ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ №ԵԿԴ/0015/01/17
վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր`Ա.Բեկթաշյան


Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ք. Երևանում

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով`


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆԻ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԱԶԱՐՅԱՆԻ
Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆԻ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Գ.ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա.ՔԱՐԱՄՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա.ԲԱԿՈՒՄՅԱՆԻ


2017 թվականի սեպտեմբերի 28-ին դռնբաց դատական նիստում պաշտպան Ա.Քարամյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արգամ Վշտունու Բակումյանի`ՀՀ քրեական օրենսգրքի 339-րդ հոդվածի 1-ին մասով,



Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
2016 թվականի մայիսի 30-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Զ.Դադոյանի կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով թիվ 15113016 քրեական գործը հարուցելու մասին:
2017 թվականի հունվարի 25-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Ավագյանի կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 339-րդ հոդվածի 1-ին մասով թիվ 13101617 քրեական գործը հարուցելու մասին:
2017 թվականի հունվարի 25-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Ավագյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 13101617 քրեական գործով կասկածյալ Արգամ Բակումյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2017 թվականի հունվարի 27-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Ավագյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 13101617 քրեական գործով Արգամ Բակումյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 339-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ. «նա անհայտ անձի կողմից Գրիգոր Գեղամի Եղիազարյանի առողջությանը դիտավորությամբ ծանր վնաս հասցնելու դեպքի առթիվ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական բաժնում քննվող թիվ 15113016 քրեական գործի նախաքննության ընթացքում, 23.06.2016 թվականին հրավիրված լինելով որպես վկա հարցաքննության, նախազգուշացված լինելով սուտ ցուցմունք տալու, ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338-339 հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվության մասին, ՀՀ Սահմանադրությամբ և քրեական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված ցուցմունք տալու պարտավորություն չունենալու հիմքի բացակայությամբ, առանց պատճառաբանության հրաժարվել է ցուցմունք տալուց»:
2017 թվականի փետրվարի 02-ին քրեական գործը հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան)` ըստ էության քննության անելու համար:
Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի մայիսի 30-ի դատավճռով ամբաստանյալ Արգամ Վ Բակումյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 339-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել կալանքի` 1(մեկ) ամիս ժամկետով:
Արգամ Բակումյանի պատժի սկիզբը հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:
Արգամ Բակումյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:



2.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Ըստ պաշտպանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքի` Արգամ Բակումյանին առաջադրված մեղադրանքը շինծու է ու մտածածին, վերջինս չի հրաժարվել ցուցմունք տալուց, դա «սարքվել է» քննիչի կողմից ապօրենի գործողությունների հետևանքով։
Ի հիմնավորումը ներկայացվածի պաշտպանը նշել է, որ մինչ գրավոր ցուցմունք գրելը Արգամ Բակումյանը քննիչի և քննչական բաժնի պետի հետ ունեցած բանավոր զրույցի ժամանակ հայտնել է, որ ինքը տեղեկություն չունի Գրիգոր Եղիազարյանի առողջությանը դիտավորյալ ծանր վնասվածք հասցնելու դեպքին և չգիտի, թե ում կողմից է հասցվել այդ վնասվածքը։ Դրանից հետո քննիչը այս անգամ Արգամ Բակումյանին հարցաքննել է առանց պաշտպանի ներկայության, որի ընթացքում վերջինս քննիչի թելադրանքով ցուցմունքներ է գրել, առանց որևէ առարկության։
Քննիչի այն հարցին, թե որտեղ է աշխատում Արգամ Բակումյանը, վերջինս պատասխանել է, որ աշխատում է Արթուր անունով մի անձնավորությանը պատկանող բենզալցակայանում։ Քննիչը միջամտել է և թելադրել է, որ գրի, որ աշխատում է «մուկ» մականունով անձնավորության բենզալցակայանում, իսկ վերջինս էլ հրաժարվել է իր ղեկավարի մականունը գրել, հայտնելով, որ, նախ` ինքը շատ է հարգում Արթուրին, բացի այդ Արթուրն իր ղեկավարն է և չի կարող նրա պատիվն ու արժանապատվությունը արատավորող պիտակներ կպցնել: Պաշտպանը նշել է, որ այդ պահին ինքը միջամտել է և թույլ չի տվել անձին արատավորող ցուցմունքներ գրել: Ինչի հետևանքով Այստեղ քննիչը զայրացել է և ասել, գրի, որ «հրաժարվում եմ ցուցմունք տալուց», իսկ Արգամ Բակումյանը գրել է քննիչի թելադրանքը նկատի ունենալով, որ ոչ թե ցուցմունքը տալուց հրաժարվում է ամբողջությամբ, այլ իր ղեկավար Արթուրին պիտակ կպցնելու, նրա պատիվն ու արժանապատվությունը վիրավորելու ցուցմունք տալուց է հրաժարվում։
Պաշտպանը վկայակոչելով Արգամ Բակումյանի 23.06.2016 թ. որպես վկա տրված ցուցմունքների արձանագրությունից մի հատված, որտեղ նշված է «(...) աշխատում եմ Երևան քաղաքի Ֆրրիկի փողոցում գտնվող բենզալցակայանում, որպես լիցքավորող։ Նշված բենզալցակայանը պատկանում է (...)», նշել է, որ ինչպես երևում է այստեղ նախադասությունն ավարտին չի հասցրվում ինչն էլ վկայում է այն մասին, որ քննիչի թելադրածից Արգամ Բակումյանը հրաժարվել է այն բանի համար, որ չի ցանկացել իր ղեկավարի մականունը գրել, վիրավորել նրա պատիվն ու արժանապատվությունը։
Ամփոփելով վերոգրյալը` պաշտպանը նշել է, որ քննիչը նման դեպքում մեղադրանք առաջադրել խաբեության ու կեղծիքի միջոցով։
Ելնելով վերոգրյալից` պաշտպանը Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է.
«Բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ ընդհանուր իրավասության 30.05.2017թ. դատավճիռը, փոփոխել այն և Արգամ Բակումյանի նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ։

3.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպան Ա.Քարամյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն`
«Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի, որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
5) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը.
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյո՞ք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
(…)»:
Սույն գործով Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված հարցը հետևյալն է`
1.Արդյո՞ք գործում առկա փաստական տվյալներով հնարավոր է հաստատված համարել ամբաստանյալ Արգամ Բակումյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 339-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքը կատարելու փաստը:
Մինչ քննարկվող հարցին անդրադառնալը Վերաքննիչ դատարանը անհրաժեշտ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 339-րդ հոդ¬վածը պա¬տաս¬խա¬նատ¬վութ¬յուն է սահ¬մա¬նում վկա¬յի կամ տու¬ժո¬ղի կող¬մից ցուց¬մունք տա¬լուց հրա¬ժար¬վե¬լու հա¬մար:
Ցուց¬մունք տա¬լուց վկա¬յի կամ տու¬ժո¬ղի հրա¬ժար¬վե¬լու հան¬րա¬յին վտան¬գա¬վո¬րութ¬յունն այն է, որ դա էա¬պես խո¬չըն¬դո¬տում է գոր¬ծով ճշմար¬տութ¬յան բա¬ցա¬հայտ¬մա¬նը, ար¬դա¬րա¬դա¬տութ¬յան ի¬րա¬կա¬նաց¬մա¬նը: Նշենք, սակայն, որ սուտ ցուց¬մունք տա¬լու հա¬մե¬մատ այս հան¬ցա¬գոր¬ծութ¬յու¬նը նվազ վտան¬գա¬վոր է, քա¬նի որ այս դեպ¬քում հան¬ցա¬վո¬րը ոչ թե ակ¬տի¬վո¬րեն խո¬չըն¬դո¬տում է ճշմար¬տութ¬յան բա¬ցա¬հայտ¬մա¬նը, այլ ուղ¬ղա¬կի չի նպաս¬տում դրան:
Հան¬ցա¬գոր¬ծութ¬յան օբ¬յեկ¬տիվ կող¬մը դրս¬ևոր¬վում է վկա¬յի կամ տու¬ժո¬ղի կող¬մից տվյալ գոր¬ծի կա¬պակ¬ցութ¬յամբ ի¬րենց հայտ¬նի հան¬գա¬մանք¬նե¬րի մա¬սին քննչա¬կան մար¬մին¬նե¬րին կամ դա¬տա¬րա¬նին տե¬ղե¬կութ¬յուն¬ներ տա¬լուց հրա¬ժար¬վե¬լու մեջ: Ցուց¬մունք տա¬լուց հրա¬ժար¬վե¬լը դրս¬ևոր¬վում է ան¬գոր¬ծութ¬յամբ և կա¬րող է լի¬նել բա¬ցա¬հայտ կամ քո¬ղարկ¬ված: Բա¬ցա¬հայտ հրա¬ժար¬վե¬լու դեպ¬քում հան¬ցա¬վո¬րը ուղ¬ղա¬կի հայտ¬նում է, որ ին¬քը ցուց¬մունք չի տա¬լու: Քո¬ղարկ¬ված հրա¬ժար¬վե¬լու դեպ¬քում հան¬ցա¬վո¬րը ցուց¬մունք չի տա¬լիս՝ տար¬բեր պատ¬ճա¬ռա¬բա¬նութ¬յուն¬ներ բե¬րե¬լով՝ չի տե¬սել, տեղ¬յակ չէ, չի հի¬շում և այլն: Ցուց¬մունք տա¬լուց հրա¬ժար¬վելն ի¬րա¬կա¬նաց¬վում է գրա¬վոր կամ բա¬նա¬վոր ձ¬ևով: Բա¬նա¬վոր ձ¬ևի դեպ¬քում հրա¬ժար¬ման փաս¬տը պետք է ամ¬րագր¬վի ար¬ձա¬նագ¬րութ¬յան մեջ: Քննարկ¬վող հան¬ցա¬գոր¬ծութ¬յունն ա¬վարտ¬ված է հա¬մար¬վում հրա¬ժար¬ման պա¬հից:
Հան¬ցա¬կազ¬մի սուբ¬յեկ¬տիվ կող¬մը բնու¬թագր¬վում է ուղ¬ղա¬կի դի¬տա¬վո¬րութ¬յամբ. հան¬ցա¬վո¬րը գի¬տակ¬ցում է, որ հրա¬ժար¬վում է ցուց¬մունք տալ ի¬րեն հայտ¬նի հան¬գա¬մանք¬նե¬րի մա¬սին: Հան¬ցա¬գոր¬ծութ¬յան շար¬ժա¬ռիթ¬ներն ու նպա¬տակ¬նե¬րը ա¬րար¬քի ո¬րակ¬ման հա¬մար նշա¬նա¬կութ¬յուն չու¬նեն:
Հան¬ցա¬գոր¬ծութ¬յան սուբ¬յեկ¬տը հա¬տուկ է: Որ¬պես այդ¬պի¬սին հան¬դի¬սա¬նում են միայն օ¬րեն¬քով սահ¬ման¬ված կար¬գով վկա կամ տու¬ժող ճա¬նաչ¬ված ան¬ձինք: Այն վկա¬նե¬րը կամ տու¬ժող¬նե¬րը, ո¬րոնց 16 տա¬րին չի լրա¬ցել, քննարկ¬վող հան¬ցա¬գոր¬ծութ¬յան հա¬մար քրեա¬կան պա¬տաս¬խա¬նատ¬վութ¬յան են¬թա¬կա չեն:
Քննարկվող հարցին պատասխանելու համար Վերաքննիչ դատարանը անհրաժեշտ է համարում անդրադառնալ սույն գործով ձեռք բերված ապացույցների գնահատմանը.
Այսպես`
Ամբաստանյալ` Արգամ Բակումյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 339-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հրաժարվել է ցուցմունք տալուց և հայտնել է, որ քննիչի մոտ ցուցմունք տալուց չի հրաժարվել, այլ հրաժարվել է գրել իր ղեկավարի մականունը, քանի որ իրեն օրենքից դուրս ստիպել են գրել: Իրեն ստիպել են, որ գրի, որ բենզալցակայանը պատկանում է «մկան» մականվամբ Արթուրին: Ինքը ասել է, որ կարող է դա չգրի, սակայն իրեն ասել է, որ պետք է պարտադիր գրի: Իրեն ստիպել է իր ղեկավարի անունը արատավորող ձևով ցուցմունք գրել: Իրեն քննիչը ասել է, որ փաստաբանի մասնակցության կարիք չկա: Ինքը տեղյակ չի եղել, որ իր նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 339-րդ հոդվածով մեղադրանք է եղել առաջադրված: Հայտնել է, որ չի կարող պատասխանել, թե ինչի համար ինքը որևէ հայտարարություն չի արել քննիչի մոտ: Որպես վկա հարցաքննության ժամանակ պաշտպան մասնակցել է:
Վերլուծության և գնահատության ենթարկելով նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված յուրաքանչյուր ապացույց` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրեն համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, համադրելով ամբաստանյալի ցուցմունքները դատաքննությամբ հետազոտված մյուս ապացույցների հետ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արգամ Բակումյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 339-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքի կատարման մեջ ապացուցված է, իսկ նրա պատճառաբանությունները, որոնք նպատակ են հետապնդում անհրաժեշտ պայմաններ ստեղծելու քրեական պատասխանատվությունից և ակնկալվող պատժից խուսափելու համար, հերքվում են ներքոնշյալ ապացույցով:
Այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված թիվ 15113016 քրեական գործով Արգամ Վշտունու Բակումյանի հարցաքննության արձանագրության զննությամբ պարզվել է, որ Ա.Բակումյանին պարզաբանվել են որպես վկա իր իրավունքները և պարտականությունները, այդ թվում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338-339 հոդվածներով նախատեսված սուտ ցուցմունք տալու, ինչպես նաև ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար քրեական պատասխանատվության մասին, այնուհետ առաջարկել է ցուցմունք տալ 30.05.2016 թվականին անհայտ անձի կողմից Գ.Եղիազարյանի առողջությանը դիտավորյալ ծանր վնաս հասցնելու դեպքի վերաբերյալ, սակայն Ա.Բակումյանը առանց պատճառաբանության հրաժարվել է ցուցմունք տալուց:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք»։
Նույն օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
«(...)
2. Կասկածյալը կամ մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը: Նրանց անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել պաշտպանության կողմի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և կասկածյալին կամ մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը:
3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
(...)»:
Նույն օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»:
Ապացույցների գնահատման վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը իր նախադեպային որոշումներում արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումները.
«(...) Ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը:
Գնահատման ենթակա են ինչպես ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, այնպես էլ աղբյուրները: Ապացույցների գնահատումը համապատասխան որոշումներում պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների ձևով` հիմնավորելով, թե ինչու որոշ ապացույցներ դրվել են որոշման հիմքում, իսկ մյուսները մերժվել են` ճանաչվելով ոչ հավաստի:
15.Ապացույցների գնահատման քրեադատավարական սկզբունքի բնութագրիչ առանձնահատկությունն այն է, որ օրենքը, որպես կանոն, չի նշում, թե հատկապես, որ ապացույցներով պետք է հաստատվի այս կամ այն հանգամանքը, ինչպես նաև չի սահմանում ապացույցի որևէ տեսակի գերակայությունը մյուսի նկատմամբ, հետևաբար դատարանն ազատ է ապացույցների գնահատման գործում: (...)» ( տե’ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Մակար Հովհաննիսյանի վերաբերյալ 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵԱՔԴ/0632/01/08 որոշումը):
«(...) Ապացույցը գնահատող անձը մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերի ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տա: Միևնույն ժամանակ, ներքին համոզմամբ ապացույցների ազատ գնահատումը ենթադրում է, որ ապացույցը գնահատող անձը կաշկանդված չէ տվյալ ապացույցին դատավարության նախորդ փուլերում կամ տվյալ փուլի շրջանակներում այլ անձանց կամ մարմինների տված գնահատականներով: (...) (տե´ս Կարեն Լևոնի Սարուխանյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի ԼԴ/0301/01/09 որոշումը):
Վերաքննիչ դատարանն` ապացույցների գնահատման վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության վերը նշված իրավադրույթների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշումներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումների համատեքստում վերլուծության ու գնահատման ենթարկելով նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտած յուրաքանչյուր ապացույց` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ հանգում է հետևության, որ սույն գործով հաստատված է հետևյալը`
1)Ամբաստանյալ Արգամ Բակումյանը ունենալով վկայի կարգավիճակ, թիվ 15113016 քրեական կործով կանչված է եղել հարցաքննության,
2)Հարցաքննությունը սկսելուց առաջ` քննիչը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի պահանջներով, ամբաստանյալին պարզաբանել է վկայի իրավունքներն ու պարտականություններն, այնուհետև նախազգուշացնել ցուցմունք տալուց հրաժարվելու, ինչպես նաև սուտ ցուցմունք տալու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին,
3)Ամբաստանյալ Արգամ Բակումյանը` առանց որևէ պատճառաբանության, նշել և ստորագրել է հարցաքննության արձանագրության ստորին հատվածում, որ ինքը հրաժարվում է ցուցմունք տալուց:
Վերոգրյալի ներքո` Վերաքննիչ դատարանը իր հերթին արձանագրում է, որ սույն գործով հաստատված է ամբաստանյալին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 339-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը, որի պայմաններում Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները օրինական են և հիմնավոր:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի մայիսի 30-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արգամ Վշտունու Բակումյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 339-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԱԶԱՐՅԱՆ


Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ