակալվել է: 2017 թվականի հունվարի 19-ին Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հունվարի 20-ի որոշմամբ մեղադրյալ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը` երկու ամիս ժամկետով: 2017 թվականի մարտի 01-ին մեղադրյալ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով: 2017 թվականի մարտի 02-ին թիվ 13156017 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 21-ի դատավճռով` Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4/չորս/ տարի 3/երեք/ ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով` պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4/չորս/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով, հանցանքների համակցությամբ՝ նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով՝ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4/չորս/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։ Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվվել է 2017 թվականի հունվարի 17-ից։ Վճռվել է նաև քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված ապրանքները, որոնք ի պահ են հանձնված տուժողի ներկայացուցչին, թողնել տուժող Ալբերտ Սեդրակյանի տնօրինությանը։ Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Զիլիմ Աբրահամյանի շահերի պաշտպան Անժելա Հոբոսյանը: Քրեական գործը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան մուտք է եղել 2017 թվականի օգոստոսի 14-ին: ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2017 թվականի օգոստոսի 15-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել` քննության վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով: Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան չի ստացվել: 2. Գործի փաստական հանգամանքները. Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանը դատապարտվել է այն արարքների համար, որ նա 2017 թվականի դեկտեմբերի 27-ից վարձակալական հիմունքներով բնակվելով Երևան քաղաքի Արգիշտի 11/3 շենքի թիվ 157-րդ բնակարանում և համոզվելով, որ հարևանությամբ գտնվող՝ Ալբերտ Արամի Սեդրակյանի թիվ 158-րդ բնակարանում ոչ ոք չի բնակվում, նպատակադրվել է հիշյալ բնակարանից կատարել 50.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ գույքի գողություն։ Հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու նպատակով Զ.Աբրահամյանը 2017 թվականի հունվարի 15-ին, ժամը 0200-ի սահմաններում փորձել է բացել թիվ 158-րդ բնակարանի մուտքի դուռը, սակայն, չկարողանալով, որոշել է հիշյալ բնակարան մուտք գործել իր վարձակալած բնակարանի բաց պատշգամբից։ Ժամը 0400-ի սահմաններում անցել է թիվ 158-րդ բնակարանի բաց պատշգամբ, որտեղ հարմարեցված գործիքով բացել է պատշգամբի դուռը, ապօրինի մուտք գործել Ալբերտ Սեդրակյանի բնակարան և գաղտնի հափշտակել 5.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ արբանյակային սարքը՝ հեռակառավարման վահանակով՝ համոզված լինելով, որ դրա արժեքը կազմում է մոտ 50.000 ՀՀ դրամ։ Բացի այդ, Զիլիմ Աբրահամյանը, արբանյակային սարքի գնորդ չգտնելուց հետո որոշել է կրկին մուտք գործել նույն բնակարան և կատարել գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն։ Այդ նպատակով նա 2017 թվականի հունվարի 17-ին, ժամը 0600-ի սահմաններում, նույն եղանակով կրկին ապօրինի մուտք է գործել թիվ 158-րդ բնակարան և այնտեղից գաղտնի հափշտակել Ա.Սեդրակյանին պատկանող, ընդհանուր զգալի չափերով՝ 70.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ <<ԼG>> մոդելի լվացքի մեքենան և 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ <<Մոլնիա>> տեսակի խորհրդային արտադրության ժամացույցը։ 3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը. Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով: Ամբաստանյալ Զիլիմ Աբրահամյանի շահերի պաշտպան Անժելա Հոբոսյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ վերաքննիչ բողոք բերելու հիմք է դատական սխալը` նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա։ Առաջին ատյանի դատարանի 21.07.2017թ. դատական ակտն օրինական, հիմնավորված և արդարացի չէ։ Բողոքի հեղինակը վերաքննիչ բողոքում վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 62-րդ, 70-րդ հոդվածների պահանջները, մեջբերելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի Կարեն Հարությունյանի գործով 30.11.2007թ. ՎԲ- 201/07, Պարույր Բայրամյանի գործով 01.06.2007թ. թիվ ՎԲ-84/07, Ֆրունզիկ Գալստյանի գործով 26.03.2010թ. թիվ ԵԿԴ/0058/11/09, Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի 31.10.2014թ. թիվ ԵԿԴ/0252/01/13, Թամարա Տեր-Գրիգորյանի գործով 26.10.2007թ. թիվ ՎԲ-192/07 որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները` նշել է, որ Զիլիմ Աբրահամյանի կողմից առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր ճանաչելը, կատարածի համար անկեղծ զղջալը, արագացված դատաքննություն միջնորդելը, որպես նրա հետհանցավոր դրական վարքազիծ, վկայում է այն մասին, որ ամբաստանյալը գիտակցել է իր արարքի հանրային վտանգավորությունն ու զղջացել է դրա համար, որպիսի պարագայում քրեական պատժի նպատակների իրացումը, այդ թվում` պատժի ենթարկված անձին ուղղելու հավանականությունը, զգալիորեն բարձրանում է։ Ուստի, այդ հանգամանքները ևս պետք է գնահատել որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ։ Նշվածից հետևում է, որ Զիլիմ Աբրահամյանը կանգնել է ուղղման և վերադաստիարակման ճանապարհին։ Զիլիմ Աբրահամյանը ոչ միայն չի խոչընդոտել նախաքննության իրականացմանը, այլ նաև աջակցել է` տալով խոստովանական ցուցմունքներ, նախաքննության ընթացքում վերականգնել է տուժողին պատճառված վնասը։ Նման պայմաններում վերաքննիչ դատարանը կարող է հանգել հետևությաև, որ Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ, նրա կատարած արարքի համար նախատեսված պատժի առավել խիստ տեսակը` ազատազրկումը, նշանակելու անհրաժեշտությունը բացակայում է և պատժի ավելի մեղմ տեսակը նշանակելու միջոցով հնարավոր կլինի ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի նախատեսված պատժի նպատակների իրացվելիությունը: Առաջին ատյանի դատարանը պատիժ նշանակելիս իբրև հաշվի է առել ամբաստանյալ Զիլիմ Աբրահամյանի անձը բնութագրող տվյալները` այն, որ վերջինս ՀՀ-ում դատված չի եղել, հանդիսանում է դատվածություն չունեցող անձ, կալանքի տակ է արդեն 8 ամիս, հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասը կամովին ամբողջությամբ հատուցել է, տուժողը խնդրել է անգամ պատժի չենթարկել, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջում է, բնութագրվում է դրական, խոստովանական ցուցմունքներ է տվել, նշել է, որ արարքը կատարել է կյանքի նյութական ծանր հանգամանքների դրդմամբ, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան, սակայն մեղմացնող հանգամանքներն իրականում հաշվի չի առել և դատապարտել է խիստ պատժի: Դատարանը մեկ նախադասությամբ, առանց հիմնավորման նշել է, որ Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ կիրառելի չէ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի պահանջը։ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն, վերը նշված նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները կարող է կիրառել նաև Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ։ Ելնելով վերը շարադրվածից` պաշտպան Անժելա Հոբոսյանը խնդրել է բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 21.07.2017թ. դատական ակտը, իր պաշտպանյալ Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հետ միաժամանակ կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան, քանի որ քրեական գործով հավաքված ապացույցները և փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ, և դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից։ 4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը. Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանության կողմի ելույթը, դատական ակտը չբողոքարկած մեղադրողի պատասխանը, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը` (…) 6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար. 7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ. 8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը. (…)>>: Նշված իրավադրույթից երևում է, որ կոնկրետ պատժաչափով կոնկրետ պատժատեսակի նշանակումը և արդեն իսկ նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության հարցի լուծումն իրենցից ներկայացնում են պատժի հարցերի դատական լուծման գործընթացի ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր: Այսինքն՝ դատարանը նախ որոշում է ամբաստանյալի՝ պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև՝ դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում, թե ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը` հաշվի առնելով առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու դրա նպատակներին հասնելու հնարավորությունը: Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի մի շարք հոդվածներով: Մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները: Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն՝ <<1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին: 2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (…)>>: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Նարեկ Սարգսյանի գործով 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <<(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են` ա) օրինականությունը, բ) արդարությունը, գ) պատժի անհատականացումը, դ) մարդասիրությունը: Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս: Նշված սկզբունքներից յուրաքանչյուրը՝ որպես առանձին բաղադրամաս, ունի ինքնուրույն նշանակություն և պարտադիր հաշվի է առնվում քրեական պատիժ նշանակելիս (…)>>: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կ.Հարությունյանի վերաբերյալ 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշմամբ` պատժի արդարացիության հետ կապված հետևյալ դիրքորոշումն է արտահայտել. <<(…) Պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները և, քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ է և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: (…)>>: Հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի հետ կապված հարցերի վերաբերյալ իր դիրքորոշումը ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման մեջ, համաձայն որի` <<(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ: Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը>>: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Դավիթ Հովհաննիսյանի վերաբերյալ 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի ԵԱՔԴ/0078/01/09 որոշմամբ դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է: Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն գոյություն ունեցող տվյալների օբյեկտիվ վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Վանյա Բեգյանի գործով 2013 թվականի հոկտեմբերի 18-ի թիվ ՏԴ/0018/01/13 որոշման մեջ հետևյալ իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել. <<(…) Գ.Մադաթյանի գործով որոշմամբ ձևավորված իրավական դիրքորոշման համատեքստում զարգացնելով Դ.Հովհաննիսյանի գործով արտահայտված իրավական դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցի լուծման ժամանակ դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների, պետք է հաշվի առնի կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Այլ խոսքով՝ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցի լուծման ժամանակ դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների, պետք է հաշվի առնի՝ ա) կատարված հանցագործության նպատակն ու շարժառիթը, բ) քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակությունը, գ) կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, դ) հանցագործության կատարման եղանակը, ե) հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, զ) հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը: (…)>>: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով` բավարար չափով ստուգման և գնահատության է ենթարկել հանցագործությունների հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները` այն, որ նա ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես դատվածություն չունեցող անձ, բնութագրվում է դրական, ընդունել է մեղքը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջացել է, նախաքննության և դատական քննության ընթացքում տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներն ապահովելու համար ամբաստանյալի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակել ազատազրկման ձևով, որը պետք է կրի: Միևնույն ժամանակ, Առաջին ատյանի դատարանը, անդրադառնալով Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ պաշտպանի դիրքորոշմանը, փաստել է, որ թեև քրեական գործում առկա են Զիլիմ Աբրահամյանի անձը դրականորեն բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, սակայն գործի տվյալների նկարագրված հիմքերի առկայությունը դատարանին բերում են այն համոզման, որ ոչ արդարացված և հիմնազուրկ է Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով չկիրառելը։ ՀՀ քրեական օրենսդրության` պատժի կանոնակարգումը նախատեսող իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատժատեսակի, պատժաչափի և պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցում հանգել է ճիշտ հետևության: Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները: Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով կատարած հանցանքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, կատարման եղանակը, խախտված հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, գործի կոնկրետ հանգամանքները, հանգում է հետևության, որ առկա չէ համոզվածություն, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու: Առաջին ատյանի դատարանը պատիժ նշանակելիս արդեն իսկ հաշվի է առել վերաքննիչ բողոքում նշված հանգամանքները: Այս առումով պաշտպանության կողմի պատճառաբանությունները չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ սույն գործի շրջանակներում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար: Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հնարավորության և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցերը, գտնում է, որ վերջինիս նկատմամբ նշանակված պատիժը համաչափ է կատարած արարքների ծանրությանը, ամբաստանյալի անձին և նա պետք է կրի ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը: Վերը նշված հանգամանքների վերլուծությամբ վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Զիլիմ Աբրահամյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների պահպանմամբ: Քննության առնելով վերը նշված հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի պահպանմամբ, հետևաբար, այն պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ վերաքննիչ բողոքը` առանց բավարարման: Ելնելով վերոգրյալից և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 418-րդ հոդվածներով` ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Ամբաստանյալ Զիլիմ Աբրահամյանի շահերի պաշտպան Անժելա Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 21-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ Իսկականի հետ ճիշտ է` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 25-10-2017 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 03-11-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 3 հատոր, 245, 167, 56 թերթից: |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 03-11-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 3 հատոր, 245, 167, 56 թերթից: |
| Ուր | Վճռաբեկ |
| Գրության համարը | Ե-32356/17 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0048/01/17
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 01-11-2017 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Ամբաստանյալի պաշտպան |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Անժելա |
| Ազգանուն | Հոբոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատապարտյալ, Ամբաստանյալ, Մեղադրյալ | |
| Անուն | Զիլիմ |
| Ազգանուն | Աբրահամյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 08-11-2017 |
| Կայացվել է որոշում | Բողոքի վարույթ ընդունումը մերժվել է |
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
| Որոշման ամսաթիվ | 26-01-2018 |
| Մակագրվել է | 09-11-2017 |
| Որոշման բովանդակություն | ԵԿԴ/0048/01/17 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔԸ ՎԱՐՈՒՅԹ ԸՆԴՈՒՆԵԼԸ ՄԵՐԺԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 26 հունվարի 2018 թվական ք.Երևան ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ քննարկելով Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2017 թվականի հոկտեմբերի 25-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Զ.Աբրահամյանի պաշտպան Անժելա Հոբոսյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան)` 2017 թվականի հուլիսի 21-ի դատավճռով Զիլիմ Աբրահամյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետով Զ.Աբրահամյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4 տարի 3 ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետով` ազատազրկում` 4 տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ Զ.Աբրահամյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4 տարի 6 ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։ Վերոնշյալ դատական ակտի դեմ ամբաստանյալ Զ.Աբրահամյանի պաշտպան Ա.Հոբոսյանի վերաքննիչ բողոքը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան)՝ 2017 թվականի հոկտեմբերի 25-ի որոշմամբ մերժվել է, իսկ բողոքարկված դատական ակտը` թողնվել օրինական ուժի մեջ։ Վերաքննիչ դատարանի հիշյալ որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք է բերել ամբաստանյալ Զ.Աբրահամյանի պաշտպան Ա.Հոբոսյանը՝ խնդրելով բեկանել և փոփոխել Վերաքննիչ դատարանի՝ 2017 թվականի հոկտեմբերի 25-ի որոշումը, Զ.Աբրահամյանին դատապարտել իր կատարած արարքին համապատասխան` 1 դրվագ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետով։ Բողոքաբերը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետերով սահմանված հիմքերը, այն է` բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի միատեսակ կիրառության համար, ինչպես նաև առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, որը կարող էր ազդել գործի ելքի վրա։ Բողոք բերած անձը գտնում է, որ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի միատեսակ կիրառության համար, քանի որ առկա է հակասություն Վերաքննիչ դատարանի վերոնշյալ որոշման և Վճռաբեկ դատարանի՝ թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԵԿԴ/0042/01/11, ՎԲ-84/07, ԵԿԴ/0058/11/09, ՎԲ-139/07, ՎԲ-195/07, ՎԲ-01/08, ԵԿԴ/0034/01/08, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09, ԼԴ2/0019/01/09, ՍԴ/0226/01/09, ԳԴ1/0003/01/10, ՍԴ/0085/01/10, ԵԿԴ/0126/01/10, ԵԷԴ/0201/01/11, ԵԱԴԴ/0034/01/12, ԼԴ/0093/01/12, ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումների միջև։ Բողոքաբերը նշել է նաև, որ թույլ են տրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ, 4-րդ, 5-րդ, 9-րդ, 29-րդ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ, 8-րդ, 17-րդ, 18-րդ, 25-րդ, 358-րդ, 386-րդ, ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ, «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածների պահանջների խախտումներ։ Բողոքաբերի փաստարկների և բողոքարկվող դատական ակտի պատճառաբանությունների համադրված վերլուծության արդյունքում Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքաբերի կողմից չի հիմնավորվել, որ բողոքարկվող դատական ակտում որևէ նորմի մեկնաբանությունը հակասում է Վճռաբեկ դատարանի՝ թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-142/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԵԿԴ/0042/01/11, ՎԲ-84/07, ԵԿԴ/0058/11/09, ՎԲ-139/07, ՎԲ-195/07, ՎԲ-01/08, ԵԿԴ/0034/01/08, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09, ԼԴ2/0019/01/09, ՍԴ/0226/01/09, ԳԴ1/0003/01/10, ՍԴ/0085/01/10, ԵԿԴ/0126/01/10, ԵԷԴ/0201/01/11, ԵԱԴԴ/0034/01/12, ԼԴ/0093/01/12, ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումներում տվյալ նորմին տրված մեկնաբանությանը։ Բացի այդ, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքաբերի կողմից չի հիմնավորվել այնպիսի դատական սխալ առերևույթ թույլ տրված լինելու հանգամանքը, որը կարող էր ազդել գործի ելքի վրա։ Հետևաբար, բերված բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հիմքերը հիմնավորված չեն։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.3-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժվում է, եթե բացակայում են նույն օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով և 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքերը, ուստի ներկայացված բողոքը վարույթ ընդունելը ենթակա է մերժման։ Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.3-րդ հոդվածով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Զիլիմ Ռազմիկի Աբրահամյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2017 թվականի հոկտեմբերի 25-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Զ.Աբրահամյանի պաշտպան Անժելա Հոբոսյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժել։ Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման։ Նախագահող՝ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Դատավորներ` Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ |
| Դատավոր | |
| Անուն | Սամվել |
| Ազգանուն | Օհանյան |
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 29-01-2018 |
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 01-02-2018 |
|---|---|
| Դատարան | Երևան քաղաքի դատարան |
| Այլ նշումներ | 3 հատոր` 245, 167, 82 թերթ |