ԵԿԴ/0007/01/17





ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ


ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան)

ՆԱԽԱԳԱՀՈՒԹՅԱՄԲ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՄԱՐԱԲՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ.ԴԱՎՈՅԱՆԻ


ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ԴԱՏԱԽԱԶ՝ Ա.ԱՐԱՄՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ՝ Հ.ԱՎԵՏՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ՝ Ա.ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆԻ

«27» հունիսի 2019թ. ք.Երևանում
դռնբաց դատական նիստում, ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով, քննության առնելով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 09.10.2018 թվականի թիվ ԵԿԴ/0007/01/17 դատավճիռի դեմ ամբաստանյալ Արման Ռադիկի Աբրահամյանի պաշտպան Հ.Ավետյանի և ՀՀ գլխավոր դատախազության հասարակական անվտանգության դեմ ուղղված հանցագործությունների քննության նկատմամբ հսկողության վարչության ավագ դատախազ Ա.Արամյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքները,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2015 թվականի ապրիլի 11-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչությունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 188.1 հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 58204415 քրեական գործը։
2016 թվականի դեկտեմբերի 26-ին Արման Ռադիկի Աբրահամյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 188.1 հոդվածի 1-ին մասով։
Նույն օրը Արման Ռադիկի Աբրահամյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը։
2017 թվականի հունվարի 16-ին թիվ 58204415 քրեական գործը հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
2017 թվականի օգոստոսի 29-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռի համաձայն՝ Արման Ռադիկի Աբրահամյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 188.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նույն օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն նա ազատվել է քրեական պատասխանատվությունից` քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված 40.000 ԱՄՆ դոլար գումարը վերադարձվել է վկա Ռադիկի Աբրահամյանին։
Նշված դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են ներկայացրել ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանի պաշտպան Հ.Ավետյանը և ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀՀ ազգային անվտանգության մարմիններում քննվող թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության հետ կապված և կիբեռհանցագործությունների գործերով վարչության ավագ դատախազ Ա.Արամյանը։
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2018 թվականի մայիսի 8-ի որոշման համաձայն՝ պաշտպան Հ.Ավետյանի վերաքննիչ բողոքը մերժվել է, իսկ դատախազ Ա.Արամյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 2017 թվականի օգոստոսի 29-ի որոշումը իրեղեն ապացույց ճանաչված 40.000 ԱՄՆ դոլարի տնօրինման մասով բեկանվել է և այդ մասով գործն ուղարկվել է Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարան` նոր քննության։
2018 թվականի օգոստոսի 1-ին քրեական գործն ընդունվել է Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Մ.Մակյանի վարույթ:
Առաջին ատյանի դատարանի 09.10.2018 թվականի դատավճռով վճռվել է.
«Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված և Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում գտնվող 40.000 /քառասուն հազար/ ԱՄՆ դոլար գումարը՝ վերադարձնել գործով վկա Ռադիկ Հակոբի Աբրահամյանին։
Արման Ռադիկի Աբրահամյանից հօգուտ պետության բռնագանձել 40.000 /քառասուն հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործության կատարման արդյունքում ուղղակի ստացված գույքի բացակայության պայմաններում դրան համարժեք գույք։
Գույքի բռնագանձումն ապահովելու նպատակով 40.000 /քառասուն հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամի չափով արգելանք դնել Արման Ռադիկի Աբրահամյանի շարժական և անշարժ գույքի, ինչպես նաև՝ դրամական միջոցների վրա։ (…)»:
Նշված դատավճռի դեմ 2018 թվականի նոյեմբերի 8-ին փոստին հանձնելու միջոցով վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Արման Աբրահամյանի պաշտպան Հ.Ավետյանը, իսկ 16.11.2018 թվականին՝ ՀՀ գլխավոր դատախազության հասարակական անվտանգության դեմ ուղղված հանցագործությունների քննության նկատմամբ հսկողության վարչության ավագ դատախազ Ա.Արամյանը:
Թիվ ԵԿԴ/0007/01/17 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2018 թվականի նոյեմբերի 22-ին, իսկ դատարանի կազմը նախագահող դատավորին է հանձնվել 2018 թվականի նոյեմբերի 23-ին:
2018 թվականի նոյեմբերի 23-ին որոշում է կայացվել վերաքննիչ բողոքները վարույթ ընդունելու և քրեական գործը վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում քննության նշանակելու մասին:

2.Գործի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքների քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
2.1. Արման Ռադիկի Աբրահամյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ «նա, 2010 թվականից հանդիսանալով արտարժույթի առուվաճառքի իրականացմամբ զբաղվող «Արավետ» ՍՊ ընկերության տնօրենը /արտարժույթի առք ու վաճառքի թիվ 734 լիցենզիա, տրված «Արավետ» ՍՊ ընկերությանը ՀՀ Կենտրոնական բանկի խորհրդի 29.12.2006 թվականի թիվ 750 Ա որոշմամբ/ և շահադիտական նպատակով օգտվելով գործունեության բնույթով պայմանավորված հնարավորությունից, փոխանակման կետի գործունեության վայրի՝ Երևան քաղաքի Պարոնյան փողոցի 8-րդ շենքի, մոտակայքում իր անձնական գումարներից 18.980.000 ՀՀ դրամով «Եգեր» որսորդական խանութի տնօրեն Արթուր Ռաֆայելի Գևորգյանի համար, նույն խանութի աշխատակից Կարեն Լևոնի Խուդոյանի միջոցով 2015 թվականի մարտի 23-ին փոխանակել է 40.000 ԱՄՆ դոլար գումար՝ 1 դոլարի դիմաց վճարելով 474.5 ՀՀ դրամ, այսինքն հանցագործություն՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 188.1 հոդվածի 1-ին մասով»։
2.2. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի համաձայն՝
«(…) 2017թ. օգոստոսի 29-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը /նախագահող դատավոր Ա.Բեկթաշյան/, գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցները, հաստատված է համարել այն հանգամանքը, որ Արման Ռադիկի Աբրահամյանը կատարել է հանցավոր արարք՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 188.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Դատարանը, քննության առնելով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի կողմից բեկանված քրեական գործը՝ իրեղեն ապացույց ճանաչված 40.000 ԱՄՆ դոլարի տնօրինման մասով, արձանագրում է հետևյալը՝
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի կողմից սահմանված ծավալով գործի քննությամբ դատարանը պետք է պատասխանի այն հարցերին, թե
- արդյո՞ք գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված արտարժույթը պետք է վերադարձվի վկա Ռադիկ Աբրահամյանին, թե ոչ,
- Ռադիկ Աբրահամյանը հանդիսանում է արդյո՞ք բարեխիղճ երրորդ անձ,
- բռնագանձման ենթակա գույքի վերաբերյալ առկա՞ է վեճ, որի լուծումը պետք է իրականացվի քաղաքացիական դատավարության կարգով, պետությունը ի դեմս քրեական հետապնդման մարմնի կարող է արդյո՞ք դիտվել որպես վեճի կողմ։
Հետևաբար, ստորև դատարանը ցանկանում է անդրադառնալ այն իրավական նորմերին, որոնք կարգավորում են իրեղեն ապացույցների տնօրինման իրավահարաբերությունները, դրանք են` գլխավորապես քրեադատավարական, մասամբ նաև` քրեաիրավական նորմերը. (...)
Նշված համատեքստում անդրադառնալով սույն դատավճռով բարձրացված հարցերի իրավաչափությանը, այն է` արդյո՞ք գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված արտարժույթը պետք է վերադարձվի վկա Ռադիկ Աբրահամյանին, թե ոչ, և Ռադիկ Աբրահամյանը հանդիսանում է արդյո՞ք բարեխիղճ երրորդ անձ, դատարանն արձանագրում է հետևյալը՝
Ինչպես արդեն նշվեց վերևում, հիշյալ հարցի իրավական կարգավորումն ամրագրված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 103.1-րդ հոդվածում, որի բովանդակային վերլուծությունից կարելի է փաստել, որ քրեական օրենսգրքի իմաստով բարեխիղճ երրորդ անձ է համարվում այն անձը, ով՝
չգիտեր կամ չէր կարող իմանալ, որ այդ գույքն օգտագործվելու է կամ նախատեսվում է օգտագործել հանցավոր նպատակներով,
այն անձը, որը գույքն այլ անձից ձեռք բերելիս չգիտեր կամ չէր կարող իմանալ, որ այդ գույքը ստացվել է հանցավոր ճանապարհով։
Վերոնշյալ իրավական նորմերը սույն գործի սկզբնական և նոր դատաքննությամբ հաստատված հանգամանքների վրա տարածելով՝ դատարանը փաստում է հետևյալը. (...)
Ավելին, ինչպես քրեական գործի նախաքննությամբ, այնպես էլ դատական քննությամբ ձեռք չի բերվել որևէ փաստական տվյալ կամ ապացույց առ այն, որ Ռադիկ Աբրհամյանը լիազորել, խնդրել կամ հորդորել է որդուն, որպեսզի վերջինս գումարը փոխանակի զարտուղի՝ օրենքով չսահմանված կարգով։
Այլ կերպ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 103.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված իրավանորմերը տարածելով սույն գործի փաստական հանգամանքների վրա և նույն հոդվածով բարեխիղճ երրորդ անձի իմաստով ամրագրված դրույթները համադրելով Ռադիկ Աբրահամյանի գործողությունների հետ, դատարանն արձանագրում է, որ ինչպես գործի սկզբնական, այնպես էլ` նոր քննության ընթացքում ձեռք չի բերվել որևէ փաստական տվյալ՝ ապացույց, առ այն, որ Ռադիկ Աբրահամյանը գիտեր կամ կարող էր իմանալ, որ իր կողմից որդուն տրված 19.000.000 ՀՀ դրամը օգտագործվելու է կամ նախատեսվում է օգտագործել հանցավոր նպատակներով։
Թեև Ռադիկ Աբրահամյանն ինչպես նախաքննության, այնպես էլ գործի սկզբնական քննության ընթացքում չի հերքել այն հանգամանքը, որ տեղյակ է որդու` տարադրամի փոխանակման կետի տնօրեն լինելու հանգամանքի վերաբերյալ, սակայն, տվյալ փաստն ինքնին բավարար չէ, որպեսզի կասկած հարուցի Ռ.Աբրահամյանի` որդու անօրինական արարքի կատարումից տեղյակ լինելու մասին։ Հակառակ պարագայում, եթե մի պահ ընդունենք, որ Ռադիկ Աբրահամյանն իմացել է որդու կողմից կատարվող կամ կատարվելիք անօրինական գործողությունների մասին և դրա հետ մեկտեղ գումար է տվել նրան` այն արտարժույթի վերածելու նպատակով, ապա, վերջինիս գործողությունները ենթակա կլինեին իրավական գնահատման` որդու հակաիրավական գործողություններին օժանդակելու կամ դրանց դրդելու առումով, որպիսի մեղադրանք նրան առաջադրված չէ, իսկ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի համաձայն`«...1. Գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի սահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել...»։
Վերոգրյալ իրավական կարգավորումներով, ինչպես նաև գործի փաստական հանգամանքներով պայմանավորված՝ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 103.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասի իմաստով Ռադիկ Աբրահամյանը հանդիսանում է բարեխիղճ երրորդ անձ, քանի որ չգիտեր կամ չէր կարող իմանալ, որ այդ գույքն օգտագործվելու է կամ նախատեսվում է օգտագործվել հանցավոր նպատակներով, որի պայմաններում քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված և Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանում գտնվող 40.000 ԱՄՆ դոլար գումարը ենթակա է վերադարձման վերջինիս։
Անդրադառնալով սույն դատավճռով բարձրացված այն հարցին, թե` բռնագանձման ենթակա գույքի վերաբերյալ առկա՞ է վեճ, որի լուծումը պետք է իրականացվի քաղաքացիական դատավարության կարգով և պետությունը ի դեմս քրեական հետապնդման մարմնի կարող է արդյո՞ք դիտվել որպես վեճի կողմ, դատարանը փաստում է, որ նման տվյալներ գործում առկա չեն, հետևաբար իրեղեն ապացույցը ենթակա է տնօրինման վերը նշված կարգով։ (...)
Նշված հանցատեսակը, փաստորեն, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 188-րդ հոդվածով նախատեսված ապօրինի ձեռնարկատիրության մասնավոր դրսևորում է։
Ապօրինի ձեռնարկատիրության մասնավոր դրսևորում հանդիսանալով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 188.1-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմը ձևական է և ի տարբերություն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 188-րդ հոդվածի, այստեղ որևէ վնասի պատճառման մասին խոսք չի գնում, մինչդեռ, օրենսգրքի 188-րդ հոդվածը նյութական է և հանցակազմի առկայության համար պարտադիր է, որպեսզի պետությանը, անձանց կամ կազմակերպություններին պատճառված լինի նյութական վնաս։
Ասվածը վկայում է այն մասին, որ դատարանը համակարծիք չէ պաշտպանական կողմի այն դիրքորոշման հետ, թե նշված հանցակազմը համահունչ է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 188-րդ հոդվածի ձևակերպման հետ և վարույթն իրականացնող մարմինը իրեղեն ապացույցը տնօրինելիս պետք է հօգուտ պետության բռնագանձի ոչ թե ամբողջ գումարը, այլ այդ գումարը փոխանակելու արդյունքում ստացված եկամուտը միայն։ Պատահական չէ, որ օրենսդիրը կարևորելով պետության դրամավարկային քաղաքականությունն ու դրա տիրույթում խախտված հանրային իրավահարաբերությունների անթույլատրելիությունը, տրոհելով հիշյալ հանցակազմը, քրեականացրել է արտարժույթի առուվաճառքի իրականացումն առանց լիցենզիայի, այն օրենսգրքում ամրագրելով որպես ձևական հանցակազմ։
Ինչպես նշվեց վերևում, սկզբնական դատավճռով, ինչպես նաև ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի որոշմամբ ապացուցվել է, որ Ա.Աբրահամյանը՝ 2010 թվականից հանդիսանալով արտարժյութի առուվաճառքի իրականացմամբ զբաղվող «Արավետ» ՍՊ ընկերության տնօրենը /արտարժույթի առք ու վաճառքի թիվ 734 լիցենզիա, տրված «Արավետ» ՍՊ ընկերությանը ՀՀ կենտրոնական բանկի խորհրդի 29.12.2006 թվականի թիվ 750 Ա որոշմամբ/ և շահադիտական նպատակով օգտվելով գործունեության բնույթով պայմանավորված հնարավորությունից, փոխանակման կետի գործունեության վայրի՝ Երևան քաղաքի Պարոնյան փողոցի 8-րդ շենքի, մոտակայքում իր անձնական գումարներից 18.980.000 ՀՀ դրամով «Եգեր» որսորդական խանութի տնօրեն Արթուր Ռաֆայելի Գևորգյանի համար, նույն խանութի աշխատակից Կարեն Լևոնի Խուդոյանի միջոցով 2015 թվականի մարտի 23-ին փոխանակել է 40.000 ԱՄՆ դոլար գումար՝ 1 դոլարի դիմաց վճարելով 474.5 ՀՀ դրամ։
«Նորմատիվ իրավական ակտերի մասին» ՀՀ օրենքի 41-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Նորմատիվ իրավական ակտի նորմը մեկնաբանվում է` հաշվի առնելով նորմատիվ իրավական ակտն ընդունելիս այն ընդունող մարմնի նպատակը՝ ելնելով դրանում պարունակվող բառերի և արտահայտությունների տառացի նշանակությունից, ամբողջ հոդվածի, գլխի, բաժնի կարգավորման համատեքստից, այն նորմատիվ իրավական ակտի դրույթներից, ի կատարումն որի ընդունվել է այդ ակտը, տվյալ նորմատիվ իրավական ակտով սահմանված սկզբունքներից, իսկ այդպիսի սկզբունքներ սահմանված չլինելու դեպքում` տվյալ իրավահարաբերությունը կարգավորող իրավունքի ճյուղի սկզբունքներից»։
Կրկին անգամ վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 103.1-րդ հոդվածի 1-ին մասի այն դրույթը, համաձայն որի՝ «…Հանցագործության կատարման արդյունքում ուղղակի կամ անուղղակի առաջացած կամ ստացված ցանկացած գույքը, (…) իսկ դրանց բացակայության դեպքում դրանց համարժեք գույքը, (…) ենթակա է բռնագանձման՝ հօգուտ պետության…», և հաստատված համարելով, որ Ա.Աբրահամյանը կատարել է հանրորեն վտանգավոր արարք՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 188.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով, իսկ գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված դրամը ենթակա է վերադարձման վկա Ռադիկ Աբրահամյանին, դատարանը գտնում է, որ Արման Աբրահամյանից հօգուտ պետության պետք է բռնագանձել 40.000 /քառասուն հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործության կատարման արդյունքում ուղղակի ստացված գույքի բացակայության պայմաններում դրան համարժեք գույք։
Այլ խոսքով, դատարանն արձանագրում է, որ օրենսդիրը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 103.1-րդ հոդվածի 1-ին մասի համատեքստում սահմանել է գույքի բռնագանձման երկու իրավական ռեժիմ՝
- Հանցագործության կատարման արդյունքում ուղղակի կամ անուղղակի առաջացած կամ ստացված ցանկացած գույքի բռանագանձում, կամ՝
- դրա բացակայության դեպքում՝ դրան համարժեք գույքի բռնագանձում՝ հօգուտ պետության։
Նման պայմաններում, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 233-րդ հոդվածի դրույթներն առ այն, որ՝ «... 1.1. Քրեական վարույթն իրականացնող մարմինն անհապաղ կալանք է դնում Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 103.1-ին հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված բռնագանձման ենթակա գույքի վրա ...», դատարանն արձանագրում է, որ գույքի բռնագանձումն ապահովելու նպատակով պետք է 40.000 /քառասուն հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամի չափով արգելանք դնել Արման Աբրահամյանի շարժական և անշարժ գույքի, ինչպես նաև՝ դրամական միջոցների վրա, որը ենթակա է անհապաղ կատարման ԴԱՀԿ ծառայության միջոցով՝ ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 2-րդ մասի կարգով։ (…)»:
2.3. Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտվել են հետևյալ ապացույցները՝
1) ամբաստանյալ Արման Աբրահամյանի նախաքննական և Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում տված ցուցմունքները,
2) Ռադիկ Աբրահամյանի նախաքննական և Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում տված ցուցմունքները,

3. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և բողոքի պատասխանի փաստարկները.
Սույն գործը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
3.1. Ամբաստանյալ Արման Աբրահամյանի պաշտպան Հ.Ավետյանը ներկայացված բողոքով հայտնել է, որ Դատարանը սխալ հետևության է եկել երբ Արման Աբրահամյանից հօգուտ պետության բռնագանձել է 40.000 /քառասուն հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործության կատարման արդյունքում ուղղակի ստացված գույքի բացակայության պայմաններում դրան համարժեք գույք և գույքի բռնագանձումն ապահովելու նպատակով 40.000 /քառասուն հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամի չափով արգելանք է դրել Արման Ռադիկի Աբրահամյանի շարժական և անշարժ գույքի, ինչպես նաև դրամական միջոցների վրա:
Բողոքաբերը հայտնել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 103.1-րդ հոդվածը զետեղված է «Քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները» վերնագիրը կրող 6-րդ բաժնում: Հետևաբար, գույքի բռնագանձումը քրեաիրավական ներգործության միջոց է: Եթե հանցագարծության կատարման արդյունքում ստացված գույքն առկա է և այն բարեխիղճ երրորդ անձին վերադրաձնելուց հետո դրան համարժեք գույքը հօգուտ պետության բռնագանձելու վճիռ է կայացվում, ապա ստացվում է, որ այն ոչ թե քրեաիրավական ներգործության այլ միջոց է, որի իմաստը և նպատակը հանցագործության կատարման արդյունքում ստացված գույքը հանցավորի կամ անբարեխիղճ երրորդ անձի մոտ չթողնելը և այն հօգուտ պետության վերցնելը, բռնագանձելն է, այլ պատժատեսակ՝ գույքի բռնագրավում: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ գույքի բռնագրավում կարող է նշանակվել շահադիտական դրդումներով կատարված ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցաքների համար քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասով նախատեսված դեպքերում: ՀՀ քերական օրենսգրքի 188.1-րդ հոդվածով գույքի բռնագրավում նախատեսված չէ:
Ըստ բողոքաբերի՝ Դատարանը ճիշտ չի մեկնաբանել նաև «Հանցագործության կատարման արդյունքում ուղղակի ստացված գույք» հասկացությունը: Թեև պաշտպանական կողմի կարծիքով տարադրամի առքն առանց դրա վաճառքի չի կարող դիտվել առանց լիցենզիայի տարադրամի առուվաճառք և համարվել հանցագործություն, այնուամենայնիվ, անգամ որպես այդպիսին ընդունելու դեպքում գույքը ստացվում է ոչ թե հանցագործության կատարման արդյունքում, այլ հանցագործության կատարման ընթացքում՝ տարադրամը համարժեք ՀՀ դրամով փոխանակելու արդյունքում:
Ելնելով վերոգրյալից բողոքաբերը Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է մասնակիորեն՝ Արման Ռադիկի Աբրահամյանից հօգուտ պետության 40.000 /քառասուն հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործության կատարման արդյունքում ուղղակի ստացված գույքի բացակայության պայմաններում դրան համարժեք գույք բռնագանձելու և գույքի բռնագանձումն ապահովելու նպատակով 40.000 /քառասուն հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամի չափով Արման Ռադիկի Աբրահամյանի շարժական և անշարժ գույքի, ինչպես նաև՝ դրամական միջոցների վրա արգելանք դնելու մասերով բեկանել Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԿԴ/0007/01/17 գործով 2018 թվականի հոկտեմբերի 9-ի դատավճռը՝ վերացնել Արման Ռադիկի Աբրահամյանից հօգուտ պետության 40.000 /քառասուն հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործության կատարման արդյունքում ուղղակի ստացված գույքի բացակայության պայմաններում դրան համարժեք գույքի բռնագանձումը և գույքի բռնագանձումն ապահովելու նպատակով 40.000 /քառասուն հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամի չափով Արման Ռադիկի Աբրահամյանի շարժական և անշարժ գույքի, ինչպես նաև՝ դրամական միջոցների վրա դրված արգելանքը և բեկանված մասերով կայացնել գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ:
3.2. ՀՀ գլխավոր դատախազության հասարակական անվտանգության դեմ ուղղված հանցագործությունների քննության նկատմամբ հսկողության վարչության ավագ դատախազ Ա.Արամյանը վերաքննիչ բողոքում հայտնել է, որ Դատարնի որոշումը՝ իրեղեն ապացույց ճանաչված 40.000 ԱՄՆ դոլար գումարի տնօրինման վերաբերյալ օրինական և հիմնավորված չէ:
Բողոքաբերը համադրելով դատական ակտով ամրագրված քրեական գործի փաստական հանգամանքները, այն որ 40.000 ԱՄՆ դոլար գումարը գործով հանդիսանում է հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գույք, արձանագրելով այն տնօրինելու դատավարական հիմքը, միաժամանակ փաստել է, որ առակ չեն այն որպես եկամուտ պետությանը չհանձնելու համար սահմանված բացառությունները, այսինքն՝ առկա չեն դատական ծախսերի հատուցման և հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասի հատուցման հարցեր, Դատարանն ուղղակիորեն կատարել է սխալ եզրահանգում և ըստ էության, թեպետ դատական ակտում մեջբերել է հիշյալ կարգավորումները պարունակող քրեադատավարական նորմը, սակայն այն առհասարակ չի կիրառել վիճարկվող հարցի կարգավորման ընթացքում: Այլ խոսքով, ամրագրելով նշված դատավարական կարգավորումը, փաստելով, որ իրեղեն ապացույց հանդիսացող հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գույքը պետք է որպես եկամուտ հանձնվի պետությանը, միաժամանակ արձանագրելով, որ առկա չեն նշված լուծումը բացառող հանգամանքները, չի պատճառաբանել, թե ինչու նման իմպերատիվ քրեադատավարական կարգավորման պայմաններում, նշված իրեղեն ապացույցը որպես եկամուտ չի հանձնում պետությանը, թեպետ դատավճռում արձանագրել է, որ այն կայացնելուց ի թիվս այլ իրավական նորմերի, ղեկավարվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածով:
Ըստ բողոքաբերի՝ Ռադիկ Աբրահամյանի կողմից նշված գումարը որդուն փոխանցելու հանգամանքների վերաբերյալ ցուցմունքից չի բխում, որ նա գույքն այլ անձի հանձնելիս չգիտեր կամ չէր կարող իմանալ, որ այդ գույքն օգտագործվելու է կամ նախատեսվում է օգտագործել հանցավոր նպատակներով, քանի որ, ըստ քրեական գործի նյութերի, նա տեղյակ է եղել որդու կողմից արտարժույթի առուվաճառքով զբաղվելու մասին, իսկ նշված գումարը տվյալ տարադրամի փոխանակման կետում չէր կարող հանդիսանալ օրինական շրջանառու միջոց, առանց այն տրամադրելու վերաբերյալ որևէ փաստաթղթային հիմքի առկայության:
Բողոքաբերը նշել է, որ եթե անգամ մի պահ ընդունենք, որ Ռադիկ Աբրահամյանը չէր կարող իմանալ, որ նշված գույքը հնարավոր էր օգտագործվեր հանցավոր նպատակներով /ինչը չի բխում գործի տվյալներից/, ապա այս դեպքում պետք է փաստել, որ Ռադիկ Աբրահամյանի և Արման Աբրահամյանի միջև նշված գումարի վերաբերյալ փաստացի կնքվել է գրավոր ձևը չպահպանված փոխառության պայմանագիր, որպիսի պայմաններում հանձնված գույքի սեփականատերն արդեն իսկ հանդիսացել է հենց Արման Աբրահամյանը, իսկ այս դեպքում տվյալ գույքը իմպերատիվ կարգով կրկին ենթակա է բռնագանձման:
Բողոքաբերը գտել է, որ կոնկրետ դեպքում, վիճարկվող դատական ակտում քննարկվող իրավահարաբերության նկատմամբ պետք է կիրառվեր ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետը, որի համաձայն՝ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված դրամը, այլ արժեքները և մյուս առարկաները դատարանի դատավճռով ուղղվում են դատական ծախսերի հատուցմանը, հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցմանը, իսկ եթե հայտնի չէ վնաս կրած անձը, որպես եկամուտ՝ հանձնվում են պետությանը /սույն գործով ինչպես վերը փաստվել է առկա չեն նշված իրեղեն ապացույցը որպես եկամուտ պետությանը չհանձնելու իմպերատիվ պահանջը չկատարելու համար առկա բացառությունները/, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 103.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով ամրագրված օրենսդրական կանոնը:
Ելնելով վերոգրյալից բողոքաբերը Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 09.10.2018 թվականի դատավճիռը՝ իրեղեն ապացույցի տնօրինման վերաբերյալ և գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված 40.000 ԱՄՆ դոլար գումարը հօգուտ պետության բռնագանձել և հանձնել Հայաստանի Հանրապետությանը:
3.3. Ի պատասխան ՀՀ գլխավոր դատախազության հասարակական անվտանգության դեմ ուղղված հանցագործությունների քննության նկատմամբ հսկողության վարչության ավագ դատախազ Ա.Արամյանի վերաքննիչ բողոքի՝ ամբաստանյալ Արման Աբրահամյանի պաշտպան Հ.Ավետյանը նշել է, որ ինչ վերաբերում է բողոքաբերի այն պնդմանը, թե Ռադիկ Աբրահամյանի կողմից որդուն տված գումարը տվյալ տարադրամի փոխանակման կետում չէր կարող հանդիսանալ օրինական շրջանառու միջոց, առանց այն տրամադրելու վերաբերյալ որևէ փաստաթղթային հիմքի առկայության, ապա պետք է փաստել, որ նշված հանգամանքը նույնպես չէր կարող վկայել այն մասին, որ Ռադիկ Աբրահամյանը գիտեր, կամ կարող էր իմանալ, որ իր կողմից տրված գումարը որդու կողմից օգտագործվելու է հանցավոր նպատակներով: Այսպես, տարադրամի փոխանակման կետում, որի տնօրենն էր հանդիսանում Արման Աբրահամյանը, տեսականորեն և գործնականում կարող էր լինել օրինական շրջանառու միջոց տարադրամի տեսքով և Արման Աբրահամյանը որպես գնորդ, համապատասխան ձևակերպումներ կատարելով կարող էր այդ տարադրամը ձեռք բերել հոր կողմից իրեն հանձնված դրամով, կամ վերջին հաշվով, հոր տված գումարով կարող էր տարադրամ ձեռք բերել այլ փոխանակման կետից և ինչպես առաջին, այնպես էլ երկրորդ դեպքերում Ռադիկ Աբրահամյանին պատկանող գումարը մինչև փոխանակում կատարելը չէր կարող և չպետք է հանդիսանար այդ փոխանակման կետերի օրինական շրջանառու միջոց և Արման Աբրահայմանը նման կերպ վարվելով որևէ օրենք խախտած չէր լինի:
Ըստ Հ.Ավետյանի՝ բողոք բերող անձի այն հետևությունները, թե Ռադիկ Աբրահամյանը գումարը որդուն հանձնելիս գիտեր կամ չէր կարող չիմանալ, որ որդին այդ գումարն օգտագործելու է կամ նախատեսում է օգտագործել հանցավոր նպատակներով, անհիմն ենթադրություններ են, չեն բխում ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննությունների ընթացքում գործով ձեռք բերված և պատշաճ դատավարական կարգով հետազոտված ապացույցներց և չեն կարող հիմք հանդիսանալ գործով վկա Ռադիկ Աբրահամյանին քրեական օրենսգրքի իմաստով ոչ բարեխիղճ երրորդ անձ համարելու համար, ուստի վերոգրյալ իրավահարաբերության նկատմամբ կիրառելի է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 103.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված՝ բարեխիղճ երրորդ անձի վերաբերյալ դրույթը՝ դրանից բխող հետևանքներով:
Հ.Ավետյանը նշել է, որ ինչ վերաբերում է բողոքաբերի այն պնդմանը, թե դատարանն իրեղեն ապացույցի մասին որոշում կայացնելիս պետք է ղեկավարվեր և կիրառեր ՀՀ քրեական դատավարարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետով սահմանված դրույթը, որը վերաբերում է հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված դրամին, այլ արժեքներին և մյուս առարկաներին, ապա այն անհիմն է, քանի որ Ռադիկ Աբրահամյանը սեփականատերն է այն դրամի, որը փաստորեն նրա օրինական տիրապետումից դուրս է եկել հանցագործության կամ օրենքով չթույլատրված այլ գործողությունների հետևանքով և հետևաբար տվյալ դեպքում կիրառելի է ՀՀ քրեական դատավարարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված դրույթը, որն էլ փաստորեն իրավացիորեն կիրառել է դատարանը:

4. Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները.
4.1. Դատախազ Ա.Արամյանը պնդեց իր կողմից ներկայացրած վերաքննիչ բողոքը և խնդրեց այն բավարարել: Միևնույն ժամանակ խնդրեց մերժել պաշտպանի կողմից ներկայացված բոոքը:
4.2. Պաշտպան Հ.Ավետյանը պնդեց իր կողմից ներկայացրած վերաքննիչ բողոքը՝ խնդրելով այն բավարարել: Միևնույն ժամանակ խնդրեց մերժել դատախազի կողմից ներկայացված բոոքը:
4.3. Ամբաստանյալ Ա.Աբրահամյանը միացավ պաշտպանի դիրքորոշմանը:

5.Վերաքննիչ դատարանի իրավական վերլուծությունները և պատճառաբանությունները.
5.1. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (այսուհետ նաև՝ Օրենսգիրք) 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`«Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում»:
Օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում»:
5.2. Մեջբերված քրեադատավարական իրավադրույթների լույսի ներքո վերլուծելով վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրողի բողոքը պետք է մերժել, իսկ պաշտպանի բողոքը պետք է բավարարել` Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի հոկտեմբերի 9-ի թիվ ԵԿԴ/0007/01/17 դատավճիռը բեկանել և փոփոխել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
5.3. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 103.1-րդ հոդվածի համաձայն՝ <<1. Հանցագործության կատարման արդյունքում ուղղակի կամ անուղղակի առաջացած կամ ստացված ցանկացած գույքը, այդ գույքի օգտագործումից ստացված եկամուտները կամ այլ տեսակի օգուտները, այնպիսի հանցագործության կատարման համար օգտագործված կամ օգտագործման համար նախատեսված գործիքները և միջոցները, որի կատարման արդյունքում ստացվել է գույք, ահաբեկչության ֆինանսավորմանն ուղղված գույքը, այդ գույքի օգտագործումից ստացված եկամուտները կամ այլ տեսակի օգուտները, սույն օրենսգրքի 215.1-ին, 235.1-ին և 267.1-ին հոդվածներով նախատեսված մաքսանենգության ճանապարհով Հայաստանի Հանրապետության սահմանով տեղափոխված մաքսանենգության առարկաները, իսկ դրանց բացակայության դեպքում դրանց համարժեք գույքը, բացառությամբ բարեխիղճ երրորդ անձի գույքի, տուժողին և քաղաքացիական հայցվորին հանցագործությամբ պատճառված վնասների հատուցման համար անհրաժեշտ գույքի, ենթակա է բռնագանձման՝ հօգուտ պետության:
2. Սույն օրենսգրքի իմաստով բարեխիղճ երրորդ անձ է համարվում այն անձը, որը գույքն այլ անձի հանձնելիս չգիտեր կամ չէր կարող իմանալ, որ այդ գույքն օգտագործվելու է կամ նախատեսվում է օգտագործել հանցավոր նպատակներով, ինչպես նաև այն անձը, որը գույքն այլ անձից ձեռք բերելիս չգիտեր կամ չէր կարող իմանալ, որ այդ գույքը ստացվել է հանցավոր ճանապարհով:
3. Այն դեպքում, երբ տուժողի և բարեխիղճ երրորդ անձի միջև առկա է վեճ բռնագանձման ենթակա գույքի վերաբերյալ, այդ գույքի բռնագանձում կարող է կատարվել քաղաքացիական դատավարության կարգով:
4. Սույն հոդվածի, ինչպես նաև սույն օրենսգրքի այլ հոդվածներով նախատեսված դեպքերում նաև այդ հոդվածների իմաստով գույք են համարվում ցանկացած տեսակի նյութական բարիքները, քաղաքացիական իրավունքի շարժական կամ անշարժ օբյեկտները, ներառյալ` ֆինանսական (դրամական) միջոցները, արժեթղթերը և գույքային իրավունքները, գույքային իրավունքները կամ շահերը հավաստող փաստաթղթերը կամ այլ միջոցները, գույքից ստացված կամ դրա նկատմամբ հաշվեգրվող տոկոսները, շահութաբաժինները կամ այլ եկամուտները, ինչպես նաև հարակից և արտոնագրային իրավունքները>> :
5.4. Քննարկվող հոդվածի վերլուծությունից հետևում է, որ դրանում հստակ թվարկված են բռնագանձման ենթակա գույքի տեսակները, դրանք են մասնավորապես՝
1) հանցագործության կատարման արդյունքում ուղղակի կամ անուղղակի առաջացած կամ ստացված ցանկացած գույքը,
2) 1-ին կետում նշված գույքի օգտագործումից ստացված եկամուտները կամ այլ տեսակի օգուտները,
3) այնպիսի հանցագործության կատարման համար օգտագործված կամ օգտագործման համար նախատեսված գործիքները և միջոցները, որի կատարման արդյունքում ստացվել է գույք,
4) ահաբեկչության ֆինանսավորմանն ուղղված գույքը, այդ գույքի օգտագործումից ստացված եկամուտները կամ այլ տեսակի օգուտները,
5) քրեական օրենսգրքի 215.1-ին, 235.1-ին և 267.1-ին հոդվածներով նախատեսված մաքսանենգության ճանապարհով Հայաստանի Հանրապետության սահմանով տեղափոխված մաքսանենգության առարկաները,
6) վերոնշյալ կետերում թվարկված գույքի բացակայության դեպքում դրանց համարժեք գույքը, բացառությամբ բարեխիղճ երրորդ անձի գույքի, տուժողին և քաղաքացիական հայցվորին հանցագործությամբ պատճառված վնասների հատուցման համար անհրաժեշտ գույքի:
5.5. Վերոգրյալ նորմից նաև հետևում է, որ թվարկված գույքի բռնագանձման նպատակը հանցավոր ճանապարհով ստացված գույքը հանցանք կատարած անձից հետ վերցնելն է, ինչի դեպքում նրա սեփականության իրավունքի սահմանափակում տեղի չի ունենում, քանի որ խոսքը բացառապես անօրինական (հանցավոր) ծագում ունեցող գույքի բռնագանձման մասին է: Միայն այն դեպքում է թույլատրվում հանցավորին պատկանող օրինական գույքը բռնագանձել, եթե հանցավոր ծագում ունեցող գույքը փաստացի առկա չէ (ոչնչացվել է, թաքցվել է և այլն): Սակայն այդ դեպքում պետք է հստակ ապացուցել, թե հանցավոր ճանապարհով ստացված գույքը որն է և ինչ արժեքի է, որպեսզի դրա բացակայության դեպքում դրա համարժեքի բռնագանձումը հնարավոր լինի իրականացնել:
5.6. Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ եթե առկա է կոնկրետ դեպքում հանցավոր նպատակներով օգտագործած գույքը, որը սակայն հնարավոր չէ բռնագանձել, քանի որ առկա է այդ գույքի օրինական տիրապետող կամ սեփականատեր և այն ենթակա է վերադարձման նրան, ապա հնարավոր է հանցավորից որևէ գույք բռնագանձել, եթե կապացուցվի, որ այդ օրինական գույքի հանցավոր ճանապարհով կամ նպատակներով օգտագործումից նա ստացել է օգուտներ, որը պետք է նրանից վերցնել:
5.7 Քննարկվող ինստիտուտի կիրառման տեսանկյունից էական նշանակություն ունի նաև այն հանցագործությունը, որի կատարման մեջ մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ենթակա է կիրառման գույքի բռնագանձումը, քանի որ հաճախ հենց հանցակազմի նկարագրությունից է պարզ դառնում, թե ինչ գույքի բռնագանձման մասին կարող է խոսք լինել: Սակայն միայն հանցակազմով չի սահմանափակվում բռնագանձման ենթակա գույքի որոշման հարցը, այն կարող է լինել նաև այլ գույք, որն այս կամ այն կերպ կարող է կապված լինել հանցագործության հետ և ունենալ հենց անօրինական (հանցավոր) ծագում և դրա ուժով անհրաժեշտություն առաջանա այն բռնագանձել: Բոլոր դեպքում նպատակը մեկն է՝ հանցավորին չպետք է հնարավորություն տալ տիրապետել, օգտագործել հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված գույքը կամ օգտվել դրա պտուղներից, միաժամանակ ապահովելով հանցավոր գույքի դուրս բերումը քաղաքացիական շրջանառությունից:
5.8. Անդրադառնալով սույն քրեական գործին և վերոգրյալ իրավական վերլուծության լույսի ներքո գնահատելով բողոքարկված դատական ակտի օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածով նախատեսված քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում, որն արտահայտվել է նրանում, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 103.1-րդ հոդվածի դրույթները սխալ է կիրառել կոնկրետ փաստերի նկատմամբ:
5.9. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի վերլուծությունից հետևում է, որ դատարանը փաստացի հաստատված է համարել, որ ամբաստանյալը հանդես է եկել ընդամենը որպես միջնորդ, երբ ԱՄՆ դոլարը վերածել է ՀՀ դրամի, որպիսի պայմաններում ակնհայտ է, որ առկա է եղել օրինական գույք երկու կողմից էլ, որը ամբաստանյալը փոխանակել է և ըստ այդմ կատարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 188.1 հոդվածով նախատեսված արարք: Ասվածը, սակայն չի նշանակում է, որ ամբաստանյալը այդ հանցավոր գործունեության արդյունքում ուղղակի ստացել է գույք, քանի որ այս դեպքում ապացուցված է, որ գույքը, որի հետ գործարք է կատարել ամբաստանյալը, օրինական է և այն ինքը ձեռք չի բերել: Մի կողմից այդ գույքը պատկանում է Ա.Գևորգյանին, իսկ մյուս կողմից՝ Ռադիկ Աբրահամյանին, հետևաբար անհասկանալի է, թե դատարանն ինչպես է հաստատված համարել վերոնշյալ անձանց օրինական գույքի հանցագործության արդյունքում ուղղակի ստանալու հանգամանքը, որից հետո դիտել, որ այն բացակայում է, ուստի անհրաժեշտ է դրա արժեքի չափով բռնագանձում տարածել ամբաստանյալի անձնական գույքից:
5.10. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործի փաստական հանգամանքերից առերևույթ հետևում է, որ ամբաստանյալի կատարած հանցագործությամբ ուղղակի գույք չի առաջացել, ուստի դրա բացակայության դեպքում դրա արժեքի չափով գույքի վրա բռնագանձում տարածելու մասին դատարանի հետևությունը հիմնավոր չէ: Այլ կերպ ասած՝ ամբաստանյալը երկու անձանց օրինական գույքը պարզապես փոխանակել է, որպիսի պայմաններում անհիմն են այն պնդումները, թե դրա արդյունքում ամբաստանյալը ձեռք է բերել գույք. այդ հետևությունը կլիներ իրավաչափ, եթե ամբաստանյալն իրեն պատկանող գույքը մտցներ շրջանառության մեջ, դրա արդյունքում ձեռք բերեր գույք:
5.11. Բացի այդ, Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ անհիմն է նաև 40.000 ԱՄՆ դոլարի բացակայության մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը, քանի որ այդ գույքն առկա է փաստացի և, որի վրա օրենքի ուժով չի կարող տարածվել բռնագանձում, ուստի դրա բացակայության մասին հետևությունը՝ գույք բռնագանձելու նպատակով, չի բխում 103.1-րդ հոդվածից: Դա հնարավոր է այն դեպքում, երբ հիմնավորվում է գույքի հանցավոր ճանապարհով ստացված լինելը և դրա փաստացի բացակայությունը, մինչդեռ այս դեպքում դատարանը հաստատված է համարել, որ գույքն ունի օրինական ծագում և սեփականատեր, իսկ ամբաստանյալը պարզապես ուրիշի օրինական գույքի հետ կատարել է անօրինական գործարք, սակայն դա չի նշանակում, որ այդ գույքը դարձավ հանցագործության արդյունքում ուղղակի ստացված գույք: Այն պարզապես դարձավ հանցավոր նպատակով օգտագործած գույք, որից ամբաստանյալը փաստացի օգուտ չի ստացել, թերևս գործով չի հաստատվել նման հանգամանք: Մինչդեռ, ինչպես նշվեց վերևում՝ 103.1-րդ հոդվածի իրավակարգավորման նպատակն այն է, որպեսզի հանցավոր ճանապարհով ստացված գույքը վերցվի հանցավորից, որպեսզի վերջինը չկարողանա օգտվել հանցավոր գործունեության պտուղներից:
5.12. Վերոգրյալի հիման վրա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Արման Ռադիկի Աբրահամյանից հօգուտ պետության 40.000 /քառասուն հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործության կատարման արդյունքում ուղղակի ստացված գույքի բացակայության պայմաններում դրան համարժեք գույքի բռնագանձում տարածելու և գույքի բռնագանձումը ապահովելու նպատակով 40.000 /քառասուն հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամի չափով Արման Ռադիկի Աբրահամյանի շարժական և անշարժ գույքի, ինչպես նաև՝ դրամական միջոցների վրա արգելանք դնելու մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավորված չեն:
5.13. Ամփոփելով վերոնշյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 103.1-րդ հոդվածի ոչ ճիշտ կիրառում, այսինքն՝ թույլ է տվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածով նախատեսված նյութական իրավունքի խախտում, ինչը հիմք է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի հիման վրա առաջին ատյանի դատարանի՝ 2018 թվականի հոկտեմբերի 9-ի թիվ ԵԿԴ/0007/01/17 դատավճիռը բեկանելու և փոփոխելու համար:
5.14. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ պետք է վերացնել Արման Ռադիկի Աբրահամյանից հօգուտ պետության 40.000 /քառասուն հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործության կատարման արդյունքում ուղղակի ստացված գույքի բացակայության պայմաններում դրան համարժեք գույքի բռնագանձումը և գույքի բռնագանձումը ապահովելու նպատակով 40.000 /քառասուն հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամի չափով Արման Ռադիկի Աբրահամյանի շարժական և անշարժ գույքի, ինչպես նաև՝ դրամական միջոցների վրա արգելանք դնելը:

6. Եզրափակիչ մաս.
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 361.1-րդ, 394-395-րդ, 397-րդ, 402-րդ, 412-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

ՀՀ գլխավոր դատախազության հասարակական անվտանգության դեմ ուղղված հանցագործությունների քննության նկատմամբ հսկողության վարչության ավագ դատախազ Ա.Արամյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Ամբաստանյալ Արման Աբրահամյանի պաշտպան Հ.Ավետյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի հոկտեմբերի 9-ի թիվ ԵԿԴ/0007/01/17 դատավճիռը բեկանել և փոփոխել:
Վերացնել Արման Ռադիկի Աբրահամյանից հօգուտ պետության 40.000 /քառասուն հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ՝ որպես հանցագործության կատարման արդյունքում ուղղակի ստացված գույքի բացակայության պայմաններում դրան համարժեք գույքի բռնագանձումը և գույքի բռնագանձումը ապահովելու նպատակով 40.000 /քառասուն հազար/ ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամի չափով Արման Ռադիկի Աբրահամյանի շարժական և անշարժ գույքի, ինչպես նաև՝ դրամական միջոցների վրա արգելանք դնելը:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


Ն Ա Խ Ա Գ Ա Հ Ո Ղ Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր՝ Ս.Մ Ա Ր Ա Բ Յ Ա Ն

Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Ն Ե Ր՝ Ս.Հ Ա Մ Բ Ա Ր Ձ ՈՒ Մ Յ Ա Ն

Տ.Ս Ա Հ Ա Կ Յ Ա Ն