Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ

Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն

14.08.2017թ. ք.Երևան
ԳՈՐԾ.N-ԵԿԴ/0349/01/16

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ
Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ

ՔԱՐՏՈւՂԱՐՈւԹՅԱՄԲ` Հ.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Հ.ՄՈՎՍԵՍՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Լ.ԳԱՍՊԱՐՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Մ.ՍԱՀԱԿՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում պաշտպան Լ.Գասպարյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մեսրոպ Վարդկեսի Սահակյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը
Նախաքննական մարմնի կողմից Մեսրոպ Սահակյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2016 թվականի հոկտեմբերի 30-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում Երևանի Նար-Դոսի փողոցի 1-ին շենքի բակում իր մոտ եղած սուր, կտրող-ծակող գործիքով մեկ անգամ հարվածել է Տիգրան Ջանոյանի որովայնի ձախ հատվածին՝ դիտավորությամբ պատճառելով վերջինիս առողջությանը ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող, ինչն արտահայտվել է հետևյալում.
2016 թվականի հոկտեմբերի 30-ին ժամը 01։30-ի սահմաններում Մեսրոպ Սահակյանը ընկերոջ՝ Արևշատ Ոսկանյանի, հետ գտնվելով Երևանի Նար-Դոսի փողոցի 1-ին շենքի՝ իրեն պատկանող թիվ 2 բնակարանում, շենքի բակից լսելով աղմուկի ձայներ, դուրս է եկել բակ և փորձել պարզել երկու անծանոթ երիտասարդների կողմից բարձր ձայնով խոսելու և սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալու պատճառները։ Նույն պահին բակ դուրս եկած շենքի բնակիչ Տիգրան Ջանոյանից տեղեկանալով, որ հիշյալ երիտասարդները հանդիսանում են նրա ընկերները, ինքը հայհոյանքներ է տվել վերջիններիս հասցեին, որի պատճառով Տիգրան Ջանոյանը հարվածել է Մեսրոպ Սահակյանին, իսկ վերջինս իր մոտ գտնվող սուր, կտրող-ծակող գործիքով մարմնական վնասվածք պատճառելու դիտավորությամբ մեկ անգամ հարվածել է Տիգրան Ջանոյանի որովայնի ձախ հատվածին՝ նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով ձախից որովայնի առաջային պատի կտրած-ծակած թափանցող վերքի ձևով ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող։
Վերոգրյալ հանցանքի համար Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի արագացված դատաքննության արդյունքում 2017 թվականի մայիսի 15-ին կայացված դատավճռով Մեսրոպ Սահակյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել ազատազրկման 3 տարի ժամկետով։
Նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը` պատժի սկիզբը հաշվելով նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։
Դատարանը որոշել է իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ տուժող Տիգրան Ջանոյանի հագուստները, ոչնչացնել։

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումներն ու պահանջները
Պաշտպան Լ.Գասպարյանը վերաքննիչ բողոք է բերել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի մայիսի 15-ի դատավճռի դեմ` միջնորդելով բեկանել, փոփոխել այն և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան:
Իր վերաքննիչ բողոքը պաշտպան Լ.Գասպարյանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
«(…)Վերաքննիչ բողոքը բերվում է նյութական և դատավարական օրենքի խախտման հիմքով, որն ազդել է գործի ելքի վրա։ Գտնում եմ, որ Դատարանի կայացրած դատավճիռը չի համապատասխանում ՀՀ քրեական օրենսգրքի օրինականության, արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, մարդասիրության սկզբունքներին(…):
(…)ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին։
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները(...):
Սույն քրեաիրավական նորմը Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքում բազմիցս վերլուծության է ենթարկվել, և մշտապես վերահաստատվել դիրքորոշումն առ այն, որ առանց պատիժը փաստացի կրելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության վերաբերյալ դատարանի հետևությունները պետք է հիմնված լինեն հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների, հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի համակողմանի ու ամբողջական գնահատման վրա։ Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանն այն կիրառելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրեևսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու
ընդհանուր սկզբունքներով՝ նպատակ ունենալով ապահովելու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում թվարկված պատժի նպատակների իրացվելիությունը (տես, ի թիվ այլնի, վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԱԴԴ/0034/01/12, ԼԴ/0093/01/12, ՏԴ/0018/01/13, ԵԿԴ/0096/01/13, ԵԿԴ/0252/01/13, ԵՄԴ/0027/01/14, ԳԴ/0014/01/14, ՍԴ/0204/01/13 որոշումները)։
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս հաշվի առնվող հանգամանքներից հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների վերաբերյալ վճռաբեկ դատարանը հետևյալ իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել (...) «հանցավորի անձնավորություն եզրույթն ի տարբերություն «հանցագործության սուբյեկտ» եզրույթի, ավելի ընդարձակ է, և օժտված է սոցիալ-ժողովրդագրական, բարոյահոգեբանական և քրեաիրավական բնութագրերով։ ՀՀ գործող քրեական օրենսդրության իմաստով «հանցավորի անձնավորությունն եզրույթը դիտարկվում է որպես քրեական պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք, հանցավորի անձը բնութագրող առանձին հատկանիշները և վարքագիծը օրենքում նախատեսված են որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներ, ինչպես նաև դատապարտյալին պատժից ազատելու նախապայման։
Հիմք ընդունելով (...) ՀՀ Սահմանադրության մեջ ամրագրված դրույթն այն մասին, որ մարդը, նրա արժանապատվությունը, հիմնական իրավունքները և ազատությունները բարձրագույն արժեքներ են (հոդված 3), մարդու արժանապատվությունը՝ որպես նրա իրավունքների և ազատությունների անքակտելի հիմք, հարգվում և պաշտպանվում է պետության կողմից (հոդված 14)՝ վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պատժի անհատականացման ժամանակ հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները հաշվի առնելու անհրաժեշտությունը պայմանավորված է ինչպես պատժի նպատակների իրականացման, այնպես էլ անձի արժանապատվության հարգման սահմանադրական պահանջի առկայությամբ (տես Սերոբ Սարգսյանի գործով վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ՍԴ/0109/01/12 որոշման 36-37-րդ կետերը)(…)»:
(…)Թեև ամբաստանյալը կատարել է ծանր հանցագործություն, այնուամենայնիվ պետք է հաշվի առնել դրա շարժառիթը, վերջինիս անձը, ինքնակամ իրավապահ մարմիններին ներկայանալու, վատառողջ լինելու և խնամքի տակ կնոջ, դստեր և թոռնուհու գտնվելու, նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ինքնախոսաովանական ցուցմունքներ տալով հանցագործության բացահայտմանն աջակցելու, տուժողի կողմից բողոք և քաղաքացիական հայց չունենալու հանգամանքները, ավելին տուժողի իսկ խնդրանքը ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժ չնշանակելու վերաբերյալ հայտարարությունը, հետագայում նմանատիպ կամ այլ հանցավոր արարքներ չկատարելու փաստը, պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը փաստարկված հիմք է դիտվում այն, որ նա, ի վերջո, գիտակցել է իր կողմից կատարած արարքի բնույթը, դրանց վտանգավորության աստիճանը և դատարանում խորապես զղջալով իրեն կողմից կատարված հանրորեն վտանգավոր արարքի համար ու հայցելով տուժողի ներողամտությունը, դատարանին խնդրել է իր նկատմամբ վերաբերվել հնարավորիմս մեղմ։
Գտնում եմ, որ նման պայմաններում Դատարանը կայացրել է ակնհայտ խիստ պատիժ։
Այսպիսով, հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող վերը շարադրված տվյալները, ինչպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը, այնպես էլ՝ պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանցանքը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, ինչպես նաև գնահատելով պատժի հնարավոր հետևանքները նրա խնամքի տակ գտնվող անձանց կյանքի պայմանների վրա, հանգում ենք այն հետևության, որ Մեսրոպ Վարդկեսի Սահակյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի դրույթները կիրառելու միջոցով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացվելիությանը(…)»:
Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Մ.Սահակյանը և պաշտպան Լ.Գասպարյանը նույն հիմքերով ու հիմնավորումներով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը պնդեցին, մեղադրող Հ.Մովսեսյանը բողոքի դեմ առարկեց` միջնորդելով առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի մայիսի 15-ի դատավճիռը թողնել անփոփոխ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները
Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալի և պաշտպանի պատճառաբանությունները, մեղադրողի առարկությունները, վերաքննիչ քրեական դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի մայիսի 15-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը մերժել, հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալ Մեսրոպ Սահակյանի նկատմամբ պատժի նշանակումը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
«(…)Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Մեսրոպ Վարդկեսի Սահակյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես դատվածություն չունեցող անձ։
Բացի այդ, դատարանը որպես ամբաստանյալ Մեսրոպ Վարդկեսի Սահակյանի անձը բնութագրող հանգամանք հաշվի է առնում նաև այն, որ Երևան քաղաքի Նար-Դոսի փողոցի թիվ 1 շենքի բնակիչներ Մ.Առաքելյանի, Ս.Նունուշյանի, Գ.Խաչատրյանի, Մ.Շահբազյանի և Ա.Սիմոնյանի կողմից բնութագրվում է դրականորեն։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 9-րդ կետի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Մեսրոպ Վարդկեսի Սահակյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում հանցագործությունը բացահայտելուն աջակցելը. այն, որ Մ.Սահակյանը նախաքննության ընթացքում տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, պատմել դեպքի մանրամասները, ընդունելով, որ հանցագործությունը կատարել է ինքը։
/Տես՝ գ-թ 125-127, 170, 171-172/
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Մեսրոպ Վարդկեսի Սահակյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտում նաև հանցագործությունը կատարելուց հետո ՀՀ ոստիկանության Էրեբունու բաժին ինքնակամ ներկայանալը, կատարած հանցանքի համար ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատական քննության ժամանակ անկեղծորեն զղջալը և այն, որ վերջինիս խնամքին են գտնվում կինը՝ Ս.Քալանթարյանը, դուստրը՝ Ն.Սահակյանը, թոռը՝ Մ.Մովսիսյանը։
Բացի այդ, որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող հատկանիշներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ վերջինս ունի առողջական խնդիրներ, նրա մոտ ախտորոշվել է՝ «անկայուն կրծքահեղձուկ, զարկերակային հիպերտենզիա» հիվանդությունը։
/Տես՝ քրեական գործի նյութերը/
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Մեսրոպ Վարդկեսի Սահակյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի նյութերը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, ինչպես նաև հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և 61-րդ հոդվածը, ըստ որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Մեսրոպ Վարդկեսի Սահակյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի(…)։
(…)Տվյալ պայմաններում, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Մ.Սահակյանի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հիմք ընդունելով խախտված հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, միևնույն ժամանակ, դրանք համադրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող մի շարք հանգամանքների առկայության և դրանք ծանրացնող հանգամանքների բացակայության հետ, դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված ազատազրկման ձևով պատժատեսակի նվազագույն չափի նշանակումը տվյալ դեպքում հիմնավոր է և բավարար` պատժի նշանակման և դրա արդարացիության օրենսդրական սկզբունքները, նպատակներն ու պահանջներն իրագործելու և ապահովելու համար(…)»:
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը պատճառաբանված ու հիմնավորված է գործի փաստական հանգամանքներով, ամբաստանյալի պատիժն ու պատախանատվությունը մեղմացնող հանգամանքներով, այդպիսիք ծանրացնող հանգամանքների բացակայությամբ, որոնց պայմաններում դատարանը պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածների պահանջները, Մեսրոպ Սահակյանի նկատմամբ նշանակել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատիժ` ազատազրկում 3 տարի ժամկետով, որը համապատասխանում է նրա կողմից կատարված հանցագործության բնույթին ու ամբաստանյալի անձնավորությանը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման առնչությամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Սարգիս Մարգարյանի վերաբերյալ գործով 2008թ-ի հոկտեմբերի 31-ի որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«(...)Պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ (իրական) պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին»:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր իրավական դիրքորոշումը վերահաստատել է Հասմիկ Պետրոսյանի վերաբերյալ գործով 2009թ-ի հունիսի 29-ի ԱՐԱԴ/0050/01/08 որոշմամբ, համաձայն որի, օրենսդիրը պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք է համարում դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց որոշակի պատժատեսակները ռեալ կրելու:
«Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա՝ օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներին համապատասխան, նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը». (տե´ս Արթուր Անտոնյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ 2010թ. մարտի 26-ի ՍԴ/0226/01/09 որոշումը):
Գործը քննելիս և լուծելիս Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից պահպանվել են ՀՀ Սահմանադրության, ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության, «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատություների պաշտպանության մասին» Եվրոպական կոնվենցիայի, ինչպես նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների պահանջները:
Հաշվի առնելով վերոնշյալ հանգամանքները, արարքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ուղղվելու համար առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը Մեսրոպ Սահակյանը պետք է կրի, քանի որ բացակայում է դատարանի համոզվածությունը, որ նրա ուղղվելը հնարավոր է առանց դրա, և վերաքննիչ բողոքում մատնանշված հանգամանքները, որոնք արդեն իսկ հաշվի են առնվել պատիժ նշանակելիս, հիմք չեն կարող հանդիսանալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նրան պայմանականորեն դատապարտելու համար, ուստի Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ պաշտպան Լ.Գասպարյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդվածներով վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի մայիսի 15-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Մեսրոպ Վարդկեսի Սահակյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել անփոփոխ, պաշտպան Լ.Գասպարյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակումից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ