Գործ ԵԿԴ/0348/01/16




Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա. ԼԱԼԱՅԱՆԻ
ԴԱՏԱԽԱԶ` Տ. ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ

2018 թվականի մարտի 22-ին Երևան քաղաքում

դռնփակ դատական նիստում, ամբաստանյալ Արսեն Ալոյանի շահերի պաշտպան Ավագ Լալայանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա դատական ստուգման ենթարկելով ամբաստանյալ Արսեն Աշոտի Ալոյանին կալանքից անհապաղ ազատ արձակելու կամ կալանքից գրավով ազատելը թույլատրելի ճանաչելու միջնորդությունը քննության առնելու մասին Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի փետրվարի 20-ի որոշման օրինականությունը և հիմնավորվածությունը

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների դատախազության դատախազ Ռ.Բունիաթյանի 2008 թվականի հոկտեմբերի 07-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդ¬վածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հարուցել է քրեական գործ, որը Կենտրոնի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Սարգսյանի 2008 թվականի հոկտեմբերի 09-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ և շնորհվել թիվ 13144908 համարը։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների դատախազության դատախազ Ռ.Բունիաթյանի 2009 թվականի փետրվարի 09-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 340-րդ հոդ¬վածի 2-րդ մասով հարուցել է քրեական գործ, որը Կենտրոնի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Ասատրյանի 2009 թվականի փետրվարի 12-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ և շնորհվել թիվ 13107209 համարը։
2009 թվականի մայիսի 16-ին Արսեն Աշոտի Ալոյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009 թվականի հունիսի 15-ի որոշմամբ մեղադրյալ Արսեն Աշոտի Ալոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը:
Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի 2009 թվականի հունիսի 15-ի որոշմամբ` Արսեն Ալոյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետա¬խուզում։
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտ¬րոնի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Ասատրյանի 2009 թվականի հունիսի 28-ի որոշմամբ թիվ 13107209 քրեական գործից մաս է անջատվել, այն առանձնացվել է առանձին վարույթում և շնորհվել 13107209/1 համարը։
2009 թվականի օգոստոսի 09-ին թիվ 13107209/1 քրեական գործով վարույթը կասեցվել է՝ որպես մեղադրյալ Արսեն Ալոյանի գտնվելու վայրը հայտնի չլինելու պատճառաբանությամբ։
2016 թվականի նոյեմբերի 16-ին Արսեն Ալոյանը հայտնաբերվել է։
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Է.Շահինյանի 2016 թվականի նոյեմբերի 16-ի որոշմամբ` թիվ 13107209/1 քրեական գործն ընդունել է վարույթ ու վերսկսել է գործով վա¬րույթը։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա¬սության դատարանի 2016 թվականի նոյեմբերի 18-ի որոշմամբ` Արսեն Աշոտի Ալոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավո¬րումը` երկու ամիս ժամկետով` կալանավորման սկիզբը հաշվելով 2016 թվականի նոյեմբերի 16-ից։
2016 թվականի դեկտեմբերի 29-ին թիվ 13107209/1 քրեական գործը մեղադրական եզրակա¬ցությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդ¬հանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան՝ ըստ էության քննելու համար։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա¬սության առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Մ.Մարտիրոսյան) 2016 թվականի դեկտեմբերի 30-ի որոշմամբ` Արսեն Աշոտի Ալոյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2017 թվականի հունվարի 13-ի որոշմամբ` նշանակվել է դատաքննության։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հունվարի 23-ի որոշմամբ` ամբաստանյալ Արսեն Ալոյանի պաշտպան Ավագ Լալայանի կողմից 2017 թվականի հունվարի 23-ին նախագահող դատավոր Մ.Մարտիրոսյանին ներկայացված ինքնաբացարկ հայտնելու մասին միջնրոդությունը բավարարվել ու ԵԿԴ/0348/01/16 /13107209/1/ քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արսեն Աշոտի Ալոյանի` ՀՀ քրեական 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, հայտնվել է ինքնաբացարկ:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա¬սության առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2017 թվականի հունվարի 30-ի որոշմամբ` Արսեն Աշոտի Ալոյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2017 թվականի փետրվարի 10-ի որոշմամբ այն նշանակվել է դատական քննության ու Ա.Ալոյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը չի վերացվել և չի փոխվել:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի փետրվարի 20-ի որոշմամբ՝ մերժվել է պաշտպան Ավագ Լալայանի միջնրոդությունը` ամբաստանյալ Արսեն Ալոյանին կալանքից անհապաղ ազատ արձակելու կամ կալանքից գրավով ազատելը թույլատրելի ճանաչելու մասին:
Վերոնշյալ որոշման դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Արսեն Ալոյանի շահերի պաշտպան Ավագ Լալայանը:
Նյութերը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան մուտք է եղել 2018 թվականի մարտի 19-ին:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2018 թվականի մարտի 19-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել դռնփակ դատական նիստում քննության` 2018 թվականի մարտի 22-ին:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան չի ստացվել:

2. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Ամբաստանյալ Արսեն Ալոյանի շահերի պաշտպան Ավագ Լալայանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 20.02.2018թ. որոշումն անհիմն է, այն օրինական և հիմնավորված չէ: Դատարանն Արսեն Ալոյանի նկատմամբ կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացնելով` խախտել է <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> Կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի դրույթները, ուստի որոշումը ենթակա է վերացման։
Հիմնավոր կասկածի հետ կապված Դատարանը որոշման պատճառաբանական մասում նշել է ընդամենը նախապայմանները, որոնք անհրաժեշտ են, որպեսզի հիմնավորվի հիմնավոր կասկածի առկայությունը, այնինչ Դատարանը սույն գործով հիմնավոր կասկածը հիմնավոր լինելու հարցին չի անդրադարձել։
Դատարանը ստանդարտ պատճառաբանություններով մերժելով միջնորդությունը` չի անդրադարձել միջնորդության մեջ նշված հիմնավորումներին։
Կալանավորումն անփոփոխ թողնելու մասին որոշումը կայացնելիս Դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 293-րդ հոդվածով, որտեղ անդրադարձ է կատարվում նաև խափանման միջոցներին, մասնավորապես՝ դատական քննություն նշանակելու մասին որոշման մեջ պետք է բովանդակվեն, որոշում՝ խափանման միջոցները և պատճառված վնասի ապահովման միջոցները վերացնելու, փոփոխելու կամ ընտրելու մասին։ Ինչպես երևում է այս հոդվածից, ապա առկա չէ խոսք խափանման միջոցները «անփոփոխ» թողնելու մասին։
Բացի այդ, դատարանի որոշմամբ սահմանված չէ, թե մեղադրյալն ինչ ժամկետով պետք է պահվի կալանքի տակ։
Ինչ վերաբերում է այն հանգամանքին, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն՝ դատարանում գործի քննության ընթացքում մեղադրյալին կալանքի տակ պահելու առավելագույն ժամկետ չի սահմանվում, ապա Եվրոպական դատարանն այս հարցի վերաբերյալ նույնպես արտահայտել է իր դիրքորոշումը։
Եվրոպական դատարանի որոշումներից բխում է, որ կալանքի մասին որոշման մեջ որևէ հիմնավորում և ժամկետային սահմանափակում չսահմանելով` ազգային դատարանը դիմողին դրել էր անորոշության մեջ՝ կապված այդ օրվանից հետո նրա կալանքի իրավական հիմքերի և հիմնավորումների հետ։ Նման որոշումը չի կարող դիմողին տրամադրել կամայականություններից պաշտպանվելու պատշաճ հնարավորություն, որը կալանքի «օրինականության» էական տարրերից է Կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի 1-ին հոդվածի իմաստով։ (Ստաշատիսն ընդդեմ Լիտվայի, թիվ 47679/99, 21/0372002թ. պարբ. 70)
Այս պահին առկա չէ դատարանի որևէ որոշում, որը հիմք է Արսեն Ալոյանին կալանքի տակ պահելու համար, իսկ նրա կալանքի տակ պահելու ժամկետը վերջին անգամ երկարացվելու ժամկետը լրանալուց մինչ օրս, նա կալանքի տակ է պահվում ոչ օրինական հիմքերով։
Այսպիսով, Արսեն Ալոյանը կալանքի տակ պահվում է Կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի էական խախտումներով և ենթակա է կալանքից անհապաղ ազատ արձակման։
Դատարանը, մերժելով միջնորդությունը, միջնորդության հիմնավորումները չի հերքել, մինչդեռ անձի ազատության և անձնական անձեռնմխելիության իրավունքը, մարդու այլ հիմնական իրավունքների հետ մեկտեղ, ՀՀ Սահմանադրությամբ ճանաչվում է անօտարելի և բարձրագույն արժեք։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 135-րդ հոդվածով սահմանված խափանման միջոցի կիրառման հիմքերը չեն կարող այնպես մեկնաբանվել և կիրառվել, որ կալանքի ժամկետը երկարացնելու մասին դատական ակտը պատճառաբանելու համար ընդամենը բավարար լինի ՀՀ քրեակւսն դատավարության օրենսգրքի 135-րդ հոդվածով սահմանված իրավական ձևակերպումների վկայակոչումը կամ վերարտադրումը։ Հակառակ պարագայում անձի ազատության և անձնական անձեռնմխելիության սահմանադրական իրավունքի սահմանափակման իրավաչափության դատական երաշխիքը կլինի պատրանքային, իսկ հիմնական իրավունքը փաստացի կբովանդակազրկվի։
Գրավ կիրառելու մասին միջնորդությունը ներկայացնելով` այն պատճառաբանվել էր նրանով, որ ամբաստանյալի հայրը` Աշոտ Ալոյանը որպես իր որդու պատշաճ վարքագիծի երաշխիք պատրաստ է գրավադնել իր սեփականությունը հանդիսացող Երևան քաղաքի Նորքի Այգիներ թիվ 252 տունը և անձնական ավտոմեքենան։ Տան նվազագույն շուկայական արժեքը կազմում է 150.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ ավտոմեքենայի արժեքը` 5000 ԱՄՆ դոլար։ Նշված տունը և ավտոմեքենան հանդիսանում են ամբաստանյալի հոր և մոր միակ սեփականությունը, որոնք ժառանգությամբ, ըստ էության, փոխանցվելու են ամբաստանյալին, ուստի գույքը կորցնելու վտանգը կապահովի ամբաստանյալի պատշաճ վարքագիծը։
Դատարանը մերժելով գրավ կիրառելու մասին միջնորդությունը` ընդամենը նշել է, որ ամբաստանյալը նախկինում խուսափել է վարույթն իրականացող մարմին ներկայանալուց։ Դատարանի սույն հետևությունն անհիմն է, իսկ Արսեն Ալոյանի նկատմամբ գրավի կիրառումը թույլատրելի է։
Ինչ վերաբերում է խոչընդոտելու վերաբերյալ ենթադրությանը, ապա այն, եթե անգամ հիմնված լինի իրական մտավախությունների վրա, ապա արդարացված է լինում միայն նախաքննության սկզբնական փուլում, իսկ անգամ առանձնահատուկ բարդություն ներկայացնող գործերի դեպքում «խոչընդոտելու» մտավախությունը ժամանակի ընթացքում նվազում է և այլևս չի կարող հիմք հանդիսանալ շարունակական կալանքն արդարացնելու համար, առավել ևս այն դեպքում, երբ կատարվել են ստուգումներ և հարցաքննվել են վկաներ։
Ինչ վերաբերում է առաջադրված մեղադրանքի ծանրության, ապա զուտ միայն մեղադրանքի ծանրությունը չի կարող համարվել անձին կալանքի տակ պահելու հիմք:
Եվրոպական դատարանը բազմաթիվ վճիռներով մեկնաբանելով Կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի 3-րդ մասում նշված «ազատ արձակվելը կարող է պայմանավորվել դատաքննության ներկայանալու երաշխիքով» նախադասությունը, նշել է, որ մեղսագրվող արարքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանն ինքնուրույն չեն կարող հիմք հանդիսանալ անձին անազատության մեջ պահելու համար, այսինքն գրավի կիրառումը չի կարող կախվածության մեջ դրվել հանցագործության ծանրության աստիճանից։ Եվ այն դեպքերում, երբ այս կամ այն պետության օրենսդրությունն արգելում էր առանձնապես ծանր հանցագործություն կատարելու մեջ կասկածվող անձանց նկատմամբ գրավի կիրառումը, Եվրոպական դատարանն արձանագրել է Կոնվենցիայի խախտում:
Տվյալ պարագայում Դատարանը հաշվի չի առել, որ իր պաշտպանյալի անձը հայտնի է, նա ունի մշտական բնակության վայր։ Արսեն Ալոյանն ազատության մեջ մնալով կդրսևորի պատշաճ վարքագիծ։
Վերոգրյալի հիման վրա պաշտպան Ավագ Լալայանը միջնորդել է որոշում կայացնել՝ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 20.02.2018թ. որոշումը վերացնելու և Արսեն Ալոյանին կալանքից ազատ արձակելու մասին։ Այն մեժելու դեպքում, որոշում կայացնել` Արսեն Ալոյանին գրավով ազատ արձակելու և գրավի չափ սահմանելու մասին։

3. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում` ներկայացված նյութերի հիման վրա, լսելով պաշտպանի փաստարկները, դատախազի պատասխանը, վերլուծելով գործի նյութերը, վերանայելով Առաջին ատյանի դատարանի որոշումը, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի համաձայն.
<<Յուրաքանչյուր ոք ունի անձնական ազատության իրավունք: Ոչ ոք չի կարող անձնական ազատությունից զրկվել այլ կերպ, քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով`(…)
4) անձին իրավասու մարմին ներկայացնելու նպատակով, երբ առկա է նրա կողմից հանցանք կատարած լինելու հիմնավոր կասկած, կամ երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է հանցանքի կատարումը կամ դա կատարելուց հետո անձի փախուստը կանխելու նպատակով. (…)>>:
<<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> Եվրոպական կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն`
<<Յուրաքանչյուր ոք ունի ազատության և անձնական անձեռնմխելիության իրավունք: Ոչ ոքի չի կարելի ազատությունից զրկել այլ կերպ, քան հետևյալ դեպքերում և օրենքով սահմանված կարգով`
(…) <<գ>> անձի օրինական կալանավորումը կամ ձերբակալումը` իրավախախտում կատարած լինելու հիմնավոր կասկածի առկայության դեպքում նրան իրավասու օրինական մարմին ներկայացնելու նպատակով կամ այն դեպքում, երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է համարվում նրա կողմից հանցագործության կատարումը կամ դրա կատարումից հետո նրա փախուստը կանխելու համար:
(…)>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 134-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Խափանման միջոցները հարկադրանքի միջոցներ են, որոնք կիրառվում են կասկածյալի կամ մեղադրյալի նկատմամբ` քրեական գործով վարույթի ընթացքում նրանց ոչ պատշաճ վարքագիծը կանխելու և դատավճռի կատարումն ապահովելու նպատակով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 135-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Դատարանը, դատախազը, քննիչը կամ հետաքննության մարմինը խափանման միջոց կարող են կիրառել միայն այն դեպքում, երբ քրեական գործով ձեռք բերված նյութերը բավարար հիմք են տալիս ենթադրելու, որ կասկածյալը կամ մեղադրյալը կարող է`
1) թաքնվել քրեական վարույթն իրականացնող մարմնից.
2) խոչընդոտել մինչդատական վարույթում կամ դատարանում գործի քննությանը` քրեական դատավարությանը մասնակցող անձանց վրա անօրինական ազդեցություն գործադրելու, գործի համար նշանակություն ունեցող նյութերը թաքցնելու կամ կեղծելու, քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի կանչով առանց հարգելի պատճառների չներկայանալու կամ այլ ճանապարհով.
3) կատարել քրեական օրենքով չթույլատրված արարք.
4) խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և նշանակված պատիժը կրելուց.
5) խոչընդոտել դատարանի դատավճռի կատարմանը:
2. Կալանավորումը և դրա այլընտրանքային խափանման միջոցը մեղադրյալի նկատմամբ կարող են կիրառվել միայն այնպիսի հանցագործության համար, որի համար նախատեսվող ազատազրկման ձևով պատժի առավելագույն ժամկետը մեկ տարուց ավելի է, և երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է հանցանքի կատարումը կամ դա կատարելուց հետո անձի փախուստը կանխելու նպատակով:
3. Խափանման միջոց կիրառելու անհրաժեշտության և կասկածյալի կամ մեղադրյալի նկատմամբ դրա տեսակն ընտրելու հարցը լուծելիս հաշվի են առնվում`
1) վերագրվող արարքի բնույթը և վտանգավորության աստիճանը.
2) կասկածյալի կամ մեղադրյալի անձը.
3) տարիքը և առողջական վիճակը.
4) սեռը.
5) զբաղմունքի տեսակը.
6) ընտանեկան դրությունը և խնամարկյալների առկայությունը.
7) գույքային դրությունը.
8) բնակության մշտական վայրի առկայությունը.
9) այլ էական հանգամանքներ>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 4-րդ մասը սահմանում է, որ քրեական գործով մինչդատական վարույթում մեղադրյալին կալանքի տակ պահելու ժամկետը, հաշվի առնելով գործի առանձնակի բարդությունը, դատարանի կողմից կարող է երկարացվել մինչև 6 ամիս, իսկ բացառիկ դեպքերում, երբ անձը մեղադրվում է ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցագործություն կատարելու մեջ` մինչև 12 ամիս:
Նույն հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն` դատարանում գործի քննության ընթացքում մեղադրյալին կալանքի տակ պահելու առավելագույն ժամկետ չի սահմանվում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 292-րդ հոդվածի համաձայն` <<Քրեական գործն իր վարույթ ընդունած դատավորը հետազոտում է գործի նյութերը և քրեական գործը վարույթ ընդունելու պահից 15 օրվա ընթացքում կայացնում հետևյալ որոշումներից մեկը`
1) դատական քննություն նշանակելու մասին.
(…)>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 293-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` <<Դատական քննություն նշանակելու մասին որոշման մեջ պետք է բովանդակվեն` մեղադրյալի մասին նշում, քրեական օրենքը, որի խախտումը վերագրվում է մեղադրյալին, որոշում` խափանման միջոցները և պատճառված վնասի ապահովման միջոցները վերացնելու, փոխելու կամ ընտրելու մասին, որոշումներ` դատավարության մասնակիցների հարուցած միջնորդությունների, բացարկների և այլ հայտարարությունների առթիվ, որոշում` դատարանի կազմի մասին, որոշում` մեղադրյալի ընտրած կամ վերջինիս համար նշանակված անձին որպես պաշտպան թույլատրելու մասին, դատական նիստին կանչման ենթակա անձանց ցանկը, տեղեկություններ` դատական քննության տեղի և ժամանակի մասին, որոշում` սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքում դռնփակ դատական քննություն անցկացնելու մասին, որոշում` դատավարության մասնակիցների նկատմամբ պաշտպանության միջոցներ կիրառելու մասին: (…)>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 300-րդ հոդվածի համաձայն` <<Որոշումներ կայացնելու հետ միաժամանակ, բացի գործն ըստ ընդդատության ուղարկելու մասին որոշումից, դատարանը պարտավոր է քննել մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոցներ ընտրելու կամ չընտրելու և դրա տեսակի հիմնավոր լինելու կամ չլինելու հարցը` խափանման միջոցն ընտրված լինելու դեպքում>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 143-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Գրավը ոչ մեծ և միջին ծանրության հանցագործության համար մեղադրվողին կալանքից ազատելու համար դրամի, արժեթղթերի, այլ արժեքների ձևով դատարանի դեպոզիտ մեկ կամ մի քանի անձանց կատարած ներդրումն է` քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի տրամադրության տակ մեղադրյալի գտնվելն ապահովելու նպատակով: Դատարանի թույլտվությամբ որպես գրավ կարող է ընդունվել անշարժ գույքը:
2. Դատարանը, համապատասխան շարժառիթները շարադրելով, իրավունք ունի մեղադրյալին կալանքից գրավով ազատելը ճանաչել անթույլատրելի առանձին դեպքերում, մասնավորապես, եթե հայտնի չէ մեղադրյալի անձը, նա չունի մշտական բնակության վայր կամ փորձել է թաքնվել քրեական վարույթն իրականացնող մարմնից (…)>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 151-րդ հոդվածի համաձայն` <<Անհրաժեշտության դեպքում քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից խափանման միջոցը կարող է փոխվել>>:
<<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` <<Սույն հոդվածի 1-ին կետի <<գ>> ենթակետի դրույթներին համապատասխան ձերբակալված կամ կալանավորված յուրաքանչյուր ոք անհապաղ տարվում է դատավորի կամ այլ պաշտոնատար անձի մոտ, որն օրենքով լիազորված է իրականացնելու դատական իշխանություն, և ունի ողջամիտ ժամկետում դատաքննության իրավունք կամ մինչև դատաքննությունն ազատ արձակելու իրավունք: Ազատ արձակումը կարող է պայմանավորվել դատաքննության ներկայանալու երաշխիքներով>>:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն Աղասի Հովսեփյանի վերաբերյալ 2010 թվականի մարտի 26-ի ԵԿԴ/0633/06/09 որոշմամբ իրավական դիքրորոշում է արտահայտել այն մասին, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջի վերաբերյալ արված իրավական մեկնաբանություններում չի սահմանվում, որ դատարանը պարտավոր է յուրաքանչյուր կալանավորվածի տրամադրել որոշակի երաշխիքներով ազատ արձակվելու հնարավորություն. դատարանը միայն պարտավոր է քննարկել և լուծել այն հարցը, թե արդյոք հնարավոր է անձին ազատ արձակել այդ թվում` որոշակի այլընտրանքային երաշխիք ստանալով: Ուստի Եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի հիման վրա անձին երաշխիքով ազատ արձակելն առանձին դեպքերում կարող է ճանաչվել անթույլատրելի, երբ կոնկրետ փաստերով հիմնավորվում է, որ այլընտրանքային երաշխիքն ի զորու չէ կանխել անձի ոչ իրավաչափ վարքագիծը նրան ազատ արձակելու դեպքում (տես, օրիրնակ` Ալեքսանդր Մակարովն ընդդեմ Ռուսաստանի գործով վճռի (Aleksandr Makarov v. Russia, 2009թ. մարտի 12, գանգատ թիվ 15247/07) 138-139 կետերը Մամեդովան ընդդեմ Ռուսաստանի գործով վճռի (Mamedova v. Russia, 20062. հունիսի 1,գանգատ թիվ 7064/05) 75-77 կետերը, Սուլաոջան ընդդեմ Էստոնիայի գործով վճռի (Sulaoja v. Estonia, 2005թ. փետրվարի 15, գանգատ թիվ 55939/00) 64 կետը):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մեկ այլ` Ասլան Ավետիսյանի վերաբերյալ 2008 թվականի հոկտեմբերի 31-ի ԱՎԴ/0022/06/08 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. <<(…) Եվրոպական կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջի վերաբերյալ արված իրավական մեկնաբանություններում չի արգելվում չնշված առանձին դեպքերում անձին երաշխիքով ազատ արձակելը ճանաչել անթույլատրելի, մասնավորապես, երբ առկա է անձի կողմից թաքնվելու կամ գործով ճշմարտությունը բացահայտելու ընթացքին միջամտելու վտանգ, կամ երբ դա անհարժեշտ է հանցագործությունը կանխելու կամ հասարակական կարգի պահպանությունն իրականացնելու համար:
Այդ առումով Եվրոպական կոնվենցիային չի հակասում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 143-րդ հոդվածի 2-րդ մասի այն դրույթը, որ դատարանը, համապատասխան շարժառիթները շարադրելով, իրավունք ունի մեղադրյալին կալանքից գրավով ազատելը առանձին դեպքերում ճանաչել անթույլատրելի: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 143-րդ հոդվածի 2-րդ մասում օրենսդիրն օգտագործել է <<մասնավորապես>> բառը, որն արտահայտում է կալանքով գրավից ազատելու կոնկրետ դրսևորումների հատուկ ամրագրման և ոչ թե կալանքով գրավից ազատելու իրավական հիմքերի սպառիչ թվարկման նշանակություն: Մեղադրյալի անձը հայտնի չլինելը, մշտական բնակության վայր չունենալը կամ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնից թաքնվելու փորձը կալանքից գրավով ազատելու կոնկրետ դրսևորումներ են, որոնք թվարկված են ոչ սպառիչ:
Ուստի Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ գրավի կիրառման անթույլատրելիության հարցը պետք է քննարկվի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 135-րդ հոդվածի համատեքստում, որտեղ նշված են խափանման միջոց կիրառելու այլ հիմքեր, այդ թվում նաև մինչդատական վարույթում կամ դատարանում գործի քննությանը խոչընդոտելու հիմքը>>:
Կալանքը գրավով փոխարինելու հարցը լուծելիս անձին մեղսագրվող արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը պատշաճ գնահատման ենթարկելու անհրաժեշտության հարցին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Սամվել Մարգարյանի գործով 2014 թվականի մարտի 28-ի թիվ ԵԷԴ/0138/06/13 որոշման մեջ և իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <<(…) գրավի թույլատրելիության հարցի լուծման ժամանակ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 135-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով սահմանված՝ մեղադրյալին վերագրվող արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը գնահատելիս դատարանը պետք է գործով ներկայացված տվյալների հիման վրա պարզի մեղադրյալին վերագրվող հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, իսկ հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը: Այլ խոսքով՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 135-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքների կատարման հավանականությունը գնահատելիս և, հետևաբար, դրա հիման վրա մեղադրյալի նկատմամբ գրավի կիրառումը թույլատրելի ճանաչելիս դատարանը, ի թիվս այլոց, պետք է պատշաճ գնահատման ենթարկի մեղսագրվող արարքի կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը և արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը բնութագրող այլ հանգամանքները:
Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ վերոնշյալ հանգամանքներն էական նշանակություն ունեն մեղադրյալի անձի մասին ճիշտ պատկերացում կազմելու համար: Ուստի, առանց դրանք գործի նյութերից բխող մյուս տվյալների հետ համադրված վերլուծության և գնահատման ենթարկելու հնարավոր չէ հիմնավորված ենթադրություն անել մեղադրյալի հետագա վարքագծի վերաբերյալ, հետևաբար հնարավոր չէ նաև օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում կայացնել անձի նկատմամբ գրավի կիրառումը թույլատրելի ճանաչելու վերաբերյալ (…)>>:
Դ.Վարդանյանի գործով որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ. <<(...) մեղադրյալին կալանքից գրավով ազատելու հարցը քննարկելիս դատարանները հատուկ ուշադրություն պետք է դարձնեն այն հանգամանքին, թե մեղադրյալի նկատմամբ ինչ հիմքով է կալանավորումը կիրառվել որպես խափանման միջոց, և արդյոք տվյալ դեպքում գրավը՝ որպես կալանավորման այլընտրանք, կարող է գործուն երաշխիք հանդիսանալ տվյալ հիմքի չեզոքացման համար:
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը վկայում է, որ Եվրոպական դատարանը մշակել է հանցագործության համար մեղադրվող անձին մինչև դատավճիռը կալանքի տակ պահելու համար ընդունելի չորս հիմնական հիմքեր. մեղադրյալի՝ դատաքննությանը չներկայանալու վտանգը (տես Stogmuller v. Austria, 1969 թվականի նոյեմբերի 10, ¢ 15), վտանգը, որ մեղադրյալն ազատ արձակվելու դեպքում կխոչընդոտի արդարադատության իրականացմանը (տես Wemhoff v. Germany, 1968 թվականի հունիսի 27, ¢ 14) կամ կկատարի նոր հանցանքներ (տես Matznetter v Austria, 1969 թվականի նոյեմբերի 10, ¢ 9) կամ կկատարի հասարակական անկարգություններ (տես Letellier v. France, 1991 թվականի հունիսի 26, ¢ 51): ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 135-րդ հոդվածի 1-ին մասում ըստ էության նախատեսված են նշված հիմքերը, որոնցից յուրաքանչյուրի առկայությունը կալանավորման պայմանների հետ միասին ինքնին հիմք է անձի նկատմամբ կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառելու համար:
Միևնույն ժամանակ, <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի 3-րդ մասում ամրագրված իրավանորմի ուսումնասիրությունից հետևում է, որ անձի կալանավորման հարցը լուծելիս իրավասու դատարանները լիազորված են քննարկել դատաքննությանը մեղադրյալի ներկայանալը երաշխավորող այլընտրանքային միջոցների կիրառման հնարավորությունը: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 143-րդ հոդվածի 1-ին մասի հիման վրա այդպիսի միջոց է գրավը: Նշված նորմը, մասնավորապես, ամրագրում է, որ <<Գրավը (…) հանցագործության համար մեղադրվողին կալանքից ազատելու համար դրամի, արժեթղթերի, այլ արժեքների ձևով դատարանի դեպոզիտ մեկ կամ մի քանի անձանց կատարած ներդրումն է՝ քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի տրամադրության տակ մեղադրյալի գտնվելն ապահովելու նպատակով>>:
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ գրավը քրեական վարույթն իրականացնող մարմնից մեղադրյալի թաքնվելու վտանգը չեզոքացնելու երաշխիք է, և համապատասխան հիմքերի առկայության դեպքում իրավասու դատարանի կողմից կարող է կիրառվել վարույթն իրականացնող մարմնի տրամադրության տակ մեղադրյալի գտնվելն ապահովելու նպատակով>>: (տե՛ս Դավիթ Վարդանյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԱՔԴ/0056/06/14 որոշման 16-րդ կետը):
Առաջին ատյանի դատարանը քննության առնելով պաշտպանի միջնորդությունը` ամբաստանյալ Արսեն Ալոյանին կալանքից անհապաղ ազատ արձակելու կամ կալանքից գրավով ազատելը թույլատրելի ճանաչելու մասին, ուսումնասիրելով գործի նյութերը, այն մերժել է` որոշման մեջ արձանագրելով հետևյալը.
<<(…) Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, քննության առնելով Արսեն Աշոտի Ալոյանի նկատմամբ կալանավորման հարցը կրկնակի քննարկելու վերաբերյալ քննիչի միջնորդությունը, բավարարել է այն՝ հաշվի առնե¬լով, որ նա թաքնվել և խուսափել է վարույթն իրականացնող մարմնից, դեռևս 2009 թվականից գտնվել է հետախուզման մեջ, հայտնաբերվել իր կամքից անկախ հանգամանքներում, նրան մեղսագրվում է ծանր հանցանքի կատարում, որի համար օրենքը պատիժ է նախատեսում բացառապես ազատազրկման ձևով՝ չորսից ութ տարի ժամկետով։
Դատարանը փաստել է, որ բարձր է ռիսկայնաթյունն առ այն, որ նա ազատության մեջ հայտնվելով կշարունակի թաքնվել վարույթն իրականացնող մարմնից և խուսափել հնա¬րավոր քրեական պատասխանատվությունից, այսինքն՝ առկա են ՀՀ քրեական դատավարա¬կան օրենսգրքի 135-րդ հոդվածով նախատեսված նրան կալանավորելու վերոնշյալ հիմքերը։
Դատարանը նաև գտել է, որ մեղադրյալ Արսեն Ալոյանի նկատմամբ գրավի թույլա¬տրելիության հարցը որոշելիս կիրառելի են Ա.Ավետիսյանի վերաբերյալ 2008թ. հոկտեմբերի 31-ի ԱՎԴ/0022/06/08 գործով Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումը, համաձայն որի՝ անձին կալանքի տակ պահելու անհրաժեշտության հիմնավորումն ինքնին կարող է դրվել գրավի կիրառումը մերժելու պատճառաբանության հիմքում, ու գրավի միջնորդությունը մերժելու և անձի կալանավորման մասին որոշումները կարող են հիմնավորվել նույնական փաստարկումներով, այլ կերպ՝ գրավը մերժելու համար լրացուցիչ փաստարկում չներկայացնելն ինքնին ոչ իրավաչափ չէ։
Դատարանը, քննության առնելով միջնորդությունը, հաշվի առնելով ամբաստանյալի ու մեղադրողի կարծիքները և վերստին ստուգման ենթարկելով ամբաստանյալի կալանա¬վորման հիմքերը, հաշվի առնելով նրան վերագրվող արարքի բնույթը, վտանգավորության բարձր աստիճանը և նրա անձը բնութագրող տվյալները, գտնում է, որ ամբաստանյալին կալանքի տակ պահելու համար առկա են ու շարունակում են գոյություն ունենալ գործի նյու¬թերից բխող փաստական տվյալներով հիմնավորված շարժառիթներն ու հիմքերը։
Այսինքն, հաշվի առնելով վերոգրյալները, ելնելով քրեական գործի նյութերից և դրանց հիման վրա ձևավորված համոզմունքից, դատարանը հանգում է հետևության, որ առկա են ու շարունակում են գոյություն ունենալ համապատասխան և բավարար հիմքեր, որոնք ողջա¬մտորեն հնարավորություն են տալիս ենթադրելու, որ ազատ արձակվելու դեպքում, այդ թվում՝ գրավի կիրառմամբ ազատության մեջ գտնվելու դեպքում, ամբաստանյալը կարող է խոչըն¬դոտել գործի քննությանը, խուսափել հնարավոր քրեական պատասխանատվությունից և պատժից։
Դատարանը նաև հաշվի է առնում, որ ամբաստանյալը, շուրջ 7 տարի գտնվել է հետախուզման մեջ և թաքնվել քրեական վարույթն իրականացնող մարմնից։
Միաժամանակ, հաշվի առնելով վերոգրյալներն ու ամբաստանյալի անձը, դատարա¬նը գտնում է, որ վերը նշված հիմնավորումների և գործի նյութերից բխող մյուս հանգամանքների հետ միասին ակնկալվող պատժի խստությունը նույնպես հնարավորություն է տալիս ող¬ջամտորեն կարծելու, որ մեծ է հավանականությունն ու վտանգը, որ ազատության մեջ գտնվելու դեպքում ամբաստանյալը քրեական վարույթն իրականացնող մարմնից թաքնվելու մի¬ջոցով կխոչընդոտի քննությանը, որպիսի պատճառաբանությունը հիմնված է քրեական գոր¬ծի փաստական հանգամանքներից բխող ողջամիտ ենթադրությունների վրա։
(...) Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ առկա հիմնավորումներն ու կալանավորման հիմքերը շարունակում են արդարացնել Ա.Ալոյանին անազատության մեջ պահելու անհրա¬ժեշտությունը։
Միաժամանակ, փաստելով, որ «Դատական քննության նշանակելու մասին» 10.02.2017թ. որոշմամբ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհա¬նուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը, քննության առնելով մեղադրյալ Ա.Ալո¬յանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հիմնավորվածության հարցը, գտել է, որ նրա նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելիս հաշվի առնված շարժառիթները և հիմքերը շարունակում են առկա լինել, դրանք հիմնված են գործի նյութերից (փաստական հանգա¬մանքներից) բխող ողջամիտ ենթադրությունների վրա, այսինքն՝ հիմնավորված են, նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը վերացնելու կամ փոխելու հիմքեր չկան, հետևա¬բար՝ կիրառված խափանման միջոցը պետք է թողնվի նույնը, որոշել է մեղադրյալ Ա.Ալոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը չվերացնել և չփոխել, դատարանը հանգում է եզ¬րակացության, որ վերագրյալներից հետևում է, որ պաշտպանի միջնորդությունն անհիմն է և պետք է մերժվի։
Դատարանը նաև գտնում է, որ ամբաստանյալին կալանքի տակ պահելով հաստատ¬վում է հասարակության ընդհանուր շահի և անհատի հիմնարար իրավունքների միջև արդա¬րացի հավասարակշռություն, ինչը բխում է ամբաստանյալի՝ ազատությունից զրվելու հետ կապված կիրառվող միջոցի և հետապնդվող նպատակների միջև համամասնության ողջա¬միտ հարաբերակցության անհրաժեշտությունից: (...)>>:
Առաջին ատյանի դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի դրույթները, հաշվի առնելով, որ ամբաստանյալին շարունակական կալանքի տակ պահելու հիմքերն առկա են, դատարանի կողմից կայացվել են համապատասխան որոշումներ, հանգել է ճիշտ հետևության` մերժելով ամբաստանյալ Արսեն Ալոյանին կալանքից անհապաղ ազատ արձակելու կամ կալանքից գրավով ազատելը թույլատրելի ճանաչելու մասին պաշտպանի միջնորդությունը:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատաքննության այս փուլում ամբաստանյալին կալանքի տակ պահելու հիմքերը շարունակում են առկա լինել, որը հաստատվել էր Առաջին ատյանի դատարանի սույն գործը դատական քննության նշանակելու մասին 13.01.2017թ. և 10.02.2017թ. որոշումներով:
Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությանն առ այն, որ Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 293-րդ հոդվածով, որտեղ անդրադարձ է կատարվում նաև խափանման միջոցներին և առկա չէ խոսք խափանման միջոցները «անփոփոխ» թողնելու մասին, ապա վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 291-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական գործն ընդունել է վարույթ, այնուհետև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 293-րդ հոդվածի համաձայն` 10.02.2017թ. քրեական գործը դատական քննության նշանակելու որոշմամբ անդրադարձել է խափանման միջոցի հարցին, Արսեն Ալոյանի նկատմամբ կիրառված կալանավորում խափանման միջոցը չի վերացրել և չի փոփոխել:
Այս կապակցությամբ հիմնավոր չեն վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններն առ այն, որ Արսեն Ալոյանը կալանքի տակ պահվում է Կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի էական խախտումներով և ենթակա է կալանքից անհապաղ ազատ արձակման։
Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով Արսեն Ալոյանին վերագրվող հանցագործության բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, գործի կոնկրետ հանգամանքները` այն, որ ամբաստանյալն արդեն իսկ թաքնվել է քննությունից` գտնվելով հետախուզման մեջ, հանգում է հետևության, որ մեծ է վերջինիս կողմից կրկին փախուստի դիմելու` այդպիսով վարույթն իրականացնող մարմնից թաքնվելու հավանականությունը:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Արսեն Ալոյանի նկատմամբ գրավի կիրառումն անթույլատրելի ճանաչելու հարցում ևս հանգել է ճիշտ եզրակացության, նկատի ունենալով, որ գործի հանգամանքներից ելնելով, այլընտրանքային երաշխիքն ի զորու չէ կանխել ամբաստանյալի ոչ իրավաչափ վարքագիծը՝ նրան ազատ արձակելու դեպքում:
Վերաքննիչ դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 134-138-րդ, 143-րդ հոդվածների դրույթները, ղեկավարվելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներով, ինչպես նաև Եվրոպական կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածում ամրագրված դրույթներով, գրավի կիրառման անթույլատրության հարցը քննարկելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 135-րդ հոդվածի համատեքստում, գտնում է, որ Արսեն Ալոյանի նկատմամբ գրավի կիրառումն անթույլատրելի համարելու մասին Առաջին ատյանի դատարանի որոշումը հիմնավորված է:
Վերոշարադրյալ հիմքերով վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը որոշումը կայացրել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի պահանջներին համապատասխան, այն չի հակասում <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի դրույթներին, իսկ վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ որոշումը բեկանելու համար:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով` ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Ամբաստանյալ Արսեն Ալոյանի շահերի պաշտպան Ավագ Լալայանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի փետրվարի 20-ի որոշումը` ամբաստանյալ Արսեն Աշոտի Ալոյանին կալանքից անհապաղ ազատ արձակելու կամ կալանքից գրավով ազատելը թույլատրելի ճանաչելու միջնորդությունը քննության առնելու մասին, թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` այն ստանալու պահից տասնհինգօրյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս.Դ. ՉԻՉՈՅԱՆ