ԵԿԴ/0344/01/16

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ


« 31 » հոկտեմբերի 2019թ. ք.Երևան

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև՝ Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով՝
նախագահող դատավոր՝ Ա.Վարդանյանի,
դատավորներ՝ Մ.Պապոյանի և
Կ.Մարդանյանի,

քարտուղարությամբ՝ Ա.Ավդալյանի,

մասնակցությամբ՝
դատախազ՝ Լ.Մարկոսյանի,

ամբաստանյալներ՝ Էդ.Ավետյանի,
Կ.Ղուկասյանի,
Մ.Հակոբյանի և
Ռ.Հակոբյանի,

պաշտպաններ՝ Ա.Հոբոսյանի և
Ս.Հարությունյանի,

դռնբաց դատական նիստում, Վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահ-մանված կանոններով քննելով թիվ ԵԿԴ/0344/01/16 քրեական գործով Երևան քաղաքի ընդ-հանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2019 թվականի հունիսի 4-ի դա-տավճռի դեմ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախա-զության դատախազ Լ.Մարկոսյանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց ՝

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2016 թվականի հոկտեմբերի 3-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվա-ծի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցվել է թիվ 13813816 քրեական գործը:
2016 թվականի սեպտեմբերի 22-ին Կարեն Ռուդիկի Ղուկասյանը, Մանուկ Ռուբենի Հա-կոբյանը, Ռոմիկ Արամի Հակոբյանը և Էդուարդ Գեղամի Ավետյանը բերման են ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնի Մարաշի բաժան-մունք:
2016 թվականի դեկտեմբերի 16-ին առանձին որոշումների կայացմամբ Կարեն Ղուկաս-յանի, Մանուկ Հակոբյանի, Ռոմիկ Հակոբյանի և Էդուարդ Ավետյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2016 թվականի դեկտեմբերի 23-ին առանձին որոշումների կայացմամբ Կարեն Ղուկաս-յանին, Մանուկ Հակոբյանին, Ռոմիկ Հակոբյանին և Էդուարդ Ավետյանին մեղադրանքներ են առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի դեկտեմբերի 28-ին թիվ 13813816 քրեական գործը մեղադրական եզրա-կացությամբ ստացվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների (դա-տավճռի կայացման պահին՝ Երևան քաղաքի) ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, որտեղ քրեական գործին շնորհվել է ԵԿԴ/0344/01/16 համարը:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը (այսուհետ նաև՝ Առաջին ատյանի դատարան) թիվ ԵԿԴ/0344/01/16 քրեական գործով 2019 թվականի հունիսի 4-ին վճռել է.
«1. Էդուարդ Գեղամի Ավետյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ և արդարացնել:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Էդուարդ Գեղամի Ավետյանի նկատ-մամբ որպես խափանման միջոց՝ ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերաց-նել:
Էդուարդ Գեղամի Ավետյանին պարզաբանել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 66-րդ և 67-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարացվածի և նրան պատճառված /հնարա-վոր/ վնասի հատուցման՝ նրա իրավունքներն ու հատուցման կարգը:
2. Կարեն Ռուդիկի Ղուկասյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ և արդարացնել:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Կարեն Ռուդիկի Ղուկասյանի նկատ-մամբ որպես խափանման միջոց՝ ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերաց-նել:
Կարեն Ռուդիկի Ղուկասյանին պարզաբանել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 66-րդ և 67-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարացվածի և նրան պատճառված /հնարա-վոր/ վնասի հատուցման՝ նրա իրավունքներն ու հատուցման կարգը:
3. Մանուկ Ռուբենի Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ և արդարացնել:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Մանուկ Ռուբենի Հակոբյանի նկատ-մամբ որպես խափանման միջոց՝ ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերաց-նել:
Մանուկ Ռուբենի Հակոբյանին պարզաբանել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 66-րդ և 67-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարացվածի և նրան պատճառված /հնարա-վոր/ վնասի հատուցման՝ նրա իրավունքներն ու հատուցման կարգը:
4. Ռոմիկ Արամի Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ և արդարացնել:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Ռոմիկ Արամի Հակոբյանի նկատ-մամբ որպես խափանման միջոց՝ ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերաց-նել:
Ռոմիկ Արամի Հակոբյանին պարզաբանել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 66-րդ և 67-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարացվածի և նրան պատճառված /հնարա-վոր/ վնասի հատուցման՝ նրա իրավունքներն ու հատուցման կարգը: (…)»:
Վերը նշված դատավճիռը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջան-ների դատախազություն ստացվել է 2019 թվականի օգոստոսի 27-ին:
2019 թվականի սեպտեմբերի 26-ին ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան է ստացվել վե-րոնշյալ դատավճռի դեմ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Լ.Մարկոսյանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքը:
Թիվ ԵԿԴ/0344/01/16 քրեական գործը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան է ստացվել 2019 թվականի հոկտեմբերի 7-ին, իսկ նախագահող դատավորին (նախագահող դատավոր՝ Ա.Վարդանյան, կազմի դատավորներ՝ Մ.Պապոյան և Ա.Բեկթաշյան) է հանձնվել 2019 թվա-կանի հոկտեմբերի 8-ին:
2019 թվականի հոկտեմբերի 8-ին կազմի դատավոր Ա.Բեկթաշյանը սույն քրեական գոր-ծով հայտնել է ինքնաբացարկ:
Նույն օրը նախագահող դատավոր Ա.Վարդանյանի կողմից զեկուցագիր է ներկայացվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի նախագահին՝ սույն քրեական գործով կազմում այլ դատավոր ընդգրկելու վերաբերյալ:
2019 թվականի հոկտեմբերի 9-ին դատավոր Ա.Բեկթաշյանի փոխարեն քրեական գոր-ծով կազմում ընդգրկվել է դատավոր Կ.Մարդանյանը:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2019 թվականի հոկտեմբերի 9-ի որոշմամբ Առա-ջին ատյանի դատարանի դատավճռի դեմ ներկայացված վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ, և քրեական գործը նշանակվել է դատական նիստում քննության:

Վերաքննիչ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստերը.
Էդուարդ Գեղամի Ավետյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք էր առաջադրվել այն բանի համար, որ նա «2016 թվականի սեպտեմբերի 22-ին ժամը 00:20-ի սահմաններում Երևանի Չարենց 1 հասցեում գործող «Ակապելլա» կարաոկե ակումբում, բռնության գործադրմամբ խմբի կազմում կատարել է խուլիգանություն:
Այսպես.
2016 թվականի սեպտեմբերի 21-ին երեկոյան Էդուարդ Գեղամի Ավետյանն իր ընկերոջ, միաժամանակ հարևան Կարեն Ռուդիկի Ղուկասյանի հետ զվարճանալու նպատակով այ-ցելել են Երևանի Չարենցի թիվ 1 հասցեում գործող «Ակապելլա» կարաոկե ակումբ: Դրանից հետո, արդեն՝ 2016 թվականի սեպտեմբերի 22-ին՝ ժամը 00:20-ի սահմաններում վերջին-ներս վեճի են բռնվել նույն ակումբում զվարճացող ազգականներ՝ Ռոմիկ Արամի Հակոբյա-նի և Մանուկ Ռուբենի Հակոբյանի հետ, որի ընթացքում միասին դուրս են եկել ակումբի մուտքի դիմաց և այդ հարցի շուրջ զրույց ծավալել, սակայն այդ պահին նշված վայրում ծառայություն իրականացնող ոստիկանների կողմից դիտողություն են ստացել և վեճը շա-րունակելու նպատակով վերադարձել են ակումբ:
Ակումբի նախասրահում վերջինները կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերա-բերմունք դրսևորելով, շուրջ 3 րոպե տևողությամբ աղմկել են ակումբի նախասրահում, հա-սարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհական հողի վրա մարդկային համակեցության կանոնների նկատմւսմբ անթաքույց արհամարհանք դրսևորելով, հասրակական վայր հանդիսացող «Ակապելլա» ակումբում վարքագծի կանոն-ները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտել են հասարակութ-յան նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը, որի ընթացքում մի կողմից՝ Էդուարդ Ավետյանը և Կարեն Ղուկասյանը, իսկ մյուս կողմից՝ Ռոմիկ Հակոբյանը և Մանուկ Հակոբ-յանը ձեռքերով և ոտքերով փոխադարձ հարվածներ են հասցրել միմյանց և իրենց դիտա-վորյալ գործողություններով էականորեն խաթարել են հասարակական վայրում գտնվող անձանց ֆիզիկական և հոգեկան անձեռմխելիությունը, խոչընդոտել ակումբի բնականոն աշխատանքը»:
Կարեն Ռուդիկի Ղուկասյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա «2016 թվականի սեպտեմբերի 22-ին՝ ժամը 00:20-ի սահմաններում Երևանի Չարենց 1 հասցեում գործող «Ակապելլա» կարաոկե ակումբում, բռնության գործադրմամբ խմբի կազմում կատարել է խուլիգանություն:
Այսպես.
2016 թվականի սեպտեմբերի 21-ին՝ երեկոյան Կարեն Ռուդիկի Ղուկասյանն իր ընկերոջ, միաժամանակ հարևան էդուարդ Գեղամի Ավետյանի հետ զվարճանալու նպատակով այցելել են Երևանի Չարենցի թիվ 1 հասցեում գործող «Ակապելլա» կարաոկե ակումբ։ Դրանից հետո, արդեն՝ 2016 թվականի սեպտեմբերի 22-ին՝ ժամը 00:20-ի սահմաններում վերջիններս վեճի են բռնվել նույն ակումբում զվարճացող ազգականներ՝ Ռոմիկ Արամի Հակոբյանի և Մանուկ Ռուբենի Հակոբյանի հետ, որի ընթացքում միասին դուրս են եկել ակումբի մուտքի դիմաց և այդ հարցի շուրջ զրույց ծավալել, սակայն այդ պահին նշված վայրում ծառայություն իրականացնող ոստիկանների կողմից դիտողություն են ստացել և վեճը շարունակելու նպատակով վերադարձել են ակումբ:
Ակումբի նախասրահում վերջինները կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերա-բերմունք դրսևորելով, շուրջ 3 րոպե տևողությամբ աղմկել են ակումբի նախասրահում, հա-սարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհական հողի վրա մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ անթաքույց արհամարհանք դրսևորելով, հասրակական վայր հանդիսացող «Ակապելլա» ակումբում վարքագծի կանոն-ները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտել են հասարակութ-յան նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը, որի ընթացքում մի կողմից՝ Կարեն Ղու-կասյանը և Էդուարդ Ավետյանը, իսկ մյուս կողմից՝ Ռոմիկ Հակոբյանը և Մանուկ Հակոբյա-նը ձեռքերով և ոտքերով վախադարձ հարվածներ են հասցրել միմյանց և իրենց դիտավոր-յալ գործողություններով էականորեն խաթարել են հասարակական վայրում գտնվող անձանց ֆիզիկական և հոգեկան անձեռմխելիությունը, խոչընդոտել ակումբի բնականոն աշխատանքը»:
Մանուկ Ռուբենի Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա «2016 թվականի սեպտեմբերի 22-ին՝ ժամը 00:20-ի սահմաններում Երևանի Չարենց 1 հասցեում գործող «Ակապելլա» կարաոկե ակումբում, բռնության գործադրմամբ խմբի կազմում կատարել է խուլիգանություն:
Այսպես.
2016 թվականի սեպտեմբերի 21-ին՝ երեկոյան Մանուկ Ռուբենի Հակոբյանն իր ազգա-կան՝ Ռոմիկ Արամի Հակոբյանի հետ զվարճանալու նպատակով այցելել են Երևանի Չա-րենցի թիվ 1 հասցեում գործող «Ակապելլա» կարաոկե ակումբ: Դրանից հետո, արդեն՝ 2016 թվականի սեպտեմբերի 22-ին՝ ժամը 00:20-ի սահմաններում վերջիններս վեճի են բռնվել նույն ակումբում զվարճացող ընկերներ՝ Կարեն Ռուդիկի Ղուկասյանի և էդուարդ Գեղամի Ավետյանի հետ, որի ընթացքում միասին դուրս են եկել ակումբի մուտքի դիմաց և այդ հար-ցի շուրջ զրույց ծավալել, սակայն այդ պահին նշված վայրում ծառայություն իրականացնող ոստիկանների կողմից դիտողություն են ստացել և վեճը շարունակելու նպատակով վերա-դարձել են ակումբ:
Ակումբի նախասրահում վերջինները կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերա-բերմունք դրսևորելով, շուրջ 3 րոպե տևողությամբ աղմկել են ակումբի նախասրահում, հա-սարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհական հողի վրա մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ անթաքույց արհամարհանք դրսևորելով, հասրակական վայր հանդիսացող «Ակապելլա» ակումբում վարքագծի կանոն-ները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտել են հասարա-կության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը, որի ընթացքում մի կողմից՝ Մանուկ Հակոբյանը և Ռոմիկ Հակոբյանը, իսկ մյուս կողմից՝ էդուարդ Ավետյանը և Կարեն Ղուկաս-յանը, ձեռքերով և ոտքերով փոխադարձ հարվածներ են հասցրել միմյանց և իրենց դիտա-վորյալ գործողություններով էականորեն խաթարել են հասարակական վայրում գտնվող անձանց ֆիզիկական և հոգեկան անձեռմխելիությունը, խոչընդոտել ակումբի բնականոն աշխատանքը»:
Ռոմիկ Արամի Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա «2016 թվականի սեպտեմբերի 22-ին՝ ժամը 00:20-ի սահմաններում Երևանի Չարենց 1 հասցեում գործող «Ակապելլա» կարաոկե ակումբում, բռնության գործադրմամբ խմբի կազմում կատարել է խուլիգանություն:
Այսպես.
2016 թվականի սեպտեմբերի 21-ին՝ երեկոյան Ռոմիկ Արամի Հակոբյանն իր ազգական՝ Մանուկ Ռուբենի Հակոբյանի հետ զվարճանալու նպատակով այցելել են Երևանի Չարենցի թիվ 1 հասցեում գործող «Ակապելլա» կարաոկե ակումբ: Դրանից հետո, արդեն՝ 2016 թվա-կանի սեպտեմբերի 22-ին՝ ժամը 00:20-ի սահմաններում վերջիններս վեճի են բռնվել նույն ակումբում զվարճացող ընկերներ՝ Կարեն Ռուդիկի Ղուկասյանի և էդուարդ Գեղամի Ա-վետյանի հետ, որի ընթացքում միասին դուրս են եկել ակումբի մուտքի դիմաց և այդ հարցի շուրջ զրույց ծավալել, սակայն այդ պահին նշված վայրում ծառայություն իրականացնող ոս-տիկանների կողմից դիտողություն են ստացել և վեճը շարունակելու նպատակով վերա-դարձել են ակումբ:
Ակումբի նախասրահում վերջինները կոպիտ կերպով խախտել են հասրարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերա-բերմունք դրսևորելով, շուրջ 3 րոպե տևողությամբ աղմկել են ակումբի նախասրահում, հա-սարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհական հողի վրա մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ անթաքույց արհամարհանք դրսևորելով, հասրակական վայր հանդիսացող «Ակապելլա» ակումբում վարքագծի կանոն-ները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտել են հասարակութ-յան նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը, որի ընթացքում մի կողմից Ռոմիկ Հա-կոբյանը և Մանուկ Հակոբյանը, իսկ մյուս կողմից՝ Էդուարդ Ավետյանը և Կարեն Ղուկասյա-նը, ձեռքերով և ոտքերով փոխադարձ հարվածներ են հասցրել միմյանց և իրենց դիտա-վորյալ գործողություններով էականորեն խաթարել են հասարակական վայրում գտնվող անձանց ֆիզիկական և հոգեկան անձեռմխելիությունը, խոչընդոտել ակումբի բնականոն աշխատանքը»:
Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում, մասնավորապես, նշված է.
«(…) Ամբաստանյալ Կարեն Ղուկասյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով իրեն առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր չճանաչեց և հրաժարվեց ցուցմունք տալուց, սակայն մեղադրողի հարցերին պատասխանեց, որ նախկինում ոստիկաններից ճանաչել է երկուսին միայն դեմքով: Իր համար անհասկանալի է, թե ինչու է իրենց ձեռնաշղթաներով տարել ոստիկանության բաժին: Ինքն ամբաստանյալներին ճանաչում է շատ վաղուց: Ինքը աշխատում է որպես վարսահարդար: Ինքը չի հիշում, թե այդ օրը, ով երբա եկել ակումբ: Ինքը որևէ արարք չի կատարել, որպեսզի իրեն ձերբակալեն: Ինքը զուգարան գնալու նպատակով սրահից դուրս է եկել նախասրահ և այդ ժամանակ լույսերը անջատվել է և իրեն ձերբակալել են: Իր հետ ավտոմեքենայի մեջ եղել է Էդուարդը և իրենց թույլ չեն տվել միմյանց հետ խոսելու: Հայտնեց, որ անցել է ժամանակ չի շատ մանրամասներ չի հիշում, սակայն հիշում է, որ սրահից դուրս է եկել և մեկ րոպե չի տևել և իրեն ձերբակալել են:
Ամբաստանյալ Էդուարդ Ավետյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով իրեն առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր չճանաչեց և հրաժարվեց ցուցմունք տալուց, սակայն մեղադրողի հարցերին պատասխանեց, որ ոստիկանները իր հարցին, թե ինչի համար են իրեն տանում ոստիկանություն ոստիկանները պատասխանել են, որ ոստիկանության բաժնում կիմանա: Իր պարանոցի վրա եղել է վնասվածք, որը ինքը ստացել է պարապունքների ընթացքում, որի մասին գրել է բացատրության մեջ: Զուգարա-նից դուրս գալիս իրեն հարցրել են ձեռնաշղթաները և տարել նստացրել են ոստիկանական ավտոմեքենան: Ռոմիկ Հակոբյանի հետ իրեն ծանոթացրել է Կարենը: Ինքը միայն այդ օրեն է եղել այդ ակումբում: Իրենցից բացի այլ մարդիկ եղել են ակումբում: Հայտնեց, որ զբաղ-վում է բռնցկամարտով:
Ամբաստանյալ Ռոմիկ Հակոբյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով իրեն առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր չճանաչեց և հրաժարվեց ցուցմունք տալուց, սակայն մեղադրողի հարցերին պատասխանեց, որ ինքը միջանցքում կանգնած է եղել և այդ ժամանակ միջանցքի լույսերը անջատվել միացել են: Իրենք ամբաստանյալներով ընկերնե են: Ինքը զուգարանին է սպասելուց եղել: Ներսում եղել է 8 հոգուց ավել ոստիկան: Իր հետ ավտոմեքենայի մեջ եղել է Մանուկը: Իրենց միջանցքից բաց են թողել մտել են ներս և մոտ 5 րոպե հետո եղել և իրենց ասել են, որ իրենք էլ պետք է գնան: Ինքը ոչ դրսում է կռիվ արել ոչ ներսում: Ոչ ոքի չի հարվածել: Ինքը չի հիշում դուրս է եկել նոր են բռնել, թե կանգնած է եղել նոր են բռնել:
Ամբաստանյալ Մանուկ Հակոբյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով իրեն առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր չճանաչեց և հրաժարվեց ցուցմունք տալուց: Ինքը ակումբում գտնվելու ժամանակ դուրս եկել է և նորից վերադարձել է սրահ: Միջադեպ չի եղել: Ինքը նշված ակում հաճախ է այցելել և բոլորին դեմքով ճանաչել է: Միջանցքում շատ մարդիք են դուրսուներս արել: Ինքը չի կատարել որևէ գործողություն, որ խանգարի ակումբի ներսում գտնվող մարդկանց:
Վկա Հայկ Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է որպես ոստիկան: Հայտնեց, որ ամբաստանյալներին չի ճանաչում բայց նրանց դեմքը ծանոթ է: Օրը և ժամը չի հիշում: Հիշում է, որ դեպքը տեղի է ունեցել «Ակապելլա» ակումբում: Ինքը ծառա-յություն է իրականացրել Կարեն Զաքարյանի հետ: Իրենք հերթական գրանցումը կատարելու նպատակով գտնվել են «Ակապելլա» ակումբի մոտ և ակումբից դուրս է եկել մի ոստիկան և հայտնել է, որ ներսում վիճաբանություն է: Ինքը չի հիշում անձամբ տեսել է, թե ոչ որ ակումբի դրսում եղած լինի խոսակցություն: Ինքը երբ ակումբ է մտել այնտեղ շատ մութ է եղել և երաժշտության ձայնը եղել է բարձ: Այս տարիների ընթացքում նմանատիպ դեպքեր շատ են եղել և ինքը մանրամասները լավ չի հիշում: Մի քանի երիտասարդների բերման են ենթարկել և նրանք եղել են ձեռնաշղթաներով: Ինքը ակումբի աշխատողներին չի ճանաչում: Եթե ակումբի աշխատակիցը դիմում է ոստիկանին, ապա ինքը պարտավոր է ներս մտնել, սակայն իրենց ծառայությունը իրականացվում է դրսում: Ինքը կոնկրետ հարված չի տեսել: Ինքը երբ մտել է ներս տեսել է որ ոստիկանները այդ երիտասարտներին արդեն պարկացրած են եղել և ներսից լսվել է երաժշտության ձայն: Ինքը հայհոյանք չի լսել: Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո վկա Հայկ Հարությունյանը հայտնեց, որ ցուցմունքը գրվել է իր մատմածով և այն ճիշտ է: Հայտնեց, որ երկար ժամանակ է անցել դրա համար շատ բան չի հիշում:
Վկա Կարեն Զաքարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է որպես ոստի-կան: Օրը տարին չի հիշում, սակայն եղել է ուշ ժամ: Ինքը իր գործընկեր Հայկ Հարություն-յանի հետ ծառայություն են իրականացրել և պետք է գրառում կատարեին: Գրառում կատարելու ժամանակ ակումբի դիմաց հավաքված են եղել երիտասարդներ և զրուցել են և որպեսզի զրույցը չշարունակվի իրենք դիտողություն են արել, որպեսզի շարունակեն իրենց ժամանցը ակումբի ներսում: Եվ մի քանի րոպե անց ակումբի աշխատակիցը դուրսէ եկել և իրենց ասել է, որ ներսը վիճաբանություն է և իրենք ներս են մտել, սկզբում երկու ոստիկան հետո նոր իրենք: Երբ ինքը իր գործընկերոջ հետ մտել է ներս տեսել է, որ ընկերները արդոն բերման գործողություն են անում՝ գետնին պարկեցրել ձեռնաշղթա են հագցնում: Իրենց կռվի մասին ասել է ակումբի աշխատակիցը: Ինքը ներսում տեսել է միայն մի երիտասարդի ով ոտքերով հարվածել է, բայց ում չի տեսել, իսկ մնացաց երիտասարդները եղել են գետնին պարկած: Ներսից ոչ ոք դուրս չի եկել:
Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելու հետո վկա Կարեն Զաքարյանը հայտնեց, որ ցուցմունքը գրված է իր բառերից և ճիշտ է:
Վկա Աղասի Գրիգորյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է, ոստիկանությունում: Հայտնեց, որ ինքը իր գործընկերոջ հետ ծառայություն է իրականացրել, սակայն ավելի մանրամասն չի հիշում, թե ով ինչ գործողություն է կատարել և դատարանին խնդրել է հիմք ընդունել իրենց կողմից գրված զեկուցագրերը: Ինքը հիշում է, որ ամբաստանյալներին բերման են ենթարկել կռիվ անելու համար: Նրանք կռիվ են արել ակումբի ներսում, սակայն այլ հաճախորդների հետ: Ինքը տղաների դեմքերը հիշում է, սակայն չի կարող ասել, ով ինչ գործողություն է կատարել: Հայտնեց, որ ճանաչում է ակումբի մենեջերին: Նախաքննության ընթացքում իրեն չեն ստիպել ցուցմունք տալ: Իրենք ծառայություն են իրականացրել Չարենցի 1 հասցեում: Ինքը մանրամասն չի հիշում, թե ինչ էր կատարվում ներսում: Ինքը չի հիշում, թե ում է գետնին ընկած տեսել:
Վկա Աղասի Գրիգորյանի նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո վկան հայտնեց, որ ինքը մանրամասն չի հիշել և անգամ չի հիշել, որ մենեջերն է իրեն մոտեցել և կանչել:
Դատարանի կողմից հրապարակվել է վկա Գոռ Աթաջյանի կողմից նախաքննության ընթացքում՝ 2016 թվականի նոյեմբերի 3-ին տրված ցուցմունքը՝ այն մասին, որ Շուրջ 9 ամիս է, որ աշխատում եմ «Ռոբ Ռաֆո» ՍՊ ընկերությանը պատկանող «Ակապելլա» կարաոկե ակումբում: Սկզբում աշխատել է որպես դիջեյ, իսկ արդեն շուրջ երկու ամիս է, որ աշխատում է այդ ակումբում որպես մենեջեր: Նշում է, որ տնօրենը հանդիսանում է Լուիզան, որի ազգանունը չգիտի, նրա հեռախոսահամարն է՝ 091 41 42 97, ներկա պահին նա գտնվում է Մոսկվա քաղաքում և մոտակա մեկ շաբաթվա ընթացքում վերադառնալու է: Դեպքի մասին կարող է հայտնել, որ իր հիշելով 2016 թվականի սեպտեմբերի 21-ին՝ անկախության օրը, ակումբում եղել են մոտ 15 հոգի հաճախորդներ, ընդամենը 4-5 սեղան: Նշում է, որ այդ օրը ուշ երեկոյան արդեն սեպտեմբերի 22-ին՝ ժամը 00-ից հետո, հստակ ժամը չի կարող հիշել, երբ ինքը ակումբի սրահից դուրս է եկել, ակումբի միջանցքում զուգարանի մոտ թվով չորս երիտասարդներ միմյանց քաշքշել են, ինքը չի միջամտել: Կոնկրետ չի նկատել, թև որևէ մեկը ինչ-որ մեկին հարվածել է, թե որևէ մեկը ինչ-որ մեկի հարվածել է, թե՝ ոչ: Ուղղակի այդ պահին, երբ նկատել է, որ նրանք խառը միմյանց քաշքշում են, իսկ քանի որ երաժշտությունն էլ բարձր էր, նրանց խոսակցությունը չի լսվել, ինքը անմիջապես դուրս է եկել և կանչել է այնտեղ ծառայություն իրականացնող ոստիկաններին, որի ժամանակ ոստիկանները ներս են մտել և կանխել նրանց հետագա վիճաբանությունը: Ինքը ներս է գնացել ոստիկաններից հետո, տեսել է այն պահը, երբ ոստիկանները նրանց բաժանում էին և նրանց ձեռքերը ձեռնաշղթա գցեցին, որպեսզի նրանք միմյանց հարվածներ չհասցնեին: Նշում է, որ ինքը կոնկրետ ուշադիր չի եղել, թե չորս երիտասադներն էլ միմյանց միաժամանակ քաշքշել են, թե՝ ոչ, սակայն ընդհանուր նկատվում էր, որ նրանք վեճի են բռնվել: Նշում է, որ այդ երիտասարդներից երկուսի անուններն է հիշում, մեկինը՝ Մանուկ, իսկ մյուսինը՝ Կարեն է, մյուս երկուսի անունները չի հիշում, նրանք չորսն էլ եղել են իրենց ակումբի հաճախորդներից, նախկինում էլի են այցելել իրենց ակումբ, սակայն ինքը չգիտի, թե նրանք չորսն էլ միասին ծանոթներ, կամ ընկերներ են, թե՝ ոչ, կամ նրանցից, ով ում ընկերն է, չի հիշում, թե որ սեղանն էին նստած, սեղանները անվանական չեն, ուղղակի համարակալված են: Միայն կարող է ասել, որ այդ չորս եիտասարդներն էլ մեկ սեղանում նստած չեն եղել, տարբեր սեղաններ են նստած եղել: Այդ օրը ակումբի Աշխատանքը սկսվել է ժամը 19-ից, իսկ այդ չորս երիտասարդները հստակ է հիշում, թե երբ են եկել, սակայն իր հիշելով ժամը մոտ 22-ի սահմաններն են այցելել: Այդ անձանց վեճից իրենց ակումբում ոչ մի գույք չի վնասվել, նրանք միմյանց քաշքշել են ակումբի միջանցքում, որը տևել է ընդամենը մեկ րոպե, բացի այդ էլ ակումբի աշխատանքը չի խանգարվել, դրանից հետո ոստիկանները նրանց տարել են ոստիկանություն, այլ մարդ չի եղել այդ պահին ակումբի միջանցքում: Այդ օրը աշխատան-քի են գտնվել ինքը, Արմենը՝ Սաշիկը, որի ագգանունը չի հիշում, նրա հեռախոսահամարն է՝ 096 272227, դիջեյը՝ Արմեն Ալեքսանյանը, ում հեռախոսահամարը չունի, եղել է նաև հավաքաարը՝ Նվարդը, որի ազգանունը նույնպես չգիտի, նրա հեռախոսահամարը նույն-պես չունի: Տնօրենը միշտ ակամբում չի լինում, այնտեղ կազմակերպչական աշխատանք-ները կատարում է ինքը: Նշում է, որ դեպքից հետո այդ չորս եիտասարդներից Մանուկը և Կարենը նույնպես այցելել են իրենց ակումբ, հիշում է, որ մեկ անգամ են այցելել, սկզբում եկել է Մանուկը, իսկ հետո եկել է նաև Կարենը, նրանք նստել են առանձին, միմյանց հետ խոսել են, սակայն ինքը հասկացել է, որ նրանց հարաբերությունների վրա չի ազդել այդ օրվա վեճը: Նշում է, որ Մանուկը հանգիստ բնավորությամբ, բարձրահասակ, մոտ 180 սմ հասակով է, օպտիկական թափանցիկ ակնոցներ է կրում, սև նորմալ մազերով է, քիչ գեր կազմվածքով է սպիտակ մաշկով, նրան տեսնելուց կճանաչի, Կարենին նույնպես կճանաչի, նա միջին հասակի է, կլինի մոտ 170 սմ հասակով, նիհարավուն կազմվածքով է, կլոր դեմ-քով, ոչ շատ և ոչ քիչ սև գույնի մազերով երիտասարդ է, մյուս երկու երիտասարդներին էլ կճանաչի, նրանցից մեկը նիհարավուն կազմվածքով, բարձրահասակ, կլինի մոտ 180 սմ հասակով, իսկ մյուսը մոտ 170 սմ հասակով, նիհարավուն կազմվածքով, կարճ սև մազերով սպիտակ մաշկով երիսոսսարդ է: Նշում է, որ դեպքից հետո երբ նրանք այցելել են իրենց ակումբ, ինքը նրանց հետ որևէ շփում չի ունեցել, չի էլ հարցրել, թե ինչ պատճառով էին միմյանց հետ վիճում, նրանք նույնպես իրենց այդ կռվի մասով ոչինչ չեն հարցրել և ոչինչ չեն ասել: Ոստիկաններից մեկի անունը Տիգրան էր, մյուսներին չգիտի, այդ պահին այդ վայ-րում եղել են չորս ոստիկաններ, սակայն նրանցից երկուսը միշտ ծառայություն են կատա-րում իրենց ակումբի մոտակայքում: Ակումբում առկա են տեսախցիկներ, սակայն դրանք չեն գործում, քանի որ ահագին ժամանակ է, մի քանի ամիս կլինի, երբ իրենց տեսախցիկնե-րի հիշողության սարքն առգրավվել է ոստիկանների կողմից և մինչև այժմ չի վերադարձվել, այդ պատճառով էլ տեսախցիկները չեն գործում: Նշում է, որ ակումբի տնօրինությունը որևէ բողոք և պահանջ չունի, քանի որ որևէ գույքային վնաս չի պատճառվել ակումբին և այդ երիտասադների վիճաբանությամբ ակումբի աշխատանքը չի խաթարվել ավելացնելու այլ բան չունի: Ոչ մեկ ներկա չի եղեր այդ չորս երիտասարդներն են եղել, այլ մարդ չի եղել, ի-րենց ակումբին կա նաև անվտանգության աշխատակից, անունը՝ Արո, նրա հեռախոսահա-մարը չունի, նա այդ օրը աշխատանքի չի եղել, դրա համար էլ ինքը միջանցքում շատ է գտնվել: Ինքը սրահում է եղել, կոնկրետ ուշադիր չի եղել, թե նրանք ինչպես են դուրս եկել միջանցք, սակայն սրահում հաստատ ոչ մեկ ոչ մեկի չի հարվածել և որևէ արտառոց բան տեղի չի ունեցել, իսկ ինքն էլ պատահական է դուրս եկել միջանցք, քանի որ ինչպես ասել է, անվտանգության աշխատակիցը աշխատանքի չի եղել, այդ պատճառով էլ հաճախակի դուրս է եկել միջանցք: Ինքը այդ մասով ոչինչ չգիտի, երբ դուրս է եկել, նրանք միջանցքում զուգարանի մոտ են եղել, քաշքշել են իրար, ինքը չի նկատել, թե հարվածել են իրար, թե՝ ոչ: Ակումբի հաճախորդները սրահից դուրս չեն եկել, ձայն չեն լսել, քանի որ երաժշտության ձայնը բավականին բարձր է եղել ոչ մեկ նրանցից սրահ չի մտել, սրահից ոչ մեկ չի եկել, իսկ ինչ վերաբերում է հարվածներ հասցնելուն, ապա ինքը չի տեսել:
Դատարանի կողմից հրապարակվել է վկա Գոռ Աթաջյանի կողմից նախաքննության ըն-թացքում՝ 2016 թվականի նոյեմբերի 11-ին լրացուցիչ տրված ցուցմունքն այն մասին, որ քա-նի որ ակումբի անվտանգության աշխատակիցը հիշյալ օրը աշխատանքի չի եղել, այլ հա-ճախրդներ կամ աշխատակից չի եղել այդ պահին ինքը դիմել է ոստիկաններին, որպեսզի նրանց վիճաբանությունը կանխեն ու հետագա բարդությունները կամ հետևանքներ չառա-ջանային: Նկատի ունի, որ նրանց վիճաբանությունը չշարունակվի, չմտնեին սրահ կամ սրահից հաճախորդները դուրս չգային և չմիջամտեին վիճաբանությանը, բացասական տպավորություն չստեղծվեր իրենց ակումբի մասին և ի վերջո իրենց ակումբից վիճաբա-նության հետևանքով որևէ գույք չվնասվեր կամ այլ վնասներ չկրեին: Մեկ անգամ ևս նշում է, որ այդ պահին մենակ ինքն է ներկա եղել: Հստակ չի հիշում, թե խոհարար Նվարդը այդ օրը ակումբում եղել է, թե՝ ոչ, իսկ նրա բացակայության ժամանակ չի հիշում, թե ում են կանչել: Նշում է, որ անվտանգության աշխատակիցը մեկ հոգի է՝ Արարատ Ավդալյանն է, ով այդ օրը գործի չի եղել, հիվանդ է եղել: Իրենց ակումբի վերաբերյալ փաստաթղթերը ինչպես նաև աշխատանքի պայմանագրի պատճեննը լրացուցիչ կներկայացնի: Տնօրենի հեռախո-սահամարն է 094-41-42-97, ներկա պահին մատուցողը դեռ աշխատանքի չի ժամանել, սա-կայն նա նույնպես չի տեսել և դեպքից ոչինչ չգիտի:
Դատարանի կողմից հրապարակվել է վկա Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից նա-խաքննության ընթացքում՝ 2016 թվականի նոյեմբերի 28-ին տրված ցուցմունքն այն մասին, որ 2016 թվականից ծառայում է ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդում 3-րդ հատուկ գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան, ոստիկանության կրտսեր սերժանտ կոչումով: Ցան-կանում է նշել, որ 2016 թվականի սեպտեմբերի 21-ին՝ ժամը 23:00-ից մինչև սեպտեմբերի 22-ի՝ ժամը 05:00-ն ծառայության է գտնվել Երևան քաղաքի Չարենց 1 հասցեում, որտեղ անցնում է իրենց 0395 երթուղին, իսկ տվյալ հասցեում գտնվում են նաև կարաոկե ակումբ-ներ: Ինքը ծառայության է գտնվել նույն վաշտի ոստիկան, ոստիկանության ավագ Աղասի Գրիգորյանի հետ: Հիշյալ օրը՝ ժամը 00:20-ի սահմաններում իրենց են մոտեցել և իրենց ծառայությունն են ստուգել իրենց պարեկային ավտոմեքենաները, իսկ ծառայությունը ստուգել են Հայկ Հարությունյանը և Կարեն Զաքարյանը։ Այդ ժամանակ երբ նրանք իրենց ծառայությունն Էին ստուգում, հենց «Ակապելլա» կարաոկե ակումբից դուրս էին եկել թվով 4 հոգի երիտասարդներ և տպավորություն է ստեղծվել, որ նրանք պատրաստվում են վիճել, քանի որ բարձրաձայն խոսել են, այդ պահին իրենք միջամտել են, զգուշացրել են նրանց, որ ցածր խոսեն և հանկարծ չվիճեն միմյանց հետ, որի ընթացքում նրանք հայտնել են, որ ընկերներ են և ամեն ինչ կարգին է, մտնում են կրկին զվարճանալու, իրենք դա կատարել են անձամբ նրանց մոտենալով, որից հետո նրանք ներս են մտել ակումբ: Դրանից հետո մոտ մեկ կամ երկու րոպե անց, իրենց մոտ վազելով, մոտեցել է մենեջեր Գոռ Աթաջանյանը և հայտնել է, որ ակումբի ներսում կռիվ է: Մենք, ինչպես նաև իրենց ծառայությունը ստուգող ոստիկանները ներս են գնացել, որի ժամանակ ակումբի միջանցքում՝ մուտքից անմիջապես ներս թվով այդ նույն չորս հոգի երիտասարդները միմյանց փոխադարձ ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել, քաշքշել են նաև իրար: Քանի որ խառ-նաշփոթ իրավիճակ էր և իրենք չէին հասցրել նկատել, թե ով ում էր հարվածում, կամ ինչու էին հարվածում, հայհոյանքների ձայն չէր լսվել, քանի որ երաժշտությունը բավականին բարձր է եղել, նրանց խոսակցությունն էլ չէր լսվում, սակայն նրանք գոռգոռում էին այդ վեճի ժամանակ, իսկ թե կոնկրետ ինչ էին ասում, կամ հայհոյում էին, չի լսվել: Քանի որ իրենք էլ էին չորս հոգով, ամեն մեկը մեկին բռնել են, կանխել են և թույլ չեն տվել շարու-նակել կռիվը, որից հետո այդ չորսին բերման ենք ենթարկել ոստիկանության Մարաշի բաժանմունք: Այդ ժամանակ հաճախորդներ չեն նկատել, այդ չորս հոգի երիտասարդն էին, մենեջերն էր այդ վայրում գտնվում, իր հիշելով այլ աշխատակցի չի նկատել: Ինքը չի կարող ասել, թե վիճաբանությունը որքան է տևել, սակայն իրենց գործողությունները, նրանց կանխելու և հանդարտեցնելու, ինչպես նաև ակումբից դուրս բերելու ժամանակը տևել է մոտ 2-3 րոպե: Այդ երիտասարդները ենթարկվում էին իրենց օրինական պահանջներին և չեն խոչրնդոտել իրենց գործողությունները, այդ վայրում որևէ գույք կամ արժեքավոր սպասկա վնասված կամ կոտրված չեն նկատել: Նշում է, որ երբ այդ չորս երիտասարդներին բերել են ոստիկանություն, պարզվել է, որ նրանք հանդիսանում են էդուարդ Ավետիսյանը, Կարեն Ղուկասյանը, Մանուկ Հակոբյանը և Ռոմիկ Հակոբյանը: Ցանկանում է հայտնել, որ այդ երիտասարդների վրա պարանոցի հատվածում ակնհայտ նկատվում էին քերծվածքներ և քաշքշոցի հետքեր, որոնց վերաբերյալ ինքը կոնկրետ նշել է իր զեկուցագրում, թե նրան-ցից ում վրա են նկատել այդ ամենը, բացի այդ էլ նշել է, որ երբ նրանց տեղափոխել են ոս-տիկանություն, ասել են, որ իրենք կռիվ չեն արել, բայց ստում էին, նրանք չորսն էլ միմյանց հետ կռվել են, խառնաշփոթ վիճակում էին, բոլորը միմյանց հարվածներ էին հասցնում, հստակ չի կարող նշել, թե ով ում էր հարվածում, կամ երկուսը երկուսի դեմն էին, թե՝ ոչ, կամ ով ում ընկերն էր: Դրանից հետո իրենք հեռացել են և շարունակել իրենց ծառայությու-նը, այլ բան չի կարող ասել: Ավելացնում է, որ նախկինում այդ երիտասարդներին չեն ճանաչել, նրանց տեսնում էին առաջին անգամ, նրանց տվյալներն էլ իմացել են ոստիկա-նություն բերման ենթարկելու ժամանակ և բոլորին էլ տեսնելուց կճանաչի: Ավտոմեքենայի մեջ նրանք ոչ մեկ ոչ մեկի հետ չի խոսել, իրենք նրանց զգուշացրել են, որ չխոսեն, նաև զգուշացրել են, որ ձայնագրություն է կատարվում, որպեսզի նրանք չկարողանան միմյանց հետ պայմանավորվեին, սակայն իրականում ձայնագրություն չի կատարվել, ավելացնում նաև, որ նրանցից երկուսին այլ ավտոմեքենայով են տեղափոխել, իսկ մյուս երկուսին՝ այլ ավտոմեքենայով, սակայն կոնկրետ չեն իմացել, թե նրանցից ովքեր են իրար հետ մտերիմ, սակայն տպավորությունը այնպիսին էր, որ երկուսր երկուսի հետ էր կռվում: Ավելացնելու այլ բան չունի:
Ապացույց ճանաչված ՀՀ ոստիկանության աշխատակից՝ Արթուր Հովհաննիսյանի զե-կուցագիրը և վերծանումները:
Ստուգելով ամբաստանյալներ Էդուարդ Գեղամի Ավետյանի, Կարեն Ռուդիկի Ղուկաս-յանի, Մանուկ Ռուբենի Հակոբյանի և Ռոմիկ Արամի Հակոբյանի կողմից, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություն կա-տարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույ-լատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալների մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրանց օգտին մեկնաբանելով՝ դատարանը գտնում է, որ ամբաստան-յալներ Էդուարդ Գեղամի Ավետյանին, Կարեն Ռուդիկի Ղուկասյանին, Մանուկ Ռուբենի Հակոբյանին և Ռոմիկ Արամի Հակոբյանին վերագրվող արարքներում բացակայում են հան-ցակազմը: Հետևաբար պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալներ Էդուարդ Գեղամի Ավետյանի, Կարեն Ռուդիկի Ղուկասյանի, Մանուկ Ռուբենի Հակոբյանի և Ռոմիկ Արամի Հակոբյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված հանցանքների կատարման մեջ և այդ մեղադրանքների մասով նրանք ենթակա են արդարացման՝ հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ «(…)»:
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ «(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «(…)»:
Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատելիս ապացույցների բավա-րարությունը որոշելու հարցին ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Արարատ Ավագ-յանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ գործով իր 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ: Մասնավորապես՝ իրացնելով օրենքի միատեսակ կիրառութ-յունն ապահովելու իր սահմանադրական գործառույթը՝ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը հիշա-տակված դատական ակտում նախադեպային նշանակության իրավական դիրքորոշումներ է արտահայտել առ այն, որ. «(…)»:
Վերը նշված քրեադատավարական նորմերի, ինչպես նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նա-խադեպային իրավունքի լույսի ներքո գնահատելով սույն քրեական գործով ձեռք բերված և դատական քննության ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված ապացույցները, դատարանը գտնում է, որ քրեական գործով ձեռք բերված և դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները բավարար չեն ամբաս-տանյալների անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ ամբաս-տանյալները կատարել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասոի 1-ին կետով նախատեսված հանցավոր արարքը:
Դատարանի վերոգրյալ եզրահանգումները բխում են հետևյալ փաստական հանգա-մանքներից.
Մեղադրանքի հիմքում նախաքննական մարմնի կողմից դրված վերը նշված ապացույց-ները որևէ կերպ չեն հիմնավորում և ապացուցում, որ ամբաստանյալները կատարել են իրենց մեղսագրված արարքը՝ բռնության գործադրմամբ խմբի կազմում խուլիգանություն.
Այսպես
- Վկա Հայկ Հարությունյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ «(…)»:
- Վկա Կարեն Զաքարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ «(…)»:
- Վկա Աղասի Գրիգորյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ «(…)»:
- Վկա Գոռ Աթաջյանի կողմից նախաքննության ընթացքում՝ 2016 թվականի նոյեմբերի 3-ին տրված ցուցմունքի համաձայն՝ «(…)»:
- Վկա Արթուր Հովհաննիսյանի կողմից նախաքննության ընթացքում՝ 2016 թվականի նոյեմբերի 28-ին տրված ցուցմունքի համաձայն՝ «(…)»:
Դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ նաև այն հանգամանքին, որ ոստիկանը զեկուցագրում է նշել է վնասվածքի մասին, որի վերաբերյալ ամբաստանյալ Էդուարդ Ա-վետյանը հայտնել է, որ զբաղվում է բռնցքամարտով և վնասվածքը ստացել է մինչ ակում-բում գտնվելը՝ պարապունքների ընթացքում:
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարա-րությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայաց-րած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով ապացուցման առարկա և ապացույցների բավարարություն հասկացությունները, նշել է. «(…)»:
Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև՝ դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրա-ժեշտ դատավարական չափորոշիչները: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հա-կոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը):
Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Աուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ (տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Աուրեն Թումանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետը):
Բացի այդ, Դատարանը անդրադառնում է նաև այն հանգամանքին, որ Էդուարդ Գեղամի Ավետյանին, Կարեն Ռուդիկի Ղուկասյանին, Մանուկ Ռուբենի Հակոբյանին և Ռոմիկ Արա-մի Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքներում՝ խուլիգանությունը իրականացրել են մի կողմից՝ Էդուարդ Ավետյանը և Կարեն Ղուկասյանը, իսկ մյուս կողմից՝ Ռոմիկ Հակոբյանը և Մանուկ Հակոբյանը: Սակայն վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից մատնանշած չէ նրանցից յուրաքանչյուրի գործողությունները, հետևապես՝ նման պայմաններում խախտ-վում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 8-րդ և 9-րդ հոդվածներով նախատեսված անձնական և ըստ մեղքի պատասխանատվության սկզբունքները:
Գ.Ճաղարյանի և այլոց գործով որոշման մեջ անդրադառնալով մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից կատարված խուլիգանության որակման առանձնահատ-կություններին՝ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ «(…)» (տե՛ս Գրիգոր Խաչատուրի Ճաղարյանի և այլոց գործով Վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի օգոստոսի 24-ի թիվ ԵՇԴ/0002/01/11 որոշման 30-րդ կետը):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, հիմք ընդունելով Ա.Մաթևոսյանի և Ռ.Հարությունյանի, Հ. Սարգսյանի և այլոց, ինչպես նաև Գ.ճաղարյանի և այլոց գործերով որոշումներում ձևավոր-ված իրավական դիրքորոշումները՝ Ա.Բադալյանի վերաբերյալ ԼԴ/0227/01/12 գործով 18.10. 2013թ-ի որոշմամբ արձանագրել է. «(…)»:
Վճռաբեկ դատարանի վերը նշված որոշման հիմավորումները համադրելով սույն գործի փաստական հանգամանքներին, ակնհայտ է, որ սույն գործով ձեռք չեն բերվել ապացույց-ներ առ այն, որ նախ՝ տեղի է ունեցել խուլիգանության դեպքը, ինչպես նաև դրա կատար-մանը մասնակցել են երկու կամ ավելի անձինք, կամ նրանց արարքները զուգորդվել են բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով: Հետևապես, այդ հիմնավո-րումներով ևս Էդուարդ Գեղամի Ավետյանին, Կարեն Ռուդիկի Ղուկասյանին, Մանուկ Ռու-բենի Հակոբյանին և Ռոմիկ Արամի Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքը ապացուցված չէ:
Այսպիսով՝ վերը նշված փաստական տվյալները բովանդակային գնահատման ենթար-կելով, այդ թվում՝ հաշվի առնելով հիշատակված ապացույցների աղբյուրների հատկանիշ-ները, ապացույցների ձևավորման հանգամանքները, Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործի նյութերում բացակայում է որևէ փաստական տվյալ, որը հիմք կտար սույն քրեական գործի դատական քննության ընթացքում ձեռք բերված և հետազոտված ապա-ցույցները համարել անարժանահավատ: Դատական քննության ընթացքում ստացված ապացուցողական տեղեկությունների բովանդակության վերլուծության արդյունքում Դա-տարանը փաստում է, որ դրանցում բացակայում է որևէ էական հակասություն:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Դատարանը գտնում է, որ քրեական գործում առկա ապա-ցույցների համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չա-փանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ Էդուարդ Ավետյանը և մյուս ամբաստանյալները կատարել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցավոր արարք: Այլ խոսքով՝ մեղադրանքի կողմի ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Էդուարդ Ավետյանին և մյուս ամբաստանյալներին մեղ-սագրվող հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կաս-կած:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համա-ձայն՝ «(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «(…)»:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Լ.Մարկոսյանը, վերաքննիչ բողոք ներկայացնելով, խնդրել է թիվ ԵԿԴ/0344/ 01/16 քրեական գործով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դա-տարանի 2019 թվականի հունիսի 4-ի դատավճիռն ամբողջությամբ բեկանել և Կարեն Ղուկասյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և որպես պատիժ նշանակել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի 350-ապա-տիկի չափով, Էդուարդ Ավետյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և որպես պատիժ նշանակել տուգանք՝ նվազագույն աշխա-տավարձի 500-ապատիկի չափով, Մանուկ Հակոբյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և որպես պատիժ նշանակել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի 400-ապատիկի չափով, Ռոմիկ Հակոբյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և որպես պատիժ նշանակել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի 400-ապատիկի չափով:
Այսպես, հղում կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածով, ՀՀ քրեական դա-տավարության օրենսգրքի 25-րդ, 54-րդ, 107-րդ, 127-րդ, 358-րդ, 360-րդ, 366-րդ, 378-րդ, 380.1 և 394-րդ հոդվածներով նախատեսված դրույթներին և ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի մի շարք գործերով կայացրած նախադեպային որոշումներին՝ ներկայացրած վերաքննիչ բողոքում բողոքաբերը նշել է հետևյալը.
«(…) Գտնում եմ, որ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դա-տարանի 04.06.2019 թվականի թիվ ԵԿԴ/0344/01/16 դատավճիռն անհիմն է, չի համապա-տասխանում և չի բխում դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցների բո-վանդակությունից և բնույթից, հետևություններն անհիմն են, հաստատված ճանաչված հան-գամանքները չեն համապատասխանում դատարանում հետազոտված ապացույցներին, ուստի, ենթակա է բեկանման հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(…)»:
Մեջբերված հոդվածով նախատեսված հանցակազմի հիմնական, անմիջական օբյեկտն այն հասարակական հարաբերություններն են, որոնք կազմում են հասարակական կարգի բովանդակությունը, իսկ պարտադիր լրացուցիչ օբյեկտն անձի անձեռնմխելիության, պատ-վի և արժանապատվության, առողջության, քաղաքացիների և կազմակերպությունների գույքային շահերի պաշտպանությանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են:
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմն ունի մեկ, իսկ որակյալ հանցակազմը՝ երկու օբյեկտ: Մասնավորապես, հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտա-հայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, ենթա-կա է որակման որպես հասարակ խուլիգանություն, մինչդեռ նույն արարքը, որը զուգորդ-վում է անձի առողջությանը, գույքային իրավունքներին և այլ վնաս պատճառելով, ենթակա է որակման խուլիգանության որակյալ հանցակազմով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(…)»:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը թիվ ԵՇԴ/0002/01/11 քրեական գործով 2012 թվականի օգոստո-սի 24-ի նախադեպային որոշմամբ արդահայտել է հետևյալ դիրքորոշումը՝ «(…)»:
Սույն գործով դատարանը, ունենալով բավարար ապացույցների համակցություն, որոնք թույլ են տալիս հիմնավոր հաղթահարել Էդուարդ Ավետյանի, Կարեն Ղուկասյանի, Մա-նուկ Հակոբյանի և Ռոմիկ Հակոբյանի անմեղության կանխավարկածը, կայացրել է չհիմնա-վորվածություն և ոչ հավաստի:
Մասնավորապես Դատարանն արձանագրել է. «(…)»:
Գտնում եմ, որ դատարանի հետևություններն անհիմն են, սույն քրեական գործով ձեռք բերված և դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները բավարար են ամբաստանյալների անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և համապատասխան հաստատված համարելու, որ ամբաստանյալներ Է.Ավետյանը, Կ.Ղուկասյանը, Մ.Հակոբյա-նի և Ռ.հակոբյանը կատարել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցավոր արարք:
Դատարանն արձանագրել է. «(…)»:
Դատարանի հետևություններն անհիմն են հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Գործով վկա «Ակապելլա» կարաոկե ակումբի մենեջեր Գոռ Հովհաննեսի Աթաջանյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված ցուցմունքի համաձայն՝ վերջինս 2016 թվականի սեպտեմբերի 22-ին՝ ժամը 00-ի սահմաննե-րում, նկատել է, որ ակումբի նախասրահում թվով 4 երիտասարդներ միմյանց փոխադարձ քաշքշել են, որի ժամանակ անմիջապես դիմել է դրսում ծառայություն իրականացնող ոս-տիկաններին: Դրանից հետո ոստիկանները մուտք են գործել ակումբ և կանխել նրանց հե-տագա վիճաբանությունը: Նշված երիտասարդներից ճանաչել է միայն Կարեն և Մանուկ անվամբ անձանց: Ոստիկաններին դիմել է հետագա բարդություններից խուսափելու, ակումբում վիճաբանության հետևանքով գույք չվնասվելու համար:
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դա-սակի ոստիկան Արթուր Գրիգորի Հովհաննիսյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տված և դատաքննության ընթացքում հրապարակված ցուցմունքով՝ այն մասին, որ 2016 թվականի սեպտեմբերի 22-ին՝ ժամը 00:20-ի սահմաններում, ոստիկանության ծառայող՝ Աղասի Գրիգոյանի հետ ծառայություն են գտնվել Երևան քաղաքի Չարենցի թիվ 1 հասցե-ում գտնվող երթուղում, որի ժամանակ իրենց ծառայությունն ստուգելու համար այնտեղ են գտնվել նաև ոստիկանության ծառայողներ Կարեն Զաքարյանը և Հայկ Հարությունյանը: Այդ պահին «Ակապելլա» կարաոկե ակումբից դուրս են եկել թվով 4 երիտասարդներ և ակումբի մուտքի մոտ բարձրաձայն զրույց են ծավալել, ինչն էլ տպավորություն է ստեղծել վիճաբա-նության: Իրենք դիտողություն են արել և հորդորել են դադարեցնել, որից հետո վերջինները կրկին վերադարձել են ակումբ: Մի քանի րոպե անց իրենց է դիմել ակումբի մենեջերը և հայտնել, որ ակումբում վիճաբանություն է: Անմիջապես մուտք են գործել ակումբ, որտեղ նկատել են, որ այդ նույն երիտասարդները ակումբի նախասրահում ձեռքերով և ոտքերով փոխադարձ հարվածներ են հասցրել միմյանց, ինչն էլ կանխվել է իրենց կողմից և նրանց բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին, որտեղ տեղեկացել են, որ նրանք հանդիսա-նում են՝ Էդուարդ Ավետյանը, Կարեն Ղուկասյանը, Ռոմիկ Հակոբյանը և Մանուկ Հակոբյա-նը:
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի ոստիկան Հայկ Հենրիկի Հարությունյանի դա-տաքննության ընթացքում տված, ինչպես նաև նախաքննության ընթացքում տված և դա-տաքննության ընթացքում հետազոտված ցուցմունքներով այն մասին, որ 2016 թվականի սեպտեմբերի 22-ին՝ ժամը 00:20-ի սահմաններում, ոստիկանության ծառայող՝ Կարեն Զա-քարյանի հետ պարեկային ավտոմեքենայով այցելել են Երևան քաղաքի Չարենցի թիվ 1 հասցե, այնտեղ ծառայություն իրականացնող պարեկային ոստիկանների ծառայությունն ստուգելու համար: Այդ պահին «Ակապելլա» կարաոկե ակումբից դուրս են եկել թվով 4 երի-տասարդներ և ակումբի մուտքի մոտ բարձրաձայն զրույց են ծավալել, ինչն էլ տպավորութ-յուն է ստեղծել վիճաբանության: Իրենք դիտողություն են արել և հորդորել են դադարեցնել, որից հետո վերջինները կրկին վերադարձել են ակումբ: Մի քանի րոպե անց իրենց է դիմել ակումբի մենեջերը և հայտնել, որ ակումբում վիճաբանություն է: Անմիջապես մուտք են գործել ակումբ, որտեղ նկատել են, որ այդ նույն երիտասարդները ակումբի նախասրահում փոխադարձ ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել միմյանց, ինչն էլ կանխվել է ի-րենց կողմից և նրանց բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին, որտեղ տեղեկացել են, որ նրանք հանդիսանում են՝ Էդուարդ Ավետյանը, Կարեն Ղուկասյանը, Ռոմիկ Հակոբյանը և Մանուկ Հակոբյանը:
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի ոստիկան Կարեն Երեմի Զաքարյանի դա-տաքննության ընթացքում տված, ինչպես նաև նախաքննության ընթացքում տված և դա-տաքննության ընթացքում հետազոտված ցուցմունքներով այն մասին, որ 2016 թվականի սեպտեմբերի 22-ին՝ ժամը 00:20-ի սահմաններում ոստիկանության ծառայող Հայկ Հարութ-յունյանի հետ պարեկային ավտոմեքենայով այցելել են Երևան քաղաքի Չարենցի թիվ 1 հասցե, այնտեղ ծառայություն իրականացնող պարեկային ոստիկանների ծառայությունն ստուգելու նպատակով: Այդ պահին «Ակապելլա» կարաոկե ակումբից դուրս են եկել թվով 4 երիտասարդներ և ակումբի մուտքի մոտ բարձրաձայն զրույց են ծավալել, ինչն էլ տպավո-րություն է ստեղծել վիճաբանության: Իրենք դիտողություն են արել և հորդորել են դադա-րեցնել, որից հետո վերջինները կրկին վերադարձել են ակումբ: Մի քանի րոպե անց իրենց է դիմել ակումբի մենեջերը և հայտնել, որ ակումբում վիճաբանություն է: Անմիջապես մուտք են գործել ակումբ, որտեղ նկատել են, որ այդ նույն երիտասարդները ակումբի նախասրահում փոխադարձ ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել միմյանց, ինչն էլ կանխվել է իրենց կողմից և նրանց բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին, որտեղ տեղեկացել են, որ նրանք հանդիսանում են՝ Էդուարդ Ավետյանը, Կարեն Ղուկասյանը, Ռոմիկ Հակոբյանը և Մանուկ Հակոբյանը:
Վկա, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի ոստիկան Աղասի Կորյունի Գրիգորյանի դա-տաքննության ընթացքում տված, ինչպես նաև նախաքննության ընթացքում տված և դա-տաքննության ընթացքում հետազոտված ցուցմունքներով այն մասին, որ 2016 թվականի սեպտեմբերի 22-ին՝ ժամը 00:20-ի սահմաններում ոստիկանության ծառայող Աղասի Գրի-գոյանի հետ ծառայության են գտնվել Երևան քաղաքի Չարենցի թիվ 1 հասցեում գտնվող երթուղում, որի ժամանակ իրենց ծառայությունն ստուգելու համար այնտեղ են գտնվել նաև ոստիկանության ծառայողներ՝ Կարեն Զաքարյանը և Հայկ Հարությունյանը: Այդ պահին «Ա-կապելլա» կարաոկե ակումբից դուրս են եկել թվով 4 երիտասարդներ և ակումբի մուտքի մոտ բարձրաձայն զրույց են ծավալել, ինչն էլ տպավորություն է ստեղծել վիճաբանության: Իրենք դիտողություն են արել և հորդորել են դադարեցնել, որից հետո վերջինները կրկին վերադարձել են ակումբ: Մի քանի րոպե անց իրենց է դիմել ակումբի մենեջերը և հայտնել, որ ակումբում վիճաբանություն է: Անմիջապես մուտք են գործել ակումբ, որտեղ նկատել են, որ այդ նույն երիտասարդները ակումբի նախասրահում փոխադարձ ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել միմյանց, ինչն էլ կանխվել է իրենց կողմից և նրանց բերման են են-թարկել ոստիկանության բաժին, որտեղ տեղեկացել են, որ նրանք հանդիսանում են՝ Է-դուարդ Ավետյանը, Կարեն Ղուկասյանը, Ռոմիկ Հակոբյանը և Մանուկ Հակոբյանը:
Գ.Աթաջանյանի մասնակցությամբ կատարված դեպքի վայրի զննության արձանագրութ-յամբ:
Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Արթուր Հովհաննիսյանի զեկու-ցագրով, համաձայն որի՝ 2016 թվականի սեպտեմբերի 22-ին ծառայության են գտնվել Երևան քաղաքի Չարենց 1 հասցեում: Նույն օրը ժամը 00:20-ի սահմաններում իրենց է դիմել «Ակապելլա» կարաոկե ակումբի մենեջերը և տեղեկացրել, որ ակումբի ներսում կռիվ են անում: Անմիջապես ներս են գնացել և նկատել, որ չորս երիտասարդներ փոխադարձ միմ-յանց ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ են հասցրել, ինչի համար էլ վերջիններիս գործո-ղությունները կանխել են և բերման ենթարկել ոստիկանության բաժին, որտեղ տեղեկացել են, որ վիճաբանողները հանդիսացել են Ռոմիկ Հակոբյանը, Մանուկ Հակոբյանը, Կարեն Ղուկասյանը և Էդուարդ Ավետյանը, բացի Մանուկ Հակոբյանից, մյուս երեքի դեմքի շրջան-ներում եղել են քերծվածքներ և կապտուկներ:
Նման պարագայում պետք է փաստել, որ քրեական գործի քննությամբ ձեռք բերված, դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները բավարար են հաստատված համարելու, որ ամբաստանյալներ Է.Ավետյանը, Կ.Ղուկասյանը, Մ.Հակոբյանի և Ռ.Հակոբյանը կատարել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցավոր արարք:
Բացի այդ, անդրադառնալով ամբաստանյալների դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքներն, հարկ եմ համարում նշել, որ վերջիններս իրենց ցուցմունքներով, նշել են, որ երբ ոստիկանները մոտեցել են նրանց և սկսել բերման ենթարկելու գործընթացը, գտնվել են ակումբի նախասրահում, որն ի դեպ գտնվում է մուտքի դռնից անմիջապես հետո և հանդիսանում է սրահի ելումուտն ապահովող ճանապարհ, որտեղով անցնում են ակումբում զվարճացողները, աշխատակիցները, դեպքի ժամանակ նախասրահում այլ մարդկանց ներկայության մասին նշել են ամբաստանյալներ Մանուկ Հակոբյանը, Ռոմիկ Հակոբյանը, Էդուարդ Ավետյանը: Չնայած ամբաստանյալները հերքել են նախ ակումբի դիմաց խոսակցություն ծավալելու, ապա ակումբի նախասրահում վիճաբանելու հանգամանքը, իսկ նախասրահում գտնվելը պատճառաբանում՝ իբրև գրեթե միաժամանակ, առանձին-առանձին դուրս են եկել ակումբի սրահից և գնացել նախասրահ՝ զուգարան գնալու նպատակով, սակայն նշված հանգամանքները հերքվում է գործով վկաների ցուցմունքներով, համաձայն որոնց ամբաստանյալները անտեսելով ոստիկանության աշխատակիցների հասարակական կարգի չխախտելու պահանջները, վերադարձել են ակումբ և խուլիգանական մղումներով, հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, վիճաբանել միմյանց հետ, որի ընթացքում ձեռքերով և ոտքերով փոխադարձ հարվածներ են հասցրել միմյանց, ինչը կանխվել է Գ.Աթաջանյանի կողմից դեպքի վայր հրավիրված ոստիկանների կողմից: Դատաքննության ընթացքում իրենց ցուցմունքներով հաստատել են նաև ամբաստանյալները, կռիվը տեղի է ունեցել այնպիսի վայրում, որտեղ բացի իրենցից ներկա են եղել ոչ միայն մենեջերը, այլև՝ այլ անձինք, իսկ իրենց գործողությունների հետևանքով շրջապատի մոտ առաջացրել են վախ, տագնապ, ինչի վառ ապացույցն էլ Գոռ Աթաջանյանի դրսևորած վարքագիծն է, ում մոտ առաջացել է վախ և վազքով դուրս է եկել ու դիմել ոստիկաններին, բացի այդ, վտանգ է զգացել նաև ակումբի գույքի վնասման համար:
Ի վերջո, անդրադառնալով ամբաստանյալների ցուցմունքներին, ավելորդ չէ մեկ անգամ ևս փաստել դրանց անարժանահավատությունն առաջին հերթին միմյանց հակասելու ա-ռումով, այդ թվում՝ նախասրահ դուրս գալու հաջորդականության, գտնվելու վայրերի, ոս-տիկանության աշխատակիցների գործողությունների մասով: Վերոգրյալը, համադրելով այն բանի հետ, որ ինչպես իրենք են հաստատել, ոստիկանության աշխատակիցներից որևէ մեկի հետ որևէ թշնամություն չեն ունեցել, նրանք իրենց անհիմն բերման ենթարկելու պատճառ չեն ունեցել, ուստի ապացույցները գնահատման ենթարկելիս:
Դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներից ակնհայտ է, որ ամբաս-տանյալները նախ՝ դրսում ոստիկաններից դիտողություն են ստացել ակումբի դիմաց խո-սակցություն ծավալելու համար, ապա րոպեներ անց վիճաբանություն են սկսել ակումբի նախասրահում, որի ընթացքում փոխադարձ հարվածել են միմյանց, ինչը պատճառ է հան-դիսացել, որ ակումբի մենեջեր Գ.Աթաջանյանը ոստիկաններին կանչի ակումբ:
Վերոգրյալ հետազոտված ապացույցների պայմաններում նախ՝ պետք է արձանագրել, որ հետազոտված ապացույցներով ամբողջությամբ հաստատվել է ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքը, հաստատվել է, որ վերջիններս հակադարձել են նաև իրենց անօրինական գործողությունները դադարեցնելու վերաբերյալ ոստիկանության աշխա-տակիցների հորդորներին՝ վիճաբանությունը դադարեցնելու վերաբերյալ պահանջն անտեսելով՝ շարունակել են իրենց խուլիգանական գործողությունները ակումբի ներսում:
Անդրադառնալով Դատարանի այն դիրքորոշմանը, որի համաձայն՝ Էդուարդ Գեղամի Ավետյանին, Կարեն Ռուդիկի Ղուկասյանին, Մանուկ Ռուբենի Հակոբյանին և Ռոմիկ Արա-մի Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքների՝ խուլիգանությունը իրականացրել են մի կողմից Էդուարդ Ավետյանը և Կարեն Ղուկասյանը, իսկ մյուս կողմից Ռոմիկ Հակոբյանը և Մանուկ Հակոբյանը, սակայն վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից մատնանշած չէ նրանցից յուրաքանչյուրի գործողությունները, հետևապես նման պայմաններում խախտ-վում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 8-րդ և 9-րդ հոդվածներով նախատեսված անձնական և ըստ մեղքի պատասխանատվության սկզբունքները, ապա հարկ է նշել, որ էդուարդ Ավետյանին, Կարեն Ղուկասյանին, Մանուկ Հակոբյանին և Ռոմիկ Հակոբյանին առաջադրված մեղադ-րանքի բովանդակությունից ակնհայտ է, որ վերջինիս գործողությունները հստակեցված են, նկարագրված, պարունակում են հանցակազմի բոլոր պարտադիր հատկանիշները բնու-թագրող փաստական տվյալները և համապատասխան դատավարական փաստաթղթերում, այդ թվում որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշումներում, բավարար չափով նկա-րագրված են: Քննությամբ պարզվել և հիմնավորվել է, որ մի կողմից Էդուարդ Ավետյանը և Կարեն Ղուկասյանը, իսկ մյուս կողմից Ռոմիկ Հակոբյանը և Մանուկ Հակոբյանը խմբի կազմում կատարել են խուլիգանություն, որի ընթացքում ձեռքերով և ոտքերով փոխադարձ հարվածներ են հասցրել միմյանց, ինչը կանխվել է ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցների միջամտությամբ:
Նշված հանգամանքների առկայության պայմաններում գտնում եմ, որ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը 2019 թվականի հունիսի 4-ին կա-յացված թիվ ԵԿԴ/0344/01/16 դատավճիռը կայացնելիս թույլ է տվել ՀՀ քրեական դատավա-րության օրենսգրքի մի շարք հոդվածների պահանջների խախտում, ինչպես նաև դատարանում հետազոտված ապացույցներին չհամապատասխանող հանգամանքները հաստատված ճանաչելով թույլ է տվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջների խախտում, դատավճիռ կայացնելիս լուծման ենթակա հարցերի շուրջ հանգել է սխալ ու չհիմնավորված հետևության՝ խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի պահանջները, ինչը հանգեցրել է ոչ օրինական ու չհիմնավորված արդարացման դատավճիռ կայացնելուն:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3801-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ (…)»:

Վերաքննիչ դատարանում կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները.
Դատական նիստի ժամանակ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Լ.Մարկոսյանը ներկայացված վերաքննիչ բողոքը պնդեց՝ խնդրելով այն բավարարել: Միաժամանակ ներկայացրեց ամ-բաստանյալներ Կ. Ղուկասյանի, Է.Ավետյանի, Մ.Հակոբյանի և Ռ.Հակոբյանի դատվածությունների վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնից ստացված նոր տեղեկանքներ և խնդրեց վերաքննիչ բողոքը բավարարելու դեպքում նրանց նկատմամբ կիրառել «Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակացությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային ժողովի 2018թ. նոյեմբերի 1-ի թիվ ՀՕ-414-Ն օրենքն ու նրանց ազատել յուրաքանչյուրի նկատմամբ նշա-նակվող պատժից:
Պաշտպաններ Ա.Հոբոսյանը և Ս.Հարությունյանը խնդրեցին մեղադրողի ներկա-յացրած վերաքննիչ բողոքը մերժել՝ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Ամբաստանյալներ Կ.Ղուկասյանը, Է.Ավետյանը, Մ.Հակոբյանը և Ռ.Հակոբյանը միացան իրենց պաշտպանների դիրքորոշումներին:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում դատական ստուգման ենթարկելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի օրինականությունը և հիմնա-վորվածությունը, ուսումնասիրելով բողոքի վերաբերյալ ստացված քրեական գործի նյու-թերը՝ Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևյալ հետևությունների.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376.1 հոդվածի համաձայն՝ վերաքննության կարգով բողոքարկման ենթակա են՝
1) առաջին ատյանի դատարանների՝ գործն ըստ էության լուծող օրինական ուժի մեջ չմտած դատական ակտերը. (…):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 379-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Վերաքննիչ բողոք բերվում են՝
1) առաջին ատյանի դատարանների՝ գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերը՝ հրապարակվելու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում. (…):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 380.1 հոդվածի համաձայն՝
1. Վերաքննիչ բողոք բերելու հիմքերն են՝
1) դատական սխալը՝ նյութական կամ դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտու-մը, որը կարող էր ազդել գործի ելքի վրա. (…):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի համաձայն՝
1. Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում (…):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 386-րդ հոդվածի համաձայն՝
Վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերաքննիչ դատարանն ստուգում է գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեական դատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը (…):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Բողոքը քննելու արդյունքում վերաքննիչ դատարանը կայացնում է դատական ակտ, որն ամբողջությամբ կամ մասամբ փոխարինում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտին: (…)
4. Վերաքննիչ դատարանի դատական ակտում պետք է նշվեն, թե ինչ հիմքերով է առա-ջին ատյանի դատարանի դատական ակտը համարվում ճիշտ, իսկ բողոքում բերված եզ-րահանգումները՝ անհիմն, ինչն է հիմք ծառայել առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտն ամբողջությամբ կամ մի մասով բեկանելու կամ փոխելու համար»: (…)
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյունքում վե-րաքննիչ դատարանը՝
1) մերժում է վերաքննիչ բողոքը՝ դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ: Այն դեպքում, երբ վերաքննիչ դատարանը մերժում է վերաքննիչ բողոքը, սակայն դատարանի կայացրած գործն ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտը թերի կամ սխալ է պատճա-ռաբանված, ապա վերաքննիչ դատարանը պատճառաբանում է անփոփոխ թողնված դա-տական ակտը. (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(…)
2.Կասկածյալը կամ մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը: Նրանց անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել պաշտպանության կողմի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և կասկածյալի կամ մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը:
3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կա-րող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի: (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական դատավարությունն իրականացվում է մրցակցության սկզբունքի հիման վրա:
2. Քրեական հետապնդումը, պաշտպանությունը և գործի լուծումը տարանջատված են. դրանք իրականացնում են տարբեր մարմիններ և անձինք:
3. Դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և ար-տահայտում է միայն իրավունքի շահերը:
4. Քրեական գործը քննող դատարանը, պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնա-կալությունը, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի համար ստեղծում է գործի հանգա-մանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման անհրաժեշտ պայմաններ: Դատարանը կաշկանդված չէ կողմերի կարծիքներով և իրավունք ունի սեփական նախաձեռնությամբ անհրաժեշտ միջոցներ ձեռնարկել քրեական գործով ճշմարտությունը բացահայտելու հա-մար:
5. Քրեական դատավարությանը մասնակցող կողմերը քրեական դատավարական օ-րենսդրությամբ օժտված են իրենց դիրքորոշումը պաշտպանելու հավասար հնարավորութ-յուններով: Դատարանը դատավճիռը հիմնավորում է միայն այն ապացույցներով, որոնց հետազոտման ընթացքում կողմերից յուրաքանչյուրի համար ապահովվել են հավասար պայմաններ:
6. Քրեական դատավարության ընթացքում կողմերն իրենց դիրքորոշումը, այն պաշտ-պանելու եղանակները և միջոցներն օրենքի շրջանակներում ընտրում են ինքնուրույն` ան-կախ դատարանից, այլ մարմիններից և անձանցից: Դատարանը, կողմի միջնորդությամբ, սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով, աջակցում է նրան ձեռք բերելու անհրաժեշտ նյու-թեր:
(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգ-ման՝ ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջո-ցով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրե-լիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բա-վարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկա-վարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ՝ դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզ-մամբ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կա-յացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավո-րությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթա-ցակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հե-տազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ա-պացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին՝
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը;
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին;
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը;
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատա-րելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգըրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախա-տեսված այն] տալիս է հաստատող պատասխաններ»:
Սիրակ Սաքանյանի գործով 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշ-ման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով, այդ պատճառով ՀՀ քրեադատավարական օրենքն օգտագործում է «ապացույցների համակցութ-յուն» հասկացությունը: Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե՝
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում»:
Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրա-վական դիրքորոշումը.
«Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը (…) վերաբերում է ապացույցի բո-վանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները,
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները,
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստա-կան տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկութ-յունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում՝ դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա:
(…)
Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով՝ պետք է հասկանալ թույլատ-րելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայաց-նել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
(…)
Քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարա-րության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկա-նալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գոր-ծելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հան-գամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապա-ցուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Խուլիգանություն՝ դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախ-տելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերա-բերմունքով՝
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի առավելագույնը հիսնապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մինչև մեկ ամիս ժամկետով:
2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով՝
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկից երեքհար-յուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազա-տազրկմամբ՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը`
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
(…)»:
Շահեն Հախվերդյանի վերաբերյալ թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 քրեական գործով 2012 թվակա-նի մարտի 30-ի որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի] վերլուծությունից երևում է, որ խուլիգանութ-յունը հասարակական կարգի և բարոյականության դեմ ուղղված հանցագործություն է, որի հիմնական, անմիջական օբյեկտն այն հասարակական հարաբերություններն են, որոնք կազմում են հասարակական կարգի բովանդակությունը, իսկ պարտադիր լրացուցիչ օբյեկտն անձի անձեռնմխելիության, պատվի և արժանապատվության, առողջության, քա-ղաքացիների և կազմակերպությունների գույքային շահերի պաշտպանությանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են:
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմն ունի մեկ, իսկ որակյալ հանցակազմը՝ երկու օբյեկտ: Մասնավորապես, հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտա-հայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, ենթա-կա է որակման որպես հասարակ խուլիգանություն, մինչդեռ նույն արարքը, որը զուգորդ-վում է անձի առողջությանը, գույքային իրավունքներին և այլին վնաս պատճառելով, ենթա-կա է որակման խուլիգանության որակյալ հանցակազմով:
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի վերոշարադրյալ վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ նշված հանցակազմի օբյեկտի մեկնաբանման համար էական նշանակություն ունի «հասարակական կարգ» հասկացության պարզաբա-նումը: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հասարակական կարգն ընկալվում է երկու իմաստով՝ լայն և նեղ:
Լայն իմաստով հասարակական կարգը հասարակության մեջ առկա սոցիալական կա-պերի և հարաբերությունների համակցությունն է, որը ձևավորվում է սոցիալական, իրավ-ական և բարոյական նորմերի գործողության արդյունքում, և յուրաքանչյուր հանցագործութ-յուն, զանցանք կամ այլ իրավախախտում այս կամ այն չափով հանգեցնում է դրա խախտման:
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի անմիջական օբյեկտն այն հասարակական հարաբերություններն են, որոնք կազմում են նեղ իմաստով հասարակական կարգի բո-վանդակությունը:
Նեղ իմաստով հասարակական կարգն ընկալվում է որպես հասարակական նշանա-կության վայրերում, այն է՝ 13) հասարակական սննդի սպասարկման վայրերում, 14) հա-սարակական նշանակության այլ վայրերում այնպիսի իրադրության առկայություն, որի պայմաններում ապահովված է քաղաքացիների արժանավայել վարքագիծը, կազմակեր-պությունների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտների բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև այդ վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը:
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է հասարակա-կան նշանակության վայրերում, ինչպես նաև հասարակական նշանակություն չունեցող այլ վայրերում, որտեղ առկա է հանրություն, սահմանված կարգի կոպիտ խախտման մեջ, որն արտահայտվում է այդ վայրերում գտնվող հասարակության անդամների նկատմամբ բացա-հայտ անհարգալից վերաբերմունքով: Խուլիգանության որակյալ հանցակազմի պարագա-յում վերոնշյալ արարքները զուգորդում են բռնությամբ, գույքը վնասելով կամ ոչնչացնելով և այլն:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը խուլիգանության հանցակազմով որակելու համար անհրաժեշտ է նախևառաջ հիմնավորել խուլիգանության հիմնական հանցակազմի առկայությունը:
Խուլիգանության հիմնական և որակյալ հանցակազմերի օբյեկտների և օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքների (…) վերլուծությունից Վճռաբեկ դատարանը եզրահանգում է, որ հա-սարակական կարգի ոչ կոպիտ խախտումը, որը թեև արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, ենթակա չէ որակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածով: Նույն կերպ, վկայակոչված հոդվածով ենթակա չէ որակման հասարակական կարգի այն կոպիտ խախտումը, որը չի դրսևորվել հասարակության նկատ-մամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով:
Ուստի Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը ենթակա է որակման որ-պես խուլիգանություն միայն այն դեպքում, երբ գործով ձեռք բերված ապացույցներով կհիմ-նավորվի հասարակական կարգի խախտման կոպիտ լինելը և միաժամանակ, հասարա-կության նկատմամբ այդ խախտմամբ արտահայտված անհարգալից վերաբերմունքի բացա-հայտ լինելը:
Կոպիտ խախտումը՝ որպես խուլիգանության հանցակազմի հատկանիշ, բնութագրական է հասարակական կարգի կազմալուծման կամ խախտման գործընթացի արդյունքներին (հետևանքին): Այն արտահայտվում է նրանում, որ անձի կատարած գործողությունների հետևանքով հասարակության անդամների մեջ առաջանում է զայրույթ, վրդովմունք, կամ նրանց անհարմարություն կամ լուրջ անհանգստություն է պատճառվում, կամ առաջանում է վախի զգացում իրենց կյանքի, առողջության, գույքի պահպանության կապակցությամբ: Բացի այդ, կոպիտ խախտումն արտահայտվում է նաև աշխատանքային և այլ գործունեութ-յան կամ հասարակական նշանակության արարողության կազմալուծմամբ:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խախտումը որպես կոպիտ գնահատելիս անհրաժեշտ է ելնել հասարակական կարգի վրա այդ խախտման ունեցած ազդեցությունից: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով կարող է խախտվել ցանկացած արարքի կատարման պարագայում, մինչդեռ խուլիգանության առկայության մասին է վկայում այնպիսի արարքի կատարումը, որը միտված է հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն և որպես այդպիսին, հանդիսացել է խուլիգանություն կատարող անձի դիտավորության մեջ ընդգրկված նպատակի իրականացման միջոց:
Հիմք ընդունելով սույն որոշման նախորդ կետում շարադրված վերլուծությունը՝ Վճռա-բեկ դատարանը գտնում է, որ յուրաքանչյուր դեպքում արարքը խուլիգանություն որակելու համար, ի թիվս սույն որոշման մեջ նշված այլ հանգամանքների, անհրաժեշտ է քննության առնել նաև այն, թե արդյոք այդ արարքի հետևանքով հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն է պատճառվել: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագ-րում է, որ հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն պատճառելու հանգա-մանքի առկայությունը յուրաքանչյուր դեպքում անհրաժեշտ է գնահատել՝ ելնելով նեղ իմաստով հասարակական կարգի նկատմամբ դրա ուղղվածությունից: Այլ խոսքով՝ հասա-րակության անդամներին լուրջ անհանգստություն պատճառելու հանգամանքն առկա է, եթե հանցավորի արարքի հետևանքով խախտվում է հասարակական նշանակության վայ-րերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը, կամ էա-կանորեն խաթարվում է կազմակերպությունների, հիմնարկների և հասարակական նշա-նակության այլ օբյեկտների բնականոն աշխատանքը:
Խուլիգանության օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքի՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման հարցը քննարկելիս Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասի վերլուծությունից երևում է նաև, որ կո-պիտ խախտումը կատարվում է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակով: Այլ խոսքով՝ խուլիգանության հանցակազմի օբյեկ-տիվ կողմը բնութագրվում է հետևյալ երկու հատկանիշների միաժամանակյա առկա-յությամբ՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտում և հասարակության նկատմամբ բացա-հայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում: Նշված հատկանիշներից որևէ մեկի բացա-կայության պարագայում արարքը խուլիգանություն որակվել չի կարող:
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի մեկնաբանման համար էական նշանակություն ունի նաև «բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք» հասկացության պարզաբանումը:
Այսպես՝ անձի գործողություններում հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար-գալից վերաբերմունքի դրսևորումն արտահայտվում է մարդկային համակեցության կանոն-ների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վար-քագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդկանց և կոլեկտի-վին հակադրվելու ձևով: Հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբեր-մունք դրսևորող անձը դիտավորյալ կերպով խախտում է հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը (պարկեշտություն, պատշաճ վարքագիծ, բարեկրթություն և այլն): Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման եղանակները տարբեր են՝ արարք, խոսք, ժեստ, մարմնաշարժում և այլն:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ անհարգալից վերաբերմունքը բացահայտ է ոչ թե այն պատճառով, որ կատարվում է հասարակական վայրերում կամ հասարակության անդամների ներկայությամբ, այլ այն պատճառով, որ կատարվում է հենց հասարակության նկատմամբ հանցավորի անհարգալից վերաբերմունքը ցուցադրելու նպատակով: Այլ խոս-քով՝ կոնկրետ դեպքում խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքնե-րի՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման առկայությունը կամ բացակայությունը գնահա-տելիս անհրաժեշտ է պարզել խուլիգանության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի առկայութ-յունը, այն է՝ հասարակական կարգը կոպիտ խախտելու և հասարակության նկատմամբ բա-ցահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու հանցավորի դիտավորությունը, նպատա-կը:
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը, ժեստը, բառը, մարմնաշարժումը և այլն չի կարող գնահատվել որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե ուղղված է կոնկրետ անձին և չի հետապնդում հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակ, թեկուզ հանցավորը հասկանում է, իսկ որոշ դեպքերում պարտավոր է հասկանալ, որ կոնկրետ անձին ուղղված իր արարքը տեսանելի և ընկալելի է հասարա-կության համար: Հակառակ դրան՝ անձի արարքը կարող է գնահատվել որպես հասարա-կության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե կոնկրետ անձը, ում դեմ ուղղված է հանցավորի արարքը, ընտրվել է պատահաբար, և այդ անձի դեմ ուղղված արարքի միջոցով հանցավորը ցանկանում է բացահայտ անհարգալից վերաբեր-մունք դրսևորել հասարակության նկատմամբ:
(…) Խուլիգանությունը կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ: Դա նշա-նակում է, որ մեղավոր անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորում հանրութ-յան հանդեպ, այլև ցանկանում է կատարել այդ գործողությունները:
Խուլիգանական արարքը կարող է կատարվել միայն խուլիգանական մղումներից ելնե-լով: Իսկ արարքը համարվում է խուլիգանական մղումներով կատարված, եթե այն կատար-վում է հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամար-հանքի հողի վրա, երբ մեղավոր անձի վարքը հանդիսանում է բացահայտ մարտահրավեր՝ ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված է լինում շրջապատին հակադրվելու, վերջինիս հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ: Հետևա-բար, եթե մեղավոր անձի գործողությունները կատարվել են ոչ խուլիգանական մղումներով և չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ, դրանք չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն:
Մեղադրյալի կողմից տուժողին վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասցվե-լու կամ նման այլ բռնարարքների կատարման դեպքում խուլիգանական մղումները և խու-լիգանության հանցակազմը կարող է բացակայել, եթե նշված գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վիճաբանության, քիչ թե շատ երկարատև ժամանա-կահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում:
Խուլիգանական մղումների առկայությունը գնահատելու համար էական նշանակություն կարող է ունենալ նաև տուժողի վարքագիծը:
(…) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանություն կատարող անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք է դրսևորում հասարակության նկատմամբ, այլև ցանկանում է դա: Այլ խոսքով՝ խուլիգանության օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքները կա-տարող անձը ցանկանում է կոպիտ կերպով խախտել հասարակական կարգը և հասարա-կության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել, այլ ոչ թե գիտակ-ցաբար թույլ է տալիս վերոնշյալ հետևանքների՝ հասարակական կարգի խախտման և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման հնարավորությունը:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ոչ բոլոր դեպքերում է, որ այլ հանցակազմի հատկանիշներ պարունակող արարք կատարելը, որն իրենում բովան-դակում է նաև հասարակական կարգի կոպիտ խախտման և հասարակության նկատմամբ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման տարրեր (օրինակ՝ կենցաղային հողի վրա, անձ-նական դրդապատճառներով հասարակական վայրերում առաջացած ծեծկռտուքն ու վի-ճաբանությունը, որոնք արտաքնապես ընկալվում են որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք) կարող է որակվել խուլիգանություն:
(…) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը խուլիգանություն որակելու հա-մար էական նշանակություն ունի դրա բնույթն ու կատարման շարժառիթը:
(…)[Խ]ուլիգանությունը կարող է կատարվել խուլիգանական դրդումներով, որը դրսևոր-վում է հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու, հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու ձգտմամբ: Խուլիգանական դրդումնե-րի հիմքում ընկած են նաև անձի անզուսպ եսամոլությունը, սեփական անձի առավելութ-յունն ընդգծելու միջոցով ներքին բավականություն ստանալու, զվարճանալու ձգտումը:
Խուլիգանություն կատարող անձն ինքնահաստատվում է, ձգտում հակահասարակա-կան վարքագծով ապացուցել իր անկախությունը հասարակության մեջ ընդունված վար-քագծի կանոններից, իր անձը հակադրելով հասարակությանը՝ ցույց տալ իր գերակայութ-յունը և այլն:
Ինչպես նշվել է սույն որոշման 21-րդ և 23-րդ կետերում, անձը կարող է սույն որոշման 24-րդ կետում նշված նպատակներին հասնել տարբեր արարքներով, որոնք կարող են նույ-նիսկ համընկնել ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված որոշակի հանցակազմերի օբյեկ-տիվ կողմը կազմող արարքների հետ, սակայն արարքը խուլիգանություն կամ այլ հանցա-գործություն որակելու հարցի լուծումը յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում կախված է արար-քի շարժառիթից, ինչպես նաև հանցավորի հետապնդած նպատակից:
(…) Խուլիգանական դրդումներն անհրաժեշտ է սահմանազատել արարքը կատարելու պահին անձի մոտ առկա հուզական վիճակից, որն անձի մոտ առաջացնում է լարվածութ-յուն, էմոցիոնալ բռնկվածություն և այլն: Մասնավորապես, եթե արարքն սկսվել է կենցա-ղային հողի վրա առաջացած վեճի կամ տուժողի հակաօրինական կամ հակաբարոյական վարքագծի հետևանքով, ապա անհրաժեշտ է պարզել՝ արդյոք անձի արարքը (հայհոյանք-ներ տալը կամ այլ վարքագիծը) ստեղծված իրավիճակին համարժեք հուզական դրսևորում է, թե ուղղված է դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբեր-մունք դրսևորելով:
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ այն դեպքում, երբ հանցա-վորի վարքագիծն ուղղված է կոնկրետ անձի, պայմանավորված է նրա հակաօրինական կամ հակաբարոյական վարքագծով և հանդիսանում է հանցավորի հուզական վիճակի ար-տահայտություն, խուլիգանության հանցակազմը բացակայում է:
(…) Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ արարքը խուլիգանություն կարող է որակվել այն դեպքում, երբ անձի մոտ առկա են խուլիգանական դրդումներ: Վերոգրյալի հետ մեկ-տեղ, Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ արարքը խուլիգանություն կա-րող է որակվել նաև այն դեպքերում, երբ անձի մոտ առկա են հանցանքի կատարման այլ դրդումներ, սակայն հանցանքի կատարման ընթացքում ձևավորվում են խուլիգանական դրդումներ, այլ խոսքով՝ արարքը կվերաճի խուլիգանության՝ հասարակական կարգի կո-պիտ խախտման, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով: (տե՛ս Շահեն Հախվերդյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի մարտի 30-ի թիվ ԱՎԴ/0014/ 01/11 որոշումը):
Վերոգրյալ իրավական նորմերի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումնե-րի լույսի ներքո բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման ենթարկելով դատաքննության ըն-թացքում հետազոտված ապացույցները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով վերաբերե-լիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից՝ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ դատախազ Լ.Մարկոսյանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքն անհիմն է, ենթակա է մերժ-ման, որպիսի հետևության հանգում է հետևյալ իրավական վերլուծությունների և դատո-ղությունների արդյունքներով.
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը բազմակող-մանի և օբյեկտիվ ստուգման է ենթարկել դատաքննության ընթացքում հետազոտված ա-պացույցները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատել վերաբերելիության, թույլատրելիութ-յան, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարա-րության տեսանկյունից, ինչի արդյունքում իրավաչափ եզրահանգում է կատարել առ այն, որ ամբաստանյալներ Էդուարդ Ավետյանի, Կարեն Ղուկասյանի, Մանուկ Հակոբյանի և Ռո-միկ Հակոբյանի արարքներում բացակայում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցակազմը, նրանց անմեղության կանխավարկածը «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշով չի հաղթահարվել: Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում դատա-րանում հետազոտված ապացույցները որակական տեսանկյունով չէին կազմել և չեն կազ-մում բավարար ամբողջություն, որով հնարավոր էր փաստել խուլիգանության դեպքի առկայությունը և քննվող դեպքին առնչվող ամբաստանյալների արարքներում խուլիգա-նության հանցակազմի առկայությունը: Վերը նշված պայմաններում մեղադրանքն ապա-ցուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթա-ցակարգի շրջանակներում, պետք է մեկնաբանվեին և մեկնաբանվել են հօգուտ գործով ամբաստանյալների, ինչն ընդունելի մոտեցում է նաև ՀՀ վերաքննիչ դատարանի համար: Այլ կերպ ասած՝ դատաքննության արդյունքներով դատարանում հետազոտված թույլատ-րելի և վերաբերելի ապացույցների բավարար համակցությամբ չի հաստատվել, որ գործով ամբաստանյալներ Էդ.Ավետյանը, Կ.Ղուկասյանը, Մ.Հակոբյանը և Ռ.Հակոբյանը գործել են խուլիգանական մղումներով և շարժառիթով, նրանց դիտավորությունը նախապես կամ ըն-թացս ուղղված է եղել հասարակական կարգը խախտելուն և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելուն և այդ գործողությունների հետևան-քով հասարակական կարգը կոպտորեն խախտվել է:
Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների, հատկապես՝ ամբաստանյալներին ոստիկանության բաժին բերման ենթարկած և/կամ քննվող դեպքին ականատես ոստիկան-ների ցուցմունքների, քննվող դեպքի վերաբերյալ ոստիկան Ա.Հովհաննիսյանի կազմած զե-կուցագրի և ակումբի մենեջեր Գոռ Աթաջյանի հրապարակված և հետազոտված նա-խաքննական ցուցմունքների համադրված վերլուծության և գնահատման արդյունքներով պարզվել է, որ գործով ամբաստանյալները նրանց վերագրվող գործողությունները չեն կա-տարել խուլիգանական մղումներով, որի մասին է վկայում երկու կողմերի միջև ծագած բա-նավեճը քննարկելու համար ակումբից դուրս գալու և դրսում թեկուզև բարձր զրուցելու փաստը: Այնուհետև ոստիկանների դիտողությանն արժանալուց հետո ամբաստանյալները վերադարձել են ակումբ, բանավեճը շարունակել միջանցքում՝ զուգարանի մոտ, որը վե-րածվել է քաշքշուկի, ինչը, սակայն, գրեթե անմիջապես դադարեցվել է մենեջեր Գ.Աթաջյա-նի կանչով միջադեպին միջամտած վերը նշված ոստիկանների կողմից, ովքեր էլ գործով ամբաստանյալներին բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին: Վերաքննիչ դատա-րանը փաստում է, որ ակումբի միջանցքում շատ կարճ տևած միջադեպը՝ քաշքշուկը, ըստ ոստիկաների ցուցմունքների՝ ծեծկռտուքը, չեն զուգորդվել հասարակական կարգի կոպիտ խախտմամբ և էականորեն խաթարել ակումբի բնականոն աշխատանքը, ինչի մասին վկա-յել է հենց ակումբի մենեջեր, գործով որպես վկա հարցաքննված Գ.Աթաջյանը: Ակումբի մի-ջանցքում վիճաբանությունը ծագել է այն նույն անձանց միջև, ովքեր նախքան այդ փորձել են բանավիճել ակումբից դուրս, այլ կերպ ասած՝ վիճաբանողները որպես թիրախ չեն ընտ-րել պատահական անձանց, ինչը վկայում է այն մասին, որ նրանք չեն ղեկավարվել հասա-րակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու, այլ կերպ՝ խուլիգանական մղումներով և շարժառիթով: Դատաքննության արդյունքներով ձեռք չեն բերվել նաև որևէ փաստական տվյալներ առ այն, որ գործով ամբաստանյալները հե-տապնդել են սեփական անձի առավելությունն ընդգծելու միջոցով ներքին բավականութ-յուն ստանալու, զվարճանալու նպատակ, դրսևորել են եսամոլություն, այն էլ անզուսպ եսա-մոլություն: Այլ կերպ ասած՝ ակումբի միջանցքում շարունակվող բանավեճը և դրան հաջոր-դած կարճատև /ըստ վկա Գ.Աթաջյանի և ոստիկանների ցուցմունքների/ քաշքշուկը ինքնին կամ դատաքննությամբ հետազոտված այլ ապացույցներով հաստատված փաստական տվյալների հետ համադրությամբ բավարար չէին և բավարար չեն արձանագրելու, որ գործով ամբաստանյալների մոտ այդ պահին ձևավորվել են խուլիգանական դրդումներ և նրանց գործողությունները հանգեցրել են հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, տվյալ դեպքում՝ ակումբի բնականոն գործունեության խաթարմանը:
Վերաքննիչ դատարանը նաև փաստում է, որ դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրան-քի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է միայն իրավունքի շահերը: Դատա-րանը, պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնակալությունը, պարտավոր է մեղադ-րանքի և պաշտպանության կողմերի համար ստեղծել գործի հանգամանքների բազմակող-մանի և լրիվ հետազոտման անհրաժեշտ պայմաններ, որպիսիք տվյալ դեպքում ստեղծվել են:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր չի համարում մեղադրողի կողմից բեր-ված վերաքննիչ բողոքի փաստարկներն առ այն, որ Առաջին ատյանի դատարանում հետա-զոտված ապացույցները վկայում էին ամբաստանյալներ Էդ.Ավետյանի, Կ.Ղուկասյանի, Մ. Հակոբյանի և Ռ.Հակոբյանի արարքներում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցակազմերի առկայության մասին:
Ամփոփելով վերոգրյալը՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատախազ Լ.Մարկոս-յանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման, իսկ Առաջին ատյանի դատա-րանի դատավճիռը սույն որոշման մեջ նշված պատճառաբանություններով անհրաժեշտ է թողնել անփոփոխ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ, 361.1, 377-րդ, 385-րդ, 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց ՝

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Լ.Մարկոսյանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքը մերժել՝ թիվ ԵԿԴ/0344/01/16 քրեական գործով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարա-նի 2019 թվականի հունիսի 4-ի դատավճիռը թողնելով անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան՝ ստացման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ՎԱՐԴԱՆՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ

Կ.ՄԱՐԴԱՆՅԱՆ