Գործ ԵԿԴ/0298/01/16

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ

,,10,, հոկտեմբերի 2022թ. ք. Երևան

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանը`


Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի

Քարտուղարությամբ Լ. Մակարյանի
Թ. Խաչատրյանի
Հ. Հովհաննիսյանի

Մասնակցությամբ`

Մեղադրողներ Վ. Ղազարյանի
Գ. Սարգսյանի
Էդ. Արսենյանի
Ա. Գևորգյանի
Կ. Հարությունյանի

Պաշտպաններ Լ. Բաղդասարյանի
Մ. Մարգարյանի
Ս. Աղվանյանի
Հ. Արսենյանի
Լ. Զեյնալյանի
Մ. Ղազարյանի
Ա. Մանուկյանի
Կ. Պողոսյանի

Հանրային պաշտպաններ Լ. Ավետիսյանի
Է. Աղաջանյանի
Ա. Հովհաննիսյանի
Տ. Գրիգորյանի
Լ. Պինգոլցյանի
Ա. Հայրապետյանի
Շ. Հարությունյանի

դռնբաց դատական նիստերում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`

1. Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի` ծնված՝ 07.09.1981թ.-ին, ՀՀ Շիրակի մարզ, ք. Գյումրի, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին է անչափահաս երեխան` Էլիսա Արթուրի Վարդանյանը /ծնված` 26.07.2010թ.-ին, Իսպանիայի Հանրապետությունում/, չի աշխատում, ՀՀ-ում նախկինում չդատված, հաշվառված է ՀՀ՝ ք. Երևան, Խորենացու 4-րդ նրբանցք, տուն 69 հասցեով, Իսպանիայում՝ Արգանդա դել Ռեյ քաղաքի Իսլաս Աֆորտունադաս փ., տ. 30 հասցեում, Երևանում վերջին շրջանում բնակվել է՝ ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, տուն 78 հասցեով, մեղադրվում է՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես կալանավորմանն այլընտրանքային խափանման միջոց է ընտրված գրավը:

2. Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի` ծնված՝ 07.10.1944թ.-ին, ք. Երուսաղեմ, ազգությամբ հայ, ՀՀ և Ավստրալիայի քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, չամուսնացած, «Ռադիո Մարիամ» հիմնադրամի հոգևոր տնօրեն, նախկինում չդատված, հաշվառված է ՀՀ-ում՝ Շիրակի մարզ, ք. Գյումրի, Ղորղանյան փողոց, տուն 87 հասցեով, մեղադրվում է՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը:

3. Վահան Գրիգորի Շիրխանյանի` ծնված՝ 15.07.1947թ.-ին, Վրաստանի Ախալցխա քաղաքի Ծղալտբիլա գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, ըստ իր հայտարարության` խնամքին է գտնվում կինը, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվում է ք. Երևան Պարոնյան 18 շ., բն. 12 հասցեով, մեղադրվում է՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված անձնական երաշխավորությունը:

4. Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանի` ծնված՝ 08.08.1944թ.-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, հաշվառված՝ ք. Երևան, Գյուրջյան փողոց, շենք 1, բն. 11 հասցեում, փաստացի բնակվող Կոտայքի մարզ, ք. Եղվարդ, Արա Գեղեցիկ փող., տուն 7 հասցեով, մեղադրվում է` 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված անձնական երաշխավորությունը:

5. Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանի` ծնված՝ 02.02.1955թ.-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվող` ք. Երևան, Տիգրան մեծ պողոտա, շենք 74, բն. 12 հասցեով, մեղադրվում է՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված անձնական երաշխավորությունը:

6. Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանի` ծնված՝ 14.02.1960թ.-ին, ԱՀ ք. Դաշքեսան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, դատվածություն չունեցող, հաշվառված և բնակվում է ք. Երևան, Էրեբունի փողոց, շենք 37, բն. 33 հասցեով, մեղադրվում է՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված անձնական երաշխավորությունը:

7. Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանի` ծնված՝ 04.11.1972թ.-ին, ՀՀ Արմավիրի մարզ, Արևիկ գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, ըստ իր հայտարարության` խնամքին ունի 1 անչափահաս երեխա, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվում է՝ ՀՀ Արմավիրի մարզ, գյուղ Արևիկ, 1-ին փողոց, տուն 36 հասցեով, մեղադրվում է՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը:

8. Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանի` ծնված՝ 12.03.1972թ.-ին, ՀՀ Արմավիրի մարզ, Արևիկ գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, ըստ իր հայտարարության` խնամքին ունի 1 անչափահաս երեխա, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվում է՝ ՀՀ Արմավիրի մարզ, գյուղ Արևիկ, 4-րդ փողոց, տուն 7 հասցեով, մեղադրվում է՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը:

9. Արթուր Զորիկի Եղիազարյանի` ծնված՝ 23.03.1984թ.-ին, ՀՀ Արմավիրի մարզ, Արևիկ գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, թերի բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, ըստ իր հայտարարության` խնամքին ունի 3 անչափահաս երեխա, դատարան է ներկայացրել միան 1 երեխայի` Արտյոմ Արթուրի Եղիազարյանի ծննդյան վկայականի պատճենը /ծնված` 02.05.2020թ.-ին, ծննդյան վկայականի համար` ԲԱ 246949/, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվում է՝ ՀՀ Արմավիրի մարզ, գյուղ Արևիկ, տուն 5 հասցեով, մեղադրվում է՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված անձնական երաշխավորությունը:

10. Վահագն Սամվելի Սալնազարյանի` ծնված՝ 25.11.1973թ.-ին, ՀՀ Շիրակի մարզ, Փանիկ գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, ըստ իր հայտարարության` խնամքին ունի 1 անչափահաս երեխա, աշխատում է որպես տաքսու վարորդ, նախկինում չդատված, հաշվառված է՝ ք. Երևան, Դավիթաշեն 1-ին թաղ., շենք 17, 44 բն. հասցեով, մեղադրվում է՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված անձնական երաշխավորությունը:

11. Արման Արսենի Հայրապետյանի` ծնված՝ 10.01.1984թ.-ին, ք. Հրազդան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվում է՝ ՀՀ Կոտայքի մարզ, ք. Ծաղկաձոր, Օրբելի Եղբայրների փողոց, տուն 18 հասցեով, մեղադրվում է՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը:

12. Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանի` ծնված՝ 11.07.1951թ.-ին, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, դատվածություն չունեցող, հաշվառված և բնակվում է՝ ք. Երևան, Նանսենի փողոց, շենք 4, բն. 39 հասցեով, մեղադրվում է՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը:

13. Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանի` ծնված՝ 22.11.1967թ.-ին, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվում է՝ ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևշատ գյուղում, Վ. Տերյան փողոց, տուն 5 հասցեով, մեղադրվում է՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը:

14. Արա Լեռնիկի Պողոսյանի` ծնված՝ 23.10.1990թ.-ին, Սևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին են 2 անչափահաս երեխաները` Մարի Արայի Պողոսյանը /ծնված` 01.04.22թ.-ին, ծննդյան վկայականի համար` ԲԱ 542156/ և Նունե Արայի Պողոսյանը /ծնված` 04.09.2015թ.-ին, ծննդյան վկայականի համար` ԱԲ 404193/, նախկինում չդատված, հաշվառված է՝ ՀՀ Գեղարքունիքի մարզ, ք. Սևան, Սարգիս Սևանեցու փողոց, շենք 15, բն. 108 հասցեով, մեղադրվում է՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
15. Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանի` ծնված՝ 13.10.1996թ.-ին, Շիրակի մարզի Փանիկ գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, նախկինում չդատված, հաշվառված է՝ ՀՀ Շիրակի մարզ, գյուղ Փանիկ, 1-ին փակուղի, 1-ին տուն հասցեով, բնակվում է՝ ք. Երևան, Նիզամի 28շ., բն. 29 հասցեով, մեղադրվում է՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը:

16. Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանի` ծնված՝ 20.10.1989թ.-ին, ՀՀ Շիրակի մարզ, գյուղ Փանիկ, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, չամուսնացած, բարձրագույն կրթությամբ, նախկինում չդատված, հաշվառված է՝ ՀՀ Շիրակի մարզ, գյուղ Փանիկ հասցեով, մեղադրվում է՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես կալանավորմանն այլընտրանքային խափանման միջոց է ընտրված գրավը:

17. Արկադի Հակոբի Մարդոյանի` ծնված՝ 03.14.1985թ.-ին, ՀՀ Շիրակի մարզի Գյումրի քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուսնացած, ըստ իր հայտարարության` խնամքին ունի 1 անչափահաս երեխա, նախկինում չդատված, հաշվառված է՝ ՀՀ Շիրակի մարզ, ք. Գյումրի, Մուշ 2-րդ թաղամաս, շենք 4/40, բն. 33, մեղադրվում է՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես կալանավորմանն այլընտրանքային խափանման միջոց է ընտրված գրավը:

18. Ասյա Մարտունի Մկրտչյանի` ծնված՝ 30.06. 1990թ.-ին, ք. Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվում է՝ ք. Երևան, Նուբարաշեն 11-րդ փողոց, շենք 12, 46 բնակարան, մեղադրվում է՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես կալանավորմանն այլընտրանքային խափանման միջոց է ընտրված գրավը:

19. Մարինե Մարտունի Կաթանյանի` ծնված՝ 26.01. 1981., ք. Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնալուծված, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվում է՝ ք. Երևան, Նուբարաշեն 11-րդ փողոց, շենք 12, 16 բնակարան, մեղադրվում է՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես կալանավորմանն այլընտրանքային խափանման միջոց է ընտրված գրավը:

20. Նելլի Սլավիկի Մինասյանի` ծնված՝ 22.12.1993թ.-ին, ՀՀ Սյունիքի մարզ, ք. Գորիս, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, չամուսնացած, խնամքին է անչափահաս երեխան` Մարիամ Արմանի Մինասյանը /ծնված` 18.01.2018թ.-ին, ծննդյան վկայականի համար` ԱԲ 618210/, նախկինում չդատված, հաշվառված է՝ ՀՀ Սյունիքի մարզ, ք. Գորիս, գ. Հարթաշեն, 5-րդ փողոց, տուն 3 հասցեում, մեղադրվում է՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը:



1. Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ ՀՀ գլխավոր դատախազությունից դատարան ստացված քրեական գործի նյութերի և մեղադրական եզրակացության՝

«…Արթուր Վալերիկի Վարդանյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա, 2015 թվականի ապրիլից գտնվելով Հայաստանի Հանրապետության տարածքում, ստեղծել ու ղեկավարել է ՀՀ քաղաքացիներից կազմված հանցավոր համագործակցություն, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսպես, Իսպանիայում մշտապես բնակվող Արթուր Վարդանյանը 2014 թվականի սկզբներին կապ է հաստատել Լիբանանում բնակվող Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանի հետ (ծնված՝ 21.11.1956թ., հայտնի նաև Սիլվա Կանկռունի տվյալներով) և 2014 թվականի ապրիլի 15-ին Իսպանիայից մեկնել է Բեյրութ, այնուհետև՝ ապրիլի 16-ին, վերջինիս հետ միասին ուղևորվել է Սիրիա, որտեղից Լիբանան է վերադարձել 18.04.2014թ.-ին, իսկ 03.05.2014թ.-ին կրկին մուտք է գործել Սիրիա։ Արթուր Վարդանյանը Սիրիայից 02.06.2014թ.-ին վերադարձել է Լիբանան և նույն օրը՝ 02.06.2014թ.-ին Բեյրութի «Ռաֆիկ Հարիրիի» միջազգային օդանավակայանով մեկնել է Հորդանան, որից հետո Սիրիա այլևս չի վերադարձել։
«Ռադիո Մարիամ» մշակութային հիմնադրամի տնօրեն, Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցու քահանա, Հայաստանի Հանրապետության և Ավստրալիայի քաղաքացի Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի հանձնարարությամբ, նույն հիմնադրամի լրագրող Լիլիթ Պավելի Թորոսյանը 2015 թվականի հունվարին գործուղվել է Հայաստանից Լիբանան, որտեղ հանդիպել է Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանին ու վերջինիս միջոցով կապ է հաստատել Իսպանիայում այդ ժամանակ գտնված Արթուր Վարդանյանի հետ, ումից ինտերնետային «Սկայպ» ցանցով հարցազրույց է վերցրել՝ Քեսաբում տեղի ունեցած իրադարձությունների և վերջինիս մասնակցության մասին։
2015 թվականի ապրիլի 23-ին Արթուր Վարդանյանը ընտանիքի հետ միասին, իսկ 2015 թվականի ապրիլի 20-ին Սիլվա Կանկռունին՝ ժամանել են Հայաստան և նրանք երկուսով Գյումրի են այցելել տեսակցելու Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին, որտեղ կայացել է նրանց անձնական ծանոթությունը, ինչը վերածվել է փոխադարձ մտերմության։
2015 թվականի մայիսի 5-ին Արթուր Վարդանյանը մեկնել է Իսպանիա և 2015թ. մայիսի 27-ին կրկին ժամանել է Հայաստան ու հերթական անգամ հանդիպել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանին, որի հետ կայացած ընդհանուր խոսակցությունների ժամանակ, երկուստեք հանգել են համոզման, որ ստեղծված սոցիալ-տնտեսական խնդիրների, Արցախի հարցում հնարավոր զիջումների գնալու պայմաններում, Հայաստանում անհրաժեշտ է իշխանափոխություն իրականացնել, այսինքն` իշխանությունը զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով։
Արթուր Վարդանյանը, ունենալով զինված գործողությունների իրականացման փորձ և ռազմական հմտություններ, ստանձնել է ստեղծել հանցավոր համագործակցություն՝ իշխանության զավթումն իրականացնելու նպատակով, որի լրիվ ֆինանսավորումը պարտավորվել է ապահովել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը։
2015 թվականի ապրիլի վերջերից սկսած Արթուր Վարդանյանը ձեռնամուխ է եղել հանցավոր համագործակցությունը ստեղծելու, դրանում Հայաստանի քաղաքացիներին ներգրավելու, զենքեր, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր հայթայթելու և իշխանությունը զավթելուն ուղղված այլ նախապատրաստական գործողություններ իրականացնելուն, որի համար Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանից պարբերաբար, մաս-մաս ստացել է շուրջ 60.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումար։
Արթուր Վարդանյանը ձգտել է հանցավոր համագործակցությունում ընդգրկել մարդկանց, ովքեր նախկինում մասնակցություն են ունեցել Արցախյան ազատամարտին, հաշվի առնելով նրանց անցած մարտական ուղին և զենքին տիրապետելու հմտությունները, բացի այդ, հիմնականում ներգրավվել է այն անձանց, ովքեր սոցիալապես խոցելի են եղել, ունեցել նյութական խնդիրներ, որոնց համար, հավաքագրման ընթացքում, նա գումարային չնչին հարցեր է կարգավորել, ընդ որում՝ խմբում ներգրավվել են նաև Անտոն Թոթոնջյանի հետ կապ ունեցած, նրա շրջապատում եղած անձինք։
Հայաստանում տևական ժամանակ իր գտնվելը պատճառաբանելու, իրավապահ մարմինների տեսադաշտում չհայտնվելու և կասկածներից զերծ մնալու նպատակով, Արթուր Վարդանյանը շրջապատում ներկայացրել է, թե իբր պատրաստվում է մարզամշակութային, բարեգործական գործունեություն ծավալել Հայաստանում և այդ նպատակով 2015թ. հուլիսի 10-ին նույնիսկ հիմնադրել է «Հայոց վահան մեկ» անվանմամբ մարզամշակութային հասարակական կազմակերպությունը։
Անտոն Թոթոնջյանը և Լիլիթ Թորոսյանը 2015թ. մայիսի 9-ին մեկնել են Մոսկվա՝ հայ կաթողիկե եկեղեցու կողմից կազմակերպված Հայոց ցեղասպանության 100-ամյա հիշատակի միջոցառումներին մասնակցելու նպատակով, որի ընթացքում, վարդապետ Պետրոս Պետրոսյանի միջոցով, ծանոթացել են վերջինիս ազգական Վահան Շիրխանյանի հետ։ Նրանց միջև հանդիպումները հետագայում ևս շարունակվել են, ընդ որում Գյումրիում Վահան Շիրխանյանի հետ անձնապես ծանոթացել է նաև Արթուր Վարդանյանը։ Ձևավորված փոխադարձ վստահության մթնոլորտում, Վահան Շիրխանյանից իմանալով, որ նա անձնապես ճանաչում է Հայաստանի Հանրապետության պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանին, վերջինիս աջակցությունը ստանալու ակնկալիքով, Արթուր Վարդանյանը և Անտոն Թոթոնջյանը Վահան Շիրխանյանին իրազեկել են իշխանությունը զավթելու իրենց հանցավոր ծրագրի մասին և խնդրել են ապահովել հնարավոր գործողության ընթացքում բանակի աջակցությունը կամ առնվազն չեզոքությունը՝ իրադարձությունները չճնշելու և խումբը չվնասազերծելու առումով։ Վահան Շիրխանյանը համաձայնություն է տվել մասնակցել հանցավոր համագործակցությանը և կոնկրետ հանձնառություն ստանձնելով, պարտավորվել է ապահովել բանակի աջակցությունը կամ առնվազն չեզոքությունը՝ Արթուր Վարդանյանի զինված խմբի կողմից իշխանությունը զավթելուն ուղված գործությունների իրականացման ընթացքում, դրանով իսկ վստահություն ներշնչելով Արթուր Վարդանյանին՝ իր հանցավոր մտադրությունում։ Բացի այդ, Վահան Շիրխանյանն իր խորհուրդներով Արթուր Վարդանյանին առաջարկել է իշխանափոխության հասնել պետական մարմինների վրա առանց բացահայտ հարձակումներ գործելու՝ Հայաստանի Հանրապետության նախագահի դեմ հնարավոր տարբեր եղանակներով ու հանգամանքներում մահափորձ իրականացնելու միջոցով։
Արթուր Վարդանյանը 2015 թվականի ապրիլից հետո ընկած ժամանակահատվածում հավաքագրել և խմբում ներգրավվել է ներքոհիշյալ անձանց, նրանցից զգալի մասին իր հանցավոր ծրագրերում վերապահելով կոնկրետ դերակատարություն՝
- ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղի բնակիչներ՝ Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանին, Մարատ Լևիկի Թադևոսյանին և Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին, որոնցից առաջին երեքը Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ են,
- քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Արա Լեռնիկի Պողոսյանին, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին, Նելլի Սամվելի Մինասյանին, Սրբուհի Վարդանի Այվազյանին, վերջինիս ծանոթներ, քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին,
- Անտոն Թոթոնջյանի ծանոթներ՝ Գևորգ Պողոսի Ջնդոյանին, Արկադի Հակոբի Մարդոյանին,
- Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին, Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին, Կարեն Ալյոշայի Խաչատրյանին, Աղասի Սերյոժայի Մարտիրոսյանին, ինչպես նաև Հովհաննես Շավարշի Բալաբանյանին,
- «VOLKSWAGEN Golf» մակնիշի 37 QA 759 հ/հ տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին,
- «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության եթերի ապահովման ծառայության արբանյակային հեռարձակման թողարկիչ Արման Արսենի Հայրապետյանին,
- Եղբայրներ՝ Հրանտ և Հայկ Անդրանիկի Վարդանյանին, ովքեր հանդիսանում են Արթուր Վարդանյանի հորեղբոր տղաներ։
- Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին և Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանին (կենցաղում՝ Յուրա)։
Գառնիկ Մարգարյանն Արթուր Վարդանյանի հետ հանդիպումների ընթացքում հայտնել է, որ ինքը վաղեմի զինվոր է և միակ ելքը տեսնում է Հայաստանում զինված հեղաշրջման մեջ: Վերջինս ներկայացրել է, որ ունի ձեռնտու կապեր և ծանոթություններ, որոնք հնարավոր է օգտագործել իշխանափոխության համար: Բացի այդ, Գառնիկ Մարգարյանն Արթուր Վարդանյանին ծանոթացրել է Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ, մարտական գործողությունների մեծ փորձարարություն և հմտություններ ունեցող Խաչիկ Ավետիսյանի ու Վլադիմիր Առաքելյանի հետ, որպեսզի վերջիններս գործուն աջակցություն ցուցաբերեն Արթուր Վարդանյանին և անմիջական մասնակցություն ունենան իշխանությունը զավթելուն ուղղված գործողություններին։ Ընդ որում, Գառնիկ Մարգարյանը վերը նշված նպատակով Արթուր Վարդանյանին անձամբ տվել է 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ և «ԻԺ-25» մոդելի 12մմ տրամաչափի ջնջված համարով երկփողանի որսորդական ողորկափող հրացան, իսկ Վլադիմիր Առաքելյանը տվել է՝ 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի հրազեն հանդիսացող ատրճանակ՝ լիցքավորված փամփուշտներով, 1969թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 1969 АН 219 համարի կոոռոզիապատ վիճակում գտնվող հրազեն չհանդիսացող ինքնաձիգ և 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74Ն» տեսակի կոոռոզիապատ վիճակում գտնվող հրազեն չհանդիսացող ինքնաձիգ, իսկ Խաչիկ Ավետիսյանը, իր ծանոթ Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանի (կենցաղում՝ Յուրա) հետ նախնական համաձայնությամբ, Արթուր Վարդանյանին տվել է՝ 1987թ. գործարանային արտադրության, փշրտող պայթուցիկ նյութ հանդիսացող 400 գրա¬մանոց տրո¬տիլային պայթաղյուսներ, 2 հատ խորանարդաձև գործարանային արտատրության, փշրտող պայթուցիկ նյութ հանդիսացող տրոտիլային պայթաղյուսներ, մեկ հատը ջարդված բեկորի տեսքով, մեկը՝ 200 գրամ, իսկ մյուսը՝ 161 գրամ, 2 հատ ռազմամթերք հանդիսացող էլեկտրական ճայթիչներ «նժկ» և «նժ-8-ն» տեսակի, «ԻԺ-12» մոդելի 12մմ տրամաչափի «H 21037» համարի երկփողանի ողորկափող հրազեն հանդիսացող հրացան, 1981թ. գործարանային արտադրության «МОН-50» տեսակի հակահետևակային ական, 1987թ. գործարանային արտադրության 400 գրամանոց տրոտիլային պայթաղյուս՝ զարթուցիչի և մարտկոցի հետ միասին։
Արթուր Վարդանյանը համացանցային շփման արդյունքում կապ է ունեցել ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղի բնակիչ, Արցախյան ազատամարտի մասնակից Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանի հետ, որի միջոցով ծանոթացել է նաև նույն գյուղի բնակիչներ՝ Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանի, Արթուր Զորիկի Եղիազարյանի և Մարատ Լևիկի Թադևոսյանի հետ։ Մարատ Թադևոսյանը վերջին շրջանում ձեռնպահ է մնացել Արթուր Վարդանյանի հետ շփումներից, իսկ մյուս երեքն ակտիվորեն ներգրավվել են խմբում։ Արթուր Եղիազարյանն այդ ընթացքում Արթուր Վարդանյանին իրացրել է 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ։
Արթուր Վարդանյանը Երևանում ծանոթանալով Արցախյան ազատամարտի մասնակից «Ապար» մականունով Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանի հետ, նրա միջոցով խմբում ներգրավել է նաև ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևաշատ գյուղի բնակիչ Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին, ով խմբին իրացրել է ռազմամթերք հանդիսացող 1 հատ «ՌՊԳ-22» տեսակի հակատանկային նռնականետ և հանձնառել է մասնակցել իշխանությունը զավթելուն ուղղված գործողություններին, այդ թվում, պատրաստակամություն է հայտնել իրենց գյուղի տարածքից նռնականետով կամ գնդացրով խոցել ՀՀ Նախագահի ինքնաթիռը։ Էդվարդ Ներսիսյանը շարունակելով նոր անդամներ հավաքագրել խմբում, 2015 թվականի նոյեմբերի 22-ին Արթուր Վարդանյանի կողմից վարձակալված ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, 78 առանձնատուն է ուղեկցել Կարեն Ալյոշայի Խաչատրյանին, Աղասի Սերյոժայի Մարտիրոսյանին և Հովհաննես Շավարշի Բալաբանյանին, որտեղ նրանց հետ զրուցել է Արթուր Վարդանյանը, սակայն վերջիններս կոնկրետ գործողությունում չեն ներգրավվել և դերակատարություն դեռևս չեն ունեցել։ Էդվարդ Ներսիյանը Արթուր Վարդանյանին իրացրել է 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ և գործարանային արտադրության «Ф-1» տեսակի մարտական ձեռքի բեկորային նռնակ, որը պիտանի է նպատակային օգտագործման համար և հանդիսանում է ռազմամթերք: Նշված նռանկի հետ միասին տվել է նաև «նժհ» տեսակի էլեկտրական ճայթիչ, որը պիտանի է նպատակային օգտագործման համար և հանդիսանում է ռազմամթերք, ինչպես նաև մարտկոց և կլորավուն դետալ, որոնք միասին հնարավոր չի եղել պարզել, թե արդյոք հանդիսանում են պայթուցիկ սարք, թե ոչ:
Արթուր Վարդանյանը սոցիալական կայքերով ծանոթացել է նաև ՀՀ ոստիկանության նախկին աշխատակից, ոստիկանության կրտսեր սերժանտ Արա Լեռնիկի Պողոսյանի հետ և նրան ևս տեղեկացրել է իր մտադրության մասին ու ներգրավել հանցավոր համագործակցությունում, որից հետո, արդեն Արա Պողոսյանն Արթուր Վարդանյանին ծանոթացրել է քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանի և Նելլի Սամվելի Մինասյանի հետ, ովքեր նույնպես համաձայնել են մասնակցել նախատեսված գործողությանը։ Բացի այդ, Արթուր Վարդանյանը իր ծանոթ Սրբուհի Վարդանի Այվազյանի միջոցով խմբում ընդգրկել է քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին։
Արթուր Վարդանյանը խմբում ներգրավել է նաև Անտոն Թոթոնջյանի ծանոթներ Գևորգ Պողոսի Ջնդոյանին և Արկադի Հակոբի Մարդոյանին, ովքեր հանդիսացել են կաթոլիկ եկեղեցու հետևորդներ։
Արթուր Վարդանյանը Անտոն Թոթոնջյանի և Լիլիթ Թորոսյանի միջոցով ծանոթանալով Գյումրի քաղաքի բնակիչներ՝ Հակոբ Հակոբյանի և Անուշավան Ավետիսյանի հետ նրանցից գնել է.
1. 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի ջնջված համարով (հայտածվել է՝ 1969 AH 219 թվի ուրվագիծը), փակաղակի վրա առկա է 4 թիվը, հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը,
2. 1973թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 461637 համարի հրազեն հանդիսանցող ինքնաձիգը,
3. 1967թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի БИ 5247 համարի «ԱԿՄ» տեսակի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը,
4. 1983թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 2475470 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը
5. Ռազմամթերք հանդիսացող 1 հատ «ՌՊԳ-18» տեսակի հակատանկային նռնականետը, ինչպես նաև այլ ռազմամթերք։
Իշխանության զավթման ծրագիրն իրագործելու համար բավարար չափով համախոհներ հավաքագրելով, Արթուր Վարդանյանը նախատեսել է հարձակումներ գործել ներքոհիշյալ պետական մարմինների վրա, յուրաքանչյուր խմբում ընդգրկելով հետևյալ անձանց.
ՀՀ Նախագահի նստավայր՝ Արթուր Եղիազարյան, Խաչիկ Ավետիսյան և նրանց հետ՝ ևս 20 անձ, ՀՀ Ազգային ժողով՝ Արթուր Վարդանյան, Վաղինակ Ստեփանյան, Վլադիմիր Առաքելյան և նրանց հետ՝ ևս 50 անձ, ՀՀ Սահմանադրական դատարան՝ Գևորգ Ջնդոյան, Տիգրան Բոյաջյան և նրանց հետ՝ ևս 10 անձ, ՀՀ Կառավարության շենք՝ Արկադի Մարդոյան, Արա Պողոսյան և նրանց հետ՝ ևս 20 անձ, «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերություն՝ Արման Հայրապետյան, ով գտնվելու էր ներսում, Ավետիսի Բարեյան, Մարինե Կաթանյան, Ասյա Մկրտչյան և նրանց հետ՝ ևս 10 անձ, Նելլի Մկրտչյանը մասնակցելու էր կամ ՀՀ նախագահի նստավայրի կամ ՀՀ Ազգային ժողովի շենքերի վրա կատարվելիք հարձակմանը, սակայն բավարար չափով ուժեր չունենալու պատճառով, ընտրված թիրախները և կոնկրետ մասնակիցները փոփոխվել են Արթուր Վարդանյանի հայեցողությամբ, իսկ վերջին շրջանում նա առավել հակված է եղել հարձակում գործել միայն ՀՀ ազգային ժողովի, ՀՀ նախագահի նստավայրի և «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա։ Բացի այդ, իշխանությունը յուրացնելու նպատակն իրագործելու համար, քննարկվել է նաև ՀՀ Նախագահի օդանավը թռիչքի պահին «Զվարթնոց» օդանավակայնի անմիջապես հարևանությամբ գտնվող Արևաշատ գյուղի տարածքից, որտեղ բնակվել է Հարություն Սարիբեկյանը, «ՌՊԳ» տեսակի հակատանկային նռնականետով կամ «ՊԿ» գնդացրով խոցելու հնարավորությունը, սակայն սպանության ուղղությամբ նախապատրաստական կոնկրետ գործողություններ չեն ձեռնարկվել և իրականացվել։
«Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա հարձակումից հետո, նախատեսվել է, որ Արման Հայրապետյանն ապահովելու էր Արթուր Վարդանյանի կողմից նախապես ձայնագրված տեսագրության եթերի հեռարձակումը, որով վերջինս դիմելու էր ժողովրդին ներկայացնելով, որ զինված հեղաշրջումը կատարվել է «Հայոց վահան» կազմակերպության կողմից, մի խումբ ազատամարտիկների աջակցությամբ, դրա շարժառիթը, նպատակը և սպասվող հեռանկարային իրադարձությունները։ Ընկերության շենքի ներսում ճիշտ կողմնորոշվելու, Արման Հայրապետյանի աշխատասենյակի կոնկրետ տեղը իմանալու համար, վերջինս Մարինե Կաթանյանին, հեռուստաընկերության անվտանգությունն ապահովող աշխատակիցներից գաղտնի, իր «Ֆոլկսվագեն գոլֆ 4» մակնիշի 88 DR 883 հ/հ ավտոմեքենայով, նոյեմբերի կեսերին մտցրել է հսկվող տարածք և տարել իր աշխատասենյակ, որից հետո նույն եղանակով նրան դուրս է բերել այնտեղից։ Բացի այդ, Արթուրի Վարդանյանի ցուցումով հոկտեմբերի կեսերին Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը և Մարինե Կաթանյանը մեկ անգամ գնացել են հեռուստաաշտարակ հետախուզության, որտեղ Տիգրան Բոյաջյանը և Նելլի Մինասյանը անցել են դարպասի վրայով, իսկ Մարինե Կաթանյանը սպասել է մինչ դարպաս հասնելը, այնուհետև, Տիգրան Բոյաջյանը մենակ անցել է փշալարերը և մտել հեռուստաաշտարակի տարածք՝ ուսումնասիրելու նպատակով: Դրանից բացի, Մարինե Կաթանյանը, Ասյա Մկրտչյանը և Նելլի Մինասյանը այցելել են «Հ1 հեռուստաընկերություն» հաղորդում դիտելու, սակայն իրական նպատակն այցելության եղել է տեղանքին ծանոթանալը:
Արթուր Վարդանյանը խմբի համար զենք հայթայթելու և իր մոտ տեղափոխելու գործողություններում հաճախ օգտագործել է Վահագն Սամվելի Սալնազարյանի «VOLKSWAGEN Golf» մակնիշի 37 QA 759 հ/հ տաքսի ավտոմեքենան, ընդ որում՝ վերջինիս նախազգուշացնելով, որ նա անծանոթ մարդկանց ներկայությամբ հանդես գա իբր սովորական տաքսիստ, մասնավորապես.
. 2015թ. սեպտեմբեր ամսին Տիգրան Բոյաջյանը և Արթուր Վարդանյանը Վահագն Սալնազարյանի հետ ավտոմեքենայով մեկնել են Եղվարդ, Արթուր Վարդանյանը մտել է Գառնիկ Մարգարյանի տուն և վերցնելով բերել է 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը, որը տեղափոխվել է Երևան, իսկ այնուհետև Սպիտակի Ծաղկաբեր գյուղում գտնվող Արթուր Վարդանյանի հայրական տուն, որտեղ խմբի առանձին անդամներ մարտական պարապմունքներ և մարզումներ են անցկացրել։
. 2015թ. հոկտեմբերին Տիգրան Բոյաջյանի և Նելլի Մինասյանի հետ ավտոմեքենայով մեկնել են Գորիս զենք բերելու, սակայն Արթուր Վարդանյանը ճանապարհին զանգահարելով ասել է, որ զենք չի լինի, ուստի նրանք գիշերելով Նելլի Մինասյանի հայրական տանը հաջորդ օրը վերադարձել են Երևան։
. 2015թ. հոկտեմբեր ամսին Ավետիս Բարեյանը, Արթուր Վարդանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը Վահագն Սալնազարյանի հետ ավտոմեքենայով մեկնել են ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևաշատ գյուղ և Հարություն Սարիբեկյանի տնից վերցրել ու տեղափոխել են ռազմամթերք հանդիսացող 1 հատ «ՌՊԳ-22» տեսակի հակատանկային նռնականետ։
. 2015թ. հոկտեմբեր-նոյեմբեր ամիսների ընթացքում Արա Պողոսյանը Վահագն Սալնազարյանի հետ ավտոմեքենայով մեկնել են Երևանի Սարի Թաղ թաղամաս, որտեղ Էդուարդ Ներսիսյանը իր ընկերոջ տան բակում գտնվող շան բնից հանել ու տվել է 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ և փամփուշտներ, ընդ որում՝ պարկում տեղադրված ինքնաձիգի փողը պարկից դուրս է գտնվել ու տեսանելի է եղել։
. 2015թ. նոյեմբերին Վաղինակ Ստեփանյանը և Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանը (կենցաղում՝ Յուրա) Վահագն Սալնազարյանի հետ ավտոմեքենայով մեկնել են ՀՀ Լոռու և Տավուշի մարզեր զենք հայթայթելու և Երևան տեղափոխելու նպատակով, սակայն գործարքը չի հաջողվել և նրանք վերադարձել են ձեռնունայն։
. 2015թ. հոկտեմբեր ամսին Արթուր Վարդանյանը, Տիգրան Բոյաջյանը և Արա Պողոսյանը Վահագն Սալնազարյանի հետ ավտոմեքենայով մեկնել են քաղաք Եղվարդ և Վլադիմիր Առաքելյանին պատկանող գործարանի տարածքից, վերջինիցս վերցրել են ժանգոտած 2 ինքնաձիգեր, որոնք տեղադրված են եղել պարկում և տեղափոխել են Երևան։
. Արթուր Վարդանյանին և խմբի անդամներին տեղափոխել է Գյումրի և Ստեփանակերտ քաղաքներ, բացի այդ, Սպիտակի Ծաղկաբեր գյուղում գտնվող Արթուր Վարդանյանի հայրական տնից խմբի անդամներին, մարզումներն ավարտելուց հետո, տեղափոխել է Երևան։
Արթուր Վարդանյանի հետ կապի մեջ են գտնվել նաև նրա հորեղբոր տղաներ՝ Հրանտ և Հայկ Անդրանիկի Վարդանյանները, ովքեր սակայն կոնկրետ գործողություններում դեռևս ներգրավված չեն եղել և դերակատարություն չեն ունեցել։
Արթուր Վարդանյանը և Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը խմբի առանձին անդամներին ապահովել են գաղտնի հեռախոսահամարներով, որպեսզի նրանք միմյանց հետ կապ պաշտպանեն բացառապես դրանցով։
Արթուր Վարդանյանը խմբի ձևավորման սկզբնական փուլում, որպես հավաքատեղի օգտագործել է իր կնոջ հորը՝ Աշոտ Սումբուլյանի ընտանիքին պատկանող ք. Երևան, Արցախի պողոտա, շենք 10Դ, բն.45 հասցեում գտնվող բնակարանը, որտեղ կուտակվել են ձեռք բերված զենքերը և ռազմամթերքը, իսկ հյուրասենյակի պատին փակցված են եղել Երևանի ու Հայաստանի քարտեզները, որոնց վրա ձեռքով նշագրվել են թիրախ հանդիսացած պետական այն մարմինների տեղակայման վայրերը, որոնց վրա նախատեսվել է հարձակումներ իրականացնել։ Արթուր Վարդանյանի նախաձեռնությամբ 2015 թվականի օգոստոսի վերջերին խմբի անդամներ՝ Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Արկադի Մարդոյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արթուր Եղիազարյանը և Ասյա Մկրտչյանը մեկնել են Սպիտակի Ծաղկաբեր գյուղում գտնվող Արթուր Վարդանյանի հայրական տուն, որտեղ իրենց մոտ ունեցած, Գառնիկ Մարգարյանի կողմից տրված՝ 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգով, «ԻԺ-25» մոդելի 12մմ տրամաչափի ջնջված համարով երկփողանի որսորդական ողորկափող հրացանով և Մարատ Լևիկի Թադևոսյանի օրինական՝ 12մմ տրամաչափի «ABN18948» համարի «ՏՕԶ-34 ԵՊ» մոդելի որսորդական հրացանով, մինչև 2015 թվականի սեպտեմբերի կեսերն ընկած ժամանակահատվածում մարտական պարապմունքներ և մարզումներ են անցկացրել։ Ընդ որում, այդտեղ գտնվելու ընթացքում, 2015թ. սեպտեմբեր 6-ին, Արթուր Վարդանյանի հայրական տանը, «Հայոց վահան» կազմակերպության զինանշանի ֆոնին, խմբակային լուսանկարվել են, որում պատկերված է Արթուր Վարդանյանը և վերը նշված անձինք, ինչպես նաև այնտեղ մի քանի ժամով մեկնած Սիլվա Կանկռունին և Սրբուհի Այվազյանը, նրանք բոլորը կրել են դիմակներ, Արթուր Եղիազարյանը ձեռքին պահել է «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգը, իսկ Տիգրան Բոյաջյանը և Ասյա Մկրտչյանը՝ երկու որսորդական հրացանները։ Տանը բնակվելու ընթացքում խումբը նկատվել է տեղի ոստիկանության աշխատակիցների կողմից և, քանի որ Մարատ Թադևոսյան արդեն մեկնած է եղել Երևան, նրան պատկանող հրացանը գյուղում թողելու համար, այսինքն՝ որսորդական հրազեն պահելու կարգը խախտելու դեպքի հետևանքով, վերջինիս նկատմամբ 02.10.2015թ.-ին վարչական տույժ է կիրառվել։
2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Արթուր Վարդանյանը Մարինե Կաթանյանի անունից կնքված պայմանագրով 1 ամիս ժամկետով վարձակալել է ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, տուն 78 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը և վերը նշված բնակարանից զենքերը, ռազմամթերքը և մյուս իրերն ու առարկաները տեղափոխել է այնտեղ։ Դրանից հետո, նշված առանձնատունն է նա օգտագործել որպես խմբի անդամների հավաքատեղի, այնտեղ են պահվել հավաքված զենքերը, ռազմամթերքը, պայթուցիկ և այլ նյութերը, բացի այդ, խմբի յուրաքանչյուր անդամի համար Արթուր Վարդանյանը Երևանի որսորդական խանութներից գնել է զինվորականին նմանվող համազգեստներ, որոնց վրա առկա են եղել «Հատուկ գումարտակ» գրառումով տարբերանշաններ։ Խմբի անդամները պարբերաբար բնակվել են նշված տանը և կատարել են Արթուր Վարդանյանի կողմից իրենց առջև դրված հանձնարարությունները, մասնավորապես Գևորգ Ջնդոյանը, Արկադի Մարդոյանը, Ավետիս Բարեյանը և Արման Հայրապետյանը լուսանկարել կամ տեսագրել են Արթուր Վարդանյանի համար հետաքրքրություն ներկայացնող օբյեկտները, այդ թվում՝ Հովիկ Աբրահամայնի, Լևոն Տեր-Պետրոսյանի, Մրգաշեն գյուղում գտնվող Սեյրան Օհանյանի հայրական տները, դրանց մատույցները, Ռոբերտ Քոչարյանի աշխատավայրը, ինչպես նաև ՀՀ Նախագահի նստավայրը, Բարեկամության հրապարակը, Ֆրանսիայի հրապարակը, Հաղթանակ և Կիևյան կամուրջները։ Գևորգ Ջնդոյանը սևագիր գծագրել է ՀՀ սահմանդրական դատարանի շենքը, դրա մատույցները և հարակից տարածքները։
Բացի այդ, նոյեմբերի կեսերին Արթուր Վարդանյանը, Ավետիս Բարեյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Նելլի Մինասյանը և Մարինե Կաթանյանը գնացել են Արևիկ գյուղ, այնտեղից մեկնել են նույն մարզում գտնվող անծանոթ տեղանք, որտեղ փորձարկել են «ԱԿ-Մ» և «Ակ-74» տեսակի զենքերը:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վաղ առավոտյան ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, թիվ 78 հասցեով տանը խուզարկություն է կատարվել, որի արդյունքում պարզվել է, որ այդ պահին այնտեղ են գտնվել՝ Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արման Հայրապետյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Մարինե Կաթանյանը, բացի այդ, հայտնաբերվել են վերը նշված թվով 10 ինքնաձիգներ, որոնք Արթուր Վարդանյանի կողմից արդեն իսկ բաշխված են եղել խմբի անդամների միջև՝
1. 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի ջնջված համարով (հայտածվել է՝ 1969 AH 219 թվի ուրվագիծը), փակաղակի վրա առկա է 4 թիվը, հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 15-3522 եզրակացությունում թիվ 7 նկար) խմբում հատկացված է եղել Գևորգ Ջնդոյանին,
2. 1973թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 461637 համարի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 18 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արկադի Մարդոյանին։
3. 1967թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի БИ 5247 համարի «ԱԿՄ» տեսակի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 15 նկար) խմբի անդամներից կոնկրետ որևէ մեկի դեռևս հատկացված չի եղել։
4. 1983թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 2475470 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 4 նկար) խմբում հատկացված է եղել Մարինե Կաթանյանին։
5. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 1 նկար) խմբում հատկացված է եղել Տիգրան Բոյաջյանին։
6. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 3 նկար) խմբում հատկացված է եղել Ասյա Մկրտչյանին։
7. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 5 նկար) խմբում հատկացված է եղել Վաղինակ Ստեփանյանին։
8. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 256769 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 2 նկար) խմբում հատկացված է եղել Նելլի Մինասյանին։
9. 1977թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ-74» տեսակի 935300 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը, առանց խզակոթի, խլացուցիչով (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 9 նկար), խմբում հատկացված է եղել Արթուր Վարդանյանին, բացի այդ նա կրել է 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի ատրճանակը։
10. 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի BE 30 3755 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 17 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արթուր Եղիազարյանին։
Խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև մեծ քանակությամբ ռազմամթերք, պայթուցիկ և այլ նյութեր, փաստաթղթեր, զինվորական հանդերձանք, իրեր ու առարկաներ, այդ թվում՝ ռազմաթերք հանդիսացող տարբեր տրամաչափի ընդհանուր առմամբ թվով 4933 հատ փամփուշտներ, 21 հատ տարբեր տեսակների նռնակներ, պայթափաթեթներ, վառոդ, նետողական և փշրտող պայթուցիկ նյութեր (համաձայն փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացության)։
Այսինքն` հանցագործությունում, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով…»:

«…Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա, 2015 թվականի ապրիլից անձնապես ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վարդանյանի հետ, մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված ու ղեկավարած հանցավոր համագործակցությանը՝ ֆինանսավորելով այն, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսպես, Իսպանիայում մշտապես բնակվող Արթուր Վարդանյանը 2014 թվականի սկզբներին կապ է հաստատել Լիբանանում բնակվող Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանի հետ (ծնված՝ 21.11.1956թ., հայտնի նաև Սիլվա Կանկռունի տվյալներով) և 2014 թվականի ապրիլի 15-ին Իսպանիայից մեկնել է Բեյրութ, այնուհետև՝ ապրիլի 16-ին, վերջինիս հետ միասին ուղևորվել է Սիրիա, որտեղից Լիբանան է վերադարձել 18.04.2014թ.-ին, իսկ 03.05.2014թ.-ին կրկին մուտք է գործել Սիրիա։ Արթուր Վարդանյանը Սիրիայից 02.06.2014թ.-ին վերադարձել է Լիբանան և նույն օրը՝ 02.06.2014թ.-ին Բեյրութի «Ռաֆիկ Հարիրիի» միջազգային օդանավակայանով մեկնել է Հորդանան, որից հետո Սիրիա այլևս չի վերադարձել։
«Ռադիո Մարիամ» մշակութային հիմնադրամի տնօրեն, Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցու քահանա, Հայաստանի Հանրապետության և Ավստրալիայի քաղաքացի Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի հանձնարարությամբ, նույն հիմնադրամի լրագրող Լիլիթ Պավելի Թորոսյանը 2015 թվականի հունվարին գործուղվել է Հայաստանից Լիբանան, որտեղ հանդիպել է Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանին ու վերջինիս միջոցով կապ է հաստատել Իսպանիայում այդ ժամանակ գտնված Արթուր Վարդանյանի հետ, ումից ինտերնետային «Սկայպ» ցանցով հարցազրույց է վերցրել՝ Քեսաբում տեղի ունեցած իրադարձությունների և վերջինիս մասնակցության մասին։
2015 թվականի ապրիլի 23-ին Արթուր Վարդանյանը ընտանիքի հետ միասին, իսկ 2015 թվականի ապրիլի 20-ին Սիլվա Կանկռունին՝ ժամանել են Հայաստան և նրանք երկուսով Գյումրի են այցելել տեսակցելու Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին, որտեղ կայացել է նրանց անձնական ծանոթությունը, ինչը վերածվել է փոխադարձ մտերմության։
2015 մայիսի 5-ին Արթուր Վարդանյանը մեկնել է Իսպանիա և 2015թ. մայիսի 27-ին կրկին ժամանել է Հայաստան ու հերթական անգամ հանդիպել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանին, որի հետ կայացած ընդհանուր խոսակցությունների ժամանակ, երկուստեք հանգել են համոզման, որ ստեղծված սոցիալ-տնտեսական խնդիրների, Արցախի հարցում հնարավոր զիջումների գնալու պայմաններում, Հայաստանում անհրաժեշտ է իշխանափոխություն իրականացնել, այսինքն` իշխանությունը զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով։
Արթուր Վարդանյանն ունենալով զինված գործողությունների իրականացման փորձ և ռազմական հմտություններ, ստանձնել է ստեղծել հանցավոր համագործակցություն՝ իշխանության զավթումն իրականացնելու նպատակով, որի լրիվ ֆինանսավորումը պարտավորվել է ապահովել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը։
2015 թվականի ապրիլի վերջերից սկսած Արթուր Վարդանյանը ձեռնամուխ է եղել հանցավոր համագործակցությունը ստեղծելու, դրանում Հայաստանի քաղաքացիներին ներգրավելու, զենքեր, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր հայթայթելու և իշխանությունը զավթելուն ուղղված այլ նախապատրաստական գործողություններ իրականացնելուն, որի համար Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանից պարբերաբար, մաս-մաս ստացել է շուրջ 60.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումար։
Արթուր Վարդանյանը ձգտել է հանցավոր համագործակցությունում ընդգրկել մարդկանց, ովքեր նախկինում մասնակցություն են ունեցել Արցախյան ազատամարտին, հաշվի առնելով նրանց անցած մարտական ուղին և զենքին տիրապետելու հմտությունները, բացի այդ, հիմնականում ներգրավվել է այն անձանց, ովքեր սոցիալապես խոցելի են եղել, ունեցել նյութական խնդիրներ, որոնց համար, հավաքագրման ընթացքում, նա գումարային չնչին հարցեր է կարգավորել, ընդ որում՝ խմբում ներգրավվել են նաև Անտոն Թոթոնջյանի հետ կապ ունեցած, նրա շրջապատում եղած անձինք։
Հայաստանում տևական ժամանակ իր գտնվելը պատճառաբանելու, իրավապահ մարմինների տեսադաշտում չհայտնվելու և կասկածներից զերծ մնալու նպատակով, Արթուր Վարդանյանը շրջապատում ներկայացրել է, թե իբր պատրաստվում է մարզամշակութային, բարեգործական գործունեություն ծավալել Հայաստանում և այդ նպատակով 2015թ. հուլիսի 10-ին նույնիսկ հիմնադրել է «Հայոց վահան Մեկ» անվանմամբ մարզամշակութային հասարակական կազմակերպությունը։
Անտոն Թոթոնջյանը և Լիլիթ Թորոսյանը 2015թ. մայիսի 9-ին մեկնել են Մոսկվա՝ հայ կաթողիկե եկեղեցու կողմից կազմակերպված Հայոց ցեղասպանության 100-ամյա հիշատակի միջոցառումներին մասնակցելու նպատակով, որի ընթացքում, վարդապետ Պետրոս Պետրոսյանի միջոցով, ծանոթացել են վերջինիս ազգական Վահան Շիրխանյանի հետ։ Նրանց միջև հանդիպումները հետագայում ևս շարունակվել են, ընդ որում Գյումրիում Վահան Շիրխանյանի հետ անձնապես ծանոթացել է նաև Արթուր Վարդանյանը։ Ձևավորված փոխադարձ վստահության մթնոլորտում, Վահան Շիրխանյանից իմանալով, որ նա անձնապես ճանաչում է Հայաստանի Հանրապետության պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանին, վերջինիս աջակցությունը ստանալու ակնկալիքով, Արթուր Վարդանյանը և Անտոն Թոթոնջյանը Վահան Շիրխանյանին իրազեկել են իշխանությունը զավթելու իրենց հանցավոր ծրագրի մասին և խնդրել են ապահովել հնարավոր գործողության ընթացքում բանակի աջակցությունը կամ առնվազն չեզոքությունը՝ իրադարձությունները չճնշելու և խումբը չվնասազերծելու առումով։ Վահան Շիրխանյանը համաձայնություն է տվել մասնակցել հանցավոր համագործակցությանը և կոնկրետ հանձնառություն ստանձնելով, պարտավորվել է ապահովել բանակի աջակցությունը կամ առնվազն չեզոքությունը՝ Արթուր Վարդանյանի զինված խմբի կողմից իշխանությունը զավթելուն ուղված գործությունների իրականացման ընթացքում, դրանով իսկ վստահություն ներշնչելով Արթուր Վարդանյանին՝ իր հանցավոր մտադրությունում։ Բացի այդ, Վահան Շիրխանյանն իր խորհուրդներով Արթուր Վարդանյանին առաջարկել է իշխանափոխության հասնել պետական մարմինների վրա առանց բացահայտ հարձակումներ գործելու՝ Հայաստանի Հանրապետության Նախագահի դեմ հնարավոր տարբեր եղանակներով ու հանգամանքներում մահափորձ իրականացնելու միջոցով։
Արթուր Վարդանյանը 2015 թվականի ապրիլից հետո ընկած ժամանակահատվածում հավաքագրել և խմբում ներգրավվել է ներքոհիշյալ անձանց, նրանցից զգալի մասին իր հանցավոր ծրագրերում վերապահելով կոնկրետ դերակատարություն՝
- ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղի բնակիչներ՝ Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանին, Մարատ Լևիկի Թադևոսյանին և Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին, որոնցից առաջին երեքը Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ են,
- քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Արա Լեռնիկի Պողոսյանին, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին, Նելլի Սամվելի Մինասյանին, Սրբուհի Վարդանի Այվազյանին, վերջինիս ծանոթներ, քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին,
- Անտոն Թոթոնջյանի ծանոթներ՝ Գևորգ Պողոսի Ջնդոյանին, Արկադի Հակոբի Մարդոյանին,
- Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին, Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին, Կարեն Ալյոշայի Խաչատրյանին, Աղասի Սերյոժայի Մարտիրոսյանին, ինչպես նաև Հովհաննես Շավարշի Բալաբանյանին,
- «VOLKSWAGEN Golf» մակնիշի 37 QA 759 հ/հ տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին,
- «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության եթերի ապահովման ծառայության արբանյակային հեռարձակման թողարկիչ Արման Արսենի Հայրապետյանին,
- Եղբայրներ՝ Հրանտ և Հայկ Անդրանիկի Վարդանյանին, ովքեր հանդիսանում են Արթուր Վարդանյանի հորեղբոր տղաներ։
- Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին և Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանին (կենցաղում՝ Յուրա)։
Իշխանության զավթման ծրագիրն իրագործելու համար բավարար չափով համախոհներ հավաքագրելով, Արթուր Վարդանյանը նախատեսել է հարձակումներ գործել ներքոհիշյալ պետական մարմինների վրա, յուրաքանչյուր խմբում ընդգրկելով հետևյալ անձանց.
ՀՀ Նախագահի նստավայր՝ Արթուր Եղիազարյան, Խաչիկ Ավետիսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, ՀՀ Ազգային ժողով՝ Արթուր Վարդանյան, Վաղինակ Ստեփանյան, Վլադիմիր Առաքելյան և նրանց հետ ևս 50 անձ, ՀՀ Սահմանադրական դատարան՝ Գևորգ Ջնդոյան, Տիգրան Բոյաջյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, ՀՀ Կառավարության շենք՝ Արկադի Մարդոյան, Արա Պողոսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերություն՝ Արման Հայրապետյան, ով գտնվելու էր ներսում, Ավետիսի Բարեյան, Մարինե Կաթանյան, Ասյա Մկրտչյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, Նելլի Մկրտչյանը մասնակցելու էր կամ ՀՀ նախագահի նստավայրի կամ ՀՀ Ազգային ժողովի շենքերի վրա կատարվելիք հարձակմանը, սակայն բավարար չափով ուժեր չունենալու պատճառով, ընտրված թիրախները և կոնկրետ մասնակիցները փոփոխվել են Արթուր Վարդանյանի հայեցողությամբ, իսկ վերջին շրջանում նա առավել հակված է եղել հարձակում գործել միայն ՀՀ ազգային ժողովի, ՀՀ նախագահի նստավայրի և «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա։ Բացի այդ, իշխանությունը յուրացնելու նպատակն իրագործելու համար, քննարկվել է նաև ՀՀ Նախագահի օդանավը թռիչքի պահին «Զվարթնոց» օդանավակայնի անմիջապես հարևանությամբ գտնվող Արևաշատ գյուղի տարածքից, որտեղ բնակվել է Հարություն Սարիբեկյանը, «ՌՊԳ» տեսակի հակատանկային նռնականետով կամ «ՊԿ» գնդացրով խոցելու հնարավորությունը, սակայն սպանության ուղղությամբ նախապատրաստական կոնկրետ գործողություններ չեն ձեռնարկվել և իրականացվել։
«Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա հարձակումից հետո, նախատեսվել է, որ Արման Հայրապետյանն ապահովելու էր Արթուր Վարդանյանի կողմից նախապես ձայնագրված տեսագրության եթերի հեռարձակումը, որով վերջինս դիմելու էր ժողովրդին ներկայացնելով, որ զինված հեղաշրջումը կատարվել է «Հայոց վահան» կազմակերպության կողմից, մի խումբ ազատամարտիկների աջակցությամբ, դրա շարժառիթը, նպատակը և սպասվող հեռանկարային իրադարձությունները։ Հատկանշական է, որ Արթուր Վարդանյանի ուղերձի տեսանկարահանումը նախապես կատարվել է «Ռադիո Մարիամ» ընկերությունում, Անտոն Թոթոնջյանի կողմից այդ նպատակով հատկացված տեսագրող սարքով։
Արթուր Վարդանյանը և Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը խմբի առանձին անդամների ապահովել են գաղտնի հեռախոսահամարներով, որպեսզի նրանք միմյանց հետ կապ պաշտպանեն բացառապես դրանցով։ Անտոն Դիկրան Թթոնջյան անձամբ օգտագործել է 095 81-09-93 գաղտնի հեռախոսահամարը։
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վաղ առավոտյան ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, թիվ 78 հասցեով տանը խուզարկություն է կատարվել, որի արդյունքում պարզվել է, որ այդ պահին այնտեղ են գտնվել՝ Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արման Հայրապետյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Մարինե Կաթանյանը, բացի այդ, հայտնաբերվել են վերը նշված թվով 10 ինքնաձիգեր, որոնք Արթուր Վարդանյանի կողմից արդեն իսկ բաշխված են եղել խմբի անդամների միջև՝
1. 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի ջնջված համարով (հայտածվել է՝ 1969 AH 219 թվի ուրվագիծը), փակաղակի վրա առկա է 4 թիվը, հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 7 նկար) խմբում հատկացված է եղել Գևորգ Ջնդոյանին,
2. 1973թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 461637 համարի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 18 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արկադի Մարդոյանին։
3. 1967թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի БИ 5247 համարի «ԱԿՄ» տեսակի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 15 նկար) խմբի անդամներից կոնկրետ որևէ մեկի դեռևս հատկացված չի եղել։
4. 1983թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 2475470 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 4 նկար) խմբում հատկացված է եղել Մարինե Կաթանյանին։
5. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 1 նկար) խմբում հատկացված է եղել Տիգրան Բոյաջյանին։
6. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 3 նկար) խմբում հատկացված է եղել Ասյա Մկրտչյանին։
7. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 5 նկար) խմբում հատկացված է եղել Վաղինակ Ստեփանյանին։
8. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 256769 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 2 նկար) խմբում հատկացված է եղել Նելլի Մինասյանին։
9. 1977թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ-74» տեսակի 935300 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը, առանց խզակոթի, խլացուցիչով (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 9 նկար), խմբում հատկացված է եղել Արթուր Վարդանյանին, բացի այդ նա կրել է 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի ատրճանակը։
10. 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի BE 30 3755 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 17 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արթուր Եղիազարյանին։
Խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև մեծ քանակությամբ ռազմամթերք, պայթուցիկ և այլ նյութեր, փաստաթղթեր, զինվորական հանդերձանք, իրեր ու առարկաներ, այդ թվում՝ ռազմամթերք հանդիսացող տարբեր տրամաչափի, ընդհանուր առմամբ թվով 4933 հատ փամփուշտներ, 21 հատ տարբեր տեսակների նռնակներ, պայթափաթեթներ, վառոդ, նետողական և փշրտող պայթուցիկ նյութեր (համաձայն փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացության)։ Հատկանշական է, որ առանձին դեպքերում զենքերի և ռազմամթերքի փոխանցումը Արթուր Վարդանյանին տեղի է ունեցել Գյումրիում՝ Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանի բնակության վայրում, բացի այդ, վերջինս Հակոբ Հակոբյանի հետ միասին, նույն ավտոմեքենայով, մեկ դեպքով դրանք տեղափոխել է Երևան ու փոխանցել Արթուր Վարդանյանին, իսկ իր ներկայությունն ավտոմեքենայում նպատակ է հետապնդել չեզոքացնել ոստիկանության կողմից ավտոմեքենան ճանապարհին կանգնեցնելու և ստուգելու վտանգը։
Այսինքն, հանցագործությունում նախատեսված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով…»:
«…Վահան Գրիգորի Շիրխանյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա, 2015 թվականի մայիսից անձնապես ծանոթանալով «Ռադիո Մարիամ» մշակութային հիմնադրամի տնօրեն Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցու քահանա, Հայաստանի Հանրապետության և Ավստրալիայի քաղաքացի՝ Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի, նույն հիմնադրամի լրագրող Լիլիթ Պավելի Թորոսյանի և Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վարդանյանի հետ, նրանց առաջարկությամբ ստանձնել է մասնակցել վերջինիս կողմից ստեղծված ու ղեկավարած հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսպես, Իսպանիայում մշտապես բնակվող Արթուր Վարդանյանը 2014 թվականի սկզբներին կապ է հաստատել Լիբանանում բնակվող Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանի հետ (ծնված՝ 21.11.1956թ., հայտնի նաև Սիլվա Կանկռունի տվյալներով) և 2014 թվականի ապրիլի 15-ին Իսպանիայից մեկնել է Բեյրութ, այնուհետև՝ ապրիլի 16-ին, վերջինիս հետ միասին ուղևորվել է Սիրիա, որտեղից Լիբանան է վերադարձել 18.04.2014թ.-ին, իսկ 03.05.2014թ.-ին կրկին մուտք է գործել Սիրիա։ Արթուր Վարդանյանը Սիրիայից 02.06.2014թ.-ին վերադարձել է Լիբանան և նույն օրը՝ 02.06.2014թ.-ին Բեյրութի «Ռաֆիկ Հարիրիի» միջազգային օդանավակայանով մեկնել է Հորդանան, որից հետո Սիրիա այլևս չի վերադարձել։
«Ռադիո Մարիամ» մշակութային հիմնադրամի տնօրեն, Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցու քահանա, Հայաստանի Հանրապետության և Ավստրալիայի քաղաքացի Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի հանձնարարությամբ, նույն հիմնադրամի լրագրող Լիլիթ Պավելի Թորոսյանը 2015 թվականի հունվարին գործուղվել է Հայաստանից Լիբանան, որտեղ հանդիպել է Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանին ու վերջինիս միջոցով կապ է հաստատել Իսպանիայում այդ ժամանակ գտնված Արթուր Վարդանյանի հետ, ումից ինտերնետային «Սկայպ» ցանցով հարցազրույց է վերցրել՝ Քեսաբում տեղի ունեցած իրադարձությունների և վերջինիս մասնակցության մասին։
2015 թվականի ապրիլի 23-ին Արթուր Վարդանյանը ընտանիքի հետ միասին, իսկ 2015 թվականի ապրիլի 20-ին Սիլվա Կանկռունին՝ ժամանել են Հայաստան և նրանք երկուսով Գյումրի են այցելել տեսակցելու Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին, որտեղ կայացել է նրանց անձնական ծանոթությունը, ինչը վերածվել է փոխադարձ մտերմության։
2015 մայիսի 5-ին Արթուր Վարդանյանը մեկնել է Իսպանիա և 2015թ. մայիսի 27-ին կրկին ժամանել է Հայաստան ու հերթական անգամ հանդիպել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանին, որի հետ կայացած ընդհանուր խոսակցությունների ժամանակ, երկուստեք հանգել են համոզման, որ ստեղծված սոցիալ-տնտեսական խնդիրների, Արցախի հարցում հնարավոր զիջումների գնալու պայմաններում, Հայաստանում անհրաժեշտ է իշխանափոխություն իրականացնել, այսինքն` իշխանությունը զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով։
Արթուր Վարդանյանն ունենալով զինված գործողությունների իրականացման փորձ և ռազմական հմտություններ, ստանձնել է ստեղծել հանցավոր համագործակցություն՝ իշխանության զավթումն իրականացնելու նպատակով, որի լրիվ ֆինանսավորումը պարտավորվել է ապահովել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը։
2015 թվականի ապրիլի վերջերից սկսած Արթուր Վարդանյանը ձեռնամուխ է եղել հանցավոր համագործակցությունը ստեղծելու, դրանում Հայաստանի քաղաքացիներին ներգրավելու, զենքեր, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր հայթայթելու և իշխանությունը զավթելուն ուղղված այլ նախապատրաստական գործողություններ իրականացնելուն, որի համար Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանից պարբերաբար, մաս-մաս ստացել է շուրջ 60.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումար։
Արթուր Վարդանյանը ձգտել է հանցավոր համագործակցությունում ընդգրկել մարդկանց, ովքեր նախկինում մասնակցություն են ունեցել Արցախյան ազատամարտին, հաշվի առնելով նրանց անցած մարտական ուղին և զենքին տիրապետելու հմտությունները, բացի այդ, հիմնականում ներգրավվել է այն անձանց, ովքեր սոցիալապես խոցելի են եղել, ունեցել նյութական խնդիրներ, որոնց համար, հավաքագրման ընթացքում, նա գումարային չնչին հարցեր է կարգավորել, ընդ որում՝ խմբում ներգրավվել են նաև Անտոն Թոթոնջյանի հետ կապ ունեցած, նրա շրջապատում եղած անձինք։
Հայաստանում տևական ժամանակ իր գտնվելը պատճառաբանելու, իրավապահ մարմինների տեսադաշտում չհայտնվելու և կասկածներից զերծ մնալու նպատակով, Արթուր Վարդանյանը շրջապատում ներկայացրել է, թե իբր պատրաստվում է մարզամշակութային, բարեգործական գործունեություն ծավալել Հայաստանում և այդ նպատակով 2015թ. հուլիսի 10-ին նույնիսկ հիմնադրել է «Հայոց վահան մեկ» անվանմամբ մարզամշակութային հասարակական կազմակերպությունը։
Անտոն Թոթոնջյանը և Լիլիթ Թորոսյանը 2015թ. մայիսի 9-ին մեկնել են Մոսկվա՝ հայ կաթողիկե եկեղեցու կողմից կազմակերպված Հայոց ցեղասպանության 100-ամյա հիշատակի միջոցառումներին մասնակցելու նպատակով, որի ընթացքում, վարդապետ Պետրոս Պետրոսյանի միջոցով, ծանոթացել են վերջինիս ազգական Վահան Շիրխանյանի հետ։ Նրանց միջև հանդիպումները հետագայում ևս շարունակվել են, ընդ որում Գյումրիում Վահան Շիրխանյանի հետ անձնապես ծանոթացել է նաև Արթուր Վարդանյանը։ Ձևավորված փոխադարձ վստահության մթնոլորտում, Վահան Շիրխանյանից իմանալով, որ նա անձնապես ճանաչում է Հայաստանի Հանրապետության պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանին, վերջինիս աջակցությունը ստանալու ակնկալիքով, Արթուր Վարդանյանը և Անտոն Թոթոնջյանը Վահան Շիրխանյանին իրազեկել են իշխանությունը զավթելու իրենց հանցավոր ծրագրի մասին և խնդրել են ապահովել հնարավոր գործողության ընթացքում բանակի աջակցությունը կամ առնվազն չեզոքությունը՝ իրադարձությունները չճնշելու և խումբը չվնասազերծելու առումով։ Վահան Շիրխանյանը համաձայնություն է տվել մասնակցել հանցավոր համագործակցությանը և կոնկրետ հանձնառություն ստանձնելով, պարտավորվել է ապահովել բանակի աջակցությունը կամ առնվազն չեզոքությունը՝ Արթուր Վարդանյանի զինված խմբի կողմից իշխանությունը զավթելուն ուղված գործությունների իրականացման ընթացքում, դրանով իսկ վստահություն ներշնչելով Արթուր Վարդանյանին՝ իր հանցավոր մտադրությունում։ Բացի այդ, Վահան Շիրխանյանն իր խորհուրդներով Արթուր Վարդանյանին առաջարկել է իշխանափոխության հասնել պետական մարմինների վրա առանց բացահայտ հարձակումներ գործելու՝ Հայաստանի Հանրապետության Նախագահի դեմ հնարավոր տարբեր եղանակներով ու հանգամանքներում մահափորձ իրականացնելու միջոցով։
Վահան Շիրխանյանը, ընդհուպ մինչև 23.11.2015թ. ներառյալ ժամանակահատվածում, կապ է պաշտպանել հանցավոր համագործակցության ղեկավար Արթուր Վարդանյանի հետ՝ վստահեցնելով վերջինիս, որ իրագործելու է ստանձնած պարտավորությունը։
Արթուր Վարդանյանը 2015 թվականի ապրիլից հետո ընկած ժամանակահատվածում հավաքագրել և խմբում ներգրավվել է ներքոհիշյալ անձանց, նրանցից զգալի մասին իր հանցավոր ծրագրերում վերապահելով կոնկրետ դերակատարություն՝
- ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղի բնակիչներ՝ Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանին, Մարատ Լևիկի Թադևոսյանին և Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին, որոնցից առաջին երեքը Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ են,
- քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Արա Լեռնիկի Պողոսյանին, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին, Նելլի Սամվելի Մինասյանին, Սրբուհի Վարդանի Այվազյանին, վերջինիս ծանոթներ, քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին,
- Անտոն Թոթոնջյանի ծանոթներ՝ Գևորգ Պողոսի Ջնդոյանին, Արկադի Հակոբի Մարդոյանին,
- Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին, Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին, Կարեն Ալյոշայի Խաչատրյանին, Աղասի Սերյոժայի Մարտիրոսյանին, ինչպես նաև Հովհաննես Շավարշի Բալաբանյանին,
- «VOLKSWAGEN Golf» մակնիշի 37 QA 759 հ/հ տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին,
- «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության եթերի ապահովման ծառայության արբանյակային հեռարձակման թողարկիչ Արման Արսենի Հայրապետյանին,
- Եղբայրներ՝ Հրանտ և Հայկ Անդրանիկի Վարդանյանին, ովքեր հանդիսանում են Արթուր Վարդանյանի հորեղբոր տղաները։
- Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին և Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանին (կենցաղում՝ Յուրա)։
Իշխանության զավթման ծրագիրն իրագործելու համար բավարար չափով համախոհներ հավաքագրելով, Արթուր Վարդանյանը նախատեսել է հարձակումներ գործել ներքոհիշյալ պետական մարմինների վրա, յուրաքանչյուր խմբում ընդգրկելով հետևյալ անձանց.
ՀՀ Նախագահի նստավայր՝ Արթուր Եղիազարյան, Խաչիկ Ավետիսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, ՀՀ Ազգային ժողով՝ Արթուր Վարդանյան, Վաղինակ Ստեփանյան, Վլադիմիր Առաքելյան և նրանց հետ ևս 50 անձ, ՀՀ Սահմանադրական դատարան՝ Գևորգ Ջնդոյան, Տիգրան Բոյաջյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, ՀՀ Կառավարության շենք՝ Արկադի Մարդոյան, Արա Պողոսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերություն՝ Արման Հայրապետյան, ով գտնվելու էր ներսում, Ավետիսի Բարեյան, Մարինե Կաթանյան, Ասյա Մկրտչյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, Նելլի Մկրտչյանը մասնակցելու էր կամ ՀՀ նախագահի նստավայրի կամ ՀՀ Ազգային ժողովի շենքերի վրա կատարվելիք հարձակմանը, սակայն բավարար չափով ուժեր չունենալու պատճառով, ընտրված թիրախները և կոնկրետ մասնակիցները փոփոխվել են Արթուր Վարդանյանի հայեցողությամբ, իսկ վերջին շրջանում նա առավել հակված է եղել հարձակում գործել միայն ՀՀ ազգային ժողովի, ՀՀ նախագահի նստավայրի և «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա։ Բացի այդ, իշխանությունը յուրացնելու նպատակն իրագործելու համար, քննարկվել է նաև ՀՀ Նախագահի օդանավը թռիչքի պահին «Զվարթնոց» օդանավակայնի անմիջապես հարևանությամբ գտնվող Արևաշատ գյուղի տարածքից, որտեղ բնակվել է Հարություն Սարիբեկյանը, «ՌՊԳ» տեսակի հակատանկային նռնականետով կամ «ՊԿ» գնդացրով խոցելու հնարավորությունը, սակայն սպանության ուղղությամբ նախապատրաստական կոնկրետ գործողություններ չեն ձեռնարկվել և իրականացվել։
«Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա հարձակումից հետո, նախատեսվել է, որ Արման Հայրապետյանն ապահովելու էր Արթուր Վարդանյանի կողմից նախապես ձայնագրված տեսագրության եթերի հեռարձակումը, որով վերջինս դիմելու էր ժողովրդին ներկայացնելով, որ զինված հեղաշրջումը կատարվել է «Հայոց վահան» կազմակերպության կողմից, մի խումբ ազատամարտիկների աջակցությամբ, դրա շարժառիթը, նպատակը և սպասվող հեռանկարային իրադարձությունները։ Հատկանշական է, որ Արթուր Վարդանյանի ուղերձի տեսանկարահանումը նախապես կատարվել է «Ռադիո Մարիամ» ընկերությունում, Անտոն Թոթոնջյանի կողմից այդ նպատակով հատկացված տեսագրող սարքով։
Արթուր Վարդանյանը և Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը խմբի առանձին անդամների ապահովել են գաղտնի հեռախոսահամարներով, որպեսզի նրանք միմյանց հետ կապ պաշտպանեն բացառապես դրանցով։
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ի վաղ առավոտյան ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, թիվ 78 հասցեով տանը խուզարկություն է կատարվել, որի արդյունքում պարզվել է, որ այդ պահին այնտեղ են գտնվել՝ Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արման Հայրապետյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Մարինե Կաթանյանը, բացի այդ, հայտնաբերվել են վերը նշված թվով 10 ինքնաձիգերը, որոնք Արթուր Վարդանյանի կողմից արդեն իսկ բաշխված են եղել խմբի անդամների միջև՝
1. 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի ջնջված համարով (հայտածվել է՝ 1969 AH 219 թվի ուրվագիծը), փակաղակի վրա առկա է 4 թիվը, հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 7 նկար) խմբում հատկացված է եղել Գևորգ Ջնդոյանին,
2. 1973թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 461637 համարի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 18 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արկադի Մարդոյանին։
3. 1967թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի БИ 5247 համարի «ԱԿՄ» տեսակի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 15 նկար) խմբի անդամներից կոնկրետ որևէ մեկի դեռևս հատկացված չի եղել։
4. 1983թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 2475470 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 4 նկար) խմբում հատկացված է եղել Մարինե Կաթանյանին։
5. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 1 նկար) խմբում հատկացված է եղել Տիգրան Բոյաջյանին։
6. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 3 նկար) խմբում հատկացված է եղել Ասյա Մկրտչյանին։
7. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 5 նկար) խմբում հատկացված է եղել Վաղինակ Ստեփանյանին։
8. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 256769 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 2 նկար) խմբում հատկացված է եղել Նելլի Մինասյանին։
9. 1977թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ-74» տեսակի 935300 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը, առանց խզակոթի, խլացուցիչով (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 9 նկար), խմբում հատկացված է եղել Արթուր Վարդանյանին, բացի այդ նա կրել է 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի ատրճանակը։
10. 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի BE 30 3755 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 17 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արթուր Եղիազարյանին։
Խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև մեծ քանակությամբ ռազմամթերք, պայթուցիկ և այլ նյութեր, փաստաթղթեր, զինվորական հանդերձանք, իրեր ու առարկաներ, այդ թվում՝ ռազմամթերք հանդիսացող տարբեր տրամաչափի, ընդհանուր առմամբ թվով 4933 հատ փամփուշտներ, 21 հատ տարբեր տեսակների նռնակներ, պայթափաթեթներ, վառոդ, նետողական և փշրտող պայթուցիկ նյութեր (համաձայն փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացության)։ Հատկանշական է, որ առանձին դեպքերում զենքերի և ռազմամթերքի փոխանցումը Արթուր Վարդանյանին տեղի է ունեցել Գյումրիում՝ Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանի բնակության վայրում, բացի այդ, վերջինս Հակոբ Հակոբյանի հետ միասին, նույն ավտոմեքենայով, մեկ դեպքով դրանք տեղափոխել է Երևան ու փոխանցել Արթուր Վարդանյանին, իսկ իր ներկայությունն ավտոմեքենայում նպատակ է հետապնդել չեզոքացնել ոստիկանության կողմից ավտոմեքենան ճանապարհին կանգնեցնելու և ստուգելու վտանգը։
Այսինքն, հանցագործությունում նախատեսված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով…»:

«…Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանը մեղարդվում է այն բանի համար, որ նա, 2015 թվականի մայիսից հետո անձնապես ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, նրա առաջարկությամբ ստանձնել է մասնակցել վերջինիս կողմից ստեղծված ու ղեկավարած հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսպես, Իսպանիայում մշտապես բնակվող Արթուր Վարդանյանը 2014 թվականի սկզբներին կապ է հաստատել Լիբանանում բնակվող Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանի հետ (ծնված՝ 21.11.1956թ., հայտնի նաև Սիլվա Կանկռունի տվյալներով) և 2014 թվականի ապրիլի 15-ին Իսպանիայից մեկնել է Բեյրութ, այնուհետև՝ ապրիլի 16-ին, վերջինիս հետ միասին ուղևորվել է Սիրիա, որտեղից Լիբանան է վերադարձել 18.04.2014թ.-ին, իսկ 03.05.2014թ.-ին կրկին մուտք է գործել Սիրիա։ Արթուր Վարդանյանը Սիրիայից 02.06.2014թ.-ին վերադարձել է Լիբանան և նույն օրը՝ 02.06.2014թ.-ին Բեյրութի «Ռաֆիկ Հարիրիի» միջազգային օդանավակայանով մեկնել է Հորդանան, որից հետո Սիրիա այլևս չի վերադարձել։
«Ռադիո Մարիամ» մշակութային հիմնադրամի տնօրեն, Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցու քահանա, Հայաստանի Հանրապետության և Ավստրալիայի քաղաքացի Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի հանձնարարությամբ, նույն հիմնադրամի լրագրող Լիլիթ Պավելի Թորոսյանը 2015 թվականի հունվարին գործուղվել է Հայաստանից Լիբանան, որտեղ հանդիպել է Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանին ու վերջինիս միջոցով կապ է հաստատել Իսպանիայում այդ ժամանակ գտնված Արթուր Վարդանյանի հետ, ումից ինտերնետային «Սկայպ» ցանցով հարցազրույց է վերցրել՝ Քեսաբում տեղի ունեցած իրադարձությունների և վերջինիս մասնակցության մասին։
2015 թվականի ապրիլի 23-ին Արթուր Վարդանյանը ընտանիքի հետ միասին, իսկ 2015 թվականի ապրիլի 20-ին Սիլվա Կանկռունին՝ ժամանել են Հայաստան և նրանք երկուսով Գյումրի են այցելել տեսակցելու Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին, որտեղ կայացել է նրանց անձնական ծանոթությունը, ինչը վերածվել է փոխադարձ մտերմության։
2015 մայիսի 5-ին Արթուր Վարդանյանը մեկնել է Իսպանիա և 2015թ. մայիսի 27-ին կրկին ժամանել է Հայաստան ու հերթական անգամ հանդիպել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանին, որի հետ կայացած ընդհանուր խոսակցությունների ժամանակ, երկուստեք հանգել են համոզման, որ ստեղծված սոցիալ-տնտեսական խնդիրների, Արցախի հարցում հնարավոր զիջումների գնալու պայմաններում, Հայաստանում անհրաժեշտ է իշխանափոխություն իրականացնել, այսինքն` իշխանությունը զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով։
Արթուր Վարդանյանն ունենալով զինված գործողությունների իրականացման փորձ և ռազմական հմտություններ, ստանձնել է ստեղծել հանցավոր համագործակցություն՝ իշխանության զավթումն իրականացնելու նպատակով, որի լրիվ ֆինանսավորումը պարտավորվել է ապահովել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը։
2015 թվականի ապրիլի վերջերից սկսած Արթուր Վարդանյանը ձեռնամուխ է եղել հանցավոր համագործակցությունը ստեղծելու, դրանում Հայաստանի քաղաքացիներին ներգրավելու, զենքեր, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր հայթայթելու և իշխանությունը զավթելուն ուղղված այլ նախապատրաստական գործողություններ իրականացնելուն, որի համար Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանից պարբերաբար, մաս-մաս ստացել է շուրջ 60.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումար։
Արթուր Վարդանյանը ձգտել է հանցավոր համագործակցությունում ընդգրկել մարդկանց, ովքեր նախկինում մասնակցություն են ունեցել Արցախյան ազատամարտին, հաշվի առնելով նրանց անցած մարտական ուղին և զենքին տիրապետելու հմտությունները, բացի այդ, հիմնականում ներգրավվել է այն անձանց, ովքեր սոցիալապես խոցելի են եղել, ունեցել նյութական խնդիրներ, որոնց համար, հավաքագրման ընթացքում, նա գումարային չնչին հարցեր է կարգավորել, ընդ որում՝ խմբում ներգրավվել են նաև Անտոն Թոթոնջյանի հետ կապ ունեցած, նրա շրջապատում եղած անձինք։
Հայաստանում տևական ժամանակ իր գտնվելը պատճառաբանելու, իրավապահ մարմինների տեսադաշտում չհայտնվելու և կասկածներից զերծ մնալու նպատակով, Արթուր Վարդանյանը շրջապատում ներկայացրել է, թե իբր պատրաստվում է մարզամշակութային, բարեգործական գործունեություն ծավալել Հայաստանում և այդ նպատակով 2015թ. հուլիսի 10-ին նույնիսկ հիմնադրել է «Հայոց վահան մեկ» անվանմամբ մարզամշակութային հասարակական կազմակերպությունը։
Արթուր Վարդանյանը 2015 թվականի ապրիլից հետո ընկած ժամանակահատվածում հավաքագրել և խմբում ներգրավվել է ներքոհիշյալ անձանց, նրանցից զգալի մասին իր հանցավոր ծրագրերում վերապահելով կոնկրետ դերակատարություն՝
- ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղի բնակիչներ՝ Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանին, Մարատ Լևիկի Թադևոսյանին և Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին, որոնցից առաջին երեքը Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ են,
- Քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Արա Լեռնիկի Պողոսյանին, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին, Նելլի Սամվելի Մինասյանին, Սրբուհի Վարդանի Այվազյանին, վերջինիս ծանոթներ, քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին,
- Անտոն Թոթոնջյանի ծանոթներ՝ Գևորգ Պողոսի Ջնդոյանին, Արկադի Հակոբի Մարդոյանին,
- Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին, Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին, Կարեն Ալյոշայի Խաչատրյանին, Աղասի Սերյոժայի Մարտիրոսյանին, ինչպես նաև Հովհաննես Շավարշի Բալաբանյանին,
- «VOLKSWAGEN Golf» մակնիշի 37 QA 759 հ/հ տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին,
- «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության եթերի ապահովման ծառայության արբանյակային հեռարձակման թողարկիչ Արման Արսենի Հայրապետյանին,
- Եղբայրներ՝ Հրանտ և Հայկ Անդրանիկի Վարդանյանին, ովքեր հանդիսանում են Արթուր Վարդանյանի հորեղբոր տղաներ։
- Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին և Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանին (կենցաղում՝ Յուրա)։
Գառնիկ Մարգարյանն Արթուր Վարդանյանի հետ հանդիպումների ընթացքում հայտնել է, որ ինքը վաղեմի զինվոր է և միակ ելքը տեսնում է Հայաստանում զինված հեղաշրջման մեջ: Վերջինս ներկայացրել է, որ ունի ձեռնտու կապեր և ծանոթություններ, որոնք հնարավոր է օգտագործել իշխանափոխության համար: Բացի այդ, Գառնիկ Մարգարյանն Արթուր Վարդանյանին ծանոթացրել է Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ, մարտական գործողությունների մեծ փորձարարություն և հմտություններ ունեցող Խաչիկ Ավետիսյանի ու Վլադիմիր Առաքելյանի հետ, որպեսզի վերջիններս գործուն աջակցություն ցուցաբերեն Արթուր Վարդանյանին և անմիջական մասնակցություն ունենան իշխանությունը զավթելուն ուղղված գործողություններին։ Ընդ որում, Գառնիկ Մարգարյանը վերը նշված նպատակով Արթուր Վարդանյանին Եղվարդի իր տանն անձամբ տվել է 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ և «ԻԺ-25» մոդելի 12մմ տրամաչափի ջնջված համարով երկփողանի որսորդական ողորկափող հրացան, իսկ Վլադիմիր Առաքելյանը տվել է՝ 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի հրազեն հանդիսացող ատրճանակ՝ լիցքավորված փամփուշտներով, 1969թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 1969 АН 219 համարի կոոռոզիապատ վիճակում գտնվող հրազեն չհանդիսացող ինքնաձիգ և 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74Ն» տեսակի կոոռոզիապատ վիճակում գտնվող հրազեն չհանդիսացող ինքնաձիգ, իսկ Խաչիկ Ավետիսյանը, իր ծանոթ Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանի (կենցաղում՝ Յուրա) հետ նախնական համաձայնությամբ, Արթուր Վարդանյանին տվել է՝ 1987թ. գործարանային արտադրության, փշրտող պայթուցիկ նյութ հանդիսացող 400 գրամանոց տրոտիլային պայթաղյուսներ, 2 հատ խորանարդաձև գործարանային արտադրության, փշրտող պայթուցիկ նյութ հանդիսացող տրոտիլային պայթաղյուսներ, մեկ հատը ջարդված բեկորի տեսքով, մեկը՝ 200 գրամ, իսկ մյուսը՝ 161 գրամ, 2 հատ ռազմամթերք հանդիսացող էլեկտրական ճայթիչներ «նԺկ» և «նԺ-8-ն» տեսակի, «ԻԺ-12» մոդելի 12մմ տրամաչափի «H 21037» համարի երկփողանի ողորկափող հրազեն հանդիսացող հրացան, 1981թ. գործարանային արտադրության «МОН-50» տեսակի հակահետևակային ական, 1987թ. գործարանային արտադրության 400 գրամանոց տրոտիլային պայթաղյուս՝ զարթուցիչի և մարտկոցի հետ միասին։
Գառնիկ Մարգարյանը, ընդհուպ մինչև 2015 թվականի նոյեմբեր ամիսն ներառյալ ժամանակահատվածում, կապ է պաշտպանել հանցավոր համագործակցության ղեկավար Արթուր Վարդանյանի հետ՝ վստահեցնելով վերջինիս, որ ծրագրի իրականացումից մտափոխություն չի եղել։
Իշխանության զավթումն իրագործելու համար բավարար չափով համախոհներ հավաքագրելով, Արթուր Վարդանյանը նախատեսել է հարձակումներ գործել ներքոհիշյալ պետական մարմինների վրա, յուրաքանչյուր խմբում ընդգրկելով հետևյալ անձանց.
ՀՀ Նախագահի նստավայր՝ Արթուր Եղիազարյան, Խաչիկ Ավետիսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, ՀՀ Ազգային ժողով՝ Արթուր Վարդանյան, Վաղինակ Ստեփանյան, Վլադիմիր Առաքելյան և նրանց հետ ևս 50 անձ, ՀՀ Սահմանադրական դատարան՝ Գևորգ Ջնդոյան, Տիգրան Բոյաջյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, ՀՀ Կառավարության շենք՝ Արկադի Մարդոյան, Արա Պողոսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերություն՝ Արման Հայրապետյան, ով գտնվելու էր ներսում, Ավետիսի Բարեյան, Մարինե Կաթանյան, Ասյա Մկրտչյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, Նելլի Մկրտչյանը մասնակցելու էր կամ ՀՀ նախագահի նստավայրի կամ ՀՀ Ազգային ժողովի շենքերի վրա կատարվելիք հարձակմանը, սակայն բավարար չափով ուժեր չունենալու պատճառով, ընտրված թիրախները և կոնկրետ մասնակիցները փոփոխվել են Արթուր Վարդանյանի հայեցողությամբ, իսկ վերջին շրջանում նա առավել հակված է եղել հարձակում գործել միայն ՀՀ ազգային ժողովի, ՀՀ նախագահի նստավայրի և «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա։ Բացի այդ, իշխանությունը յուրացնելու նպատակն իրագործելու համար, քննարկվել է նաև ՀՀ Նախագահի օդանավը թռիչքի պահին «Զվարթնոց» օդանավակայնի անմիջապես հարևանությամբ գտնվող Արևաշատ գյուղի տարածքից, որտեղ բնակվել է Հարություն Սարիբեկյանը, «ՌՊԳ» տեսակի հակատանկային նռնականետով կամ «ՊԿ» գնդացրով խոցելու հնարավորությունը, սակայն սպանության ուղղությամբ նախապատրաստական կոնկրետ գործողություններ չեն ձեռնարկվել և իրականացվել։
«Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա հարձակումից հետո, նախատեսվել է, որ Արման Հայրապետյանն ապահովելու էր Արթուր Վարդանյանի կողմից նախապես ձայնագրված տեսագրության եթերի հեռարձակումը, որով վերջինս դիմելու էր ժողովրդին ներկայացնելով, որ զինված հեղաշրջումը կատարվել է «Հայոց վահան» կազմակերպության կողմից, մի խումբ ազատամարտիկների աջակցությամբ, դրա շարժառիթը, նպատակը և սպասվող հեռանկարային իրադարձությունները։ Հատկանշական է, որ Արթուր Վարդանյանի ուղերձի տեսանկարահանումը նախապես կատարվել է «Ռադիո Մարիամ» ընկերությունում, Անտոն Թոթոնջյանի կողմից այդ նպատակով հատկացված տեսագրող սարքով։
Արթուր Վարդանյանը և Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը խմբի առանձին անդամների ապահովել են գաղտնի հեռախոսահամարներով, որպեսզի նրանք միմյանց հետ կապ պաշտպանեն բացառապես դրանցով։ Խաչիկ Ավետիսյանն օգտագործել է՝ 093-14-01-36, Վլադիմիր Առաքելյանը՝ 093-14-01-95 և Մկրտիչ Հովհաննիսյանը 098-30-67-64 գաղտնի հեռախոսահամարները։
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վաղ առավոտյան ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, թիվ 78 հասցեով տանը խուզարկություն է կատարվել, որի արդյունքում պարզվել է, որ այդ պահին այնտեղ են գտնվել՝ Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արման Հայրապետյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Մարինե Կաթանյանը, բացի այդ, հայտնաբերվել են վերը նշված թվով 10 ինքնաձիգեր, որոնք Արթուր Վարդանյանի կողմից արդեն իսկ բաշխված են եղել խմբի անդամների միջև՝
1. 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի ջնջված համարով (հայտածվել է՝ 1969 AH 219 թվի ուրվագիծը), փակաղակի վրա առկա է 4 թիվը, հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 7 նկար) խմբում հատկացված է եղել Գևորգ Ջնդոյանին,
2. 1973թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 461637 համարի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 18 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արկադի Մարդոյանին։
3. 1967թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի БИ 5247 համարի «ԱԿՄ» տեսակի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 15 նկար) խմբի անդամներից կոնկրետ որևէ մեկի դեռևս հատկացված չի եղել։
4. 1983թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 2475470 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 4 նկար) խմբում հատկացված է եղել Մարինե Կաթանյանին։
5. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 1 նկար) խմբում հատկացված է եղել Տիգրան Բոյաջյանին։
6. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 3 նկար) խմբում հատկացված է եղել Ասյա Մկրտչյանին։
7. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 5 նկար) խմբում հատկացված է եղել Վաղինակ Ստեփանյանին։
8. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 256769 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 2 նկար) խմբում հատկացված է եղել Նելլի Մինասյանին։
9. 1977թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ-74» տեսակի 935300 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը, առանց խզակոթի, խլացուցիչով (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 9 նկար), խմբում հատկացված է եղել Արթուր Վարդանյանին, բացի այդ նա կրել է 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի ատրճանակը։
10. 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի BE 30 3755 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 17 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արթուր Եղիազարյանին։
Խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև մեծ քանակությամբ ռազմամթերք, պայթուցիկ և այլ նյութեր, փաստաթղթեր, զինվորական հանդերձանք, իրեր ու առարկաներ, այդ թվում՝ ռազմամթերք հանդիսացող տարբեր տրամաչափի, ընդհանուր առմամբ թվով 4933 հատ փամփուշտներ, 21 հատ տարբեր տեսակների նռնակներ, պայթափաթեթներ, վառոդ, նետողական և փշրտող պայթուցիկ նյութեր (համաձայն փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացության)։ Հատկանշական է, որ առանձին դեպքերում զենքերի և ռազմամթերքի փոխանցումը Արթուր Վարդանյանին տեղի է ունեցել Գյումրիում՝ Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանի բնակության վայրում, բացի այդ, վերջինս Հակոբ Հակոբյանի հետ միասին, նույն ավտոմեքենայով, մեկ դեպքով դրանք տեղափոխել է Երևան ու փոխանցել Արթուր Վարդանյանին, իսկ իր ներկայությունն ավտոմեքենայում նպատակ է հետապնդել չեզոքացնել ոստիկանության կողմից ավտոմեքենան ճանապարհին կանգնեցնելու և ստուգելու վտանգը։
Այսինքն, հանցագործությունում նախատեսված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով…»:

«…Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա, 2015 թվականի մայիսից հետո, Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանի միջոցով անձնապես ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, ստանձնել է մասնակցել վերջինիս կողմից ստեղծված ու ղեկավարած հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսպես, Իսպանիայում մշտապես բնակվող Արթուր Վարդանյանը 2014 թվականի սկզբներին կապ է հաստատել Լիբանանում բնակվող Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանի հետ (ծնված՝ 21.11.1956թ., հայտնի նաև Սիլվա Կանկռունի տվյալներով) և 2014 թվականի ապրիլի 15-ին Իսպանիայից մեկնել է Բեյրութ, այնուհետև՝ ապրիլի 16-ին, վերջինիս հետ միասին ուղևորվել է Սիրիա, որտեղից Լիբանան է վերադարձել 18.04.2014թ.-ին, իսկ 03.05.2014թ.-ին կրկին մուտք է գործել Սիրիա։ Արթուր Վարդանյանը Սիրիայից 02.06.2014թ.-ին վերադարձել է Լիբանան և նույն օրը՝ 02.06.2014թ.-ին Բեյրութի «Ռաֆիկ Հարիրիի» միջազգային օդանավակայանով մեկնել է Հորդանան, որից հետո Սիրիա այլևս չի վերադարձել։
«Ռադիո Մարիամ» մշակութային հիմնադրամի տնօրեն, Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցու քահանա, Հայաստանի Հանրապետության և Ավստրալիայի քաղաքացի Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի հանձնարարությամբ, նույն հիմնադրամի լրագրող Լիլիթ Պավելի Թորոսյանը 2015 թվականի հունվարին գործուղվել է Հայաստանից Լիբանան, որտեղ հանդիպել է Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանին ու վերջինիս միջոցով կապ է հաստատել Իսպանիայում այդ ժամանակ գտնված Արթուր Վարդանյանի հետ, ումից ինտերնետային «Սկայպ» ցանցով հարցազրույց է վերցրել՝ Քեսաբում տեղի ունեցած իրադարձությունների և վերջինիս մասնակցության մասին։
2015 թվականի ապրիլի 23-ին Արթուր Վարդանյանը ընտանիքի հետ միասին, իսկ 2015 թվականի ապրիլի 20-ին Սիլվա Կանկռունին՝ ժամանել են Հայաստան և նրանք երկուսով Գյումրի են այցելել տեսակցելու Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին, որտեղ կայացել է նրանց անձնական ծանոթությունը, ինչը վերածվել է փոխադարձ մտերմության։
2015 մայիսի 5-ին Արթուր Վարդանյանը մեկնել է Իսպանիա և 2015թ. մայիսի 27-ին կրկին ժամանել է Հայաստան ու հերթական անգամ հանդիպել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանին, որի հետ կայացած ընդհանուր խոսակցությունների ժամանակ, երկուստեք հանգել են համոզման, որ ստեղծված սոցիալ-տնտեսական խնդիրների, Արցախի հարցում հնարավոր զիջումների գնալու պայմաններում, Հայաստանում անհրաժեշտ է իշխանափոխություն իրականացնել, այսինքն` իշխանությունը զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով։
Արթուր Վարդանյանն ունենալով զինված գործողությունների իրականացման փորձ և ռազմական հմտություններ, ստանձնել է ստեղծել հանցավոր համագործակցություն՝ իշխանության զավթումն իրականացնելու նպատակով, որի լրիվ ֆինանսավորումը պարտավորվել է ապահովել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը։
2015 թվականի ապրիլի վերջերից սկսած Արթուր Վարդանյանը ձեռնամուխ է եղել հանցավոր համագործակցությունը ստեղծելու, դրանում Հայաստանի քաղաքացիներին ներգրավելու, զենքեր, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր հայթայթելու և իշխանությունը զավթելուն ուղղված այլ նախապատրաստական գործողություններ իրականացնելուն, որի համար Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանից պարբերաբար, մաս-մաս ստացել է շուրջ 60.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումար։
Արթուր Վարդանյանը ձգտել է հանցավոր համագործակցությունում ընդգրկել մարդկանց, ովքեր նախկինում մասնակցություն են ունեցել Արցախյան ազատամարտին, հաշվի առնելով նրանց անցած մարտական ուղին և զենքին տիրապետելու հմտությունները, բացի այդ, հիմնականում ներգրավվել է այն անձանց, ովքեր սոցիալապես խոցելի են եղել, ունեցել նյութական խնդիրներ, որոնց համար, հավաքագրման ընթացքում, նա գումարային չնչին հարցեր է կարգավորել, ընդ որում՝ խմբում ներգրավվել են նաև Անտոն Թոթոնջյանի հետ կապ ունեցած, նրա շրջապատում եղած անձինք։
Հայաստանում տևական ժամանակ իր գտնվելը պատճառաբանելու, իրավապահ մարմինների տեսադաշտում չհայտնվելու և կասկածներից զերծ մնալու նպատակով, Արթուր Վարդանյանը շրջապատում ներկայացրել է, թե իբր պատրաստվում է մարզամշակութային, բարեգործական գործունեություն ծավալել Հայաստանում և այդ նպատակով 2015թ. հուլիսի 10-ին նույնիսկ հիմնադրել է «Հայոց վահան մեկ» անվանմամբ մարզամշակութային հասարակական կազմակերպությունը։
Արթուր Վարդանյանը 2015 թվականի ապրիլից հետո ընկած ժամանակահատվածում հավաքագրել և խմբում ներգրավվել է ներքոհիշյալ անձանց, նրանցից զգալի մասին իր հանցավոր ծրագրերում վերապահելով կոնկրետ դերակատարություն՝
- ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղի բնակիչներ՝ Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանին, Մարատ Լևիկի Թադևոսյանին և Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին, որոնցից առաջին երեքը Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ են,
- քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Արա Լեռնիկի Պողոսյանին, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին, Նելլի Սամվելի Մինասյանին, Սրբուհի Վարդանի Այվազյանին, վերջինիս ծանոթներ, քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին,
- Անտոն Թոթոնջյանի ծանոթներ՝ Գևորգ Պողոսի Ջնդոյանին, Արկադի Հակոբի Մարդոյանին,
- Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին, Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին, Կարեն Ալյոշայի Խաչատրյանին, Աղասի Սերյոժայի Մարտիրոսյանին, ինչպես նաև Հովհաննես Շավարշի Բալաբանյանին,
- «VOLKSWAGEN Golf» մակնիշի 37 QA 759 հ/հ տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին,
- «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության եթերի ապահովման ծառայության արբանյակային հեռարձակման թողարկիչ Արման Արսենի Հայրապետյանին,
- Եղբայրներ՝ Հրանտ և Հայկ Անդրանիկի Վարդանյանին, ովքեր հանդիսանում են Արթուր Վարդանյանի հորեղբոր տղաներ։
- Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին և Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանին (կենցաղում՝ Յուրա)։
Գառնիկ Մարգարյանն Արթուր Վարդանյանի հետ հանդիպումների ընթացքում հայտնել է, որ ինքը վաղեմի զինվոր է և միակ ելքը տեսնում է Հայաստանում զինված հեղաշրջման մեջ: Վերջինս ներկայացրել է, որ ունի ձեռնտու կապեր և ծանոթություններ, որոնք հնարավոր է օգտագործել իշխանափոխության հասնելու համար: Բացի այդ, Գառնիկ Մարգարյանն Արթուր Վարդանյանին ծանոթացրել է Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ, մարտական գործողությունների մեծ փորձարարություն և հմտություններ ունեցող Խաչիկ Ավետիսյանի ու Վլադիմիր Առաքելյանի հետ, որպեսզի վերջիններս գործուն աջակցություն ցուցաբերեն Արթուր Վարդանյանին և անմիջական մասնակցություն ունենան իշխանությունը զավթելուն ուղղված գործողություններին։ Ընդ որում, Գառնիկ Մարգարյանը վերը նշված նպատակով Արթուր Վարդանյանին Եղվարդի իր տանն անձամբ տվել է 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ և «ԻԺ-25» մոդելի 12մմ տրամաչափի ջնջված համարով երկփողանի որսորդական ողորկափող հրացան, իսկ Վլադիմիր Առաքելյանը տվել է՝ 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի հրազեն հանդիսացող ատրճանակ՝ լիցքավորված փամփուշտներով, 1969թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 1969 АН 219 համարի կոոռոզիապատ վիճակում գտնվող հրազեն չհանդիսացող ինքնաձիգ և 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74Ն» տեսակի կոոռոզիապատ վիճակում գտնվող հրազեն չհանդիսացող ինքնաձիգ, իսկ Խաչիկ Ավետիսյանը, իր ծանոթ Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանի (կենցաղում՝ Յուրա) հետ նախնական համաձայնությամբ, Արթուր Վարդանյանին տվել է՝ 1987թ. գործարանային արտադրության, փշրտող պայ¬թու¬ցիկ նյութ հանդիսացող 400 գրա¬մանոց տրո¬տիլային պայթաղյուսներ, 2 հատ խորանարդաձև գործա¬րա¬նային արտադրության, փշրտող պայ-թու¬ցիկ նյութ հանդիսացող տրոտիլային պայթաղյուսներ, մեկ հատը ջարդված բեկորի տեսքով, մեկը՝ 200 գրամ, իսկ մյուսը՝ 161 գրամ, 2 հատ ռազմամթերք հանդիսացող էլեկտրական ճայթիչներ «նԺկ» և «նԺ-8-ն» տեսակի, «ԻԺ-12» մոդելի 12մմ տրամաչափի «H 21037» համարի երկփողանի ողորկափող հրազեն հանդիսացող հրացան, 1981թ. գործարանային արտադրության «МОН-50» տեսակի հակահետևակային ական, 1987թ. գործարանային արտադրության 400 գրամանոց տրո¬տիլային պայթաղյուս՝ զարթուցիչի և մարտկոցի հետ միասին։
Բացի այդ, Վլադիմիր Առաքելյանը և Խաչիկ Ավետիսյանը եղել են Արթուր Վարդանյանի կողմից վարձակալված ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, թիվ 78 հասցեով տանը և այնտեղ քննարկել զավթման իրականացման ծրագիրը։
Գառնիկ Մարգարյանը, ընդհուպ մինչև 2015 թվականի նոյեմբեր ամիսն ներառյալ ժամանակահատվածում, կապ է պաշտպանել հանցավոր համագործակցության ղեկավար Արթուր Վարդանյանի հետ՝ վստահեցնելով վերջինիս, որ ծրագրի իրականացումից մտափոխություն չի եղել։
Իշխանության զավթումն իրագործելու համար բավարար չափով համախոհներ հավաքագրելով, Արթուր Վարդանյանը նախատեսել է հարձակումներ գործել ներքոհիշյալ պետական մարմինների վրա, յուրաքանչյուր խմբում ընդգրկելով հետևյալ անձանց.
ՀՀ Նախագահի նստավայր՝ Արթուր Եղիազարյան, Խաչիկ Ավետիսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, ՀՀ Ազգային ժողով՝ Արթուր Վարդանյան, Վաղինակ Ստեփանյան, Վլադիմիր Առաքելյան և նրանց հետ ևս 50 անձ, ՀՀ Սահմանադրական դատարան՝ Գևորգ Ջնդոյան, Տիգրան Բոյաջյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, ՀՀ Կառավարության շենք՝ Արկադի Մարդոյան, Արա Պողոսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերություն՝ Արման Հայրապետյան, ով գտնվելու էր ներսում, Ավետիսի Բարեյան, Մարինե Կաթանյան, Ասյա Մկրտչյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, Նելլի Մկրտչյանը մասնակցելու էր կամ ՀՀ նախագահի նստավայրի կամ ՀՀ Ազգային ժողովի շենքերի վրա կատարվելիք հարձակմանը, սակայն բավարար չափով ուժեր չունենալու պատճառով, ընտրված թիրախները և կոնկրետ մասնակիցները փոփոխվել են Արթուր Վարդանյանի հայեցողությամբ, իսկ վերջին շրջանում նա առավել հակված է եղել հարձակում գործել միայն ՀՀ ազգային ժողովի, ՀՀ նախագահի նստավայրի և «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա։ Բացի այդ, իշխանությունը յուրացնելու նպատակն իրագործելու համար, քննարկվել է նաև ՀՀ Նախագահի օդանավը թռիչքի պահին «Զվարթնոց» օդանավակայնի անմիջապես հարևանությամբ գտնվող Արևաշատ գյուղի տարածքից, որտեղ բնակվել է Հարություն Սարիբեկյանը, «ՌՊԳ» տեսակի հակատանկային նռնականետով կամ «ՊԿ» գնդացրով խոցելու հնարավորությունը, սակայն սպանության ուղղությամբ նախապատրաստական կոնկրետ գործողություններ չեն ձեռնարկվել և իրականացվել։
«Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա հարձակումից հետո, նախատեսվել է, որ Արման Հայրապետյանն ապահովելու էր Արթուր Վարդանյանի կողմից նախապես ձայնագրված տեսագրության եթերի հեռարձակումը, որով վերջինս դիմելու էր ժողովրդին ներկայացնելով, որ զինված հեղաշրջումը կատարվել է «Հայոց վահան» կազմակերպության կողմից, մի խումբ ազատամարտիկների աջակցությամբ, դրա շարժառիթը, նպատակը և սպասվող հեռանկարային իրադարձությունները։ Հատկանշական է, որ Արթուր Վարդանյանի ուղերձի տեսանկարահանումը նախապես կատարվել է «Ռադիո Մարիամ» ընկերությունում, Անտոն Թոթոնջյանի կողմից այդ նպատակով հատկացված տեսագրող սարքով։
Արթուր Վարդանյանը և Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը խմբի առանձին անդամների ապահովել են գաղտնի հեռախոսահամարներով, որպեսզի նրանք միմյանց հետ կապ պաշտպանեն բացառապես դրանցով։ Խաչիկ Ավետիսյանն օգտագործել է՝ 093 14-01-36, Վլադիմիր Առաքելյանը՝ 093 14-01-95 և Մկրտիչ Հովհաննիսյանը 098 30-67-64 գաղտնի հեռախոսահամարները։
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վաղ առավոտյան ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, թիվ 78 հասցեով տանը խուզարկություն է կատարվել, որի արդյունքում պարզվել է, որ այդ պահին այնտեղ են գտնվել՝ Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արման Հայրապետյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Մարինե Կաթանյանը, բացի այդ, հայտնաբերվել են վերը նշված թվով 10 ինքնաձիգեր, որոնք Արթուր Վարդանյանի կողմից արդեն իսկ բաշխված են եղել խմբի անդամների միջև՝
1. 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի ջնջված համարով (հայտածվել է՝ 1969 AH 219 թվի ուրվագիծը), փակաղակի վրա առկա է 4 թիվը, հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 7 նկար) խմբում հատկացված է եղել Գևորգ Ջնդոյանին,
2. 1973թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 461637 համարի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 18 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արկադի Մարդոյանին։
3. 1967թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի БИ 5247 համարի «ԱԿՄ» տեսակի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 15 նկար) խմբի անդամներից կոնկրետ որևէ մեկի դեռևս հատկացված չի եղել։
4. 1983թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 2475470 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 4 նկար) խմբում հատկացված է եղել Մարինե Կաթանյանին։
5. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 1 նկար) խմբում հատկացված է եղել Տիգրան Բոյաջյանին։
6. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 3 նկար) խմբում հատկացված է եղել Ասյա Մկրտչյանին։
7. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 5 նկար) խմբում հատկացված է եղել Վաղինակ Ստեփանյանին։
8. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 256769 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 2 նկար) խմբում հատկացված է եղել Նելլի Մինասյանին։
9. 1977թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ-74» տեսակի 935300 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը, առանց խզակոթի, խլացուցիչով (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 9 նկար), խմբում հատկացված է եղել Արթուր Վարդանյանին, բացի այդ նա կրել է 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի ատրճանակը։
10. 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի BE 30 3755 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 17 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արթուր Եղիազարյանին։
Խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև մեծ քանակությամբ ռազմամթերք, պայթուցիկ և այլ նյութեր, փաստաթղթեր, զինվորական հանդերձանք, իրեր ու առարկաներ, այդ թվում՝ ռազմամթերք հանդիսացող տարբեր տրամաչափի, ընդհանուր առմամբ թվով 4933 հատ փամփուշտներ, 21 հատ տարբեր տեսակների նռնակներ, պայթափաթեթներ, վառոդ, նետողական և փշրտող պայթուցիկ նյութեր (համաձայն փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացության)։ Հատկանշական է, որ առանձին դեպքերում զենքերի և ռազմամթերքի փոխանցումը Արթուր Վարդանյանին տեղի է ունեցել Գյումրիում՝ Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանի բնակության վայրում, բացի այդ, վերջինս Հակոբ Հակոբյանի հետ միասին, նույն ավտոմեքենայով, մեկ դեպքով դրանք տեղափոխել է Երևան ու փոխանցել Արթուր Վարդանյանին, իսկ իր ներկայությունն ավտոմեքենայում նպատակ է հետապնդել չեզոքացնել ոստիկանության կողմից ավտոմեքենան ճանապարհին կանգնեցնելու և ստուգելու վտանգը։
Այսինքն, հանցագործությունում նախատեսված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով…»:

«…Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա, 2015 թվականի մայիսից հետո, Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանի միջոցով անձնապես ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, ստանձնել է մասնակցել վերջինիս կողմից ստեղծված ու ղեկավարած հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսպես, Իսպանիայում մշտապես բնակվող Արթուր Վարդանյանը 2014 թվականի սկզբներին կապ է հաստատել Լիբանանում բնակվող Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանի հետ (ծնված՝ 21.11.1956թ., հայտնի նաև Սիլվա Կանկռունի տվյալներով) և 2014 թվականի ապրիլի 15-ին Իսպանիայից մեկնել է Բեյրութ, այնուհետև՝ ապրիլի 16-ին, վերջինիս հետ միասին ուղևորվել է Սիրիա, որտեղից Լիբանան է վերադարձել 18.04.2014թ.-ին, իսկ 03.05.2014թ.-ին կրկին մուտք է գործել Սիրիա։ Արթուր Վարդանյանը Սիրիայից 02.06.2014թ.-ին վերադարձել է Լիբանան և նույն օրը՝ 02.06.2014թ.-ին Բեյրութի «Ռաֆիկ Հարիրիի» միջազգային օդանավակայանով մեկնել է Հորդանան, որից հետո Սիրիա այլևս չի վերադարձել։
«Ռադիո Մարիամ» մշակութային հիմնադրամի տնօրեն, Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցու քահանա, Հայաստանի Հանրապետության և Ավստրալիայի քաղաքացի Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի հանձնարարությամբ, նույն հիմնադրամի լրագրող Լիլիթ Պավելի Թորոսյանը 2015 թվականի հունվարին գործուղվել է Հայաստանից Լիբանան, որտեղ հանդիպել է Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանին ու վերջինիս միջոցով կապ է հաստատել Իսպանիայում այդ ժամանակ գտնված Արթուր Վարդանյանի հետ, ումից ինտերնետային «Սկայպ» ցանցով հարցազրույց է վերցրել՝ Քեսաբում տեղի ունեցած իրադարձությունների և վերջինիս մասնակցության մասին։
2015 թվականի ապրիլի 23-ին Արթուր Վարդանյանը ընտանիքի հետ միասին, իսկ 2015 թվականի ապրիլի 20-ին Սիլվա Կանկռունին՝ ժամանել են Հայաստան և նրանք երկուսով Գյումրի են այցելել տեսակցելու Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին, որտեղ կայացել է նրանց անձնական ծանոթությունը, ինչը վերածվել է փոխադարձ մտերմության։
2015 մայիսի 5-ին Արթուր Վարդանյանը մեկնել է Իսպանիա և 2015թ. մայիսի 27-ին կրկին ժամանել է Հայաստան ու հերթական անգամ հանդիպել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանին, որի հետ կայացած ընդհանուր խոսակցությունների ժամանակ, երկուստեք հանգել են համոզման, որ ստեղծված սոցիալ-տնտեսական խնդիրների, Արցախի հարցում հնարավոր զիջումների գնալու պայմաններում, Հայաստանում անհրաժեշտ է իշխանափոխություն իրականացնել, այսինքն` իշխանությունը զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով։
Արթուր Վարդանյանն ունենալով զինված գործողությունների իրականացման փորձ և ռազմական հմտություններ, ստանձնել է ստեղծել հանցավոր համագործակցություն՝ իշխանության զավթումն իրականացնելու նպատակով, որի լրիվ ֆինանսավորումը պարտավորվել է ապահովել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը։
2015 թվականի ապրիլի վերջերից սկսած Արթուր Վարդանյանը ձեռնամուխ է եղել հանցավոր համագործակցությունը ստեղծելու, դրանում Հայաստանի քաղաքացիներին ներգրավելու, զենքեր, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր հայթայթելու և իշխանությունը զավթելուն ուղղված այլ նախապատրաստական գործողություններ իրականացնելուն, որի համար Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանից պարբերաբար, մաս-մաս ստացել է շուրջ 60.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումար։
Արթուր Վարդանյանը ձգտել է հանցավոր համագործակցությունում ընդգրկել մարդկանց, ովքեր նախկինում մասնակցություն են ունեցել Արցախյան ազատամարտին, հաշվի առնելով նրանց անցած մարտական ուղին և զենքին տիրապետելու հմտությունները, բացի այդ, հիմնականում ներգրավվել է այն անձանց, ովքեր սոցիալապես խոցելի են եղել, ունեցել նյութական խնդիրներ, որոնց համար, հավաքագրման ընթացքում, նա գումարային չնչին հարցեր է կարգավորել, ընդ որում՝ խմբում ներգրավվել են նաև Անտոն Թոթոնջյանի հետ կապ ունեցած, նրա շրջապատում եղած անձինք։
Հայաստանում տևական ժամանակ իր գտնվելը պատճառաբանելու, իրավապահ մարմինների տեսադաշտում չհայտնվելու և կասկածներից զերծ մնալու նպատակով, Արթուր Վարդանյանը շրջապատում ներկայացրել է, թե իբր պատրաստվում է մարզամշակութային, բարեգործական գործունեություն ծավալել Հայաստանում և այդ նպատակով 2015թ. հուլիսի 10-ին նույնիսկ հիմնադրել է «Հայոց վահան մեկ» կոչվող մարզամշակութային հասարակական կազմակերպությունը։
Արթուր Վարդանյանը 2015 թվականի ապրիլից հետո ընկած ժամանակահատվածում հավաքագրել և խմբում ներգրավել է ներքոհիշյալ անձանց, նրանցից զգալի մասին իր հանցավոր ծրագրերում վերապահելով կոնկրետ դերակատարություն՝
- ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղի բնակիչներ՝ Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանին, Մարատ Լևիկի Թադևոսյանին և Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին, որոնցից առաջին երեքը Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ են,
- քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Արա Լեռնիկի Պողոսյանին, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին, Նելլի Սամվելի Մինասյանին, Սրբուհի Վարդանի Այվազյանին, վերջինիս ծանոթներ, քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին,
- Անտոն Թոթոնջյանի ծանոթներ՝ Գևորգ Պողոսի Ջնդոյանին, Արկադի Հակոբի Մարդոյանին,
- Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին, Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին, Կարեն Ալյոշայի Խաչատրյանին, Աղասի Սերյոժայի Մարտիրոսյանին, ինչպես նաև Հովհաննես Շավարշի Բալաբանյանին,
- «VOLKSWAGEN Golf» մակնիշի 37 QA 759 հ/հ տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին,
- «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության եթերի ապահովման ծառայության արբանյակային հեռարձակման թողարկիչ Արման Արսենի Հայրապետյանին,
- Եղբայրներ՝ Հրանտ և Հայկ Անդրանիկի Վարդանյանին, ովքեր հանդիսանում են Արթուր Վարդանյանի հորեղբոր տղաներ։
- Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին և Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանին (կենցաղում՝ Յուրա)։
Գառնիկ Մարգարյանն Արթուր Վարդանյանի հետ հանդիպումների ընթացքում հայտնել է, որ ինքը վաղեմի զինվոր է և միակ ելքը տեսնում է Հայաստանում զինված հեղաշրջման մեջ: Վերջինս ներկայացրել է, որ ունի ձեռնտու կապեր և ծանոթություններ, որոնք հնարավոր է օգտագործել իշխանափոխության հասնելու համար: Բացի այդ, Գառնիկ Մարգարյանն Արթուր Վարդանյանին ծանոթացրել է Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ, մարտական գործողությունների մեծ փորձարարություն և հմտություններ ունեցող Խաչիկ Ավետիսյանի ու Վլադիմիր Առաքելյանի հետ, որպեսզի վերջիններս գործուն աջակցություն ցուցաբերեն Արթուր Վարդանյանին և անմիջական մասնակցություն ունենան իշխանությունը զավթելուն ուղղված գործողություններին։ Ընդ որում, Գառնիկ Մարգարյանը վերը նշված նպատակով Արթուր Վարդանյանին Եղվարդի իր տանն անձամբ տվել է 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ և «ԻԺ-25» մոդելի 12մմ տրամաչափի ջնջված համարով երկփողանի որսորդական ողորկափող հրացան, իսկ Վլադիմիր Առաքելյանը տվել է՝ 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի հրազեն հանդիսացող ատրճանակ՝ լիցքավորված փամփուշտներով, 1969թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 1969 АН 219 համարի կոոռոզիապատ վիճակում գտնվող հրազեն չհանդիսացող ինքնաձիգ և 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74Ն» տեսակի կոոռոզիապատ վիճակում գտնվող հրազեն չհանդիսացող ինքնաձիգ, իսկ Խաչիկ Ավետիսյանը, իր ծանոթ Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանի (կենցաղում՝ Յուրա) հետ նախնական համաձայնությամբ, Արթուր Վարդանյանին տվել է՝ 1987թ. գործարանային արտադրության, փշրտող պայ¬թու¬ցիկ նյութ հանդիսացող 400 գրա¬մանոց տրո¬տիլային պայթաղյուսներ, 2 հատ խորանարդաձև գործա¬րա¬նային արտադրության, փշրտող պայ-թու¬ցիկ նյութ հանդիսացող տրոտիլային պայթաղյուսներ, մեկ հատը ջարդված բեկորի տեսքով, մեկը՝ 200 գրամ, իսկ մյուսը՝ 161 գրամ, 2 հատ ռազմամթերք հանդիսացող էլեկտրական ճայթիչներ «նժկ» և «նժ-8-ն» տեսակի, «ԻԺ-12» մոդելի 12մմ տրամաչափի «H 21037» համարի երկփողանի ողորկափող հրազեն հանդիսացող հրացան, 1981թ. գործարանային արտադրության «МОН-50» տեսակի հակահետևակային ական, 1987թ. գործարանային արտադրության 400 գրա¬մանոց տրո¬տիլային պայթաղյուս՝ զարթուցիչի և մարտկոցի հետ միասին։
Բացի այդ, Վլադիմիր Առաքելյանը և Խաչիկ Ավետիսյանը եղել են Արթուր Վարդանյանի կողմից վարձակալված ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, թիվ 78 հասցեով տանը և այնտեղ քննարկել զավթման իրականացման ծրագիրը։
Գառնիկ Մարգարյանը, ընդհուպ մինչև 2015 թվականի նոյեմբեր ամիսն ներառյալ ժամանակահատվածում, կապ է պաշտպանել հանցավոր համագործակցության ղեկավար Արթուր Վարդանյանի հետ՝ վստահեցնելով վերջինիս, որ ծրագրի իրականացումից մտափոխություն չի եղել։
Իշխանության զավթումն իրագործելու համար բավարար չափով համախոհներ հավաքագրելով, Արթուր Վարդանյանը նախատեսել է հարձակումներ գործել ներքոհիշյալ պետական մարմինների վրա, յուրաքանչյուր խմբում ընդգրկելով հետևյալ անձանց.
ՀՀ նախագահի նստավայր՝ Արթուր Եղիազարյան, Խաչիկ Ավետիսյան և նրանց հետ՝ ևս 20 անձ, ՀՀ Ազգային ժողով՝ Արթուր Վարդանյան, Վաղինակ Ստեփանյան, Վլադիմիր Առաքելյան և նրանց հետ՝ ևս 50 անձ, ՀՀ Սահմանադրական դատարան՝ Գևորգ Ջնդոյան, Տիգրան Բոյաջյան և նրանց հետ՝ ևս 10 անձ, ՀՀ Կառավարության շենք՝ Արկադի Մարդոյան, Արա Պողոսյան և նրանց հետ՝ ևս 20 անձ, «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերություն՝ Արման Հայրապետյան, ով գտնվելու էր ներսում, Ավետիս Բարեյան, Մարինե Կաթանյան, Ասյա Մկրտչյան և նրանց հետ՝ ևս 10 անձ, Նելլի Մկրտչյանը մասնակցելու էր կամ ՀՀ նախագահի նստավայրի կամ ՀՀ Ազգային ժողովի շենքերի վրա կատարվելիք հարձակմանը, սակայն բավարար չափով ուժեր չունենալու պատճառով՝ ընտրված թիրախները և կոնկրետ մասնակիցները փոփոխվել են Արթուր Վարդանյանի հայեցողությամբ, իսկ վերջին շրջանում նա առավել հակված է եղել հարձակում գործել միայն ՀՀ Ազգային ժողովի, ՀՀ նախագահի նստավայրի և «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա։ Բացի այդ, իշխանությունը յուրացնելու նպատակն իրագործելու համար, քննարկվել է նաև ՀՀ Նախագահի օդանավը թռիչքի պահին «Զվարթնոց» օդանավակայնի անմիջապես հարևանությամբ գտնվող Արևաշատ գյուղի տարածքից, որտեղ բնակվել է Հարություն Սարիբեկյանը, «ՌՊԳ» տեսակի հակատանկային նռնականետով կամ «ՊԿ» գնդացրով խոցելու հնարավորությունը, սակայն սպանության ուղղությամբ նախապատրաստական կոնկրետ գործողություններ չեն ձեռնարկվել և իրականացվել։
«Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա հարձակումից հետո, նախատեսվել է, որ Արման Հայրապետյանն ապահովելու էր Արթուր Վարդանյանի կողմից նախապես ձայնագրված տեսագրության եթերի հեռարձակումը, որով վերջինս դիմելու էր ժողովրդին ներկայացնելով, որ զինված հեղաշրջումը կատարվել է «Հայոց վահան» կազմակերպության կողմից, մի խումբ ազատամարտիկների աջակցությամբ, դրա շարժառիթը, նպատակը և սպասվող հեռանկարային իրադարձությունները։ Հատկանշական է, որ Արթուր Վարդանյանի ուղերձի տեսանկարահանումը նախապես կատարվել է «Ռադիո Մարիամ» ընկերությունում, Անտոն Թոթոնջյանի կողմից այդ նպատակով հատկացված տեսագրող սարքով։
Արթուր Վարդանյանը և Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը խմբի առանձին անդամների ապահովել են գաղտնի հեռախոսահամարներով, որպեսզի նրանք միմյանց հետ կապ պաշտպանեն բացառապես դրանցով։ Խաչիկ Ավետիսյանն օգտագործել է՝ 093 14-01-36, Վլադիմիր Առաքելյանը՝ 093 14-01-95 և Մկրտիչ Հովհաննիսյանը 098 30-67-64 գաղտնի հեռախոսահամարները։
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վաղ առավոտյան ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, թիվ 78 հասցեով տանը խուզարկություն է կատարվել, որի արդյունքում պարզվել է, որ այդ պահին այնտեղ են գտնվել՝ Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արման Հայրապետյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Մարինե Կաթանյանը, բացի այդ, հայտնաբերվել են վերը նշված թվով 10 ինքնաձիգեր, որոնք Արթուր Վարդանյանի կողմից արդեն իսկ բաշխված են եղել խմբի անդամների միջև՝
1. 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի ջնջված համարով (հայտածվել է՝ 1969 AH 219 թվի ուրվագիծը), փակաղակի վրա առկա է 4 թիվը, հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 7 նկար) խմբում հատկացված է եղել Գևորգ Ջնդոյանին,
2. 1973թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 461637 համարի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 18 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արկադի Մարդոյանին։
3. 1967թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի БИ 5247 համարի «ԱԿՄ» տեսակի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 15 նկար) խմբի անդամներից կոնկրետ որևէ մեկի դեռևս հատկացված չի եղել։
4. 1983թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 2475470 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 4 նկար) խմբում հատկացված է եղել Մարինե Կաթանյանին։
5. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 1 նկար) խմբում հատկացված է եղել Տիգրան Բոյաջյանին։
6. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 3 նկար) խմբում հատկացված է եղել Ասյա Մկրտչյանին։
7. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 5 նկար) խմբում հատկացված է եղել Վաղինակ Ստեփանյանին։
8. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 256769 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 2 նկար) խմբում հատկացված է եղել Նելլի Մինասյանին։
9. 1977թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ-74» տեսակի 935300 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը, առանց խզակոթի, խլացուցիչով (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 9 նկար), խմբում հատկացված է եղել Արթուր Վարդանյանին, բացի այդ նա կրել է 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի ատրճանակը։
10. 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի BE 30 3755 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 17 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արթուր Եղիազարյանին։
Խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև մեծ քանակությամբ ռազմամթերք, պայթուցիկ և այլ նյութեր, փաստաթղթեր, զինվորական հանդերձանք, իրեր ու առարկաներ, այդ թվում՝ ռազմամթերք հանդիսացող տարբեր տրամաչափի, ընդհանուր առմամբ թվով 4933 հատ փամփուշտներ, 21 հատ տարբեր տեսակների նռնակներ, պայթափաթեթներ, վառոդ, նետողական և փշրտող պայթուցիկ նյութեր (համաձայն փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացության)։ Հատկանշական է, որ առանձին դեպքերում զենքերի և ռազմամթերքի փոխանցումը Արթուր Վարդանյանին տեղի է ունեցել Գյումրիում՝ Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանի բնակության վայրում, բացի այդ, վերջինս Հակոբ Հակոբյանի հետ միասին, նույն ավտոմեքենայով, մեկ դեպքով դրանք տեղափոխել է Երևան ու փոխանցել Արթուր Վարդանյանին, իսկ իր ներկայությունն ավտոմեքենայում նպատակ է հետապնդել չեզոքացնել ոստիկանության կողմից ավտոմեքենան ճանապարհին կանգնեցնելու և ստուգելու վտանգը։
Այսինքն, հանցագործությունում նախատեսված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով»:

«…Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա, դեռևս 2014 թվականից համացանցի սոցիալական կայքերով ծանոթ լինելով Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, վերջինիս Երևան ժամանելուց հետո, հանդիպել են միմյանց ու նրա առաջարկությամբ 2015 թվականի մայիսից մասնակցել է ստեղծված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսպես, Իսպանիայում մշտապես բնակվող Արթուր Վարդանյանը 2014 թվականի սկզբներին կապ է հաստատել Լիբանանում բնակվող Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանի հետ (ծնված՝ 21.11.1956թ., հայտնի նաև Սիլվա Կանկռունի տվյալներով) և 2014 թվականի ապրիլի 15-ին Իսպանիայից մեկնել է Բեյրութ, այնուհետև՝ ապրիլի 16-ին, վերջինիս հետ միասին ուղևորվել է Սիրիա, որտեղից Լիբանան է վերադարձել 18.04.2014թ.-ին, իսկ 03.05.2014թ.-ին կրկին մուտք է գործել Սիրիա։ Արթուր Վարդանյանը Սիրիայից 02.06.2014թ.-ին վերադարձել է Լիբանան և նույն օրը՝ 02.06.2014թ.-ին Բեյրութի «Ռաֆիկ Հարիրիի» միջազգային օդանավակայանով մեկնել է Հորդանան, որից հետո Սիրիա այլևս չի վերադարձել։
«Ռադիո Մարիամ» մշակութային հիմնադրամի տնօրեն, Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցու քահանա, Հայաստանի Հանրապետության և Ավստրալիայի քաղաքացի Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի հանձնարարությամբ, նույն հիմնադրամի լրագրող Լիլիթ Պավելի Թորոսյանը 2015 թվականի հունվարին գործուղվել է Հայաստանից Լիբանան, որտեղ հանդիպել է Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանին ու վերջինիս միջոցով կապ է հաստատել Իսպանիայում այդ ժամանակ գտնված Արթուր Վարդանյանի հետ, ումից ինտերնետային «Սկայպ» ցանցով հարցազրույց է վերցրել՝ Քեսաբում տեղի ունեցած իրադարձությունների և վերջինիս մասնակցության մասին։
2015 թվականի ապրիլի 23-ին Արթուր Վարդանյանը ընտանիքի հետ միասին, իսկ 2015 թվականի ապրիլի 20-ին Սիլվա Կանկռունին՝ ժամանել են Հայաստան և նրանք երկուսով Գյումրի են այցելել տեսակցելու Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին, որտեղ կայացել է նրանց անձնական ծանոթությունը, ինչը վերածվել է փոխադարձ մտերմության։
2015 մայիսի 5-ին Արթուր Վարդանյանը մեկնել է Իսպանիա և 2015թ. մայիսի 27-ին կրկին ժամանել է Հայաստան ու հերթական անգամ հանդիպել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանին, որի հետ կայացած ընդհանուր խոսակցությունների ժամանակ, երկուստեք հանգել են համոզման, որ ստեղծված սոցիալ-տնտեսական խնդիրների, Արցախի հարցում հնարավոր զիջումների գնալու պայմաններում, Հայաստանում անհրաժեշտ է իշխանափոխություն իրականացնել, այսինքն` իշխանությունը զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով։
Արթուր Վարդանյանն ունենալով զինված գործողությունների իրականացման փորձ և ռազմական հմտություններ, ստանձնել է ստեղծել հանցավոր համագործակցություն՝ իշխանության զավթումն իրականացնելու նպատակով, որի լրիվ ֆինանսավորումը պարտավորվել է ապահովել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը։
2015 թվականի ապրիլի վերջերից սկսած Արթուր Վարդանյանը ձեռնամուխ է եղել հանցավոր համագործակցությունը ստեղծելու, դրանում Հայաստանի քաղաքացիներին ներգրավելու, զենքեր, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր հայթայթելու և իշխանությունը զավթելուն ուղղված այլ նախապատրաստական գործողություններ իրականացնելուն, որի համար Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանից պարբերաբար, մաս-մաս ստացել է շուրջ 60.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումար։
Արթուր Վարդանյանը ձգտել է հանցավոր համագործակցությունում ընդգրկել մարդկանց, ովքեր նախկինում մասնակցություն են ունեցել Արցախյան ազատամարտին, հաշվի առնելով նրանց անցած մարտական ուղին և զենքին տիրապետելու հմտությունները, բացի այդ, հիմնականում ներգրավվել է այն անձանց, ովքեր սոցիալապես խոցելի են եղել, ունեցել նյութական խնդիրներ, որոնց համար, հավաքագրման ընթացքում, նա գումարային չնչին հարցեր է կարգավորել, ընդ որում՝ խմբում ներգրավվել են նաև Անտոն Թոթոնջյանի հետ կապ ունեցած, նրա շրջապատում եղած անձինք։
Հայաստանում տևական ժամանակ իր գտնվելը պատճառաբանելու, իրավապահ մարմինների տեսադաշտում չհայտնվելու և կասկածներից զերծ մնալու նպատակով, Արթուր Վարդանյանը շրջապատում ներկայացրել է, թե իբր պատրաստվում է մարզամշակութային, բարեգործական գործունեություն ծավալել Հայաստանում և այդ նպատակով 2015թ. հուլիսի 10-ին նույնիսկ հիմնադրել է «Հայոց վահան մեկ» անվանմամբ մարզամշակութային հասարակական կազմակերպությունը։
Արթուր Վարդանյանը 2015 թվականի ապրիլից հետո ընկած ժամանակահատվածում հավաքագրել և խմբում ներգրավվել է ներքոհիշյալ անձանց, նրանցից զգալի մասին իր հանցավոր ծրագրերում վերապահելով կոնկրետ դերակատարություն՝
- ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղի բնակիչներ՝ Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանին, Մարատ Լևիկի Թադևոսյանին և Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին, որոնցից առաջին երեքը Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ են,
- քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Արա Լեռնիկի Պողոսյանին, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին, Նելլի Սամվելի Մինասյանին, Սրբուհի Վարդանի Այվազյանին, վերջինիս ծանոթներ, քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին,
- Անտոն Թոթոնջյանի ծանոթներ՝ Գևորգ Պողոսի Ջնդոյանին, Արկադի Հակոբի Մարդոյանին,
- Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին, Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին, Կարեն Ալյոշայի Խաչատրյանին, Աղասի Սերյոժայի Մարտիրոսյանին, ինչպես նաև Հովհաննես Շավարշի Բալաբանյանին,
- «VOLKSWAGEN Golf» մակնիշի 37 QA 759 հ/հ տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին,
- «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության եթերի ապահովման ծառայության արբանյակային հեռարձակման թողարկիչ Արման Արսենի Հայրապետյանին,
- Եղբայրներ՝ Հրանտ և Հայկ Անդրանիկի Վարդանյանին, ովքեր հանդիսանում են Արթուր Վարդանյանի հորեղբոր տղաներ։
- Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին և Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանին (կենցաղում՝ Յուրա)։
Արթուր Վարդանյանը հանդիպելով ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղի բնակիչ, Արցախյան ազատամարտի մասնակից Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, նրա միջոցով ծանոթացել է նաև նույն գյուղի բնակիչներ՝ Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանի, Արթուր Զորիկի Եղիազարյանի և Մարատ Լևիկի Թադևոսյանի հետ։ Մարատ Թադևոսյանը վերջին շրջանում ձեռնպահ է մնացել Արթուր Վարդանյանի հետ շփումներից, իսկ մյուս երեքն ակտիվորեն ներգրավվել են խմբում։ Արթուր Եղիազարյանն այդ ընթացքում Արթուր Վարդանյանին իրացրել է 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ։
Իշխանության զավթման ծրագիրն իրագործելու համար բավարար չափով համախոհներ հավաքագրելով, Արթուր Վարդանյանը նախատեսել է հարձակումներ գործել ներքոհիշյալ պետական մարմինների վրա, յուրաքանչյուր խմբում ընդգրկելով հետևյալ անձանց.
ՀՀ Նախագահի նստավայր՝ Արթուր Եղիազարյան, Խաչիկ Ավետիսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, ՀՀ Ազգային ժողով՝ Արթուր Վարդանյան, Վաղինակ Ստեփանյան, Վլադիմիր Առաքելյան և նրանց հետ ևս 50 անձ, ՀՀ Սահմանադրական դատարան՝ Գևորգ Ջնդոյան, Տիգրան Բոյաջյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, ՀՀ Կառավարության շենք՝ Արկադի Մարդոյան, Արա Պողոսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերություն՝ Արման Հայրապետյան, ով գտնվելու էր ներսում, Ավետիսի Բարեյան, Մարինե Կաթանյան, Ասյա Մկրտչյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, Նելլի Մկրտչյանը մասնակցելու էր կամ ՀՀ նախագահի նստավայրի կամ ՀՀ Ազգային ժողովի շենքերի վրա կատարվելիք հարձակմանը, սակայն բավարար չափով ուժեր չունենալու պատճառով, ընտրված թիրախները և կոնկրետ մասնակիցները փոփոխվել են Արթուր Վարդանյանի հայեցողությամբ, իսկ վերջին շրջանում նա առավել հակված է եղել հարձակում գործել միայն ՀՀ ազգային ժողովի, ՀՀ նախագահի նստավայրի և «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա։ Բացի այդ, իշխանությունը յուրացնելու նպատակն իրագործելու համար, քննարկվել է նաև ՀՀ Նախագահի օդանավը թռիչքի պահին «Զվարթնոց» օդանավակայնի անմիջապես հարևանությամբ գտնվող Արևաշատ գյուղի տարածքից, որտեղ բնակվել է Հարություն Սարիբեկյանը, «ՌՊԳ» տեսակի հակատանկային նռնականետով կամ «ՊԿ» գնդացրով խոցելու հնարավորությունը, սակայն սպանության ուղղությամբ նախապատրաստական կոնկրետ գործողություններ չեն ձեռնարկվել և իրականացվել։
«Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա հարձակումից հետո, նախատեսվել է, որ Արման Հայրապետյանն ապահովելու էր Արթուր Վարդանյանի կողմից նախապես ձայնագրված տեսագրության եթերի հեռարձակումը, որով վերջինս դիմելու էր ժողովրդին ներկայացնելով, որ զինված հեղաշրջումը կատարվել է «Հայոց վահան» կազմակերպության կողմից, մի խումբ ազատամարտիկների աջակցությամբ, դրա շարժառիթը, նպատակը և սպասվող հեռանկարային իրադարձությունները։ Հատկանշական է, որ Արթուր Վարդանյանի ուղերձի տեսանկարահանումը նախապես կատարվել է «Ռադիո Մարիամ» ընկերությունում, Անտոն Թոթոնջյանի կողմից այդ նպատակով հատկացված տեսագրող սարքով։
Արթուր Վարդանյանը և Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը խմբի առանձին անդամների ապահովել են գաղտնի հեռախոսահամարներով, որպեսզի նրանք միմյանց հետ կապ պաշտպանեն բացառապես դրանցով։ Ավետիս Բարեյանն օգտագործել է՝ 077 02-64-61, Արթուր Եղիազարյանը՝ 077 01-56-59 և Վաղինակ Ստեփանյանը 077 01-57-50, 077 01-58-52 գաղտնի հեռախոսահամարները։
Արթուր Վարդանյանը խմբի ձևավորման սկզբնական փուլում, որպես հավաքատեղի օգտագործել է իր կնոջ հորը՝ Աշոտ Սումբուլյանի ընտանիքին պատկանող ք. Երևան, Արցախի պողոտա, շենք 10Դ, բն.45 հասցեում գտնվող բնակարանը, որտեղ կուտակվել են ձեռք բերված զենքերը և ռազմամթերքը, իսկ հյուրասենյակի պատին փակցված են եղել Երևանի ու Հայաստանի քարտեզները, որոնց վրա ձեռքով նշագրվել են թիրախ հանդիսացած պետական այն մարմինների տեղակայման վայրերը, որոնց վրա նախատեսվել է հարձակումներ իրականացնել։ Արթուր Վարդանյանի նախաձեռնությամբ 2015 թվականի օգոստոսի վերջերին խմբի անդամներ՝ Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Արկադի Մարդոյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արթուր Եղիազարյանը և Ասյա Մկրտչյանը մեկնել են Սպիտակի Ծաղկաբեր գյուղում գտնվող Արթուր Վարդանյանի հայրական տուն, որտեղ իրենց մոտ ունեցած, Գառնիկ Մարգարյանի կողմից տրված՝ 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգով, «ԻԺ-25» մոդելի 12մմ տրամաչափի ջնջված համարով երկփողանի որսորդական ողորկափող հրացանով և Մարատ Լևիկի Թադևոսյանի օրինական՝ 12մմ տրամաչափի «ABN18948» համարի «ՏՕԶ-34 ԵՊ» մոդելի որսորդական հրացանով, մինչև 2015 թվականի սեպտեմբերի կեսերն ընկած ժամանակահատվածում մարտական պարապմունքներ և մարզումներ են անցկացրել։ Ընդ որում, այդտեղ գտնվելու ընթացքում, 2015թ. սեպտեմբեր 6-ին, Արթուր Վարդանյանի հայրական տանը, «Հայոց վահան» կազմակերպության զինանշանի ֆոնին, խմբակային լուսանկարվել են, որում պատկերված է Արթուր Վարդանյանը և վերը նշված անձինք, ինչպես նաև այնտեղ մի քանի ժամով մեկնած Սիլվա Կանկռունին և Սրբուհի Այվազյանը, նրանք բոլորը կրել են դիմակներ, Արթուր Եղիազարյանը ձեռքին պահել է «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգը, իսկ Տիգրան Բոյաջյանը և Ասյա Մկրտչյանը՝ երկու որսորդական հրացանները։ Տանը բնակվելու ընթացքում խումբը նկատվել է տեղի ոստիկանության աշխատակիցների կողմից և, քանի որ Մարատ Թադևոսյան արդեն մեկնած է եղել Երևան, նրան պատկանող հրացանը գյուղում թողելու համար, այսինքն՝ որսորդական հրազեն պահելու կարգը խախտելու դեպքի հետևանքով, վերջինիս նկատմամբ 02.10.2015թ.-ին վարչական տույժ է կիրառվել։
2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Արթուր Վարդանյանը Մարինե Կաթանյանի անունից կնքված պայմանագրով 1 ամիս ժամկետով վարձակալել է ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, տուն 78 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը և վերը նշված բնակարանից զենքերը, ռազմամթերքը և մյուս իրերն ու առարկաները տեղափոխել է այնտեղ։ Դրանից հետո, նշված առանձնատունն է նա օգտագործել որպես խմբի անդամների հավաքատեղի, այնտեղ են պահվել հավաքված զենքերը, ռազմամթերքը, պայթուցիկ և այլ նյութերը, բացի այդ, խմբի յուրաքանչյուր անդամի համար Արթուր Վարդանյանը Երևանի որսորդական խանութներից գնել է զինվորականին նմանվող համազգեստներ, որոնց վրա առկա են եղել «Հատուկ գումարտակ» գրառումով տարբերանշաններ։ Խմբի անդամները պարբերաբար բնակվել են նշված տանը և կատարել են Արթուր Վարդանյանի կողմից իրենց առջև դրված հանձնարարությունները, մասնավորապես Գևորգ Ջնդոյանը, Արկադի Մարդոյանը, Ավետիս Բարեյանը և Արման Հայրապետյանը լուսանկարել կամ տեսագրել են Արթուր Վարդանյանի համար հետաքրքրություն ներկայացնող օբյեկտները, այդ թվում՝ Հովիկ Աբրահամայնի, Լևոն Տեր-Պետրոսյանի, Մրգաշեն գյուղում գտնվող Սեյրան Օհանյանի հայրական տները, դրանց մատույցները, Ռոբերտ Քոչարյանի աշխատավայրը, ինչպես նաև ՀՀ Նախագահի նստավայրը, Բարեկամության հրապարակը, Ֆրանսիայի հրապարակը, Հաղթանակ և Կիևյան կամուրջները։ Գևորգ Ջնդոյանը սևագիր գծագրել է ՀՀ սահմանդրական դատարանի շենքը, դրա մատույցները և հարակից տարածքները։
Բացի այդ, նոյեմբերի կեսերին Արթուր Վարդանյանը, Ավետիս Բարեյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Նելլի Մինասյանը և Մարինե Կաթանյանը գնացել են Արևիկ գյուղ, այնտեղից մեկնել են նույն մարզում գտնվող անծանոթ տեղանք, որտեղ փորձարկել են «ԱԿ-Մ» և «Ակ-74» տեսակի զենքերը:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վաղ առավոտյան ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, թիվ 78 հասցեով տանը խուզարկություն է կատարվել, որի արդյունքում պարզվել է, որ այդ պահին այնտեղ են գտնվել՝ Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արման Հայրապետյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Մարինե Կաթանյանը, բացի այդ, հայտնաբերվել են վերը նշված թվով 10 ինքնաձիգեր, որոնք Արթուր Վարդանյանի կողմից արդեն իսկ բաշխված են եղել խմբի անդամների միջև՝
1. 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի ջնջված համարով (հայտածվել է՝ 1969 AH 219 թվի ուրվագիծը), փակաղակի վրա առկա է 4 թիվը, հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 7 նկար) խմբում հատկացված է եղել Գևորգ Ջնդոյանին,
2. 1973թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 461637 համարի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 18 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արկադի Մարդոյանին։
3. 1967թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի БИ 5247 համարի «ԱԿՄ» տեսակի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 15 նկար) խմբի անդամներից կոնկրետ որևէ մեկի դեռևս հատկացված չի եղել։
4. 1983թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 2475470 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 4 նկար) խմբում հատկացված է եղել Մարինե Կաթանյանին։
5. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 1 նկար) խմբում հատկացված է եղել Տիգրան Բոյաջյանին։
6. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 3 նկար) խմբում հատկացված է եղել Ասյա Մկրտչյանին։
7. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 5 նկար) խմբում հատկացված է եղել Վաղինակ Ստեփանյանին։
8. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 256769 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 2 նկար) խմբում հատկացված է եղել Նելլի Մինասյանին։
9. 1977թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ-74» տեսակի 935300 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը, առանց խզակոթի, խլացուցիչով (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 9 նկար), խմբում հատկացված է եղել Արթուր Վարդանյանին, բացի այդ նա կրել է 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի ատրճանակը։
10. 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի BE 30 3755 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 17 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արթուր Եղիազարյանին։
Խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև մեծ քանակությամբ ռազմամթերք, պայթուցիկ և այլ նյութեր, փաստաթղթեր, զինվորական հանդերձանք, իրեր ու առարկաներ, այդ թվում՝ ռազմամթերք հանդիսացող տարբեր տրամաչափի, ընդհանուր առմամբ թվով 4933 հատ փամփուշտներ, 21 հատ տարբեր տեսակների նռնակներ, պայթափաթեթներ, վառոդ, նետողական և փշրտող պայթուցիկ նյութեր (համաձայն փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացության)։ Հատկանշական է, որ առանձին դեպքերում զենքերի և ռազմամթերքի փոխանցումը Արթուր Վարդանյանին տեղի է ունեցել Գյումրիում՝ Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանի բնակության վայրում, բացի այդ, վերջինս Հակոբ Հակոբյանի հետ միասին, նույն ավտոմեքենայով, մեկ դեպքով դրանք տեղափոխել է Երևան ու փոխանցել Արթուր Վարդանյանին, իսկ իր ներկայությունն ավտոմեքենայում նպատակ է հետապնդել չեզոքացնել ոստիկանության կողմից ավտոմեքենան ճանապարհին կանգնեցնելու և ստուգելու վտանգը։
Այսինքն, հանցագործությունում նախատեսված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով»:

«…Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա, Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանի միջոցով ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված ու ղեկավարված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսպես, Իսպանիայում մշտապես բնակվող Արթուր Վարդանյանը 2014 թվականի սկզբներին կապ է հաստատել Լիբանանում բնակվող Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանի հետ (ծնված՝ 21.11.1956թ., հայտնի նաև Սիլվա Կանկռունի տվյալներով) և 2014 թվականի ապրիլի 15-ին Իսպանիայից մեկնել է Բեյրութ, այնուհետև՝ ապրիլի 16-ին, վերջինիս հետ միասին ուղևորվել է Սիրիա, որտեղից Լիբանան է վերադարձել 18.04.2014թ.-ին, իսկ 03.05.2014թ.-ին կրկին մուտք է գործել Սիրիա։ Արթուր Վարդանյանը Սիրիայից 02.06.2014թ.-ին վերադարձել է Լիբանան և նույն օրը՝ 02.06.2014թ.-ին Բեյրութի «Ռաֆիկ Հարիրիի» միջազգային օդանավակայանով մեկնել է Հորդանան, որից հետո Սիրիա այլևս չի վերադարձել։
«Ռադիո Մարիամ» մշակութային հիմնադրամի տնօրեն, Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցու քահանա, Հայաստանի Հանրապետության և Ավստրալիայի քաղաքացի Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի հանձնարարությամբ, նույն հիմնադրամի լրագրող Լիլիթ Պավելի Թորոսյանը 2015 թվականի հունվարին գործուղվել է Հայաստանից Լիբանան, որտեղ հանդիպել է Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանին ու վերջինիս միջոցով կապ է հաստատել Իսպանիայում այդ ժամանակ գտնված Արթուր Վարդանյանի հետ, ումից ինտերնետային «Սկայպ» ցանցով հարցազրույց է վերցրել՝ Քեսաբում տեղի ունեցած իրադարձությունների և վերջինիս մասնակցության մասին։
2015 թվականի ապրիլի 23-ին Արթուր Վարդանյանը ընտանիքի հետ միասին, իսկ 2015 թվականի ապրիլի 20-ին Սիլվա Կանկռունին՝ ժամանել են Հայաստան և նրանք երկուսով Գյումրի են այցելել տեսակցելու Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին, որտեղ կայացել է նրանց անձնական ծանոթությունը, ինչը վերածվել է փոխադարձ մտերմության։
2015 մայիսի 5-ին Արթուր Վարդանյանը մեկնել է Իսպանիա և 2015թ. մայիսի 27-ին կրկին ժամանել է Հայաստան ու հերթական անգամ հանդիպել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանին, որի հետ կայացած ընդհանուր խոսակցությունների ժամանակ, երկուստեք հանգել են համոզման, որ ստեղծված սոցիալ-տնտեսական խնդիրների, Արցախի հարցում հնարավոր զիջումների գնալու պայմաններում, Հայաստանում անհրաժեշտ է իշխանափոխություն իրականացնել, այսինքն` իշխանությունը զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով։
Արթուր Վարդանյանն ունենալով զինված գործողությունների իրականացման փորձ և ռազմական հմտություններ, ստանձնել է ստեղծել հանցավոր համագործակցություն՝ իշխանության զավթումն իրականացնելու նպատակով, որի լրիվ ֆինանսավորումը պարտավորվել է ապահովել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը։
2015 թվականի ապրիլի վերջերից սկսած Արթուր Վարդանյանը ձեռնամուխ է եղել հանցավոր համագործակցությունը ստեղծելու, դրանում Հայաստանի քաղաքացիներին ներգրավելու, զենքեր, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր հայթայթելու և իշխանությունը զավթելուն ուղղված այլ նախապատրաստական գործողություններ իրականացնելուն, որի համար Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանից պարբերաբար, մաս-մաս ստացել է շուրջ 60.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումար։
Արթուր Վարդանյանը ձգտել է հանցավոր համագործակցությունում ընդգրկել մարդկանց, ովքեր նախկինում մասնակցություն են ունեցել Արցախյան ազատամարտին, հաշվի առնելով նրանց անցած մարտական ուղին և զենքին տիրապետելու հմտությունները, բացի այդ, հիմնականում ներգրավվել է այն անձանց, ովքեր սոցիալապես խոցելի են եղել, ունեցել նյութական խնդիրներ, որոնց համար, հավաքագրման ընթացքում, նա գումարային չնչին հարցեր է կարգավորել, ընդ որում՝ խմբում ներգրավվել են նաև Անտոն Թոթոնջյանի հետ կապ ունեցած, նրա շրջապատում եղած անձինք։
Հայաստանում տևական ժամանակ իր գտնվելը պատճառաբանելու, իրավապահ մարմինների տեսադաշտում չհայտնվելու և կասկածներից զերծ մնալու նպատակով, Արթուր Վարդանյանը շրջապատում ներկայացրել է, թե իբր պատրաստվում է մարզամշակութային, բարեգործական գործունեություն ծավալել Հայաստանում և այդ նպատակով 2015թ. հուլիսի 10-ին նույնիսկ հիմնադրել է «Հայոց վահան մեկ» անվանմամբ մարզամշակութային հասարակական կազմակերպությունը։
Արթուր Վարդանյանը 2015 թվականի ապրիլից հետո ընկած ժամանակահատվածում հավաքագրել և խմբում ներգրավվել է ներքոհիշյալ անձանց, նրանցից զգալի մասին իր հանցավոր ծրագրերում վերապահելով կոնկրետ դերակատարություն՝
- ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղի բնակիչներ՝ Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանին, Մարատ Լևիկի Թադևոսյանին և Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին, որոնցից առաջին երեքը Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ են,
- քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Արա Լեռնիկի Պողոսյանին, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին, Նելլի Սամվելի Մինասյանին, Սրբուհի Վարդանի Այվազյանին, վերջինիս ծանոթներ, քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին,
- Անտոն Թոթոնջյանի ծանոթներ՝ Գևորգ Պողոսի Ջնդոյանին, Արկադի Հակոբի Մարդոյանին,
- Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին, Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին, Կարեն Ալյոշայի Խաչատրյանին, Աղասի Սերյոժայի Մարտիրոսյանին, ինչպես նաև Հովհաննես Շավարշի Բալաբանյանին,
- «VOLKSWAGEN Golf» մակնիշի 37 QA 759 հ/հ տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին,
- «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության եթերի ապահովման ծառայության արբանյակային հեռարձակման թողարկիչ Արման Արսենի Հայրապետյանին,
- Եղբայրներ՝ Հրանտ և Հայկ Անդրանիկի Վարդանյանին, ովքեր հանդիսանում են Արթուր Վարդանյանի հորեղբոր տղաներ։
- Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին և Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանին (կենցաղում՝ Յուրա)։
Արթուր Վարդանյանը հանդիպելով ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղի բնակիչ, Արցախյան ազատամարտի մասնակից Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, նրա միջոցով ծանոթացել է նաև նույն գյուղի բնակիչներ՝ Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանի, Արթուր Զորիկի Եղիազարյանի և Մարատ Լևիկի Թադևոսյանի հետ։ Մարատ Թադևոսյանը վերջին շրջանում ձեռնպահ է մնացել Արթուր Վարդանյանի հետ շփումներից, իսկ մյուս երեքն ակտիվորեն ներգրավվել են խմբում։ Արթուր Եղիազարյանն այդ ընթացքում Արթուր Վարդանյանին իրացրել է 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ։
Իշխանության զավթման ծրագիրն իրագործելու համար բավարար չափով համախոհներ հավաքագրելով, Արթուր Վարդանյանը նախատեսել է հարձակումներ գործել ներքոհիշյալ պետական մարմինների վրա, յուրաքանչյուր խմբում ընդգրկելով հետևյալ անձանց.
ՀՀ Նախագահի նստավայր՝ Արթուր Եղիազարյան, Խաչիկ Ավետիսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, ՀՀ Ազգային ժողով՝ Արթուր Վարդանյան, Վաղինակ Ստեփանյան, Վլադիմիր Առաքելյան և նրանց հետ ևս 50 անձ, ՀՀ Սահմանադրական դատարան՝ Գևորգ Ջնդոյան, Տիգրան Բոյաջյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, ՀՀ Կառավարության շենք՝ Արկադի Մարդոյան, Արա Պողոսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերություն՝ Արման Հայրապետյան, ով գտնվելու էր ներսում, Ավետիսի Բարեյան, Մարինե Կաթանյան, Ասյա Մկրտչյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, Նելլի Մկրտչյանը մասնակցելու էր կամ ՀՀ նախագահի նստավայրի կամ ՀՀ Ազգային ժողովի շենքերի վրա կատարվելիք հարձակմանը, սակայն բավարար չափով ուժեր չունենալու պատճառով, ընտրված թիրախները և կոնկրետ մասնակիցները փոփոխվել են Արթուր Վարդանյանի հայեցողությամբ, իսկ վերջին շրջանում նա առավել հակված է եղել հարձակում գործել միայն ՀՀ ազգային ժողովի, ՀՀ նախագահի նստավայրի և «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա։ Բացի այդ, իշխանությունը յուրացնելու նպատակն իրագործելու համար, քննարկվել է նաև ՀՀ նախագահի օդանավը թռիչքի պահին «Զվարթնոց» օդանավակայնի անմիջապես հարևանությամբ գտնվող Արևաշատ գյուղի տարածքից, որտեղ բնակվել է Հարություն Սարիբեկյանը, «ՌՊԳ» տեսակի հակատանկային նռնականետով կամ «ՊԿ» գնդացրով խոցելու հնարավորությունը, սակայն սպանության ուղղությամբ նախապատրաստական կոնկրետ գործողություններ չեն ձեռնարկվել և իրականացվել։
«Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա հարձակումից հետո, նախատեսվել է, որ Արման Հայրապետյանն ապահովելու էր Արթուր Վարդանյանի կողմից նախապես ձայնագրված տեսագրության եթերի հեռարձակումը, որով վերջինս դիմելու էր ժողովրդին ներկայացնելով, որ զինված հեղաշրջումը կատարվել է «Հայոց վահան» կազմակերպության կողմից, մի խումբ ազատամարտիկների աջակցությամբ, դրա շարժառիթը, նպատակը և սպասվող հեռանկարային իրադարձությունները։ Հատկանշական է, որ Արթուր Վարդանյանի ուղերձի տեսանկարահանումը նախապես կատարվել է «Ռադիո Մարիամ» ընկերությունում, Անտոն Թոթոնջյանի կողմից այդ նպատակով հատկացված տեսագրող սարքով։
Արթուր Վարդանյանը և Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը խմբի առանձին անդամների ապահովել են գաղտնի հեռախոսահամարներով, որպեսզի նրանք միմյանց հետ կապ պաշտպանեն բացառապես դրանցով։ Ավետիս Բարեյանն օգտագործել է՝ 077 02-64-61, Արթուր Եղիազարյանը՝ 077 01-56-59 և Վաղինակ Ստեփանյանը 077 01-57-50, 077 01-58-52 գաղտնի հեռախոսահամարները։
Արթուր Վարդանյանը խմբի ձևավորման սկզբնական փուլում, որպես հավաքատեղի օգտագործել է իր կնոջ հորը՝ Աշոտ Սումբուլյանի ընտանիքին պատկանող ք. Երևան, Արցախի պողոտա, շենք 10Դ, բն.45 հասցեում գտնվող բնակարանը, որտեղ կուտակվել են ձեռք բերված զենքերը և ռազմամթերքը, իսկ հյուրասենյակի պատին փակցված են եղել Երևանի ու Հայաստանի քարտեզները, որոնց վրա ձեռքով նշագրվել են թիրախ հանդիսացած պետական այն մարմինների տեղակայման վայրերը, որոնց վրա նախատեսվել է հարձակումներ իրականացնել։ Արթուր Վարդանյանի նախաձեռնությամբ 2015 թվականի օգոստոսի վերջերին խմբի անդամներ՝ Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Արկադի Մարդոյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արթուր Եղիազարյանը և Ասյա Մկրտչյանը մեկնել են Սպիտակի Ծաղկաբեր գյուղում գտնվող Արթուր Վարդանյանի հայրական տուն, որտեղ իրենց մոտ ունեցած, Գառնիկ Մարգարյանի կողմից տրված՝ 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգով, «ԻԺ-25» մոդելի 12մմ տրամաչափի ջնջված համարով երկփողանի որսորդական ողորկափող հրացանով և Մարատ Լևիկի Թադևոսյանի օրինական՝ 12մմ տրամաչափի «ABN18948» համարի «ՏՕԶ-34 ԵՊ» մոդելի որսորդական հրացանով, մինչև 2015 թվականի սեպտեմբերի կեսերն ընկած ժամանակահատվածում մարտական պարապմունքներ և մարզումներ են անցկացրել։ Ընդ որում, այդտեղ գտնվելու ընթացքում, 2015թ. սեպտեմբեր 6-ին, Արթուր Վարդանյանի հայրական տանը, «Հայոց վահան» կազմակերպության զինանշանի ֆոնին, խմբակային լուսանկարվել են, որում պատկերված է Արթուր Վարդանյանը և վերը նշված անձինք, ինչպես նաև այնտեղ մի քանի ժամով մեկնած Սիլվա Կանկռունին և Սրբուհի Այվազյանը, նրանք բոլորը կրել են դիմակներ, Արթուր Եղիազարյանը ձեռքին պահել է «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգը, իսկ Տիգրան Բոյաջյանը և Ասյա Մկրտչյանը՝ երկու որսորդական հրացանները։ Տանը բնակվելու ընթացքում խումբը նկատվել է տեղի ոստիկանության աշխատակիցների կողմից և, քանի որ Մարատ Թադևոսյան արդեն մեկնած է եղել Երևան, նրան պատկանող հրացանը գյուղում թողելու համար, այսինքն՝ որսորդական հրազեն պահելու կարգը խախտելու դեպքի հետևանքով, վերջինիս նկատմամբ 02.10.2015թ.-ին վարչական տույժ է կիրառվել։
2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Արթուր Վարդանյանը Մարինե Կաթանյանի անունից կնքված պայմանագրով 1 ամիս ժամկետով վարձակալել է ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, տուն 78 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը և վերը նշված բնակարանից զենքերը, ռազմամթերքը և մյուս իրերն ու առարկաները տեղափոխել է այնտեղ։ Դրանից հետո, նշված առանձնատունն է նա օգտագործել որպես խմբի անդամների հավաքատեղի, այնտեղ են պահվել հավաքված զենքերը, ռազմամթերքը, պայթուցիկ և այլ նյութերը, բացի այդ, խմբի յուրաքանչյուր անդամի համար Արթուր Վարդանյանը Երևանի որսորդական խանութներից գնել է զինվորականին նմանվող համազգեստներ, որոնց վրա առկա են եղել «Հատուկ գումարտակ» գրառումով տարբերանշաններ։ Խմբի անդամները պարբերաբար բնակվել են նշված տանը և կատարել են Արթուր Վարդանյանի կողմից իրենց առջև դրված հանձնարարությունները, մասնավորապես Գևորգ Ջնդոյանը, Արկադի Մարդոյանը, Ավետիս Բարեյանը և Արման Հայրապետյանը լուսանկարել կամ տեսագրել են Արթուր Վարդանյանի համար հետաքրքրություն ներկայացնող օբյեկտները, այդ թվում՝ Հովիկ Աբրահամայնի, Լևոն Տեր-Պետրոսյանի, Մրգաշեն գյուղում գտնվող Սեյրան Օհանյանի հայրական տները, դրանց մատույցները, Ռոբերտ Քոչարյանի աշխատավայրը, ինչպես նաև ՀՀ Նախագահի նստավայրը, Բարեկամության հրապարակը, Ֆրանսիայի հրապարակը, Հաղթանակ և Կիևյան կամուրջները։ Գևորգ Ջնդոյանը սևագիր գծագրել է ՀՀ սահմանդրական դատարանի շենքը, դրա մատույցները և հարակից տարածքները։
Բացի այդ, նոյեմբերի կեսերին Արթուր Վարդանյանը, Ավետիս Բարեյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Նելլի Մինասյանը և Մարինե Կաթանյանը գնացել են Արևիկ գյուղ, այնտեղից մեկնել են նույն մարզում գտնվող անծանոթ տեղանք, որտեղ փորձարկել են «ԱԿ-Մ» և «Ակ-74» տեսակի զենքերը:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վաղ առավոտյան ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, թիվ 78 հասցեով տանը խուզարկություն է կատարվել, որի արդյունքում պարզվել է, որ այդ պահին այնտեղ են գտնվել՝ Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արման Հայրապետյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Մարինե Կաթանյանը, բացի այդ, հայտնաբերվել են վերը նշված թվով 10 ինքնաձիգեր, որոնք Արթուր Վարդանյանի կողմից արդեն իսկ բաշխված են եղել խմբի անդամների միջև՝
1. 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի ջնջված համարով (հայտածվել է՝ 1969 AH 219 թվի ուրվագիծը), փակաղակի վրա առկա է 4 թիվը, հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 7 նկար) խմբում հատկացված է եղել Գևորգ Ջնդոյանին,
2. 1973թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 461637 համարի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 18 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արկադի Մարդոյանին։
3. 1967թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի БИ 5247 համարի «ԱԿՄ» տեսակի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 15 նկար) խմբի անդամներից կոնկրետ որևէ մեկի դեռևս հատկացված չի եղել։
4. 1983թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 2475470 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 4 նկար) խմբում հատկացված է եղել Մարինե Կաթանյանին։
5. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 1 նկար) խմբում հատկացված է եղել Տիգրան Բոյաջյանին։
6. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 3 նկար) խմբում հատկացված է եղել Ասյա Մկրտչյանին։
7. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 5 նկար) խմբում հատկացված է եղել Վաղինակ Ստեփանյանին։
8. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 256769 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 2 նկար) խմբում հատկացված է եղել Նելլի Մինասյանին։
9. 1977թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ-74» տեսակի 935300 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը, առանց խզակոթի, խլացուցիչով (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 9 նկար), խմբում հատկացված է եղել Արթուր Վարդանյանին, բացի այդ նա կրել է 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի ատրճանակը։
10. 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի BE 30 3755 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 17 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արթուր Եղիազարյանին։
Խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև մեծ քանակությամբ ռազմամթերք, պայթուցիկ և այլ նյութեր, փաստաթղթեր, զինվորական հանդերձանք, իրեր ու առարկաներ, այդ թվում՝ ռազմամթերք հանդիսացող տարբեր տրամաչափի, ընդհանուր առմամբ թվով 4933 հատ փամփուշտներ, 21 հատ տարբեր տեսակների նռնակներ, պայթափաթեթներ, վառոդ, նետողական և փշրտող պայթուցիկ նյութեր (համաձայն փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացության)։ Հատկանշական է, որ առանձին դեպքերում զենքերի և ռազմամթերքի փոխանցումը Արթուր Վարդանյանին տեղի է ունեցել Գյումրիում՝ Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանի բնակության վայրում, բացի այդ, վերջինս Հակոբ Հակոբյանի հետ միասին, նույն ավտոմեքենայով, մեկ դեպքով դրանք տեղափոխել է Երևան ու փոխանցել Արթուր Վարդանյանին, իսկ իր ներկայությունն ավտոմեքենայում նպատակ է հետապնդել չեզոքացնել ոստիկանության կողմից ավտոմեքենան ճանապարհին կանգնեցնելու և ստուգելու վտանգը։
Այսինքն, հանցագործությունում նախատեսված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով»:

«…Արթուր Զորիկի Եղիազարյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա, Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանի միջոցով ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված ու ղեկավարված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսպես, Իսպանիայում մշտապես բնակվող Արթուր Վարդանյանը 2014 թվականի սկզբներին կապ է հաստատել Լիբանանում բնակվող Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանի հետ (ծնված՝ 21.11.1956թ., հայտնի նաև Սիլվա Կանկռունի տվյալներով) և 2014 թվականի ապրիլի 15-ին Իսպանիայից մեկնել է Բեյրութ, այնուհետև՝ ապրիլի 16-ին, վերջինիս հետ միասին ուղևորվել է Սիրիա, որտեղից Լիբանան է վերադարձել 18.04.2014թ.-ին, իսկ 03.05.2014թ.-ին կրկին մուտք է գործել Սիրիա։ Արթուր Վարդանյանը Սիրիայից 02.06.2014թ.-ին վերադարձել է Լիբանան և նույն օրը՝ 02.06.2014թ.-ին Բեյրութի «Ռաֆիկ Հարիրիի» միջազգային օդանավակայանով մեկնել է Հորդանան, որից հետո Սիրիա այլևս չի վերադարձել։
«Ռադիո Մարիամ» մշակութային հիմնադրամի տնօրեն, Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցու քահանա, Հայաստանի Հանրապետության և Ավստրալիայի քաղաքացի Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի հանձնարարությամբ, նույն հիմնադրամի լրագրող Լիլիթ Պավելի Թորոսյանը 2015 թվականի հունվարին գործուղվել է Հայաստանից Լիբանան, որտեղ հանդիպել է Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանին ու վերջինիս միջոցով կապ է հաստատել Իսպանիայում այդ ժամանակ գտնված Արթուր Վարդանյանի հետ, ումից ինտերնետային «Սկայպ» ցանցով հարցազրույց է վերցրել՝ Քեսաբում տեղի ունեցած իրադարձությունների և վերջինիս մասնակցության մասին։
2015 թվականի ապրիլի 23-ին Արթուր Վարդանյանը ընտանիքի հետ միասին, իսկ 2015 թվականի ապրիլի 20-ին Սիլվա Կանկռունին՝ ժամանել են Հայաստան և նրանք երկուսով Գյումրի են այցելել տեսակցելու Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին, որտեղ կայացել է նրանց անձնական ծանոթությունը, ինչը վերածվել է փոխադարձ մտերմության։
2015 մայիսի 5-ին Արթուր Վարդանյանը մեկնել է Իսպանիա և 2015թ. մայիսի 27-ին կրկին ժամանել է Հայաստան ու հերթական անգամ հանդիպել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանին, որի հետ կայացած ընդհանուր խոսակցությունների ժամանակ, երկուստեք հանգել են համոզման, որ ստեղծված սոցիալ-տնտեսական խնդիրների, Արցախի հարցում հնարավոր զիջումների գնալու պայմաններում, Հայաստանում անհրաժեշտ է իշխանափոխություն իրականացնել, այսինքն` իշխանությունը զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով։
Արթուր Վարդանյանն ունենալով զինված գործողությունների իրականացման փորձ և ռազմական հմտություններ, ստանձնել է ստեղծել հանցավոր համագործակցություն՝ իշխանության զավթումն իրականացնելու նպատակով, որի լրիվ ֆինանսավորումը պարտավորվել է ապահովել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը։
2015 թվականի ապրիլի վերջերից սկսած Արթուր Վարդանյանը ձեռնամուխ է եղել հանցավոր համագործակցությունը ստեղծելու, դրանում Հայաստանի քաղաքացիներին ներգրավելու, զենքեր, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր հայթայթելու և իշխանությունը զավթելուն ուղղված այլ նախապատրաստական գործողություններ իրականացնելուն, որի համար Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանից պարբերաբար, մաս-մաս ստացել է շուրջ 60.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումար։
Արթուր Վարդանյանը ձգտել է հանցավոր համագործակցությունում ընդգրկել մարդկանց, ովքեր նախկինում մասնակցություն են ունեցել Արցախյան ազատամարտին, հաշվի առնելով նրանց անցած մարտական ուղին և զենքին տիրապետելու հմտությունները, բացի այդ, հիմնականում ներգրավվել է այն անձանց, ովքեր սոցիալապես խոցելի են եղել, ունեցել նյութական խնդիրներ, որոնց համար, հավաքագրման ընթացքում, նա գումարային չնչին հարցեր է կարգավորել, ընդ որում՝ խմբում ներգրավվել են նաև Անտոն Թոթոնջյանի հետ կապ ունեցած, նրա շրջապատում եղած անձինք։
Հայաստանում տևական ժամանակ իր գտնվելը պատճառաբանելու, իրավապահ մարմինների տեսադաշտում չհայտնվելու և կասկածներից զերծ մնալու նպատակով, Արթուր Վարդանյանը շրջապատում ներկայացրել է, թե իբր պատրաստվում է մարզամշակութային, բարեգործական գործունեություն ծավալել Հայաստանում և այդ նպատակով 2015թ. հուլիսի 10-ին նույնիսկ հիմնադրել է «Հայոց վահան մեկ» անվանմամբ մարզամշակութային հասարակական կազմակերպությունը։
Արթուր Վարդանյանը 2015 թվականի ապրիլից հետո ընկած ժամանակահատվածում հավաքագրել և խմբում ներգրավվել է ներքոհիշյալ անձանց, նրանցից զգալի մասին իր հանցավոր ծրագրերում վերապահելով կոնկրետ դերակատարություն՝
- ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղի բնակիչներ՝ Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանին, Մարատ Լևիկի Թադևոսյանին և Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին, որոնցից առաջին երեքը Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ են,
- քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Արա Լեռնիկի Պողոսյանին, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին, Նելլի Սամվելի Մինասյանին, Սրբուհի Վարդանի Այվազյանին, վերջինիս ծանոթներ, քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին,
- Անտոն Թոթոնջյանի ծանոթներ՝ Գևորգ Պողոսի Ջնդոյանին, Արկադի Հակոբի Մարդոյանին,
- Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին, Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին, Կարեն Ալյոշայի Խաչատրյանին, Աղասի Սերյոժայի Մարտիրոսյանին, ինչպես նաև Հովհաննես Շավարշի Բալաբանյանին,
- «VOLKSWAGEN Golf» մակնիշի 37 QA 759 հ/հ տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին,
- «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության եթերի ապահովման ծառայության արբանյակային հեռարձակման թողարկիչ Արման Արսենի Հայրապետյանին,
- Եղբայրներ՝ Հրանտ և Հայկ Անդրանիկի Վարդանյանին, ովքեր հանդիսանում են Արթուր Վարդանյանի հորեղբոր տղաներ։
- Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին և Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանին (կենցաղում՝ Յուրա)։
Արթուր Վարդանյանը հանդիպելով ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղի բնակիչ, Արցախյան ազատամարտի մասնակից Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, նրա միջոցով ծանոթացել է նաև նույն գյուղի բնակիչներ՝ Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանի, Արթուր Զորիկի Եղիազարյանի և Մարատ Լևիկի Թադևոսյանի հետ։ Մարատ Թադևոսյանը վերջին շրջանում ձեռնպահ է մնացել Արթուր Վարդանյանի հետ շփումներից, իսկ մյուս երեքն ակտիվորեն ներգրավվել են խմբում։ Արթուր Եղիազարյանն այդ ընթացքում Արթուր Վարդանյանին իրացրել է 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ։
Իշխանության զավթման ծրագիրն իրագործելու համար բավարար չափով համախոհներ հավաքագրելով, Արթուր Վարդանյանը նախատեսել է հարձակումներ գործել ներքոհիշյալ պետական մարմինների վրա, յուրաքանչյուր խմբում ընդգրկելով հետևյալ անձանց.
ՀՀ Նախագահի նստավայր՝ Արթուր Եղիազարյան, Խաչիկ Ավետիսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, ՀՀ Ազգային ժողով՝ Արթուր Վարդանյան, Վաղինակ Ստեփանյան, Վլադիմիր Առաքելյան և նրանց հետ ևս 50 անձ, ՀՀ Սահմանադրական դատարան՝ Գևորգ Ջնդոյան, Տիգրան Բոյաջյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, ՀՀ Կառավարության շենք՝ Արկադի Մարդոյան, Արա Պողոսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերություն՝ Արման Հայրապետյան, ով գտնվելու էր ներսում, Ավետիսի Բարեյան, Մարինե Կաթանյան, Ասյա Մկրտչյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, Նելլի Մկրտչյանը մասնակցելու էր կամ ՀՀ նախագահի նստավայրի կամ ՀՀ Ազգային ժողովի շենքերի վրա կատարվելիք հարձակմանը, սակայն բավարար չափով ուժեր չունենալու պատճառով, ընտրված թիրախները և կոնկրետ մասնակիցները փոփոխվել են Արթուր Վարդանյանի հայեցողությամբ, իսկ վերջին շրջանում նա առավել հակված է եղել հարձակում գործել միայն ՀՀ ազգային ժողովի, ՀՀ նախագահի նստավայրի և «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա։ Բացի այդ, իշխանությունը յուրացնելու նպատակն իրագործելու համար, քննարկվել է նաև ՀՀ Նախագահի օդանավը թռիչքի պահին «Զվարթնոց» օդանավակայնի անմիջապես հարևանությամբ գտնվող Արևաշատ գյուղի տարածքից, որտեղ բնակվել է Հարություն Սարիբեկյանը, «ՌՊԳ» տեսակի հակատանկային նռնականետով կամ «ՊԿ» գնդացրով խոցելու հնարավորությունը, սակայն սպանության ուղղությամբ նախապատրաստական կոնկրետ գործողություններ չեն ձեռնարկվել և իրականացվել։
«Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա հարձակումից հետո, նախատեսվել է, որ Արման Հայրապետյանն ապահովելու էր Արթուր Վարդանյանի կողմից նախապես ձայնագրված տեսագրության եթերի հեռարձակումը, որով վերջինս դիմելու էր ժողովրդին ներկայացնելով, որ զինված հեղաշրջումը կատարվել է «Հայոց վահան» կազմակերպության կողմից, մի խումբ ազատամարտիկների աջակցությամբ, դրա շարժառիթը, նպատակը և սպասվող հեռանկարային իրադարձությունները։ Հատկանշական է, որ Արթուր Վարդանյանի ուղերձի տեսանկարահանումը նախապես կատարվել է «Ռադիո Մարիամ» ընկերությունում, Անտոն Թոթոնջյանի կողմից այդ նպատակով հատկացված տեսագրող սարքով։
Արթուր Վարդանյանը և Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը խմբի առանձին անդամների ապահովել են գաղտնի հեռախոսահամարներով, որպեսզի նրանք միմյանց հետ կապ պաշտպանեն բացառապես դրանցով։ Ավետիս Բարեյանն օգտագործել է՝ 077 02-64-61, Արթուր Եղիազարյանը՝ 077 01-56-59 և Վաղինակ Ստեփանյանը 077 01-57-50, 077 01-58-52 գաղտնի հեռախոսահամարները։
Արթուր Վարդանյանը խմբի ձևավորման սկզբնական փուլում, որպես հավաքատեղի օգտագործել է իր կնոջ հորը՝ Աշոտ Սումբուլյանի ընտանիքին պատկանող ք. Երևան, Արցախի պողոտա, շենք 10Դ, բն.45 հասցեում գտնվող բնակարանը, որտեղ կուտակվել են ձեռք բերված զենքերը և ռազմամթերքը, իսկ հյուրասենյակի պատին փակցված են եղել Երևանի ու Հայաստանի քարտեզները, որոնց վրա ձեռքով նշագրվել են թիրախ հանդիսացած պետական այն մարմինների տեղակայման վայրերը, որոնց վրա նախատեսվել է հարձակումներ իրականացնել։ Արթուր Վարդանյանի նախաձեռնությամբ 2015 թվականի օգոստոսի վերջերին խմբի անդամներ՝ Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Արկադի Մարդոյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արթուր Եղիազարյանը և Ասյա Մկրտչյանը մեկնել են Սպիտակի Ծաղկաբեր գյուղում գտնվող Արթուր Վարդանյանի հայրական տուն, որտեղ իրենց մոտ ունեցած, Գառնիկ Մարգարյանի կողմից տրված՝ 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգով, «ԻԺ-25» մոդելի 12մմ տրամաչափի ջնջված համարով երկփողանի որսորդական ողորկափող հրացանով և Մարատ Լևիկի Թադևոսյանի օրինական՝ 12մմ տրամաչափի «ABN18948» համարի «ՏՕԶ-34 ԵՊ» մոդելի որսորդական հրացանով, մինչև 2015 թվականի սեպտեմբերի կեսերն ընկած ժամանակահատվածում մարտական պարապմունքներ և մարզումներ են անցկացրել։ Ընդ որում, այդտեղ գտնվելու ընթացքում, 2015թ. սեպտեմբեր 6-ին, Արթուր Վարդանյանի հայրական տանը, «Հայոց վահան» կազմակերպության զինանշանի ֆոնին, խմբակային լուսանկարվել են, որում պատկերված է Արթուր Վարդանյանը և վերը նշված անձինք, ինչպես նաև այնտեղ մի քանի ժամով մեկնած Սիլվա Կանկռունին և Սրբուհի Այվազյանը, նրանք բոլորը կրել են դիմակներ, Արթուր Եղիազարյանը ձեռքին պահել է «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգը, իսկ Տիգրան Բոյաջյանը և Ասյա Մկրտչյանը՝ երկու որսորդական հրացանները։ Տանը բնակվելու ընթացքում խումբը նկատվել է տեղի ոստիկանության աշխատակիցների կողմից և, քանի որ Մարատ Թադևոսյան արդեն մեկնած է եղել Երևան, նրան պատկանող հրացանը գյուղում թողելու համար, այսինքն՝ որսորդական հրազեն պահելու կարգը խախտելու դեպքի հետևանքով, վերջինիս նկատմամբ 02.10.2015թ.-ին վարչական տույժ է կիրառվել։
2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Արթուր Վարդանյանը Մարինե Կաթանյանի անունից կնքված պայմանագրով 1 ամիս ժամկետով վարձակալել է ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, տուն 78 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը և վերը նշված բնակարանից զենքերը, ռազմամթերքը և մյուս իրերն ու առարկաները տեղափոխել է այնտեղ։ Դրանից հետո, նշված առանձնատունն է նա օգտագործել որպես խմբի անդամների հավաքատեղի, այնտեղ են պահվել հավաքված զենքերը, ռազմամթերքը, պայթուցիկ և այլ նյութերը, բացի այդ, խմբի յուրաքանչյուր անդամի համար Արթուր Վարդանյանը Երևանի որսորդական խանութներից գնել է զինվորականին նմանվող համազգեստներ, որոնց վրա առկա են եղել «Հատուկ գումարտակ» գրառումով տարբերանշաններ։ Խմբի անդամները պարբերաբար բնակվել են նշված տանը և կատարել են Արթուր Վարդանյանի կողմից իրենց առջև դրված հանձնարարությունները, մասնավորապես Գևորգ Ջնդոյանը, Արկադի Մարդոյանը, Ավետիս Բարեյանը և Արման Հայրապետյանը լուսանկարել կամ տեսագրել են Արթուր Վարդանյանի համար հետաքրքրություն ներկայացնող օբյեկտները, այդ թվում՝ Հովիկ Աբրահամայնի, Լևոն Տեր-Պետրոսյանի, Մրգաշեն գյուղում գտնվող Սեյրան Օհանյանի հայրական տները, դրանց մատույցները, Ռոբերտ Քոչարյանի աշխատավայրը, ինչպես նաև ՀՀ Նախագահի նստավայրը, Բարեկամության հրապարակը, Ֆրանսիայի հրապարակը, Հաղթանակ և Կիևյան կամուրջները։ Գևորգ Ջնդոյանը սևագիր գծագրել է ՀՀ սահմանդրական դատարանի շենքը, դրա մատույցները և հարակից տարածքները։
Բացի այդ, նոյեմբերի կեսերին Արթուր Վարդանյանը, Ավետիս Բարեյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Նելլի Մինասյանը և Մարինե Կաթանյանը գնացել են Արևիկ գյուղ, այնտեղից մեկնել են նույն մարզում գտնվող անծանոթ տեղանք, որտեղ փորձարկել են «ԱԿ-Մ» և «Ակ-74» տեսակի զենքերը:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վաղ առավոտյան ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, թիվ 78 հասցեով տանը խուզարկություն է կատարվել, որի արդյունքում պարզվել է, որ այդ պահին այնտեղ են գտնվել՝ Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արման Հայրապետյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Մարինե Կաթանյանը, բացի այդ, հայտնաբերվել են վերը նշված թվով 10 ինքնաձիգեր, որոնք Արթուր Վարդանյանի կողմից արդեն իսկ բաշխված են եղել խմբի անդամների միջև՝
1. 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի ջնջված համարով (հայտածվել է՝ 1969 AH 219 թվի ուրվագիծը), փակաղակի վրա առկա է 4 թիվը, հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 7 նկար) խմբում հատկացված է եղել Գևորգ Ջնդոյանին,
2. 1973թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 461637 համարի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 18 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արկադի Մարդոյանին։
3. 1967թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի БИ 5247 համարի «ԱԿՄ» տեսակի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 15 նկար) խմբի անդամներից կոնկրետ որևէ մեկի դեռևս հատկացված չի եղել։
4. 1983թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 2475470 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 4 նկար) խմբում հատկացված է եղել Մարինե Կաթանյանին։
5. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 1 նկար) խմբում հատկացված է եղել Տիգրան Բոյաջյանին։
6. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 3 նկար) խմբում հատկացված է եղել Ասյա Մկրտչյանին։
7. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 5 նկար) խմբում հատկացված է եղել Վաղինակ Ստեփանյանին։
8. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 256769 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 2 նկար) խմբում հատկացված է եղել Նելլի Մինասյանին։
9. 1977թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ-74» տեսակի 935300 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը, առանց խզակոթի, խլացուցիչով (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 9 նկար), խմբում հատկացված է եղել Արթուր Վարդանյանին, բացի այդ նա կրել է 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի ատրճանակը։
10. 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի BE 30 3755 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 17 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արթուր Եղիազարյանին։
Խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև մեծ քանակությամբ ռազմամթերք, պայթուցիկ և այլ նյութեր, փաստաթղթեր, զինվորական հանդերձանք, իրեր ու առարկաներ, այդ թվում՝ ռազմամթերք հանդիսացող տարբեր տրամաչափի, ընդհանուր առմամբ թվով 4933 հատ փամփուշտներ, 21 հատ տարբեր տեսակների նռնակներ, պայթափաթեթներ, վառոդ, նետողական և փշրտող պայթուցիկ նյութեր (համաձայն փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացության)։ Հատկանշական է, որ առանձին դեպքերում զենքերի և ռազմամթերքի փոխանցումը Արթուր Վարդանյանին տեղի է ունեցել Գյումրիում՝ Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանի բնակության վայրում, բացի այդ, վերջինս Հակոբ Հակոբյանի հետ միասին, նույն ավտոմեքենայով, մեկ դեպքով դրանք տեղափոխել է Երևան ու փոխանցել Արթուր Վարդանյանին, իսկ իր ներկայությունն ավտոմեքենայում նպատակ է հետապնդել չեզոքացնել ոստիկանության կողմից ավտոմեքենան ճանապարհին կանգնեցնելու և ստուգելու վտանգը։
Այսինքն, հանցագործությունում նախատեսված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով»:

«…Վահագն Սամվելի Սալնազարյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա, ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված ու ղեկավարված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսպես, Իսպանիայում մշտապես բնակվող Արթուր Վարդանյանը 2014 թվականի սկզբներին կապ է հաստատել Լիբանանում բնակվող Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանի հետ (ծնված՝ 21.11.1956թ., հայտնի նաև Սիլվա Կանկռունի տվյալներով) և 2014 թվականի ապրիլի 15-ին Իսպանիայից մեկնել է Բեյրութ, այնուհետև՝ ապրիլի 16-ին, վերջինիս հետ միասին ուղևորվել է Սիրիա, որտեղից Լիբանան է վերադարձել 18.04.2014թ.-ին, իսկ 03.05.2014թ.-ին կրկին մուտք է գործել Սիրիա։ Արթուր Վարդանյանը Սիրիայից 02.06.2014թ.-ին վերադարձել է Լիբանան և նույն օրը՝ 02.06.2014թ.-ին Բեյրութի «Ռաֆիկ Հարիրիի» միջազգային օդանավակայանով մեկնել է Հորդանան, որից հետո Սիրիա այլևս չի վերադարձել։
«Ռադիո Մարիամ» մշակութային հիմնադրամի տնօրեն, Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցու քահանա, Հայաստանի Հանրապետության և Ավստրալիայի քաղաքացի Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի հանձնարարությամբ, նույն հիմնադրամի լրագրող Լիլիթ Պավելի Թորոսյանը 2015 թվականի հունվարին գործուղվել է Հայաստանից Լիբանան, որտեղ հանդիպել է Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանին ու վերջինիս միջոցով կապ է հաստատել Իսպանիայում այդ ժամանակ գտնված Արթուր Վարդանյանի հետ, ումից ինտերնետային «Սկայպ» ցանցով հարցազրույց է վերցրել՝ Քեսաբում տեղի ունեցած իրադարձությունների և վերջինիս մասնակցության մասին։
2015 թվականի ապրիլի 23-ին Արթուր Վարդանյանը ընտանիքի հետ միասին, իսկ 2015 թվականի ապրիլի 20-ին Սիլվա Կանկռունին՝ ժամանել են Հայաստան և նրանք երկուսով Գյումրի են այցելել տեսակցելու Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին, որտեղ կայացել է նրանց անձնական ծանոթությունը, ինչը վերածվել է փոխադարձ մտերմության։
2015 մայիսի 5-ին Արթուր Վարդանյանը մեկնել է Իսպանիա և 2015թ. մայիսի 27-ին կրկին ժամանել է Հայաստան ու հերթական անգամ հանդիպել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանին, որի հետ կայացած ընդհանուր խոսակցությունների ժամանակ, երկուստեք հանգել են համոզման, որ ստեղծված սոցիալ-տնտեսական խնդիրների, Արցախի հարցում հնարավոր զիջումների գնալու պայմաններում, Հայաստանում անհրաժեշտ է իշխանափոխություն իրականացնել, այսինքն` իշխանությունը զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով։
Արթուր Վարդանյանն ունենալով զինված գործողությունների իրականացման փորձ և ռազմական հմտություններ, ստանձնել է ստեղծել հանցավոր համագործակցություն՝ իշխանության զավթումն իրականացնելու նպատակով, որի լրիվ ֆինանսավորումը պարտավորվել է ապահովել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը։
2015 թվականի ապրիլի վերջերից սկսած Արթուր Վարդանյանը ձեռնամուխ է եղել հանցավոր համագործակցությունը ստեղծելու, դրանում Հայաստանի քաղաքացիներին ներգրավելու, զենքեր, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր հայթայթելու և իշխանությունը զավթելուն ուղղված այլ նախապատրաստական գործողություններ իրականացնելուն, որի համար Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանից պարբերաբար, մաս-մաս ստացել է շուրջ 60.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումար։
Արթուր Վարդանյանը ձգտել է հանցավոր համագործակցությունում ընդգրկել մարդկանց, ովքեր նախկինում մասնակցություն են ունեցել Արցախյան ազատամարտին, հաշվի առնելով նրանց անցած մարտական ուղին և զենքին տիրապետելու հմտությունները, բացի այդ, հիմնականում ներգրավվել է այն անձանց, ովքեր սոցիալապես խոցելի են եղել, ունեցել նյութական խնդիրներ, որոնց համար, հավաքագրման ընթացքում, նա գումարային չնչին հարցեր է կարգավորել, ընդ որում՝ խմբում ներգրավվել են նաև Անտոն Թոթոնջյանի հետ կապ ունեցած, նրա շրջապատում եղած անձինք։
Հայաստանում տևական ժամանակ իր գտնվելը պատճառաբանելու, իրավապահ մարմինների տեսադաշտում չհայտնվելու և կասկածներից զերծ մնալու նպատակով, Արթուր Վարդանյանը շրջապատում ներկայացրել է, թե իբր պատրաստվում է մարզամշակութային, բարեգործական գործունեություն ծավալել Հայաստանում և այդ նպատակով 2015թ. հուլիսի 10-ին նույնիսկ հիմնադրել է «Հայոց վահան մեկ» անվանմամբ մարզամշակութային հասարակական կազմակերպությունը։
Արթուր Վարդանյանը 2015 թվականի ապրիլից հետո ընկած ժամանակահատվածում հավաքագրել և խմբում ներգրավվել է ներքոհիշյալ անձանց, նրանցից զգալի մասին իր հանցավոր ծրագրերում վերապահելով կոնկրետ դերակատարություն՝
- ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղի բնակիչներ՝ Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանին, Մարատ Լևիկի Թադևոսյանին և Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին, որոնցից առաջին երեքը Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ են,
- քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Արա Լեռնիկի Պողոսյանին, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին, Նելլի Սամվելի Մինասյանին, Սրբուհի Վարդանի Այվազյանին, վերջինիս ծանոթներ, քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին,
- Անտոն Թոթոնջյանի ծանոթներ՝ Գևորգ Պողոսի Ջնդոյանին, Արկադի Հակոբի Մարդոյանին,
- Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին, Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին, Կարեն Ալյոշայի Խաչատրյանին, Աղասի Սերյոժայի Մարտիրոսյանին, ինչպես նաև Հովհաննես Շավարշի Բալաբանյանին,
- «VOLKSWAGEN Golf» մակնիշի 37 QA 759 հ/հ տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին,
- «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության եթերի ապահովման ծառայության արբանյակային հեռարձակման թողարկիչ Արման Արսենի Հայրապետյանին,
- Եղբայրներ՝ Հրանտ և Հայկ Անդրանիկի Վարդանյանին, ովքեր հանդիսանում են Արթուր Վարդանյանի հորեղբոր տղաներ։
- Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին և Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանին (կենցաղում՝ Յուրա)։
Իշխանության զավթման ծրագիրն իրագործելու համար բավարար չափով համախոհներ հավաքագրելով, Արթուր Վարդանյանը նախատեսել է հարձակումներ գործել ներքոհիշյալ պետական մարմինների վրա, յուրաքանչյուր խմբում ընդգրկելով հետևյալ անձանց.
ՀՀ Նախագահի նստավայր՝ Արթուր Եղիազարյան, Խաչիկ Ավետիսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, ՀՀ Ազգային ժողով՝ Արթուր Վարդանյան, Վաղինակ Ստեփանյան, Վլադիմիր Առաքելյան և նրանց հետ ևս 50 անձ, ՀՀ Սահմանադրական դատարան՝ Գևորգ Ջնդոյան, Տիգրան Բոյաջյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, ՀՀ Կառավարության շենք՝ Արկադի Մարդոյան, Արա Պողոսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերություն՝ Արման Հայրապետյան, ով գտնվելու էր ներսում, Ավետիսի Բարեյան, Մարինե Կաթանյան, Ասյա Մկրտչյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, Նելլի Մկրտչյանը մասնակցելու էր կամ ՀՀ նախագահի նստավայրի կամ ՀՀ Ազգային ժողովի շենքերի վրա կատարվելիք հարձակմանը, սակայն բավարար չափով ուժեր չունենալու պատճառով, ընտրված թիրախները և կոնկրետ մասնակիցները փոփոխվել են Արթուր Վարդանյանի հայեցողությամբ, իսկ վերջին շրջանում նա առավել հակված է եղել հարձակում գործել միայն ՀՀ ազգային ժողովի, ՀՀ նախագահի նստավայրի և «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա։ Բացի այդ, իշխանությունը յուրացնելու նպատակն իրագործելու համար, քննարկվել է նաև ՀՀ Նախագահի օդանավը թռիչքի պահին «Զվարթնոց» օդանավակայնի անմիջապես հարևանությամբ գտնվող Արևաշատ գյուղի տարածքից, որտեղ բնակվել է Հարություն Սարիբեկյանը, «ՌՊԳ» տեսակի հակատանկային նռնականետով կամ «ՊԿ» գնդացրով խոցելու հնարավորությունը, սակայն սպանության ուղղությամբ նախապատրաստական կոնկրետ գործողություններ չեն ձեռնարկվել և իրականացվել։
«Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա հարձակումից հետո, նախատեսվել է, որ Արման Հայրապետյանն ապահովելու էր Արթուր Վարդանյանի կողմից նախապես ձայնագրված տեսագրության եթերի հեռարձակումը, որով վերջինս դիմելու էր ժողովրդին ներկայացնելով, որ զինված հեղաշրջումը կատարվել է «Հայոց վահան» կազմակերպության կողմից, մի խումբ ազատամարտիկների աջակցությամբ, դրա շարժառիթը, նպատակը և սպասվող հեռանկարային իրադարձությունները։ Հատկանշական է, որ Արթուր Վարդանյանի ուղերձի տեսանկարահանումը նախապես կատարվել է «Ռադիո Մարիամ» ընկերությունում, Անտոն Թոթոնջյանի կողմից այդ նպատակով հատկացված տեսագրող սարքով։
Արթուր Վարդանյանը և Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը խմբի առանձին անդամների ապահովել են գաղտնի հեռախոսահամարներով, որպեսզի նրանք միմյանց հետ կապ պաշտպանեն բացառապես դրանցով։ Վահագն Սալնազարյանն օգտագործել է՝ 093 14-01-54 գաղտնի եռախոսահամարները։
Արթուր Վարդանյանը խմբի համար զենք հայթայթելու և իր մոտ տեղափոխելու գործողություններում հաճախ օգտագործել է Վահագն Սամվելի Սալնազարյանի «VOLKSWAGEN Golf» մակնիշի 37 QA 759 հ/հ տաքսի ավտոմեքենան, ընդ որում՝ վերջինիս նախազգուշացնելով, որ նա անծանոթ մարդկանց ներկայությամբ հանդես գա իբր սովորական տաքսու վարորդ, մասնավորապես.
. 2015թ. սեպտեմբեր ամսին Տիգրան Բոյաջյանը և Արթուր Վարդանյանը Վահագն Սալնազարյանի հետ ավտոմեքենայով մեկնել են Եղվարդ, Արթուր Վարդանյանը մտել է Գառնիկ Մարգարյանի տուն և վերցնելով բերել է 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը, որը տեղափոխվել է Երևան, իսկ այնուհետև Սպիտակի Ծաղկաբեր գյուղում գտնվող Արթուր Վարդանյանի հայրական տուն, որտեղ խմբի առանձին անդամներ մարտական պարապմունքներ և մարզումներ են անցկացրել։
. 2015թ. հոկտեմբերին Տիգրան Բոյաջյանի և Նելլի Մինասյանի հետ ավտոմեքենայով մեկնել են Գորիս զենք բերելու, սակայն Արթուր Վարդանյանը ճանապարհին զանգահարելով ասել է, որ զենք չի լինի, ուստի նրանք գիշերելով Նելլի Մինասյանի հայրական տանը հաջորդ օրը վերադարձել են Երևան։
. 2015թ. հոկտեմբեր ամսին Ավետիս Բարեյանը, Արթուր Վարդանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը Վահագն Սալնազարյանի հետ ավտոմեքենայով մեկնել են ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևաշատ գյուղ և Հարություն Սարիբեկյանի տնից վերցրել ու տեղափոխել են ռազմամթերք հանդիսացող 1 հատ «ՌՊԳ-22» տեսակի հակատանկային նռնականետ։
. 2015թ. հոկտեմբեր-նոյեմբեր ամիսների ընթացքում Արա Պողոսյանը Վահագն Սալնազարյանի հետ ավտոմեքենայով մեկնել են Երևանի Սարի Թաղ թաղամաս, որտեղ Էդուարդ Ներսիսյանը իր ընկերոջ տան բակում գտնվող շան բնից հանել ու տվել է 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ և փամփուշտներ, ընդ որում՝ պարկում տեղադրված ինքնաձիգի փողը պարկից դուրս է գտնվել ու տեսանելի է եղել։
. 2015թ. նոյեմբերին Վաղինակ Ստեփանյանը և Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանը (կենցաղում՝ Յուրա) Վահագն Սալնազարյանի հետ ավտոմեքենայով մեկնել են ՀՀ Լոռու և Տավուշի մարզեր զենք հայթայթելու և Երևան տեղափոխելու նպատակով, սակայն գործարքը չի հաջողվել և նրանք վերադարձել են ձեռնունայն։
. 2015թ. հոկտեմբեր ամսին Արթուր Վարդանյանը, Տիգրան Բոյաջյանը և Արա Պողոսյանը Վահագն Սալնազարյանի հետ ավտոմեքենայով մեկնել են քաղաք Եղվարդ և Վլադիմիր Առաքելյանին պատկանող գործարանի տարածքից, վերջինիցս վերցրել են ժանգոտած 2 ինքնաձիգեր, որոնք տեղադրված են եղել պարկում և տեղափոխել են Երևան։
. Արթուր Վարդանյանին և խմբի անդամներին տեղափոխել է Գյումրի և Ստեփանակերտ քաղաքներ, բացի այդ, Սպիտակի Ծաղկաբեր գյուղում գտնվող Արթուր Վարդանյանի հայրական տնից խմբի անդամներին, մարզումներն ավարտելուց հետո, տեղափոխել է Երևան։
Արթուր Վարդանյանը խմբի ձևավորման սկզբնական փուլում, որպես հավաքատեղի օգտագործել է իր կնոջ հորը՝ Աշոտ Սումբուլյանի ընտանիքին պատկանող ք. Երևան, Արցախի պողոտա, շենք 10Դ, բն.45 հասցեում գտնվող բնակարանը, որտեղ կուտակվել են ձեռք բերված զենքերը և ռազմամթերքը, իսկ հյուրասենյակի պատին փակցված են եղել Երևանի ու Հայաստանի քարտեզները, որոնց վրա ձեռքով նշագրվել են թիրախ հանդիսացած պետական այն մարմինների տեղակայման վայրերը, որոնց վրա նախատեսվել է հարձակումներ իրականացնել։ Արթուր Վարդանյանի նախաձեռնությամբ 2015 թվականի օգոստոսի վերջերին խմբի անդամներ՝ Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Արկադի Մարդոյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արթուր Եղիազարյանը և Ասյա Մկրտչյանը մեկնել են Սպիտակի Ծաղկաբեր գյուղում գտնվող Արթուր Վարդանյանի հայրական տուն, որտեղ իրենց մոտ ունեցած, Գառնիկ Մարգարյանի կողմից տրված՝ 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգով, «ԻԺ-25» մոդելի 12մմ տրամաչափի ջնջված համարով երկփողանի որսորդական ողորկափող հրացանով և Մարատ Լևիկի Թադևոսյանի օրինական՝ 12մմ տրամաչափի «ABN18948» համարի «ՏՕԶ-34 ԵՊ» մոդելի որսորդական հրացանով, մինչև 2015 թվականի սեպտեմբերի կեսերն ընկած ժամանակահատվածում մարտական պարապմունքներ և մարզումներ են անցկացրել։ Ընդ որում, այդտեղ գտնվելու ընթացքում, 2015թ. սեպտեմբեր 6-ին, Արթուր Վարդանյանի հայրական տանը, «Հայոց վահան» կազմակերպության զինանշանի ֆոնին, խմբակային լուսանկարվել են, որում պատկերված է Արթուր Վարդանյանը և վերը նշված անձինք, ինչպես նաև այնտեղ մի քանի ժամով մեկնած Սիլվա Կանկռունին և Սրբուհի Այվազյանը, նրանք բոլորը կրել են դիմակներ, Արթուր Եղիազարյանը ձեռքին պահել է «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգը, իսկ Տիգրան Բոյաջյանը և Ասյա Մկրտչյանը՝ երկու որսորդական հրացանները։ Տանը բնակվելու ընթացքում խումբը նկատվել է տեղի ոստիկանության աշխատակիցների կողմից և, քանի որ Մարատ Թադևոսյան արդեն մեկնած է եղել Երևան, նրան պատկանող հրացանը գյուղում թողելու համար, այսինքն՝ որսորդական հրազեն պահելու կարգը խախտելու դեպքի հետևանքով, վերջինիս նկատմամբ 02.10.2015թ.-ին վարչական տույժ է կիրառվել։
2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Արթուր Վարդանյանը Մարինե Կաթանյանի անունից կնքված պայմանագրով 1 ամիս ժամկետով վարձակալել է ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, տուն 78 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը և վերը նշված բնակարանից զենքերը, ռազմամթերքը և մյուս իրերն ու առարկաները տեղափոխել է այնտեղ։ Դրանից հետո, նշված առանձնատունն է նա օգտագործել որպես խմբի անդամների հավաքատեղի, այնտեղ են պահվել հավաքված զենքերը, ռազմամթերքը, պայթուցիկ և այլ նյութերը, բացի այդ, խմբի յուրաքանչյուր անդամի համար Արթուր Վարդանյանը Երևանի որսորդական խանութներից գնել է զինվորականին նմանվող համազգեստներ, որոնց վրա առկա են եղել «Հատուկ գումարտակ» գրառումով տարբերանշաններ։ Խմբի անդամները պարբերաբար բնակվել են նշված տանը և կատարել են Արթուր Վարդանյանի կողմից իրենց առջև դրված հանձնարարությունները, մասնավորապես Գևորգ Ջնդոյանը, Արկադի Մարդոյանը, Ավետիս Բարեյանը և Արման Հայրապետյանը լուսանկարել կամ տեսագրել են Արթուր Վարդանյանի համար հետաքրքրություն ներկայացնող օբյեկտները, այդ թվում՝ Հովիկ Աբրահամայնի, Լևոն Տեր-Պետրոսյանի, Մրգաշեն գյուղում գտնվող Սեյրան Օհանյանի հայրական տները, դրանց մատույցները, Ռոբերտ Քոչարյանի աշխատավայրը, ինչպես նաև ՀՀ Նախագահի նստավայրը, Բարեկամության հրապարակը, Ֆրանսիայի հրապարակը, Հաղթանակ և Կիևյան կամուրջները։ Գևորգ Ջնդոյանը սևագիր գծագրել է ՀՀ սահմանդրական դատարանի շենքը, դրա մատույցները և հարակից տարածքները։
Բացի այդ, նոյեմբերի կեսերին Արթուր Վարդանյանը, Ավետիս Բարեյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Նելլի Մինասյանը և Մարինե Կաթանյանը գնացել են Արևիկ գյուղ, այնտեղից մեկնել են նույն մարզում գտնվող անծանոթ տեղանք, որտեղ փորձարկել են «ԱԿ-Մ» և «Ակ-74» տեսակի զենքերը:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վաղ առավոտյան ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, թիվ 78 հասցեով տանը խուզարկություն է կատարվել, որի արդյունքում պարզվել է, որ այդ պահին այնտեղ են գտնվել՝ Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արման Հայրապետյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Մարինե Կաթանյանը, բացի այդ, հայտնաբերվել են վերը նշված թվով 10 ինքնաձիգեր, որոնք Արթուր Վարդանյանի կողմից արդեն իսկ բաշխված են եղել խմբի անդամների միջև՝
1. 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի ջնջված համարով (հայտածվել է՝ 1969 AH 219 թվի ուրվագիծը), փակաղակի վրա առկա է 4 թիվը, հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 7 նկար) խմբում հատկացված է եղել Գևորգ Ջնդոյանին,
2. 1973թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 461637 համարի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 18 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արկադի Մարդոյանին։
3. 1967թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի БИ 5247 համարի «ԱԿՄ» տեսակի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 15 նկար) խմբի անդամներից կոնկրետ որևէ մեկի դեռևս հատկացված չի եղել։
4. 1983թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 2475470 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 4 նկար) խմբում հատկացված է եղել Մարինե Կաթանյանին։
5. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 1 նկար) խմբում հատկացված է եղել Տիգրան Բոյաջյանին։
6. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 3 նկար) խմբում հատկացված է եղել Ասյա Մկրտչյանին։
7. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 5 նկար) խմբում հատկացված է եղել Վաղինակ Ստեփանյանին։
8. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 256769 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 2 նկար) խմբում հատկացված է եղել Նելլի Մինասյանին։
9. 1977թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ-74» տեսակի 935300 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը, առանց խզակոթի, խլացուցիչով (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 9 նկար), խմբում հատկացված է եղել Արթուր Վարդանյանին, բացի այդ նա կրել է 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի ատրճանակը։
10. 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի BE 30 3755 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 17 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արթուր Եղիազարյանին։
Խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև մեծ քանակությամբ ռազմամթերք, պայթուցիկ և այլ նյութեր, փաստաթղթեր, զինվորական հանդերձանք, իրեր ու առարկաներ, այդ թվում՝ ռազմամթերք հանդիսացող տարբեր տրամաչափի, ընդհանուր առմամբ թվով 4933 հատ փամփուշտներ, 21 հատ տարբեր տեսակների նռնակներ, պայթափաթեթներ, վառոդ, նետողական և փշրտող պայթուցիկ նյութեր (համաձայն փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացության)։ Հատկանշական է, որ առանձին դեպքերում զենքերի և ռազմամթերքի փոխանցումը Արթուր Վարդանյանին տեղի է ունեցել Գյումրիում՝ Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանի բնակության վայրում, բացի այդ, վերջինս Հակոբ Հակոբյանի հետ միասին, նույն ավտոմեքենայով, մեկ դեպքով դրանք տեղափոխել է Երևան ու փոխանցել Արթուր Վարդանյանին, իսկ իր ներկայությունն ավտոմեքենայում նպատակ է հետապնդել չեզոքացնել ոստիկանության կողմից ավտոմեքենան ճանապարհին կանգնեցնելու և ստուգելու վտանգը։
Այսինքն, հանցագործությունում նախատեսված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով»:

«…Արման Արսենի Հայրապետյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա, Արթուր Զորիկի Եղիազարյանի միջոցով ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված ու ղեկավարված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսպես, Իսպանիայում մշտապես բնակվող Արթուր Վարդանյանը 2014 թվականի սկզբներին կապ է հաստատել Լիբանանում բնակվող Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանի հետ (ծնված՝ 21.11.1956թ., հայտնի նաև Սիլվա Կանկռունի տվյալներով) և 2014 թվականի ապրիլի 15-ին Իսպանիայից մեկնել է Բեյրութ, այնուհետև՝ ապրիլի 16-ին, վերջինիս հետ միասին ուղևորվել է Սիրիա, որտեղից Լիբանան է վերադարձել 18.04.2014թ.-ին, իսկ 03.05.2014թ.-ին կրկին մուտք է գործել Սիրիա։ Արթուր Վարդանյանը Սիրիայից 02.06.2014թ.-ին վերադարձել է Լիբանան և նույն օրը՝ 02.06.2014թ.-ին Բեյրութի «Ռաֆիկ Հարիրիի» միջազգային օդանավակայանով մեկնել է Հորդանան, որից հետո Սիրիա այլևս չի վերադարձել։
«Ռադիո Մարիամ» մշակութային հիմնադրամի տնօրեն, Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցու քահանա, Հայաստանի Հանրապետության և Ավստրալիայի քաղաքացի Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի հանձնարարությամբ, նույն հիմնադրամի լրագրող Լիլիթ Պավելի Թորոսյանը 2015 թվականի հունվարին գործուղվել է Հայաստանից Լիբանան, որտեղ հանդիպել է Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանին ու վերջինիս միջոցով կապ է հաստատել Իսպանիայում այդ ժամանակ գտնված Արթուր Վարդանյանի հետ, ումից ինտերնետային «Սկայպ» ցանցով հարցազրույց է վերցրել՝ Քեսաբում տեղի ունեցած իրադարձությունների և վերջինիս մասնակցության մասին։
2015 թվականի ապրիլի 23-ին Արթուր Վարդանյանը ընտանիքի հետ միասին, իսկ 2015 թվականի ապրիլի 20-ին Սիլվա Կանկռունին՝ ժամանել են Հայաստան և նրանք երկուսով Գյումրի են այցելել տեսակցելու Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին, որտեղ կայացել է նրանց անձնական ծանոթությունը, ինչը վերածվել է փոխադարձ մտերմության։
2015 մայիսի 5-ին Արթուր Վարդանյանը մեկնել է Իսպանիա և 2015թ. մայիսի 27-ին կրկին ժամանել է Հայաստան ու հերթական անգամ հանդիպել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանին, որի հետ կայացած ընդհանուր խոսակցությունների ժամանակ, երկուստեք հանգել են համոզման, որ ստեղծված սոցիալ-տնտեսական խնդիրների, Արցախի հարցում հնարավոր զիջումների գնալու պայմաններում, Հայաստանում անհրաժեշտ է իշխանափոխություն իրականացնել, այսինքն` իշխանությունը զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով։
Արթուր Վարդանյանն ունենալով զինված գործողությունների իրականացման փորձ և ռազմական հմտություններ, ստանձնել է ստեղծել հանցավոր համագործակցություն՝ իշխանության զավթումն իրականացնելու նպատակով, որի լրիվ ֆինանսավորումը պարտավորվել է ապահովել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը։
2015 թվականի ապրիլի վերջերից սկսած Արթուր Վարդանյանը ձեռնամուխ է եղել հանցավոր համագործակցությունը ստեղծելու, դրանում Հայաստանի քաղաքացիներին ներգրավելու, զենքեր, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր հայթայթելու և իշխանությունը զավթելուն ուղղված այլ նախապատրաստական գործողություններ իրականացնելուն, որի համար Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանից պարբերաբար, մաս-մաս ստացել է շուրջ 60.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումար։
Արթուր Վարդանյանը ձգտել է հանցավոր համագործակցությունում ընդգրկել մարդկանց, ովքեր նախկինում մասնակցություն են ունեցել Արցախյան ազատամարտին, հաշվի առնելով նրանց անցած մարտական ուղին և զենքին տիրապետելու հմտությունները, բացի այդ, հիմնականում ներգրավվել է այն անձանց, ովքեր սոցիալապես խոցելի են եղել, ունեցել նյութական խնդիրներ, որոնց համար, հավաքագրման ընթացքում, նա գումարային չնչին հարցեր է կարգավորել, ընդ որում՝ խմբում ներգրավվել են նաև Անտոն Թոթոնջյանի հետ կապ ունեցած, նրա շրջապատում եղած անձինք։
Հայաստանում տևական ժամանակ իր գտնվելը պատճառաբանելու, իրավապահ մարմինների տեսադաշտում չհայտնվելու և կասկածներից զերծ մնալու նպատակով, Արթուր Վարդանյանը շրջապատում ներկայացրել է, թե իբր պատրաստվում է մարզամշակութային, բարեգործական գործունեություն ծավալել Հայաստանում և այդ նպատակով 2015թ. հուլիսի 10-ին նույնիսկ հիմնադրել է «Հայոց վահան մեկ» անվանմամբ մարզամշակութային հասարակական կազմակերպությունը։
Արթուր Վարդանյանը 2015 թվականի ապրիլից հետո ընկած ժամանակահատվածում հավաքագրել և խմբում ներգրավվել է ներքոհիշյալ անձանց, նրանցից զգալի մասին իր հանցավոր ծրագրերում վերապահելով կոնկրետ դերակատարություն՝
- ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղի բնակիչներ՝ Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանին, Մարատ Լևիկի Թադևոսյանին և Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին, որոնցից առաջին երեքը Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ են,
- քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Արա Լեռնիկի Պողոսյանին, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին, Նելլի Սամվելի Մինասյանին, Սրբուհի Վարդանի Այվազյանին, վերջինիս ծանոթներ, քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին,
- Անտոն Թոթոնջյանի ծանոթներ՝ Գևորգ Պողոսի Ջնդոյանին, Արկադի Հակոբի Մարդոյանին,
- Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին, Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին, Կարեն Ալյոշայի Խաչատրյանին, Աղասի Սերյոժայի Մարտիրոսյանին, ինչպես նաև Հովհաննես Շավարշի Բալաբանյանին,
- «VOLKSWAGEN Golf» մակնիշի 37 QA 759 հ/հ տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին,
- «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության եթերի ապահովման ծառայության արբանյակային հեռարձակման թողարկիչ Արման Արսենի Հայրապետյանին,
- Եղբայրներ՝ Հրանտ և Հայկ Անդրանիկի Վարդանյանին, ովքեր հանդիսանում են Արթուր Վարդանյանի հորեղբոր տղաներ։
- Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին և Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանին (կենցաղում՝ Յուրա)։
Իշխանության զավթման ծրագիրն իրագործելու համար բավարար չափով համախոհներ հավաքագրելով, Արթուր Վարդանյանը նախատեսել է հարձակումներ գործել ներքոհիշյալ պետական մարմինների վրա, յուրաքանչյուր խմբում ընդգրկելով հետևյալ անձանց.
ՀՀ Նախագահի նստավայր՝ Արթուր Եղիազարյան, Խաչիկ Ավետիսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, ՀՀ Ազգային ժողով՝ Արթուր Վարդանյան, Վաղինակ Ստեփանյան, Վլադիմիր Առաքելյան և նրանց հետ ևս 50 անձ, ՀՀ Սահմանադրական դատարան՝ Գևորգ Ջնդոյան, Տիգրան Բոյաջյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, ՀՀ Կառավարության շենք՝ Արկադի Մարդոյան, Արա Պողոսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերություն՝ Արման Հայրապետյան, ով գտնվելու էր ներսում, Ավետիսի Բարեյան, Մարինե Կաթանյան, Ասյա Մկրտչյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, Նելլի Մկրտչյանը մասնակցելու էր կամ ՀՀ նախագահի նստավայրի կամ ՀՀ Ազգային ժողովի շենքերի վրա կատարվելիք հարձակմանը, սակայն բավարար չափով ուժեր չունենալու պատճառով, ընտրված թիրախները և կոնկրետ մասնակիցները փոփոխվել են Արթուր Վարդանյանի հայեցողությամբ, իսկ վերջին շրջանում նա առավել հակված է եղել հարձակում գործել միայն ՀՀ ազգային ժողովի, ՀՀ նախագահի նստավայրի և «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա։ Բացի այդ, իշխանությունը յուրացնելու նպատակն իրագործելու համար, քննարկվել է նաև ՀՀ Նախագահի օդանավը թռիչքի պահին «Զվարթնոց» օդանավակայնի անմիջապես հարևանությամբ գտնվող Արևաշատ գյուղի տարածքից, որտեղ բնակվել է Հարություն Սարիբեկյանը, «ՌՊԳ» տեսակի հակատանկային նռնականետով կամ «ՊԿ» գնդացրով խոցելու հնարավորությունը, սակայն սպանության ուղղությամբ նախապատրաստական կոնկրետ գործողություններ չեն ձեռնարկվել և իրականացվել։
«Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա հարձակումից հետո, նախատեսվել է, որ Արման Հայրապետյանն ապահովելու էր Արթուր Վարդանյանի կողմից նախապես ձայնագրված տեսագրության եթերի հեռարձակումը, որով վերջինս դիմելու էր ժողովրդին ներկայացնելով, որ զինված հեղաշրջումը կատարվել է «Հայոց վահան» կազմակերպության կողմից, մի խումբ ազատամարտիկների աջակցությամբ, դրա շարժառիթը, նպատակը և սպասվող հեռանկարային իրադարձությունները։ Ընկերության շենքի ներսում ճիշտ կողմնորոշվելու, Արման Հայրապետյանի աշխատասենյակի կոնկրետ տեղը իմանալու համար, վերջինս Մարինե Կաթանյանին, հեռուստաընկերության անվտանգությունն ապահովող աշխատակիցներից գաղտնի, իր «Ֆոլկսվագեն գոլֆ 4» մակնիշի 88 DR 883 հ/հ ավտոմեքենայով, նոյեմբերի կեսերին մտցրել է հսկվող տարածք և տարել իր աշխատասենյակ, որից հետո նույն եղանակով նրան դուրս է բերել այնտեղից։ Բացի այդ, Արթուրի Վարդանյանի ցուցումով հոկտեմբերի կեսերին Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը և Մարինե Կաթանյանը մեկ անգամ գնացել են հեռուստաաշտարակ հետախուզության, որտեղ Տիգրան Բոյաջյանը և Նելլի Մինասյանը անցել են դարպասի վրայով, իսկ Մարինե Կաթանյանը սպասել է մինչ դարպաս հասնելը, այնուհետև, Տիգրան Բոյաջյանը մենակ անցել է փշալարերը և մտել հեռուստաաշտարակի տարածք՝ ուսումնասիրելու նպատակով: Դրանից բացի, Մարինե Կաթանյանը, Ասյա Մկրտչյանը և Նելլի Մինասյանը այցելել են «Հ1 հեռուստաընկերություն» հաղորդում դիտելու, սակայն իրական նպատակն այցելության եղել է տեղանքին ծանոթանալը:
Արթուր Վարդանյանը և Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը խմբի առանձին անդամների ապահովել են գաղտնի հեռախոսահամարներով, որպեսզի նրանք միմյանց հետ կապ պաշտպանեն բացառապես դրանցով։ Ասյա Մկրտչյանն օգտագործել է՝ 098 30-64-67, Մարինե Կաթանյանը՝ 077 02-31-38 և 098 10-12-77, իսկ Արման Հայրապետյանը՝ 098 30-73-79 գաղտնի հեռախոսահամարները։
Արթուր Վարդանյանը խմբի ձևավորման սկզբնական փուլում, որպես հավաքատեղի օգտագործել է իր կնոջ հորը՝ Աշոտ Սումբուլյանի ընտանիքին պատկանող ք. Երևան, Արցախի պողոտա, շենք 10Դ, բն.45 հասցեում գտնվող բնակարանը, որտեղ կուտակվել են ձեռք բերված զենքերը և ռազմամթերքը, իսկ հյուրասենյակի պատին փակցված են եղել Երևանի ու Հայաստանի քարտեզները, որոնց վրա ձեռքով նշագրվել են թիրախ հանդիսացած պետական այն մարմինների տեղակայման վայրերը, որոնց վրա նախատեսվել է հարձակումներ իրականացնել։ Արթուր Վարդանյանի նախաձեռնությամբ 2015 թվականի օգոստոսի վերջերին խմբի անդամներ՝ Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Արկադի Մարդոյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արթուր Եղիազարյանը և Ասյա Մկրտչյանը մեկնել են Սպիտակի Ծաղկաբեր գյուղում գտնվող Արթուր Վարդանյանի հայրական տուն, որտեղ իրենց մոտ ունեցած, Գառնիկ Մարգարյանի կողմից տրված՝ 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգով, «ԻԺ-25» մոդելի 12մմ տրամաչափի ջնջված համարով երկփողանի որսորդական ողորկափող հրացանով և Մարատ Լևիկի Թադևոսյանի օրինական՝ 12մմ տրամաչափի «ABN18948» համարի «ՏՕԶ-34 ԵՊ» մոդելի որսորդական հրացանով, մինչև 2015 թվականի սեպտեմբերի կեսերն ընկած ժամանակահատվածում մարտական պարապմունքներ և մարզումներ են անցկացրել։ Ընդ որում, այդտեղ գտնվելու ընթացքում, 2015թ. սեպտեմբեր 6-ին, Արթուր Վարդանյանի հայրական տանը, «Հայոց վահան» կազմակերպության զինանշանի ֆոնին, խմբակային լուսանկարվել են, որում պատկերված է Արթուր Վարդանյանը և վերը նշված անձինք, ինչպես նաև այնտեղ մի քանի ժամով մեկնած Սիլվա Կանկռունին և Սրբուհի Այվազյանը, նրանք բոլորը կրել են դիմակներ, Արթուր Եղիազարյանը ձեռքին պահել է «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգը, իսկ Տիգրան Բոյաջյանը և Ասյա Մկրտչյանը՝ երկու որսորդական հրացանները։ Տանը բնակվելու ընթացքում խումբը նկատվել է տեղի ոստիկանության աշխատակիցների կողմից և, քանի որ Մարատ Թադևոսյան արդեն մեկնած է եղել Երևան, նրան պատկանող հրացանը գյուղում թողելու համար, այսինքն՝ որսորդական հրազեն պահելու կարգը խախտելու դեպքի հետևանքով, վերջինիս նկատմամբ 02.10.2015թ.-ին վարչական տույժ է կիրառվել։
2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Արթուր Վարդանյանը Մարինե Կաթանյանի անունից կնքված պայմանագրով 1 ամիս ժամկետով վարձակալել է ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, տուն 78 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը և վերը նշված բնակարանից զենքերը, ռազմամթերքը և մյուս իրերն ու առարկաները տեղափոխել է այնտեղ։ Դրանից հետո, նշված առանձնատունն է նա օգտագործել որպես խմբի անդամների հավաքատեղի, այնտեղ են պահվել հավաքված զենքերը, ռազմամթերքը, պայթուցիկ և այլ նյութերը, բացի այդ, խմբի յուրաքանչյուր անդամի համար Արթուր Վարդանյանը Երևանի որսորդական խանութներից գնել է զինվորականին նմանվող համազգեստներ, որոնց վրա առկա են եղել «Հատուկ գումարտակ» գրառումով տարբերանշաններ։ Խմբի անդամները պարբերաբար բնակվել են նշված տանը և կատարել են Արթուր Վարդանյանի կողմից իրենց առջև դրված հանձնարարությունները, մասնավորապես Գևորգ Ջնդոյանը, Արկադի Մարդոյանը, Ավետիս Բարեյանը և Արման Հայրապետյանը լուսանկարել կամ տեսագրել են Արթուր Վարդանյանի համար հետաքրքրություն ներկայացնող օբյեկտները, այդ թվում՝ Հովիկ Աբրահամայնի, Լևոն Տեր-Պետրոսյանի, Մրգաշեն գյուղում գտնվող Սեյրան Օհանյանի հայրական տները, դրանց մատույցները, Ռոբերտ Քոչարյանի աշխատավայրը, ինչպես նաև ՀՀ Նախագահի նստավայրը, Բարեկամության հրապարակը, Ֆրանսիայի հրապարակը, Հաղթանակ և Կիևյան կամուրջները։ Գևորգ Ջնդոյանը սևագիր գծագրել է ՀՀ սահմանդրական դատարանի շենքը, դրա մատույցները և հարակից տարածքները։
Բացի այդ, նոյեմբերի կեսերին Արթուր Վարդանյանը, Ավետիս Բարեյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Նելլի Մինասյանը և Մարինե Կաթանյանը գնացել են Արևիկ գյուղ, այնտեղից մեկնել են նույն մարզում գտնվող անծանոթ տեղանք, որտեղ փորձարկել են «ԱԿ-Մ» և «Ակ-74» տեսակի զենքերը:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վաղ առավոտյան ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, թիվ 78 հասցեով տանը խուզարկություն է կատարվել, որի արդյունքում պարզվել է, որ այդ պահին այնտեղ են գտնվել՝ Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արման Հայրապետյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Մարինե Կաթանյանը, բացի այդ, հայտնաբերվել են վերը նշված թվով 10 ինքնաձիգեր, որոնք Արթուր Վարդանյանի կողմից արդեն իսկ բաշխված են եղել խմբի անդամների միջև՝
1. 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի ջնջված համարով (հայտածվել է՝ 1969 AH 219 թվի ուրվագիծը), փակաղակի վրա առկա է 4 թիվը, հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 7 նկար) խմբում հատկացված է եղել Գևորգ Ջնդոյանին,
2. 1973թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 461637 համարի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 18 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արկադի Մարդոյանին։
3. 1967թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի БИ 5247 համարի «ԱԿՄ» տեսակի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 15 նկար) խմբի անդամներից կոնկրետ որևէ մեկի դեռևս հատկացված չի եղել։
4. 1983թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 2475470 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 4 նկար) խմբում հատկացված է եղել Մարինե Կաթանյանին։
5. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 1 նկար) խմբում հատկացված է եղել Տիգրան Բոյաջյանին։
6. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 3 նկար) խմբում հատկացված է եղել Ասյա Մկրտչյանին։
7. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 5 նկար) խմբում հատկացված է եղել Վաղինակ Ստեփանյանին։
8. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 256769 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 2 նկար) խմբում հատկացված է եղել Նելլի Մինասյանին։
9. 1977թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ-74» տեսակի 935300 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը, առանց խզակոթի, խլացուցիչով (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 9 նկար), խմբում հատկացված է եղել Արթուր Վարդանյանին, բացի այդ նա կրել է 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի ատրճանակը։
10. 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի BE 30 3755 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 17 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արթուր Եղիազարյանին։
Խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև մեծ քանակությամբ ռազմամթերք, պայթուցիկ և այլ նյութեր, փաստաթղթեր, զինվորական հանդերձանք, իրեր ու առարկաներ, այդ թվում՝ ռազմամթերք հանդիսացող տարբեր տրամաչափի, ընդհանուր առմամբ թվով 4933 հատ փամփուշտներ, 21 հատ տարբեր տեսակների նռնակներ, պայթափաթեթներ, վառոդ, նետողական և փշրտող պայթուցիկ նյութեր (համաձայն փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացության)։ Հատկանշական է, որ առանձին դեպքերում զենքերի և ռազմամթերքի փոխանցումը Արթուր Վարդանյանին տեղի է ունեցել Գյումրիում՝ Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանի բնակության վայրում, բացի այդ, վերջինս Հակոբ Հակոբյանի հետ միասին, նույն ավտոմեքենայով, մեկ դեպքով դրանք տեղափոխել է Երևան ու փոխանցել Արթուր Վարդանյանին, իսկ իր ներկայությունն ավտոմեքենայում նպատակ է հետապնդել չեզոքացնել ոստիկանության կողմից ավտոմեքենան ճանապարհին կանգնեցնելու և ստուգելու վտանգը։
Այսինքն, հանցագործությունում նախատեսված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով»:

«…Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա, Երևանում ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված ու ղեկավարված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսպես, Իսպանիայում մշտապես բնակվող Արթուր Վարդանյանը 2014 թվականի սկզբներին կապ է հաստատել Լիբանանում բնակվող Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանի հետ (ծնված՝ 21.11.1956թ., հայտնի նաև Սիլվա Կանկռունի տվյալներով) և 2014 թվականի ապրիլի 15-ին Իսպանիայից մեկնել է Բեյրութ, այնուհետև՝ ապրիլի 16-ին, վերջինիս հետ միասին ուղևորվել է Սիրիա, որտեղից Լիբանան է վերադարձել 18.04.2014թ.-ին, իսկ 03.05.2014թ.-ին կրկին մուտք է գործել Սիրիա։ Արթուր Վարդանյանը Սիրիայից 02.06.2014թ.-ին վերադարձել է Լիբանան և նույն օրը՝ 02.06.2014թ.-ին Բեյրութի «Ռաֆիկ Հարիրիի» միջազգային օդանավակայանով մեկնել է Հորդանան, որից հետո Սիրիա այլևս չի վերադարձել։
«Ռադիո Մարիամ» մշակութային հիմնադրամի տնօրեն, Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցու քահանա, Հայաստանի Հանրապետության և Ավստրալիայի քաղաքացի Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի հանձնարարությամբ, նույն հիմնադրամի լրագրող Լիլիթ Պավելի Թորոսյանը 2015 թվականի հունվարին գործուղվել է Հայաստանից Լիբանան, որտեղ հանդիպել է Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանին ու վերջինիս միջոցով կապ է հաստատել Իսպանիայում այդ ժամանակ գտնված Արթուր Վարդանյանի հետ, ումից ինտերնետային «Սկայպ» ցանցով հարցազրույց է վերցրել՝ Քեսաբում տեղի ունեցած իրադարձությունների և վերջինիս մասնակցության մասին։
2015 թվականի ապրիլի 23-ին Արթուր Վարդանյանը ընտանիքի հետ միասին, իսկ 2015 թվականի ապրիլի 20-ին Սիլվա Կանկռունին՝ ժամանել են Հայաստան և նրանք երկուսով Գյումրի են այցելել տեսակցելու Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին, որտեղ կայացել է նրանց անձնական ծանոթությունը, ինչը վերածվել է փոխադարձ մտերմության։
2015 մայիսի 5-ին Արթուր Վարդանյանը մեկնել է Իսպանիա և 2015թ. մայիսի 27-ին կրկին ժամանել է Հայաստան ու հերթական անգամ հանդիպել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանին, որի հետ կայացած ընդհանուր խոսակցությունների ժամանակ, երկուստեք հանգել են համոզման, որ ստեղծված սոցիալ-տնտեսական խնդիրների, Արցախի հարցում հնարավոր զիջումների գնալու պայմաններում, Հայաստանում անհրաժեշտ է իշխանափոխություն իրականացնել, այսինքն` իշխանությունը զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով։
Արթուր Վարդանյանն ունենալով զինված գործողությունների իրականացման փորձ և ռազմական հմտություններ, ստանձնել է ստեղծել հանցավոր համագործակցություն՝ իշխանության զավթումն իրականացնելու նպատակով, որի լրիվ ֆինանսավորումը պարտավորվել է ապահովել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը։
2015 թվականի ապրիլի վերջերից սկսած Արթուր Վարդանյանը ձեռնամուխ է եղել հանցավոր համագործակցությունը ստեղծելու, դրանում Հայաստանի քաղաքացիներին ներգրավելու, զենքեր, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր հայթայթելու և իշխանությունը զավթելուն ուղղված այլ նախապատրաստական գործողություններ իրականացնելուն, որի համար Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանից պարբերաբար, մաս-մաս ստացել է շուրջ 60.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումար։
Արթուր Վարդանյանը ձգտել է հանցավոր համագործակցությունում ընդգրկել մարդկանց, ովքեր նախկինում մասնակցություն են ունեցել Արցախյան ազատամարտին, հաշվի առնելով նրանց անցած մարտական ուղին և զենքին տիրապետելու հմտությունները, բացի այդ, հիմնականում ներգրավվել է այն անձանց, ովքեր սոցիալապես խոցելի են եղել, ունեցել նյութական խնդիրներ, որոնց համար, հավաքագրման ընթացքում, նա գումարային չնչին հարցեր է կարգավորել, ընդ որում՝ խմբում ներգրավվել են նաև Անտոն Թոթոնջյանի հետ կապ ունեցած, նրա շրջապատում եղած անձինք։
Հայաստանում տևական ժամանակ իր գտնվելը պատճառաբանելու, իրավապահ մարմինների տեսադաշտում չհայտնվելու և կասկածներից զերծ մնալու նպատակով, Արթուր Վարդանյանը շրջապատում ներկայացրել է, թե իբր պատրաստվում է մարզամշակութային, բարեգործական գործունեություն ծավալել Հայաստանում և այդ նպատակով 2015թ. հուլիսի 10-ին նույնիսկ հիմնադրել է «Հայոց վահան մեկ» անվանմամբ մարզամշակութային հասարակական կազմակերպությունը։
Արթուր Վարդանյանը 2015 թվականի ապրիլից հետո ընկած ժամանակահատվածում հավաքագրել և խմբում ներգրավվել է ներքոհիշյալ անձանց, նրանցից զգալի մասին իր հանցավոր ծրագրերում վերապահելով կոնկրետ դերակատարություն՝
- ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղի բնակիչներ՝ Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանին, Մարատ Լևիկի Թադևոսյանին և Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին, որոնցից առաջին երեքը Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ են,
- քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Արա Լեռնիկի Պողոսյանին, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին, Նելլի Սամվելի Մինասյանին, Սրբուհի Վարդանի Այվազյանին, վերջինիս ծանոթներ, քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին,
- Անտոն Թոթոնջյանի ծանոթներ՝ Գևորգ Պողոսի Ջնդոյանին, Արկադի Հակոբի Մարդոյանին,
- Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին, Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին, Կարեն Ալյոշայի Խաչատրյանին, Աղասի Սերյոժայի Մարտիրոսյանին, ինչպես նաև Հովհաննես Շավարշի Բալաբանյանին,
- «VOLKSWAGEN Golf» մակնիշի 37 QA 759 հ/հ տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին,
- «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության եթերի ապահովման ծառայության արբանյակային հեռարձակման թողարկիչ Արման Արսենի Հայրապետյանին,
- Եղբայրներ՝ Հրանտ և Հայկ Անդրանիկի Վարդանյանին, ովքեր հանդիսանում են Արթուր Վարդանյանի հորեղբոր տղաներ։
- Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին և Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանին (կենցաղում՝ Յուրա)։
Արթուր Վարդանյանը Երևանում ծանոթանալով Արցախյան ազատամարտի մասնակից «Ապար» մականունով Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանի հետ, նրա միջոցով խմբում ներգրավել է նաև ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևաշատ գյուղի բնակիչ Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին, ով խմբին իրացրել է ռազմամթերք հանդիսացող 1 հատ «ՌՊԳ-22» տեսակի հակատանկային նռնականետ և հանձնառել է մասնակցել իշխանությունը զավթելուն ուղղված գործողություններին, այդ թվում, պատրաստակամություն է հայտնել իրենց գյուղի տարածքից նռնականետով կամ գնդացրով խոցել ՀՀ Նախագահի ինքնաթիռը։ Էդվարդ Ներսիսյանը շարունակելով նոր անդամներ հավաքագրել խմբում, 2015 թվականի նոյեմբերի 22-ին Արթուր Վարդանյանի կողմից վարձակալված ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, 78 առանձնատուն է ուղեկցել Կարեն Ալյոշայի Խաչատրյանին, Աղասի Սերյոժայի Մարտիրոսյանին և Հովհաննես Շավարշի Բալաբանյանին, որտեղ նրանց հետ զրուցել է Արթուր Վարդանյանը, սակայն վերջիններս կոնկրետ գործողությունում չեն ներգրավվել և դերակատարություն դեռևս չեն ունեցել։ Էդվարդ Ներսիյանը Արթուր Վարդանյանին իրացրել է 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ և գործարանային արտադրության «Ф-1» տեսակի մարտական ձեռքի բեկորային նռնակ, որը պիտանի է նպատակային օգտագործման համար և հանդիսանում է ռազմամթերք: Նշված նռանկի հետ միասին տվել է նաև «նԺհ» տեսակի էլեկտրական ճայթիչ, որը պիտանի է նպատակային օգտագործման համար և հանդիսանում է ռազմամթերք, ինչպես նաև մարտկոց և կլորավուն դետալ, որոնք միասին հնարավոր չի եղել պարզել, թե արդյոք հանդիսանում են պայ¬թու¬ցիկ սարք, թե ոչ:
Իշխանության զավթման ծրագիրն իրագործելու համար բավարար չափով համախոհներ հավաքագրելով, Արթուր Վարդանյանը նախատեսել է հարձակումներ գործել ներքոհիշյալ պետական մարմինների վրա, յուրաքանչյուր խմբում ընդգրկելով հետևյալ անձանց.
ՀՀ Նախագահի նստավայր՝ Արթուր Եղիազարյան, Խաչիկ Ավետիսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, ՀՀ Ազգային ժողով՝ Արթուր Վարդանյան, Վաղինակ Ստեփանյան, Վլադիմիր Առաքելյան և նրանց հետ ևս 50 անձ, ՀՀ Սահմանադրական դատարան՝ Գևորգ Ջնդոյան, Տիգրան Բոյաջյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, ՀՀ Կառավարության շենք՝ Արկադի Մարդոյան, Արա Պողոսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերություն՝ Արման Հայրապետյան, ով գտնվելու էր ներսում, Ավետիսի Բարեյան, Մարինե Կաթանյան, Ասյա Մկրտչյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, Էդվարդ Ներսիսյանը, Հարություն Սարիբեկյանը և Նելլի Մկրտչյանը մասնակցելու էին կամ ՀՀ նախագահի նստավայրի կամ ՀՀ Ազգային ժողովի շենքերի վրա կատարվելիք հարձակմանը, սակայն բավարար չափով ուժեր չունենալու պատճառով, ընտրված թիրախները և կոնկրետ մասնակիցները փոփոխվել են Արթուր Վարդանյանի հայեցողությամբ, իսկ վերջին շրջանում նա առավել հակված է եղել հարձակում գործել միայն ՀՀ ազգային ժողովի, ՀՀ նախագահի նստավայրի և «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա։ Բացի այդ, իշխանությունը յուրացնելու նպատակն իրագործելու համար, քննարկվել է նաև ՀՀ Նախագահի օդանավը թռիչքի պահին «Զվարթնոց» օդանավակայնի անմիջապես հարևանությամբ գտնվող Արևաշատ գյուղի տարածքից, որտեղ բնակվել է Հարություն Սարիբեկյանը, «ՌՊԳ» տեսակի հակատանկային նռնականետով կամ «ՊԿ» գնդացրով խոցելու հնարավորությունը, սակայն սպանության ուղղությամբ նախապատրաստական կոնկրետ գործողություններ չեն ձեռնարկվել և իրականացվել։
«Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա հարձակումից հետո, նախատեսվել է, որ Արման Հայրապետյանն ապահովելու էր Արթուր Վարդանյանի կողմից նախապես ձայնագրված տեսագրության եթերի հեռարձակումը, որով վերջինս դիմելու էր ժողովրդին ներկայացնելով, որ զինված հեղաշրջումը կատարվել է «Հայոց վահան» կազմակերպության կողմից, մի խումբ ազատամարտիկների աջակցությամբ, դրա շարժառիթը, նպատակը և սպասվող հեռանկարային իրադարձությունները։
Արթուր Վարդանյանը և Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը խմբի առանձին անդամների ապահովել են գաղտնի հեռախոսահամարներով, որպեսզի նրանք միմյանց հետ կապ պաշտպանեն բացառապես դրանցով։ Էդվարդ Ներսիսյանն օգտագործել է իր հիմնական 091 54-75-08 իսկ Հարություն Սարիբեկյանը՝ 043 30-33-97 գաղտնի հեռախոսահամարները։
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վաղ առավոտյան ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, թիվ 78 հասցեով տանը խուզարկություն է կատարվել, որի արդյունքում պարզվել է, որ այդ պահին այնտեղ են գտնվել՝ Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արման Հայրապետյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Մարինե Կաթանյանը, բացի այդ, հայտնաբերվել են վերը նշված թվով 10 ինքնաձիգեր, որոնք Արթուր Վարդանյանի կողմից արդեն իսկ բաշխված են եղել խմբի անդամների միջև՝
1. 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի ջնջված համարով (հայտածվել է՝ 1969 AH 219 թվի ուրվագիծը), փակաղակի վրա առկա է 4 թիվը, հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 7 նկար) խմբում հատկացված է եղել Գևորգ Ջնդոյանին,
2. 1973թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 461637 համարի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 18 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արկադի Մարդոյանին։
3. 1967թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի БИ 5247 համարի «ԱԿՄ» տեսակի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 15 նկար) խմբի անդամներից կոնկրետ որևէ մեկի դեռևս հատկացված չի եղել։
4. 1983թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 2475470 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 4 նկար) խմբում հատկացված է եղել Մարինե Կաթանյանին։
5. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 1 նկար) խմբում հատկացված է եղել Տիգրան Բոյաջյանին։
6. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 3 նկար) խմբում հատկացված է եղել Ասյա Մկրտչյանին։
7. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 5 նկար) խմբում հատկացված է եղել Վաղինակ Ստեփանյանին։
8. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 256769 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 2 նկար) խմբում հատկացված է եղել Նելլի Մինասյանին։
9. 1977թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ-74» տեսակի 935300 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը, առանց խզակոթի, խլացուցիչով (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 9 նկար), խմբում հատկացված է եղել Արթուր Վարդանյանին, բացի այդ նա կրել է 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի ատրճանակը։
10. 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի BE 30 3755 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 17 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արթուր Եղիազարյանին։
Խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև մեծ քանակությամբ ռազմամթերք, պայթուցիկ և այլ նյութեր, փաստաթղթեր, զինվորական հանդերձանք, իրեր ու առարկաներ, այդ թվում՝ ռազմամթերք հանդիսացող տարբեր տրամաչափի, ընդհանուր առմամբ թվով 4933 հատ փամփուշտներ, 21 հատ տարբեր տեսակների նռնակներ, պայթափաթեթներ, վառոդ, նետողական և փշրտող պայթուցիկ նյութեր (համաձայն փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացության)։ Հատկանշական է, որ առանձին դեպքերում զենքերի և ռազմամթերքի փոխանցումը Արթուր Վարդանյանին տեղի է ունեցել Գյումրիում՝ Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանի բնակության վայրում, բացի այդ, վերջինս Հակոբ Հակոբյանի հետ միասին, նույն ավտոմեքենայով, մեկ դեպքով դրանք տեղափոխել է Երևան ու փոխանցել Արթուր Վարդանյանին, իսկ իր ներկայությունն ավտոմեքենայում նպատակ է հետապնդել չեզոքացնել ոստիկանության կողմից ավտոմեքենան ճանապարհին կանգնեցնելու և ստուգելու վտանգը։
Այսինքն, հանցագործությունում նախատեսված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով»:

«…Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա, Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանի միջոցով ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված ու ղեկավարված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսպես, Իսպանիայում մշտապես բնակվող Արթուր Վարդանյանը 2014 թվականի սկզբներին կապ է հաստատել Լիբանանում բնակվող Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանի հետ (ծնված՝ 21.11.1956թ., հայտնի նաև Սիլվա Կանկռունի տվյալներով) և 2014 թվականի ապրիլի 15-ին Իսպանիայից մեկնել է Բեյրութ, այնուհետև՝ ապրիլի 16-ին, վերջինիս հետ միասին ուղևորվել է Սիրիա, որտեղից Լիբանան է վերադարձել 18.04.2014թ.-ին, իսկ 03.05.2014թ.-ին կրկին մուտք է գործել Սիրիա։ Արթուր Վարդանյանը Սիրիայից 02.06.2014թ.-ին վերադարձել է Լիբանան և նույն օրը՝ 02.06.2014թ.-ին Բեյրութի «Ռաֆիկ Հարիրիի» միջազգային օդանավակայանով մեկնել է Հորդանան, որից հետո Սիրիա այլևս չի վերադարձել։
«Ռադիո Մարիամ» մշակութային հիմնադրամի տնօրեն, Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցու քահանա, Հայաստանի Հանրապետության և Ավստրալիայի քաղաքացի Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի հանձնարարությամբ, նույն հիմնադրամի լրագրող Լիլիթ Պավելի Թորոսյանը 2015 թվականի հունվարին գործուղվել է Հայաստանից Լիբանան, որտեղ հանդիպել է Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանին ու վերջինիս միջոցով կապ է հաստատել Իսպանիայում այդ ժամանակ գտնված Արթուր Վարդանյանի հետ, ումից ինտերնետային «Սկայպ» ցանցով հարցազրույց է վերցրել՝ Քեսաբում տեղի ունեցած իրադարձությունների և վերջինիս մասնակցության մասին։
2015 թվականի ապրիլի 23-ին Արթուր Վարդանյանը ընտանիքի հետ միասին, իսկ 2015 թվականի ապրիլի 20-ին Սիլվա Կանկռունին՝ ժամանել են Հայաստան և նրանք երկուսով Գյումրի են այցելել տեսակցելու Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին, որտեղ կայացել է նրանց անձնական ծանոթությունը, ինչը վերածվել է փոխադարձ մտերմության։
2015 մայիսի 5-ին Արթուր Վարդանյանը մեկնել է Իսպանիա և 2015թ. մայիսի 27-ին կրկին ժամանել է Հայաստան ու հերթական անգամ հանդիպել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանին, որի հետ կայացած ընդհանուր խոսակցությունների ժամանակ, երկուստեք հանգել են համոզման, որ ստեղծված սոցիալ-տնտեսական խնդիրների, Արցախի հարցում հնարավոր զիջումների գնալու պայմաններում, Հայաստանում անհրաժեշտ է իշխանափոխություն իրականացնել, այսինքն` իշխանությունը զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով։
Արթուր Վարդանյանն ունենալով զինված գործողությունների իրականացման փորձ և ռազմական հմտություններ, ստանձնել է ստեղծել հանցավոր համագործակցություն՝ իշխանության զավթումն իրականացնելու նպատակով, որի լրիվ ֆինանսավորումը պարտավորվել է ապահովել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը։
2015 թվականի ապրիլի վերջերից սկսած Արթուր Վարդանյանը ձեռնամուխ է եղել հանցավոր համագործակցությունը ստեղծելու, դրանում Հայաստանի քաղաքացիներին ներգրավելու, զենքեր, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր հայթայթելու և իշխանությունը զավթելուն ուղղված այլ նախապատրաստական գործողություններ իրականացնելուն, որի համար Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանից պարբերաբար, մաս-մաս ստացել է շուրջ 60.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումար։
Արթուր Վարդանյանը ձգտել է հանցավոր համագործակցությունում ընդգրկել մարդկանց, ովքեր նախկինում մասնակցություն են ունեցել Արցախյան ազատամարտին, հաշվի առնելով նրանց անցած մարտական ուղին և զենքին տիրապետելու հմտությունները, բացի այդ, հիմնականում ներգրավվել է այն անձանց, ովքեր սոցիալապես խոցելի են եղել, ունեցել նյութական խնդիրներ, որոնց համար, հավաքագրման ընթացքում, նա գումարային չնչին հարցեր է կարգավորել, ընդ որում՝ խմբում ներգրավվել են նաև Անտոն Թոթոնջյանի հետ կապ ունեցած, նրա շրջապատում եղած անձինք։
Հայաստանում տևական ժամանակ իր գտնվելը պատճառաբանելու, իրավապահ մարմինների տեսադաշտում չհայտնվելու և կասկածներից զերծ մնալու նպատակով, Արթուր Վարդանյանը շրջապատում ներկայացրել է, թե իբր պատրաստվում է մարզամշակութային, բարեգործական գործունեություն ծավալել Հայաստանում և այդ նպատակով 2015թ. հուլիսի 10-ին նույնիսկ հիմնադրել է «Հայոց վահան մեկ» անվանմամբ մարզամշակութային հասարակական կազմակերպությունը։
Արթուր Վարդանյանը 2015 թվականի ապրիլից հետո ընկած ժամանակահատվածում հավաքագրել և խմբում ներգրավվել է ներքոհիշյալ անձանց, նրանցից զգալի մասին իր հանցավոր ծրագրերում վերապահելով կոնկրետ դերակատարություն՝
- ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղի բնակիչներ՝ Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանին, Մարատ Լևիկի Թադևոսյանին և Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին, որոնցից առաջին երեքը Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ են,
- քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Արա Լեռնիկի Պողոսյանին, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին, Նելլի Սամվելի Մինասյանին, Սրբուհի Վարդանի Այվազյանին, վերջինիս ծանոթներ, քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին,
- Անտոն Թոթոնջյանի ծանոթներ՝ Գևորգ Պողոսի Ջնդոյանին, Արկադի Հակոբի Մարդոյանին,
- Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին, Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին, Կարեն Ալյոշայի Խաչատրյանին, Աղասի Սերյոժայի Մարտիրոսյանին, ինչպես նաև Հովհաննես Շավարշի Բալաբանյանին,
- «VOLKSWAGEN Golf» մակնիշի 37 QA 759 հ/հ տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին,
- «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության եթերի ապահովման ծառայության արբանյակային հեռարձակման թողարկիչ Արման Արսենի Հայրապետյանին,
- Եղբայրներ՝ Հրանտ և Հայկ Անդրանիկի Վարդանյանին, ովքեր հանդիսանում են Արթուր Վարդանյանի հորեղբոր տղաներ։
- Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին և Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանին (կենցաղում՝ Յուրա)։
Արթուր Վարդանյանը Երևանում ծանոթանալով Արցախյան ազատամարտի մասնակից «Ապար» մականունով Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանի հետ, նրա միջոցով խմբում ներգրավել է նաև ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևաշատ գյուղի բնակիչ Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին, ով խմբին իրացրել է ռազմամթերք հանդիսացող 1 հատ «ՌՊԳ-22» տեսակի հակատանկային նռնականետ և հանձնառել է մասնակցել իշխանությունը զավթելուն ուղղված գործողություններին, այդ թվում, պատրաստակամություն է հայտնել իրենց գյուղի տարածքից նռնականետով կամ գնդացրով խոցել ՀՀ Նախագահի ինքնաթիռը։ Էդվարդ Ներսիսյանը շարունակելով նոր անդամներ հավաքագրել խմբում, 2015 թվականի նոյեմբերի 22-ին Արթուր Վարդանյանի կողմից վարձակալված ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, 78 առանձնատուն է ուղեկցել Կարեն Ալյոշայի Խաչատրյանին, Աղասի Սերյոժայի Մարտիրոսյանին և Հովհաննես Շավարշի Բալաբանյանին, որտեղ նրանց հետ զրուցել է Արթուր Վարդանյանը, սակայն վերջիններս կոնկրետ գործողությունում չեն ներգրավվել և դերակատարություն դեռևս չեն ունեցել։ Էդվարդ Ներսիյանը Արթուր Վարդանյանին իրացրել է 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ և գործարանային արտադրության «Ф-1» տե¬սա¬կի մար¬տական ձեռքի բե¬կո¬¬րա¬յին նռնակ, որը պիտանի է նպա¬տա¬կա¬յին օգտագործման համար և հանդիսանում է ռազմամթերք: Նշված նռանկի հետ միասին տվել է նաև «նԺհ» տեսակի էլեկտրական ճայթիչ, որը պիտանի է նպատակային օգտագործման համար և հանդիսանում է ռազմամթերք, ինչպես նաև մարտկոց և կլորավուն դետալ, որոնք միասին հնարավոր չի եղել պարզել, թե արդյոք հանդիսանում են պայ¬թու¬ցիկ սարք, թե ոչ:
Իշխանության զավթման ծրագիրն իրագործելու համար բավարար չափով համախոհներ հավաքագրելով, Արթուր Վարդանյանը նախատեսել է հարձակումներ գործել ներքոհիշյալ պետական մարմինների վրա, յուրաքանչյուր խմբում ընդգրկելով հետևյալ անձանց.
ՀՀ Նախագահի նստավայր՝ Արթուր Եղիազարյան, Խաչիկ Ավետիսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, ՀՀ Ազգային ժողով՝ Արթուր Վարդանյան, Վաղինակ Ստեփանյան, Վլադիմիր Առաքելյան և նրանց հետ ևս 50 անձ, ՀՀ Սահմանադրական դատարան՝ Գևորգ Ջնդոյան, Տիգրան Բոյաջյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, ՀՀ Կառավարության շենք՝ Արկադի Մարդոյան, Արա Պողոսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերություն՝ Արման Հայրապետյան, ով գտնվելու էր ներսում, Ավետիսի Բարեյան, Մարինե Կաթանյան, Ասյա Մկրտչյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, Էդվարդ Ներսիսյանը, Հարություն Սարիբեկյանը և Նելլի Մկրտչյանը մասնակցելու էին կամ ՀՀ նախագահի նստավայրի կամ ՀՀ Ազգային ժողովի շենքերի վրա կատարվելիք հարձակմանը, սակայն բավարար չափով ուժեր չունենալու պատճառով, ընտրված թիրախները և կոնկրետ մասնակիցները փոփոխվել են Արթուր Վարդանյանի հայեցողությամբ, իսկ վերջին շրջանում նա առավել հակված է եղել հարձակում գործել միայն ՀՀ ազգային ժողովի, ՀՀ նախագահի նստավայրի և «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա։ Բացի այդ, իշխանությունը յուրացնելու նպատակն իրագործելու համար, քննարկվել է նաև ՀՀ Նախագահի օդանավը թռիչքի պահին «Զվարթնոց» օդանավակայնի անմիջապես հարևանությամբ գտնվող Արևաշատ գյուղի տարածքից, որտեղ բնակվել է Հարություն Սարիբեկյանը, «ՌՊԳ» տեսակի հակատանկային նռնականետով կամ «ՊԿ» գնդացրով խոցելու հնարավորությունը, սակայն սպանության ուղղությամբ նախապատրաստական կոնկրետ գործողություններ չեն ձեռնարկվել և իրականացվել։
«Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա հարձակումից հետո, նախատեսվել է, որ Արման Հայրապետյանն ապահովելու էր Արթուր Վարդանյանի կողմից նախապես ձայնագրված տեսագրության եթերի հեռարձակումը, որով վերջինս դիմելու էր ժողովրդին ներկայացնելով, որ զինված հեղաշրջումը կատարվել է «Հայոց վահան» կազմակերպության կողմից, մի խումբ ազատամարտիկների աջակցությամբ, դրա շարժառիթը, նպատակը և սպասվող հեռանկարային իրադարձությունները։
Արթուր Վարդանյանը և Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը խմբի առանձին անդամների ապահովել են գաղտնի հեռախոսահամարներով, որպեսզի նրանք միմյանց հետ կապ պաշտպանեն բացառապես դրանցով։ Էդվարդ Ներսիսյանն օգտագործել է իր հիմնական 091 54-75-08 իսկ Հարություն Սարիբեկյանը՝ 043 30-33-97 գաղտնի հեռախոսահամարները։
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վաղ առավոտյան ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, թիվ 78 հասցեով տանը խուզարկություն է կատարվել, որի արդյունքում պարզվել է, որ այդ պահին այնտեղ են գտնվել՝ Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արման Հայրապետյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Մարինե Կաթանյանը, բացի այդ, հայտնաբերվել են վերը նշված թվով 10 ինքնաձիգեր, որոնք Արթուր Վարդանյանի կողմից արդեն իսկ բաշխված են եղել խմբի անդամների միջև՝
1. 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի ջնջված համարով (հայտածվել է՝ 1969 AH 219 թվի ուրվագիծը), փակաղակի վրա առկա է 4 թիվը, հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 7 նկար) խմբում հատկացված է եղել Գևորգ Ջնդոյանին,
2. 1973թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 461637 համարի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 18 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արկադի Մարդոյանին։
3. 1967թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի БИ 5247 համարի «ԱԿՄ» տեսակի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 15 նկար) խմբի անդամներից կոնկրետ որևէ մեկի դեռևս հատկացված չի եղել։
4. 1983թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 2475470 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 4 նկար) խմբում հատկացված է եղել Մարինե Կաթանյանին։
5. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 1 նկար) խմբում հատկացված է եղել Տիգրան Բոյաջյանին։
6. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 3 նկար) խմբում հատկացված է եղել Ասյա Մկրտչյանին։
7. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 5 նկար) խմբում հատկացված է եղել Վաղինակ Ստեփանյանին։
8. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 256769 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 2 նկար) խմբում հատկացված է եղել Նելլի Մինասյանին։
9. 1977թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ-74» տեսակի 935300 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը, առանց խզակոթի, խլացուցիչով (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 9 նկար), խմբում հատկացված է եղել Արթուր Վարդանյանին, բացի այդ նա կրել է 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի ատրճանակը։
10. 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի BE 30 3755 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 17 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արթուր Եղիազարյանին։
Խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև մեծ քանակությամբ ռազմամթերք, պայթուցիկ և այլ նյութեր, փաստաթղթեր, զինվորական հանդերձանք, իրեր ու առարկաներ, այդ թվում՝ ռազմամթերք հանդիսացող տարբեր տրամաչափի, ընդհանուր առմամբ թվով 4933 հատ փամփուշտներ, 21 հատ տարբեր տեսակների նռնակներ, պայթափաթեթներ, վառոդ, նետողական և փշրտող պայթուցիկ նյութեր (համաձայն փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացության)։ Հատկանշական է, որ առանձին դեպքերում զենքերի և ռազմամթերքի փոխանցումը Արթուր Վարդանյանին տեղի է ունեցել Գյումրիում՝ Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանի բնակության վայրում, բացի այդ, վերջինս Հակոբ Հակոբյանի հետ միասին, նույն ավտոմեքենայով, մեկ դեպքով դրանք տեղափոխել է Երևան ու փոխանցել Արթուր Վարդանյանին, իսկ իր ներկայությունն ավտոմեքենայում նպատակ է հետապնդել չեզոքացնել ոստիկանության կողմից ավտոմեքենան ճանապարհին կանգնեցնելու և ստուգելու վտանգը։
Այսինքն, հանցագործությունում նախատեսված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով»:

«…Արա Լեռնիկի Պողոսյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա, դեռևս 2014 թվականից համացանցի սոցիալական կայքերով ծանոթ լինելով Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, վերջինիս Երևան ժամանելուց հետո, հանդիպել են միմյանց ու նրա առաջարկությամբ 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է ստեղծված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսպես, Իսպանիայում մշտապես բնակվող Արթուր Վարդանյանը 2014 թվականի սկզբներին կապ է հաստատել Լիբանանում բնակվող Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանի հետ (ծնված՝ 21.11.1956թ., հայտնի նաև Սիլվա Կանկռունի տվյալներով) և 2014 թվականի ապրիլի 15-ին Իսպանիայից մեկնել է Բեյրութ, այնուհետև՝ ապրիլի 16-ին, վերջինիս հետ միասին ուղևորվել է Սիրիա, որտեղից Լիբանան է վերադարձել 18.04.2014թ.-ին, իսկ 03.05.2014թ.-ին կրկին մուտք է գործել Սիրիա։ Արթուր Վարդանյանը Սիրիայից 02.06.2014թ.-ին վերադարձել է Լիբանան և նույն օրը՝ 02.06.2014թ.-ին Բեյրութի «Ռաֆիկ Հարիրիի» միջազգային օդանավակայանով մեկնել է Հորդանան, որից հետո Սիրիա այլևս չի վերադարձել։
«Ռադիո Մարիամ» մշակութային հիմնադրամի տնօրեն, Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցու քահանա, Հայաստանի Հանրապետության և Ավստրալիայի քաղաքացի Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի հանձնարարությամբ, նույն հիմնադրամի լրագրող Լիլիթ Պավելի Թորոսյանը 2015 թվականի հունվարին գործուղվել է Հայաստանից Լիբանան, որտեղ հանդիպել է Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանին ու վերջինիս միջոցով կապ է հաստատել Իսպանիայում այդ ժամանակ գտնված Արթուր Վարդանյանի հետ, ումից ինտերնետային «Սկայպ» ցանցով հարցազրույց է վերցրել՝ Քեսաբում տեղի ունեցած իրադարձությունների և վերջինիս մասնակցության մասին։
2015 թվականի ապրիլի 23-ին Արթուր Վարդանյանը ընտանիքի հետ միասին, իսկ 2015 թվականի ապրիլի 20-ին Սիլվա Կանկռունին՝ ժամանել են Հայաստան և նրանք երկուսով Գյումրի են այցելել տեսակցելու Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին, որտեղ կայացել է նրանց անձնական ծանոթությունը, ինչը վերածվել է փոխադարձ մտերմության։
2015 մայիսի 5-ին Արթուր Վարդանյանը մեկնել է Իսպանիա և 2015թ. մայիսի 27-ին կրկին ժամանել է Հայաստան ու հերթական անգամ հանդիպել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանին, որի հետ կայացած ընդհանուր խոսակցությունների ժամանակ, երկուստեք հանգել են համոզման, որ ստեղծված սոցիալ-տնտեսական խնդիրների, Արցախի հարցում հնարավոր զիջումների գնալու պայմաններում, Հայաստանում անհրաժեշտ է իշխանափոխություն իրականացնել, այսինքն` իշխանությունը զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով։
Արթուր Վարդանյանն ունենալով զինված գործողությունների իրականացման փորձ և ռազմական հմտություններ, ստանձնել է ստեղծել հանցավոր համագործակցություն՝ իշխանության զավթումն իրականացնելու նպատակով, որի լրիվ ֆինանսավորումը պարտավորվել է ապահովել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը։
2015 թվականի ապրիլի վերջերից սկսած Արթուր Վարդանյանը ձեռնամուխ է եղել հանցավոր համագործակցությունը ստեղծելու, դրանում Հայաստանի քաղաքացիներին ներգրավելու, զենքեր, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր հայթայթելու և իշխանությունը զավթելուն ուղղված այլ նախապատրաստական գործողություններ իրականացնելուն, որի համար Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանից պարբերաբար, մաս-մաս ստացել է շուրջ 60.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումար։
Արթուր Վարդանյանը ձգտել է հանցավոր համագործակցությունում ընդգրկել մարդկանց, ովքեր նախկինում մասնակցություն են ունեցել Արցախյան ազատամարտին, հաշվի առնելով նրանց անցած մարտական ուղին և զենքին տիրապետելու հմտությունները, բացի այդ, հիմնականում ներգրավվել է այն անձանց, ովքեր սոցիալապես խոցելի են եղել, ունեցել նյութական խնդիրներ, որոնց համար, հավաքագրման ընթացքում, նա գումարային չնչին հարցեր է կարգավորել, ընդ որում՝ խմբում ներգրավվել են նաև Անտոն Թոթոնջյանի հետ կապ ունեցած, նրա շրջապատում եղած անձինք։
Հայաստանում տևական ժամանակ իր գտնվելը պատճառաբանելու, իրավապահ մարմինների տեսադաշտում չհայտնվելու և կասկածներից զերծ մնալու նպատակով, Արթուր Վարդանյանը շրջապատում ներկայացրել է, թե իբր պատրաստվում է մարզամշակութային, բարեգործական գործունեություն ծավալել Հայաստանում և այդ նպատակով 2015թ. հուլիսի 10-ին նույնիսկ հիմնադրել է «Հայոց վահան մեկ» անվանմամբ մարզամշակութային հասարակական կազմակերպությունը։
Արթուր Վարդանյանը 2015 թվականի ապրիլից հետո ընկած ժամանակահատվածում հավաքագրել և խմբում ներգրավվել է ներքոհիշյալ անձանց, նրանցից զգալի մասին իր հանցավոր ծրագրերում վերապահելով կոնկրետ դերակատարություն՝
- ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղի բնակիչներ՝ Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանին, Մարատ Լևիկի Թադևոսյանին և Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին, որոնցից առաջին երեքը Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ են,
- քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Արա Լեռնիկի Պողոսյանին, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին, Նելլի Սամվելի Մինասյանին, Սրբուհի Վարդանի Այվազյանին, վերջինիս ծանոթներ, քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին,
- Անտոն Թոթոնջյանի ծանոթներ՝ Գևորգ Պողոսի Ջնդոյանին, Արկադի Հակոբի Մարդոյանին,
- Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին, Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին, Կարեն Ալյոշայի Խաչատրյանին, Աղասի Սերյոժայի Մարտիրոսյանին, ինչպես նաև Հովհաննես Շավարշի Բալաբանյանին,
- «VOLKSWAGEN Golf» մակնիշի 37 QA 759 հ/հ տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին,
- «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության եթերի ապահովման ծառայության արբանյակային հեռարձակման թողարկիչ Արման Արսենի Հայրապետյանին,
- Եղբայրներ՝ Հրանտ և Հայկ Անդրանիկի Վարդանյանին, ովքեր հանդիսանում են Արթուր Վարդանյանի հորեղբոր տղաներ։
- Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին և Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանին (կենցաղում՝ Յուրա)։
Արթուր Վարդանյանը սոցիալական կայքերով ծանոթացել է ՀՀ ոստիկանության նախկին աշխատակից, ոստիկանության կրտսեր սերժանտ Արա Լեռնիկի Պողոսյանի հետ և անձնական հանդիպման ժամանակ նրան ևս տեղեկացրել է իր մտադրության մասին ու ներգրավել հանցավոր համագործակցությունում, որից հետո, արդեն Արա Պողոսյանն Արթուր Վարդանյանին ծանոթացրել է քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանի և Նելլի Սամվելի Մինասյանի հետ, ովքեր նույնպես համաձայնել են մասնակցել նախատեսված գործողությանը։ Բացի այդ, Արթուր Վարդանյանը իր ծանոթ Սրբուհի Վարդանի Այվազյանի միջոցով խմբում ընդգրկել է քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին։
Իշխանության զավթման ծրագիրն իրագործելու համար բավարար չափով համախոհներ հավաքագրելով, Արթուր Վարդանյանը նախատեսել է հարձակումներ գործել ներքոհիշյալ պետական մարմինների վրա, յուրաքանչյուր խմբում ընդգրկելով հետևյալ անձանց.
ՀՀ Նախագահի նստավայր՝ Արթուր Եղիազարյան, Խաչիկ Ավետիսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, ՀՀ Ազգային ժողով՝ Արթուր Վարդանյան, Վաղինակ Ստեփանյան, Վլադիմիր Առաքելյան և նրանց հետ ևս 50 անձ, ՀՀ Սահմանադրական դատարան՝ Գևորգ Ջնդոյան, Տիգրան Բոյաջյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, ՀՀ Կառավարության շենք՝ Արկադի Մարդոյան, Արա Պողոսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերություն՝ Արման Հայրապետյան, ով գտնվելու էր ներսում, Ավետիսի Բարեյան, Մարինե Կաթանյան, Ասյա Մկրտչյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, Էդվարդ Ներսիսյանը, Հարություն Սարիբեկյանը և Նելլի Մկրտչյանը մասնակցելու էին կամ ՀՀ նախագահի նստավայրի կամ ՀՀ Ազգային ժողովի շենքերի վրա կատարվելիք հարձակմանը, սակայն բավարար չափով ուժեր չունենալու պատճառով, ընտրված թիրախները և կոնկրետ մասնակիցները փոփոխվել են Արթուր Վարդանյանի հայեցողությամբ, իսկ վերջին շրջանում նա առավել հակված է եղել հարձակում գործել միայն ՀՀ ազգային ժողովի, ՀՀ նախագահի նստավայրի և «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա։ Բացի այդ, իշխանությունը յուրացնելու նպատակն իրագործելու համար, քննարկվել է նաև ՀՀ Նախագահի օդանավը թռիչքի պահին «Զվարթնոց» օդանավակայնի անմիջապես հարևանությամբ գտնվող Արևաշատ գյուղի տարածքից, որտեղ բնակվել է Հարություն Սարիբեկյանը, «ՌՊԳ» տեսակի հակատանկային նռնականետով կամ «ՊԿ» գնդացրով խոցելու հնարավորությունը, սակայն սպանության ուղղությամբ նախապատրաստական կոնկրետ գործողություններ չեն ձեռնարկվել և իրականացվել։
«Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա հարձակումից հետո, նախատեսվել է, որ Արման Հայրապետյանն ապահովելու էր Արթուր Վարդանյանի կողմից նախապես ձայնագրված տեսագրության եթերի հեռարձակումը, որով վերջինս դիմելու էր ժողովրդին ներկայացնելով, որ զինված հեղաշրջումը կատարվել է «Հայոց վահան» կազմակերպության կողմից, մի խումբ ազատամարտիկների աջակցությամբ, դրա շարժառիթը, նպատակը և սպասվող հեռանկարային իրադարձությունները։ Ընկերության շենքի ներսում ճիշտ կողմնորոշվելու, Արման Հայրապետյանի աշխատասենյակի կոնկրետ տեղը իմանալու համար, վերջինս Մարինե Կաթանյանին, հեռուստաընկերության անվտանգությունն ապահովող աշխատակիցներից գաղտնի, իր «Ֆոլկսվագեն գոլֆ 4» մակնիշի 88 DR 883 հ/հ ավտոմեքենայով, նոյեմբերի կեսերին մտցրել է հսկվող տարածք և տարել իր աշխատասենյակ, որից հետո նույն եղանակով նրան դուրս է բերել այնտեղից։ Բացի այդ, Արթուրի Վարդանյանի ցուցումով հոկտեմբերի կեսերին Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը և Մարինե Կաթանյանը մեկ անգամ գնացել են հեռուստաաշտարակ հետախուզության, որտեղ Տիգրան Բոյաջյանը և Նելլի Մինասյանը անցել են դարպասի վրայով, իսկ Մարինե Կաթանյանը սպասել է մինչ դարպաս հասնելը, այնուհետև, Տիգրան Բոյաջյանը մենակ անցել է փշալարերը և մտել հեռուստաաշտարակի տարածք՝ ուսումնասիրելու նպատակով: Դրանից բացի, Մարինե Կաթանյանը, Ասյա Մկրտչյանը և Նելլի Մինասյանը այցելել են «Հ1 հեռուստաընկերություն» հաղորդում դիտելու, սակայն իրական նպատակն այցելության եղել է տեղանքին ծանոթանալը:
Արթուր Վարդանյանը և Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը խմբի առանձին անդամների ապահովել են գաղտնի հեռախոսահամարներով, որպեսզի նրանք միմյանց հետ կապ պաշտպանեն բացառապես դրանցով։ Արա Պողոսյանն օգտագործել է իր հիմնական 096 07-50-08, Տիգրան Բոյաջյանն իր հիմնական՝ 093 93-26-60, իսկ Նելլի Մինասյանը՝ 098 30-62-68 գաղտնի հեռախոսահամարները։
Արթուր Վարդանյանը խմբի ձևավորման սկզբնական փուլում, որպես հավաքատեղի օգտագործել է իր կնոջ հորը՝ Աշոտ Սումբուլյանի ընտանիքին պատկանող ք. Երևան, Արցախի պողոտա, շենք 10Դ, բն.45 հասցեում գտնվող բնակարանը, որտեղ կուտակվել են ձեռք բերված զենքերը և ռազմամթերքը, իսկ հյուրասենյակի պատին փակցված են եղել Երևանի ու Հայաստանի քարտեզները, որոնց վրա ձեռքով նշագրվել են թիրախ հանդիսացած պետական այն մարմինների տեղակայման վայրերը, որոնց վրա նախատեսվել է հարձակումներ իրականացնել։ Արթուր Վարդանյանի նախաձեռնությամբ 2015 թվականի օգոստոսի վերջերին խմբի անդամներ՝ Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Արկադի Մարդոյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արթուր Եղիազարյանը և Ասյա Մկրտչյանը մեկնել են Սպիտակի Ծաղկաբեր գյուղում գտնվող Արթուր Վարդանյանի հայրական տուն, որտեղ իրենց մոտ ունեցած, Գառնիկ Մարգարյանի կողմից տրված՝ 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգով, «ԻԺ-25» մոդելի 12մմ տրամաչափի ջնջված համարով երկփողանի որսորդական ողորկափող հրացանով և Մարատ Լևիկի Թադևոսյանի օրինական՝ 12մմ տրամաչափի «ABN18948» համարի «ՏՕԶ-34 ԵՊ» մոդելի որսորդական հրացանով, մինչև 2015 թվականի սեպտեմբերի կեսերն ընկած ժամանակահատվածում մարտական պարապմունքներ և մարզումներ են անցկացրել։ Ընդ որում, այդտեղ գտնվելու ընթացքում, 2015թ. սեպտեմբեր 6-ին, Արթուր Վարդանյանի հայրական տանը, «Հայոց վահան» կազմակերպության զինանշանի ֆոնին, խմբակային լուսանկարվել են, որում պատկերված է Արթուր Վարդանյանը և վերը նշված անձինք, ինչպես նաև այնտեղ մի քանի ժամով մեկնած Սիլվա Կանկռունին և Սրբուհի Այվազյանը, նրանք բոլորը կրել են դիմակներ, Արթուր Եղիազարյանը ձեռքին պահել է «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգը, իսկ Տիգրան Բոյաջյանը և Ասյա Մկրտչյանը՝ երկու որսորդական հրացանները։ Տանը բնակվելու ընթացքում խումբը նկատվել է տեղի ոստիկանության աշխատակիցների կողմից և, քանի որ Մարատ Թադևոսյան արդեն մեկնած է եղել Երևան, նրան պատկանող հրացանը գյուղում թողելու համար, այսինքն՝ որսորդական հրազեն պահելու կարգը խախտելու դեպքի հետևանքով, վերջինիս նկատմամբ 02.10.2015թ.-ին վարչական տույժ է կիրառվել։
2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Արթուր Վարդանյանը Մարինե Կաթանյանի անունից կնքված պայմանագրով 1 ամիս ժամկետով վարձակալել է ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, տուն 78 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը և վերը նշված բնակարանից զենքերը, ռազմամթերքը և մյուս իրերն ու առարկաները տեղափոխել է այնտեղ։ Դրանից հետո, նշված առանձնատունն է նա օգտագործել որպես խմբի անդամների հավաքատեղի, այնտեղ են պահվել հավաքված զենքերը, ռազմամթերքը, պայթուցիկ և այլ նյութերը, բացի այդ, խմբի յուրաքանչյուր անդամի համար Արթուր Վարդանյանը Երևանի որսորդական խանութներից գնել է զինվորականին նմանվող համազգեստներ, որոնց վրա առկա են եղել «Հատուկ գումարտակ» գրառումով տարբերանշաններ։ Խմբի անդամները պարբերաբար բնակվել են նշված տանը և կատարել են Արթուր Վարդանյանի կողմից իրենց առջև դրված հանձնարարությունները, մասնավորապես Գևորգ Ջնդոյանը, Արկադի Մարդոյանը, Ավետիս Բարեյանը և Արման Հայրապետյանը լուսանկարել կամ տեսագրել են Արթուր Վարդանյանի համար հետաքրքրություն ներկայացնող օբյեկտները, այդ թվում՝ Հովիկ Աբրահամայնի, Լևոն Տեր-Պետրոսյանի, Մրգաշեն գյուղում գտնվող Սեյրան Օհանյանի հայրական տները, դրանց մատույցները, Ռոբերտ Քոչարյանի աշխատավայրը, ինչպես նաև ՀՀ Նախագահի նստավայրը, Բարեկամության հրապարակը, Ֆրանսիայի հրապարակը, Հաղթանակ և Կիևյան կամուրջները։ Գևորգ Ջնդոյանը սևագիր գծագրել է ՀՀ սահմանդրական դատարանի շենքը, դրա մատույցները և հարակից տարածքները։
Բացի այդ, նոյեմբերի կեսերին Արթուր Վարդանյանը, Ավետիս Բարեյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Նելլի Մինասյանը և Մարինե Կաթանյանը գնացել են Արևիկ գյուղ, այնտեղից մեկնել են նույն մարզում գտնվող անծանոթ տեղանք, որտեղ փորձարկել են «ԱԿ-Մ» և «Ակ-74» տեսակի զենքերը:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վաղ առավոտյան ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, թիվ 78 հասցեով տանը խուզարկություն է կատարվել, որի արդյունքում պարզվել է, որ այդ պահին այնտեղ են գտնվել՝ Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արման Հայրապետյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Մարինե Կաթանյանը, բացի այդ, հայտնաբերվել են վերը նշված թվով 10 ինքնաձիգեր, որոնք Արթուր Վարդանյանի կողմից արդեն իսկ բաշխված են եղել խմբի անդամների միջև՝
1. 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի ջնջված համարով (հայտածվել է՝ 1969 AH 219 թվի ուրվագիծը), փակաղակի վրա առկա է 4 թիվը, հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 7 նկար) խմբում հատկացված է եղել Գևորգ Ջնդոյանին,
2. 1973թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 461637 համարի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 18 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արկադի Մարդոյանին։
3. 1967թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի БИ 5247 համարի «ԱԿՄ» տեսակի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 15 նկար) խմբի անդամներից կոնկրետ որևէ մեկի դեռևս հատկացված չի եղել։
4. 1983թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 2475470 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 4 նկար) խմբում հատկացված է եղել Մարինե Կաթանյանին։
5. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 1 նկար) խմբում հատկացված է եղել Տիգրան Բոյաջյանին։
6. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 3 նկար) խմբում հատկացված է եղել Ասյա Մկրտչյանին։
7. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 5 նկար) խմբում հատկացված է եղել Վաղինակ Ստեփանյանին։
8. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 256769 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 2 նկար) խմբում հատկացված է եղել Նելլի Մինասյանին։
9. 1977թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ-74» տեսակի 935300 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը, առանց խզակոթի, խլացուցիչով (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 9 նկար), խմբում հատկացված է եղել Արթուր Վարդանյանին, բացի այդ նա կրել է 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի ատրճանակը։
10. 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի BE 30 3755 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 17 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արթուր Եղիազարյանին։
Խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև մեծ քանակությամբ ռազմամթերք, պայթուցիկ և այլ նյութեր, փաստաթղթեր, զինվորական հանդերձանք, իրեր ու առարկաներ, այդ թվում՝ ռազմամթերք հանդիսացող տարբեր տրամաչափի, ընդհանուր առմամբ թվով 4933 հատ փամփուշտներ, 21 հատ տարբեր տեսակների նռնակներ, պայթափաթեթներ, վառոդ, նետողական և փշրտող պայթուցիկ նյութեր (համաձայն փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացության)։ Հատկանշական է, որ առանձին դեպքերում զենքերի և ռազմամթերքի փոխանցումը Արթուր Վարդանյանին տեղի է ունեցել Գյումրիում՝ Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանի բնակության վայրում, բացի այդ, վերջինս Հակոբ Հակոբյանի հետ միասին, նույն ավտոմեքենայով, մեկ դեպքով դրանք տեղափոխել է Երևան ու փոխանցել Արթուր Վարդանյանին, իսկ իր ներկայությունն ավտոմեքենայում նպատակ է հետապնդել չեզոքացնել ոստիկանության կողմից ավտոմեքենան ճանապարհին կանգնեցնելու և ստուգելու վտանգը։
Այսինքն, հանցագործությունում նախատեսված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով»:

«…Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա, Արա Լեռնիկի Պողոսյանի միջոցով ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված և ղեկավարված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսպես, Իսպանիայում մշտապես բնակվող Արթուր Վարդանյանը 2014 թվականի սկզբներին կապ է հաստատել Լիբանանում բնակվող Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանի հետ (ծնված՝ 21.11.1956թ., հայտնի նաև Սիլվա Կանկռունի տվյալներով) և 2014 թվականի ապրիլի 15-ին Իսպանիայից մեկնել է Բեյրութ, այնուհետև՝ ապրիլի 16-ին, վերջինիս հետ միասին ուղևորվել է Սիրիա, որտեղից Լիբանան է վերադարձել 18.04.2014թ.-ին, իսկ 03.05.2014թ.-ին կրկին մուտք է գործել Սիրիա։ Արթուր Վարդանյանը Սիրիայից 02.06.2014թ.-ին վերադարձել է Լիբանան և նույն օրը՝ 02.06.2014թ.-ին Բեյրութի «Ռաֆիկ Հարիրիի» միջազգային օդանավակայանով մեկնել է Հորդանան, որից հետո Սիրիա այլևս չի վերադարձել։
«Ռադիո Մարիամ» մշակութային հիմնադրամի տնօրեն, Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցու քահանա, Հայաստանի Հանրապետության և Ավստրալիայի քաղաքացի Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի հանձնարարությամբ, նույն հիմնադրամի լրագրող Լիլիթ Պավելի Թորոսյանը 2015 թվականի հունվարին գործուղվել է Հայաստանից Լիբանան, որտեղ հանդիպել է Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանին ու վերջինիս միջոցով կապ է հաստատել Իսպանիայում այդ ժամանակ գտնված Արթուր Վարդանյանի հետ, ումից ինտերնետային «Սկայպ» ցանցով հարցազրույց է վերցրել՝ Քեսաբում տեղի ունեցած իրադարձությունների և վերջինիս մասնակցության մասին։
2015 թվականի ապրիլի 23-ին Արթուր Վարդանյանը ընտանիքի հետ միասին, իսկ 2015 թվականի ապրիլի 20-ին Սիլվա Կանկռունին՝ ժամանել են Հայաստան և նրանք երկուսով Գյումրի են այցելել տեսակցելու Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին, որտեղ կայացել է նրանց անձնական ծանոթությունը, ինչը վերածվել է փոխադարձ մտերմության։
2015 մայիսի 5-ին Արթուր Վարդանյանը մեկնել է Իսպանիա և 2015թ. մայիսի 27-ին կրկին ժամանել է Հայաստան ու հերթական անգամ հանդիպել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանին, որի հետ կայացած ընդհանուր խոսակցությունների ժամանակ, երկուստեք հանգել են համոզման, որ ստեղծված սոցիալ-տնտեսական խնդիրների, Արցախի հարցում հնարավոր զիջումների գնալու պայմաններում, Հայաստանում անհրաժեշտ է իշխանափոխություն իրականացնել, այսինքն` իշխանությունը զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով։
Արթուր Վարդանյանն ունենալով զինված գործողությունների իրականացման փորձ և ռազմական հմտություններ, ստանձնել է ստեղծել հանցավոր համագործակցություն՝ իշխանության զավթումն իրականացնելու նպատակով, որի լրիվ ֆինանսավորումը պարտավորվել է ապահովել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը։
2015 թվականի ապրիլի վերջերից սկսած Արթուր Վարդանյանը ձեռնամուխ է եղել հանցավոր համագործակցությունը ստեղծելու, դրանում Հայաստանի քաղաքացիներին ներգրավելու, զենքեր, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր հայթայթելու և իշխանությունը զավթելուն ուղղված այլ նախապատրաստական գործողություններ իրականացնելուն, որի համար Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանից պարբերաբար, մաս-մաս ստացել է շուրջ 60.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումար։
Արթուր Վարդանյանը ձգտել է հանցավոր համագործակցությունում ընդգրկել մարդկանց, ովքեր նախկինում մասնակցություն են ունեցել Արցախյան ազատամարտին, հաշվի առնելով նրանց անցած մարտական ուղին և զենքին տիրապետելու հմտությունները, բացի այդ, հիմնականում ներգրավվել է այն անձանց, ովքեր սոցիալապես խոցելի են եղել, ունեցել նյութական խնդիրներ, որոնց համար, հավաքագրման ընթացքում, նա գումարային չնչին հարցեր է կարգավորել, ընդ որում՝ խմբում ներգրավվել են նաև Անտոն Թոթոնջյանի հետ կապ ունեցած, նրա շրջապատում եղած անձինք։
Հայաստանում տևական ժամանակ իր գտնվելը պատճառաբանելու, իրավապահ մարմինների տեսադաշտում չհայտնվելու և կասկածներից զերծ մնալու նպատակով, Արթուր Վարդանյանը շրջապատում ներկայացրել է, թե իբր պատրաստվում է մարզամշակութային, բարեգործական գործունեություն ծավալել Հայաստանում և այդ նպատակով 2015թ. հուլիսի 10-ին նույնիսկ հիմնադրել է «Հայոց վահան մեկ» անվանմամբ մարզամշակութային հասարակական կազմակերպությունը։
Արթուր Վարդանյանը 2015 թվականի ապրիլից հետո ընկած ժամանակահատվածում հավաքագրել և խմբում ներգրավվել է ներքոհիշյալ անձանց, նրանցից զգալի մասին իր հանցավոր ծրագրերում վերապահելով կոնկրետ դերակատարություն՝
- ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղի բնակիչներ՝ Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանին, Մարատ Լևիկի Թադևոսյանին և Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին, որոնցից առաջին երեքը Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ են,
- քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Արա Լեռնիկի Պողոսյանին, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին, Նելլի Սամվելի Մինասյանին, Սրբուհի Վարդանի Այվազյանին, վերջինիս ծանոթներ, քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին,
- Անտոն Թոթոնջյանի ծանոթներ՝ Գևորգ Պողոսի Ջնդոյանին, Արկադի Հակոբի Մարդոյանին,
- Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին, Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին, Կարեն Ալյոշայի Խաչատրյանին, Աղասի Սերյոժայի Մարտիրոսյանին, ինչպես նաև Հովհաննես Շավարշի Բալաբանյանին,
- «VOLKSWAGEN Golf» մակնիշի 37 QA 759 հ/հ տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին,
- «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության եթերի ապահովման ծառայության արբանյակային հեռարձակման թողարկիչ Արման Արսենի Հայրապետյանին,
- Եղբայրներ՝ Հրանտ և Հայկ Անդրանիկի Վարդանյանին, ովքեր հանդիսանում են Արթուր Վարդանյանի հորեղբոր տղաներ։
- Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին և Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանին (կենցաղում՝ Յուրա)։
Արթուր Վարդանյանը սոցիալական կայքերով ծանոթացել է ՀՀ ոստիկանության նախկին աշխատակից, ոստիկանության կրտսեր սերժանտ Արա Լեռնիկի Պողոսյանի հետ և անձնական հանդիպման ժամանակ նրան ևս տեղեկացրել է իր մտադրության մասին ու ներգրավել հանցավոր համագործակցությունում, որից հետո, արդեն Արա Պողոսյանն Արթուր Վարդանյանին ծանոթացրել է քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանի և Նելլի Սամվելի Մինասյանի հետ, ովքեր նույնպես համաձայնել են մասնակցել նախատեսված գործողությանը։ Բացի այդ, Արթուր Վարդանյանը իր ծանոթ Սրբուհի Վարդանի Այվազյանի միջոցով խմբում ընդգրկել է քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին։
Իշխանության զավթման ծրագիրն իրագործելու համար բավարար չափով համախոհներ հավաքագրելով, Արթուր Վարդանյանը նախատեսել է հարձակումներ գործել ներքոհիշյալ պետական մարմինների վրա, յուրաքանչյուր խմբում ընդգրկելով հետևյալ անձանց.
ՀՀ Նախագահի նստավայր՝ Արթուր Եղիազարյան, Խաչիկ Ավետիսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, ՀՀ Ազգային ժողով՝ Արթուր Վարդանյան, Վաղինակ Ստեփանյան, Վլադիմիր Առաքելյան և նրանց հետ ևս 50 անձ, ՀՀ Սահմանադրական դատարան՝ Գևորգ Ջնդոյան, Տիգրան Բոյաջյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, ՀՀ Կառավարության շենք՝ Արկադի Մարդոյան, Արա Պողոսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերություն՝ Արման Հայրապետյան, ով գտնվելու էր ներսում, Ավետիսի Բարեյան, Մարինե Կաթանյան, Ասյա Մկրտչյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, Էդվարդ Ներսիսյանը, Հարություն Սարիբեկյանը և Նելլի Մկրտչյանը մասնակցելու էին կամ ՀՀ նախագահի նստավայրի կամ ՀՀ Ազգային ժողովի շենքերի վրա կատարվելիք հարձակմանը, սակայն բավարար չափով ուժեր չունենալու պատճառով, ընտրված թիրախները և կոնկրետ մասնակիցները փոփոխվել են Արթուր Վարդանյանի հայեցողությամբ, իսկ վերջին շրջանում նա առավել հակված է եղել հարձակում գործել միայն ՀՀ ազգային ժողովի, ՀՀ նախագահի նստավայրի և «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա։ Բացի այդ, իշխանությունը յուրացնելու նպատակն իրագործելու համար, քննարկվել է նաև ՀՀ Նախագահի օդանավը թռիչքի պահին «Զվարթնոց» օդանավակայնի անմիջապես հարևանությամբ գտնվող Արևաշատ գյուղի տարածքից, որտեղ բնակվել է Հարություն Սարիբեկյանը, «ՌՊԳ» տեսակի հակատանկային նռնականետով կամ «ՊԿ» գնդացրով խոցելու հնարավորությունը, սակայն սպանության ուղղությամբ նախապատրաստական կոնկրետ գործողություններ չեն ձեռնարկվել և իրականացվել։
«Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա հարձակումից հետո, նախատեսվել է, որ Արման Հայրապետյանն ապահովելու էր Արթուր Վարդանյանի կողմից նախապես ձայնագրված տեսագրության եթերի հեռարձակումը, որով վերջինս դիմելու էր ժողովրդին ներկայացնելով, որ զինված հեղաշրջումը կատարվել է «Հայոց վահան» կազմակերպության կողմից, մի խումբ ազատամարտիկների աջակցությամբ, դրա շարժառիթը, նպատակը և սպասվող հեռանկարային իրադարձությունները։ Ընկերության շենքի ներսում ճիշտ կողմնորոշվելու, Արման Հայրապետյանի աշխատասենյակի կոնկրետ տեղը իմանալու համար, վերջինս Մարինե Կաթանյանին, հեռուստաընկերության անվտանգությունն ապահովող աշխատակիցներից գաղտնի, իր «Ֆոլկսվագեն գոլֆ 4» մակնիշի 88 DR 883 հ/հ ավտոմեքենայով, նոյեմբերի կեսերին մտցրել է հսկվող տարածք և տարել իր աշխատասենյակ, որից հետո նույն եղանակով նրան դուրս է բերել այնտեղից։ Բացի այդ, Արթուրի Վարդանյանի ցուցումով հոկտեմբերի կեսերին Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը և Մարինե Կաթանյանը մեկ անգամ գնացել են հեռուստաաշտարակ հետախուզության, որտեղ Տիգրան Բոյաջյանը և Նելլի Մինասյանը անցել են դարպասի վրայով, իսկ Մարինե Կաթանյանը սպասել է մինչ դարպաս հասնելը, այնուհետև, Տիգրան Բոյաջյանը մենակ անցել է փշալարերը և մտել հեռուստաաշտարակի տարածք՝ ուսումնասիրելու նպատակով: Դրանից բացի, Մարինե Կաթանյանը, Ասյա Մկրտչյանը և Նելլի Մինասյանը այցելել են «Հ1 հեռուստաընկերություն» հաղորդում դիտելու, սակայն իրական նպատակն այցելության եղել է տեղանքին ծանոթանալը:
Արթուր Վարդանյանը և Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը խմբի առանձին անդամների ապահովել են գաղտնի հեռախոսահամարներով, որպեսզի նրանք միմյանց հետ կապ պաշտպանեն բացառապես դրանցով։ Արա Պողոսյանն օգտագործել է իր հիմնական 096 07-50-08, Տիգրան Բոյաջյանն իր հիմնական՝ 093 93-26-60, իսկ Նելլի Մինասյանը՝ 098 30-62-68 գաղտնի հեռախոսահամարները։
Արթուր Վարդանյանը խմբի ձևավորման սկզբնական փուլում, որպես հավաքատեղի օգտագործել է իր կնոջ հորը՝ Աշոտ Սումբուլյանի ընտանիքին պատկանող ք. Երևան, Արցախի պողոտա, շենք 10Դ, բն.45 հասցեում գտնվող բնակարանը, որտեղ կուտակվել են ձեռք բերված զենքերը և ռազմամթերքը, իսկ հյուրասենյակի պատին փակցված են եղել Երևանի ու Հայաստանի քարտեզները, որոնց վրա ձեռքով նշագրվել են թիրախ հանդիսացած պետական այն մարմինների տեղակայման վայրերը, որոնց վրա նախատեսվել է հարձակումներ իրականացնել։ Արթուր Վարդանյանի նախաձեռնությամբ 2015 թվականի օգոստոսի վերջերին խմբի անդամներ՝ Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Արկադի Մարդոյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արթուր Եղիազարյանը և Ասյա Մկրտչյանը մեկնել են Սպիտակի Ծաղկաբեր գյուղում գտնվող Արթուր Վարդանյանի հայրական տուն, որտեղ իրենց մոտ ունեցած, Գառնիկ Մարգարյանի կողմից տրված՝ 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգով, «ԻԺ-25» մոդելի 12մմ տրամաչափի ջնջված համարով երկփողանի որսորդական ողորկափող հրացանով և Մարատ Լևիկի Թադևոսյանի օրինական՝ 12մմ տրամաչափի «ABN18948» համարի «ՏՕԶ-34 ԵՊ» մոդելի որսորդական հրացանով, մինչև 2015 թվականի սեպտեմբերի կեսերն ընկած ժամանակահատվածում մարտական պարապմունքներ և մարզումներ են անցկացրել։ Ընդ որում, այդտեղ գտնվելու ընթացքում, 2015թ. սեպտեմբեր 6-ին, Արթուր Վարդանյանի հայրական տանը, «Հայոց վահան» կազմակերպության զինանշանի ֆոնին, խմբակային լուսանկարվել են, որում պատկերված է Արթուր Վարդանյանը և վերը նշված անձինք, ինչպես նաև այնտեղ մի քանի ժամով մեկնած Սիլվա Կանկռունին և Սրբուհի Այվազյանը, նրանք բոլորը կրել են դիմակներ, Արթուր Եղիազարյանը ձեռքին պահել է «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգը, իսկ Տիգրան Բոյաջյանը և Ասյա Մկրտչյանը՝ երկու որսորդական հրացանները։ Տանը բնակվելու ընթացքում խումբը նկատվել է տեղի ոստիկանության աշխատակիցների կողմից և, քանի որ Մարատ Թադևոսյան արդեն մեկնած է եղել Երևան, նրան պատկանող հրացանը գյուղում թողնելու համար, այսինքն՝ որսորդական հրազեն պահելու կարգը խախտելու դեպքի հետևանքով, վերջինիս նկատմամբ 02.10.2015թ.-ին վարչական տույժ է կիրառվել։
2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Արթուր Վարդանյանը Մարինե Կաթանյանի անունից կնքված պայմանագրով 1 ամիս ժամկետով վարձակալել է ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, տուն 78 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը և վերը նշված բնակարանից զենքերը, ռազմամթերքը և մյուս իրերն ու առարկաները տեղափոխել է այնտեղ։ Դրանից հետո, նշված առանձնատունն է նա օգտագործել որպես խմբի անդամների հավաքատեղի, այնտեղ են պահվել հավաքված զենքերը, ռազմամթերքը, պայթուցիկ և այլ նյութերը, բացի այդ, խմբի յուրաքանչյուր անդամի համար Արթուր Վարդանյանը Երևանի որսորդական խանութներից գնել է զինվորականին նմանվող համազգեստներ, որոնց վրա առկա են եղել «Հատուկ գումարտակ» գրառումով տարբերանշաններ։ Խմբի անդամները պարբերաբար բնակվել են նշված տանը և կատարել են Արթուր Վարդանյանի կողմից իրենց առջև դրված հանձնարարությունները, մասնավորապես Գևորգ Ջնդոյանը, Արկադի Մարդոյանը, Ավետիս Բարեյանը և Արման Հայրապետյանը լուսանկարել կամ տեսագրել են Արթուր Վարդանյանի համար հետաքրքրություն ներկայացնող օբյեկտները, այդ թվում՝ Հովիկ Աբրահամայնի, Լևոն Տեր-Պետրոսյանի, Մրգաշեն գյուղում գտնվող Սեյրան Օհանյանի հայրական տները, դրանց մատույցները, Ռոբերտ Քոչարյանի աշխատավայրը, ինչպես նաև ՀՀ Նախագահի նստավայրը, Բարեկամության հրապարակը, Ֆրանսիայի հրապարակը, Հաղթանակ և Կիևյան կամուրջները։ Գևորգ Ջնդոյանը սևագիր գծագրել է ՀՀ սահմանդրական դատարանի շենքը, դրա մատույցները և հարակից տարածքները։
Բացի այդ, նոյեմբերի կեսերին Արթուր Վարդանյանը, Ավետիս Բարեյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Նելլի Մինասյանը և Մարինե Կաթանյանը գնացել են Արևիկ գյուղ, այնտեղից մեկնել են նույն մարզում գտնվող անծանոթ տեղանք, որտեղ փորձարկել են «ԱԿ-Մ» և «Ակ-74» տեսակի զենքերը:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վաղ առավոտյան ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, թիվ 78 հասցեով տանը խուզարկություն է կատարվել, որի արդյունքում պարզվել է, որ այդ պահին այնտեղ են գտնվել՝ Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արման Հայրապետյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Մարինե Կաթանյանը, բացի այդ, հայտնաբերվել են վերը նշված թվով 10 ինքնաձիգեր, որոնք Արթուր Վարդանյանի կողմից արդեն իսկ բաշխված են եղել խմբի անդամների միջև՝
1. 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի ջնջված համարով (հայտածվել է՝ 1969 AH 219 թվի ուրվագիծը), փակաղակի վրա առկա է 4 թիվը, հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 7 նկար) խմբում հատկացված է եղել Գևորգ Ջնդոյանին,
2. 1973թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 461637 համարի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 18 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արկադի Մարդոյանին։
3. 1967թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի БИ 5247 համարի «ԱԿՄ» տեսակի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 15 նկար) խմբի անդամներից կոնկրետ որևէ մեկի դեռևս հատկացված չի եղել։
4. 1983թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 2475470 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 4 նկար) խմբում հատկացված է եղել Մարինե Կաթանյանին։
5. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 1 նկար) խմբում հատկացված է եղել Տիգրան Բոյաջյանին։
6. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 3 նկար) խմբում հատկացված է եղել Ասյա Մկրտչյանին։
7. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 5 նկար) խմբում հատկացված է եղել Վաղինակ Ստեփանյանին։
8. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 256769 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 2 նկար) խմբում հատկացված է եղել Նելլի Մինասյանին։
9. 1977թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ-74» տեսակի 935300 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը, առանց խզակոթի, խլացուցիչով (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 9 նկար), խմբում հատկացված է եղել Արթուր Վարդանյանին, բացի այդ նա կրել է 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի ատրճանակը։
10. 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի BE 30 3755 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 17 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արթուր Եղիազարյանին։
Խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև մեծ քանակությամբ ռազմամթերք, պայթուցիկ և այլ նյութեր, փաստաթղթեր, զինվորական հանդերձանք, իրեր ու առարկաներ, այդ թվում՝ ռազմամթերք հանդիսացող տարբեր տրամաչափի, ընդհանուր առմամբ թվով 4933 հատ փամփուշտներ, 21 հատ տարբեր տեսակների նռնակներ, պայթափաթեթներ, վառոդ, նետողական և փշրտող պայթուցիկ նյութեր (համաձայն փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացության)։ Հատկանշական է, որ առանձին դեպքերում զենքերի և ռազմամթերքի փոխանցումը Արթուր Վարդանյանին տեղի է ունեցել Գյումրիում՝ Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանի բնակության վայրում, բացի այդ, վերջինս Հակոբ Հակոբյանի հետ միասին, նույն ավտոմեքենայով, մեկ դեպքով դրանք տեղափոխել է Երևան ու փոխանցել Արթուր Վարդանյանին, իսկ իր ներկայությունն ավտոմեքենայում նպատակ է հետապնդել չեզոքացնել ոստիկանության կողմից ավտոմեքենան ճանապարհին կանգնեցնելու և ստուգելու վտանգը։
Այսինքն, հանցագործությունում նախատեսված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով»:

«…Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա, Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցու քահանա Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի միջոցով ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված և ղեկավարված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսպես, Իսպանիայում մշտապես բնակվող Արթուր Վարդանյանը 2014 թվականի սկզբներին կապ է հաստատել Լիբանանում բնակվող Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանի հետ (ծնված՝ 21.11.1956թ., հայտնի նաև Սիլվա Կանկռունի տվյալներով) և 2014 թվականի ապրիլի 15-ին Իսպանիայից մեկնել է Բեյրութ, այնուհետև՝ ապրիլի 16-ին, վերջինիս հետ միասին ուղևորվել է Սիրիա, որտեղից Լիբանան է վերադարձել 18.04.2014թ.-ին, իսկ 03.05.2014թ.-ին կրկին մուտք է գործել Սիրիա։ Արթուր Վարդանյանը Սիրիայից 02.06.2014թ.-ին վերադարձել է Լիբանան և նույն օրը՝ 02.06.2014թ.-ին Բեյրութի «Ռաֆիկ Հարիրիի» միջազգային օդանավակայանով մեկնել է Հորդանան, որից հետո Սիրիա այլևս չի վերադարձել։
«Ռադիո Մարիամ» մշակութային հիմնադրամի տնօրեն, Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցու քահանա, Հայաստանի Հանրապետության և Ավստրալիայի քաղաքացի Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի հանձնարարությամբ, նույն հիմնադրամի լրագրող Լիլիթ Պավելի Թորոսյանը 2015 թվականի հունվարին գործուղվել է Հայաստանից Լիբանան, որտեղ հանդիպել է Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանին ու վերջինիս միջոցով կապ է հաստատել Իսպանիայում այդ ժամանակ գտնված Արթուր Վարդանյանի հետ, ումից ինտերնետային «Սկայպ» ցանցով հարցազրույց է վերցրել՝ Քեսաբում տեղի ունեցած իրադարձությունների և վերջինիս մասնակցության մասին։
2015 թվականի ապրիլի 23-ին Արթուր Վարդանյանը ընտանիքի հետ միասին, իսկ 2015 թվականի ապրիլի 20-ին Սիլվա Կանկռունին՝ ժամանել են Հայաստան և նրանք երկուսով Գյումրի են այցելել տեսակցելու Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին, որտեղ կայացել է նրանց անձնական ծանոթությունը, ինչը վերածվել է փոխադարձ մտերմության։
2015 մայիսի 5-ին Արթուր Վարդանյանը մեկնել է Իսպանիա և 2015թ. մայիսի 27-ին կրկին ժամանել է Հայաստան ու հերթական անգամ հանդիպել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանին, որի հետ կայացած ընդհանուր խոսակցությունների ժամանակ, երկուստեք հանգել են համոզման, որ ստեղծված սոցիալ-տնտեսական խնդիրների, Արցախի հարցում հնարավոր զիջումների գնալու պայմաններում, Հայաստանում անհրաժեշտ է իշխանափոխություն իրականացնել, այսինքն` իշխանությունը զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով։
Արթուր Վարդանյանն ունենալով զինված գործողությունների իրականացման փորձ և ռազմական հմտություններ, ստանձնել է ստեղծել հանցավոր համագործակցություն՝ իշխանության զավթումն իրականացնելու նպատակով, որի լրիվ ֆինանսավորումը պարտավորվել է ապահովել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը։
2015 թվականի ապրիլի վերջերից սկսած Արթուր Վարդանյանը ձեռնամուխ է եղել հանցավոր համագործակցությունը ստեղծելու, դրանում Հայաստանի քաղաքացիներին ներգրավելու, զենքեր, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր հայթայթելու և իշխանությունը զավթելուն ուղղված այլ նախապատրաստական գործողություններ իրականացնելուն, որի համար Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանից պարբերաբար, մաս-մաս ստացել է շուրջ 60.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումար։
Արթուր Վարդանյանը ձգտել է հանցավոր համագործակցությունում ընդգրկել մարդկանց, ովքեր նախկինում մասնակցություն են ունեցել Արցախյան ազատամարտին, հաշվի առնելով նրանց անցած մարտական ուղին և զենքին տիրապետելու հմտությունները, բացի այդ, հիմնականում ներգրավվել է այն անձանց, ովքեր սոցիալապես խոցելի են եղել, ունեցել նյութական խնդիրներ, որոնց համար, հավաքագրման ընթացքում, նա գումարային չնչին հարցեր է կարգավորել, ընդ որում՝ խմբում ներգրավվել են նաև Անտոն Թոթոնջյանի հետ կապ ունեցած, նրա շրջապատում եղած անձինք։
Հայաստանում տևական ժամանակ իր գտնվելը պատճառաբանելու, իրավապահ մարմինների տեսադաշտում չհայտնվելու և կասկածներից զերծ մնալու նպատակով, Արթուր Վարդանյանը շրջապատում ներկայացրել է, թե իբր պատրաստվում է մարզամշակութային, բարեգործական գործունեություն ծավալել Հայաստանում և այդ նպատակով 2015թ. հուլիսի 10-ին նույնիսկ հիմնադրել է «Հայոց վահան Մեկ» անվանմամբ մարզամշակութային հասարակական կազմակերպությունը։
Արթուր Վարդանյանը 2015 թվականի ապրիլից հետո ընկած ժամանակահատվածում հավաքագրել և խմբում ներգրավվել է ներքոհիշյալ անձանց, նրանցից զգալի մասին իր հանցավոր ծրագրերում վերապահելով կոնկրետ դերակատարություն՝
- ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղի բնակիչներ՝ Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանին, Մարատ Լևիկի Թադևոսյանին և Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին, որոնցից առաջին երեքը Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ են,
- քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Արա Լեռնիկի Պողոսյանին, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին, Նելլի Սամվելի Մինասյանին, Սրբուհի Վարդանի Այվազյանին, վերջինիս ծանոթներ, քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին,
- Անտոն Թոթոնջյանի ծանոթներ՝ Գևորգ Պողոսի Ջնդոյանին, Արկադի Հակոբի Մարդոյանին,
- Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին, Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին, Կարեն Ալյոշայի Խաչատրյանին, Աղասի Սերյոժայի Մարտիրոսյանին, ինչպես նաև Հովհաննես Շավարշի Բալաբանյանին,
- «VOLKSWAGEN Golf» մակնիշի 37 QA 759 հ/հ տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին,
- «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության եթերի ապահովման ծառայության արբանյակային հեռարձակման թողարկիչ Արման Արսենի Հայրապետյանին,
- Եղբայրներ՝ Հրանտ և Հայկ Անդրանիկի Վարդանյանին, ովքեր հանդիսանում են Արթուր Վարդանյանի հորեղբոր տղաներ։
- Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին և Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանին (կենցաղում՝ Յուրա)։
Արթուր Վարդանյանը սոցիալական կայքերով ծանոթացել է ՀՀ ոստիկանության նախկին աշխատակից, ոստիկանության կրտսեր սերժանտ Արա Լեռնիկի Պողոսյանի հետ և անձնական հանդիպման ժամանակ նրան ևս տեղեկացրել է իր մտադրության մասին ու ներգրավել հանցավոր համագործակցությունում, որից հետո, արդեն Արա Պողոսյանն Արթուր Վարդանյանին ծանոթացրել է քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանի և Նելլի Սամվելի Մինասյանի հետ, ովքեր նույնպես համաձայնել են մասնակցել նախատեսված գործողությանը։ Բացի այդ, Արթուր Վարդանյանը իր ծանոթ Սրբուհի Վարդանի Այվազյանի միջոցով խմբում ընդգրկել է քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին։
Արթուր Վարդանյանը խմբում ներգրավել է նաև Անտոն Թոթոնջյանի ծանոթներ Գևորգ Պողոսի Ջնդոյանին և Արկադի Հակոբի Մարդոյանին, ովքեր հանդիսացել են կաթոլիկ եկեղեցու հետևորդներ։
Իշխանության զավթման ծրագիրն իրագործելու համար բավարար չափով համախոհներ հավաքագրելով, Արթուր Վարդանյանը նախատեսել է հարձակումներ գործել ներքոհիշյալ պետական մարմինների վրա, յուրաքանչյուր խմբում ընդգրկելով հետևյալ անձանց.
ՀՀ Նախագահի նստավայր՝ Արթուր Եղիազարյան, Խաչիկ Ավետիսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, ՀՀ Ազգային ժողով՝ Արթուր Վարդանյան, Վաղինակ Ստեփանյան, Վլադիմիր Առաքելյան և նրանց հետ ևս 50 անձ, ՀՀ Սահմանադրական դատարան՝ Գևորգ Ջնդոյան, Տիգրան Բոյաջյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, ՀՀ Կառավարության շենք՝ Արկադի Մարդոյան, Արա Պողոսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերություն՝ Արման Հայրապետյան, ով գտնվելու էր ներսում, Ավետիսի Բարեյան, Մարինե Կաթանյան, Ասյա Մկրտչյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, Էդվարդ Ներսիսյանը, Հարություն Սարիբեկյանը և Նելլի Մկրտչյանը մասնակցելու էին կամ ՀՀ նախագահի նստավայրի կամ ՀՀ Ազգային ժողովի շենքերի վրա կատարվելիք հարձակմանը, սակայն բավարար չափով ուժեր չունենալու պատճառով, ընտրված թիրախները և կոնկրետ մասնակիցները փոփոխվել են Արթուր Վարդանյանի հայեցողությամբ, իսկ վերջին շրջանում նա առավել հակված է եղել հարձակում գործել միայն ՀՀ ազգային ժողովի, ՀՀ նախագահի նստավայրի և «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա։ Բացի այդ, իշխանությունը յուրացնելու նպատակն իրագործելու համար, քննարկվել է նաև ՀՀ Նախագահի օդանավը թռիչքի պահին «Զվարթնոց» օդանավակայնի անմիջապես հարևանությամբ գտնվող Արևաշատ գյուղի տարածքից, որտեղ բնակվել է Հարություն Սարիբեկյանը, «ՌՊԳ» տեսակի հակատանկային նռնականետով կամ «ՊԿ» գնդացրով խոցելու հնարավորությունը, սակայն սպանության ուղղությամբ նախապատրաստական կոնկրետ գործողություններ չեն ձեռնարկվել և իրականացվել։
«Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա հարձակումից հետո, նախատեսվել է, որ Արման Հայրապետյանն ապահովելու էր Արթուր Վարդանյանի կողմից նախապես ձայնագրված տեսագրության եթերի հեռարձակումը, որով վերջինս դիմելու էր ժողովրդին ներկայացնելով, որ զինված հեղաշրջումը կատարվել է «Հայոց վահան» կազմակերպության կողմից, մի խումբ ազատամարտիկների աջակցությամբ, դրա շարժառիթը, նպատակը և սպասվող հեռանկարային իրադարձությունները։ Ընկերության շենքի ներսում ճիշտ կողմնորոշվելու, Արման Հայրապետյանի աշխատասենյակի կոնկրետ տեղը իմանալու համար, վերջինս Մարինե Կաթանյանին, հեռուստաընկերության անվտանգությունն ապահովող աշխատակիցներից գաղտնի, իր «Ֆոլկսվագեն գոլֆ 4» մակնիշի 88 DR 883 հ/հ ավտոմեքենայով, նոյեմբերի կեսերին մտցրել է հսկվող տարածք և տարել իր աշխատասենյակ, որից հետո նույն եղանակով նրան դուրս է բերել այնտեղից։ Բացի այդ, Արթուրի Վարդանյանի ցուցումով հոկտեմբերի կեսերին Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը և Մարինե Կաթանյանը մեկ անգամ գնացել են հեռուստաաշտարակ հետախուզության, որտեղ Տիգրան Բոյաջյանը և Նելլի Մինասյանը անցել են դարպասի վրայով, իսկ Մարինե Կաթանյանը սպասել է մինչ դարպաս հասնելը, այնուհետև, Տիգրան Բոյաջյանը մենակ անցել է փշալարերը և մտել հեռուստաաշտարակի տարածք՝ ուսումնասիրելու նպատակով: Դրանից բացի, Մարինե Կաթանյանը, Ասյա Մկրտչյանը և Նելլի Մինասյանը այցելել են «Հ1 հեռուստաընկերություն» հաղորդում դիտելու, սակայն իրական նպատակն այցելության եղել է տեղանքին ծանոթանալը:
Արթուր Վարդանյանը և Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը խմբի առանձին անդամների ապահովել են գաղտնի հեռախոսահամարներով, որպեսզի նրանք միմյանց հետ կապ պաշտպանեն բացառապես դրանցով։ Գևորգ Ջնդոյանն օգտագործել է իր հիմնական՝ 055 47-32-36, իսկ Արկադի Մարդոյանը՝ 098 30-69-64 գաղտնի հեռախոսահամարները։
Արթուր Վարդանյանը խմբի ձևավորման սկզբնական փուլում, որպես հավաքատեղի օգտագործել է իր կնոջ հորը՝ Աշոտ Սումբուլյանի ընտանիքին պատկանող ք. Երևան, Արցախի պողոտա, շենք 10Դ, բն.45 հասցեում գտնվող բնակարանը, որտեղ կուտակվել են ձեռք բերված զենքերը և ռազմամթերքը, իսկ հյուրասենյակի պատին փակցված են եղել Երևանի ու Հայաստանի քարտեզները, որոնց վրա ձեռքով նշագրվել են թիրախ հանդիսացած պետական այն մարմինների տեղակայման վայրերը, որոնց վրա նախատեսվել է հարձակումներ իրականացնել։ Արթուր Վարդանյանի նախաձեռնությամբ 2015 թվականի օգոստոսի վերջերին խմբի անդամներ՝ Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Արկադի Մարդոյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արթուր Եղիազարյանը և Ասյա Մկրտչյանը մեկնել են Սպիտակի Ծաղկաբեր գյուղում գտնվող Արթուր Վարդանյանի հայրական տուն, որտեղ իրենց մոտ ունեցած, Գառնիկ Մարգարյանի կողմից տրված՝ 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգով, «ԻԺ-25» մոդելի 12մմ տրամաչափի ջնջված համարով երկփողանի որսորդական ողորկափող հրացանով և Մարատ Լևիկի Թադևոսյանի օրինական՝ 12մմ տրամաչափի «ABN18948» համարի «ՏՕԶ-34 ԵՊ» մոդելի որսորդական հրացանով, մինչև 2015 թվականի սեպտեմբերի կեսերն ընկած ժամանակահատվածում մարտական պարապմունքներ և մարզումներ են անցկացրել։ Ընդ որում, այդտեղ գտնվելու ընթացքում, 2015թ. սեպտեմբեր 6-ին, Արթուր Վարդանյանի հայրական տանը, «Հայոց վահան» կազմակերպության զինանշանի ֆոնին, խմբակային լուսանկարվել են, որում պատկերված է Արթուր Վարդանյանը և վերը նշված անձինք, ինչպես նաև այնտեղ մի քանի ժամով մեկնած Սիլվա Կանկռունին և Սրբուհի Այվազյանը, նրանք բոլորը կրել են դիմակներ, Արթուր Եղիազարյանը ձեռքին պահել է «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգը, իսկ Տիգրան Բոյաջյանը և Ասյա Մկրտչյանը՝ երկու որսորդական հրացանները։ Տանը բնակվելու ընթացքում խումբը նկատվել է տեղի ոստիկանության աշխատակիցների կողմից և, քանի որ Մարատ Թադևոսյան արդեն մեկնած է եղել Երևան, նրան պատկանող հրացանը գյուղում թողելու համար, այսինքն՝ որսորդական հրազեն պահելու կարգը խախտելու դեպքի հետևանքով, վերջինիս նկատմամբ 02.10.2015թ.-ին վարչական տույժ է կիրառվել։
2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Արթուր Վարդանյանը Մարինե Կաթանյանի անունից կնքված պայմանագրով 1 ամիս ժամկետով վարձակալել է ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, տուն 78 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը և վերը նշված բնակարանից զենքերը, ռազմամթերքը և մյուս իրերն ու առարկաները տեղափոխել է այնտեղ։ Դրանից հետո, նշված առանձնատունն է նա օգտագործել որպես խմբի անդամների հավաքատեղի, այնտեղ են պահվել հավաքված զենքերը, ռազմամթերքը, պայթուցիկ և այլ նյութերը, բացի այդ, խմբի յուրաքանչյուր անդամի համար Արթուր Վարդանյանը Երևանի որսորդական խանութներից գնել է զինվորականին նմանվող համազգեստներ, որոնց վրա առկա են եղել «Հատուկ գումարտակ» գրառումով տարբերանշաններ։ Խմբի անդամները պարբերաբար բնակվել են նշված տանը և կատարել են Արթուր Վարդանյանի կողմից իրենց առջև դրված հանձնարարությունները, մասնավորապես Գևորգ Ջնդոյանը, Արկադի Մարդոյանը, Ավետիս Բարեյանը և Արման Հայրապետյանը լուսանկարել կամ տեսագրել են Արթուր Վարդանյանի համար հետաքրքրություն ներկայացնող օբյեկտները, այդ թվում՝ Հովիկ Աբրահամայնի, Լևոն Տեր-Պետրոսյանի, Մրգաշեն գյուղում գտնվող Սեյրան Օհանյանի հայրական տները, դրանց մատույցները, Ռոբերտ Քոչարյանի աշխատավայրը, ինչպես նաև ՀՀ Նախագահի նստավայրը, Բարեկամության հրապարակը, Ֆրանսիայի հրապարակը, Հաղթանակ և Կիևյան կամուրջները։ Գևորգ Ջնդոյանը սևագիր գծագրել է ՀՀ սահմանդրական դատարանի շենքը, դրա մատույցները և հարակից տարածքները։
Բացի այդ, նոյեմբերի կեսերին Արթուր Վարդանյանը, Ավետիս Բարեյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Նելլի Մինասյանը և Մարինե Կաթանյանը գնացել են Արևիկ գյուղ, այնտեղից մեկնել են նույն մարզում գտնվող անծանոթ տեղանք, որտեղ փորձարկել են «ԱԿ-Մ» և «Ակ-74» տեսակի զենքերը:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վաղ առավոտյան ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, թիվ 78 հասցեով տանը խուզարկություն է կատարվել, որի արդյունքում պարզվել է, որ այդ պահին այնտեղ են գտնվել՝ Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արման Հայրապետյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Մարինե Կաթանյանը, բացի այդ, հայտնաբերվել են վերը նշված թվով 10 ինքնաձիգեր, որոնք Արթուր Վարդանյանի կողմից արդեն իսկ բաշխված են եղել խմբի անդամների միջև՝
1. 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի ջնջված համարով (հայտածվել է՝ 1969 AH 219 թվի ուրվագիծը), փակաղակի վրա առկա է 4 թիվը, հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 7 նկար) խմբում հատկացված է եղել Գևորգ Ջնդոյանին,
2. 1973թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 461637 համարի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 18 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արկադի Մարդոյանին։
3. 1967թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի БИ 5247 համարի «ԱԿՄ» տեսակի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 15 նկար) խմբի անդամներից կոնկրետ որևէ մեկի դեռևս հատկացված չի եղել։
4. 1983թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 2475470 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 4 նկար) խմբում հատկացված է եղել Մարինե Կաթանյանին։
5. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 1 նկար) խմբում հատկացված է եղել Տիգրան Բոյաջյանին։
6. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 3 նկար) խմբում հատկացված է եղել Ասյա Մկրտչյանին։
7. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 5 նկար) խմբում հատկացված է եղել Վաղինակ Ստեփանյանին։
8. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 256769 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 2 նկար) խմբում հատկացված է եղել Նելլի Մինասյանին։
9. 1977թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ-74» տեսակի 935300 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը, առանց խզակոթի, խլացուցիչով (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 9 նկար), խմբում հատկացված է եղել Արթուր Վարդանյանին, բացի այդ նա կրել է 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի ատրճանակը։
10. 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի BE 30 3755 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 17 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արթուր Եղիազարյանին։
Խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև մեծ քանակությամբ ռազմամթերք, պայթուցիկ և այլ նյութեր, փաստաթղթեր, զինվորական հանդերձանք, իրեր ու առարկաներ, այդ թվում՝ ռազմամթերք հանդիսացող տարբեր տրամաչափի, ընդհանուր առմամբ թվով 4933 հատ փամփուշտներ, 21 հատ տարբեր տեսակների նռնակներ, պայթափաթեթներ, վառոդ, նետողական և փշրտող պայթուցիկ նյութեր (համաձայն փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացության)։ Հատկանշական է, որ առանձին դեպքերում զենքերի և ռազմամթերքի փոխանցումը Արթուր Վարդանյանին տեղի է ունեցել Գյումրիում՝ Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանի բնակության վայրում, բացի այդ, վերջինս Հակոբ Հակոբյանի հետ միասին, նույն ավտոմեքենայով, մեկ դեպքով դրանք տեղափոխել է Երևան ու փոխանցել Արթուր Վարդանյանին, իսկ իր ներկայությունն ավտոմեքենայում նպատակ է հետապնդել չեզոքացնել ոստիկանության կողմից ավտոմեքենան ճանապարհին կանգնեցնելու և ստուգելու վտանգը։
Այսինքն, հանցագործությունում նախատեսված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով»:

«…Արկադի Հակոբի Մարդոյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա, ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված և ղեկավարված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսպես, Իսպանիայում մշտապես բնակվող Արթուր Վարդանյանը 2014 թվականի սկզբներին կապ է հաստատել Լիբանանում բնակվող Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանի հետ (ծնված՝ 21.11.1956թ., հայտնի նաև Սիլվա Կանկռունի տվյալներով) և 2014 թվականի ապրիլի 15-ին Իսպանիայից մեկնել է Բեյրութ, այնուհետև՝ ապրիլի 16-ին, վերջինիս հետ միասին ուղևորվել է Սիրիա, որտեղից Լիբանան է վերադարձել 18.04.2014թ.-ին, իսկ 03.05.2014թ.-ին կրկին մուտք է գործել Սիրիա։ Արթուր Վարդանյանը Սիրիայից 02.06.2014թ.-ին վերադարձել է Լիբանան և նույն օրը՝ 02.06.2014թ.-ին Բեյրութի «Ռաֆիկ Հարիրիի» միջազգային օդանավակայանով մեկնել է Հորդանան, որից հետո Սիրիա այլևս չի վերադարձել։
«Ռադիո Մարիամ» մշակութային հիմնադրամի տնօրեն, Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցու քահանա, Հայաստանի Հանրապետության և Ավստրալիայի քաղաքացի Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի հանձնարարությամբ, նույն հիմնադրամի լրագրող Լիլիթ Պավելի Թորոսյանը 2015 թվականի հունվարին գործուղվել է Հայաստանից Լիբանան, որտեղ հանդիպել է Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանին ու վերջինիս միջոցով կապ է հաստատել Իսպանիայում այդ ժամանակ գտնված Արթուր Վարդանյանի հետ, ումից ինտերնետային «Սկայպ» ցանցով հարցազրույց է վերցրել՝ Քեսաբում տեղի ունեցած իրադարձությունների և վերջինիս մասնակցության մասին։
2015 թվականի ապրիլի 23-ին Արթուր Վարդանյանը ընտանիքի հետ միասին, իսկ 2015 թվականի ապրիլի 20-ին Սիլվա Կանկռունին՝ ժամանել են Հայաստան և նրանք երկուսով Գյումրի են այցելել տեսակցելու Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին, որտեղ կայացել է նրանց անձնական ծանոթությունը, ինչը վերածվել է փոխադարձ մտերմության։
2015 մայիսի 5-ին Արթուր Վարդանյանը մեկնել է Իսպանիա և 2015թ. մայիսի 27-ին կրկին ժամանել է Հայաստան ու հերթական անգամ հանդիպել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանին, որի հետ կայացած ընդհանուր խոսակցությունների ժամանակ, երկուստեք հանգել են համոզման, որ ստեղծված սոցիալ-տնտեսական խնդիրների, Արցախի հարցում հնարավոր զիջումների գնալու պայմաններում, Հայաստանում անհրաժեշտ է իշխանափոխություն իրականացնել, այսինքն` իշխանությունը զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով։
Արթուր Վարդանյանն ունենալով զինված գործողությունների իրականացման փորձ և ռազմական հմտություններ, ստանձնել է ստեղծել հանցավոր համագործակցություն՝ իշխանության զավթումն իրականացնելու նպատակով, որի լրիվ ֆինանսավորումը պարտավորվել է ապահովել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը։
2015 թվականի ապրիլի վերջերից սկսած Արթուր Վարդանյանը ձեռնամուխ է եղել հանցավոր համագործակցությունը ստեղծելու, դրանում Հայաստանի քաղաքացիներին ներգրավելու, զենքեր, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր հայթայթելու և իշխանությունը զավթելուն ուղղված այլ նախապատրաստական գործողություններ իրականացնելուն, որի համար Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանից պարբերաբար, մաս-մաս ստացել է շուրջ 60.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումար։
Արթուր Վարդանյանը ձգտել է հանցավոր համագործակցությունում ընդգրկել մարդկանց, ովքեր նախկինում մասնակցություն են ունեցել Արցախյան ազատամարտին, հաշվի առնելով նրանց անցած մարտական ուղին և զենքին տիրապետելու հմտությունները, բացի այդ, հիմնականում ներգրավվել է այն անձանց, ովքեր սոցիալապես խոցելի են եղել, ունեցել նյութական խնդիրներ, որոնց համար, հավաքագրման ընթացքում, նա գումարային չնչին հարցեր է կարգավորել, ընդ որում՝ խմբում ներգրավվել են նաև Անտոն Թոթոնջյանի հետ կապ ունեցած, նրա շրջապատում եղած անձինք։
Հայաստանում տևական ժամանակ իր գտնվելը պատճառաբանելու, իրավապահ մարմինների տեսադաշտում չհայտնվելու և կասկածներից զերծ մնալու նպատակով, Արթուր Վարդանյանը շրջապատում ներկայացրել է, թե իբր պատրաստվում է մարզամշակութային, բարեգործական գործունեություն ծավալել Հայաստանում և այդ նպատակով 2015թ. հուլիսի 10-ին նույնիսկ հիմնադրել է «Հայոց վահան Մեկ» անվանմամբ մարզամշակութային հասարակական կազմակերպությունը։
Արթուր Վարդանյանը 2015 թվականի ապրիլից հետո ընկած ժամանակահատվածում հավաքագրել և խմբում ներգրավվել է ներքոհիշյալ անձանց, նրանցից զգալի մասին իր հանցավոր ծրագրերում վերապահելով կոնկրետ դերակատարություն՝
- ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղի բնակիչներ՝ Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանին, Մարատ Լևիկի Թադևոսյանին և Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին, որոնցից առաջին երեքը Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ են,
- քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Արա Լեռնիկի Պողոսյանին, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին, Նելլի Սամվելի Մինասյանին, Սրբուհի Վարդանի Այվազյանին, վերջինիս ծանոթներ, քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին,
- Անտոն Թոթոնջյանի ծանոթներ՝ Գևորգ Պողոսի Ջնդոյանին, Արկադի Հակոբի Մարդոյանին,
- Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին, Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին, Կարեն Ալյոշայի Խաչատրյանին, Աղասի Սերյոժայի Մարտիրոսյանին, ինչպես նաև Հովհաննես Շավարշի Բալաբանյանին,
- «VOLKSWAGEN Golf» մակնիշի 37 QA 759 հ/հ տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին,
- «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության եթերի ապահովման ծառայության արբանյակային հեռարձակման թողարկիչ Արման Արսենի Հայրապետյանին,
- Եղբայրներ՝ Հրանտ և Հայկ Անդրանիկի Վարդանյանին, ովքեր հանդիսանում են Արթուր Վարդանյանի հորեղբոր տղաներ։
- Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին և Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանին (կենցաղում՝ Յուրա)։
Արթուր Վարդանյանը սոցիալական կայքերով ծանոթացել է ՀՀ ոստիկանության նախկին աշխատակից, ոստիկանության կրտսեր սերժանտ Արա Լեռնիկի Պողոսյանի հետ և անձնական հանդիպման ժամանակ նրան ևս տեղեկացրել է իր մտադրության մասին ու ներգրավել հանցավոր համագործակցությունում, որից հետո, արդեն Արա Պողոսյանն Արթուր Վարդանյանին ծանոթացրել է քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանի և Նելլի Սամվելի Մինասյանի հետ, ովքեր նույնպես համաձայնել են մասնակցել նախատեսված գործողությանը։ Բացի այդ, Արթուր Վարդանյանը իր ծանոթ Սրբուհի Վարդանի Այվազյանի միջոցով խմբում ընդգրկել է քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին։
Արթուր Վարդանյանը խմբում ներգրավել է նաև Անտոն Թոթոնջյանի ծանոթներ Գևորգ Պողոսի Ջնդոյանին և Արկադի Հակոբի Մարդոյանին, ովքեր հանդիսացել են կաթոլիկ եկեղեցու հետևորդներ։
Իշխանության զավթման ծրագիրն իրագործելու համար բավարար չափով համախոհներ հավաքագրելով, Արթուր Վարդանյանը նախատեսել է հարձակումներ գործել ներքոհիշյալ պետական մարմինների վրա, յուրաքանչյուր խմբում ընդգրկելով հետևյալ անձանց.
ՀՀ Նախագահի նստավայր՝ Արթուր Եղիազարյան, Խաչիկ Ավետիսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, ՀՀ Ազգային ժողով՝ Արթուր Վարդանյան, Վաղինակ Ստեփանյան, Վլադիմիր Առաքելյան և նրանց հետ ևս 50 անձ, ՀՀ Սահմանադրական դատարան՝ Գևորգ Ջնդոյան, Տիգրան Բոյաջյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, ՀՀ Կառավարության շենք՝ Արկադի Մարդոյան, Արա Պողոսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերություն՝ Արման Հայրապետյան, ով գտնվելու էր ներսում, Ավետիսի Բարեյան, Մարինե Կաթանյան, Ասյա Մկրտչյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, Էդվարդ Ներսիսյանը, Հարություն Սարիբեկյանը և Նելլի Մկրտչյանը մասնակցելու էին կամ ՀՀ նախագահի նստավայրի կամ ՀՀ Ազգային ժողովի շենքերի վրա կատարվելիք հարձակմանը, սակայն բավարար չափով ուժեր չունենալու պատճառով, ընտրված թիրախները և կոնկրետ մասնակիցները փոփոխվել են Արթուր Վարդանյանի հայեցողությամբ, իսկ վերջին շրջանում նա առավել հակված է եղել հարձակում գործել միայն ՀՀ ազգային ժողովի, ՀՀ նախագահի նստավայրի և «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա։ Բացի այդ, իշխանությունը յուրացնելու նպատակն իրագործելու համար, քննարկվել է նաև ՀՀ Նախագահի օդանավը թռիչքի պահին «Զվարթնոց» օդանավակայնի անմիջապես հարևանությամբ գտնվող Արևաշատ գյուղի տարածքից, որտեղ բնակվել է Հարություն Սարիբեկյանը, «ՌՊԳ» տեսակի հակատանկային նռնականետով կամ «ՊԿ» գնդացրով խոցելու հնարավորությունը, սակայն սպանության ուղղությամբ նախապատրաստական կոնկրետ գործողություններ չեն ձեռնարկվել և իրականացվել։
«Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա հարձակումից հետո, նախատեսվել է, որ Արման Հայրապետյանն ապահովելու էր Արթուր Վարդանյանի կողմից նախապես ձայնագրված տեսագրության եթերի հեռարձակումը, որով վերջինս դիմելու էր ժողովրդին ներկայացնելով, որ զինված հեղաշրջումը կատարվել է «Հայոց վահան» կազմակերպության կողմից, մի խումբ ազատամարտիկների աջակցությամբ, դրա շարժառիթը, նպատակը և սպասվող հեռանկարային իրադարձությունները։ Ընկերության շենքի ներսում ճիշտ կողմնորոշվելու, Արման Հայրապետյանի աշխատասենյակի կոնկրետ տեղը իմանալու համար, վերջինս Մարինե Կաթանյանին, հեռուստաընկերության անվտանգությունն ապահովող աշխատակիցներից գաղտնի, իր «Ֆոլկսվագեն գոլֆ 4» մակնիշի 88 DR 883 հ/հ ավտոմեքենայով, նոյեմբերի կեսերին մտցրել է հսկվող տարածք և տարել իր աշխատասենյակ, որից հետո նույն եղանակով նրան դուրս է բերել այնտեղից։ Բացի այդ, Արթուրի Վարդանյանի ցուցումով հոկտեմբերի կեսերին Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը և Մարինե Կաթանյանը մեկ անգամ գնացել են հեռուստաաշտարակ հետախուզության, որտեղ Տիգրան Բոյաջյանը և Նելլի Մինասյանը անցել են դարպասի վրայով, իսկ Մարինե Կաթանյանը սպասել է մինչ դարպաս հասնելը, այնուհետև, Տիգրան Բոյաջյանը մենակ անցել է փշալարերը և մտել հեռուստաաշտարակի տարածք՝ ուսումնասիրելու նպատակով: Դրանից բացի, Մարինե Կաթանյանը, Ասյա Մկրտչյանը և Նելլի Մինասյանը այցելել են «Հ1 հեռուստաընկերություն» հաղորդում դիտելու, սակայն իրական նպատակն այցելության եղել է տեղանքին ծանոթանալը:
Արթուր Վարդանյանը և Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը խմբի առանձին անդամների ապահովել են գաղտնի հեռախոսահամարներով, որպեսզի նրանք միմյանց հետ կապ պաշտպանեն բացառապես դրանցով։ Գևորգ Ջնդոյանն օգտագործել է իր հիմնական՝ 055 47-32-36, իսկ Արկադի Մարդոյանը՝ 098 30-69-64 գաղտնի հեռախոսահամարները։
Արթուր Վարդանյանը խմբի ձևավորման սկզբնական փուլում, որպես հավաքատեղի օգտագործել է իր կնոջ հորը՝ Աշոտ Սումբուլյանի ընտանիքին պատկանող ք. Երևան, Արցախի պողոտա, շենք 10Դ, բն.45 հասցեում գտնվող բնակարանը, որտեղ կուտակվել են ձեռք բերված զենքերը և ռազմամթերքը, իսկ հյուրասենյակի պատին փակցված են եղել Երևանի ու Հայաստանի քարտեզները, որոնց վրա ձեռքով նշագրվել են թիրախ հանդիսացած պետական այն մարմինների տեղակայման վայրերը, որոնց վրա նախատեսվել է հարձակումներ իրականացնել։ Արթուր Վարդանյանի նախաձեռնությամբ 2015 թվականի օգոստոսի վերջերին խմբի անդամներ՝ Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Արկադի Մարդոյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արթուր Եղիազարյանը և Ասյա Մկրտչյանը մեկնել են Սպիտակի Ծաղկաբեր գյուղում գտնվող Արթուր Վարդանյանի հայրական տուն, որտեղ իրենց մոտ ունեցած, Գառնիկ Մարգարյանի կողմից տրված՝ 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգով, «ԻԺ-25» մոդելի 12մմ տրամաչափի ջնջված համարով երկփողանի որսորդական ողորկափող հրացանով և Մարատ Լևիկի Թադևոսյանի օրինական՝ 12մմ տրամաչափի «ABN18948» համարի «ՏՕԶ-34 ԵՊ» մոդելի որսորդական հրացանով, մինչև 2015 թվականի սեպտեմբերի կեսերն ընկած ժամանակահատվածում մարտական պարապմունքներ և մարզումներ են անցկացրել։ Ընդ որում, այդտեղ գտնվելու ընթացքում, 2015թ. սեպտեմբեր 6-ին, Արթուր Վարդանյանի հայրական տանը, «Հայոց վահան» կազմակերպության զինանշանի ֆոնին, խմբակային լուսանկարվել են, որում պատկերված է Արթուր Վարդանյանը և վերը նշված անձինք, ինչպես նաև այնտեղ մի քանի ժամով մեկնած Սիլվա Կանկռունին և Սրբուհի Այվազյանը, նրանք բոլորը կրել են դիմակներ, Արթուր Եղիազարյանը ձեռքին պահել է «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգը, իսկ Տիգրան Բոյաջյանը և Ասյա Մկրտչյանը՝ երկու որսորդական հրացանները։ Տանը բնակվելու ընթացքում խումբը նկատվել է տեղի ոստիկանության աշխատակիցների կողմից և, քանի որ Մարատ Թադևոսյան արդեն մեկնած է եղել Երևան, նրան պատկանող հրացանը գյուղում թողելու համար, այսինքն՝ որսորդական հրազեն պահելու կարգը խախտելու դեպքի հետևանքով, վերջինիս նկատմամբ 02.10.2015թ.-ին վարչական տույժ է կիրառվել։
2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Արթուր Վարդանյանը Մարինե Կաթանյանի անունից կնքված պայմանագրով 1 ամիս ժամկետով վարձակալել է ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, տուն 78 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը և վերը նշված բնակարանից զենքերը, ռազմամթերքը և մյուս իրերն ու առարկաները տեղափոխել է այնտեղ։ Դրանից հետո, նշված առանձնատունն է նա օգտագործել որպես խմբի անդամների հավաքատեղի, այնտեղ են պահվել հավաքված զենքերը, ռազմամթերքը, պայթուցիկ և այլ նյութերը, բացի այդ, խմբի յուրաքանչյուր անդամի համար Արթուր Վարդանյանը Երևանի որսորդական խանութներից գնել է զինվորականին նմանվող համազգեստներ, որոնց վրա առկա են եղել «Հատուկ գումարտակ» գրառումով տարբերանշաններ։ Խմբի անդամները պարբերաբար բնակվել են նշված տանը և կատարել են Արթուր Վարդանյանի կողմից իրենց առջև դրված հանձնարարությունները, մասնավորապես Գևորգ Ջնդոյանը, Արկադի Մարդոյանը, Ավետիս Բարեյանը և Արման Հայրապետյանը լուսանկարել կամ տեսագրել են Արթուր Վարդանյանի համար հետաքրքրություն ներկայացնող օբյեկտները, այդ թվում՝ Հովիկ Աբրահամայնի, Լևոն Տեր-Պետրոսյանի, Մրգաշեն գյուղում գտնվող Սեյրան Օհանյանի հայրական տները, դրանց մատույցները, Ռոբերտ Քոչարյանի աշխատավայրը, ինչպես նաև ՀՀ Նախագահի նստավայրը, Բարեկամության հրապարակը, Ֆրանսիայի հրապարակը, Հաղթանակ և Կիևյան կամուրջները։ Գևորգ Ջնդոյանը սևագիր գծագրել է ՀՀ սահմանդրական դատարանի շենքը, դրա մատույցները և հարակից տարածքները։
Բացի այդ, նոյեմբերի կեսերին Արթուր Վարդանյանը, Ավետիս Բարեյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Նելլի Մինասյանը և Մարինե Կաթանյանը գնացել են Արևիկ գյուղ, այնտեղից մեկնել են նույն մարզում գտնվող անծանոթ տեղանք, որտեղ փորձարկել են «ԱԿ-Մ» և «Ակ-74» տեսակի զենքերը:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վաղ առավոտյան ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, թիվ 78 հասցեով տանը խուզարկություն է կատարվել, որի արդյունքում պարզվել է, որ այդ պահին այնտեղ են գտնվել՝ Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արման Հայրապետյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Մարինե Կաթանյանը, բացի այդ, հայտնաբերվել են վերը նշված թվով 10 ինքնաձիգեր, որոնք Արթուր Վարդանյանի կողմից արդեն իսկ բաշխված են եղել խմբի անդամների միջև՝
1. 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի ջնջված համարով (հայտածվել է՝ 1969 AH 219 թվի ուրվագիծը), փակաղակի վրա առկա է 4 թիվը, հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 7 նկար) խմբում հատկացված է եղել Գևորգ Ջնդոյանին,
2. 1973թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 461637 համարի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 18 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արկադի Մարդոյանին։
3. 1967թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի БИ 5247 համարի «ԱԿՄ» տեսակի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 15 նկար) խմբի անդամներից կոնկրետ որևէ մեկի դեռևս հատկացված չի եղել։
4. 1983թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 2475470 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 4 նկար) խմբում հատկացված է եղել Մարինե Կաթանյանին։
5. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 1 նկար) խմբում հատկացված է եղել Տիգրան Բոյաջյանին։
6. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 3 նկար) խմբում հատկացված է եղել Ասյա Մկրտչյանին։
7. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 5 նկար) խմբում հատկացված է եղել Վաղինակ Ստեփանյանին։
8. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 256769 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 2 նկար) խմբում հատկացված է եղել Նելլի Մինասյանին։
9. 1977թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ-74» տեսակի 935300 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը, առանց խզակոթի, խլացուցիչով (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 9 նկար), խմբում հատկացված է եղել Արթուր Վարդանյանին, բացի այդ նա կրել է 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի ատրճանակը։
10. 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի BE 30 3755 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 17 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արթուր Եղիազարյանին։
Խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև մեծ քանակությամբ ռազմամթերք, պայթուցիկ և այլ նյութեր, փաստաթղթեր, զինվորական հանդերձանք, իրեր ու առարկաներ, այդ թվում՝ ռազմամթերք հանդիսացող տարբեր տրամաչափի, ընդհանուր առմամբ թվով 4933 հատ փամփուշտներ, 21 հատ տարբեր տեսակների նռնակներ, պայթափաթեթներ, վառոդ, նետողական և փշրտող պայթուցիկ նյութեր (համաձայն փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացության)։ Հատկանշական է, որ առանձին դեպքերում զենքերի և ռազմամթերքի փոխանցումը Արթուր Վարդանյանին տեղի է ունեցել Գյումրիում՝ Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանի բնակության վայրում, բացի այդ, վերջինս Հակոբ Հակոբյանի հետ միասին, նույն ավտոմեքենայով, մեկ դեպքով դրանք տեղափոխել է Երևան ու փոխանցել Արթուր Վարդանյանին, իսկ իր ներկայությունն ավտոմեքենայում նպատակ է հետապնդել չեզոքացնել ոստիկանության կողմից ավտոմեքենան ճանապարհին կանգնեցնելու և ստուգելու վտանգը։
Այսինքն, հանցագործությունում նախատեսված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով»։

«…Ասյա Մարտունի Մկրտչյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա Սրբուհի Վարդանի Այվազյանի միջոցով ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված ու ղեկավարված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսպես, Իսպանիայում մշտապես բնակվող Արթուր Վարդանյանը 2014 թվականի սկզբներին կապ է հաստատել Լիբանանում բնակվող Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանի հետ (ծնված՝ 21.11.1956թ., հայտնի նաև Սիլվա Կանկռունի տվյալներով) և 2014 թվականի ապրիլի 15-ին Իսպանիայից մեկնել է Բեյրութ, այնուհետև՝ ապրիլի 16-ին, վերջինիս հետ միասին ուղևորվել է Սիրիա, որտեղից Լիբանան է վերադարձել 18.04.2014թ.-ին, իսկ 03.05.2014թ.-ին կրկին մուտք է գործել Սիրիա։ Արթուր Վարդանյանը Սիրիայից 02.06.2014թ.-ին վերադարձել է Լիբանան և նույն օրը՝ 02.06.2014թ.-ին Բեյրութի «Ռաֆիկ Հարիրիի» միջազգային օդանավակայանով մեկնել է Հորդանան, որից հետո Սիրիա այլևս չի վերադարձել։
«Ռադիո Մարիամ» մշակութային հիմնադրամի տնօրեն, Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցու քահանա, Հայաստանի Հանրապետության և Ավստրալիայի քաղաքացի Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի հանձնարարությամբ, նույն հիմնադրամի լրագրող Լիլիթ Պավելի Թորոսյանը 2015 թվականի հունվարին գործուղվել է Հայաստանից Լիբանան, որտեղ հանդիպել է Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանին ու վերջինիս միջոցով կապ է հաստատել Իսպանիայում այդ ժամանակ գտնված Արթուր Վարդանյանի հետ, ումից ինտերնետային «Սկայպ» ցանցով հարցազրույց է վերցրել՝ Քեսաբում տեղի ունեցած իրադարձությունների և վերջինիս մասնակցության մասին։
2015 թվականի ապրիլի 23-ին Արթուր Վարդանյանը ընտանիքի հետ միասին, իսկ 2015 թվականի ապրիլի 20-ին Սիլվա Կանկռունին՝ ժամանել են Հայաստան և նրանք երկուսով Գյումրի են այցելել տեսակցելու Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին, որտեղ կայացել է նրանց անձնական ծանոթությունը, ինչը վերածվել է փոխադարձ մտերմության։
2015 մայիսի 5-ին Արթուր Վարդանյանը մեկնել է Իսպանիա և 2015թ. մայիսի 27-ին կրկին ժամանել է Հայաստան ու հերթական անգամ հանդիպել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանին, որի հետ կայացած ընդհանուր խոսակցությունների ժամանակ, երկուստեք հանգել են համոզման, որ ստեղծված սոցիալ-տնտեսական խնդիրների, Արցախի հարցում հնարավոր զիջումների գնալու պայմաններում, Հայաստանում անհրաժեշտ է իշխանափոխություն իրականացնել, այսինքն` իշխանությունը զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով։
Արթուր Վարդանյանն ունենալով զինված գործողությունների իրականացման փորձ և ռազմական հմտություններ, ստանձնել է ստեղծել հանցավոր համագործակցություն՝ իշխանության զավթումն իրականացնելու նպատակով, որի լրիվ ֆինանսավորումը պարտավորվել է ապահովել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը։
2015 թվականի ապրիլի վերջերից սկսած Արթուր Վարդանյանը ձեռնամուխ է եղել հանցավոր համագործակցությունը ստեղծելու, դրանում Հայաստանի քաղաքացիներին ներգրավելու, զենքեր, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր հայթայթելու և իշխանությունը զավթելուն ուղղված այլ նախապատրաստական գործողություններ իրականացնելուն, որի համար Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանից պարբերաբար, մաս-մաս ստացել է շուրջ 60.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումար։
Արթուր Վարդանյանը ձգտել է հանցավոր համագործակցությունում ընդգրկել մարդկանց, ովքեր նախկինում մասնակցություն են ունեցել Արցախյան ազատամարտին, հաշվի առնելով նրանց անցած մարտական ուղին և զենքին տիրապետելու հմտությունները, բացի այդ, հիմնականում ներգրավվել է այն անձանց, ովքեր սոցիալապես խոցելի են եղել, ունեցել նյութական խնդիրներ, որոնց համար, հավաքագրման ընթացքում, նա գումարային չնչին հարցեր է կարգավորել, ընդ որում՝ խմբում ներգրավվել են նաև Անտոն Թոթոնջյանի հետ կապ ունեցած, նրա շրջապատում եղած անձինք։
Հայաստանում տևական ժամանակ իր գտնվելը պատճառաբանելու, իրավապահ մարմինների տեսադաշտում չհայտնվելու և կասկածներից զերծ մնալու նպատակով, Արթուր Վարդանյանը շրջապատում ներկայացրել է, թե իբր պատրաստվում է մարզամշակութային, բարեգործական գործունեություն ծավալել Հայաստանում և այդ նպատակով 2015թ. հուլիսի 10-ին նույնիսկ հիմնադրել է «Հայոց վահան Մեկ» անվանմամբ մարզամշակութային հասարակական կազմակերպությունը։
Արթուր Վարդանյանը 2015 թվականի ապրիլից հետո ընկած ժամանակահատվածում հավաքագրել և խմբում ներգրավվել է ներքոհիշյալ անձանց, նրանցից զգալի մասին իր հանցավոր ծրագրերում վերապահելով կոնկրետ դերակատարություն՝
- ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղի բնակիչներ՝ Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանին, Մարատ Լևիկի Թադևոսյանին և Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին, որոնցից առաջին երեքը Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ են,
- քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Արա Լեռնիկի Պողոսյանին, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին, Նելլի Սամվելի Մինասյանին, Սրբուհի Վարդանի Այվազյանին, վերջինիս ծանոթներ, քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին,
- Անտոն Թոթոնջյանի ծանոթներ՝ Գևորգ Պողոսի Ջնդոյանին, Արկադի Հակոբի Մարդոյանին,
- Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին, Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին, Կարեն Ալյոշայի Խաչատրյանին, Աղասի Սերյոժայի Մարտիրոսյանին, ինչպես նաև Հովհաննես Շավարշի Բալաբանյանին,
- «VOLKSWAGEN Golf» մակնիշի 37 QA 759 հ/հ տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին,
- «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության եթերի ապահովման ծառայության արբանյակային հեռարձակման թողարկիչ Արման Արսենի Հայրապետյանին,
- Եղբայրներ՝ Հրանտ և Հայկ Անդրանիկի Վարդանյանին, ովքեր հանդիսանում են Արթուր Վարդանյանի հորեղբոր տղաներ։
- Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին և Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանին (կենցաղում՝ Յուրա)։
Իշխանության զավթման ծրագիրն իրագործելու համար բավարար չափով համախոհներ հավաքագրելով, Արթուր Վարդանյանը նախատեսել է հարձակումներ գործել ներքոհիշյալ պետական մարմինների վրա, յուրաքանչյուր խմբում ընդգրկելով հետևյալ անձանց.
ՀՀ Նախագահի նստավայր՝ Արթուր Եղիազարյան, Խաչիկ Ավետիսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, ՀՀ Ազգային ժողով՝ Արթուր Վարդանյան, Վաղինակ Ստեփանյան, Վլադիմիր Առաքելյան և նրանց հետ ևս 50 անձ, ՀՀ Սահմանադրական դատարան՝ Գևորգ Ջնդոյան, Տիգրան Բոյաջյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, ՀՀ Կառավարության շենք՝ Արկադի Մարդոյան, Արա Պողոսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերություն՝ Արման Հայրապետյան, ով գտնվելու էր ներսում, Ավետիսի Բարեյան, Մարինե Կաթանյան, Ասյա Մկրտչյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, Նելլի Մկրտչյանը մասնակցելու էր կամ ՀՀ նախագահի նստավայրի կամ ՀՀ Ազգային ժողովի շենքերի վրա կատարվելիք հարձակմանը, սակայն բավարար չափով ուժեր չունենալու պատճառով, ընտրված թիրախները և կոնկրետ մասնակիցները փոփոխվել են Արթուր Վարդանյանի հայեցողությամբ, իսկ վերջին շրջանում նա առավել հակված է եղել հարձակում գործել միայն ՀՀ ազգային ժողովի, ՀՀ նախագահի նստավայրի և «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա։ Բացի այդ, իշխանությունը յուրացնելու նպատակն իրագործելու համար, քննարկվել է նաև ՀՀ Նախագահի օդանավը թռիչքի պահին «Զվարթնոց» օդանավակայնի անմիջապես հարևանությամբ գտնվող Արևաշատ գյուղի տարածքից, որտեղ բնակվել է Հարություն Սարիբեկյանը, «ՌՊԳ» տեսակի հակատանկային նռնականետով կամ «ՊԿ» գնդացրով խոցելու հնարավորությունը, սակայն սպանության ուղղությամբ նախապատրաստական կոնկրետ գործողություններ չեն ձեռնարկվել և իրականացվել։
«Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա հարձակումից հետո, նախատեսվել է, որ Արման Հայրապետյանն ապահովելու էր Արթուր Վարդանյանի կողմից նախապես ձայնագրված տեսագրության եթերի հեռարձակումը, որով վերջինս դիմելու էր ժողովրդին ներկայացնելով, որ զինված հեղաշրջումը կատարվել է «Հայոց վահան» կազմակերպության կողմից, մի խումբ ազատամարտիկների աջակցությամբ, դրա շարժառիթը, նպատակը և սպասվող հեռանկարային իրադարձությունները։ Ընկերության շենքի ներսում ճիշտ կողմնորոշվելու, Արման Հայրապետյանի աշխատասենյակի կոնկրետ տեղը իմանալու համար, վերջինս Մարինե Կաթանյանին, հեռուստաընկերության անվտանգությունն ապահովող աշխատակիցներից գաղտնի, իր «Ֆոլկսվագեն գոլֆ 4» մակնիշի 88 DR 883 հ/հ ավտոմեքենայով, նոյեմբերի կեսերին մտցրել է հսկվող տարածք և տարել իր աշխատասենյակ, որից հետո նույն եղանակով նրան դուրս է բերել այնտեղից։ Բացի այդ, Արթուրի Վարդանյանի ցուցումով հոկտեմբերի կեսերին Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը և Մարինե Կաթանյանը մեկ անգամ գնացել են հեռուստաաշտարակ հետախուզության, որտեղ Տիգրան Բոյաջյանը և Նելլի Մինասյանը անցել են դարպասի վրայով, իսկ Մարինե Կաթանյանը սպասել է մինչ դարպաս հասնելը, այնուհետև, Տիգրան Բոյաջյանը մենակ անցել է փշալարերը և մտել հեռուստաաշտարակի տարածք՝ ուսումնասիրելու նպատակով: Դրանից բացի, Մարինե Կաթանյանը, Ասյա Մկրտչյանը և Նելլի Մինասյանը այցելել են «Հ1 հեռուստաընկերություն» հաղորդում դիտելու, սակայն իրական նպատակն այցելության եղել է տեղանքին ծանոթանալը:
Արթուր Վարդանյանը և Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը խմբի առանձին անդամների ապահովել են գաղտնի հեռախոսահամարներով, որպեսզի նրանք միմյանց հետ կապ պաշտպանեն բացառապես դրանցով։ Ասյա Մկրտչյանն օգտագործել է՝ 098 30-64-67, իսկ Մարինե Կաթանյանը՝ 077 02-31-38 և 098 10-12-77 գաղտնի հեռախոսահամարները։
Արթուր Վարդանյանը խմբի ձևավորման սկզբնական փուլում, որպես հավաքատեղի օգտագործել է իր կնոջ հորը՝ Աշոտ Սումբուլյանի ընտանիքին պատկանող ք. Երևան, Արցախի պողոտա, շենք 10Դ, բն.45 հասցեում գտնվող բնակարանը, որտեղ կուտակվել են ձեռք բերված զենքերը և ռազմամթերքը, իսկ հյուրասենյակի պատին փակցված են եղել Երևանի ու Հայաստանի քարտեզները, որոնց վրա ձեռքով նշագրվել են թիրախ հանդիսացած պետական այն մարմինների տեղակայման վայրերը, որոնց վրա նախատեսվել է հարձակումներ իրականացնել։ Արթուր Վարդանյանի նախաձեռնությամբ 2015 թվականի օգոստոսի վերջերին խմբի անդամներ՝ Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Արկադի Մարդոյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արթուր Եղիազարյանը և Ասյա Մկրտչյանը մեկնել են Սպիտակի Ծաղկաբեր գյուղում գտնվող Արթուր Վարդանյանի հայրական տուն, որտեղ իրենց մոտ ունեցած, Գառնիկ Մարգարյանի կողմից տրված՝ 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգով, «ԻԺ-25» մոդելի 12մմ տրամաչափի ջնջված համարով երկփողանի որսորդական ողորկափող հրացանով և Մարատ Լևիկի Թադևոսյանի օրինական՝ 12մմ տրամաչափի «ABN18948» համարի «ՏՕԶ-34 ԵՊ» մոդելի որսորդական հրացանով, մինչև 2015 թվականի սեպտեմբերի կեսերն ընկած ժամանակահատվածում մարտական պարապմունքներ և մարզումներ են անցկացրել։ Ընդ որում, այդտեղ գտնվելու ընթացքում, 2015թ. սեպտեմբեր 6-ին, Արթուր Վարդանյանի հայրական տանը, «Հայոց վահան» կազմակերպության զինանշանի ֆոնին, խմբակային լուսանկարվել են, որում պատկերված է Արթուր Վարդանյանը և վերը նշված անձինք, ինչպես նաև այնտեղ մի քանի ժամով մեկնած Սիլվա Կանկռունին և Սրբուհի Այվազյանը, նրանք բոլորը կրել են դիմակներ, Արթուր Եղիազարյանը ձեռքին պահել է «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգը, իսկ Տիգրան Բոյաջյանը և Ասյա Մկրտչյանը՝ երկու որսորդական հրացանները։ Տանը բնակվելու ընթացքում խումբը նկատվել է տեղի ոստիկանության աշխատակիցների կողմից և, քանի որ Մարատ Թադևոսյան արդեն մեկնած է եղել Երևան, նրան պատկանող հրացանը գյուղում թողելու համար, այսինքն՝ որսորդական հրազեն պահելու կարգը խախտելու դեպքի հետևանքով, վերջինիս նկատմամբ 02.10.2015թ.-ին վարչական տույժ է կիրառվել։
2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Արթուր Վարդանյանը Մարինե Կաթանյանի անունից կնքված պայմանագրով 1 ամիս ժամկետով վարձակալել է ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, տուն 78 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը և վերը նշված բնակարանից զենքերը, ռազմամթերքը և մյուս իրերն ու առարկաները տեղափոխել է այնտեղ։ Դրանից հետո, նշված առանձնատունն է նա օգտագործել որպես խմբի անդամների հավաքատեղի, այնտեղ են պահվել հավաքված զենքերը, ռազմամթերքը, պայթուցիկ և այլ նյութերը, բացի այդ, խմբի յուրաքանչյուր անդամի համար Արթուր Վարդանյանը Երևանի որսորդական խանութներից գնել է զինվորականին նմանվող համազգեստներ, որոնց վրա առկա են եղել «Հատուկ գումարտակ» գրառումով տարբերանշաններ։ Խմբի անդամները պարբերաբար բնակվել են նշված տանը և կատարել են Արթուր Վարդանյանի կողմից իրենց առջև դրված հանձնարարությունները, մասնավորապես Գևորգ Ջնդոյանը, Արկադի Մարդոյանը, Ավետիս Բարեյանը և Արման Հայրապետյանը լուսանկարել կամ տեսագրել են Արթուր Վարդանյանի համար հետաքրքրություն ներկայացնող օբյեկտները, այդ թվում՝ Հովիկ Աբրահամայնի, Լևոն Տեր-Պետրոսյանի, Մրգաշեն գյուղում գտնվող Սեյրան Օհանյանի հայրական տները, դրանց մատույցները, Ռոբերտ Քոչարյանի աշխատավայրը, ինչպես նաև ՀՀ Նախագահի նստավայրը, Բարեկամության հրապարակը, Ֆրանսիայի հրապարակը, Հաղթանակ և Կիևյան կամուրջները։ Գևորգ Ջնդոյանը սևագիր գծագրել է ՀՀ սահմանդրական դատարանի շենքը, դրա մատույցները և հարակից տարածքները։
Բացի այդ, նոյեմբերի կեսերին Արթուր Վարդանյանը, Ավետիս Բարեյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Նելլի Մինասյանը և Մարինե Կաթանյանը գնացել են Արևիկ գյուղ, այնտեղից մեկնել են նույն մարզում գտնվող անծանոթ տեղանք, որտեղ փորձարկել են «ԱԿ-Մ» և «Ակ-74» տեսակի զենքերը:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վաղ առավոտյան ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, թիվ 78 հասցեով տանը խուզարկություն է կատարվել, որի արդյունքում պարզվել է, որ այդ պահին այնտեղ են գտնվել՝ Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արման Հայրապետյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Մարինե Կաթանյանը, բացի այդ, հայտնաբերվել են վերը նշված թվով 10 ինքնաձիգեր, որոնք Արթուր Վարդանյանի կողմից արդեն իսկ բաշխված են եղել խմբի անդամների միջև՝
1. 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի ջնջված համարով (հայտածվել է՝ 1969 AH 219 թվի ուրվագիծը), փակաղակի վրա առկա է 4 թիվը, հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 7 նկար) խմբում հատկացված է եղել Գևորգ Ջնդոյանին,
2. 1973թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 461637 համարի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 18 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արկադի Մարդոյանին։
3. 1967թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի БИ 5247 համարի «ԱԿՄ» տեսակի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 15 նկար) խմբի անդամներից կոնկրետ որևէ մեկի դեռևս հատկացված չի եղել։
4. 1983թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 2475470 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 4 նկար) խմբում հատկացված է եղել Մարինե Կաթանյանին։
5. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 1 նկար) խմբում հատկացված է եղել Տիգրան Բոյաջյանին։
6. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 3 նկար) խմբում հատկացված է եղել Ասյա Մկրտչյանին։
7. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 5 նկար) խմբում հատկացված է եղել Վաղինակ Ստեփանյանին։
8. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 256769 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 2 նկար) խմբում հատկացված է եղել Նելլի Մինասյանին։
9. 1977թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ-74» տեսակի 935300 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը, առանց խզակոթի, խլացուցիչով (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 9 նկար), խմբում հատկացված է եղել Արթուր Վարդանյանին, բացի այդ նա կրել է 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի ատրճանակը։
10. 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի BE 30 3755 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 17 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արթուր Եղիազարյանին։
Խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև մեծ քանակությամբ ռազմամթերք, պայթուցիկ և այլ նյութեր, փաստաթղթեր, զինվորական հանդերձանք, իրեր ու առարկաներ, այդ թվում՝ ռազմամթերք հանդիսացող տարբեր տրամաչափի, ընդհանուր առմամբ թվով 4933 հատ փամփուշտներ, 21 հատ տարբեր տեսակների նռնակներ, պայթափաթեթներ, վառոդ, նետողական և փշրտող պայթուցիկ նյութեր (համաձայն փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացության)։ Հատկանշական է, որ առանձին դեպքերում զենքերի և ռազմամթերքի փոխանցումը Արթուր Վարդանյանին տեղի է ունեցել Գյումրիում՝ Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանի բնակության վայրում, բացի այդ, վերջինս Հակոբ Հակոբյանի հետ միասին, նույն ավտոմեքենայով, մեկ դեպքով դրանք տեղափոխել է Երևան ու փոխանցել Արթուր Վարդանյանին, իսկ իր ներկայությունն ավտոմեքենայում նպատակ է հետապնդել չեզոքացնել ոստիկանության կողմից ավտոմեքենան ճանապարհին կանգնեցնելու և ստուգելու վտանգը։
Այսինքն, հանցագործությունում նախատեսված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով»:

«…Մարինե Մարտունի Կաթանյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա, Սրբուհի Վարդանի Այվազյանի միջոցով ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված ու ղեկավարված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսպես, Իսպանիայում մշտապես բնակվող Արթուր Վարդանյանը 2014 թվականի սկզբներին կապ է հաստատել Լիբանանում բնակվող Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանի հետ (ծնված՝ 21.11.1956թ., հայտնի նաև Սիլվա Կանկռունի տվյալներով) և 2014 թվականի ապրիլի 15-ին Իսպանիայից մեկնել է Բեյրութ, այնուհետև՝ ապրիլի 16-ին, վերջինիս հետ միասին ուղևորվել է Սիրիա, որտեղից Լիբանան է վերադարձել 18.04.2014թ.-ին, իսկ 03.05.2014թ.-ին կրկին մուտք է գործել Սիրիա։ Արթուր Վարդանյանը Սիրիայից 02.06.2014թ.-ին վերադարձել է Լիբանան և նույն օրը՝ 02.06.2014թ.-ին Բեյրութի «Ռաֆիկ Հարիրիի» միջազգային օդանավակայանով մեկնել է Հորդանան, որից հետո Սիրիա այլևս չի վերադարձել։
«Ռադիո Մարիամ» մշակութային հիմնադրամի տնօրեն, Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցու քահանա, Հայաստանի Հանրապետության և Ավստրալիայի քաղաքացի Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի հանձնարարությամբ, նույն հիմնադրամի լրագրող Լիլիթ Պավելի Թորոսյանը 2015 թվականի հունվարին գործուղվել է Հայաստանից Լիբանան, որտեղ հանդիպել է Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանին ու վերջինիս միջոցով կապ է հաստատել Իսպանիայում այդ ժամանակ գտնված Արթուր Վարդանյանի հետ, ումից ինտերնետային «Սկայպ» ցանցով հարցազրույց է վերցրել՝ Քեսաբում տեղի ունեցած իրադարձությունների և վերջինիս մասնակցության մասին։
2015 թվականի ապրիլի 23-ին Արթուր Վարդանյանը ընտանիքի հետ միասին, իսկ 2015 թվականի ապրիլի 20-ին Սիլվա Կանկռունին՝ ժամանել են Հայաստան և նրանք երկուսով Գյումրի են այցելել տեսակցելու Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին, որտեղ կայացել է նրանց անձնական ծանոթությունը, ինչը վերածվել է փոխադարձ մտերմության։
2015 մայիսի 5-ին Արթուր Վարդանյանը մեկնել է Իսպանիա և 2015թ. մայիսի 27-ին կրկին ժամանել է Հայաստան ու հերթական անգամ հանդիպել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանին, որի հետ կայացած ընդհանուր խոսակցությունների ժամանակ, երկուստեք հանգել են համոզման, որ ստեղծված սոցիալ-տնտեսական խնդիրների, Արցախի հարցում հնարավոր զիջումների գնալու պայմաններում, Հայաստանում անհրաժեշտ է իշխանափոխություն իրականացնել, այսինքն` իշխանությունը զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով։
Արթուր Վարդանյանն ունենալով զինված գործողությունների իրականացման փորձ և ռազմական հմտություններ, ստանձնել է ստեղծել հանցավոր համագործակցություն՝ իշխանության զավթումն իրականացնելու նպատակով, որի լրիվ ֆինանսավորումը պարտավորվել է ապահովել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը։
2015 թվականի ապրիլի վերջերից սկսած Արթուր Վարդանյանը ձեռնամուխ է եղել հանցավոր համագործակցությունը ստեղծելու, դրանում Հայաստանի քաղաքացիներին ներգրավելու, զենքեր, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր հայթայթելու և իշխանությունը զավթելուն ուղղված այլ նախապատրաստական գործողություններ իրականացնելուն, որի համար Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանից պարբերաբար, մաս-մաս ստացել է շուրջ 60.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումար։
Արթուր Վարդանյանը ձգտել է հանցավոր համագործակցությունում ընդգրկել մարդկանց, ովքեր նախկինում մասնակցություն են ունեցել Արցախյան ազատամարտին, հաշվի առնելով նրանց անցած մարտական ուղին և զենքին տիրապետելու հմտությունները, բացի այդ, հիմնականում ներգրավվել է այն անձանց, ովքեր սոցիալապես խոցելի են եղել, ունեցել նյութական խնդիրներ, որոնց համար, հավաքագրման ընթացքում, նա գումարային չնչին հարցեր է կարգավորել, ընդ որում՝ խմբում ներգրավվել են նաև Անտոն Թոթոնջյանի հետ կապ ունեցած, նրա շրջապատում եղած անձինք։
Հայաստանում տևական ժամանակ իր գտնվելը պատճառաբանելու, իրավապահ մարմինների տեսադաշտում չհայտնվելու և կասկածներից զերծ մնալու նպատակով, Արթուր Վարդանյանը շրջապատում ներկայացրել է, թե իբր պատրաստվում է մարզամշակութային, բարեգործական գործունեություն ծավալել Հայաստանում և այդ նպատակով 2015թ. հուլիսի 10-ին նույնիսկ հիմնադրել է «Հայոց վահան Մեկ» անվանմամբ մարզամշակութային հասարակական կազմակերպությունը։
Արթուր Վարդանյանը 2015 թվականի ապրիլից հետո ընկած ժամանակահատվածում հավաքագրել և խմբում ներգրավվել է ներքոհիշյալ անձանց, նրանցից զգալի մասին իր հանցավոր ծրագրերում վերապահելով կոնկրետ դերակատարություն՝
- ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղի բնակիչներ՝ Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանին, Մարատ Լևիկի Թադևոսյանին և Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին, որոնցից առաջին երեքը Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ են,
- քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Արա Լեռնիկի Պողոսյանին, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին, Նելլի Սամվելի Մինասյանին, Սրբուհի Վարդանի Այվազյանին, վերջինիս ծանոթներ, քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին,
- Անտոն Թոթոնջյանի ծանոթներ՝ Գևորգ Պողոսի Ջնդոյանին, Արկադի Հակոբի Մարդոյանին,
- Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին, Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին, Կարեն Ալյոշայի Խաչատրյանին, Աղասի Սերյոժայի Մարտիրոսյանին, ինչպես նաև Հովհաննես Շավարշի Բալաբանյանին,
- «VOLKSWAGEN Golf» մակնիշի 37 QA 759 հ/հ տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին,
- «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության եթերի ապահովման ծառայության արբանյակային հեռարձակման թողարկիչ Արման Արսենի Հայրապետյանին,
- Եղբայրներ՝ Հրանտ և Հայկ Անդրանիկի Վարդանյանին, ովքեր հանդիսանում են Արթուր Վարդանյանի հորեղբոր տղաներ։
- Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին և Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանին (կենցաղում՝ Յուրա)։
Իշխանության զավթման ծրագիրն իրագործելու համար բավարար չափով համախոհներ հավաքագրելով, Արթուր Վարդանյանը նախատեսել է հարձակումներ գործել ներքոհիշյալ պետական մարմինների վրա, յուրաքանչյուր խմբում ընդգրկելով հետևյալ անձանց.
ՀՀ Նախագահի նստավայր՝ Արթուր Եղիազարյան, Խաչիկ Ավետիսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, ՀՀ Ազգային ժողով՝ Արթուր Վարդանյան, Վաղինակ Ստեփանյան, Վլադիմիր Առաքելյան և նրանց հետ ևս 50 անձ, ՀՀ Սահմանադրական դատարան՝ Գևորգ Ջնդոյան, Տիգրան Բոյաջյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, ՀՀ Կառավարության շենք՝ Արկադի Մարդոյան, Արա Պողոսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերություն՝ Արման Հայրապետյան, ով գտնվելու էր ներսում, Ավետիսի Բարեյան, Մարինե Կաթանյան, Ասյա Մկրտչյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, Նելլի Մկրտչյանը մասնակցելու էր կամ ՀՀ նախագահի նստավայրի կամ ՀՀ Ազգային ժողովի շենքերի վրա կատարվելիք հարձակմանը, սակայն բավարար չափով ուժեր չունենալու պատճառով, ընտրված թիրախները և կոնկրետ մասնակիցները փոփոխվել են Արթուր Վարդանյանի հայեցողությամբ, իսկ վերջին շրջանում նա առավել հակված է եղել հարձակում գործել միայն ՀՀ ազգային ժողովի, ՀՀ նախագահի նստավայրի և «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա։ Բացի այդ, իշխանությունը յուրացնելու նպատակն իրագործելու համար, քննարկվել է նաև ՀՀ Նախագահի օդանավը թռիչքի պահին «Զվարթնոց» օդանավակայնի անմիջապես հարևանությամբ գտնվող Արևաշատ գյուղի տարածքից, որտեղ բնակվել է Հարություն Սարիբեկյանը, «ՌՊԳ» տեսակի հակատանկային նռնականետով կամ «ՊԿ» գնդացրով խոցելու հնարավորությունը, սակայն սպանության ուղղությամբ նախապատրաստական կոնկրետ գործողություններ չեն ձեռնարկվել և իրականացվել։
«Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա հարձակումից հետո, նախատեսվել է, որ Արման Հայրապետյանն ապահովելու էր Արթուր Վարդանյանի կողմից նախապես ձայնագրված տեսագրության եթերի հեռարձակումը, որով վերջինս դիմելու էր ժողովրդին ներկայացնելով, որ զինված հեղաշրջումը կատարվել է «Հայոց վահան» կազմակերպության կողմից, մի խումբ ազատամարտիկների աջակցությամբ, դրա շարժառիթը, նպատակը և սպասվող հեռանկարային իրադարձությունները։ Ընկերության շենքի ներսում ճիշտ կողմնորոշվելու, Արման Հայրապետյանի աշխատասենյակի կոնկրետ տեղը իմանալու համար, վերջինս Մարինե Կաթանյանին, հեռուստաընկերության անվտանգությունն ապահովող աշխատակիցներից գաղտնի, իր «Ֆոլկսվագեն գոլֆ 4» մակնիշի 88 DR 883 հ/հ ավտոմեքենայով, նոյեմբերի կեսերին մտցրել է հսկվող տարածք և տարել իր աշխատասենյակ, որից հետո նույն եղանակով նրան դուրս է բերել այնտեղից։ Բացի այդ, Արթուրի Վարդանյանի ցուցումով հոկտեմբերի կեսերին Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը և Մարինե Կաթանյանը մեկ անգամ գնացել են հեռուստաաշտարակ հետախուզության, որտեղ Տիգրան Բոյաջյանը և Նելլի Մինասյանը անցել են դարպասի վրայով, իսկ Մարինե Կաթանյանը սպասել է մինչ դարպաս հասնելը, այնուհետև, Տիգրան Բոյաջյանը մենակ անցել է փշալարերը և մտել հեռուստաաշտարակի տարածք՝ ուսումնասիրելու նպատակով: Դրանից բացի, Մարինե Կաթանյանը, Ասյա Մկրտչյանը և Նելլի Մինասյանը այցելել են «Հ1 հեռուստաընկերություն» հաղորդում դիտելու, սակայն իրական նպատակն այցելության եղել է տեղանքին ծանոթանալը:
Արթուր Վարդանյանը և Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը խմբի առանձին անդամների ապահովել են գաղտնի հեռախոսահամարներով, որպեսզի նրանք միմյանց հետ կապ պաշտպանեն բացառապես դրանցով։ Ասյա Մկրտչյանն օգտագործել է՝ 098 30-64-67, իսկ Մարինե Կաթանյանը՝ 077 02-31-38 և 098 10-12-77 գաղտնի հեռախոսահամարները։
Արթուր Վարդանյանը խմբի ձևավորման սկզբնական փուլում, որպես հավաքատեղի օգտագործել է իր կնոջ հորը՝ Աշոտ Սումբուլյանի ընտանիքին պատկանող ք. Երևան, Արցախի պողոտա, շենք 10Դ, բն.45 հասցեում գտնվող բնակարանը, որտեղ կուտակվել են ձեռք բերված զենքերը և ռազմամթերքը, իսկ հյուրասենյակի պատին փակցված են եղել Երևանի ու Հայաստանի քարտեզները, որոնց վրա ձեռքով նշագրվել են թիրախ հանդիսացած պետական այն մարմինների տեղակայման վայրերը, որոնց վրա նախատեսվել է հարձակումներ իրականացնել։ Արթուր Վարդանյանի նախաձեռնությամբ 2015 թվականի օգոստոսի վերջերին խմբի անդամներ՝ Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Արկադի Մարդոյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արթուր Եղիազարյանը և Ասյա Մկրտչյանը մեկնել են Սպիտակի Ծաղկաբեր գյուղում գտնվող Արթուր Վարդանյանի հայրական տուն, որտեղ իրենց մոտ ունեցած, Գառնիկ Մարգարյանի կողմից տրված՝ 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգով, «ԻԺ-25» մոդելի 12մմ տրամաչափի ջնջված համարով երկփողանի որսորդական ողորկափող հրացանով և Մարատ Լևիկի Թադևոսյանի օրինական՝ 12մմ տրամաչափի «ABN18948» համարի «ՏՕԶ-34 ԵՊ» մոդելի որսորդական հրացանով, մինչև 2015 թվականի սեպտեմբերի կեսերն ընկած ժամանակահատվածում մարտական պարապմունքներ և մարզումներ են անցկացրել։ Ընդ որում, այդտեղ գտնվելու ընթացքում, 2015թ. սեպտեմբեր 6-ին, Արթուր Վարդանյանի հայրական տանը, «Հայոց վահան» կազմակերպության զինանշանի ֆոնին, խմբակային լուսանկարվել են, որում պատկերված է Արթուր Վարդանյանը և վերը նշված անձինք, ինչպես նաև այնտեղ մի քանի ժամով մեկնած Սիլվա Կանկռունին և Սրբուհի Այվազյանը, նրանք բոլորը կրել են դիմակներ, Արթուր Եղիազարյանը ձեռքին պահել է «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգը, իսկ Տիգրան Բոյաջյանը և Ասյա Մկրտչյանը՝ երկու որսորդական հրացանները։ Տանը բնակվելու ընթացքում խումբը նկատվել է տեղի ոստիկանության աշխատակիցների կողմից և, քանի որ Մարատ Թադևոսյան արդեն մեկնած է եղել Երևան, նրան պատկանող հրացանը գյուղում թողելու համար, այսինքն՝ որսորդական հրազեն պահելու կարգը խախտելու դեպքի հետևանքով, վերջինիս նկատմամբ 02.10.2015թ.-ին վարչական տույժ է կիրառվել։
2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Արթուր Վարդանյանը Մարինե Կաթանյանի անունից կնքված պայմանագրով 1 ամիս ժամկետով վարձակալել է ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, տուն 78 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը և վերը նշված բնակարանից զենքերը, ռազմամթերքը և մյուս իրերն ու առարկաները տեղափոխել է այնտեղ։ Դրանից հետո, նշված առանձնատունն է նա օգտագործել որպես խմբի անդամների հավաքատեղի, այնտեղ են պահվել հավաքված զենքերը, ռազմամթերքը, պայթուցիկ և այլ նյութերը, բացի այդ, խմբի յուրաքանչյուր անդամի համար Արթուր Վարդանյանը Երևանի որսորդական խանութներից գնել է զինվորականին նմանվող համազգեստներ, որոնց վրա առկա են եղել «Հատուկ գումարտակ» գրառումով տարբերանշաններ։ Խմբի անդամները պարբերաբար բնակվել են նշված տանը և կատարել են Արթուր Վարդանյանի կողմից իրենց առջև դրված հանձնարարությունները, մասնավորապես Գևորգ Ջնդոյանը, Արկադի Մարդոյանը, Ավետիս Բարեյանը և Արման Հայրապետյանը լուսանկարել կամ տեսագրել են Արթուր Վարդանյանի համար հետաքրքրություն ներկայացնող օբյեկտները, այդ թվում՝ Հովիկ Աբրահամայնի, Լևոն Տեր-Պետրոսյանի, Մրգաշեն գյուղում գտնվող Սեյրան Օհանյանի հայրական տները, դրանց մատույցները, Ռոբերտ Քոչարյանի աշխատավայրը, ինչպես նաև ՀՀ Նախագահի նստավայրը, Բարեկամության հրապարակը, Ֆրանսիայի հրապարակը, Հաղթանակ և Կիևյան կամուրջները։ Գևորգ Ջնդոյանը սևագիր գծագրել է ՀՀ սահմանդրական դատարանի շենքը, դրա մատույցները և հարակից տարածքները։
Բացի այդ, նոյեմբերի կեսերին Արթուր Վարդանյանը, Ավետիս Բարեյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Նելլի Մինասյանը և Մարինե Կաթանյանը գնացել են Արևիկ գյուղ, այնտեղից մեկնել են նույն մարզում գտնվող անծանոթ տեղանք, որտեղ փորձարկել են «ԱԿ-Մ» և «Ակ-74» տեսակի զենքերը:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վաղ առավոտյան ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, թիվ 78 հասցեով տանը խուզարկություն է կատարվել, որի արդյունքում պարզվել է, որ այդ պահին այնտեղ են գտնվել՝ Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արման Հայրապետյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Մարինե Կաթանյանը, բացի այդ, հայտնաբերվել են վերը նշված թվով 10 ինքնաձիգեր, որոնք Արթուր Վարդանյանի կողմից արդեն իսկ բաշխված են եղել խմբի անդամների միջև՝
1. 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի ջնջված համարով (հայտածվել է՝ 1969 AH 219 թվի ուրվագիծը), փակաղակի վրա առկա է 4 թիվը, հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 7 նկար) խմբում հատկացված է եղել Գևորգ Ջնդոյանին,
2. 1973թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 461637 համարի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 18 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արկադի Մարդոյանին։
3. 1967թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի БИ 5247 համարի «ԱԿՄ» տեսակի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 15 նկար) խմբի անդամներից կոնկրետ որևէ մեկի դեռևս հատկացված չի եղել։
4. 1983թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 2475470 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 4 նկար) խմբում հատկացված է եղել Մարինե Կաթանյանին։
5. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 1 նկար) խմբում հատկացված է եղել Տիգրան Բոյաջյանին։
6. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 3 նկար) խմբում հատկացված է եղել Ասյա Մկրտչյանին։
7. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 5 նկար) խմբում հատկացված է եղել Վաղինակ Ստեփանյանին։
8. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 256769 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 2 նկար) խմբում հատկացված է եղել Նելլի Մինասյանին։
9. 1977թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ-74» տեսակի 935300 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը, առանց խզակոթի, խլացուցիչով (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 9 նկար), խմբում հատկացված է եղել Արթուր Վարդանյանին, բացի այդ նա կրել է 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի ատրճանակը։
10. 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի BE 30 3755 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 17 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արթուր Եղիազարյանին։
Խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև մեծ քանակությամբ ռազմամթերք, պայթուցիկ և այլ նյութեր, փաստաթղթեր, զինվորական հանդերձանք, իրեր ու առարկաներ, այդ թվում՝ ռազմամթերք հանդիսացող տարբեր տրամաչափի, ընդհանուր առմամբ թվով 4933 հատ փամփուշտներ, 21 հատ տարբեր տեսակների նռնակներ, պայթափաթեթներ, վառոդ, նետողական և փշրտող պայթուցիկ նյութեր (համաձայն փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացության)։ Հատկանշական է, որ առանձին դեպքերում զենքերի և ռազմամթերքի փոխանցումը Արթուր Վարդանյանին տեղի է ունեցել Գյումրիում՝ Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանի բնակության վայրում, բացի այդ, վերջինս Հակոբ Հակոբյանի հետ միասին, նույն ավտոմեքենայով, մեկ դեպքով դրանք տեղափոխել է Երևան ու փոխանցել Արթուր Վարդանյանին, իսկ իր ներկայությունն ավտոմեքենայում նպատակ է հետապնդել չեզոքացնել ոստիկանության կողմից ավտոմեքենան ճանապարհին կանգնեցնելու և ստուգելու վտանգը։
Այսինքն, հանցագործությունում նախատեսված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով»:

«…Նելլի Սլավիկի Մինասյանը մեղադրվում է այն բանի համար, որ նա, Արա Լեռնիկի Պողոսյանի և Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին միջոցով ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված և ղեկավարված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսպես, Իսպանիայում մշտապես բնակվող Արթուր Վարդանյանը 2014 թվականի սկզբներին կապ է հաստատել Լիբանանում բնակվող Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանի հետ (ծնված՝ 21.11.1956թ., հայտնի նաև Սիլվա Կանկռունի տվյալներով) և 2014 թվականի ապրիլի 15-ին Իսպանիայից մեկնել է Բեյրութ, այնուհետև՝ ապրիլի 16-ին, վերջինիս հետ միասին ուղևորվել է Սիրիա, որտեղից Լիբանան է վերադարձել 18.04.2014թ.-ին, իսկ 03.05.2014թ.-ին կրկին մուտք է գործել Սիրիա։ Արթուր Վարդանյանը Սիրիայից 02.06.2014թ.-ին վերադարձել է Լիբանան և նույն օրը՝ 02.06.2014թ.-ին Բեյրութի «Ռաֆիկ Հարիրիի» միջազգային օդանավակայանով մեկնել է Հորդանան, որից հետո Սիրիա այլևս չի վերադարձել։
«Ռադիո Մարիամ» մշակութային հիմնադրամի տնօրեն, Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցու քահանա, Հայաստանի Հանրապետության և Ավստրալիայի քաղաքացի Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի հանձնարարությամբ, նույն հիմնադրամի լրագրող Լիլիթ Պավելի Թորոսյանը 2015 թվականի հունվարին գործուղվել է Հայաստանից Լիբանան, որտեղ հանդիպել է Սիլվա Կեռչեկիան Եպ Հրաչ Մուրադիանին ու վերջինիս միջոցով կապ է հաստատել Իսպանիայում այդ ժամանակ գտնված Արթուր Վարդանյանի հետ, ումից ինտերնետային «Սկայպ» ցանցով հարցազրույց է վերցրել՝ Քեսաբում տեղի ունեցած իրադարձությունների և վերջինիս մասնակցության մասին։
2015 թվականի ապրիլի 23-ին Արթուր Վարդանյանը ընտանիքի հետ միասին, իսկ 2015 թվականի ապրիլի 20-ին Սիլվա Կանկռունին՝ ժամանել են Հայաստան և նրանք երկուսով Գյումրի են այցելել տեսակցելու Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին, որտեղ կայացել է նրանց անձնական ծանոթությունը, ինչը վերածվել է փոխադարձ մտերմության։
2015 մայիսի 5-ին Արթուր Վարդանյանը մեկնել է Իսպանիա և 2015թ. մայիսի 27-ին կրկին ժամանել է Հայաստան ու հերթական անգամ հանդիպել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանին, որի հետ կայացած ընդհանուր խոսակցությունների ժամանակ, երկուստեք հանգել են համոզման, որ ստեղծված սոցիալ-տնտեսական խնդիրների, Արցախի հարցում հնարավոր զիջումների գնալու պայմաններում, Հայաստանում անհրաժեշտ է իշխանափոխություն իրականացնել, այսինքն` իշխանությունը զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով։
Արթուր Վարդանյանն ունենալով զինված գործողությունների իրականացման փորձ և ռազմական հմտություններ, ստանձնել է ստեղծել հանցավոր համագործակցություն՝ իշխանության զավթումն իրականացնելու նպատակով, որի լրիվ ֆինանսավորումը պարտավորվել է ապահովել Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը։
2015 թվականի ապրիլի վերջերից սկսած Արթուր Վարդանյանը ձեռնամուխ է եղել հանցավոր համագործակցությունը ստեղծելու, դրանում Հայաստանի քաղաքացիներին ներգրավելու, զենքեր, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր հայթայթելու և իշխանությունը զավթելուն ուղղված այլ նախապատրաստական գործողություններ իրականացնելուն, որի համար Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանից պարբերաբար, մաս-մաս ստացել է շուրջ 60.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումար։
Արթուր Վարդանյանը ձգտել է հանցավոր համագործակցությունում ընդգրկել մարդկանց, ովքեր նախկինում մասնակցություն են ունեցել Արցախյան ազատամարտին, հաշվի առնելով նրանց անցած մարտական ուղին և զենքին տիրապետելու հմտությունները, բացի այդ, հիմնականում ներգրավվել է այն անձանց, ովքեր սոցիալապես խոցելի են եղել, ունեցել նյութական խնդիրներ, որոնց համար, հավաքագրման ընթացքում, նա գումարային չնչին հարցեր է կարգավորել, ընդ որում՝ խմբում ներգրավվել են նաև Անտոն Թոթոնջյանի հետ կապ ունեցած, նրա շրջապատում եղած անձինք։
Հայաստանում տևական ժամանակ իր գտնվելը պատճառաբանելու, իրավապահ մարմինների տեսադաշտում չհայտնվելու և կասկածներից զերծ մնալու նպատակով, Արթուր Վարդանյանը շրջապատում ներկայացրել է, թե իբր պատրաստվում է մարզամշակութային, բարեգործական գործունեություն ծավալել Հայաստանում և այդ նպատակով 2015թ. հուլիսի 10-ին նույնիսկ հիմնադրել է «Հայոց վահան մեկ» անվանմամբ մարզամշակութային հասարակական կազմակերպությունը։
Արթուր Վարդանյանը 2015 թվականի ապրիլից հետո ընկած ժամանակահատվածում հավաքագրել և խմբում ներգրավվել է ներքոհիշյալ անձանց, նրանցից զգալի մասին իր հանցավոր ծրագրերում վերապահելով կոնկրետ դերակատարություն՝
- ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղի բնակիչներ՝ Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանին, Մարատ Լևիկի Թադևոսյանին և Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին, որոնցից առաջին երեքը Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ են,
- քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Արա Լեռնիկի Պողոսյանին, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին, Նելլի Սամվելի Մինասյանին, Սրբուհի Վարդանի Այվազյանին, վերջինիս ծանոթներ, քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին,
- Անտոն Թոթոնջյանի ծանոթներ՝ Գևորգ Պողոսի Ջնդոյանին, Արկադի Հակոբի Մարդոյանին,
- Արցախյան ազատամարտի մասնակիցներ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին, Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին, Կարեն Ալյոշայի Խաչատրյանին, Աղասի Սերյոժայի Մարտիրոսյանին, ինչպես նաև Հովհաննես Շավարշի Բալաբանյանին,
- «VOLKSWAGEN Golf» մակնիշի 37 QA 759 հ/հ տաքսի ավտոմեքենայի վարորդ Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին,
- «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության եթերի ապահովման ծառայության արբանյակային հեռարձակման թողարկիչ Արման Արսենի Հայրապետյանին,
- Եղբայրներ՝ Հրանտ և Հայկ Անդրանիկի Վարդանյանին, ովքեր հանդիսանում են Արթուր Վարդանյանի հորեղբոր տղաներ։
- Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին և Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանին (կենցաղում՝ Յուրա)։
Արթուր Վարդանյանը սոցիալական կայքերով ծանոթացել է ՀՀ ոստիկանության նախկին աշխատակից, ոստիկանության կրտսեր սերժանտ Արա Լեռնիկի Պողոսյանի հետ և անձնական հանդիպման ժամանակ նրան ևս տեղեկացրել է իր մտադրության մասին ու ներգրավել հանցավոր համագործակցությունում, որից հետո, արդեն Արա Պողոսյանն Արթուր Վարդանյանին ծանոթացրել է քաղաքական ակտիվ դիրքորոշում ունեցող, տարբեր հասարակական նախաձեռնությունների մասնակցած Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանի և Նելլի Սամվելի Մինասյանի հետ, ովքեր նույնպես համաձայնել են մասնակցել նախատեսված գործողությանը։ Բացի այդ, Արթուր Վարդանյանը իր ծանոթ Սրբուհի Վարդանի Այվազյանի միջոցով խմբում ընդգրկել է քույրեր՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին։
Իշխանության զավթման ծրագիրն իրագործելու համար բավարար չափով համախոհներ հավաքագրելով, Արթուր Վարդանյանը նախատեսել է հարձակումներ գործել ներքոհիշյալ պետական մարմինների վրա, յուրաքանչյուր խմբում ընդգրկելով հետևյալ անձանց.
ՀՀ Նախագահի նստավայր՝ Արթուր Եղիազարյան, Խաչիկ Ավետիսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, ՀՀ Ազգային ժողով՝ Արթուր Վարդանյան, Վաղինակ Ստեփանյան, Վլադիմիր Առաքելյան և նրանց հետ ևս 50 անձ, ՀՀ Սահմանադրական դատարան՝ Գևորգ Ջնդոյան, Տիգրան Բոյաջյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, ՀՀ Կառավարության շենք՝ Արկադի Մարդոյան, Արա Պողոսյան և նրանց հետ ևս 20 անձ, «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերություն՝ Արման Հայրապետյան, ով գտնվելու էր ներսում, Ավետիսի Բարեյան, Մարինե Կաթանյան, Ասյա Մկրտչյան և նրանց հետ ևս 10 անձ, Էդվարդ Ներսիսյանը, Հարություն Սարիբեկյանը և Նելլի Մկրտչյանը մասնակցելու էին կամ ՀՀ նախագահի նստավայրի կամ ՀՀ Ազգային ժողովի շենքերի վրա կատարվելիք հարձակմանը, սակայն բավարար չափով ուժեր չունենալու պատճառով, ընտրված թիրախները և կոնկրետ մասնակիցները փոփոխվել են Արթուր Վարդանյանի հայեցողությամբ, իսկ վերջին շրջանում նա առավել հակված է եղել հարձակում գործել միայն ՀՀ ազգային ժողովի, ՀՀ նախագահի նստավայրի և «Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա։ Բացի այդ, իշխանությունը յուրացնելու նպատակն իրագործելու համար, քննարկվել է նաև ՀՀ Նախագահի օդանավը թռիչքի պահին «Զվարթնոց» օդանավակայնի անմիջապես հարևանությամբ գտնվող Արևաշատ գյուղի տարածքից, որտեղ բնակվել է Հարություն Սարիբեկյանը, «ՌՊԳ» տեսակի հակատանկային նռնականետով կամ «ՊԿ» գնդացրով խոցելու հնարավորությունը, սակայն սպանության ուղղությամբ նախապատրաստական կոնկրետ գործողություններ չեն ձեռնարկվել և իրականացվել։
«Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲ ընկերության վարչական շենքերի վրա հարձակումից հետո, նախատեսվել է, որ Արման Հայրապետյանն ապահովելու էր Արթուր Վարդանյանի կողմից նախապես ձայնագրված տեսագրության եթերի հեռարձակումը, որով վերջինս դիմելու էր ժողովրդին ներկայացնելով, որ զինված հեղաշրջումը կատարվել է «Հայոց վահան» կազմակերպության կողմից, մի խումբ ազատամարտիկների աջակցությամբ, դրա շարժառիթը, նպատակը և սպասվող հեռանկարային իրադարձությունները։ Ընկերության շենքի ներսում ճիշտ կողմնորոշվելու, Արման Հայրապետյանի աշխատասենյակի կոնկրետ տեղը իմանալու համար, վերջինս Մարինե Կաթանյանին, հեռուստաընկերության անվտանգությունն ապահովող աշխատակիցներից գաղտնի, իր «Ֆոլկսվագեն գոլֆ 4» մակնիշի 88 DR 883 հ/հ ավտոմեքենայով, նոյեմբերի կեսերին մտցրել է հսկվող տարածք և տարել իր աշխատասենյակ, որից հետո նույն եղանակով նրան դուրս է բերել այնտեղից։ Բացի այդ, Արթուրի Վարդանյանի ցուցումով հոկտեմբերի կեսերին Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը և Մարինե Կաթանյանը մեկ անգամ գնացել են հեռուստաաշտարակ հետախուզության, որտեղ Տիգրան Բոյաջյանը և Նելլի Մինասյանը անցել են դարպասի վրայով, իսկ Մարինե Կաթանյանը սպասել է մինչ դարպաս հասնելը, այնուհետև, Տիգրան Բոյաջյանը մենակ անցել է փշալարերը և մտել հեռուստաաշտարակի տարածք՝ ուսումնասիրելու նպատակով: Դրանից բացի, Մարինե Կաթանյանը, Ասյա Մկրտչյանը և Նելլի Մինասյանը այցելել են «Հ1 հեռուստաընկերություն» հաղորդում դիտելու, սակայն իրական նպատակն այցելության եղել է տեղանքին ծանոթանալը:
Արթուր Վարդանյանը և Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանը խմբի առանձին անդամների ապահովել են գաղտնի հեռախոսահամարներով, որպեսզի նրանք միմյանց հետ կապ պաշտպանեն բացառապես դրանցով։ Արա Պողոսյանն օգտագործել է իր հիմնական 096 07-50-08, Տիգրան Բոյաջյանն իր հիմնական՝ 093 93-26-60, իսկ Նելլի Մինասյանը՝ 098 30-62-68 գաղտնի հեռախոսահամարները։
Արթուր Վարդանյանը խմբի ձևավորման սկզբնական փուլում, որպես հավաքատեղի օգտագործել է իր կնոջ հորը՝ Աշոտ Սումբուլյանի ընտանիքին պատկանող ք. Երևան, Արցախի պողոտա, շենք 10Դ, բն.45 հասցեում գտնվող բնակարանը, որտեղ կուտակվել են ձեռք բերված զենքերը և ռազմամթերքը, իսկ հյուրասենյակի պատին փակցված են եղել Երևանի ու Հայաստանի քարտեզները, որոնց վրա ձեռքով նշագրվել են թիրախ հանդիսացած պետական այն մարմինների տեղակայման վայրերը, որոնց վրա նախատեսվել է հարձակումներ իրականացնել։ Արթուր Վարդանյանի նախաձեռնությամբ 2015 թվականի օգոստոսի վերջերին խմբի անդամներ՝ Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Արկադի Մարդոյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արթուր Եղիազարյանը և Ասյա Մկրտչյանը մեկնել են Սպիտակի Ծաղկաբեր գյուղում գտնվող Արթուր Վարդանյանի հայրական տուն, որտեղ իրենց մոտ ունեցած, Գառնիկ Մարգարյանի կողմից տրված՝ 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգով, «ԻԺ-25» մոդելի 12մմ տրամաչափի ջնջված համարով երկփողանի որսորդական ողորկափող հրացանով և Մարատ Լևիկի Թադևոսյանի օրինական՝ 12մմ տրամաչափի «ABN18948» համարի «ՏՕԶ-34 ԵՊ» մոդելի որսորդական հրացանով, մինչև 2015 թվականի սեպտեմբերի կեսերն ընկած ժամանակահատվածում մարտական պարապմունքներ և մարզումներ են անցկացրել։ Ընդ որում, այդտեղ գտնվելու ընթացքում, 2015թ. սեպտեմբեր 6-ին, Արթուր Վարդանյանի հայրական տանը, «Հայոց վահան» կազմակերպության զինանշանի ֆոնին, խմբակային լուսանկարվել են, որում պատկերված է Արթուր Վարդանյանը և վերը նշված անձինք, ինչպես նաև այնտեղ մի քանի ժամով մեկնած Սիլվա Կանկռունին և Սրբուհի Այվազյանը, նրանք բոլորը կրել են դիմակներ, Արթուր Եղիազարյանը ձեռքին պահել է «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգը, իսկ Տիգրան Բոյաջյանը և Ասյա Մկրտչյանը՝ երկու որսորդական հրացանները։ Տանը բնակվելու ընթացքում խումբը նկատվել է տեղի ոստիկանության աշխատակիցների կողմից և, քանի որ Մարատ Թադևոսյան արդեն մեկնած է եղել Երևան, նրան պատկանող հրացանը գյուղում թողելու համար, այսինքն՝ որսորդական հրազեն պահելու կարգը խախտելու դեպքի հետևանքով, վերջինիս նկատմամբ 02.10.2015թ.-ին վարչական տույժ է կիրառվել։
2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Արթուր Վարդանյանը Մարինե Կաթանյանի անունից կնքված պայմանագրով 1 ամիս ժամկետով վարձակալել է ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, տուն 78 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը և վերը նշված բնակարանից զենքերը, ռազմամթերքը և մյուս իրերն ու առարկաները տեղափոխել է այնտեղ։ Դրանից հետո, նշված առանձնատունն է նա օգտագործել որպես խմբի անդամների հավաքատեղի, այնտեղ են պահվել հավաքված զենքերը, ռազմամթերքը, պայթուցիկ և այլ նյութերը, բացի այդ, խմբի յուրաքանչյուր անդամի համար Արթուր Վարդանյանը Երևանի որսորդական խանութներից գնել է զինվորականին նմանվող համազգեստներ, որոնց վրա առկա են եղել «Հատուկ գումարտակ» գրառումով տարբերանշաններ։ Խմբի անդամները պարբերաբար բնակվել են նշված տանը և կատարել են Արթուր Վարդանյանի կողմից իրենց առջև դրված հանձնարարությունները, մասնավորապես Գևորգ Ջնդոյանը, Արկադի Մարդոյանը, Ավետիս Բարեյանը և Արման Հայրապետյանը լուսանկարել կամ տեսագրել են Արթուր Վարդանյանի համար հետաքրքրություն ներկայացնող օբյեկտները, այդ թվում՝ Հովիկ Աբրահամայնի, Լևոն Տեր-Պետրոսյանի, Մրգաշեն գյուղում գտնվող Սեյրան Օհանյանի հայրական տները, դրանց մատույցները, Ռոբերտ Քոչարյանի աշխատավայրը, ինչպես նաև ՀՀ Նախագահի նստավայրը, Բարեկամության հրապարակը, Ֆրանսիայի հրապարակը, Հաղթանակ և Կիևյան կամուրջները։ Գևորգ Ջնդոյանը սևագիր գծագրել է ՀՀ սահմանդրական դատարանի շենքը, դրա մատույցները և հարակից տարածքները։
Բացի այդ, նոյեմբերի կեսերին Արթուր Վարդանյանը, Ավետիս Բարեյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Նելլի Մինասյանը և Մարինե Կաթանյանը գնացել են Արևիկ գյուղ, այնտեղից մեկնել են նույն մարզում գտնվող անծանոթ տեղանք, որտեղ փորձարկել են «ԱԿ-Մ» և «Ակ-74» տեսակի զենքերը:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վաղ առավոտյան ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, թիվ 78 հասցեով տանը խուզարկություն է կատարվել, որի արդյունքում պարզվել է, որ այդ պահին այնտեղ են գտնվել՝ Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արման Հայրապետյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Նելլի Մինասյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Մարինե Կաթանյանը, բացի այդ, հայտնաբերվել են վերը նշված թվով 10 ինքնաձիգեր, որոնք Արթուր Վարդանյանի կողմից արդեն իսկ բաշխված են եղել խմբի անդամների միջև`
1. 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի ջնջված համարով (հայտածվել է՝ 1969 AH 219 թվի ուրվագիծը), փակաղակի վրա առկա է 4 թիվը, հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 7 նկար) խմբում հատկացված է եղել Գևորգ Ջնդոյանին,
2. 1973թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 461637 համարի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 18 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արկադի Մարդոյանին։
3. 1967թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի БИ 5247 համարի «ԱԿՄ» տեսակի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 15 նկար) խմբի անդամներից կոնկրետ որևէ մեկի դեռևս հատկացված չի եղել։
4. 1983թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 2475470 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 4 նկար) խմբում հատկացված է եղել Մարինե Կաթանյանին։
5. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 1 նկար) խմբում հատկացված է եղել Տիգրան Բոյաջյանին։
6. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 3 նկար) խմբում հատկացված է եղել Ասյա Մկրտչյանին։
7. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 5 նկար) խմբում հատկացված է եղել Վաղինակ Ստեփանյանին։
8. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 256769 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 2 նկար) խմբում հատկացված է եղել Նելլի Մինասյանին։
9. 1977թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ-74» տեսակի 935300 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը, առանց խզակոթի, խլացուցիչով (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 9 նկար), խմբում հատկացված է եղել Արթուր Վարդանյանին, բացի այդ նա կրել է 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի ատրճանակը։
10. 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի BE 30 3755 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 17 նկար) խմբում հատկացված է եղել Արթուր Եղիազարյանին։
Խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև մեծ քանակությամբ ռազմամթերք, պայթուցիկ և այլ նյութեր, փաստաթղթեր, զինվորական հանդերձանք, իրեր ու առարկաներ, այդ թվում՝ ռազմամթերք հանդիսացող տարբեր տրամաչափի, ընդհանուր առմամբ թվով 4933 հատ փամփուշտներ, 21 հատ տարբեր տեսակների նռնակներ, պայթափաթեթներ, վառոդ, նետողական և փշրտող պայթուցիկ նյութեր (համաձայն փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացության)։ Հատկանշական է, որ առանձին դեպքերում զենքերի և ռազմամթերքի փոխանցումը Արթուր Վարդանյանին տեղի է ունեցել Գյումրիում՝ Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանի բնակության վայրում, բացի այդ, վերջինս Հակոբ Հակոբյանի հետ միասին, նույն ավտոմեքենայով, մեկ դեպքով դրանք տեղափոխել է Երևան ու փոխանցել Արթուր Վարդանյանին, իսկ իր ներկայությունն ավտոմեքենայում նպատակ է հետապնդել չեզոքացնել ոստիկանության կողմից ավտոմեքենան ճանապարհին կանգնեցնելու և ստուգելու վտանգը։
Այսինքն, հանցագործությունում նախատեսված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով»:
Դեպքի առթիվ ՀՀ ԿԱ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից 2015 թվականի նոյեմբերի 24-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 58216515 քրեական գործը:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին Արթուր Վալերիկի Վարդանյանը ՀՀ ԱԱԾ ՍԿՊ և ԱՊԳՎ «Ա» վարչության կողմից բերման է ենթարկվել և ձերբակալվել: ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից 26.11.2015 որոշում է կայացվել Արթուր Վալերիկի Վարդանյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 27.11.2015թ-ին Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափանաման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 20.09.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Արթուր Վալերիկի Վարդանյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և լրացնելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանը ՀՀ ԱԱԾ ՍԿՊ և ԱՊԳՎ «Ա» վարչության կողմից բերման է ենթարկվել և ձերբակալվել: ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից 26.11.2015 որոշում է կայացվել Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 27.11.2015թ-ին Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի նկատմամբ որպես խափանաման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 25.01.2016թ-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին կալանքից ազատելու մասին և նրա նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը: 20.09.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և լրացնելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին Արման Արսենի Հայրապետյանը ՀՀ ԱԱԾ ՍԿՊ և ԱՊԳՎ «Ա» վարչության կողմից բերման է ենթարկվել և ձերբակալվել: ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից 27.11.2015 որոշում է կայացվել Արման Արսենի Հայրապետյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 27.11.2015թ-ին Արման Արսենի Հայրապետյան ի նկատմամբ որպես խափանաման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 25.01.2016թ-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Արման Արսենի Հայրապետյանին կալանքից ազատելու մասին և նրա նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը: 20.09.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Արման Արսենի Հայրապետյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և լրացնելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանը ՀՀ ԱԱԾ ՍԿՊ և ԱՊԳՎ «Ա» վարչության կողմից բերման է ենթարկվել և ձերբակալվել: ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից 26.11.2015 որոշում է կայացվել Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 27.11.2015թ-ին Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանի նկատմամբ որպես խափանաման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 20.09.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և լրացնելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանը ՀՀ ԱԱԾ ՍԿՊ և ԱՊԳՎ «Ա» վարչության կողմից բերման է ենթարկվել և ձերբակալվել: ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից 26.11.2015 որոշում է կայացվել Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 27.11.2015թ-ին Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանի նկատմամբ որպես խափանաման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 20.09.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և լրացնելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին Արա Լեռնիկի Պողոսյանը ՀՀ ԱԱԾ ՍԿՊ և ԱՊԳՎ «Ա» վարչության կողմից բերման է ենթարկվել և ձերբակալվել: ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից 27.11.2015 որոշում է կայացվել Արա Լեռնիկի Պողոսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 27.11.2015թ-ին Արա Լեռնիկի Պողոսյանի նկատմամբ որպես խափանաման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 20.09.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Արա Լեռնիկի Պողոսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և լրացնելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանը ՀՀ ԿԱ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից բերման է ենթարկվել և ձերբակալվել: ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից 26.11.2015 որոշում է կայացվել Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 27.11.2015թ-ին Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանի նկատմամբ որպես խափանաման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 20.09.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և լրացնելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին Արթուր Զորիկի Եղիազարյանը ՀՀ ԱԱԾ ՍԿՊ և ԱՊԳՎ «Ա» վարչության կողմից բերման է ենթարկվել և ձերբակալվել: ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից 26.11.2015 որոշում է կայացվել Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 27.11.2015թ-ին Արթուր Զորիկի Եղիազարյանի նկատմամբ որպես խափանաման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 20.09.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և լրացնելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանը ՀՀ ԿԱ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից բերման է ենթարկվել և ձերբակալվել: ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից 26.11.2015 որոշում է կայացվել Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 27.11.2015թ-ին Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանի նկատմամբ որպես խափանաման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 20.09.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և լրացնելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանը ՀՀ ԱԱԾ ՍԿՊ և ԱՊԳՎ «Ա» վարչության կողմից բերման է ենթարկվել և ձերբակալվել: ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից 26.11.2015 որոշում է կայացվել Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 27.11.2015թ-ին Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանի նկատմամբ որպես խափանաման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 25.01.2016թ-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին կալանքից ազատելու մասին և նրա նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը: 20.09.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և լրացնելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանը ՀՀ ԱԱԾ ՍԿՊ և ԱՊԳՎ «Ա» վարչության կողմից բերման է ենթարկվել և ձերբակալվել: ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից 26.11.2015 որոշում է կայացվել Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 27.11.2015թ-ին Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանի նկատմամբ որպես խափանաման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 25.05.2016թ-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին կալանքից ազատելու մասին և նրա նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը: 20.09.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և լրացնելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին Վահագն Սամվելի Սալնազարյանը ՀՀ ԿԱ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից բերման է ենթարկվել և ձերբակալվել: ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից 26.11.2015 որոշում է կայացվել Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 27.11.2015թ-ին Վահագն Սամվելի Սալնազարյանի նկատմամբ որպես խափանաման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 20.09.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և լրացնելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին Ասյա Մարտունի Մկրտչյանը ՀՀ ԱԱԾ ՍԿՊ և ԱՊԳՎ «Ա» վարչության կողմից բերման է ենթարկվել և ձերբակալվել: ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից 26.11.2015 որոշում է կայացվել Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 27.11.2015թ-ին Ասյա Մարտունի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանաման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 31.03.2016թ-ին կայացված որոշմամբ` Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին կալանքից գրավով ազատելը ճանաչվել է թույլատրելի, գրավի չափ է սահմանվել 500.000 /հինգ հարյուր միլիոն/ ՀՀ դրամը: 20.09.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և լրացնելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին Մարինե Մարտունի Կաթանյանը ՀՀ ԱԱԾ ՍԿՊ և ԱՊԳՎ «Ա» վարչության կողմից բերման է ենթարկվել և ձերբակալվել: ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից 26.11.2015 որոշում է կայացվել Մարինե Մարտունի Կաթանյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 27.11.2015թ-ին Մարինե Մարտունի Կաթանյանի նկատմամբ որպես խափանաման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 31.03.2016թ-ին կայացված որոշմամբ` Մարինե Մարտունի Կաթանյանին կալանքից գրավով ազատելը ճանաչվել է թույլատրելի, գրավի չափ է սահմանվել 500.000 /հինգ հարյուր միլիոն/ ՀՀ դրամը: 20.09.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Մարինե Մարտունի Կաթանյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և լրացնելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին Նելլի Սլավիկի Մինասյանը ՀՀ ԱԱԾ ՍԿՊ և ԱՊԳՎ «Ա» վարչության կողմից բերման է ենթարկվել և ձերբակալվել: ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից 26.11.2015 որոշում է կայացվել Նելլի Սլավիկի Մինասյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 27.11.2015թ-ին Նելլի Սլավիկի Մինասյանի նկատմամբ որպես խափանաման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 25.01.2016թ-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Նելլի Սլավիկի Մինասյանին կալանքից ազատելու մասին և նրա նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը: 20.09.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Նելլի Սլավիկի Մինասյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և լրացնելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
2015 թվականի դեկտեմբերի 01-ին Արկադի Հակոբի Մարդոյանը ՀՀ ԱԱԾ ՍԿՊ և ԱՊԳՎ 1-ին բաժնի կողմից բերման է ենթարկվել և ձերբակալվել: ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից 02.12.2015 որոշում է կայացվել Արկադի Հակոբի Մարդոյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 03.12.2015թ-ին Արկադի Հակոբի Մարդոյանի նկատմամբ որպես խափանաման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 09.09.2016թ-ին կայացված որոշմամբ` Արկադի Հակոբի Մարդոյանին կալանքից գրավով ազատելը ճանաչվել է թույլատրելի, գրավի չափ է սահմանվել 600.000 /վեց հարյուր միլիոն/ ՀՀ դրամը: 20.09.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Արկադի Հակոբի Մարդոյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և լրացնելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
2015 թվականի դեկտեմբերի 03-ին Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանը ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից բերման է ենթարկվել և ձերբակալվել: ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից 21.12.2015 որոշում է կայացվել Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 04.12.2015թ-ին Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանի նկատմամբ որպես խափանաման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 20.09.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և լրացնելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
2015 թվականի դեկտեմբերի 19-ին Վահան Գրիգորի Շիրխանյանը ՀՀ ԱԱԾ ՍԿՊ և ԱՊԳՎ «Ա» վարչության կողմից բերման է ենթարկվել և ձերբակալվել: ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից 21.12.2015 որոշում է կայացվել Վահան Գրիգորի Շիրխանյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 21.11.2015թ-ին Վահան Գրիգորի Շիրխանյանի նկատմամբ որպես խափանաման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 20.09.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Վահան Գրիգորի Շիրխանյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և լրացնելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
2016 թվականի հունվարի 14-ին Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանը ՀՀ ԱԱԾ ՍԿՊ և ԱՊԳՎ «Ա» վարչության կողմից բերման է ենթարկվել և ձերբակալվել: ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից 15.01.2016 որոշում է կայացվել Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 16.01.2016թ-ին Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանի նկատմամբ որպես խափանաման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 20.09.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և լրացնելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
2016 թվականի հունվարի 14-ին Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանը ՀՀ ԱԱԾ ՍԿՊ և ԱՊԳՎ «Ա» վարչության կողմից բերման է ենթարկվել և ձերբակալվել: ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից 14.01.2016 որոշում է կայացվել Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 16.01.2016թ-ին Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանի նկատմամբ որպես խափանաման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 20.09.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և լրացնելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով:
20.09.2016 թվականի ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից որոշում է կայացվել թիվ 58216515 քրեական գործի վարույթից Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի, Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի, Արման Արսենի Հայրապետյանի, Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանի, Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանի, Արա Լեռնիկի Պողոսյանի, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանի, Արթուր Զորիկի Եղիազարյանի, Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանի, Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանի, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանի, Վահագն Սամվելի Սալնազարյանի, Ասյա Մարտունի Մկրտչյանի, Մարինե Մարտունի Կաթանյանի, Նելլի Սլավիկի Մինասյանի, Արկադի Հակոբի Մարդոյանի, Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանի, Վահան Գրիգորի Շիրխանյանի, Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանի և Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանի վերաբերյալ մասն աջնատելու և այն այն թիվ 58213617 համարով շարունակելու մասին:
Թիվ 58213716 ԵԿԴ/0298/01/16 քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան է ստացվել 11.11.2016թ.-ին, որը 14.11.2016թ.-ին ընդունվել է դատավոր Ա. Բեկթաշյանի վարույթ:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 18.06.2018թ.-ին կայացված որոշմամբ` Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, փոփոխվել է և վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել անձնական երաշխավորությունը:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 18.06.2018թ.-ին կայացված որոշմամբ` Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, փոփոխվել է և վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 22.06.2018թ.-ին կայացված որոշմամբ` Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, փոփոխվել է և վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 25.06.2018թ.-ին կայացված որոշմամբ` Վահան Գրիգորի Շիրխաանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, փոփոխվել է և վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել անձնական երաշխավորությունը:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 17.09.2018թ.-ին կայացված որոշմամբ` Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, փոփոխվել է և վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել անձնական երաշխավորությունը:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 17.09.2018թ.-ին կայացված որոշմամբ` Արթուր Զորիկի Եղիազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, փոփոխվել է և վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել անձնական երաշխավորությունը:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 17.09.2018թ.-ին կայացված որոշմամբ` Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, փոփոխվել է և վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել անձնական երաշխավորությունը:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 17.09.2018թ.-ին կայացված որոշմամբ` Վահագն Սամվելի Սալնազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, փոփոխվել է և վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել անձնական երաշխավորությունը:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 17.09.2018թ.-ին կայացված որոշմամբ` Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, փոփոխվել է և վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 17.09.2018թ.-ին կայացված որոշմամբ` Արա Լեռնիկի Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, փոփոխվել է և վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 28.09.2018թ.-ին կայացված որոշմամբ` Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանին կալանքից գրավով ազատելը ճանաչվել է թույլատրելի, գրավի չափ է սահմանվել 1.000.000 /մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամը:
Դատավոր Ա. Բեկթաշյանի` ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան տեղափոխվելու հիմքով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի գրասենյակ մուտքագրված և համակարգչային բաշխման եղանակով մակագրված թիվ ԵԿԴ/0298/01/16 /58213716/ քրեական գործը 26.08.2019 թ-ին ընդունվել է նախագահող դատավորիս վարույթ:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից 13.09.2019թ.-ին կայացված որոշմամբ` Արթուր Վալերիկի Վարդանայանին կալանքից գրավով ազատելը ճանաչվել է թույլատրելի, գրավի չափ է սահմանվել 1.000.000 /մեկ միլիոն/ ՀՀ դրամը և վերջինս ազատա է արձակվել կալանքից դատական նիստերի դահլիճում:

2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում

Ամբաստանյալ Արթուր Վալերիկի Վարդանյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ծնվել է Երևանում, մեծացել Սարի Թաղում: 1994 թվականին հայրը զոհվել է Արցախում` Ակնայում, ինքը երկար տարիներ բնակվել է Իսպանիայի Հանրապետությունում, որտեղ սովորել, աշխատել, ընտանիք է կազմել և ստացել բարձրագույն կրթություն: Մանկուց երազել է պաշտպանել Արցախը և պահել այն ամենը, ինչը ձեռք էր բերվել հոր և մնացած ազատամարտիկների կյանքի գնով:
2014 թվականին իր նախաձեռնությամբ մեկնել է Սիրիա՝ նպատակ ունենալով օգտակար լինել Սիրիայում բնակվող հայերի ինքնապաշտպանական գործընթացին և ակտիվ մասնակցություն ունենալ հայկական բնակավայր հանդիսացող Քեսաբի ազատագրմանը, որը բռնազավթված է եղել թուրքական ահաբեկչական խմբավորումների կողմից, որոնց մեջ եղել են նաև ադրբեջանցիներ: Առաջին իսկ օրը հանդիպում է ունեցել Սիրիայի ռազմաքաղաքական իշխանության հետ, որի ընթացքում իր ղեկավարությամբ կազմավորվել է բազմանդամ կամավորիների ջոկատ` պետության բարձր հովանավորության ներքո: 2014 թվականի հուլիս ամսին ազատագրվել է հայաբնակ Քեսաբը: Սիրիայում մասնակցել է մի շարք հայանպաստ գործընթացների: Իր նախաձեռնությամբ և խնդրանքով Սիրիայի բանակի կողմից հարցաքննված ահաբեկիչներից և ադրբեջանցի գերիներից ստացված տեղեկություները հաղորդել է անմիջապես ՀՀ ռազմական իշխանությանը: Այնուհետև, իր նախաձեռնությամբ մի խումբ հայրենասեր անձանց հետ, խոչընդոտ է հանդիսացել Ադրբեջանի կողմից Եվրոպական մի շարք երկրներում իրականացվող ադրբեջանցի ահաբեկիչների հավաքրման գործընթացին: Իր խնդրանքով, Սիրիայի բարձր ռազմաքաղաքական իշխանությունը՝ Սիրիայում և Իրաքում ապրող հայ կամավորականների հետ համատեղ, Սիրիայի և Իրաքի հյուսիս-արևելյան հատվածում ոչնչացրել է Սիրայից Ադրբեջան տեղափոխվող 4.000 ահաբեկիչ, որոնք պետք է մասնակցեին 2016 թվականին Ադրբեջանի կողմից Արցախի դեմ պլանավորած հարձակմանը: Նաև տեղեկություններ է տրամադրել Պաշտպանության նախարարությանը Նախիջևանում տեղակայված թուրքական և ադրբեջանական ռազմաբազաների մասին: Այդ ամենն արել է անշահախնդիր, որևէ ակնկալիք չի ունեցել: ՀՀ Պաշտպանության նախարարությունն իրեն շնորհակալության է հայտնել իր կողմից տրամադված տեղեկատվության համար, ավելին, առաջարկել են դրամական փոխհատուցում, որից ինքը հրաժարվել է: Որոշ ժամանակ անց, սակայն, իրեն ասել են, որ այդ ժամանակվա քաղաքական իշխանությանը իր տրամադրած տեղեկությունները չեն հետաքրքրում: Ավելին, ըստ որոշ հավաստի աղբյուրների, տեղեկացվել է, որ կան քաղաքական ծրագրեր, որոնք հետապնդում են Արցախը Ադրբեջանին հանձելու նպատակ, որից հետո տեղեկացվել է, որ քաղաքական իշխանությունը պատրաստվում է բազմահազար զոհերի և պատերազմական գործողությունների միջոցով հանձնել Արցախը: Այդ նպատակով ստեղծել են «Սահամանադրական փոփոխություն»՝ նախագահականից պառլամենտական կառավարման համակարգի անցնելու համար, որտեղ նախկին իշխաննությունները վերարտադրվում էին, իսկ Արցախը Ադրբեջանին հանձնելու պատասխանատվությունը հանվում էր նախագահի վրայից, թողնվում` խորհրդարանի վրա: Այդ հրեշավոր, դավաճանական, ապազգային ծրագիրն է եղել պատճառը, որ ինքը ձեռք է բերել զենք, զինամթերք, որպեսզի Արցախը և Հայաստանը վտանգվելու դեպքում դիմադրության իրավունքով ինքնապաշտպանվեն:
2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին ձերբակալվել է և ժամեր անց հանդես է եկել հայտարարությամբ, որ այդ առգրավված զենքերը ձեռք է բերվել դիմադրության իրավունքով Հայաստանը և Արցախը ինքնապաշտպանելու նպատակով, քանի որ մի քանի ամսից այդ ժամանակվա իշխանությունը պատրաստվում էր կարճաժամկետ պատերազմի անվան տակ Արցախի ազատագրված հողերը հանձնել Ադրբեջանին: Դրանից 6 ամիս անձ տեղի է ունեցել ապրիլյան պատերազմը, որի ժամանակ հանրությունը սկսել է խոսել այն ամենի մասին, ինչի մասին ինքը բարձրաձայել էր դեռևս 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին: Ավելին, փաստեր են ներկայացվել, որ եթե չլիներ մեր կամավորական ջոկատների և զինվորների հերոսական ինքնապաշտպանությունը, անկախ զինամթեքի պակասից, նահանջելու հրանահանգից և այլ խոչընդոտող հրահանգներից, ապա Արցախյան ազատագրված հողերը հանձնվելու էին Ադրբեջանին: Դա է եղել պատճառը, որ ինքը ձեռք է բերել զենք, զինամթերք: Ամբողջ զենք, զինամթերքը ձեռք է բերվել միայն իր կողմից և քրեական գործով անցնող անձինք տեղյակ չեն եղել դրանց ծագման վերաբերյալ:
Ի պատասխան դատարանում իրեն առաջադրված հարցերի՝ կապված նման քանակությամբ զենքերն իր տրամադրության տակ հայտնվելու մասին, նշել է, որ զենքերի ձեռքբերման առումով սույն քրեական գործից անջատված մասով կան անձինք, որոնցից իրականում ձեռք է բերել այդ զենքերը և զինամթերքը, սակայն դրա վերաբերյալ ավելացնելու ոչինչ չունի:
Անդրադառնալով սույն գործով անցնող ամբաստանյալներից իբրև թե զենք ձեռք բերելուն, ինչպես նաև նրանցից յուրաքանչյուրի հետ ունեցած փոխհարաբերություններին՝ ամբաստանյալը պնդել է, որ Ինքը Գառնիկ Մարգարյանից ինքնաձիգ չի վերցրել, իր մոտ եղած ինքնաձիգը, որը գտնվել է պայուսակի մեջ` փաթաթված ծածկով, թողել է Գառնիկ Մարգարյանի բակում, այնուհետև մի քանի ժամից եկել է և վերցրել այն: Այդ մասին Գառնիկ Մարգարյանը տեղյակ չի եղել: Ինքը զենք՝ «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ, վերցրել է Վլադիմիր Առաքելյանից, քանի որ նա ասել է, որ այն անօրինական է և պատրաստվում է հանձնել իրավապահ մարմիններին: Լսելով դա, խնդրել է Առաքելյանին զենքը տրամադրել իրեն, ասելով, որ կփորձի օրինականացնել այն, իսկ եթե չստացվի, այն կներկայացնի իրավապահ մարմիններին: Այդ մասով քրեական գործում առկա է ձայնագրություն, որն արվել է ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից և այդ ձայնագրության մեջ ինքը և Վլադիմիր Առաքելյանը խոսում են իր այս պատմածի մասին: Քանի որ հետագայում ձերբակալվել է, չի հասցրել զենքը հանձնել իրավապահ մարմիններին: Կապված խմբի անդամների հետ, Ա.Վարդանյանը հայտնել է, որ երբևէ չի եղել նման իրավիճակ, որ Արա Պողոսյանը, Գևորգ Ջնդոյանը կամ Արկադի Մադոյանը փորձեն հեռանալ Նորքի առանձնատնից և ինքը փորձի կանխել դա: Նրանք ազատ ելումուտ են ունեցել առաձնատուն: Վերջիններս Նորքի առանձնատանը երբևէ չեն մնացել: Կապված այն հանգամանքի հետ, որ հեռախոսային խոսակցության գաղտնալսման արձանագրության մեջ առկա է իր կողմից բարկացած խոսակցություն, թե ինչու է Գ. Ջնդոյանը դուրս եկել առանձնատնից և գտնվում է Հանրապետության Հրապարակում, որքան հիշում է, դա կապված է եղել գումարի հետ, որը Գ. Ջնդոյանն առանց իր գիտությա վերցրել էր, բացի այդ, Հանրապետության Հրապարակում այդ օրը եղել է հանրահավաք և ինքը գտել է, որ չկա անհրաժեշտության, որ նա այդտեղ գտնվի և մասնակցի հանրահավաքին: Ինչ վերաբերում է Գևորգ Ջնդոյանի կողմից իրականացված լուսանկարահանումներին, ապա ինքն է նրան ցուցում տվել որոշ վայրերում կատարել լուսանկարհանումներ: Ինքը Գևորգին ցուցում է տվել նաև մասնակցել Գյումրիում անցկացվող ընդդեմ սահմանադրական բարեփոխումների հանրահավաքին: Անդրադառնալով իբրև թե Սահմանադրական դատարանը գրավելու վերաբերյալ իրեն առաջադրված մեղադրանքին, ամբաստանյալը նշել է, որ այն եղել է օդից կախված խոսակցություն, ինքն իր մտադրություններով ոչ ոքի հետ չի կիսվել, անձամբ Գ.Ջնդոյանի հետ՝ վերջինիս կողմից Սահամանադրական դատանը գրավելու շուրջ խոսակցություններ չի ունեցել: Ընդամենը Սահմանադրական դատարանի մոտ պետք է լիներ հանրահավաք, որի մասին բազմիցս խոսել են Գ.Ջնդոյանի հետ: Մյուս ամբաստանյալներից Էդվարդ Ներսիսյանն իրեն զենք, զինամթերք չի տվել, իսկ Վ.Շիրխանյանն իր կազմակերպչական գործողություններին ընդհանրապես չի մասնակցել: Խմբի նպատակն եղել է կազմակերպել հանրահավքներ ընդդեմ սահամանադրական բարեփոխումների, իսկ անհրաժեշտության դեպքում մեկնել Արցախ, զբաղվել հայրենիքի ինքնապաշտպանությամբ: Այդ նպատակով մի քանի անգամ հանդիպել է Գառնիկ Մարգարյանի և Վլադիմիր Առաքելյանի հետ, որի ժամանակ խոսել են Արցախյան ազատագրման պայքարի, իրենց նահատակված հերոսների անցած ուղու, երկրի ներկայիս իրավիճակի, Արցախը Ադրբեջանին հանձնելու հնարավոր տարբերակի մասին և այլն: Քանի որ իրենք նպատակ են ունեցել կազմակերպել ռազմաքաղաքական դասընթացներ և Գ.Մարգարյանն ունեցել է համապատասխան անցած ուղի, ինքը ցանկացել է, որ վերջինս մասնակցի իր խորհուրդներով: Այլ նպատակ Գ. Մարգարյանի հետ կապված չի հետապնդել և առաջարկություններ չի արել: Իր մոտ հայտնաբերված «Խաչիկ Ավետիսյան +15» գրառումը վերաբերել է իրենց կողմից կազմակերպվող հանրահավաքներին: Նախագահական նստավայրը զավթելու նպատակ իրենք ևս չեն հետապնդել: Ինքը մտածել է, որ Խ. Ավետիսյանը՝ որպես ազատամարտիկ անհրաժեշտության դեպքում կմասնակցի հայրենիքի պաշտպանությանը: Խ.Ավետիսյանն իրեն տվել է սպիտակ գլխիկներով ուսումնական փափուշտներ, որոնք Նորքի առանձնատնից հայտնավբերված զենք, զինամթերքի մեջ չեն եղել: Այլ զենք, զինամթերք Խ. ԱՎետիսյանն իրեն չի տվել: Ըստ իր և Էդվարդ Ներսիսյանի միջև տեղի ունեցած խոսակցությունների, ինքը հասկացել է, որ եթե պատերազմ սկսվի, Էդ. Ներսիսյանն ու իր ընկերները կարող են որպես անհնազանդություն պայքարել հանուն Արցախի: Վ.Առաքելյանին հանդիպել է Եղվարդում, եթե չի սխալվում Գ.Մարգարյանի տանը: Վ.Առաքելայնի հետ որքան մտաբերում է, հանդիպել է մոտ 3 անգամ: Վերջինիս հետ ունեցել է նաև հեռախոսազրույցներ, որոնք կրել են կենղացային բնույթ: Վ.Առաքելյանն իրեն երբևիցե ոչինչ չի խոստացել: Ինքը որևիցե մեկին ինչ որ նախագծեր չի ներկայացրել, բայց ընդհանուր խոսակցությունների ժամանակ բոլոր ազատամարտիկները, այդ թվում նաև Վ. Առքելյանը, ասել են, որ անհրաժեշտության դեպքում հանուն հայրենիքի ոտքի կկանգնեն, որպես անհնազանդություն կկռվեն հանուն հայրենիքի: Վ. Առաքելյանի հետ նախագահական նստավայրը գրավելու մասին չի խոսել: Ինքը Վ. Առաքելյանին հանդիպել է 2 անգամ, նրա առողջական վիճակը այդ ժամանակ լավ չի եղել, առաջին անգամ նրան տեսել է անկողնային վիճակում, 2-րդ անգամ` ոչ այդքան վատ: Վերջինիս աջակցել է դեղորայք ձեռք բերման հարցում:
Նախաքննության ընթացքում իր տված ցուցմունքները դատաքննական ցուցմունքներին հակասելը պայմանավորել է նրանով, որ նախաքննության ժամանակ իրեն խոշտանգել են, գլխին ատրճանակ են դրել, սպառնացել են մորթել իր երեխաներին, շաբաթներով՝ մոտավորապես 14-15 ժամ պահել են մեկ սենյակում, որտեղ հարցաքննել են առանց իր պաշտպանի մասնակցության: Եղել է նաև ֆիզիկական բռնություններ, եթե չի սխալվում Գորիկ Հակոբյանի և Եպիսկոպոսյանի կողմից, որն էլ հենց իր գլխին ատրճանակ է դրել, լիցքավորել, ասել` գլխիցդ խփելու եմ, որ դու մեր դեմ ես դուրս եկել, ինչ ուզենք, այն էլ կանենք: Այդ կապակցությամբ իրավապահ մարմիններին չեն դիմել, քանի որ վստահություն չեն ունեցել, որ կարձագանքեն: Նախաքննության ժամանակ իրենք չէին կարող ներկայացնել իրականությունը: Իրեն ծեծել են նաև խցում: Նախաքննության ժամանակ Վ. Առաքելյանի դեմ ցուցմունք գրելու հստակ ցուցումներ չեն եղել, ավելի շատ եղել են հոգեբանական ճնշումներ: Ասյան իր կազմակերպությունում մասնակցել է ռազմամարզական ծրագրին, իսկ Մարինեին ինքն ընդամենը տեղավորել է աշխատանքի: Այդ ամենից բացի վերջիններիս հետ որևէ առնչություն չի ունեցել: Նրանց հետ որևէ նպատակներ չի կապել, ինչ-որ նախաձեռնություններ չի ունեցել: Եղել են դեպքեր, որ Նորքի առանձնատանը բոլոր նստեն, խոսեն երկրի ծանր սոցիալ-տնտեսական իրավիճակից, Արցախը Ադրբեջանին հանձնելու հնարավոր տարբերակից, բայց ինքը որևէ մեկի իր նախագծերը չի ներկայացրել: Հնարավոր է ինչ-որ մեկն իր մոտ զենք տեսած լինի, նայի, ասի շատ լավն է, ոգևորվի, բայց չի եղել նման բան, որ ինքը զենք տա, ասի` սա քոնն է, սա` մյուսինը: Առանձնատանը հայտնաբերված քարտեզները գնել է ինքը, վրան նշումներ կատարել է ևս ինքը: Քարտեզների վրա նշված կետերը, օրինակ` Նախագահական նստավայր, Սահմանադրական դատարան, Կիևյան կամուրջ, այն տեղերն են, որտեղ պետք է հանրահավքներ կազմակերպվեին: Իր պլաններում կար նաև այն, որ անհրաժեշտության դեպքում պետք է նաև օդանավակայանի ճանապարհը փակվեր: Իրենք հաճախ են բոլորով հավաքեվել Նորքի առանձնատանը և ճաշկերույթ կազմակրեպել, իսկ իրենց ձերբակալելու նախորդ օրը երեկոյան հավաքվելը եղել է սովորական օրերի նման:
Վահագն Սալնազարյանի հետ հանդիպել է պատահական` որպես տաքսու վարորդ: Վերջինս այս խմբի մեջ այն միակ մարդն է, ում հետ անգամ երկրի սոցիալական վիճակի մասին չի խոսել: Բացի տաքսի վարելուց ոչնչից տեղյակ չի եղել, անգամ զենք չի տեղափոխվել վերջինիս մեքենայով: Ինքն օգտվել է մոտ 30 տաքսու վարորդների ծառայությունից, որոնցից մեկը եղել է Վահագն Սալնազարյանը: Արման Հայրապետյանը մի քանի անգամ եկել է Նորքի առանձնատուն, հաց են կերել, իմացել է, որ վերջինս աշխատում է հեռուստատեսությունում: Ա.Հայրապետյանի հետ կապված նպատակներ և նախագծեր չի ունեցել, վերջինիս հետ իր նախագծերով չի կիսվել: Հեռուստաշտարակի մոտ ևս պետք է հանրահավաք անցկացվեր, որպեսզի իշխանափոխությունից հետո խափանվեր հեռուստաշտարակի աշխատանքը, չկարողանային դեզինֆորմացիա տարածել ժողովրդի մեջ: Մի անգամ Արմանը զուտ իր հետաքրքրության համար այց է կազմակերպել հեռուստատեսություն, իրեն շատ է հետաքրքել հեռուստատեությունը: Եթե չի սխալվում, Ավետիս Բարեյանը ևս մասնակցել թռուցիկներ բաժանման գործընթացին: Նա ասել է, որ ուզում է մասնակցել հանրահավաքներին, և եթե ցանկանան կրակել ժողովրդի վրա, կկանգնի առաջին շարքում և թույլ չտա դա անել: Որքան մտաբերում է, նման բան խմբի բոլոր անդամներն են ասել: Խաչիկ Ավետիսյանի հետ ծանոթացել է պատահական, վերջինս լավ անձնավորթություն է, հիանալի ազատամարտիկ: Խ.Ավետիսյանի հետ հիմնականում խոսել են Արցախի ազատագրման մասին: Խաչիկ Ավետիսյանին ասել է, որ ցանկանում է դառնալ որսորդ միության անդամ և եթե վերջինս գիտի հրացանների տեղ, ինքը պատրաստ է ձեռք բերել դրանք: Իրական նպատակը Խ. Ավետիսյանին չի ասել, բայց իր ցանկությունն է եղել հրացաններ ձեռք բերել և նվիրատվություն անել սահմանամերձ բնակավայրերի բնակչներին: Նույնը վերաբերում է նաև Հարություն Սարիբեկյանին, ով նույնպես տեղյակ չի եղել իր պլաններից: Եղել է դեպք, որ ինքը Հարություն Սարիբեկյանի տանը՝ պարկի մեջ կողպեքով փակված պայուսակ թողած լինի և խնդրած, որ պահի, իսկ հաջորդ օրը եկել ու վերցրել է այն: Ընդունում է, որ դրա մեջ եղել է նռնականետ: Հարություն Սարիբեկյանը չի իմացել, թե ինչ է գտնվում այդ պարկի մեջ: Վերջինս իրեն տվել է օդամղիչ ատրճանակ, որը չէր աշխատում, այն սարքել ու կրկին վերադարձրել է Հարություն Սարիբեկյանին: Նրան մի անգամ էլ հանդիպել է հիվանդանոցում: Վերջինս գտնվել է նյութական ծանր վիճակում և վատառողջ է եղել, որի պատճառով նրան դրամական օգնություն եմ ցուցաբերել: Չի մտաբերում Խաչիկ Ավետիսյանը և Հարություն Սարիբեկյանն այցելե՞լ են Նորքի առանձնատուն, թե ոչ: Թեև եղել է պայմանավորվածություն, որ Խ.Ավետիսյանը պետք է կազմակերպեր հանրահավքներ, սակայն կոնկրետ նախագահական նստավայրի մոտ հանրահավաք կազմակերպելու վերաբերյալ առարկայական խոսակցություն վերջինիս հետ չի եղել: Անտոն Թոթոնջյանի հետ ծանոթացել է Լիլիթ Թորոսյանի միջոցով, նրանք Գյումրիում «Ռադիո տուն» ունեին և որքանով մտաբերում է 2 անգամ հարցազրույց է տվել այնտեղ: Անտոն Թոթոնջյանն իրեն ցուցաբերել է մոտ 60.000 ԱՄՆ դոլարի օգնություն, որի մի մասը եղել են նրա անձնական միջոցները: Այդուամեայնիվ, ինքը Անտոն Թոթոնջյանի հետ առարկայական ոչինչ չի խոսել, իսկ դրամական օգնությունը վերջինս տրամադրել է ցույցերի կազմակերպման համար: Ինչ վերաբերվում է հայտնաբերված տեսաուղերձին, ապա որքան մտաբերում է այն ձայնագրվել է Գյումրիում, որի առարկայական օգտագործման օր պլանավորված չի եղել: Դա պետք է տարածվեր համացանցի, մեդիադաշտի միջոցով, եթե հնարավորություն լիներ պետք է տարածվեր նաև հեռուստատեսությամբ: Չի մտաբերում Անտոն Թոթոնջյանը թռուցիկների հետ կապ ունեցել է, թե ոչ: Ա.Թոթոնջյանի հետ՝ հանրահավաքների և հանրաքվեն թույլ չտալու կապակցությամբ քննարկումներ ունեցել է, սակայն չի մտաբերում, որ Ա.Թոթոնջյանը մասնակցած լինի զենքի ձեռքբերման կամ տեղափոխման որևէ գործընթացի: Նելլի Մինասյանը մասնակցել է հանրահավաքներին և թռուցիկների բաժանմանը, որի դիմաց վերջինիս գումար չի վճարվել: Սուրբ Հովհաննես մատուռում իրենք տվել են երդում` պաշտպանել հայրենիքը, լինել ներկուսակցական, հայրենիքի և ազգի շահերը վերադասել ամեն ինչից: Նորքի առանձնատան խնջույքներից մեկ ժամանակ խոսակցության մեջ ասված «Մակարով»-ը Արա Պողոսյանին է, երևի թե հումորային ձևաչափի է եղել, քանի որ իրենք «Մակարով» չեն էլ ունեցել: Լիլիթ Թորոսյանի հետ հանդիպել է Վահան Շիրխանյանի բնակարանում: Ինքը չի խնդրել, որ այդ հանդիպումը ձայնագրվի: Կարծում է, որ այդ ձայնագրումը կատարվել է պատկան մարմինների կողմից: Իրենք Ծաղկաբեր գյուղում անցկացրել են ռազմամարզական մարզումներ, մասնակիցներն ունեցել են համազգեստ, բայց զենք` ոչ: Իր մոտ եղել են հեռախոսահամարներ, որոնց մեջ լիցաքվորված է եղել գումար, կազմակերպության մեջ եղել են անձինք, ում հեռախոսի մեջ գումար չի եղել, ինքն այդ համարները տրամադրել է վերջիններիս` որպես երկրորդ հեռախոսահամար:
Նախագահական նստավայրը, Սահամանադրական դատարանի հարակից տարածքը նկարելը ավելի շատ կրել է ճանաչողական բնույթ, այսինքն, որտեղ կարող են անել հարահավաք, այդտեղ ժողովրդի վրա կկրակեն և այլն և այլն: ԱՆձամբ ինքը պատրաստ է եղել դիմադրության իրավունքով պատնեշ դառնալ, դեմ կանգնել ժողովրդի դեմ կրակողներին: Մեկ անգամ խոսակցություն է ունեցել և հույս հայտնել, որ Սեյրան Օհանյանը՝ որպես պաշտպանության նախարար թույլ չի տա, որ զորքին հանեն ժողովրդի դեմ, սակայն չի մտաբերում ում հետ է եղել այդ խոսակցությունը: Հանրահավաքներ է կազմակերպել Շիրակի, Արմավիրի մարզերում, Երևանում, որոնց ժամանակ հավաքվել են մոտ 120-150 անձ: Կրկին պնդելով, որ նախաքննական ցուցմունքները գրել է ֆիզիկակն և հոգեբանական ճնշումների ազդեցության տակ, հավելել է, որ տեսաձայնագրված հարցաքննության արձանագրության մեջ իր աչքը ուռած է, վրան կան կապտուկներ և քերծվածքներ:

/Տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալ Արթուր Վարդանյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները:
Այսպես՝
Ա. Վարդանյանը 25.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Գտնվում է լարված հոգեվիճակում, ունի նաև առողջության հետ կապված խնդիրներ: Նախքան ցուցմունք տալը ցանկանում է առանձին զրուցել իր փաստաբանի հետ, որից հետո պատրաստ կլինի ցուցմունք տալ…»:
Ա. Վարդանյանը 26.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«...Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, զենք և ռազմամթերք սկսել է հավաքել դեռևս 2014 թվականից, երբ Սիրիայից հետ է եկել Հայաստան, զենք և ռազմամթերք ձեռք է բերել պարբերաբար, մեծամասնությունը գնել է իր անձնական միջոցներով, իսկ փոքր մասը նվեր է ստացել որպես Սիրիայում տեղի ունեցած պատերազմի մասնակից։ Այդ ամբողջ զենքը և ռազմամթերքը, ինչպես նաև զինվորական հագուստը հավաքել և պահել է հայ հնարավոր կամավորներին ուսուցանելու և զինելու նպատակով, որպեսզի նրանք պաշտպանեն հայ ազգի շահերը բոլոր ոտնձգություններից, օրինակ՝ Սիրիայի իսլամական ահաբեկիչների դեմ։ Իր կողմից ստեղծված խումբը բացառապես նպատակ է հետապնդել գործել ի շահ հայ ազգի, Հայաստանի և Արցախի...»։
Ա. Վարդանյանը 30.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«… Պնդել է 2015 թվականի նոյեմբերի 26-ին տված ցուցմունքը, այլ ցուցմունք չի տվել...»:
Ա. Վարդանյանը 04.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս հրաժարվել է ցուցմունք տալուց:
Ա. Վարդանյանը 11.01.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Ինքը ՀՀ նախագահի ինքնաթիռը «Զվարթնոց» օդանավակայանի մերձավոր տեղանքից կրակելու և վայր գցելու նպատակ չի հետապնդել, տեղեկություն չունի, թե արդյոք որևէ անձ կամ կազակերպություն այդպիսի նպատակ ունեցել է, թե` ոչ…»:
Ա. Վարդանյանը 13.01.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…2014թ. սկզբին «Ֆեյսբուք» սոցիալական կայքի միջոցով ծանոթացել է Վահե Մաշիկյանի հետ, ով ներկայացել է որպես «Հայ դատի» անդամ։ Նրա միջոցով ծանոթացել է Լիբանանի Բեյրութ քաղաքում բնակվող, «Հայ դատի» անդամ Սիլվա Կանկռունու հետ և համացանցի ու հեռախոսակապի միջոցով Սիրիայի հարցերը քննարկել են երեքով։ Երկու ամիս անց Սիլվայից հեռախոսով իմացել է, որ Վահեն խաբեբա է, խարդախություն է կատարել Սիրիայի իշխանությունների նկատմամբ, ինչի պատճառով բռնվել է։ 2014թ. ապրիլ ամսին Սիլվայի հրավերով ինքը Իսպանիայից մեկնել է Լիբանան՝ Բեյրութ։ Այնտեղ Սիրիայի դեսպանությունից ստացել է մուտքի արտոնագիր և ժամանել է Դամասկոս։ Սիրիական պատվիրակության հետ համաձայնություն է ձեռք բերվել` Քեսաբի ազատագրմանը մասնակցելու վերաբերյալ։ Դրանից հետո վերադառնալով Լիբանան՝ կապ է հաստատել իր համախոհների հետ, որպեսզի Քեսաբի ազատագրման համար ժամանեն Լիբանան։ Իր կանչով տարբեր երկրներից Լիբանան են ժամանել շուրջ 10 հայ տղաներ, մասնավորապես՝ Սեդրակը, Սերգոն, Դավիթը, Զավենը, Հայկը, Կարոն՝ Ռուսաստանից, Արսենը՝ Հունաստանից, Գևորգը՝ Ֆրանսիայից և երկու այլ տղաներ, որոնց անունները չի հիշում։ Հայաստանից եկած Սեդրակի, Սերգոյի, Զավենի և Հայկ անունով մի տղայի հետ ծանոթացել է Արա Պողոսյանի միջոցով։ Արայի հետ ինքը ծանոթացել շուրջ 4 տարի առաջ «Ֆեյսբուք» սոցկայքի միջոցով: Շփման ընթացքում Հայաստանում հիմնել են «Սուրբ Տրդատ ասպետական միաբանություն» հասարակական կազմակերպությունը, սակայն ինքը միայն 200-300 եվրոյի չափով ֆինանսավորել է՝ ընկերության հիմնադրման համար, իսկ բոլոր կազմակերպչական հարցերով զբաղվել է Արան: Այնուամենայնիվ, կազմակերպությունը ապագա չի ունեցել, և շուտով գործունեությունը դադարեցվել է: Որպես Քեսաբի ինքնապաշտպանական ջոկատ՝ Սիրիայում գրանցել է «Հայոց վահան» կազմակերպությունը, որի ղեկավարը հանդիսացել է ինքը: Քեսաբի ազատագրումից հետո` 2014 թվականի ամռանը, վերադարձել է Իսպանիա: Շարունակելով շփվել Սիլվայի հետ` նրան պատմել է, որ «Հայոց վահան» կազմակերպությունը ֆինանսավորման կարիք ունի, որպեսզի ներգրավի անդամների, բարձրացնի Հայոց ցեղասպանության հարցը Եվրոպայում, մերկացնի հակահայկական քարոզչությամբ զբաղվող կազմակերպություններին և անձանց: Որոշ ժամանակ անց Սիլվան Լիբանանից իրեն հայտնել է, որ իր մասին պատմել է «Ռադիո Մարիամ» ընկերությանը, որի լրագրողը ցանկանում է հարցազրույց ունենալ իր հետ: Ինքը համաձայնել է` կարծելով, որ հանրությունից կարող է հովանավորներ և անդամներ գտնել «Հայոց վահան»-ի համար, ինչպես նաև սիրիահայության վրա ուշադրություն հրավիրել: Հարցազրույց տալու նպատակով տվել է «Սկայպ» համացանցային ծրագրի իր համարը, որի միջոցով իր հետ կապի է դուրս եկել Լիլիթ Թորոսյանը, և հարցազրույցը կայացել է: Հետագայում Սիլվայից տեղեկացել է, որ նա Հայաստանում հավանական հովանավոր է գտել «Հայոց վահան»-ի համար, սակայն չի նշել, թե կոնկրետ ով: 2015 թվականի ապրիլ ամսին ընտանիքի հետ ժամանել է Հայաստան` Հայոց ցեղասպանության 100-ամյա տարելիցին ընդառաջ: Այդ կապակցությամբ Լիբանանից Հայաստան էր եկել նաև Սիլվան, և իրենք Երևանում հաճախակի են հանդիպել: ... Սիլվան իրեն ասել է, որ նրա գտած հավանական հովանավորը կապ ունի «Ռադիո Մարիամ»-ի հետ: Ինքը ցանկություն է հայտնել տալ հարցազրույց և հանդիպել այդ անձին: Այդ օրերին ինքն ու Սիլվան մեկնել են Գյումրի, որտեղ հարցազրույց է ունեցել Լիլիթ Թորոսյանի հետ: Հարցազրույցից հետո ինքն ու Սիլվան այցելել են ընկերության նույն շենքում գտնվող մի աշխատասենյակ, որտեղ իրենց ընդունել է հոգևորական հագուստով, տարեց տղամարդ, ով, ինչպես հետագայում իմացել է, վարդապետ Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանն է եղել: Երեքով զրուցել են Քեսաբի ազատագրման գործում «Հայոց վահան» կազմակերպության դերի մասին, ինչպես նաև նախաձեռնությունների, մասնավորապես` Հայոց ցեղասպանության հարցի բարձրացման, հակահայկական կազմակերպությունների բացահայտման, արտերկրում հայության համախմբման մասին: Զրուցելուց հետո որոշել են կրկին հանդիպել: Ապրիլի 24-ից հետո Սիլվան մեկնել է Լիբանան, սակայն իրենց կապը պահպանվել է: Դրանից հետո Սիլվայի կամ Լիլիթ Թորոսյանի միջոցով, ստույգ չի հիշում, թե ում, տեղեկացել է, որ վարդապետ Անտոնը ցանկանում է հանդիպել իրեն: Ինքը կրկին մեկնել է Գյումրի և հանդիպել Անտոն Թոթոնջյանի և Լիլիթի հետ: Հանդիպմանը ավելի խորացված քննարկել են նույն հարցերը: Հիշյալ երկու հանդիպումները կրել են ճանաչողական բնույթ, դրանց ժամանակ ֆինանսավորման մասին նույնիսկ որևէ խոսք չի գնացել: Կարճ ժամանակ անց ընտանիքի հետ մեկնել է Իսպանիա:
2015 թվականի մոտավորապես հունիս ամսին Սիլվան կապ է հաստատել իր հետ ու հայտնել, որ հավանաբար Անտոն Թոթոնջյանը ֆինանսական աջակցություն կցուցաբերի «Հայոց վահան»-ին, սակայն վերջնականապես կողմնորոշվելու համար ինքը պետք է գնա Հայաստան: Հունիսին ժամանել է Երևան և զանգահարել Լիլիթին` հայտնելով, որ եկել է: Լիլիթի միջոցով պայմանավորվել է հանդիպման մասին և հանդիպել է Վարդապետ Անտոնին նույն վայրում: Այդ ժամանակից հանդիպել են հաճախ, բազմիցս քննարկել են Հայաստանի ներքաղաքական ծանր իրավիճակը` երկուսով համակարծիք լինելով այն հարցի շուրջ, որ գործող իշխանության ներկայացուցիչները երկիրը տանում են կործանման: Իր ու Անտոն Թոթոնջյանի զրույցների արդյունքում երկուսն էլ տեսել են, որ անհրաժեշտություն կա՝ ստեղծել կազմակերպություն, որը ցույցեր, պիկետներ կազմակերպելու միջոցով իշխանություններին պահանջներ կներկայացներ` ժողովրդի սոցիալ-տնտեսական իրավիճակը բարելավելու համար: Այդ կազմակերպությունը պետք է Հայաստանի արդի խնդիրները բարձրաձայներ հանրության մեջ: Իր և Անտոն Թոթոնջյանի քննարկումների ընթացքում երկուսն էլ եկել են այն եզրահանգման, որ Հայաստանում պետք է կատարել հեղափոխություն և անհրաժեշտության դեպքում կիրառել զենք: Առաջին անգամ Վարդապետ Անտոնն իրեն տվել է մոտ 5.000 ԱՄՆ դոլար՝ 2015 թվականի ամռանը, ավելի ստույգ չի հիշում: Ընդհանուր առմամբ, 4-5 փուլերով, նա իրեն տվել է շուրջ 60.000 ԱՄՆ դոլարի չափով գումար: Գումարը միշտ տվել է անձամբ և կանխիկ, իսկ գումարի ստացման հանգամանքը որևէ կերպով չի փաստաթղթավորվել և, բնականաբար, «Հայոց վահան» կազմակերպությունում հաշվապահական ձևակերպում չի ստացել: 2015 թվականի հուլիսին Հայաստանում հիմնել է «Հայոց Վահան» հասարակական կազմակերպությունը: Ժամանակի հետ, համացանցի միջոցով ծանոթացել է «Արևմտյան Հայաստանի վտարանդի կառավարություն» կազմակերպության ղեկավար Արամի և նրա կնոջ` Կարինեի հետ, որոնց վերաբերյալ այլ տվյալներ չգիտի, սակայն տեղյակ է, որ բնակվում են Գերմանիայի Ֆրանկֆուրտ քաղաքում: Զրուցել են Հայոց ցեղասպանության ճանաչման, հայության միասնության հարցերի շուրջ, որի արդյունքում իրենց մոտ հասունացել էր երկու կազմակերպությունները միացնելու գաղափարը: Այդ կապակցությամբ Արամից իմացել է, որ կազմակերպությունն անդամներ ունի Հայաստանում, և ինքը ցանկացել է հանդիպել նրանց հետ: Այդպես առանձին-առանձին հանդիպել է Արամի կազմակերպության երկու անդամների` Գառնիկ Մարգարյանի և Բակուրի հետ: Երկուսի հետ հանդիպելու նպատակն եղել է կազմակերպությունների միացումը: Առաջինը հանդիպել է Բակուրի հետ, ով առաջարկել է իրեն ծանոթացնել կազմակերպության անդամների հետ: Ինքը համաձայնել է, սակայն իրականում Բակուրի միջոցով հանդիպել է ՀՀ ՊՆ հետախուզության աշխատակից Կարեն Գարսևանյանի հետ, ում մասին նշել է իր նախկին ցուցմունքներում: Պահանջելով Բակուրից պարզաբանումներ` նրանից տեղեկացել է, որ նա չէր կարող ասել, թե իրականում ում հետ պետք է հանդիպի, որովհետև այդպես էր պետք: Այնուհետև, հանդիպել է Գառնիկ Մարգարյանի հետ, և հանդիպման ընթացքում խոսել են կազմակերպությունները միացնելու մասին, որից հետո քննարկել են ներքաղաքական ծանր իրավիճակը: Դրա արդյունքում Գառնիկը հայտնել է, որ նա հին զինվոր է, և միակ ելքը տեսնում է զինված հեղաշրջման մեջ: Գառնիկի ասածին ինքը պատասխանել է, որ իրենք ցանկանում են գործունեությունը սկսել ցույցերից և հրապարակայնորեն պահանջներ ներկայացնելով, և եթե այդ միջոցները չօգնեն, ապա նոր կիրառել զենք, ինչին Գառնիկը պատասխանել է, որ միակ տարբերակը զինված իշխանափոխությունն է: Գառնիկի և Բակուրի հանդիպումների մասին պատմել է Վարդապետ Անտոնին: Բակուրի հանդիպման վերաբերյալ նա հարցրել է իրեն, թե ինչ իմաստ ունի համագործակցել ՀՀ ՊՆ-ի հետ, ինչին ինքը պատասխանել է, որ ուզում է օգնել պետությանը, և նա չի առարկել՝ այդ հարցը թողնելով իր հայեցողությանը: Գառնիկի հետ տեղի ունեցած հանդիպմանը և վերջինիս դիրքորոշմանը Անտոն Թոթոնջյանը հավանություն է տվել: Դրանից որոշ ժամանակ անց Վարդապետ Անտոնն իրեն հայտնել է, որ վերջերս ծանոթացել է Վահան Շիրխանյանի հետ, ով ժամանակին բարձրաստիճան պաշտոնյա է եղել Հայաստանում, և ցանկանում է, որ ինքն էլ ծանոթանա նրա հետ, որից հետո այդ օրերին ինքը, Վարդապետ Անտոնը և Լիլիթ Թորոսյանը հանդիպել են Վահան Շիրխանյանին՝ Գյումրու «Ձկան ձոր» կոչվող ռեստորանում: Հանդիպմանը քննարկել են Հայաստանի ներքաղաքական իրավիճակը: Վահան Շիրխանյանը նշել է, որ Հայաստանը կործանման եզրին է, ժողովուրդը և բանակը ծանր վիճակում են: Ըստ Շիրխանյանի, միակ ելքը կայանում էր գործող իշխանությանը վերացնելու մեջ, մասնավորապես` ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանին: Վահան Շիրխանյանը հայտնել է նաև, որ անձամբ կարող է կազմակերպել հեղաշրջումը, սակայն չունի անհրաժեշտ գումարը, որը կազմում է 500.000 ԱՄՆ դոլար: Շիրխանյանն ավելացրել է նաև, որ հեղաշրջումն իրականացնելուց հետո Արթուրն ու իր համախոհները չպետք է երևան և իրենց ի հայտ բերեն, իսկ երբ լինի իշխանափոխություն, և նա իր աջակիցների հետ գա իշխանության, ապա նրանք կմտածեն իրենց մասին: Ինքը չի համաձայնել Վահան Շիրխանյանի հետ և բանավեճի ընթացքում հայտնել է, որ ի սկզբանե մարդկանց վերացման ճանապարհով գնալն անընդունելի է: Իր չհամաձայնելը Շիրխանյանին դուր չի եկել: Վարդապետ Անտոնը նույնպես միակարծիք է եղել իր հետ` հեղաշրջման եղանակը թողնելով իր հայեցողությանը: Լիլիթը չի միջամտել այդ զրույցին: Շիրխանյանի հետ հանդիպումից հետո հայտնել է Վարդապետ Անտոնին, որ չի վստահում Վահան Շիրխանյանին և կարծում է, որ նա ուզում է իրենց օգտագործել սեփական շահերի համար, և Անտոնը համաձայնել է իր հետ: Որոշ ժամանակ անց, իր շուրջը համախմբելով համախոհների, ինքն ու Վարդապետ Անտոնը որոշել են ցույց կազմակերպել և խոսել ժողովրդի սոցիալ-տնտեսական ծանր վիճակի մասին: Այդ քննարկման ժամանակ ինքն ու Թոթոնջյանը կարծում էին, որ կազմակերպվելիք ցույցի ընթացքը և հետևանքները կարող են անկանխատեսելի լինել, և երկուսն էլ որոշել են, որ պետք է հրազեն և ռազմամթերք ձեռք բերեն, որից հետո միայն ցույց անցկացնեն: Հրազենի և ռազմամթերքի հայթայթման խնդիրը ստանձնել է ինքը՝ իր ցանկությամբ: Գառնիկ Մարգարյանի միջոցով ծանոթացել է Վլադիմիր Առաքելյանի (մականունը` «Ադիդասի Վովա») հետ և Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանի հետ։ Ընդհանուր խոսակցությունների և հանդիպումների ընթացքում նրանց ներկայացրել է ՀՀ-ում իշխանափոխություն իրականացնելու ծրագիրը, որի հետ կապված նաև քննարկում է եղել Գառնիկ Մարգարյանի տանը, Եղվարդում՝ իր, Գառնիկի, Խաչիկի և Վովայի մասնակցությամբ։ Գառնիկ Մարգարյանն իրեն տվել է 1 հրացան, 1 ինքնաձիգ, 1 դանակ և 2 տուփ վառոդ, իսկ Վլադիմիր Առաքելյանը տվել է «ՏՏ» տեսակի 1 ատրճանակ, բացի այդ, նրանք երկուսով Եղվարդում իրեն տվել են 2 ինքնաձիգ, որոնք հողում թաղված լինելու պատճառով գտնվել են շատ վատ վիճակում։ Խաչիկ Ավետիսյանի միջոցով ձեռք է բերել 2 պայթուցիկ սարքեր։ 1 նռնականետը՝ «Մուխա» տեսակի, վերցրել է «Ապարի» ծանոթ Հարութի մոտից, իսկ մյուս նռնականետը և մնացած զենքերն ու ռազմամթերքը իրեն վաճառել են «Ուստ» մականունով Հակոբ Հակոբյանը և «Օբո» մականունով Անուշավան Ավետիսյանը...»:
Ա. Վարդանյանը 14.01.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«...ՀՀ-ում իր շուրջ հեղաշրջման համար համախմբված անձանցից Արա Պողոսյանին ճանաչել է շուրջ 4 տարի առաջ, ինչպես նշել է նախկին ցուցմունքում: Նրա գլխավորությամբ պետք է գրավվեր ՀՀ Կառավարության շենքը, իսկ մնացած մասնակիցները դեռ չէին որոշվել: Ավետիս Բարեյանի հետ ծանոթացել է «Ֆեյսբուք» սոցիալական ցանցի միջոցով՝ մոՖտավորապես 2014 թվականի վերջերին: Հիշում է, որ Ավետիսը կայքում մեկնաբանություն էր գրել իր ֆեյսբուքյան էջին` ողջունելով հայրենասիրությունը և Քեսաբի ազատագրման հարցում իր ունեցած դերը: Այդ պահից սկսել է նրա հետ շփվել: Հեղաշրջման ընթացքում Ավետիսը պետք է ղեկավարեր Հանրային հեռուստաընկերության վրա հարձակումը և գրաված պահեր այն: Նրա հետ պետք է լինեին Տիգրան Բոյաջյանը և Ասյա Մկրտչյանը: Տեղեկացել է, որ Ավետիսն Արցախյան պատերազմի մասնակից է: Էդվարդ Ներսիսյանի` «Ապարի» հետ պատահաբար ծանոթացել է փողոցում 2015 թվականի օգոստոս-սեպտեմբեր ամիսներին` իր նախաձեռնությամբ: Նրան տեսել է զինվորական հագուստով, Օպերայի շենքի մոտակայքում: Ինքը մոտեցել է Էդվարդ Ներսիսյանին և ծանոթացել է նրա հետ: Այդ քայլը պայմանավորված է եղել նրանով, որ ցանկացել է ծանոթանալ Արցախյան պատերազմի վետերանի հետ: Սկսել են շփվել, որի ընթացքում նա տեղեկացվել է հեղաշրջմանը վերաբերող իր մտադրությանը և միացել իրեն: «Ապարի» ասելով, նրա տրամադրության տակ են եղել շուրջ 30 մարդ, ովքեր մասնակցելու էին հեղաշրջմանը: Էդվարդ Ներսիսյանը նրա ջոկատի հետ պետք է փակեր Երևան քաղաքի Բաղրամյան փողոցի սկիզբը` ՀՀ Սահմանադրական դատարանից ներքև: Տիգրան Բոյաջյանին և Նելլի Մինասյանին ճանաչել է Արա Պողոսյանի միջոցով՝ 2015 թվականի օգոստոս-սեպտեմբեր ամիսներին: Արայից տեղեկացել է, որ Տիգրանը և Նելլին նախկինում հաճախակի մասնակցել են տարբեր քաղաքացիական նախաձեռնությունների, օրինակ` «Ոչ թալանին» կամ էլեկտրաէներգիայի թանկացման դեմ անցկացված ցույցին: Կարծել է, որ նրանց ունեցած այդ փորձն օգտակար կլինի իրենց նպատակների և որպես հետևանք` հեղաշրջման համար, ու նրանք նույնպես միացել են իրենց: Տիգրանը, Ավետիս Բարեյանի հետ միասին պետք է մասնակցեր Հանրային հեռուստաընկերության գրավմանը: Արթուր Եղիազարյանի և Վաղինակ Ստեփանյանի հետ ծանոթացել է 2015 թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսների ընթացքում՝ Ավետիս Բարեյանի միջոցով: Արթուրը և Վաղոն հանդիսացել են Ավետիսի համագյուղացիները. երեքն էլ Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղից են: Բացի այդ, Վաղինակը պատերազմել էր Արցախում և ուներ հրազենի հետ վարվելու հմտություններ: Արման Հայրապետյանի հետ ծանոթացել է 2015 թվականի մոտավորապես նոյեմբեր ամսին, Արթուր Եղիազարյանի միջոցով: Արմանը հադիսացել է Հանրային հեռուստաընկերության աշխատակից, և հեռուստաընկերության տարածքը գրավելու ժամանակ իրենք նախատեսել էին օգտագործել աշխատանքի բերումով նրան հայտնի տեղեկատվությունը, մասնավորապես` շենքի կառուցվածքը, անվտանգության աշխատակիցների քանակը և գտնվելու վայրերը, ներթափանցման համար առավել խոցելի տեղերը և ժամը, ինչպես նաև եթերային տաղավարների հերթականությունը: Հեղաշրջումից հետո Արման Հայրապետյանը պետք է թողարկեր իր ուղերձը հեռուստատեսությամբ: Նաև հայտնել է, որ 2015 թվականի նոյեմբերին Արմանը գաղտնի եղանակով, առանց Հանրայինի անձնակազմի գիտության, ուղեկցել է Մարինե Կաթանյանին հեռուստաընկերության տարածք և ծանոթացրել է շենքի կառուցվածքին և տաղավարների դասավորությանը: Նախքան դա, ավելի շուտ` 2015 թվականի հոկտեմբերին, Մարինե Կաթանյանը, Ասյա Մկրտչյանը և Նելլի Մինասյանը, իր գիտությամբ, այցելել են Հանրային հեռուստաընկերություն և դիտել են «Երգ երգոց» հաղորդումը, սակայն ինքը որևէ տեղեկություն չունի այն մասին, թե արդյոք Արման Հայրապետյանը կամ այլ անձ այդ հարցում նրանց աջակցություն ցուցաբերել են, թե ոչ: Այդ ժամանակ անձամբ ինքը Արմանին դեռ չի ճանաչել: Սրբուհի Այվազյանի հետ ծանոթացել է մոտավորապես 3 տարի առաջ` «Ֆեյսբուք» սոցիալական ցանցի միջոցով: Սկսել են շփվել հայրենասիրական թեմաներով: Քանի որ Սրբուհին նկարչուհի էր, Քեսաբի ազատագրումից հետո նրան խնդրել է նկարել «Հայոց վահան» կազմակերպության զինանշանը, որի ընդհանուր տեսքի գաղափարը տվել է ինքը, իսկ Սրբուհին կատարել է խնդրանքը: 2015 թվականին ժամանելով Հայաստան` Սրբուհուն հանդիպել է մոտ 6-7 անգամ, սակայն հիմնականում նրա հետ շփվել է համացանցում: Իր խնդրանքով Սրբուհին հայրենասիրական կամ ներքաղաքական թեմաներով տեսահոլովակներ է տարածել համացանցում, ինչպես նաև հրավիրել է իր ուշադրությունը համացանցում տեղ գտած, նույն թեմաներին վերաբերող տեղեկություններին: Քանի որ իրենց ծրագրում նախատեսված են եղել ցույցեր, որոշել էր Սրբուհուն օգտագործել այդ ասպարեզում, որպեսզի նա համացանցում ակտիվացներ և էլ ավելի տարածեր Հայաստանում նախկինում տեղի ունեցած ցույցերի տեսահոլովակները, օրինակ` «Ոչ թալանին» նախաձեռնության գործունեության վերաբերյալ: Այդ միտքն իր մոտ առաջացել է այն նկատառումից ելնելով, որպեսզի իրենց ցույցերին ընդառաջ ժողովրդի հիշողության մեջ թարմանա իշխանության դեմ նախկին ցույցերի պատմությունը: Սրբուհին կազմել է և վերջինիս մոտ է պահվել իրենց խմբի ցուցակը` յուրաքանչյուր մասնակցի անվամբ և մականունով: Ցուցակը Սրբուհու կողմից պարբերաբար շտկվել է` ավելացնելով մասնակիցներին: Ամեն մասնակցին մականուն դնելը որոշել է ինքը, այդ գաղափարը մնացել է իր մոտ Սիրիայից: Այդ ցուցակը նախատեսել էր ներկայացնել Սիրիայի իշխանությանը` որպես հնարավոր հայապաշտպանական գործունեություն ծավալող անձանց: Ասյա Մկրտչյանի հետ ծանոթացել է 2014 թվականի վերջին, Սրբուհու միջոցով, «Ֆեյսբուք» ցանցում, և նրանք եղել են ընկերուհիներ: 2015 թվականի ապրիլին առաջին անգամ հանդիպել է Ասյային: Հեղաշրջման ժամանակ Հանրային հեռուստաընկերությունը գրավելուց հետո նախատեսել էր, որ Ասյան պետք է համակարգեր իրենց գործողություններն այնտեղ և հսկեր մուտքն ու ելքը: Մարինե Կաթանյանին ճանաչել է 2015 թվականի սեպտեմբերից, Ասյայի միջոցով, նրանք հարազատ քույրեր են: Մարինեն հիմնականում զբաղվել է տան տնտեսական հարցերով: Ինչպես արդեն նշել է վերջինս Արման Հայրապետյանի հետ մեկ անգամ այցելել է Հանրային հեռուստաընկերություն: Ինքը հենց Մարինեին է ուղարկել հեռուստաընկերություն` զուտ հաշվի առնելով նրա բարետես արտաքինը, որպեսզի այցելության իրական նպատակի մասին կասկածներ չառաջանան: Հեղաշրջումն ավարտելուց անմիջապես հետո որոշել էր, որ իր ուղերձի ձայնագրությունը` էլեկտրոնային կրիչով, Մարինեն պետք է տաներ Հանրային և փոխանցեր Արման Հայրապետյանին, իսկ վերջինս ձայնագրությունը թողարկեր եթեր: Գառնիկ Մարգարյանի հետ իր ծանոթության մասին նշել է նախկին ցուցմունքում: Գառնիկ Մարգարյանից իմացել է, որ վերջինս ունեցել է լավ կապեր և ծանոթություններ, որոնք օգատործելու էր իշխանափոխության համար: Վլադիմիր Առաքելյանին` «Ադիդասի Վովային», ճանաչել է 2015 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներից, Գ. Մարգարյանի միջոցով: Պնդել է նախկին ցուցմունքը և հայտնել, որ Գառնիկն իրեն տվել է 1 հատ հրացան, 1 հատ ինքնաձիգ, 1 հատ որսորդական տիպի դանակ և 2 տուփ վառոդ: Վովան իրեն տվել է «ՏՏ» տեսակի մեկ ատրճանակ, և նրանք երկուսով Եղվարդում իրեն տվել են 2 հատ ինքնաձիգ, որոնք թաղված են եղել հողի տակ: Վովան և Գառնիկը նշված զենքերն իրեն տվել են անշահախնդիր, սակայն զենքերը տալուց հետո Վովայից տեղեկացել է, որ առողջական խնդիրներ ունի և ավտոմեքենայի վառելանյութի կարիք, ինքը տվել է նրան 500 ԱՄՆ դոլար, իսկ Գառնիկին՝ շուրջ 70.000 ՀՀ դրամ, որ վերանորոգի ավտոմեքենան: Այդ գումարները տվել է նրանց զուտ ընկերական: Խմբի մնացած անդամներից Գառնիկը և Վովան ճանաչել են միայն Ավետիսին և իրեն: Բացի այդ, Վովայի ասելով, հեղաշրջմանը նա կարող էր ապահովել իր մարդկանց` մոտ 30 հոգու չափով, ովքեր կմասնակցեին հեղաշրջմանը: Վովայի մարդկանց ինքը չի ճանաչել: Վովան ասել է, որ նրա ջոկատի մարդկանցից ոմանք զենքի կարիք ունեն, ոմանք` ոչ: Վովայի հետ վերջին խոսակցության ժամանակ նա հայտնել է, որ բոլորն էլ պետք է ապահովվեն զենքով: Գևորգ Ջնդոյանի հետ ծանոթացել է Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանի միջոցով 2015 թվականի օգոստոս ամսին: Ըստ Վարդապետի, Գևորգը հայրենասեր, խելացի տղա է: Հետագայում իմացել է, որ Գևորգը սովորել է եկեղեցական դպրոցում և ցանկացել է վանական դառնալ, սակայն տեղյակ չէ, թե ինչու չի ստացվել: 2015 թվականի սեպտեմբերին, իր ցուցումով Գևորգը` Գյումրիում, իսկ Արա Պողոսյանը` Երևանում, կազմակերպել են ցույցեր` ընդդեմ սահմանադրական բարեփոխումների և դրանց ընդունման հարցը լուծելու համար կայանալիք հանրաքվեի: Բոլոր կազմակերպչական հարցերով զբաղվել են նրանք երկուսով, ուստի ինքն ավելի մանրամասն տեղեկություններ չունի և չի մասնակցել ցույցերին: Չգիտի նաև, թե ցույցերն անցկացնելու համար Գևորգը և Արան Գյումրու և Երևանի քաղաքապետարաններից թուլտվություն ստացել են, թե` ոչ: Իր կողմից նախատեսվում էր, որ Գևորգ Ջնդոյանը պետք է ղեկավարեր ՀՀ Սահմանադրական դատարանի շենքի գրավումը, իսկ մնացած մասնակիցները որոշված չեն եղել: Ավելացրել է նաև, որ Ազգային ժողովը նախնական որոշել էին գրավել ինքը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Խաչիկ Ավետիսյանը և վերջինիս մարդիկ` շուրջ 10 հոգու չափով, որոնց չի ճանաչել: Խաչիկի ասելով, նրա մարդկանցից ոչ ոք զինված չի եղել: Սկզբնական փուլում իրենք նաև մտածել են Արթուր Եղիազարյանի ղեկավարությամբ գրոհել ՀՀ Նախագահի նստավայրը` ք. Երևան, Բաղրամյան 26 հասցեով, սակայն այդ մտադրությունը թողել են` համարելով, որ իշխանության խորհրդանիշը Ազգային ժողովն է: Փոխարենը որոշել են, որ ՀՀ նախագահի նստավայրի դիմացի` «Սիրահարների» այգուց Արթուրը պետք է կազմակերպեր ՀՀ Ազգային ժողովը և ՀՀ Սահմանադրական դատարանը գրոհողների պաշտպանությունը թիկունքից: Թե ով պետք է լիներ Արթուրի խմբում, դեռ որոշված չի եղել...»:
Ա. Վարդանյանը 18.01.2016 թվականին (ցուցմունքը տեսանկարահանվել է) ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«...ՀՀ ՊՆ նախարար Սեյրան Օհանյանից անձամբ որևէ երաշխիք չի ստացել, նրա հետ որևիցե պայմանավորվածություններ չի ունեցել։ Իր կողմից տրված նախորդ ցուցմունքներն ամբողջությամբ ճիշտ են։ Արձանագրված են իր խոսքերից, դրանք լիովին համապատասխանում են իրականությանը։ Ցանկանում է որոշակիորեն մանրամասնել և ճշգրտել ցուցմունքները: Մանավորապես, իր և ՀՀ ՊՆ աշխատակից Կարեն Գարսևանյանի համագործակցության ընթացքում վերջինիս առաջադրանքը` Նախիջևանի վերաբերյալ, կատարելու համար շուրջ 5.000 եվրո գումար ծախսել է Վարդապետ Անտոնի տված գումարներից, և ՀՀ Պաշտպանության նախարարությունից փոխհատուցում չի պահանջել և չի ստացել: Սրբուհի Այվազյանի մոտ պահվող խմբի ցուցակը եղել է էլեկտրոնային տեսքով: Նշված ցուցակը 2015 թվականին, որքան հիշում է օգոստոսին, իր հետ տարել է Լիբանան, որ ներկայացնի Սիրիայի իշխանություններին` որպես հայապաշտպանական ջոկատի անդամներ: ... Դեռևս չի ցանկանում անդրադառնալ այն հարցին, թե ինքն է եղել հեղաշրջման կազմակերպիչը, թե` Անտոն Թոթոնջյանը: ... Անտեղյակ է, թե որքանով է հեղաշրջման ծրագրերից տեղեկացված եղել Միշել Դավուդյանը, ամեն դեպքում ինքը նրան ոչինչ չի հայտնել, որևէ գումար չի ստացել նրանից։ Ֆինանսավորվել է միայն Անտոն Թոթոնջյանի կողմից: Ի սկզբանե իրենց նպատակն է եղել սիրիահայ բնակչության պաշտպանությունը, սակայն Հայաստանում տիրող սոցիալ-տնտեսական և ընդհանուր բարդ իրավիճակը, ինչպես նաև իրենց կարծիքով Արցախն Ադրբեջանին հանձնելու բարձր հավանականությունը ստիպել է իրենց կետրոնանալ հայաստանյան ներքին խնդիրների վրա...»:
Ա.Վարդանյանը 08.02.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«...2 ինքնաձիգները վերցնելու համար Եղվարդ գնացել է Ավետիս Բարեյանի հետ, այնտեղ իրենք հանդիպել են Վովային և Գառնիկ Մարգարյանին: Այդ երկուսի հետ որևէ այլ անձի ներկայության մասին չի հիշում, սակայն կարող է ասել, որ Գառնիկ Սադոյանն այդ հանդիպմանը չի եղել: Հեղաշրջմանը նրա կամ նրա խմբի մասնակցության վերաբերյալ նույնիսկ որևէ խոսք չի գնացել: Գիտի, որ Էդվարդ Ներսիսյանը բերել է «Կալաշնիկով» ինքնաձիգի տոպրակով փամփուշտներ, որոնք ժանգոտած են եղել, դրանց քանակը չի հիշում: Բացի այդ, նա իրենց տվել է մեկ կամ երկու հատ սաղավարտ, մեկ զինվորական համազգեստ, փամփուշտների պահունակներ պահելու համար նախատեսված գոտի և պարկ: Այդ բոլոր իրերը մեկ հատ մեծ պարկով իրենց խմբի տղաներից ինչ-որ մեկը, չգիտի, թե ով, բերել է Արցախի պողոտայի վրա գտնվող՝ իր աներոջ բնակարան: Դա եղել է 2015 թվականի սեպտեմբեր ամսին: Այն մասին, որ Էդվարդը 2 ինքնաձիգ է տվել խմբին, ինքը չի իմացել: Ինչ վերաբերում է «Զիմ» մականունով Հարութին, ապա նրա հետ ծանոթացել է 2015 թվականի սեպտեմբերի 21-ին, Էդվարդ Ներսիսյանի միջոցով: Արցախյան պատերազմի ժամանակ Հարութն եղել է Էդվարդի` «Ապարի» ջոկատից: Հարութին մեկ անգամ հրավիրել է Արցախի պողոտայի բնակարան` ճաշելու, սակայն նրա հետ անձամբ չի քննարկել իշխանափոխությանը նրա մասնակցության հարցը, այդ հարցով նրա հետ խոսել է «Ապարը», և վերջինիցս տեղեկացել է, որ եթե իշխանափոխությունը ռեալ լինի, ապա Հարութը կմասնակցի: Էդվարդի և Հարութի այդ խոսակցությունից հետո վերջինս մեկ նռնականետը իրենց տվել է 2015 թվականի հոկտեմբեր-նոյեմբեր ամիսներին, իր խնդրանքով: Նռնականետը վերցնելու անհրաժեշտության մասին նրան կոնկրետ ոչինչ չի հայտնել, պարզապես ասել է, որ «Ապարը» նրան արդեն պետք է ասած լիներ զենքը վեցնելու նպատակի մասին, իսկ Հարութը համաձայնել է տալ նռնականետը և հարցեր չի տվել: Այդ օրը ինքը, Ավետիսը և Հարութը` կամ Վահագն Սալնազարյանի, կամ էլ պատահական տաքսի ավտոմեքենայով, այժմ ստույգ չի հիշում, մեկնել են Արմավիրի մարզի Արմավիր քաղաքի մոտակայք, կոնկրետ տեղը ցույց է տվել Հարութը: Մտել են երկաթյա ցանցով առանձնացված ինչ-որ տարածք, որի մասին որևէ տեղեկություն չունի: Հարութն այդ տարածքում մատնացույց է արել մոտավորապես 10 քմ մակերեսով հողամաս և հայտնել է, որ նռնականետը պետք է այդ մասում լինի: Հողը փորելու միջոցով գտել են Հարութի նռնականետը` ինչ-որ շորի մեջ փաթաթված: Նռնականետի որոնման ժամանակ իրեն զանգահարել է Արա Պողոսյանը և հետաքրքրվել է, թե որտեղ են գտնվում, իսկ ինքը նրան ասել է, որ գա իրենց մոտ: Երբ Արան հասել է, իրենք արդեն իսկ գտել էին նռնականետը, որը նա ևս տեսել է: Այնուհետև նռնականետը` շորով փաթաթված վիճակում, տեղադրել են մեծ պարկի մեջ: Ավետը, Արային բերած ավտոմեքենայով, նռնականետով վերադարձել է Արցախի պողոտայի բնակարան, իսկ ինքը, Արան ու Հարութը մյուս ավտոմեքենայով վերադարձել են Երևան: Հարութին իջեցրել են Երևանյան լճի մոտակայքում գտնվող ինչ-որ հիվանդանոցի մոտ, որտեղ, ըստ Հարութի, վիրահատվում էր նրա աները, որից հետո Արայի հետ գնացել են քաղաքի կենտրոն: Քննիչի հարցում նշված Յուրային ինքը չի ճանաչում, նրանից որևէ զենք կամ ռազմամթերք չի վերցրել: Իր իմանալով, Յուրան Խաչիկ Ավետիսյանի ծանոթն է եղել, սակայն Յուրայի կողմից իրենց զենք տալու մասին անտեղյակ է: Այն մասին, որ Խաչիկը խմբին տվել է երկու պայթեցնող սարք, ինքը իմացել է Ավետից, ուստի այդ պայթեցնող սարքերի ձեռք բերման հանգամանքների մասին կարող է հայտնել Ավետը: 2015 թվականի օգոստոս-սեպտեմբեր ամիսների ընթացքում պատահական տաքսի վարորդից գնել է երկու հատ ինքնաձիգ, որոնք այլոց թվում խուզարկությամբ հայտնաբերվել են իր վարձակալած Նորքի առանձնատնից: Որքան հիշում է այդ վարորդի անունը Գևորգ էր, նա մոտ 60 տարեկան, խոշոր կազմվածքով, բարձրահասակ, ալեհեր մազերով տղամարդ է, նրա աջ ձեռքն էլ դողում էր: Տեսնելու դեպքում կճանաչի: Նրա ավտոմեքենան «Օպել» կամ «Վոլկսվագեն» մակնիշի էր, բայց գույնն ու պետհամարանիշը չի հիշում, միշտ կանգնում էր «Նոյյան տապան» գրախանութի մոտ: Գևորգի հետ առաջին հանդիպման ժամանակ մեկնել են Մաշտոցի պողոտայում գործող «Որսորդ» և Ալեք Մանուկյան փողոցում գործող «Նագան» որսորդական խանութներ` պարզապես հրացաններ նայելու համար, քանի որ նպատակադրվել էր դառնալ որսորդ միության անդամ, սակայն այդպես էլ չի հասցրել նույնիսկ դիմել: Նշված պատվերի ժամանակ Գևորգը հետաքրքրվել է իրենից, թե կոնկրետ ինչ է փնտրում և չի գտնում, ինչին ինքը պատասխանել է, որ իրեն անհրաժեշտ է ակոսափող հրացան: Գևորգը խոստացել է հետաքրքրվել: Մի քանի շաբաթ անց «Նոյան տապան» խանութի մոտ մոտեցել է Գևորգին, և նա իրեն տարել է Ազատության պողոտա, ուր գնում էր հորեղբորը` Վարդան Վարդանյանին, տեսակցելու: Ճանապարհին Գևորգից հետաքրքրվել է, թե ինչ նորություն կա զենքից: Վերջինս հեռախոսով, որի համարը ինքը չգիտի, զանգահարել է ինչ-որ անձի և հարցրել է, թե արդյոք զրուցակիցը կարող է տալ իր ուզածը, թե ոչ` չնշելով զենքի մասին: Արդյունքում Գևորգի հետ պայմանավորվել են երեկոյան հանդիպել «Նոյյան տապան» խանութի մոտ: Հանդիպմանը նա իրեն հայտնել է, որ կարող է տալ մեկ ինքնաձիգ 900 ԱՄՆ դոլարով: Ինքը համաձայնել է և հետաքրքրվել, թե նա երբ է կարող ինքնաձիգը բերել: Պայմանավորվել են, որ հաջորդ օրը Գևորգը կբերի ինքնաձիգը իր աներոջ շենքի մոտ` Արցախի պողոտայում, որի տեղը ինքը բացատրել է նրան: Հաջորդ օրը պայմանավորված ժամին Գևորգն իր ավտոմեքենայով բերել է մեկ հատ «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգ, որի դիմաց տվել է նրան 900 դոլար: Հետաքրքրվել է, թե արդյոք կարող է էլի զենք բերել, ինչին Գևորգը պատասխանել է, որ կարող է բերել ևս մեկ ինքնաձիգ: Պայմանավորվել են, որ հաջորդ օրը` առավոտյան, Գևորգը կբերի երկրորդ ինքնաձիգը: Վերցնելով Գևորգի բերած ինքնաձիգը` գնացել են տուն, ստուգել է զենքը և համոզվել, որ այն սարքին է: Հաջորդ օրը Գևորգը բերել է երկրորդ ինքնաձիգը, որը, նրա ասելով, գտնվում էր ավելի վատ վիճակում, որի դիմաց էլ պահանջել է 600 ԱՄՆ դոլար, ինքը այդ գումարը տվել է` վերցնելով ինքնաձիգը: Տանն ուսումնասիրելով այդ երկրորդ ինքնաձիգը` նկատել է, որ այն ժանգոտած է, բայց պիտանի է կրակելու համար: Հետագայում Ավետը մաքրել է այդ ինքնաձիգի ժանգը: Նաև հայտնել է, որ Գևորգը Հայաստանում հեղաշրջում իրականացնելու մտադրության մասին ոչինչ չի իմացել...»:
Ա.Վարդանյանը 08.02.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«...ՀՀ պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանի հետ առհասարակ որևէ շփում չի ունեցել, հեղաշրջմանը նրա օժանդակության մասին անձամբ նրանից որևէ երաշխիք չի ստացել, սակայն նրա անունից իրեն այդպիսի երաշխիքներ տվել է Վահան Շիրխանյանը: Թե իրականում Սեյրան Օհանյանն այդ կապակցությամբ Վահան Շիրխանյանի հետ ինչ-որ պայմանավորվածություններ ունեցել է, թե` ոչ, չգիտի: Հեղաշրջմանը չխանգարելու Սեյրան Օհանյանի պատրաստակամության մասին ինքն իմացել է միայն Վահանի խոսքերից, որոնց ճշտության վրա կասկածել է: Արկադիի հետ ծանոթացել է 2015 թվականի սեպտեմբեր ամսին, Գևորգ Ջնդոյանի միջոցով: Իր իմանալով, նրանք ազգականներ են: Ական տեղյակ է եղել հեղափոխություն կատարելու ընդհանուր գաղափարից, իմացել է, որ զենք ունեն, սակայն քանակը, դրա օրինական կամ ապօրինի լինելը, և ումից են այն ձեռք բերել, չի իմացել: Իշխանափոխությանը նրա դերը դեռևս ստույգ որոշված չի եղել, քանի որ Արկադիի նկատմամբ այդքան վստահություն չի եղել: Վստահություն ասելով, նկատի չունի, որ նա կմատներ իրենց, այլ քանի որ վերջինս քիչ է այցելել իրենց ժողովներին, ուստի կասկածել է, որ Ական կարող է պարտաճանաչ չլինել իրեն վստահված կոնկրետ գործողություններ կատարելիս: Մտածել է, որ Ական պետք է օգնի Գևորգ Ջնդոյանին Սահմանադրական դատարանի գրավման ժամանակ, սակայն այդ մտադրության մասին Արկադին չի իմացել, և այն վերջնական չի եղել: Աղասու հետ ծանոթացել է Ապարի միջոցով, 2015 թվականի հոկտեմբեր-նոյեմբեր ամիսներին: Նրա հետ իշխանափոխության հարցով ինքը չի խոսել, խոսել է Ապարը, սակայն, թե ինչ, չգիտի: Ամեն դեպքում, Ապարը երաշխիք է տվել, որ Աղասին կմասնակցի հեղաշրջմանը, և այդ հարցի լուծումը խնդրել է վստահել իրեն: Հեղաշրջման գործում այլ անձանց ներգրավվածության մասին տեղեկություն չունի, այդ կապակցությամբ ուրիշ ոչ ոքի չի ճանաչում և չգիտի: Լիլիթը տեղյակ է եղել իշխանափոխության մտադրության մասին: Նա ապահովել է իր կապը Անտոն Թոթոնջյանի հետ, նրա միջոցով և մասնակցությամբ է հանդիպել Վահան Շիրխանյանի և Պարգև Սրբազանի հետ: Լիլիթը տեղեկատվական առումով ևս շատ է օգնել իրեն, մասնավորապես` տեղեկություններ է տրամադրել Հայաստանի ներքին իրավիճակի, բարեգործության մակարդակի մասին: Զենքի և ռազմամթերքի մասին Լիլիթն իրեն չի հարցրել, ինքն էլ նրան ոչինչ չի հայտնել: Հեղաշրջմանը Վազգեն Սիսիլյանի մասնակցության մասին նույնիսկ խոսք չի գնացել, նա չի իմացել դրա մասին: Միշել Դավուդյանի և Կանկռունու` հեղաշրջման մասին իմանալու և մասնակցելու մասին որևէ տվյալներ չունի, անձամբ ինքը նրանց ոչինչ չի ասել, իսկ Անտոն Թոթոնջյանը նրանց ասել է, թե` ոչ, չգիտի: Սիլվայի միջոցով ծանոթացել է Անտոն Թոթոնջյանի և Լիլիթ Թորոսյանի հետ, խմբի մի մասի հետ ծանոթացել է համացանցի միջոցով, մասնավորապես` Սրբուհու, Ավետիսի, Արայի, Ասյայի, Արթուր Եղիազարյանի, Վաղինակի, Նելլիի և Գևորգ Ջնդոյանի հետ: Ինչ վերաբերում է Միշելին, ապա ինքը մի քանի անգամ հանդիպել է նրա գրասենյակում Հայր Անտոնի հետ, որի ընթացքում Միշելը ժամանակ առ ժամանակ այցելել է իրենց, սակայն նրա ներկայությամբ ինքն ոչինչ չի խոսել իշխանափոխության մասին, չնայած խոսել են Հայաստանի ներքաղաքական ծանր իրավիճակի մասին: Միշելին ինքը գրեթե չի ճանաչել, նա Անտոնի ընկերն է: Հավեվել է, որ Միշելի գրասենյակը գտնվում է «Մոսկվա» կինոթատրոնի հարևանությամբ, «Նկարիչների տան» տարածքում: Ինքը ֆինանսավորվել է միայն Հայր Անտոնի կողմից, նրա խոսքերից գիտի, որ այդ գումարի մի մասը նրա անձնականն է, իսկ մյուսը` վերցրել է պարտքով՝ ընկերներից: Արտերկրյա պետությունների, նրանց հատուկ ծառայությունների կամ այլ կազմակերպությունների ֆինանսավորման կամ այլ եղանակով հեղաշրջման գործին մասնակցության մասին չգիտի և չի հավատում այդպիսի հավանականությանը: Խուզարկությամբ հայտնաբերված 3.500 եվրոն իր անձնական գումարն է, իսկ 13.000 ԱՄՆ դոլարն իրեն որպես պարտք տվել էր Հայր Անտոնը` իր անձնական նպատակների համար: Իր կարծիքով, Անտոն Թոթոնջյանը մասնակցում էր հեղաշրջմանը որպես հայրենասեր, և որովհետև վստահում էր իրեն: Իր ուղերձը տեսաձայնագրվել է 2015 թվականի հոկտեմբերին կամ նոյեմբերին, կոնկրետ ամսաթիվը չի հիշում: Այն տեսաձայնագրվել է Անտոն Թոթոնջյանի առաջարկով: Մի քանի անգամ ինքը չի համաձայնել նրա այդ առաջարկին, սակայն վերջիվերջո նա իրեն համոզել է, որ նախապես ուղերձ ձայնագրելն ավելի ներկայանալի և կոկիկ կլինի, ինչին ինքը համաձայնել է: Ելույթը եղել է ինքնաբուխ, առանց նախապես մշակված տեքստի: Ուղերձը տեսաձայնագրվել է Անտոնի գրասենյակում, դրա մասին այդ պահին իմացել են միայն Անտոնը և Լիլիթը, սակայն խմբի մնացած անդամներին հետագայում նույնպես տեղեկացրել է այդ մասին, բայց նրանք այն չեն տեսել: Մոտավորապես 2015 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին իրենց կողմից տպվել են թռուցիկներ, որոնցով քննադատվել են սահմանադրական բարեփոխումների որոշ կետեր, սակայն բովանդակությունը ստույգ չի հիշում: Թռուցիկների տեքստն իրեն ներկայացվել է Անտոն Թոթոնջյանի կողմից, ինչին ինքը հավանություն է տվել: Այդ թռուցիկներից տպվել է մոտ 40-50 հազար հատ` «Ա 4» ձևաչափի թղթերի վրա, սակայն թե որտեղ` չգիտի: Այդ հարցին կարող է պատասխանել Հայր Անտոնը: Գիտի միայն, որ թռուցիկները տպվել են Գյումրիում և պատրաստի վիճակում վերցվել են Անտոնի գրասենյակից: Դրանից հետո Արա Պողոսյանի կազմակերպմամբ, հնարավոր ցույցերին ընդառաջ, դրանք տարածվել են Գյումրիում, Երևանում, Արմավիրում և այլ քաղաքներում, որոնք ստույգ չի հիշում: Թե ովքեր են եղել թռուցիկներ տարածողները, կարող է ասել Արան, քանի որ նա է զբաղվել այդ հարցով, սակայն գիտի, որ Արմավիրում դրանք տարածել է Ավետիսը: Այդ թռուցիկներից խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նաև Նորքի առանձնատանը...»:
Ա. Վարդանյանը 03.03.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«...Արթուր Եղիազարյանը, ըստ իր նախնական կարծիքի, պետք է գլխավորեր ՀՀ Նախագահի նստավայրի գրոհը, սակայն նստավայր գրոհելու միտքն ընդհանրապես թողնվել է, որից հետո մտածել է, որ «Սիրահարների» այգուց Արթուրը խմբի մի քանի անդամների հետ պետք է թիկունքից պաշտպանի ՀՀ Ազգային ժողովը և Սահմանադրական դատարանը գրոհողներին: Ինքը դեռևս չէր անդրադարձել այն հարցին, թե խմբից ովքեր պետք է լինեին Արթուրի հետ: Վաղինակ Ստեփանյանը պետք է ապահովեր իրենց պաշտպանությունը թիկունքից` լինելով Արթուր Եղիազարյանից ավելի խորքային թիկունք, այսպես կոչված «թիկունքի թիկունք»: Վաղինակը հրազենի հետ վարվելու հմտություններ ուներ և Արցախյան պատերազմի մասնակից էր: Վաղինակի տեղակայման վայրը դեռևս չէր որոշել և չգիտեր, թե խմբի անդամներից ովքեր պետք է օգնեին Վաղինակին: Հայկ և Հրանտ Վարդանյանները հանդիսանում են հարազատ հորեղբոր` Անդրանիկ Վարդանյանի, որդիները: Նրանք երկուսն էլ որևէ առնչություն չեն ունեցել հեղաշրջման ծրագրի հետ, այդ մասին տեղյակ չեն եղել և որևէ դեր չպետք է ունենային այդ գործում: Հրանտն ու Հայկը իմացել են, որ հիմնել է «Հայոց վահան» հասարակական կազմակերպությունը, որը պետք է գործեր սպորտի և մշակույթի բնագավառում, ինչպես նաև տեսել են խմբի մի քանի անդամների, որոնց ինքը ներկայացրել է որպես կազմակերպության անդամներ և իր ընկերներ: Բացի այդ, իրենց բռնվելուց մեկ օր առաջ է Հայկը ժամանել Հայաստան Ռուսաստանից, որտեղ գտնվել է արտագնա աշխատանքների նպատակով: Թե խմբի անդամներից Հայկն ու Հրանտը կոնկրետ ում են ճանաչել, չի կարող ստույգ ասել: Սրբուհին ճանաչել է խմբի մեծ մասին որպես «Հայոց վահան» կազմակերպության անդամների, վերջինս նույնպես հանդիսացել է անդամ: 2015 թվականի օգոստոս-սեպտեմբեր ամիսների ընթացքում, խմբի մի քանի անդամներ մեկնել են Լոռու մարզի Ծաղկաբեր գյուղ` իր պապական տուն` մարզվելու: Իր հետ եղել են Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Ական և Մարատ Թադևոսյանը: Խումբն արդեն Ծաղկաբերում էր, իսկ ինքը, Սրբուհին և Կանկռունին պատահական տաքսի ավտոմեքենայով մեկնել են Ծաղկաբեր, քանի որ Սիլվան խնդրել էր, որ տանեն նրան ու Սրբուհուն` Ասյային տեսակցելու համար: Սիլվային ու Սրբուհուն ասել են, որ խումբը մեկնել է Ծաղկաբեր մարզման նպատակով, սակայն չեն հայտնել, թե ինչու են նրանք մարզվում, իսկ նրանք չեն հարցրել: Ծաղկաբերում բոլոր եղածները նկարվել են զինվորական համազգեստով, դիմակներով ու առկա մի քանի զենքերով, սակայն Սրբուհին և Սիլվան չեն հարցրել, թե զենքերը որտեղից են, ինքն էլ չի հայտնել: Սրբուհին մեկ գիշեր անցկացրել է գյուղի տանը, իսկ հաջորդ օրը վերադարձել է Երևան: Թե Սիլվան, թե Սրբուհին ոչինչ չեն իմացել հեղաշրջման ծրագրի մասին, ամեն դեպքում, ինքը ոչինչ չի հայտել նրանց: Ական նույնպես հաջորդ օրը վերադարձել է տուն: Հակոբ Հակոբյանին հեղաշրջման մասին անձամբ ինքը ոչինչ չի հայտնել, նա իրեն ոչինչ չի հարցրել: Իրենց ընդհանուր շփման ընթացքում Հակոբը միշտ ասել է, որ չի հարցնում իրեն, թե ինչու է ձեռք բերում զենքը, սակայն ցանկանում է իրեն օգտակար լինել: Ռազմամթերքի մեծ մասը, որի մասին արդեն նշել է նախկին ցուցմունքներում, ինչպես նաև թվով 5 կամ 6 ինքնաձիգներ ինքը ձեռք է բերել Հակոբից, որի դիմաց նրան վճարել է մոտավորապես 20.000 ԱՄՆ դոլար: Մեկ ինքնաձիգ, Հակոբի ներկայությամբ, իրեն տվել է Անուշավան Ավետիսյանը` «Օբոն, ում նույնպես ոչինչ չի հայտնել հեղաշրջման ծրագրի մասին: Մարատ Թադևոսյանը միացել է իրենց 2015 թվականի օգոստոս ամսին, Ավետիս Բարեյանի միջոցով: Մարատը հանդիսանում է Ավետի համագյուղացին և մարտական ընկերը: Նա պատրաստակամություն է հայտնել օգնել իրենց և ենթարկվել իրեն, սակայն հեղաշրջման մասին ինքը նրա հետ չի խոսել, քանի որ Ավետը խնդրել էր, որ այդ հարցի լուծումը վերապահի իրեն, ինչը և արել է: Ուստի Մարատի տեղեկացվածության մասին կարող է հայտնել Ավետը: Մի քանի շաբաթ Մարատի հետ շփվելուց հետո` օգոստոսի վերջին, հենց Ավետի նախաձեռնությամբ իրենք հեռացրել են Մարատին խմբից և նրա հետ որևէ ծրագիր չեն կապել ու ընդհանրապես չեն շփվել, քանի որ Մարատը խմելու հակում է ունեցել: Աղասի Մարտիրոսյանին ճանաչել է Էդվարդ Ներսիսյանի` «Ապարի», միջոցով և նրա հետ հանդիպել է մեկ անգամ: Հանդիպմանը եղել են երեքով՝ ինքը, Տիգրան Բոյաջյանը և Արթուր Եղիազարյանը կամ Ավետիսը, ստույգ չի հիշում: Աղասու հետ խոսել են Հայաստանի ծանր վիճակի մասին, սակայն իշխանափոխության հետ կապված հարցեր չեն քննարկել: Հեղաշրջմանն Աղասու մասնակցության հարցը «Ապարը» խնդրել էր թողնել իր լուծմանը, ուստի ինքը չի միջամտել ու այլևս Աղասուն չի տեսել: Հովհաննես Բալաբանյանի հետ ծանոթացել է նույնպես «Ապարի» միջոցով, երբ վերջինս Հովհաննեսի հետ եկել է Նորքի առանձնատուն և ներկայացրել է նրան որպես հայրենասեր երիտասարդի: Դեպքը տեղի է ունեցել իրենց բռնվելուց մի քանի օր առաջ: Հովհաննեսի հետ որևէ հարցի շուրջ չեն խոսել, պարզապես ինքը հայտնել է, որ իրենք հայրենասեր մարդիկ են, և առաջարկել է միանալ իրենց` չհայտնելով իրական նպատակների մասին: Հովհաննեսը հայտնել է, որ ցանկանում է իրենց միանալ, քանի որ միայն այն հանգամանքը, որ «Ապարի» պես մարդը իրենց հետ է, արդեն իսկ երաշխիք է նրա համար, որ ունեն միայն լավ նպատակներ: Այդ զրույցից հետո Հովհաննեսին այլևս չի տեսել։ 5 կամ 6 հատ ինքնաձիգները ձեռք է բերել Հակոբից, 1 հատ` «Օբոյից», 1 կամ 2 հատ Գևորգից, 1 ինքնաձիգ տվել է Գառնիկ Մարգարյանը, և այժմ մտաբերում է, որ 1 ինքնաձիգ բերել է «Ապարը»: Հստակեցնում է, որ ստույգ չի հիշում միայն Հակոբից ու Գևորգից ձեռք բերված ինքնաձիգների քանակը: Կամ 6 հատ տվել է Հակոբը, իսկ 1 հատ` Գևորգը, կամ էլ 5 հատ` Հակոբը, և 2 հատ` Գևորգը: Բացի այդ, երկու ինքնաձիգ տվել է Վովան, սակայն դրանք եղել են անպիտան: Այդ մասին նշել է նախկին ցուցմունքներում: 2015 թվականի օգոստոս-սեպտեմբեր ամիսներին անձամբ ինքը և Ավետիս Բարեյանը Ծաղկաբեր գյուղում փորձարկել են Գառնիկ Մարգարյանի տված ինքնաձիգը և հրացանը: Տեղյակ չէ, թե բացի իրենցից երկուսից, խմբի այլ անդամները հրազենից կրակել են, թե` ոչ: Մնացած հրազենը փորձարկելու մասին անտեղյակ է: Ինքը թույլատրել է Ավետիսին նախնական բաշխել 10 ինքնաձիգները խմբի անդամների միջև, նրա հայեցողությամբ: Այդ հատկացումը եղել է պայմանական և վերջնական չի եղել: Թե որ ինքնաձիգը կոնկրետ ում է հատկացվել, կարող է ասել Ավետը: Ամեն դեպքում, մեկ ինքնաձիգ ինքը պահել է իր մոտ` որպես իր ինքնաձիգ: Ինքնաձիգների հատկացման մասին որևէ ցուցակ չի կազմվել: Ծաղկաբեր գյուղում խմբի մարզումները կազմակերպելիս վերջնական կոնկրետ որոշում այդ ժամանակ չի եղել: Չի ժխտել, որ հեղաշրջում իրականացնելու մտադրություն է եղել իր ու խմբի անդամների մեջ, սակայն հասունացած չի եղել, որովհետև իրենց ուժերը և ֆինանսական միջոցները չէին բավականացնում հեղաշրջումը ռեալ իրականացնելու համար: Իրենց մարզումները մտնում էին նաև «Հայոց վահան» կազմակերպության ծրագրերի մեջ` կապված սիրիահայության պաշտպանության հետ: Ավելին, հեղաշրջումն իրականացնելու շուրջ ինքը կասկածներ է ունեցել, և մտադրությունն այդ ժամանակ վերջնական չի եղել: Բացի այդ, եթե մտադրությունն այդ ժամանակ լուրջ լիներ, չէր համագործակցի ՀՀ պաշտպանության նախարարության հետ, ինչի մասին նշել է նախկինում...»:
Ա. Վարդանյանը 04.03.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«...Իրեն են ներկայացվել «PAPERLINE» ոսկեգույն գրառմամբ թվով երկու միատեսակ նոթատետրեր, որոնցից յուրաքանչյուրում առկա են տարբեր լեզուներով ձեռագիր կատարված գրառումներ և գծագրեր։ Ներկայացված առաջին նոթատետրում առկա են Մարինե Կաթանյանի, Ասյա Մկրտչյանի, Նելլի Մինասյանի, Վաղինակ Ստեփանյանի, Արկադի Մարդոյանի, Ավետիս Բարեյանի, Արթուր Եղիազարյանի, Տիգրան Բոյաջյանի, Գևորգ Ջնդոյանի և իր անուն, հայրանուն, ազգանունները և անձնագրային տվյալները: Այդ գրառումները իրենց խմբի այն անդամների տվյալներն են, որոնց ցանկանցել էր գրանցել «Հայոց վահան» կազմակերպությունում որպես աշխատակիցների, սակայն չի գրանցել: Սրբուհու միայն անունը նույնպես նշված է ցուցակում, սակայն որոշել է նրան չգրանցել, որի պատճառով էլ նրա այլ տվյալները չեն նշվել: Այդ գրառումներն իր խնդրանքով կատարվել են Մարինե Կաթանյանի կողմից, իսկ նոթատետրը պատկանել է իրեն: Իր կարծիքով, այդ ցուցակում Մարինեն նշել է նաև իր տվյալները, որպեսզի ձեռքի տակ լինեն: Նույն նոթատետրի վերջում ռուսերեն կատարված տվյալները նշանակում են, թե խմբի որ անդամին ինչ զինվորական համազգեստ և պարագաներ են հատկացվել: Այդ գրառումները նույնպես կատարվել են Մարինեի կողմից, իր խնդրանքով: Գրառումների կատարման նպատակը կայացել է այն բանում, որ ցանկացել է իմանալ, թե ինչ գնումներ է կատարել, և ում մոտ են գտնվում ձեռք բերված իրերը: Հիշատակված զինվորական համազգեստը գնել է «Կոմբատ», «Եգեր» և «Հայրենիք» կինոթատրոնի մոտակայքում գործող որսորդական խանութներից: Մարինեի կողմից նշված «Вахо» գրառումը նշանակում է Վաղինակ Ստեփանյան, «Мая» գրառմամբ Մարինեն նկատի է ունեցել ինքն իրեն, «генерал»-ը Ասյան է, «Aв» գրառումով նշվել է Ավետիս Բարեյանը, «тигор»-ը Տիգրան Բոյաջյանն է, «нждеик»-ը` Նելլի Մինասյանը, «кординал»-ը` Գևորգ Ջնդոյանը: Տեղյակ չէ, թե ում են վերաբերոել «академия», «космос» և «кто» գրառումները: Նոթատետրի վերջին գրառումները վերաբերել են զենքին և ռազմամթերքին, դրանք գրված են ռուսերեն, սակայն տառերը պետք է կարդալ հակառակ` աջից ձախ: «Ա4» ձևաչափի թղթի վրա առկա է ՀՀ Սահմանադրական դատարանի գծագիրը, որը ձեռագիր կատարվել է Գևորգ Ջնդոյանի կողմից: Այդ գծագիրը կազմվել է այն նպատակով, որպեսզի Սահմանադրական դատարանի մոտ ցույց կազմակերպելիս տեղեկացված լինենք շենքի և հարակից տարածքների մասին: Որքան հիշում է, այդ գծագիրը կատարվել է իրենց բռնվելուց մոտ մեկ ամիս առաջ: Սեյրան Օհանյանի տունը և Ռոբերտ Քոչարյանի գրասենյակը լուսանկարվել են Գևորգ Ջնդոյանի կողմից: Քանի որ ինքը ցանկացել է հանդիպել Սեյրան Օհանյանի հետ, և այդ հարցում այլևս հույսեր չի կապել Վահան Շիրխանյանի հետ, ուստի խնդրել է Գևորգին, որ նա լուսանկարահանի ՀՀ պաշտպանության նախարարի տունը: Ռոբերտ Քոչարյանի գրասենյակը նկարվել է այն նպատակով, որպեսզի ճշտվի, թե արդյոք իրականում այդպիսի ձեռնարկություն կա, թե` ոչ: Այդ լուսանկարահանումը կապված է եղել Ռոբերտ Քոչարյանի հնարավոր ձեռնարկատիրական գործունեության պարզաբանման հետ: Կենտրոնական բանկի շենքի լուսանկարահանման մասին անտեղյակ է: Հանրային հեռուստաընկերությունից մինչև օդանավակայան տանող ճանապարհների խաչմերուկները նկարվել են իր պահանջով, քանի որ Ավետիս Բարեյանին հանձնարարել էր որոշել այն վայրերը, որտեղ պետք է կազմակերպվեն ցույցեր, ինչպես նաև պետք է փակվեին ճանապարհների խաչմերուկները` ուժային կառույցների տեղափոխություններն ու անցանելիությունը դժվարացնելու և խոչընդոտ ստեղծելու համար: Պլանավորել էին, որ խաչմերուկները կփակվեն ցույցին մասնակցող մարդկանց և ավտոմեքենաների միջոցով...»:
Ա. Վարդանյանը 15.03.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«...ՀՀ նախագահի ինքնաթիռը խոցելու վերաբերյալ որևէ ծրագիր կամ մտադրություն չի եղել: 2015 թվականի նոյեմբեր ամսին խմբի անդամներից ինչ-որ մեկը, ներկա պահին չի հիշում, թե ով, առաջարկել էր իրենց ծրագրում ընդգրկել նաև ինքնաթիռի խոցումը, սակայն այդ առաջարկությունը միանգամից և կտրուկ չի ընդունվել իր կողմից: Կարելի է ասել, որ նույնիսկ քննարկում էլ չի եղել այդ հարցի շուրջ: Իր հիշելով, այդ խոսակցությանը ներկա է եղել Ավետիս Բարեյանը, այլ ներկաների չի հիշում: Հեղաշրջման օրը երեք ՀՀ նախագահներին` Լևոն Տեր-Պետրոսյանին, Ռոբերտ Քոչարյանին և Սերժ Սարգսյանին, ՀՀ ոստիկանապետ Վլադիմիր Գասպարյանին և ՀՀ վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանին գնդակահարելու ծրագիր չի եղել, դա պնդել է վստահ: Ընդհանրապես ինչ-որ անձի գնդակահարելու նպատակ նույնպես չի եղել: Չի բացառում, որ խմբի անդամների միջև կարող է տեղի են ունեցել խոսակցություններ` ինչ-որ պաշտոնյաների գնդակահարելու վերաբերյալ, սակայն դրանք եղել են փուչ խոսակցություններ, որոնք հիմնված են եղել էմոցիաների վրա և իրական որևէ հիմք չեն ունեցել: Պնդել է, որ ինչ-որ անձի կամ անձանց գնդակահարելը կամ այլ կերպ ֆիզիկապես ոչնչացնելը չի մտել իերնց ծրագրի մեջ: Եթե Սիրիա մեկնելու և հայապաշտպանական գործունեություն ծավալելու հնարավորություն կրկին ընձեռվեր, ապա իրենց հետ պետք է վերցնեին և΄ զինվորական, և΄ հատուկ ջոկատայինների համազգեստը, քանի որ դրա անհրաժեշտությունը լինելու էր, ինչի մասին գիտեր իր նախկին փորձից: Եթե Հայաստանում գործը հասներ իշխանափոխության, ապա այդ հանդերձանքն օգտագործվելու էր, խմբի անդամներն այն պետք է կրեին, որպեսզի լրջություն հաղորդեն շարքային քաղաքացուն: Բացի այդ, համազգեստի կրումը պայմանավորված էր լինելու նաև խմբի անդամների անվտանգության ապահովմամբ: Եթե սկսվեր իշխանափոխության և պետական նշանակության շենքերի գրավման գործընթացը, ապա այդ հարցում ակնկալում էին ժողովրդի աջակցությունը, առանց որի անհնարին կլիներ իրենց ծրագրի իրականացումը, քանի որ իրենց խմբի քանակը և ռեսուրսները բավական չի եղել: Կոնկրետ մարդ կամ խումբ չի եղել, ումից կարող էին օգնություն ակնկալել, պարզապես կարծել են, որ ժողովրդի օգնությունը կլինի ինքնաբուխ: Ամեն դեպքում, ինշխանություն վերցնելն ու պահելն անհնարին կլիներ առանց ժողովրդի ակտիվ մասնակցության: Ավելացրել է նաև, որ բացի իր ցուցմունքներում նշված անձանցից, իրենց ծրագրի մեջ ներգրավված այլ անձինք չեն եղել: Մտաբերել է, որ Հակոբ Հակոբյանը մի քանի անգամ իրեն զենք է բերել Անտոն Թոթոնջյանի` Գյումրիի գրասենյակի մոտ: Ինքը մենակով մոտեցել է Հակոբի ավտոմեքենային, նայել դրանում տեղադրված զենքը և այն հավանելու դեպքում միասին մեկնել են Երևան: Այժմ չի կարող մտաբերել, թե Անտոն Թոթոնջյանի գրասենյակի մոտ կոնկրետ ինչ տեսակի և քանակի զենք ու ռազմամթերք է իրեն մատակարարել Հակոբը, սակայն հիշում է, որ հաստատ եղել են ինքնաձիգ և նռնակներ: Հիշում է նաև մեկ կամ երկու դեպք, երբ Հակոբն իրեն զենք է բերել գրասենյակի մոտ, սակայն ինքն այն տեսել է, չի հավանել, որից հետո Հակոբը հետ է տարել զենքը: Գրասենյակի տարածքում կամ մոտակայքում զենք չի փորձարկել: Չի բացառում, որ Հայր Անտոնը տեսած լինի, որ Հակոբն իրեն զենքեր է բերում նրա գրասենյակի մոտ, սակայն ինքը նրան ոչինչ չի հայտնել, իսկ նա իր տեսածի մասին չի ասել: Եթե չի սխալվում, Անտոն Թոթոնջյանը մեկ ատրճանակ հաստատ տեսել է, սակայն ինքն այն ձեռք չի բերել Հակոբից, քանի որ չի հավանել: Ըստ Վահան Շիրխանյանի, հեղաշրջման ընթացքում նա պետք է հետ պահեր ՀՀ պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանին և ՀՀ բանակը իրենց դեմ գործողություններ ձեռնարկելուց: Շիրխանյանը երաշխավորել է, որ կարող է լուծել այդ հարցը, և հավատացրել է, որ նույնիսկ վերացականորեն խոսել է այդ մասին Սեյրան Օհանյանի հետ, ու որ վերջինս չի միջամտի իրենց գործին: Ամեն դեպքում, ինքը Շիրխանյանին երբեք չի վստահել և կասկածամիտ է եղել նրա յուրաքանչյուր խոսքի ու արարքի նկատմամբ` կարծելով, որ նա պարզապես ուզում է իրենց օգտագործել անձնական շահի համար...»:
Ա. Վարդանյանը 01.04.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«...Երևանի և Գյումրիի քարտեզների վրա կլոր ձևով ձեռագիր կատարված նշումները վերաբերել են կոնկրետ փողոցները փակելուն: Այդ նշումները կատարվել են այն նկատառումով, որ իրենց կողմից կազմակերպվելիք ցույցերի ժամանակ փակվեին փողոցները, և ցույցի մասնակիցները տեղաբաշխվիեն այդ փողոցներում և դրանց մոտակայքում: Հայաստանի և հարակից պետությունների քարտեզի վրա առկա կլոր նշումները նշանակել են Հայաստանի այն կարևոր քաղաքները, որոնցում պետք է նույնպես անցկացվեին ցույցեր, և որոնց բնակչությանը ցանկացել են ներգրավել ցույցերին: Կլոր` մեջը խաչ, նշումները նշանակել են՝ ՀՀ նախագահի նստավայրը, ՀՀ Ազգային ժողովը, ՀՀ Սահմանադրական դատարանը, ՀՀ Կառավարության շենքը, Հանրային հեռուստաընկերությունը, որոնց դիմաց պետք է կազմակերպվեին հիմնական ցույցերը, և ժողովրդական հուզումները պետք կենտրոնանային այդ օբյեկտների մոտ: Հիշյալ բոլոր նշումները կատարել է ինքը, իր հիշելով, 2015 թվականի սեպտեմբեր կամ հոկտեմբեր ամիսներին: Ապարի, Վովայի կամ Խաչիկի խմբերից ոչ ոքի չի ճանաչել: Սրբուհի Այվազյանի մոտ պահված խմբի ցուցակից՝ յուրաքանչուր մասնակցի անվամբ և մականունով, որը ժամանակ առ ժամանակ շտկվել է, և մասնակիցներն ավելացվել են, ինքն այդ ցուցակի մասին որևէ տեղեկություններ չունի, այդ մասին կարող է հայտնել միայն Սրբուհին: Հստակ պնդել է, որ իշխանափոխության իրականացման կոնկրետ օր նշանակված չի եղել: Նաև նշել է, որ որևէ անձի նույնպես չի ասել, թե երբ են իրականացնելու իշխանափոխությունը...»:
Ա. Վարդանյանը 07.06.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«...Իրեն ներկայացված փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացության մեջ նշված ներքոհիշյալ ռազմամթերքը և առարկաները Խաչիկ Ավետիսյանի միջոցով տվել է Սյունեցի Յուրան.
- 1987թ. արտադրության 400 գրամ տրոտիլային պայթաղյուսը, որը հանդիսանում է պայթուցիկ նյութը;
- 400 գրամ տրոտիլային պայթաղյուսը, զարթուցիչը և մարտկոցը;
- 1 հատ «MOH-50» հակահետևակային ականը;
- 2 հատ 200 գրամ քաշով տրոտիլային պայթաղյուսները;
- 1 հատ 161 գրամ քաշով տրոտիլային պայթաղյուսը;
- 2 հատ 400 գրամ քաշով տրոտիլային պայթաղյուսները;
- «ՈւԶՌԳՄ» տեսակի պայթուցինչերի համար նախատեսված թվով 21 հատ գործարնային արտադրության ուսումնաիմիտացիոն դետոնատորները:
Ավետիս Բարեյանից է իմացել, որ վերը նշված բոլոր առարկաները և ռազմամթերքը Խաչիկի միջոցով տվել է Յուրան...»:
Ա.Վարդանյանը 04.07.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«...Սպիտակ գույնի նոթատետրը` վերևի աջ անկյունում «PAPERLINE» գրառմամբ, իսկ կազմի ետնամասում` մանուշակագույն գրիչով կատարված` «Ստեփանյան Վաղինակ» գրառմամբ, պատկանել է իրեն, և հիմնական գրառումները կատարել է ինքը: Նոթատետրում առկա են գրառումներ այն մարդկանց մասին, ում պետք է հանդիպեր, և կայացված հանդիպումները ջնջվել են գրիչով: Նոթատետրի 2-րդ թերթում առկա են գրառումներ, որոնք վերաբերել են այն բանին, թե ովքեր, քանի հոգով և ինչ պետական հաստատությունների մոտ պետք է համակարգեին ցույցերը: Այդ նշումները եղել են մոտավոր և նախնական: Նույն նոթատետրի 15-րդ թերթում առկա է ցուցակ, որը վերաբերել է նաև այն մարդկանց, ովքեր պետք է միանային իրենց` իշխանափոխության գործում: Այդ կապակցությամբ հայտնել է, որ հիշյալ ցուցակում նշված անձանցից միայն նրանք կապ ունեն իշխանափոխության իրենց ծրագրի հետ, ում մասին հատուկ նշել է նախկինում, իսկ մնացածը կենցաղային գրառումներ են: 16-րդ թերթում նշված են Հայաստանի հասարակական և պետական այն բնագավառները, որոնք, իր կարծիքով ունեցել են բարելավման կարիք: Ամեն բնագավառի դիմաց նշված է անձանց քանակը, որն իր հաշվարկով անհրաժեշտ է եղել` այն զարգացնելու համար: ... Նոթատետրի վերջնամասում նշված է իրենց խմբի կոնկրետ անդամներին հատկացված համազգեստների քանակը և տեսականին: Իր համոզմամբ, կանաչ, կապույտ և սպիտակ գույների համադրությամբ նոթատետրը, որի վրա առկա է եղել կարմիր գույնի «ITALY» գրառումը, պատկանել է Մարինեին, իսկ դրանում առկա բոլոր գրառումները եղել են կենցաղային ու վերաբերել են իրենց տան առօրյա ծախսերին: ... «Ա4» ձևաչափի թղթով «Հայոց վահան» կազմակերպության երդման տեքստի հեղինակը եղել է ինքը: Այն իրականում ստորագրվել է Ավետիս Բարեյանի, Մարատ Թադևոսյանի, Վաղինակ Ստեփանյանի և Արթուր Եղիազարյանի կողմից, քանի որ նրանց համարել է հայրենասեր ու նախատեսել է գրանցել որպես կազմակերպության անդամների: Այս փաստաթուղթը որևէ առնչություն չի ունեցել իշխանափոխության իրենց ծրագրի հետ ու կազմվել է ծրագրից առաջ: ...Նախատեսել է Հովհաննես Բալաբանյանին, Արկադի Մարդոյանին, Վաղինակ Ստեփանյանին, Նելլի Մինասյանին, Ասյա Մկրտչյանին, Մարինե Կաթանյանին, Տիգրան Բոյաջյանին, Արթուր Եղիազարյանին, Ավետիս Բարեյանին և Գևորգ Ջնդոյանին գրանցել որպես «Հայոց վահան» հասարակական կազմակերպության անդամների, որի պատճառով վերջիններս իրեն են հանձնել անձը հաստատող փաստաթղթերի պատճենները, սակայն ինքը նրանց այդպես էլ չի գրանցել, քանի որ բռնվել է այս գործով: Աշակերտական, վանդակավոր տետրից պոկված 1 հատ թերթը, որի երկու կողմերում առկա են մի քանի ձեռագիր գրառումներ՝ հայերեն և ռուսերեն լեզուներով, ռուսերեն գրված գրառումները հայերեն թարգմանությամբ հետևյալն են՝ «Արտի սենյակ, պահարանի մեջ 1 հատ որսորդական հրացան, կալաշ + մագ. 1 հատ՝ 30 հատով»: Հեռախոսահամարների ու անձանց հայերեն գրառումները վերաբերել են որսորդական հանդերձանքի խանութներին. իսկ ռուսերեն լեզվով գրառումը, իր ենթադրությամբ, կատարվել է Մարինե Կաթանյանի կողմից, սակայն դրա նպատակը չգիտի: Ամեն դեպքում իր սենյակի պահարանում իրոք պահվել են մեկական որսորդական հրացան և «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգ՝ 30 հատ փամփուշտով: «Ա4» ձևաչափի, սպիտակ գույնի 5 հատ թղթերը, որոնք տպագրված են համակարգչային եղանակով, դրանցից 1-ի վրա առկա տեքստն, ըստ բովանդակության սկսվում է՝ «Հարկային. Ոչ մի տուգանք մինչև նոր հրահանգներ տրվեն։ Առնվազն երեք անգամ զգուշացնել սխալների և ուշացումների վերաբերյալ» բառերով, 2-րդը սկսվում է՝ «Նպատակը երբեք չի արդարացնում միջոցները։ Բայց ուրիշ միջոց չունեինք, որովհետև ուրիշ միջոց չկար», 3-րդը՝ «Հայաստանում և Արցախում հանրաքվե անցկացնելու Արցախը Հայաստանի մարզ ճանաչելու համար», 4-րդը՝ «Լուծարել Ազգային ժողովը – ինչի հիման վրա։», 5-րդը՝ «Կարևոր է, որ սպան գիտենա իր արժեքը և գիտենա, որ հատուկ գործ ունի անելու՝ երկրի խաղաղությունը և անվտանգությունն ապահովելու համար», ինքը այժմ չի մտաբերում, թե ինչ հանգամանքներում և ում կողմից են կազմվել։ Իշխանափոխությունից հետո դրանք որպես սկզբունքներ և կատարվածի պատճառաբանություններ պետք է մատուցվեին հանրությանը, սակայն դրանք որևէ կերպով չեն օգտագործվել, ու ինքը դրանք օգտագործելու նպատակ չի ունեցել: Երեք թղթերի կտորներում՝ թուղթ 1-ին՝ «Լամբադա կամուրջ, Բարեկամություն հրապարակ, Ավանի 2 կամուրջ, Հրազդան կամուրջ, Սասնա Ծռեր-Եղվարդ խճուղի, Գևորգ Չաուշ-Մելքումով, Թբիլիսյան խճուղի, հայռուսգասպրոմ, Մաշտոց-Սայաթ-Նովա, Գարեգին Նժդեհի հրապարակ (վերջին անվանումը ջնջված է), թուղթ 2-րդ և 3-րդ՝ «Դավիթ Բեկ-վիշկա, Մհեր գազալցակայան, խաչմերուկ, հայրենիք, Երևանյան լիճ կամուրջ, ոստիկան ակադեմիա, Արգավանդ կամուրջ, օդանավակայան մուտք, օդանավակայան», նշված են այն փողոցները, որտեղ պետք է ցույցեր կազմակերպվեին: Կանաչ գույնի, աշակերտական տետրում, որում ձեռագիր գրառումները կատարված են հայերեն և ռուսերեն լեզուներով, կապույտ և սև գրիչներով, ռուսերեն գրառումներով նշված է, թե խմբի որ անդամին կոնկրետ ինչ հանդերձանք և զենք է հատկացվել: Այդ նշումները եղել են պայմանական և մոտավոր, կատարվել են Մարինեի կողմից` իր հրահանգով: Եթե իրենց կողմից անցկացվելիք ցույցերի ընթացքում ժողովրդի նկատմամբ իշխանությունը անօրինականություն թույլ տար, այդ թվում զենք կիրառեր, ապա իրենք պետք է պատրաստ լինեին պաշտպանելու իրենց ու ցույցերին մասնակցող ժողովրդին: Բացի այդ, զենքն ըստ անհրաժեշտության կօգտագործվեր Արցախի կամ սիրիահայության պաշտպանության համար: Տետրում առկա մնացած գրառումները կենցաղային են...»:
Ա. Վարդանյանը 13.07.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«...«hp 4GB» գրառմամբ մետաղական, արծաթագույն էլեկտրոնային կրիչը իրեն տվել է Լիլիթ Թորոսյանը, քանի որ վերջինիս խնդրել էր, որպեսզի իրեն հանձնի «Ռադիո Մարիամ»-ին իր տված հարցազրույցի ձայնագրության օրինակը: Ինքը պարզապես ցանկացել է իր մոտ այն նույնպես պահպանել: Նույն կրիչում առկա է նաև իր, Լիլիթի և Վահան Շիրխանյանի միջև վերջինիս տանը տեղի ունեցած խոսակցության ձայնագրությունը, սակայն կրիչն իրեն փոխանցելու ժամանակ մինչև այսօր տեղյակ չի եղել, որ այդ զրույցի ձայնագրությունն առկա է կրիչում: Դրանում առկա է նաև ՀՀ նախագահի` Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցու այցելության տեսագրությունը, սակայն դրա առկայության մասին նույնպես չի իմացել: Կրիչում առկա է նաև իր կենցաղային լուսանկարները: «Faster 4GB 1» և «Plus High Speed» գրառմամբ մետաղական, մուգ արծաթագույն էլեկտրոնային կրիչը պատկանել է իրեն: Դրանում առկա է Լոռու մարզի Ծաղկաբեր գյուղի իր պապական տանը կատարած լուսանկարը: Հիշյալ դեպքի մասին նշել է 2016 թվականի մարտի 3-ի ցուցմունքում: Բացի այդ, կրիչում առկա են Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցում կատարված` իր, Նելլի Մինասյանի և Լիլիթ Թորոսյանի նկարները: Կրիչում զետեղված են նաև Թուրքիա-Վրաստան երկաթուղու և Վրաստանի Ախալցխեի հատվածի հիդրոէլեկտրակայանի մասին տեղեկություններ, որոնք հավաքել է իր նախաձեռնությամբ` կարծելով, որ դրանք կարևոր նշանակություն ունեն Հայաստանի համար: Իրեն ներկայացված «SanDisk» գրառմամբ կրիչն իրեն է պատկանում և պարունակում է ՀՀ նախագահի օդանավի, «Զվարթնոց» օդանավակայանի, ՀՀ նախագահի նստավայրի, ՀՀ Ազգային ժողովի, Հանրային հեռուստաընկերության և հեռուստաաշտարակի նկարները և այդ շինությունների մատույցները: Մտաբերում է, որ այդ բոլոր նկարները կատարվել են իր խնդրանքով, քանի որ նշված բոլոր հիմնարկությունների մոտակայքի փողոցներում նախատեսում էին կազմակերպել ցույցեր, ինչի մասին հայտնել է իր նախկին ցուցմունքներում: Տեղեկացնում է, որ չի հիշում, թե կոնկրետ ում կողմից են կատարվել այդ նկարները և ում կողմից են հանձնվել իրեն...»:
Ա. Վարդանյանը 15.09.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«...Չի հիշում, թե ում կողմից և ինչ նպատակով են կատարվել թղթի կտորի վրա առկա գրառումները: Չի հիշում նաև, թե ինչ հանգամանքներում և ինչու է նշված թղթի կտորը հայտնվել Ավետիս Բարեյանի մոտ: Նելլին, Մարինեն և Ասյան Արման Հայրապետյանի հետ այցելել են Հանրային հեռուստաընկերություն` տարածքին և շենքի կառուցվածքին ծանոթանալու համար: Այդ մասին տվել է մանրամասն ցուցմունքներ: Բացի այդ, Նելլին, հանդիսանալով խմբի անդամ, որոշ ժամանակ բնակվել է Լոռու մարզի Ծաղկաբեր գյուղի իր պապական տանը և մասնակցել է մարմնամարզություններին ու պարապմունքներին: Կոնկրետ չէր որոշել, թե Նելլին ինչ պետք է աներ, սակայն ամեն դեպքում նա հանդիսացել է իրենց խմբի անդամ և լինելու էր իրենց հետ ցանկացած նախաձեռնության ժամանակ: Որքանով հիշում է Խաչիկի հետ ծանոթացել է կամ Գառնիկ Մարգարյանի կամ «Ապար»-ի միջոցով: Թե ինքը, թե Սիլվան իրենց անձնական գումարներից ներդրել են սիրիահայության պաշտպանության և տարհանման համար: Կոնկրետ իրեն Սիլվան չի ֆինանսավորել, պարզապես երկուսն էլ գումարներ են ծախսել, թե որքան գումար է ծախսել ինքը, չափը չի հիշում: Դիտելով «արտաքին դիտում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման արդյունքները` տեսագրության տեսքով՝ հայտնել է, որ այն որևէ ուղղակի կապ չի ունեցել իրենց գործողությունների ու նպատակների հետ: Բացի խմբի անդամներից տեսագրությունում նշված են իր հորեղբոր որդիները` Հայկ և Հրանտ Վարդանյանները, ովքեր որևէ կապ չեն ունեցել իրենց ծրագրերի հետ: Ինչ վերաբերում է Հովհաննես Բալաբանյանին ու Կարեն Խաչատրյանին, ապա ինչպես հայտնել է նախկինում՝ նրանց չի ճանաչում: Լսելով իրեն ներկայացված X-707-15, X-722-15 7 X-726-15 լազերային սկավառակներում առկա հեռախոսային խոսակցությունների ձայնագրությունները, հայտնել է, որ այդ հեռախոսային խոսակցությունների ընթացքում խոսում է ինքը տարբեր անձանց հետ, իր կողմից օգտագործված 094-33-79-39, 098-30-65-62 և 093-14-01-62 հեռախոսահամարներով: Օգտվելով իր դատավարական իրավունքից՝ հայտնել է, որ չի ցանկանում մանրամասն լսել և ցուցմունք տալ յուրաքանրյուր զրույցի վերաբերյալ: Լսելով ներկայացված զրույցները՝ նոյեմբերի 6-ին ժամը 21:16-ի զրույցի ժամանակ խոսել է Լիլիթ Թորոսյանի հետ ու հարցրել նրան, թե արդյոք հանդիպել է «Ուստ» մականունով Հակոբ Հակոբյանին, ինչին Լիլիթը պատասխանում է՝ այո, հայտնելով, որ տվել է ինչ-որ թուղթ: Չի կարող մտաբերել, թե ինչ թղթի մասին է գնում խոսքը: 16.11.2015թ. ժամը 16:13-ին, 24.11.2015թ. ժամը 10:20-ին և 18:38-ին կայացած հեռախոսային խոսակցությունները տեղի են ունեցել իր և Գառնիկ Մարգարյանի միջև: Դրանց ընթացքում խոսել են ապագայում միմյանց հանդիպելու մասին, սակայն թե ինչ նպատակներով՝ այժմ չի հիշում: Չի հիշում նաև, թե ովքեր են 16.11.2015թ. ժամը 16:13-ին զրույցի ժամանակ իր կողմից նշված «սպիտակ մազերով» մարդը և «Նաջարյանը»: 23.11.2015թ. ժամը 12:46-ի զրույցը տեղի է ունեցել իր և Վահան Շիրխանյանի միջև: Այդ զրույցի ընթացքում ինքը նրան հարցրել է, թե ինչ նորություն կա այն բանից, որ ինքը պետք է կազմակերպեր, ինչին Շիրխանյանը պատասխանում է, որ կլինի, և ինքը իրեն տեղյակ կպահի: Հիշյալ զրույցը վերաբերել է Շիրխանյանի կողմից ստեղծվելիք «սպաների միությանը», իսկ ինքը հետաքրքրվել է, թե ինչ նորություն կա միությունից, քանի որ ցանկացել է նրան այդ հարցում աջակցել: 09.11.2015թ. ժամը 08:33-ի, 08:39-ի, 10:17-ի և 12.11.2015թ. ժամը 18:46-ի զրույցների ժամանակ խոսել է Վահագն Սալնազարյանի հետ: Նոյեմբերի 9-ի զրույցների ժամանակ Վահագնին խնդրել է Սյունեցի Յուրային տանել Վանաձոր քաղաք, քանի որ վերջինիս ասելով, այնտեղ ինչ-որ ապրանք է եղել, իր հասկանալով՝ զինվորական հանդերձանք, սակայն Յուրան չի հստակեցրել, թե կոնկրետ ինչ: Հստակ կարող է ասել, որ այդ օրը Յուրան, Վաղոն և Վահագնը մեկնել են Վանաձոր, սակայն ոչինչ չեն բերել իրենց հետ: Առաջին իսկ զրույցի ժամանակ հայտնել է Վահագնին, որ ոչ մի բանի մեջ չխառնվի, անիմաստ հարցեր չտա և պարզապես կատարի վարորդի իր աշխատանքը: Այդ նույն զրույցի ժամանակ նրան խնդրել է, որպեսզի Յուրայի հետ կապ հաստատի իր տված 093-14-01-54 համարով, քանի որ նրա այդ համարը և Յուրայի մոտի համարը գտնվել են նույն բաժանորդային փաթեթում: Նշել է, որ դեպքից որոշ ժամանակ առաջ Վահագնը խոսքի մեջ հայտնել է, որ իր հեռախոսը անսարք է, իսկ ինքը նրան տվել է իր կողմից գնված և խմբի անդամների համար նախատեսված բազմաթիվ հեռախոսներից ու հեռախոսահամարներից մեկական հատ: Ավելացրել է, որ Վահագնը չի հանդիսացել խմբի անդամ: Ժամը 08:40-ի զրույցի ընթացքում խոսել է Յուրայի հետ, ում անձամբ չի ճանաչել, նա հանդիսացել է Խաչիկ Ավետիսյանի ծանոթը: Խոսակցությունը վերաբերվել է այն բանին, որ նրանից ճշտել է, թե որ ժամին ու որտեղ Վահագնը գա նրա հետևից, ինչին Յուրան պատասխանել է՝ ժամը 10:00-ին «ԳՈւՄ»-ի շուկայի մոտակայք: Նոյեմբերի 12-ի զրույցը վերաբերել է այն բանին, որ Վահագնը հայտնել է իրեն, որ Արթուր Եղիազարյանին և նրա ծանոթներին տանում է Արմավիր, ինչից հետո ինքը խնդրել է հեռախոսը փոխանցել Արթուրին, ինչը Վահագնը կատարել է: Չի մտաբերել, թե ինչին է վերաբերել իր կողմից Արթուրին ուղղված «մեծացում, միացում» արտահայտությունը: 18.11.2015թ. ժամը 18:32-ին, 20.11.2015թ. ժամը 16:12-ին, 17:33-ին, 21:11-ին և 22.11.2015թ, ժամը 09:50-ին կայացած զրույցները տեղի են ունեցել իր ու Նելլի Մինասյանի միջև: Նոյեմբերի 18-ի զրույցը վերաբերել է այն բանին, որ Նելլին տեղեկացնում է, որի Գորիսի ճանապարհին է, հետաքրքրվում է, թե ինչով կարող է այնտեղ օգնել, իսկ ինքը ասում է, որ երբ հասնի, ինքը կհայտնի նրան: Չի հիշում, թե ինչ հարցով է դիմել Նելլիին: Նոյեմբերի 20-ի զրույցները վերաբերել են այն բանին, որ Նելլին իրեն հայտնել է, որ ինչ-որ ծանոթ մարդու մոտ կա որսորդական հրացան` այն կոչելով «գործիք»: Այդ օրվա առաջին զրույցի ժամանակ ինքը նրան խնդրել է գնալ, տեսնել և պայմանավորվել վաճառքի մասին: Հետագա խոսակցությունների ընթացքում Նելլին տեղեկացնում է, որ հրացանը վաղուց չկա: Ավելացրել է, որ հետագայում անձնապես հանդիպելով Նելլիի հետ` իմացել է, որ «գործիքը» եղել է որսորդական հրացանը: Նոյեմբերի 22-ի, ժամը 09:50-ի հեռախոսային խոսակցության ժամանակ հարցրել է Նելլիին, թե արդյոք նա գնում է ոսկին գրավադնելու` մոր բուժման համար: Ցանկանալով օգնել Նելլիին` առաջարկել է չգրավադնել ոսկին, իսկ պահանջվող գումարը ինքը կտա նրան: Իրականում Նելլիին տվել է նրա մոր բուժման համար անհրաժեշտ գումարը, որի չափը չի հիշում...»:
Ա. Վարդանյանը 20.09.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«...Պնդում է նախորդ ցուցմունքները, չի ընդունում իրեն առաջադրված մեղադրանքը, գտնում է, որ իր քաղաքական հայացնքների և գործունեության համար փորձ է արվում իրեն ենթարկել քաղաքական հետապդման: ... Ի սկզբանե իրենց գործողությունները և գաղափարները չեն եղել ինչ-որ անձի կամ անձանց դեմ, այլ եղել են հանուն Հայաստանիմ Արցախի և հայ ազգի...»:
Ա. Վարդանյանը 03.11.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ գործով չի հիմնավորվել իրեն վերագրված արարքների իր կողմից կատարումը: Այն բոլոր ծրարգերը, որ ինքն ունեցել է, եղել է հանուն հայ ազգի, Հայսատանի և Արցախի: Իրենց նպատակներն եղել են ցույցեր և հանրահավաքներ կազմակերպելը: … Չի ընդունում բոլոր այն ցուցմունքերը, որ տվել է իր դեմ: Բոլոր ծրարգրեը իմացել է ինքը, առանց որևէ մեկի հետ խորհրդակցելու կամ հաշվետու լինելու: … Ինչ վերաբերում է պաշտոնատար անձանց նկատմամբ ոտնձգություն կատարելու մասին ցուցմունքներին, ապա դրանք համարում է սուտ և կեղծ: Այդ ցույցերի միջոցով ցանկացել է, որ «ոչ»-ը գերիշխեր հանրաքվեի արդյունքում և փոփոխությունները չընդունվեին, դա բխում էր Հայաստանի, Արցախի և հայ ազգի շահերից: Բազմիցս զգուշացրել է ՊՆ աշխատակից Կարեն Գարսևանյանին, որ Արցախի վրա հարձակում է սպասվում: Անձամբ միջոցներ է ձեռնարկել և նախապատրաստվել պատերազմի: Ըստ իր ունեցած տվյալների, նախատեսված է եղել պատերազմի ընաթացքում Արցախի շրջանների հանձնել թշնամուն, այդ վտանգ տեսնելով, որոշել է կազմակերպել հանրահավքներ և ցույցեր, որպեսզի հանձնումը տեղի չունենա: Այդ նպատակով ձեռք է բերել զենք, զինամթերք, որն իրեն հասաց տեղեկությունների համաձայն եղել է Գյումրի քաղաքի 102-րդ ռուսական բազայից: Կարեն Գարսևանյանի խնդրանքով անշահախնդիր համագործակցել է ՊՆ-ի հետ: Գնահատելով իր կատարած աշխատանքի ծավալը` ցանկացել են իրեն գումարային պարգևատրում տալ, սակայն ինքը հրաժարվել է: Նախկինում ցուցմունք է տվել այդ մասին, սակայն ցուցմունքը բացակայում է թիվ 58213716 քրեական գործի նյութերում: Համագործակցության ժամանակ տեղեկություններ է հայտնել ՊՆ-ին հակահայկական քարոզչական մեխանիզմների և դրանց ֆինանսավորման մասին: ՊՆ-ի հետ համագործակցոթյան մասին տվյալների առկայությունը քրեական գործում կարևորում է, քանի որ մեղադրվում է նաև պետական իշխանության յուրացման նախապատրաստության համար, և եթե համալիր գնահատական տրվեր այդ ժամանակաշրջանում իր ամբողջ գործունեությանը, ապա պարզ կդառնար, որ ինքը չէր պատրաստվում յուրացնել պետական իշխանությունը, այլ իր նպատակն եղել է Հայաստանի ու Արցախի միացումը, հզորացումը, հայ ազգի անվտանգությունը և սոցիալ-տնտեսական բարեփոխումների իրագործումը: Այն ցուցմունքները, որոնք իր դեմ, եղել են փուչ խոսակցություններ և կարծիքներ: Ամեն ոք, ում ճանաչել է, հայտնել է իր կարծիքը և տեսակետը, բայց դրանք երբեք չի ընդունել, դրանց հիման վրա որոշումներ չի կայացրել, այլապես գործողություններ կկատարեր: Եղել են հանդիպումներ, որոնց ընթացքում քննարկվել են ծրագրեր` կապված դիվանագիտական քայլեր կատարելու, Արցախի անվտանգության ապահովման և պատերազմական իրավիճակում Հայաստանի համար լիարժեք հաղթանակ ապահովելու հետ: Ձեռք բերված բոլոր զենքերը պատկանել են միայն իրեն, ոչ ոքի զենք չի հատկացվել: Իր ունեցած կանխատեսումների համաձայն, Արցախի շրջանները պետք է հանձնվեին Ադրբեջանին, և եթե իշխանությունն այդպիսի որոշում կայացներ, ապա զենքը կիրառվելու էր Արցախի ինքնապաշտպանության ժամանակ…»:
25.01.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում առերես հարցաքննվել են մեղադրյալներ Ա. Վարդանյանը և Գ. Մարգարյանը, համաձայն որի`
«…Ա. Վարդանյանն ի պատասխան այն հարցի, թե ի՞նչ հանգամանքներում է ծանոթացել Գ. Մարգարյանի հետ, ու՞մ միջոցով, ի՞նչ շփումներ են եղել իրենց միջև և ինչի՞ կապակցությամբ, հայտնել է, որ Գ. Մարգարյանի հետ ծանոթացել է մոտավորապես 2015 թվականի կեսին, «Արևմտյան Հայաստանի վտարանդի կառավարության վարչապետ» Արամի միջոցով, Գ. Մարգարյանը հանդիսացել է նշված կազմակերպության անդամ, և իրենց հանդիպման նպատակն եղել է «Հայոց վահան» և «Արևմտյան Հայաստանի վտարանդի կառավարություն» կազմակերպությունների համագործակցությունը: Հանդիպումների ընթացքում քննարկել են տարբեր հարցեր, այդ թվում` Հայաստանի ծանր ներքաղաքական իրավիճակը, որը փոխելու համար ինքը և Գառնիկը խոսել են հնարավոր հեղափոխություն կատարելու մասին: Այդ հարցը ինքն է բարձրացրել: Ինքը Գառնիկին հայտնել է, որ իրեն զենք է անհրաժեշտ, վերջին իրեն որպես նվեր տվել է մեկ հատ որսորդական հրացան, մեկ հատ ինքնաձիգ, մեկ հատ դանակ և երկու տուփ բարութ, սակայն զենքի նպատակի մասին ինքը չի հայտնել: Հեղաշրջման գործում Գառնիկն իրենց պետք է օգներ իր փորձով, կապերով ու ծանոթություններով, որոնց մասին ինքը կոնկրետ տեղեկություններ չի ունեցել: Հեղափոխության կոնկրետ գործողությունների հետ կապված Գառնիկի հետ կոնկրետ հայտարարի եկած չի եղել, սակայն վերջինս համաձայնել է մասնակցել հեղաշրջմանը:
…
Ա. Վարդանյանի ցուցմունքի վերաբերյալ Գ. Մարգարյանը հայտնել է, որ ինքը և Արթուր Վարդանյանը հանդիպումների ընթացքում խոսել են Արևմտյան Հայաստանի, սիրիահայության և Հայաստանի սոցիալ-տնտեսական ծանր վիճակի մասին: Հեղափոխություն իրագործելու վերաբերյալ ինքը և Արթուրը չեն խոսել, ինքն անտեղյակ է եղել, որ վերջինս ունի խոււմբ և նախատեսում է իրականացնել հեղափոխություն Հայաստանում: Ինքն Արթուրին որևէ զենք կամ ռազմամթերք չի տվել: Ինքը նույնիսկ Արթուրին ասել է, որ դեմ է ցանկացած ցնցմանը երկրի ներսում: Բնականաբար հեղաշրջման ընթացքում Ա. Վարդանյանին որևէ կերպ աջակցելու մասին խոսք չի գնացել:
…
Ի պատասխան Գ. Մարգարյանի ցուցմունքի, Ա. Վարդանյանը հայտնել է, որ պնդում է իր ցուցմունքը, ինքն ասել է այն, ինչ տեղի է ունեցել:
…
Գ. Մարգարյանն էլ հայտնել է, որ պնդում է իր ցուցմունքը:
…
Ա. Վարդանյանն ի պատասխան այն հարցի, թե ծանոթացել է արդյո՞ք Գ. Մարգարյանի միջոցով այնպիսի անձանց հետ, ովքեր պետք է աջակցություն ցուցաբերեին հեղափոխությունն իրագործելուն, հայտնել է, որ Գառնիկի միջոցով ծանոթացել է Վովայի և Խաչիկի հետ, որոնց դերակատարության մասին այժմ չի ցանկանում նշել, սակայն դրա մասին նախկինում ցուցմունք է տվել, որը լիովին ճիշտ է:
…
Ա. Վարդանյանի ցուցմունքի վերաբերյալ Գ. Մարգարյանը հայտնել է, որ ինքն Արթուրի հետ ոչ ոքի չի ծանոթացրել, այդ թվում նաև Խաչիկի և Վովայի: Ինքը տեղյակ չէ, թե Խաչիկն ու Վովան ինչ օգնություն են ցուցաբերել Արթուրին, բնականաբար նրանց կողմից Արթուրին զենք կամ ռազմամթերք տալու մասին տեղեկություն չունի:
…
Ա. Վարդանյանը հայտնել է, որ հաստատում է իր կողմից ներկայումս տված ցուցմունքը:
…
Գ. Մարգարյանը հայտնել է, որ պնդում է իր ցուցմունքը…»:

/Տես՝ հատոր 14 գ.թ. 170-172, դատական նիստի արձանագրությունը/

26.01.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում առերես հարցաքննվել են մեղադրյալներ Ա. Վարդանյանը և Վ. Առաքելյանը, համաձայն որի`
«…Ա. Վարդանյանն ի պատասխան այն հարցի, թե ի՞նչ հանգամանքներում է ծանոթացել Վ. Առաքելյանի հետ, ու՞մ միջոցով, ի՞նչ շփումներ են եղել իրենց միջև և ինչի՞ կապակցությամբ, հայտնել է, որ Վովայի հետ ծանոթացել է Գ. Մարգարյանի միջոցով` 2015 թվականին: Նրա հետ զրուցել են տարբեր թեմաներով: Իր և Վովայի շփումների մասին արդեն իսկ տվել է ցուցմունքներ, որոնց ավելացնելու ոչինչ չունի և չի ցանկանում կրկնվել:
…
Ա. Վարդանյանի ցուցմունքի վերաբերյալ Վ. Առաքելյանը հայտնել է, որ Արթուրի հետ ծանոթացել է Գ. Մարգարյանի միջոցով, քանի որ վերջինիցս լսել է, որ Արթուրը հայրանսեր տղա է և Քեսաբն ազատագրողներից մեկն է: Իրենց հետագա շփման ընթացքում Արթուրից տեղեկացվել է, որ նա ցանկանում է կրկին մեկնել Սիրիա` հայապաշտպանական գործունեություն ծավալելու համար, և ինքն այդ նպատակով Արթուրին է տվել մեկ հատ «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ և երկու հատ ինքնաձիգ, որոնք երկուսն էլ թաղված են եղել հողի տակ և գտնվել են շատ վատ վիճակում: Զենքերը տալու ժամանակ եղել են երկուսով, ոչ ոք, այդ թվում` Գառնիկը, ներկա չի եղել: Արթուրի հետ իշխանափոխության մասին որևէ քննարկում կամ խոսակցություն չի եղել, չի իմացել, թե նա այդպիսի նպատակ ունեցել է, թե` ոչ: Ինքը իշխանափոխության նպատակ չի ունեցել: Բնականաբար ինքը որևէ իշխանափոխության չէր մասնակցելու, և դրա համար որևիցե մարդիկ չի ունեցել: Իշխանափոխության մասով իր հետ առերեսվողի ցուցմունքը սուտ է:
…
Ի պատասխան Վ. Առաքելյանի ցուցմունքի, Ա. Վարդանյանը հայտնել է, որ պնդում է իր ցուցմունքը, ավելացնելու ոչինչ չունի:
…
Վ. Առաքելյանն էլ հայտնել է, որ պնդում է իր ցուցմունքը, Արթուրի ցուցմունքը` այն մասով, որ չի համապատասխանում իր ցուցմունքին` սուտ է…»:

/Տես՝ հատոր 14 գ.թ. 203-205, դատական նիստի արձանագրությունը/

26.01.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում առերես հարցաքննվել են մեղադրյալներ Ա. Վարդանյանը և Խ. Ավետիսյանը, համաձայն որի`
«…Ա. Վարդանյանն ի պատասխան այն հարցի, թե ի՞նչ հանգամանքներում է ծանոթացել Խ. Ավետիսյանի հետ, ու՞մ միջոցով, ի՞նչ շփումներ են եղել իրենց միջև և ինչի՞ կապակցությամբ, հայտնել է, որ Խաչիկի հետ ծանոթացել է 2015 թվականին` Գ. Մարգարյանի միջոցով, սակայն դժվարանում է ծանոթության ժամանակահատվածը հստակեցնել: Այն մասին, թե ինչի կապակցությամբ է շփվել Խաչիկի հետ, նախկինում տվել է ցուցմունքներ, որոնց ավելացնելու ոչինչ չունի, չի ցանկանում կրկնվել և խնդրել է հրապարակել այդ ցուցմունքները:
…
13.01.2016թ.-ի ցուցմունքը հրապարակելուց հետո Ա. Վարդանյանը հայտնել է, որ ցանկանում է նշված ցուցմունքը ճշգրտել միայն այն առումով, որ Խաչիկը չի իմացել, որ ինքը նախատեսել է գրավել ՀՀ Ազգային ժողովը նրա մասնակցությամբ:
…
Ա. Վարդանյանի ցուցմունքի վերաբերյալ Խ. Ավետիսյանը հայտնել է, որ Արթուրի հետ ծանոթացել է 2015 թվականի սեպտեմբերի 21-ին, Էդվարդ Ներսիսյան` «Ապարի», և նրա ջոկատի տղաներից` «Զիմ» մականունով Հարութի միջոցով: Այդ խոսակցության ընթացքում տեղեկացել է, որ Արթուրը հանդիսանում է իր զոհված ընկերոջ որդին: Նաև Արթուրից իմացել է, որ նա կռվել է Սիրիայում և մասնակցել է Քեսաբի ազատագրմանը: 2015 թվականի նոյեմբերի 22-ի սահմաններում այցելել է իր ընկերոջը` Վլադիրմիր Առաքելյանին, և նրա առաջարկով, Գառնիկ Մարգարյանի կանչով, երկուսով մեկնել են Եղվարդ ու հյուրընկալվել վերջինիս տանը: Այնտեղ գտնվել են ինքը, Վլադիմիրը, Գառնիկը և Արթուրը: Զրույցի ընթացքում Արթուրը հայտնել է, որ ունի խումբ և ցանկանում է Հայաստանում իշխանափոխություն իրականացնել: Ինքը, Վովոան և Գառնիկը միաձայն հայտնել են, որ դեմ են իշխանափոխությանը, չեն ուզում, որ երկրում արյուն թափվի: Այդ խոսակցությունն այդպես էլ ավարտվել է, հետագայում չեն անդրադարձել այդ հարցին: Այդ խոսակցությունից ավելի վաղ, ժամանակահատվածը հստակ չի կարող ասել, Արթուրն իրենից որսրոդական հրացաններ է ուզել, սակայն ինքը նրան որևէ զենք կամ ռազմամթերք, այդ թվում նաև վերջինիս կողմից նշված` երկու պայթուցիկ սարքերը, չի տվել: Ինքը լուրջ չի մոտեցել իշխանափոխություն իրականացնելու վարեբրյալ Արթուրի նպատակին: Տեղյակ չէ, թե Վովան կամ Գառնիկը Արթուրին զենք կամ ռազմամթերք տվել են, թե` ոչ:
…
Ի պատասխան Խ. Ավետիսյանի ցուցմունքի, Ա. Վարդանյանը հայտնել է, որ պնդում է իր ցուցմունքը, դրան միայն ցանկանում է ավելացնել, որ այն մասին, որ երկու պայթուցիկ սարքերը բերել է Խաչիկ Ավետիսյանը, իմացել է Ավետիս Բարեյանից:
…
Խ. Ավետիսյանն էլ հայտնել է, որ պնդում է իր ցուցմունքը, Ավետիս Բարեյանին ճանաչելու մասով կարող է ասել, որ նշված անձին կճանաչի միայն տեսնելու դեմքում: Արթուրի խմբից ոչ ոքի չի ճանաչել:
…
Ի պատասխան այն հարցի, թե ի՞նչ տվյալներ ունի Խաչիկ Ավետիսյանի և Ավետիս Բարեյանի` միմյանց ճանաչելու մասին, Ա. Վարդանյանը հայտնել է, որ որևէ կերպ չի կարող հերքել կամ հաստատել այդ հանգամանքը…»:
/Տես՝ հատոր 14 գ.թ. 206-208, դատական նիստի արձանագրությունը/

03.02.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում առերես հարցաքննվել են մեղադրյալներ Ա. Վարդանյանը և Վ. Շիրխանյանը, համաձայն որի`
«…Ա. Վարդանյանն ի պատասխան այն հարցի, թե ի՞նչ հանգամանքներում է ծանոթացել Վ. Շիրխանյանի հետ, ու՞մ միջոցով, ի՞նչ շփումներ են եղել իրենց միջև և ինչի՞ կապակցությամբ, հայտնել է, որ իր հետ առերեսվողի հետ ծանոթացել է 2015 թվականի ընթացքում, Անտոն Թոթոնջյանի միջոցով: Առաջին հանդիպումը տեղի է ունեցել Գյումրիի «Ձկան ձոր» ռեստորանում: Այդ հանդիպմանն եղել են ինքը, Անտոն Վարդապետը, Վահանը, և, իր հիշելով, Լիլիթ Թորոսյանը: Խոսել են Հայաստանի ներքաղաքական և սոցիալական բարդ իրավաիճակի մասին: Քննարկել են նաև Հայաստանում հեղաշրջում իրականացնելու անհրաժեշտության մասին: Վահանը առաջարկել է հեղաշրջումն իրագործել մի քանի անձանց, մասնավորապես` ՀՀ Նախագահ Սերժ Սարգսյանին և մի քանի պատգամավորներին սպանելու եղանակով: Ինքը չի համաձայնել Վահանի առաջարկած` հեղաշրջման այդ ճանապարհին, քանի որ կարծել է, որ հնարավորինս պետք է խուսափել արյունահեղությունից: Այդ հանդիպումը կրել է ավելի շատ ճանաչողական բնույթ, որևէ ընդհանուր հայտարարի դրա ընթացքում չեն եկել, սակայն պայմանավորվել են հետագայում հանդիպել: Այնուհետև Վահանի հետ հանդիպել է ևս մեկ անգամ սրճարանում և մեկ անգամ նրա տանը, որի հասցեն չգիտի: Այդ վերջին հանդիպմանը ներկա են եղել ինքը, Լիլիթը և Վահանը: Խոսակցության ընթացքում ինքը կարծիք է հայտնել, որ ճիշտ կլինի հեղաշրջման գործընթացքը սկսել ցույցերից, որից հետո գործել ըստ անհրաժեշտության, սակայն Վահանը գտել է, որ անհրաժեշը են կտրուկ գործողություններ` ուղղված մի քանի բարձրաստիճան պաշտոնյաների ոչնչացմանը, ինչպես որ արդեն իսկ ասել էր «Ձկան ձորի» հանդիպման ժամանակ: Վահանն առաջարկել է իրագործել այդ պաշտոնյաների սպանությունը ինչ-որ հավաքի, նրանց անձնական կյանքում կատարվող տեղափոխությունների և այցելությունների ընթացքում: Վահանը տեղյակ է եղել հեղաշրջում իրագործելու իրենց մտադրության մասին, և ինքը նրանից երաշխիք է ստացել, որ ՀՀ պաշտպանության նախարարությունը և Հայոց բանակը չեն խանգարի իրենց կատարել այդ իշխանափոխությունը: Ըստ Վահանի, հեղաշրջմանը չխանգարելու երաշխիքը նա կստանա ՀՀ ՊՆ նախարար Սեյրան Օհանյանից: Ինքը անձամբ Սեյրան Օհանյանի հետ չի հանդիպել, նրանից որևէ երաշխիքներ չի ստացել: Այդ հանդիպման ընթացքում ինքը խնդրել է Վահանին, որ նա կազմակերպի իր և Սեյրան Օհանյանի հանդիպումը, Վահանը խոստացել է փորձել կատարել իր խնդրանքը, սակայն ՀՀ ՊՆ նախարարին այդպես էլ չի հանդիպել: Իր հիշելով դա եղել է իրենց վերջին հանդիպումը:
…
Ա. Վարդանյանի ցուցմունքի վերաբերյալ Վ. Շիրխանյանը հայտնել է, որ Արթուրի հետ ծանոթացել է 2015 թվականի ամռանը, Հայր Անտոնի միջոցով, Գյումրիի «Ձկան ձոր» ռեստորանում: Խոսել են Հայաստանի ծանր իրավաիճակի մասին, Անտոնի կառուցվելիք եկեղեցու մասին, ինչպես նաև Քեսաբի ազատագրմանը Արթուրի ունեցած դերի մասին, քանի որ Հայր Անտոնից տեղեկացված է եղել Արթուրի` սիրահայության պաշտպանությանն ուղղված գործերի մասին: Զրույցի ընթացքում նաև իմացել է, որ Արթուրը զոհված ազատամարտիկի որդի է, և ինքն անձամբ ճանաչել է վերջինիս հորը: Հայաստանում հեղաշրջում կատարելու մասին որևէ խոսք չի գնացել, այդ կապակցությամբ առաջարկություններ չեն եղել: Երկրորդ հանդիպումը` մոտ մեկ ամիս անց, տեղի է ունեցել Լիլիթ նախաձեռնությամբ, Լուսավորիչի փողոցում գործող սրճարաններից մեկում: Այդ հանդիպմանն Արթուրը պատմել է, որ Հայաստանի իրավիճակն ուղղելու համար համագործակցում է տարբեր հասարարական կազմակերպությունների հետ, բացի այդ, Լիլիթի հետ խոսել են իր կողմից նրան տրված հարցազրույցի մասին, որի բովանդակությունն չի մտաբերում: Երրորդ և վերջին հանդիպումը կայացել է 2015 թվականի օգոստոսի վերջին: Հանդիպել են կրկին երեքով և նորից Լիլիթի նախաձեռնությամբ: Այն տեղի է ունեցել իր տանը, քանի որ այդ ժամանակ հիվանդ է եղել և չի կարողացել բացակայել տնից: Այդ հանդիպումը գաղտնի ձայնագրվել է իր այցելուների կողմից, ինչը շատ վիրավորական է իր համար: Դրա ձայնագրությունը նախաքննական մարմնի կողմից ներկայացվել է իրեն: Այժմ չի ցանկանում մարամասնել այդ հանդիպմանը քննարկված հարցերը կամ մեկնաբանել ձայնագրությունը, սակայն պնդում է, որ այդ հանդիպմանը տեղի ունեցած և ձայնագրված զրույցի տակ որևէ հիմք կամ հող չի ունեցել, այն եղել է զուտ մասնավոր և անհետք խոսակցություն: Ինքը լուրջ չի վերաբերել Արթուրի մտքին` հեղաշրջման վերաբերյալ: Արթուրի խմբից ճանաչել է միայն Լիլիթին և Հայր Անտոնին: Ինքն որևէ կերպ չի օգնել հեղաշրջմանը, չի աջակցել գումարով, զենքով կամ ցանկացած եղանակով: Նրա և խմբի կողմից ծրագրված իրական հեղաշրջման մասին տեղյակ չի եղել: Արթուրը միշտ ցանկացել է հանդիպես Սեյրան Օհանյանի հետ, քանի որ հանդիսացել է զոհված ազատամարտիկի որդի, և նրա այդ ցանկությունը բնական է եղել: Այդ կապակցությամբ ինքը հայտնել է, որ Սեյրան Օհանյանը միշտ զբաղված է և չի կարողանա ընդունել նրան:
…
Ի պատասխան Վ. Շիրխանյանի ցուցմունքի, Ա. Վարդանյանը հայտնել է, որ պնդում է իր ցուցմունքը, ավելացնելու կամ ուղղելու ոչինչ չունի:
…
Ի պատասխան Ա. Վարդանյանի ցուցմունքի, Վ. Շիրախանյանը հայտնել է, որ պնդում է իր ցուցմունքը և զարմացած է, որ Արթուրը պնդում է իր ցուցմունքը:
…
Ի պատասխան այն հարցի, թե որն է եղել Վ. Շիրխանյանի նպատակը` հեղաշրջման հարցը իր հետ քննարկելու և երաշխիքներ տալու հետ կապված, Արթուր Վարդանյանը հայտնել է, որ իր կարծիքով նրա նպատակն եղել է իշխանափոխությունը: Ինքը միշտ մտավախություն է ունեցել, որ իր հայրենասիրությունը կարող է չարաշահվել, և ինքը տարբեր անձանց, այդ թվում` Վահանի կողմից կարող է օգտագործվել` նրանց նպատակներին հասնելու համար:
…
Ի պատասխան Ա. Վարդանյանի ցուցմունքի, Վ. Շիրախանյանը հայտնել է, որ ինքը երբևէ Արթուրի հետ հանդիպում չի նախաձեռնել և նպատակ չի հետապնդել:
…
Ի պատասխան Վ. Շիրխանյանի ցուցմունքի, Ա. Վարդանյանը հայտնել է, որ պնդում է իր ցուցմունքը:
…
Ի պատասխան Ա. Վարդանյանի ցուցմունքի, Վ. Շիրախանյանը հայտնել է, որ ինքն էլ իր ցուցմունքն է պնդում: Եթե ինքը հետապնդեր հեղաշրջման նպատակ, ապա այդ զրույցից հետո, երեք ամսվա ընթացքում կհետևեր ընթացքին և կհետաքրքրվեր, ինչը չի արել…»:

/Տես՝ հատոր 15 գ.թ. 77-80, դատական նիստի արձանագրությունը/

(Արթուր Վարդանյանը վերը նշված իր ցուցմունքները պնդել է Լիլիթ Թորոսյանի (Հատոր 32 գ.թ. 91-92) հետ առերես հարցաքննությունների ընթացքում)։
(Տես հատոր 2 գ.թ.9, հատոր 4 գ.թ 6-8, հատոր 5 գ.թ. 78, հատոր 7 գ.թ. 71, հատոր 11 գ.թ. 164-165 հատոր 12 գ.թ. 40-45, 121-125, հատոր 13 գ.թ. 26-29, հատոր 15 գ.թ. 149-154, հատոր 20 գ.թ. 26-29, 114-116, հատոր 23 գ.թ. 181-183, հատոր 29 գ.թ. 45-48, հատոր 30 գ.թ. 145-150, հատոր 31 գ.թ. 14-15, հատոր, 32 գ.թ. 229-232, հատոր 35 գ.թ. 167-168, հատոր 36 գ.թ. 228-229, դատական նիստի արձանագրությունը):
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Արթուր Վարդանյանը հայտնել է, որ հեղաշրջման մասին խոսակցություն ընդհանրապես չի եղել, խոսքը գնացել է հանրահավաքների միջոցով իշխանափոխության մասին: Նախաքննական ցուցմունքները վերցվել են հոգեբանական և ֆիզիկական ճնշումների ներքո: Պնդում է դատաքննական ցուցմունքները, դրանցում հայտնել է ողջ ճշմարտությունը: Նախաքննության ժամանակ տեղի ունեցած խախտումների մասին կան բազմաթիվ հրապարակումներ մամուլում, դրան անդրադարձել է նաև Մարդու իրավունքների պաշտպանը:

/Տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/:

Ամբաստանյալ Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատարանում տվել է ցուցմուքն, որն այնուհետև գրավոր ներկայացրել է դատարանին, հետևաբար վերջինիս ցուցմունքը ստորև ներկայացվում է բառացի.
«…Ծնողներս Արևմտյան Հայաստանից են: Հայրս Մարաշ է ծնվել, իսկ մայրս Տորդոյլ: Երկուսն էլ Կաթողիկե ընտանիքների զավակներ: Ծնվել եմ Երուսաղեմում: Առաջին վարդապետը, որ ճանաչել եմ, եղել է Հովհաննես Ծ. Վ. Կամսարականը: Որքան էլ մեզ արքիլված է կուսակցական լինել, ինքը ՀՅԴ-ի անդամ էր, և Հունական դատարանում, մահվան դատապարտված է եղել:
Հորդանանում, նա հայ երիտասարդներին զենք գործածել էր սովորեցնում: Ուներ մի քանի կտոր իր սենյակում:
Ես տարրբեր երկիրներ այցելած եմ: Տարբեր երկրներում ծառայած եմ: Ամենուրեք, միշտ օտար եմ զգացել:
Երբ 1991թ. սեպտեմբերին առաջին անգամ ոտքս հայրենի հողի վրա դրեցի, ես ամբողջությամբ զգացի, որ ես այս հողին կպատկանեմ: Այլևս օտար չէի: Այդ օրից մեծավորներիցս խնդրեցի, որ գամ և հողս ծառայեմ: Բայց միայն 2002թ.-ի հոկտեմբերին հաջողվեց, որ կարողանայի այդ երազը իրականացնել:
Կորումբացված մի վայր էր: Առաջին գործս եղավ աղոթել մեր երկրի իշանավորներին համար, ինչպես նաև օլիկարխներին համար: Երբ 2010-ին Ռադիո Մարիամը հիմնեցի, հատուկ աղոթքներ շարադրեցի, որոնք կարդում էինք ամեն օր ռադիոյից, օլիկարխների, կոռումբացված պաշտոնյաների և մեր բոլոր եկեղեցականների համար:
2015 թ.-ին, երբ ՌՄ-ի լրագրող` Լիլիթ Թորոսյանը, Բեյրութ այցելեց, որպեսզի կաթողիկե կղերի և ուրիշ հայկական ռադիո կայանների համագործակցությունը հայցե, նա հոն հանդիպեց Արթուր Վարդանյանին, ով վերջերս կարևոր մաս էր ունեցել Գեսապի ազատագրման մարտում: Մեր լրագրողը նրա հետ հարցազրույց կազմակերպեց, որը թողարկեցինք ՌՄ-ից:
Ցանկություն հայտնեցի, որ հանդիպում ունենամ նրա հետ: Մի երիտասարդ, ով իրապես հայկական շունչով տոգորված էր: Նրա մեջ տեսա չափազանց հայրենասեր անձնավորության, որը ցանկանում էր հայկական բոլոր արժեքները պահպանել: Եվ այդ նպատակով նա հիմնադրել էր Հայոց Վահան կազմակերպությունը: Նա ինձանից նյութական օժանդակություն խնդրեց, որպեսզի իր կազմակերպությունը հզորանա և ամենուրեք հայկական և հայերի իրավունքներն ու շահերը պաշտպանի: Տեսնելով նրա մեջ այդ չափազանց մեծ հայրենասիրական ջիղը, տեսնելով, որ նա միայն հայկական արժեքներն էր պաշտպանում, նրան օգնեցի. Ինձ շատ հետաքրքրեց, որ նա Ադրբեջանի և Սիրիայի մասին շատ ռազմական տեղեկություններ ուներ, որոնք իր ասելով անվճար հանձնել էր ՀՀ պաշտպաության նախարարությանն ու ազգային անվտանգության ծառայությանը: Արթուրի պատմելով ուներ մարդկանց խումբ և նա այդ խմբի անդամներին պատրաստում էր Սիրիա մեկնելու համար, քանի որ Արթուրին հրավիրում էին Սիրիայի հայ համայնքին պաշտպանելու համար:
Իր հոր մասին, և իր կյանքի մասին պատմեց, ցանկացա օգնել նրան: Մեր առաջին խոսակցությունները իրեն ցանկության մասին էր, որ ուզում էր մի երիտասարդաց խումբ կազմել: 1500 ԱՄՆ դոլար ունեի, նրան տվեցի:
Մեր խոսակցություններում, նա սկսեց պատմել, թե նա ներքին տեղեկություններ ունի, որ շատ շուտ մենք պատերազմի մեջ պիտի գտնվենք և մեծ կորուստներ ունենանք, խոսքը գնում է 18000 զոհի մասին:
Անշուշտ անմիջապես չկարողացա ընդունել այդ խոսքերը, բայց նա կարողացավ համոզել, որ նրա ըսածները անպայման պիտի իրականանան: Նրա խոսքերի մեջ շատ ֆանտաստիկ մասեր կային, բայց ինձ ամենե ավելի հետաքրքրողը Արցախի վերաբերյալ իր խոսքերն էին, մանավանդ որ Արցախը պիտի կորսնցնենք և Հայաստանը ռուսական մարզ պիտի դառնա: Սա դեռևս 2015թ.-ն էր:
Եվ եթե սկզբնապես Արթուրը նպատակ ուներ մեկնելու Սիրիա` սիրահայությանը պաշտպանելու համար, սակայն իրադարձությունները բավականին արագ զարգացան, և հասկացանք, որ Արցախի ու Հայաստանի վրա հարձակումը իրական է և պետք է կազմակերպել պաշտպանություն:
Նրան կարողացա մոտավորապես 70.000 դոլար /եվրո/ դրամ տրամադրել, սակայն չեմ հարցրել, Արթուրը ևս ինձ չի ասել, թե այդ գումարներն ինչի վրա է ծախսում, ինչ է անում, ես վստահ էի, որ այդ գումարները կծախսվեն հայանպաստ գործի համար` Հայաստանի, Արցախի, սիրահայության պաշտպանության համար: Եթե անգամ պաշտպանության համար ձեռք են բերվել զենքեր, ապա ես զենքերի ձեռք բերման հետ որևէ առընչություն չեմ ունեցել, չեմ մասնակցել ձեռքբերմանը, ես չեմ իմացել ինչ զենքեր է ձեռք բերել, որտեղից, երբ, սակայն կարծում եմ, որ իմ տված գումարներից է Արթուրն օգտագործել գնելու համար:
Արթուրին եմ տվել տեսախցիկներ, վրաններ, այդ գումարները շատերից պարտք եմ վերցրել, և մինչ օրս աշխատում եմ վերադարձնել այդ գումարները` ուրիշներից նվիրատվություն հայցելով:
Արթուրն ինձ երբեք չի ներկայացրել, թե ինչի վրա է ծախսում իմ տված գումարները, սա վերաբերում է նաև զենքերին, Արթուրը հաճախ ասում էր ինձ, որ ավելի լավ է որ ես շատ բան չիմանամ: Նախաքննության ժամանակ ցուցմունքներում որոշակի հանգամանքներ եմ նշել զենքի հետ կապված, որոնք իրականությանը չեն համապատասխանում արդեն իսկ նշածս պատճառով` հոգեբանական ճնշվածություն, և ամեն գնով կալանքից դուրս գալու ձգտում:
Անշուշտ երկրի կորումբածված լինելը հաճելի բան չէր, բայց քաջատեղյակ էի ուրիշ երկրների մեջ նույնատիպ կացության մասին:
Միակ դրդապատճառը, որ ընդունեցի օգնել, հետնյալն էր` հայրենիքիս անկախությունը: Եվ անշուշտ, այս հայրենիքի մաս է կազմում Արցախը:
Արթուրի հետ բազմաթիվ խոսակցություններ ենք ունեցալ, որոնց ժամանակ նշվել է, որ երկրում իշխանափոխություն է պետք, քանի որ այս իշխանությունն իր կոռումպացվածությամբ արդեն սպառվել է և այլևս չի գործում հօգուտ երկրի ու ժողովրդի, այլ միայն իրենց բարօրության մասին են հոգում: Չեմ կարծում, որ այդ ժամանակ կար մեկը, ով այդպես չէր մտածիլ: Արթուրն ինձ պատմեց այն ժամանակվա իշխանության` Արցախը պայմանավորված պատերազմի միջոցով Ադրբեջանին հանձնելու մասին, Արթուրն ասում էր, որ հոկտեմբերին էր պլանավորված պատերազմը, սակայն Արթուրի կարծիքով, քանի որ սկսել էին մեզ լսել և ցանկանում էին իմանալ արտասահմանյան երկրներ կան, թե ոչ, ապա այդ պատերազմը հետաձգվեց մինչև 2016թ. գարուն: Արցախն Ադրբեջանին հանձնելու նպատակն ավելի հեշտ իրականացնելու ու հետագայում պարտության մեղքը ժողովրդի վրա գցելու համար իշխանությունը Սահմանադրությունը փոխելու ծրագիրը սկսեց:
Արթուրը նկարագրում էր, թե այդ պատերազմից հետո երկիրն ինչ վիճակում կլինի, նկարագրում էր այն, ինչ մենք ունենք այսօր 2020թ. 44 օրյա պատերազմի արդյունքում:
Այն ժամանակվա իշխանության ծրագրերը խանգարելու համար մենք նախաձեռնեցինք հանրահավաքներ, ցույցեր, թռուցիկներ տարածեցինք` փորձելով ժողովրդի մոտ Սահմանադրական փոփոխություններին դեմ քվեարկելու տրամադրություն ստեղծել: Ես ինքս կազմեցի թռուցիկների տեքստը, որը Արթուրին ցույց տվեցի, և նրա հավանությունը ստանալուց հետո 20.000-ից ավելի քանակով տպեցի իմ գրասենյակում և դրանք Արթուրը տարբեր մարդկանց միջոցով սկսեց տարածել: Դատարանի դահլիճում Արթուրի ցույց տվածը հենց այդ նույն թռուցիկներից էր:
Արթուրն ասում էր, որ իր մտքում ունի իշխանափոխություն իրականացնելու 6-7 ծրագիր, որոնք իր ասելով իրարից շատ են տարբերվում, ու խնդրում էր, որ չպահանջեմ մանրամասնել, ես էլ ընդառաջում էի ու հարցեր չէի տալիս, բայց իր հետ խոսելիս հականում էի, որ թեև երբեմն խոսում էր նաև ուժ գործադրելու մասին, բայց կարծում եմ, որ դա ուղղակի ասում էր շրջապատի վրա ավելի լուրջ տպավորություն թողնելու, այլ ոչ թե իրական նպատակ էր: Ինձ մոտ նման տպավորություն ստեղծվել է հիմնականում այն պատճառով, որ անընդհատ քննարկում էինք հանրահավաքների, ցույցերի, երթերի ու թռուցիկներ տարածելու կարևորությունը: Այն ժամանակվա մեր պատկերացմամբ պետք է կատարվեր այն, ինչ կատարվեց 2018թ.-ին, երբ հանրահավաքների, ցույցերի միջոցով հնարավոր եղավ բնակչությանը հանել փողոց և իշխանությունը ստիպված հրաժարական տվեց` այսինքն` առանց արյունահեղության, առանց զենքի գործադրման:
Նպատակ չեմ ունեցել արյուն թափել և իրականում ցանկացել եմ, որ բոլոր կոռումպացված ղեկավարները և ոճրագործները իրենց գործողության արդյունքում կանգնեն արդար դատարանի առաջ և պատասխան տան արածների համար, քանի որ օրինական ընտրություններով որևէ կերպ իշխանափոխություն տեղի չէր ունենում համատարած կեղծիքների պատճառով:
Նախաքննական ցուցմունքներում պարբերաբար նշվում է հեղաշրջում, հեղափոխություն, իշխանափոխություն, ու հիմա մեզ մեղադրում են իշխանության յուրացման նախապատրաստության մեջ, սակայն իմ գործողություններից ոչ մեկը ուղղված չէր իշխանության յուրացմանը, ինձ իշխանություն պետք չէր, ես ընդամենը` հավատալով Արթուրի ասածներին, որոնք ինչպես համոզվեցի ճիշտ էին, փորձում էինք օրինական ճանապարհով ցույցերով, հավաքներով, թռուցիկներ տարածելով կանխել այն ժամանակվա իշխանություններին Արցախը պատերազմի միջոցով Ադրբեջանին հանձնելուց: Կարծում էինք, որ եթե ժողովուրդն իմանա, թե այն ժամանակվա իշխանությունն ինչ պլաններ ուներ, ապա անպայման դուրս կգար փողոց, ու իշխանությունն այդ ճնշման տակ հրաժարական կտար:
Նորից կրկնեմ, որ ես տեղյակ չեմ եղել, թե Արթուրն իմ տված գումարներ ինչի վրա է ծախում, ու եթե անգամ դրանով զենք, հադերձանք է ձեռք բերել, ապա ակնհայտ է, որ դրանք պետք է օգտագործվեին պատերազմի ժամանակ, եթե չհաջողվեր իշխանություններին հետ պահել և պատերազմը սկսվեր: Ի դեպ, այն նույն աձինք, ովքեր այն ժամանակ պատրաստվում էին պատերազմ լինելու դեպքում մեկնել սահման, 2020թ. մեկնել են հայրենիք համար կռվելու: Ի՞նչ է, հայրենիքի ազատության, ինքնիշխանության համար պայքարելը իշխանության յուրացում է:
Ես այդ ընթացքում ևս Արթուրին պատերազմի մեկնելիս անհրաժեշը պարագաներ ձեռք բերելու համար տրամադրել եմ 3.500.000 մլն դրամ տարբեր անձանցից պարտք վերցնելով և նորից չեմ հարցրել, թե այդ գումարներն ինչի վրա է ծախսել, քանի որ նորից վստահ էի, որ Արթուրն այդ գումարները ծախսելու է ճիշտ նպատակին:
Հիմա անդրադառնամ իմ նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների տարբերությանը: Ես հոգևորական լինելով չափազանց ծանր հոգեբանական վիճակում էի գտնվում, պաշտպանիս հետ խորհրդակցելուց հետո որոշեցի ցուցմունք տալ, սակայն կարծես թե դա նախաքննական մարմնին չբավարարեց և իմ նկատմամբ հոգեբանական ճնշումները շատ խիստ էին: Ես ֆիզիկական բռնության չեմ ենթարկվել, սակայն հոգեբանական ճնշումները անընդհատ կային, առողջական վիճակս գնալով վատանում էր, ես ունեմ շաքարային դիաբետ և այնտեղ ավելի էր արտահայտվել, ժամերով լինում էի վերևում, իհարկե ուտելիք չէր լինում և վատ ինքնազգացողությամբ առանց պաշտպանի ցուցմունքներ էին տրվում, թեև ունեի պաշտպան, սակայն նշվում էր, որ ցանկանում եմ առանց պաշտպանի հարցաքննվել և այդ ցուցմունքների գինը պետք է լիներ իմ ազատությունը, ինչն ամենամեծ արժեքն է` հատկապես ազատազրված անձի համար:
Հունվարի սկզբներին ինձ հայտնեցին, որ իմ ազատ արձակվելու համար նախաքննական ցուցմունքները ես պետք է պնդեմ տեսախցիկի առաջ: Տեսագրման ժամանակ, երբ արդեն պաշտպաններիս հետ էի, բարձրացրի իմ վատառողջ լինելու և այդ վիճակում մինչ այդ առանց պաշտպանների հարցաքննված լինելու հարցը, սակայն Համբարձումյանը հարցաքննությունն ընդհատեց, հիշեցրեց, որ եթե ես նախաքննական ցուցմունքները չպնդեմ, ապա դուրս չեմ գա, ու հրապարակեց իմ ցուցմունքները, որոնց վերաբերյալ նշեցի, որ պնդում եմ:
Եվ որպեսզի իմ ընկճված վիճակն արդարացվի նշվեց նաև, որ ես իբրև թե տեսաձայնագրման պատճառով եմ կաշկանդված: Ես ամբողջ կյանքիս ընթացքում հանդես եմ եկել ելույթներով, այդ թվում նաև տեսախցիկների առջև, ուստի տեսախցիկի առկայությունն ինձ որևէ կերպ չէր կարող ճնշել կամ կաշկանդել:
Անգամ նախաքննության ավարտին` չնայած ես արդեն մի քանի ամիս էր դրսում էի, սակայն պարբերաբար ինձ հիշեցնում էին, թե ինչի գնով եմ ես դրսում, գործը դատարան ուղարկելիս էլ նշեցի, թե պնդում եմ իմ նախաքննական ցուցմունքները, այնինչ դրանք իրականությանը չէին համապատասխանում, իսկ իրականությունն արդեն հայտնում եմ դատարանում, քանի որ սա իմ վերջին շանսն է գոնե մեկ անգամ իրականությունն ասելու:
Շատ անհեդեդություններ կան 38 հատորների մեջ, որոնց մի մասի վերաբերյալ ես նշել եմ գործի նյութերի հրապարակման ժամանակ: Դրանից մեկն այն է, որ մինչ օրս էլ լրատվականները տարածում են, թե ցանկացել ենք նախագահի ինքնագիրը կործանել: Ես նման ցանկություն չեմ ունեցել և մեր «խումբ» կոչեցյալից որևէ մեկին չգիտեմ, որ նման ցանկություն ունեցած կլինի:
Ասել, որ այս մեղադրյալ 20 անձինք խումբ են ... նրանց մեծամասնության հանդիպեցի դատարանում:
Ես որևէ հանցավոր համագործակցություն չեմ ստեղծել, չեմ մասնակցել, այս մարդկանցից մի քանիսին եմ ճանաչում, բայց մեծ մասին տեսել եմ միայն այս գործի շրջանակներում:
Թե ինչպես եմ Արթուրի հետ ծանոթացել, արդեն նշեցի: Շիրխանյանին ծանոթացել եմ Մոսկվայում ապրիլի 24-ի տոնակատարության առիթով սփռում կատարելիս: Հայաստան գալուց հետո էլ քննարկել ենք կրթական և գյուղերի զարգացման մի շարք ծրագրեր, և անգամ իմ խնդրանքով ինձ մի ծրագիր տվեց:
Ճանաչել եմ Գևորգ Ջնդոյանին, Փանիկի հովիվն էի, ես երբեք ոչ ոքի այդ թվում Գևորգի հետ չեմ քննարկել հեղաշրջման, իշխանության յուրացման հարցեր: Գևորգի միջոցով էր Գյումրիում կազմակերպվել հանրահավաք-ցույցը, նաև թռուցիկների տարածումը:
Ճանաչել եմ Տիգրան Բոյաջյանին, ով Փանիկ գյուղից էր, սակայն իր հետ առհասարակ շփում չեմ ունեցել, ուղղակի գիտեի, որ Փանիկ գյուղից էր:
Ասյա Մկրաչյանին, Նելլի Մինասյանին տեսել եմ Արթուրի հետ, կարծեմ մեկ անգամ ասեց, որ պետք է գնան Սիրիա կռվելու, սակայն նրանց հետ առանձնապես չեմ հիշում, որ խոսացած լինեմ:
Մնացած ամբաստանյալներին չեմ տեսել, առաջին անգամ հանդիպել եմ դատարանում:
6 տարի ի վեր, որքան էլ բանտում չեմ, ազատության մեջ էլ չեմ: 6 տարի չափազանց երկար ժամանակ է, այսպիսի մի դատավարություն ձգձգելու համար: 6 տարի ահագին ի զուր ծախսեր արեցի Երևան գալով և շատ անգամներ նիստեր չունեցանք: Ամեն անգամ որ Երևան եկա, առնվազն 30,000 դր. ծախս էր ինձ համար:
Առողջությանս համար կարիք ունեմ Ավստրալիա գնալ, բայց ազատ չեմ դա անել:
Եկեղեցական մեծավորներս որևիցե պաշտոն չեն հանցնում, մինչև որ դատը չավարտվի: Սա արդեն չափազանց մեծ պատիժ է ինձ համար:
Այդ գրավված ապրանքներից, ապահովաբար մի համակարգիչ կորսնցուցին: Որը իմը չէր, այլ մի աշխատողի, ով ցայժմ ափսոսում է իր կորսնցուցած շատ կարևոր աշխատանքները և տեղեկությունները, որ միայն հոն զետեղված էր: Այդ անձը մինչ օրս աշխատում է երիտասարդների հետ:
Մեր անմեղ արարկաներից շատ բաներ ի զուր դեռ ևս նստել են.
Իմ անձնական երկու համակարգիչներս նստել են: Կարևոր տեղեկություններ ունեմ հոն, աշխատում էի գիրք գրել ...
Երիտասարդների վրանները անշուշտ փտտած պիտի լինեն /քնապարկեր/, տեսախցիկները ... այս բոլորը կարելի էր վերադարձնել որպեսզի մեր աշխատանքը երիտասարդների հետ չտուժեր ...
Բարեփոխումների բազմաթիվ ծրագրեր քննարկվել են ոչ միայն այդ ժամանակահատվածում, ես միշտ եմ մտածել և փորձել գտնել հովանավորներ և այդ ծրագրերի իրականացման տարբերակներ:
Ուստի զարմանալի չէ, որ նման բազմաթիվ մտքեր ու գրություններ, խոսքեր կարելի էր գտնել իմ համակարգչում և թղթերում:
Այն ժամանակ դեռևս 2015թ. կարծում էի, որ հնարավոր է այդ կերպ իշխանությանը հրաժարականին հասնել, ոչ ոք չէր հավատում, այդ թվում քննիչները, սակայն ականատեսը եղանք, որ դա հնարավոր էր: Այդ դեպքում, ինչու էր դա այդքան անհավատալի մեր պարագայում: Եվ նախաքննությունը հաշվի առնելով, որ Արթուրը պատերազմի պարագայում պատրաստվում էր հայրենիքի պաշտպանության, ապա այս երկուսն իրար միացրին և իրականությունն այլ ներկայացրին:
Պնդում եմ դատարանում իմ տված ցուցմուքները, դրանք իրականությունն են, ներկայացրել եմ այն, ինչ գիտեմ, ուստի հրաժարվում եմ հարցերի պատասխանելուց…»:
Ա.Թոթոնջյանի կողմից իր գրավոր ցուցմունքը դատարանին ներկայացնելուց հետո, վերջինս պատասխանել է առաջադրված հարցերին` հայտնելով, որ սկզբից ծրագիրն եղել է գնալ Սիրիա, բայց հետագայում ծրագրերը փոխվել են: Ամեն դեպքում, զենքերը պիտի պետք գային պատերազմի ժամանակ, եթե իշխանափոխությունը չհաջողվեր: Ինքը տեղյակ է եղել, որ իր տված գումարներից Արթուր զենք է գնել: Արթուրը մտածել է, որ պետք է պատերազմի մասնակցեն: 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին իրեն կալանավորել են, 2016 թվականի հունվարի 25-ին` ազատ արձակել: Իր մոտ կար ներքին ճնշում` օր առաջ դուրս գալ քրեակատարողական հիմնարկից: Իր վրա եղել են հոգեբանական ճնշումներ, այդ ճնշումների արդյունքում ինքը պաշտպան ունենալով, հայտնել է, որ ցանկանում է հարցաքննվել առանց իր պաշտպանի և տվել է իրավապահ մարմինների համար ցանկալի ցուցմունքներ: Իր վրա գործադրված հոգաբանական ճնշումների մասին ոչ ազատազրկման ժամանակ և ոչ էլ հետագայում չի բարձրաձայնել, քանի որ չի կարծել, որ դա որևէ արդյունք կտա:
/Տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանն արձանագրելով, որ մեղադրյալի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները:
25.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս Ա. Թոթոնջյանը հրաժարվել է ցուցմունք է տալ:
26.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս Ա. Թոթոնջյանը հրաժարվել է ցուցմունք է տալ:
Ա. Թոթոնջյանը 26.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Չի ընդունում իրեն առաջադրված մեղադրանքը, 2015 թվականի սկզբին լսել է Արթուր Վարդանյանի հարցազրույցներից մեկը, որում նա խոսել է Քեսաբի մարտերում իր մասնակցության մասին: 2015 թվականի ապրիլ-մայիս ամիսներին հանդիպել է նրան և ճանաչել՝ որպես չափազանց հայրենասեր մարդու, ով մտահոգ է եղել մշակութային արժեքների պահպանման համար: Արթուրն իրենից նյութական օժանդակություն է խնդրել՝ «Հայոց վահան» կազմակերպության համար: Իրեն հետաքրքրել է այն փաստը, որ Արթուրը Ադրբեջանի ու Սիրիայի մասին ռազմական տեղեկություններ ուներ, որոնց դիմաց ֆրանսիացիները մեծ գումար էին առաջարկում, Արթուրը հրաժարվել է: Եվ Ադրբեջանի ու Նախիջևանի մասին տեղեկություններն անվճար հանձնել է ՀՀ ԱԱԾ-ին ու ՊՆ-ին: Այդ ամենն իր մեջ հիացմունք է առաջացրել: Սկսած 2015-ի մայիսից մինչև նոյեմբեր ինքն Արթուրին տվել է 60-70 հազար դոլար կանխիկ գումար: Գումարի մեծ մասը վերցրել է ընկերներից, որոնց ասել է, թե շենք է վերանորոգում: Երբեք չի մտածել հանցավոր համագործակցություն ստեղծել կամ մասնակցել դրան: Տեղյակ է եղել, որ Արթուրն ունի մի խումբ՝ աղջիկների և տղաների, որոնց պատրաստում է՝ Սիրիա մեկնելու համար: Արթուրը հետաքրքրվել է ապօրինի հանքերով և հայ օլիգարխների մասին տեղեկություներով, ինքն ինչ-որ կարող էր, իմացել է և հավաքել այդ տեղեկությունները: Ցանկացել է այդ տեղեկությունները հրապարակել հայկական և արտասահմանյան լրատվամիջոցներով…»:
30.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս Ա. Թոթոնջյանը հրաժարվել է ցուցմունք է տալ:
Ա. Թոթոնջյանը 07.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…2014թ. դեկտեմբերին կամ 2015թ. հունվարին Լիլիթ Թորոսյանը մեկնել է Լիբանան՝ համագործակցություն փնտրելու նպատակով։ Այնտեղ նա հանդիպել էր Սիլվա անունով մի կնոջ, որը խոսել է Արթուր Վարդանյանի մասին, ով մասնակցություն է ունեցել Քեսաբի ազատագրմանը։ … Լիլիթը, վերադառնալով Հայաստան, «Սկայպով» հարցազրույց է վերցրել Արթուր Վարդանյանից։ Դրանից հետո Լիլիթն ասել է, որ Արթուրը ցանկություն ունի իրեն՝ Հայր Անտոնին հանդիպելու։ 2015թ. մարտին Սիլվան և Արթուրը եկել են Գյումրի՝ իրենց ռադիո այցելության։ Ինքը այնքան է ոգևորվել Արթուրի «Հայոց վահան» կազմակերպությամբ, որ Արթուրին նվիրել է 1000 եվրո և 300 ԱՄՆ դոլար։ 2015թ. ապրիլին Արթուրը երկրորդ անգամ է վերադարձել Հայաստան ու կրկին հանդիպել է իրեն և խոսակցություններից հասկացել է, որ նա դժգոհություն ունի Հայաստանում տիրող վիճակից։ Արթուրը գտնում էր, որ Հայաստանում իշխանափոխության կարելի է հասնել զենքով, ուժի միջոցով, սակայն ինքը վերջինիս հետ է պահել այդ մտքից…»:
Ա. Թոթոնջյանը 08.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…2015թ. մայիսին Մոսկվայում հանդիպել է Մոսկվայի հայ կաթողիկե վարդապետ Պետրոս Պետրոսյանի հորեղբորը՝ Վահան Շիրխանյանին։ Դրանից հետո հունիսին Վ. Շիրխանյանի հետ հանդիպել են Երևանում՝ մի սրճարանում, որին ներկա է եղել նաև Լիլիթը։ Խոսելով իշխանափոխության մասին՝ Վ. Շիրխանյանն ասել է, որ որպես ՀՀ նախագահ՝ ինքը տեսնում է Սեյրան Օհանյանին։ Հաջորդ անգամ հանդիպել են Գյումրիում, որին ներկա են եղել նաև Արթուր Վարդանյանը և Լիլիթ Թորոսյանը։ Շատ մակերեսային խոսել են իշխանափոխությունից, Արթուրն ասել է, որ ինքը չի վստահում Վահան Շիրխանյանին։ Այնուհետեև հանդիպել են Շիրխանյանի տանը, որը գտնվում է Պռոշյան փողոցում։ Հանդիպմանը ներկա են եղել ինքը, Լիլիթը, Արթուրը և Վահան Շիրխանյանը։ Այնտեղ ավելի պարզ է խոսվել իշխանափոխությունից և Շիրխանյանն ասել է, որ եթե միայն ՀՀ նախագահը վերացվի, ամբողջ իշխանությունը կփոխվի։ Արթուրը կարծիք է հայտնել, որ պետք է մեծ թվով անձինք մասնակցեն հեղաշրջմանը, բայց Շիրխանյանը ասել է, որ կարիք չկա, միայն երկու կամ երեք հոգին կարող են գործը կատարել՝ սեպտեմբերի 21-ի տոնական միջոցառումների ժամանակ։ Շիրխանյանը հայտնել է, որ կարող է այդ մարդկանց ներս տանել այնտեղ, որտեղ պետք է գտնվեր ՀՀ նախագահը։ Կոնկրետ որևէ պայմանավորվածություն չի եղել իրենց ու Շիրխանյանի միջև։ Արթուրը դուրս գալուց հետո ասել է, որ Շիրխանյանն իրենց կսպանի՝ իբրև ահաբեկիչներ և իշխանությունը կփոխանցի Օհանյանին։ Արթուրը Շիրխանյանի հետ խոսակցության ժամանակ ընդունել է նրա առաջարկությունը՝ ցույց տալով իբր համակարծիք է, սակայն իրեն ասել է, որ իրենք այդքան հիմար չեն, որ շարժվեն Շիրխանյանի ծրագրով և հիշեցրել է, որ ինքը առաջին վայրկյանից, դեռևս Գյումրիում կայացած հանդիպման ժամանակ, չէր վստահել Շիրխանյանին։ Դրանից հետո ինքը, Լիլիթը և Արթուրը ևս երկու անգամ հանդիպել են Շիրխանյանի հետ՝ մեկ անգամ՝ նրա տանը և մեկ անգամ՝ Միշել Դավուդյանի գրասենյակում, որը գտնվում է «Մոսկվա» կինոթատրոնի մոտ։ Շիրխանյանը Միշելին չի ճանաչել, իսկ ինքը նրան ճանաչել է շատ վաղուց և ունի լավ հարաբերություններ։ Միշելը տրամադրել է Երևանի իր գրասենյակը՝ որպես ժողովի տեղ՝ առանց մասնակցելու իրենց հանդիպումներին։ Միշելի հետ ինքը խոսել է շատ ընդհանուր, որ երկրում իշխանափոխություն պետք է արվի և իրենց հանդիպումների ընթացքում նրան ծանոթացրել է Արթուրի հետ։ Արթուրը սկզբում նպատակադրվել էր հեղաշրջումը իրականացնել` զոհեր տալով, սակայն դրա հետ ինքը համաձայն չի եղել, ու նրան բացատրել է, որ չարժե իշխանափոխության հասնել այդ ճանապարհով, նույն մտքին է եղել նաև Միշելը, որը ևս գտնում էր, որ հեղաշրջումը Հայաստանում չպետք է իրականացվի սպանությունների միջոցով, իրենք երկուսով Արթուրին ետ են պահել այդ մտքից ու ասել են, որ զենքը պետք է օգտագործվի բացառապես վախեցնելու և ազդեցություն գործադրելու նպատակով։ Արթուրն ընթացքում իրենց դիրքորոշման հետ համաձայնել է։ Միշելը սկզբում շատ վերացական է վերաբերել այս ամենին և չի ցանկանկացել որևէ կերպ այս գործի մեջ լինել։ Ինքն Արթուր Վարդանյանին տվել է 60-ից 65 հազար ԱՄՆ դոլար գումար, որից 10.000 եվրոն իրեն տվել է Միշելը, իսկ մնացած գումարները իրեն տվել են տարբեր անձինք, որոնց ինքը ներկայացրել է, որ այդ գումարները վերցնում է պարտքով՝ իրենց կազմակերպությանը պատկանող շինության վերանորոգման աշխատանքներում օգտագործելու և հետագայում իրենց վերադարձնելու համար։ Նշված գումարներից 5000 եվրոն իրեն փոխանցել է Միշելը, սակայն նրան չի պատկանել, այլ նրա միջոցով ուղարկել է Ֆրանսուազ Գույումջյան անունով մի ֆրանսուհի՝ պարտքով, 5000 ԱՄՆ դոլար ինքն առձեռն վերցրել է Միշել Ճանջիից, որը բնակվում է Հռոմում և իր վաղեմի ընկերն է, 10.000 ԱՄՆ դոլար իրեն տվել են «Հայ քույրերի» միաբանությունից, 8000 ԱՄՆ դոլար և 1.500.000 ՀՀ դրամ վերցրել է Սաթենիկ Վանոյանից, ով իր աշխատողն է և նրա անձնական գումարներից է, 3000 եվրո վերցրել է Կալկաթայի Մայր Թերեզայի քույրերից, որոնք գործում են Նորք Մարաշում, 15.000 եվրո տրվել է Ֆրանսիայում գործող «Oeuvre d Orient» անվանմամբ կազմակերպության կողմից։ Նշված գումարները իրեն տրվել են շենքի շինարարության համար օգտագործելու նպատակով, սակայն ինքը դրանք տվել է Արթուր Վարդանյանին, որ դրանով նա իր խմբի երիտասարդներին մարզի, զենք գնի և պատրաստվի հեղաշրջմանը։ Հաստատել է, որ զենքը նախատեսված չէ եղել սպանություններ կատարելու համար, այն պետք է օգտագործվեր բացառապես վախեցնելու և զգաստացնելու նպատակով…»:
Ա. Թոթոնջյանը 08.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Վահան Շիրխանյանի հետ Միշելի մոտ գնացել են 2015 թվականի մոտավորապես հունիս-հուլիս ամիսների ընթացքում։ Ինքն օգտագործել է Միշելի գրասենյակը Արթուրի հետ հանդիպումներ ունենալու նպատակով։ Միշելի գրասենյակային տարածքում մի առանձնացված սենյակ կա, որն օգտագործվել է ժողովների համար: Այդ սենյակը Միշելը տրամադրել է նաև իրեն՝ հանդիպումներ ունենալու և աշխատելու համար։ Իր մոտ են գտնվել Միշելի գրասենյակի բանալիները և ինքն անգամ երբ Միշելը գրասենյակում չի եղել, ազատ մտել է նշված սենյակ ու կատարել իր աշխատանքը։ Այդպես եղել է տարիներ շարունակ։ Միշելի աշխատակիցները նույնպես օգտվել են այդ սենյակից՝ ժողովներ անցկացնելու և հաճախորդները ընդունելու համար։ Ինչպես այս դեպքի հետ կապված, այնպես էլ ընդհանրապես, նշված սենյակում ինքը որևէ փաստաթուղթ կամ այլ իրեր չի ունեցել։ Վահան Շիրխանյանն ասել է, որ ցանկանում է Սպաների համահայկական միություն ստեղծել և այդ հարցում փնտրում էր Օհանյանի աջակցությունը։ Այդ ասելով՝ նա հասկացրել է, որ Օհանյանին մոտ անձնավորություն է։ Միշելի գրասենյակ Շիրխանյանն եկել է հունիս-հուլիս ամիսների ընթացքում, երբ Միշելը բացակայում էր Հայաստանից, այնտեղ հանդիպել են ինքը, Արթուրը, Լիլիթը և Վահան Շիրխանյանը։ Այդ ժամանակ Արթուրն ասել է, որ իր մտքում հեղաշրջման 6-7 ձևեր կան և նա խնդրել է, որ ինքը չստիպի նրան մանրամասնել կոնկրետ ծրագրերը, որովհետև նա դեռ չէր որոշել, թե կոնկրետ ինչ եղանակով է այն իրականացնելու, միայն պարզ էր, որ հեղաշրջում էր կատարվելու ուժի կիրառմամբ։ Արթուրի ակնկալիքը Շիրխանյանից այն է եղել, որ վերջինս կազմակերպեր հանդիպում ՀՀ ՊՆ նախարար Օհանյանի հետ, որպեսզի Արթուրը համաձայնության գար Օհանյանի հետ հեղաշրջմանն օգնելու հարցում։ Շիրխանյանը ասել է, որ այդ հանդիպումը անհնարին է կազմակերպել և Օհանյանին որևէ բան չի հաղորդել Արթուրի գոյության մասին։ Սեպտեմբերի 8-ից հետո մոտ 4 շաբաթ Շիրխանյանի հետ կապը դադարեցվել է, այդ ընթացքում Շիրխանյանին լուր է ուղարկվել, որ Արթուրը արտասահման պետք է գնա գումար հավաքելու նպատակով, որպեսզի այն օգտագործվի հեղաշրջման իրականացման նպատակով։ Այդ իսկ պատճառով սեպտեմբերի 21-ի հետ կապված ոչինչ չձեռնարկվել և չիրականացվել։ Արթուրը իրականում այդ ընթացքում գտնվել է Հայաստանում, սակայն չի ցանկացել, որ Շիրխանյանի ծրագիրը սեպտեմբերի 21-ի հետ կապված իրագործվի, իր նախորդ ցուցմունքում նշված պատճառներով։ Շիրխանյանի հետ կապը պահպանվել է իր կամ Լիլիթի միջոցով, իրենք զանգել են վերջինիս բջջային սովորական հեռախոսահամարին, որից հետո պայմանավորվել են հանդիպման տեղի ու ժամանակի մասին։ Արթուրը նրան չի զանգել։ Արթուրը իրեն ասել է, որ Շիրխանյանը նրան հավաստիացրել է, որ իրենք, թե կոնկերտ ովքեր են, չգիտի, ամեն ինչ ունեն հեղաշրջում կատարելու համար, միայն կես միլիոն ԱՄՆ դոլարի կարիք ունեն, որպեսզի որոշ անձանց կաշառեն։ Վերջին անգամ ինքը Շիրխանյանի հետ հանդիպում է ունեցել Միշելի գրասենյակում՝ վերոհիշյալ հանգամանքներում։ Հանդիպման առիթը կրկին այն էր, որ Արթուրը նրանից խնդրել է օգնել հանդիպել Սեյրան Օհանյանի հետ։ Արդյունքում կարող է ասել, որ Արթուրի բազմաթիվ խնդրանքների հետևանքով Շիրխանյանը խոստացել է, որ կարճ տեսակցություն տեղի կունենա սպաների ժողովի սրահում Օհանյանի հետ։ Արթուրն էլ սպասել է այդ հանդիպմանը, որից հետո նոր պետք է իրականացներ հեղաշրջումը՝ առանց արյան։ Միշելի գրասենյակում տեղի ունեցած խոսակցությունից հետո Արթուրը Լիլիթի միջոցով շարունակել է կապ պաշտպանել Շիրխանյանի հետ, և այդ կապի ընթացքում էլ Շիրխանյանը նրանից կես միլիոն ԱՄՆ դոլար գումար է ուզել, ինչը բնականաբար Արթուրի կողմից մերժվել է, քանի որ ինքը գումար չի ունեցել։ Արթուրի և իրենց բռնվելուց մոտ 10 օր առաջ Արթուրը իրեն ասել է, որ Շիրխանյանը խոստացել է սպաների տան մեջ հանդիպում կազմակերպել Օհանյանի հետ, և դրանից հետո Արթուրը նոր պետք է գործեր։ Փաստորեն Արթուրն այդ հանդիպմանն էր սպասում։ Սա իր իմացած ճշմարտությունն է, որը համար կարող է Սուրբ Գրքի վրա երդվել։ Միշելը Արթուրին անձամբ գումար չի տվել։ Ինքն Արթուրին գումարները տվել է մաս-մաս, եղել են դեպքեր, որ գումարը նրան տվել է Միշելի գրասենյակում, սակայն վերջինս այնտեղ չի գտնվել…»:
Ա. Թոթոնջյանը 11.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Արթուրը չի մանրամասնել, թե հեղաշրջումը կոնկրետ ինչ ուժերով և ինչ եղանակով է իրականացնելու, նա ծրագրերի մասին իրենց, այսինքն՝ իրեն, Միշելին և Լիլիթին մանրամասնորեն տեղյակ չի պահել։ Միայն ասել է, որ զանազան ծրագրեր ունի և օրվա իրավիճակից ելնելով՝ պետք է կողմնորոշվի, որոշում կայացնի և գործի։ Արթուրի կողմից զենքը գնելու մասին Միշելի հետ ինքը խոսակցություններ չի ունեցել, նրա տված գումարներից 10.000 եվրո գումար ինքը հատկացրել է Արթուր Վարդանյանին։ Միշելը տեղյակ է եղել, որ ինքը գումարներ էր տալիս Արթուրին, որպեսզի դրանով նա լուծի ինչպես անձնական, այնպես էլ իշխանափոխության հետ կապված կազմակերպչական հարցերը։ Իշխանափոխությունը կամ պետք է տեղի ունենար Օհանյանի համաձայնությամբ և բանակի ուժով նախագահի հրաժարականը ստիպելով կամ Արթուր Վարդանյանն իր խմբերով, զենքի սպառնալիքով, սակայն առանց արյան, նույն կերպ պարտադրելու էր ՀՀ նախագահին տալ հրաժարական։ Իրենք նպատակ չեն ունեցել արյուն թափել և իրականում ցանկացել են, որ բոլոր կոռումպացված ղեկավարները և ոճրագործները իրենց գործողության արդյունքում կանգնեն արդար դատարանի առաջ և պատասխան տան արածների համար, քանի որ օրինական ընտրություններով որևէ կերպ իշխանափոխություն տեղի չէր ունենում և չէր կարող ունենալ համատարած կեղծիքների պատճառով։ Ինքը վերջին անգամ նշված հարցի հետ կապված Արթուրի հետ խոսել է 2015թ. նոյեմբերի 23-ին, ու նա իրեն ասել է, որ գրոհն իրականացնելու է մինչև դեկտեմբերի 1-ը, այնպես, որ լինի ՀՀ Ազգային ժողովի նիստի օր, և Արթուրը հույս է ունեցել, որ Շիրխանյանի միջոցով պիտի հանդիպի Օհանյանին և նրա համաձայնությունն ու օժանդակության հավաստիքը ստանա։ Եթե այդ հանդիպումը Շիրխանյանը չկազմակերպեր, այդ ընթացքում ամենաուշը երկուշաբթի՝ նոյեմբերի 30-ին, դա պետք է տեղի ունենար՝ արդեն միայն Արթուրի ուժերով՝ Օհանյանին պարտադրելու միջոցով, որ նա հրահանգի բանակին չմիջամտել և միաժամանակ հեռուստաելույթի միջոցով ստիպի հրաժարական տալ նախագահին։ Օհանյանին ստիպելու եղանակը Արթուրը չի մանրամասնել, բայց խոստացել է իրեն, որ արյունահոսություն չի լինի։ Կրկնել է, որ զենքը պետք է գործածվեր միայն վախեցնելու նպատակով։ Ինքը պետք է հրավերներ կազմեր՝ ուղղված բոլոր դեսպաններին, որ յուրաքանչյուրն իր հետ մեկ-երկու անձ բերեր, գրոհի հաջորդ օրը ժամը 12-ին «Մարիոտ» հյուրանոց գային, որտեղ նրանց պետք է ներկայացնեին, որ այս ամենը Հայաստանի հայկական ուժերով և դրամագլխով իրականացված է։ Նամակի մեջ նշված էր, որ իրենք պահելու են բոլոր պարտավորությունները և պետք է հարգեն միջազգային պայմանագրերը։ Հրավերի տեքստն ինքն է գրել՝ Արթուրի հետ համաձայնեցնելով, բացի այդ գրել են նաև ինչ-որ հայտարարության տեքստ, որը վերնագրված էր «Ազատ Հայաստան», ու այն պետք է կարդացվեր հրավերի օրը, երբ ներկա կլինեին դեսպանությունների ներկայացուցիչները։ Հյուրանոցի հետ որևէ կապ չի եղել նշվածի առնչությամբ, իսկ այն ընտրվել է որպես չեզոք վայր։ Նախատեսված է եղել, որ նշված հանդիպմանը ներկա է լինելու նաև Միշելը, ու նա իր անունից հրապարակելու է նշված նամակի տեքստը, դրա համար էլ ինքը նամակում նշել է նրա անունը՝ որպես նրա կողմից կատարվելիք հայտարարություն։ Միշելը նոյեմբերի 3-ին կամ 10-ին, կոնկրետ չի հիշում, մեկնել է Հայաստանից՝ ընկերոջ հուղարկավորությանը մասնակցելու առիթով, և դրանից հետո չի ցանկացել վերադառնալ։ Ինքը հստակ չգիտի, թե Միշելը երբ է վերադառնալու Հայաստան, երբ նա այստեղից մեկնել է, դեռ գրոհի կոնկրետ օրը որոշված չի եղել, սակայն նա տեղյակ է եղել, որ ինքը պետք է վերը նշված նամակը, որն իր անունից է գրվել, հրապարակեր դեսպանատների ներկայացուցիչների համար։ Միշելը թե ինչու չի եկել Հայաստան, չի կարող բացատրել։ Կրկնել է, որ Միշելն անձամբ Արթուր Վարդանյանին կամ խմբի որևէ անդամի երբեք գումար չի տվել։ Նույնիսկ չափազանցնելով՝ ինքը Գևորգ Ջնդոյանին ասել է, թե իբր Արթուրին տվել է 100.000 ԱՄՆ դոլարից ավելի գումար, սակայն դա իրականությանը չի համապատասխանել. ինքը Արթուրին տվել է ընդամենը 60-65 հազար ԱՄՆ դոլար, որը եղել է մաս-մաս՝ և՛ ԱՄՆ դոլարով, և՛ ՀՀ դրամով, և՛ եվրոյով…»:
Ա. Թոթոնջյանը 14.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Իշխանափոխությունն ինքը պատկերացրել է հետևյալ կեպ՝ Շիրխանյանի օգնությամբ գնալ Օհանյանի մոտ կամ նրա համագործակցությունը ապահովել, եթե ոչ, զենքի ուժով պարտադրել, որ նա համաձայնի և արձակի պետք եղած հրահանգները, որպեսզի բանակը միջամտի և ստիպի զանազան անձնավորություններին, որ նրանք ենթարկվեն իշխանափոխության պահանջին։ Որովհետև որոշ անձնավորություններ չափազանց մեծ քանակով թիկնապահներ են ունեցել և միշտ շրջապատված են եղել նրանցով, ամենահարմար ժամանակը եղել է ՀՀ Ազգային ժողովի նիստի ընթացքը, քանի որ ամենաքիչ քանակը թիկնապահները հենց այդ ժամանակ է լինում։ Զենքը ի սկզբանե գործադրելու նպատակ չի եղել։ Ամեն մարդ զենքից վախենում է և դիմացինի զենքի առաջ տեղի է տալիս՝ չցանկանալով «էշ նահատակ» լինել։ Ամենասկզբից Արթուր Վարդանյանը մտքում ունեցել է հեղաշրջման ծրագիրը իրականացնելու համար հինգից ավելի տարբերակներ։ Արթուրը մտածել է նաև արյունահեղությամբ հեղաշրջումն իրականացնել։ Կամաց-կամաց այդ ամենը փոխվել է և նա հասկացել է, որ համաշխարհային ատյանի առջև ցանկալի չէ «ահաբեկիչ» մականունը ունենալը։ Մյուս կողմից այդ երիտասարդներին պետք էր համոզել, որ իրենք պաշտպանված պետք է լինեն՝ սովորելով միաժամանակ զենքեր գործադրել, զենքեր ունենալ։ Իսկ ուժեղ պայթուցիչների նպատակը Արթուրն իրեն հետևյալ կերպ է բացատրել՝ ճանապարհները խորտակել, որպեսզի Ղարաբաղի կողմից զորագունդը առաջ չգա, ինչպես Մարտի 1-ին է եղել։ Վերջին օրերին Արթուրը իրեն հայտնել է, որ այլևս այդ գործողության կարիքը չկա, որովհետև Մոսկվայից Հակոբ Յուզբաշովը իրեն հավաստիացրել է, որ նա անպայման կապահովի, որ Ղարաբաղի գունդը չտեղափոխվի դեպի Հայաստան։ Հակոբ Յուզբաշովին ինքը չի ճանաչել, նրա մասին իրեն ասել է Արթուրը, թե նա ում միջոցով է Հակոբ Յուզբաշովի հետ ծանոթացել և կապ հաստատել՝ չգիտի։ Ինքը հիշում է, որ ս.թ. հոկտեմբերի վերջերին Արթուրը տղաներից մեկի հետ, որին կոնկրետ ինքը չգիտի, մեկ օրով մեկնել է Մոսկվա՝ Հակոբ Յուզբաշովի հետ հանդիպելու և այնտեղից վերադառնալուց հետո իրեն տեղեկացրել է, որ վերջինիս հետ պայմանավորվել է՝ Ղարաբաղի գնդի հետ կապված հարցի շուրջ։ Անձամբ զինամթերքից և դրանց գներից որևիցե տեղեկություն չունի։ Արթուրն իրեն ասել է, որ երկու կամ երեք կտոր զենքեր նրան նվիրել են։ Ինքն անձամբ միայն մեկ ատրճանակ է տեսել, որն Արթուրը գնելուց առաջ փորձել է, այն չի աշխատել, Արթուրն այդ ատրճանակը փորձարկել է իր պարտեզում։ Այդ ատրճանակի համար Արթուրը վճարել է ինչ-որ գումար, ենթադրում է՝ Հակոբի միջոցով, որից հետո Հակոբին կանչել է, որպեսզի զենքը վերադարձնի և գումարը ետ ստանա։ Հակոբն եկել է ու ատրճանակը ետ տարել, իսկ գումարը այդ պահին չի վերադարձրել։ Դրա փոխարեն նա բերել է մեկ այլ զենք, որը ինքը տեսել է հեռվից և կարող է ասել, որ այն ատրճանակ չի եղել, երկու մասի ծալվող առարկա է եղել մոտ 70-ից 80 սմ չափով։ Ինքը չգիտի, թե Հակոբն այդ զենքերը ումից է վերցրել և տվել Արթուրին։ Հիմնվելով այն խոսակցությունների վրա, որն Արթուրն ունեցել է Հակոբի հետ իր ներկայությամբ, հավանաբար, Արթուրը չի ճանաչել այն անձին, ումից Հակոբը բերել է զենքը։ Եթե ոչ, այդ գիշերը իսկ պիտի գնար և ատրճանակի գումարը վերցներ։ Այդ օրերերին Հակոբը մեքենայում զենքեր է ունեցել և վախեցել է առանձին Նորք Մարաշ գնալ, նա խնդրել է Լիլիթից, որ նրա հետ գնա։ Երբ Լիլիթը իրեն հայտնել է այդ խնդրանքը, որոշել է ինքը գնալ Հակոբի հետ։ Երբ Նորք Մարաշ են գնացել, ինքը Արթուրի և մի քանի մարդու հետ սրճել է և վստահ է, որ այդ ժամանակ է տեղի ունեցել զենքերի հանձնումը։ Ավտոմեքենայում եղել են ինքն ու Հակոբը, զենքերը չի տեսել, բայց դրանք եղել են ավտոմեքենայում, չի կարող ասել, թե թվով քանի հատ ու ինչ տեսակի են եղել։ Արթուրը եղել է Նորքի տանն այն պահին, երբ իրենք գնացել են այնտեղ ու ինքը չգիտի, թե նա Հակոբին ինչքան գումար է տվել զենքերի դիմաց, միայն տեղյակ է, որ Արթուրը Հակոբին գումարը նախապես էր տալիս։ Ինքն առաջին ու վերջին անգամ է Նորքի այդ տուն այցելել, և դա եղել է հավանաբար հոկտեմբերի վերջերին կամ նոյեմբերի սկզբին։ Զենքերի ձեռք բերման հետ ինքն ուրիշ առնչություն չի ունեցել և դրա հետ կապված ճանաչում է միայն Հակոբ Հակոբյանին։ Նշել, որ ինքն իր վարորդ Աշոտի անվամբ գնել է թվով 20 հեռախոսահամար՝ «Վիվասել» օպերատորի, որոնք տրամադրել է Արթուրին՝ նրա իսկ խնդրանքով։ Բացի այդ, ինքը ունեցել է «Օրանժ» հեռախոսահամար, որը չի հիշում և չգիտի, այն գրանցված է եղել իր մոտ աշխատող աղջիկներից մեկի անվամբ, թե կոնկրետ ում, չի կարող ասել, քանի որ նրանք մի քանի հոգով գնացել են գնելու, վերցրել են երկու հեռախոսահամար, որոնցից մեկն ինքն է օգտագործել, իսկ մյուսը՝ Լիլիթը և դրանով են զրուցել Արթուրի հետ՝ նրա առանձին համարով, որը ևս չի հիշում։ Իր այդ հեռախոսահամարը խուզարկությամբ չի հայտնաբերվել, ինքն այն ոչնչացրել է՝ կոյուղին նետելով։ Իր կողմից Արթուրին տրված թվով 20 համարները, թե ինչպես և ում կողմից են գործածվել՝ անտեղյակ է։ Արթուրը, երբ իրեն ներկայացրել է իր աշխատանքը Սիրիայում Քեսաբի վերաբերյալ, այնպես է ներկայացրել, որ Սիլվայի կողմից նրան տրամադրված և ծախսված 20.000 ԱՄՆ դոլար գումարի մեծամասնությունը ծախսվել է ճանապարհածախսերի վրա։ Արթուրը ներկայացրել է, որ «Հայոց վահանի» անձնակազմը շատ մեծ է, և ինքը ենթադրել է, որ այս երիտասարդների ճանապարհածախսերը և կենցաղային ծախսերը բավականին բարձր պիտի լինեն։ Նաև Լիլիթը Արթուրի հետ խոսակցությունների արդյունքում տեղեկացել է, որ Արթուրը սկզբնական 50.000 ԱՄՆ դոլարի կարիք ունի։ Ինքն արդեն 35-40 հազար ԱՄՆ դոլար էր տվել, երբ հունիսի վերջերին, սկսել է ենթադրել, որ Արթուրը զենք է փնտրում։ Արթուրը սկզբում հույս է ունեցել, որ զենքը անվճար կարող է ճարել, ինքը տեղյակ չէ, թե ինչ աղբյուրներից։ Հակոբի և Լիլիթի հետ Ղարաբաղ գնալուց հետո, որքան էլ Հակոբը չի ցանկացել այս գործերին խառնվել, Արթուրը կարողացել է նրան համոզել։ Իր տված գումարների արդյունքում, թե որքանն է ուղղվել զենք և ռազմամթերք գնելուն, ինքը չի կարող ասել, դրա հետ կապված ոչինչ չգիտի։ Արթուրի խմբի կողմից գրոհը իրականացվելու էր կամ ուրբաթ, այսինքն` նոյեմբերի 28-ին կամ երկուշաբթի՝ նոյեմբերի 30-ին, երբ տեղի էր ունենալու ՀՀ Ազգային ժողովի հերթական նիստերը։ Այդ օրերին Շիրխանյանի միջոցով Օհանյանի մոտ պետք է կարողանար գնալ Արթուրը. եթե այդ միջամտությունը տեղի չունենար, Արթուրը իր միջոցներով պետք է գնար Օհանյանի մոտ և նրան ստիպեր համագործակցել իր հետ։ Ուրիշ թե ինչ պետական նշանակության օբյեկտների վրա Արթուրենք պետք է գրոհեին, ինքը չգիտի։ Արթուրն իրեն վստահեցրել է, որ դեկտեմբերի 1-ից առաջ, անպայման, հեղաշրջման գործողությունը կատարվելու է։ Վերացնել նախագահին իրենց ծրագրերի մեջ չի եղել։ Ինքնաթիռը եթե խփվեր, ուրիշ ոչ մի բան չպիտի կարողանար իրագործել, նույնիսկ հազարավոր զոհեր տալով, և սա անհեթեթ ապուշություն է։ Իսկ երիտասարդների հետ նույնիսկ մանրամասն քննարկելը, ինքը կարող է եզրակացնել, որ այդ ամենը ժամանակ անցկացնելու, ստից քննարկումներ կատարելու նպատակով է եղել, քանի որ նրանք վաղուց պատրաստ էին, զզվում էին անգործությունից ու սպասում էին գործողության դուրս գալու հրամանին։ Արթուր Վարդանյանի խմբում ընդգրկված անձանց մասին անվանական ոչինչ չի իմացել, անունները որ հիշվում է, միայն Մարգարյանի անունը ծանոթ է իրեն, որովհետև փաստաթղթերի պատճեններ է արել, ուր նրա անունը նշված է եղել։ Համաձայն այդ փաստաթղթերի նա մի կազմակերպության պատասխանատուն է եղել, որը զբաղվել է հակակոռուպցիայի վերաբերյալ գործողությամբ։ Այնտեղ եղել են նամակներ, որոնք ուղղված են եղել Եվրոպական Միության տարբեր մարմիններին, և եթե ճիշտ է հիշում, այդ նամակներն ուղղված են եղել Բելգիայի գրասենյակներին։ Արթուրն իրեն ներկայացրել է ազատամարտիկների, որոնք պետք է պաշտպանեին Հայաստանի և Ադրբեջանի սահմանը՝ հեղարջման օրը։ Արթուրը նրանցից յուրաքանչյուրին խոստացել է ամսական 280.000 դրամ գումար՝ սահմանը պահելու համար և նույն օրը, բանակ ծառայողները պետք է հետ քաշվեին առաջին գծից, քանի որ Արթուրը չէր ցազնկանում ծառայող զինվորներին վտանգի ենթարկել՝ հեղաշրջման օրերին, այդ առիթով ՀՀ վրա հարձակում տեղի ունենալու դեպքում։ Արթուրը թե ում միջոցով էր ծանոթացել Մարգարյանի հետ, ինքը չգիտի։ «Հ-1»-ում աշխատողի մասին Արթուրը իրեն ասել է, որ իր մոտ գտնվող երիտասարդներից մեկի մանկության ընկերն է։ Արթուրը մի երեկո Լիլիթի միջոցով իր գրասենյակում նկարահանել է այն, ինչ որ առաջին օրը հեռուստացույցով պետք է հեռարձակվեր։ Այդ երեկո ինքն ուրիշ պարտավորություններ է ունեցել և այնտեղ չի եղել։ Արթուրը խոսել է իշխանափոխության անհրաժեշտության մասին և ներկայացրել ժողովրդին, թե առաջիկայում ինչ բարեփոխումներ են իրականացվելու, ընդ որում նա խոսել է բարեփոխումների մի չնչին տոկոսի մասին։ Գիտի, որ այդ ձայնագրությունը դրվել է ֆլեշկայի մեջ և հանձնվել Արթուրին։ Տղաները տեսել և գնահատել են այն…»։
Ա. Թոթոնջյանը 17.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Ինքն անձամբ ներկա չի եղել Արթուր Վարդանյանի և Վահան Շիրխանյանի միջև տեղի ունեցած առանձնազրույցին, որը կայացել է 20.08.2015թ.-ին, հանդիպմանը ներկա է եղել Լիլիթ Թորոսյանը։ Ձայնագրությունն եղել է այն նպատակով, որ անընդհատ լսելուց բաց թողնված կամ ամբողջությամբ չյուրացված խոսքերը և գաղափարները ավելի հստակ կերպով Արթուրն իմանար։ Ձայնագրությունը կատարվել է Արթուրի գիտությամբ, սակայն որքան տեղյակ է Վահան Շիրխանյանը չի իմացել, որ հանդիպումը ձայնագրվում է։ Ինքը լսել է այդ ձայնագրությունը՝ Լիլիթի ձայնագրիչով, բայց միայն 15-20 տոկոսն է հասկացել՝ ձայնագրության խռպոտ լինելու պատճառով։ Քննության կողմից վերարտադրված ձայնագրությունը հենց այդ ձայնագրությունն է, որը ինքը լսել է։ Ձայնագրությունը կատարելու միտքն ինքը չի հայտնել, դրա հետ կապ չի ունեցել։ Հեղաշրջման ծրագրում Վահան Շիրխանյանի դերակատարության մասին կարող է հայտնել, որ սկզբում որևէ հատուկ ծրագիր չի եղել։ Երբ նրա մասին ինտերնետից տեղեկություններ են ստացել և նրա խոսակցություններից ելնելով անդրադարձել են, որ նա ՀՀ ՊՆ նախարար Սեյրան Օհանյանի մոտիկ անձնավորություն է, նրան նկատել են իբր հարմարագույն միջոցը Սեյրանի օժանդակությունն ապահովելու համար։ Արթուրն ինքն է Վահան Շիրխանյանին ներկայացրել զինված հեղաշրջման ծրագիրն ու դրել պաշտպանության նախարարի միջամտության հարցը։ Սա տեղի է ունեցել իրենց առաջին հանդիպման ժամանակ՝ Շիրխանյանի բնակարանում։ Շիրխանյանն ինչպես այդ օրը, այնպես էլ մինչև վերջ ասել է, որ Սեյրան Օհանյանի և Արթուրի հանդիպումը ցանկալի չէ։ Նոյեմբերի 10-ից հետո Շիրխանյանը ասել է, որ Սպաների միությունը գրանցված է և պիտի փորձի հանդիպում կազմակերպել նրանց միջև և սա եղել է Արթուրի անընդհատ խնդրանքների հետևանքով։ Ինքն անձամբ Շիրխանյանից չի լսել, որ Օհանյանը տեղյակ է նախապատրաստվող իրադարձություններից, սակայն Արթուրը, Շիրխանյանի հետ տեղի ունեցած հանդիպումներից մեկից հետո (հնարավոր է՝ այն տեղի է ունեցել սեպտեմբերի ընթացքում), իրեն բառացի ասել է՝ «Որքան էլ Շիրխանյանն ինձ ասում է, որ Օհանյանին տեղեկացրել է իմ մասին, բայց ես կասկածում եմ, որ Շիրխանյանը խոսել կամ նույնիսկ հանդիպել է այս վերջին օրերին Օհանյանի հետ: Իր կարծիքով Ա. Վարդանյանն իրենից բացի այլ ֆինանսավորող չի ունեցել…»։
Ա. Թոթոնջյանը 24.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Արթուրի հետ առաջին ծանոթությունն եղել է իբր հետևանք՝ նրա ասուլիսը Լիլիթի հետ՝ 2015 թվականի սկզբներին, ամիսը և օրը չի հիշում, Գյումրիի իր գրասենյակում, նա եկել է մենակ։ Իրենց հետ ծանոթանալով՝ սկսել է խոսել Հայաստանի կացության մասին, և իրեն չափազանց մտահոգել է, երբ Արթուրն ասել է, որ նրա ունեցած հավաստի տեղեկությունների համաձայն 2016 թվականի գարնանից առաջ պատերազմ պետք է լինի Ղարաբաղի հետ կապված, և Ռուսաստանի կառավարությունը ստիպում է, որ 42.000 զինվորի զոհ ունենա Հայաստանը։ Դա նշանակում էր, որ պատերազմը վերսկսվելու է, և Ռուսաստանը ձգտում է Հայաստանն իր մարզի վերածել։ Ռուսաստանի 1-ին նպատակը Ղարաբաղը Ադրբեջանին հանձնելն է եղել և 2-րդ՝ որ Հայաստանը լինի առանց բանակի։ Ռուսական բանակը մեր բանակը կուլ պետք է տար։ Ուրիշ տեղեկությունների համաձայն իրեն համար պարզ է դարձել, որ Ռուսաստանը ցանկանում է Հայաստանը դատարկել։ Ռուսական կառավարությունը հրավիրում էր հայ ժողովրդին, որպեսզի ովքեր որ կարող են ռուսական քաղաքացիություն ստանան, հրաժարվեն հայկական քաղաքացիությունից։ Այսօր Հայաստանում կան բյուրավոր անձինք, ովքեր ռուսական քաղաքացիություն ունեն՝ հատկապես Շիրակի մարզում, որոնց մասին ինքն անձամբ տեղյակ է։ Ռուսական հյուպատոսարան գնացողների հերթը չափազանց երկար է։ Ամիսներ պետք է սպասեին, որպեսզի դիմեն՝ ռուսական քաղաքացիություն ստանալու համար։ Ռուսական զորամասը Գյումրիում որոշ ժամանակ հայերին չէր ընդունում աշխատանքի, բայց վերջերս սկսեցին նրանց ընդունել, բայց միայն այն անձանց, ովքեր ձեռք էին բերում ռուսական քաղաքացիություն։ Այս է եղել դրդապատճառը, որ ինքը՝ իբր հայ ազգի զավակ, ցանկացել է մի բան անել՝ կացությունը փրկելու համար։ Ինքը չգիտի, թե Արթուրը որտեղից է այս տեղեկությունները լսել, սակայն ինքը տեսնում էր, որ ռուսները հակահայկական քաղաքականություն են վարում և ամեն ինչ տանում էր նրան, որ մենակ մի մարզի կարգավիճակ էին ստանալու, և Հայաստանի այսօրվա իշխանություններն որևէ կերպ չէին ընդդիմանում դրան և նույնիսկ նպաստում էին, օրինակ` ստիպել են արտագնա աշխատանքի մեկնողներին, որ եկամտահարկ վճարեն և՛ Ռուսաստանում, և՛ Հայաստանում։ Շատերը դրա հետևանքով դիմեցին ռուսական քաղաքացիության և մեծ թվով արտագնա աշխատանքի գնացողներ իրենց ընտանիքները տեղափոխեցին Ռուսաստան։ Տեղեկություններ ունի, որ տարբեր գրավիչ ծրագրերով հրահրում են հայերին՝ թողնել Հայաստանն ու մեկնել Ռուսաստան և նրանց խոստանում էին տնով և աշխատանքով ապահովել։ Բացի այդ, երբ մոտավորապես հոկտեմբերի վերջերին Ռուսաստանի ԱԳ նախարարը Հայաստան այցելեց, դրանից երկու օր հետո, Արթուրն իրեն հայտնել է, որ նրա ստույգ տեղեկությունների համաձայն՝ քննարկվել է մի կարևոր հարց` Հայաստանի արտաքին պարտքը։ Արթուրն ասել է, որ Ռուսաստանն առաջարկել է, որ Հայաստանի արտաքին պարտքը մի քիչ ևս ավելացնեն, և ամբողջ պարտքը Ռուսաստանն ինքն իր վրա վերցնի՝ Հայաստանը սնանկ հռչակելով, որի հետևանքը կլիներ այն, որ Հայաստանն իրավունք չի ունենա իբր պետություն ճանաչվել աշխարհում և այդպիսով պետք է լիներ Ռուսաստանի մի մարզ։ Սա ևս մի լուրջ պատճառ է եղել իր մտահոգության՝ ազգի նկատմամբ։ Հայտնել է նաև, որ Միշել Դավուդյանը, եթե տեղեկացված լիներ Արթուր Վարդանյանի բոլոր գործողությունների մասին, կհրաժարվեր մասնակցել այդ ամենին: Առաջին օրվանից, երբ տակավին Արթուրը մտածում էր, որ Հայաստանում իշխանափոխության կարող է հասնել բացառապես սպանությունների միջոցով, Միշելը բացատրել է և սկսել համոզել նրան, որ դա ողջ աշխարհի կողմից ահաբեկչություն կորակվի և անընդունելի կլինի բոլոր երկրների համար։ Հետո Միշելը աղոտ է իմացել, որ Արթուրը ՀՀ-ում զինյալ հեղաշրջման է նախապատրաստվում և նրա դերը հենց կայանում էր նրանում, որ հեղաշրջումից հետո ինքն իր անունից գրված ուղերձով «Մարիոտ» հյուրանոցում դիմի ՀՀ-ում օտարերկրյա դեսպանությունների ներկայացուցիչներին։ Նշված նամակն ինքն է գրել, դրա բովանդակության հետ Միշելը ծանոթ է եղել, և նա էլ պետք է հրապարակեր, եթե Հայաստանում լիներ իրադարձությունների ժամանակ։ Քանի որ նա մեկնել է Հայաստանից, որոշված չէ եղել, թե ով պետք է այն կարդա։ Արթուր Վարդանյանի խմբում ընդգրկված, սույն քրեական գործով 25.12.2015թ. դրությամբ կալանավորված թվով 28 անձանցից ինքը ճանաչել է Լիլիթին, Գևորգ Ջնդոյանին, Տիգրան Բոյաջյանին, Հակոբ Հակոբյանին, Ասյային և Նելլիին, գիտի, որ իրենք կապ են ունեցել Արթուրի հետ, սակայն թե ինչ գործողություների կոնկրետ պետք է մասնակցեին և ինչ դերակատարությամբ, չի կարող ասել, չգիտի։ Վստահաբար հայտնել է, որ միայն Լիլիթը ոչ մի գործողության չպետք է մասնակցեր։ Արտասահմանյան կազմակերպությունները կամ պետությունները որևէ կապ չեն ունեցել զինված հեղաշրջման այս ծրագրի հետ…»:
Ա. Թոթոնջյանը 15.01.2016 թվականին / ցուցմունքը տեսանկարահանվել է/ ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Արթուր Վարդանյանի հետ ծանոթացել է հետևյալ կերպ. «Ռադիո Մարիամ» ընկերության լրագրող Լիլիթը Լիբանանում հարցազրույց է վերցրել Սիլվա անունով կնոջից, ումից իմացել է Արթուրի և Քեսաբի ազատագրման հարցում նրա ունեցած դերի մասին: Անցել է ժամանակ, Գյումրիում հանդիպել է Արթուրի և Սիլվայի հետ: Ընդհանուր զրույցի ընթացքում Արթուրն իր մոտ թողել է ազգանվեր մարդու տպավորություն, և տեղեկացել է, որ նա հիմնել է «Հայոց վահան» կազմակերպությունը: Արթուրի մասին այնպիսի լավ կարծիք է ունեցել, որ նրան տվել է 1000 ԱՄՆ դոլար, 300 եվրո, կամ՝ հակառակը, ստույգ չի հիշում: Որոշ ժամանակ անց գտնվել է Մոսկվայում, որտեղ եղել է Վահան Շիրխանյան անունով մարդ, ում նախկինում չի ճանաչել և ծանոթացել է նույն օրը: Հետագայում Հայաստանում հանդիպել է Վահանին, սակայն իրենց խոսակցությունը կրել է մակերեսային և վերացական բնույթ: Ավելի ուշ Շիրխանյանին հանդիպել են ինքը, Արթուրը և Լիլիթը: Շիրխանյանից տեղեկացել է նաև, որ նախագահի պատճառով նա սնանկացել է: Ի սկզբանե ինքը և Արթուրը հեղաշրջման նպատակ չեն ունեցել, այլ իշխանության համար ցանկացել են պայքարել օրինական եղանակով: Պնդել է 2015թ.դեկտեմբերի 8-ի ցուցմունքը Վահան Շիրխանյանի վերաբերյալ և դեկտեմբերի 7-ի և 8-ի իր ցուցմունքերը…»:
Ա. Թոթոնջյանը 27.06.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Միշելն իսկապես ետ է պահել Արթուրին իր մտադրություններից և դրա մասին ինքը նշել է իր նախորդ ցուցմունքներում: Իսկապես ինքը Միշելին խնդրել է, երբ գա Հայաստան, զրուցի որոշ դեսպանների հետ, բայց բովանդակության ու նպատակների մասին չի մանրամասնել: … Թե ինչպես է տնօրինել Միշելն իր կողմցի 2015թ.-ին կանխիկացված շուրջ 140.000 ԱՄՆ դոլարը ինքը չգիտի, բայց վերջինս իրեն որոշակի գումար է տվել, որի չափը չի հիշում, և ինքը Միշելին է ներկայացրել վերջինիս Գյումրի քաղաքի տան ծախսի հաշիվներ` ջեռուցման, հոսանքի և այլ վճարների: …Պնդել է, որ Ա. Վարդանյանին Միշելը գումար չի տվել, Միշելի կողմից իրեն տված գումարներից 10.000 ԱՄՆ դոլարը ինքը տվել է Ա. Վարդանյանին` առանց Միշելին այդ մասին տեղյակ պահելու: Ըստ իրեն Միշել Դավուդյանը ոչ մի կապ չի ունեցել կատարվածի հետ և կոնկրետ ոչինչ չի իմացել այդ նախապատրաստական գործողությունների մասին…»:
Ա. Թոթոնջյանը 13.07.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Չի բացառել, որ Ա.Վարդանյանի խմբի բնակության վայրի Նորքի առանձնատանը կատարված խուզարկությամբ հայտնաբերված 3.500 եվրո, 780.000 դրամ և 13.000 ԱՄՆ դոլար գումարների մի մասն Արթուրն իրենց ստացած լինի, թե որքանը չի կարող կոնկրետ նշել: Իր համակարգչից հատնաբերված բոլոր փաստաթղթերը, բացառությամբ «Հայաստանի Հանրապետության 2015թ. պետական բյուջեի մասին նախագիծ» անունով փաստաթղթի, որն ներբեռնել է ինտերնետից, բոլորը կազմվել են իր կողմից, իր փաստաթղթերն են և տպվել են իր կողմից…»։
Ա. Թոթոնջյանը 20.09.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքնվելիս պնդել է նախորդ ցուցմունքները, իրեն մեղավոր չի ճանաչել:
23.02.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում առերես հարցաքննվել են մեղադրյալներ Ա. Թոթոնջյանի և Վ. Շիրխանյանը, համաձայն որի`
«…Ա. Թոթոնջյանն ի պատասխան այն հարցի, թե ի՞նչ հանգամանքներում է ծանոթացել Վ. Շիրխանյանի հետ, ու՞մ միջոցով, ի՞նչ շփումներ են եղել իրենց միջև և ինչի՞ կապակցությամբ, հայտնել է, որ Վահան Շիրխանյանի հետ ծանոթացել է 2015 թվականի ապրիլ կամ մայիս ամսին` Մոսկվա քաղաքում, որտեղ մասնակցել է Հայոց Ցեղասպանության հարյուրամյակին նվիրված երեկոյին, որի ընթացքում, սեղանի շուրջ ծանոթացել է Վահան Շիրխանյանի հետ: Վերջինիս հետ քննարկել են տարբեր թեմաներ, որոնք պայմանականորեն կարող է բաժանել երկու հարցերի շուրջ: Հարցերի առաջին խումբը վերաբերել է այն բանին, որ ինքը ցանկացել է կրթության մակարադակը բարձրացնել դպրոցներում, ինչպես նաև Շիրխանյանն իր հետ կիսվել է գյուղատնտեսության ոլորոտում իր ծրագրերի մասին և նույնիսկ որոշակի տեղեկատվություն է իրեն տրամադրել գյուղատնտեսությունը զարգացնելու վերաբերյալ: Երկրորդ հարցը վերաբերել է Հայաստանում իշխանափոխություն կատարելուն, և նշված հարցը, քննարկվել է Վահան Շիրխանյանի տանը, իր հիշելով, 2015 թվականի հունիս֊հուլիս ամիսներին: Այդ հանդիպմանը ներկա են եղել ինքը, Վահանը, Լիլիթ Թորոսյանը և Արթուր Վարդանյանը: Երբ խոսքը գնացել է իշխանափոխության մասին, պարոն Շիրխանյանը նշել է, որ ժամանակին իրենք էլ են սխալներ գործել և ցանկանում է դրանք շտկել: Նա նշեց նաև, որ ներկայիս կառավարության կազմում միակ մաքուր մարդը, իր կարծիքով, ՀՀ պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանն է: Շիրխանյանը նաև նշել է, որ իշխանափոխության եղանակը տեսնում է ՀՀ Նախագահ Սերժ Սարգսյանին ֆիզիկապես վերացնելու մեջ, ինչի արդյունքում էլ կկատարվի իշխանափոխությունը: Ըստ Շիրխանյանի, ՀՀ Նախագահին վերացնելը կարող է կատարվել երկու-երեք հոգու միջոցով սեպտեմբերի 21-ին` ՀՀ անկախությանը նվիրված տոնախմբությանը: Հատկանշական է, որ Արթուր Վարդանյանը միանգամից համաձայնել է Շիրխանյանի առաջարկին, սակայն հանդիպումից հետո իրեն հայտնել, որ չի վստահում և կարծում է, որ Շիրխանյանը խաղ է խաղում: Արթուրի կարծիքով, ՀՀ Նախագահին վերացնելուց հետո իրենց էլ կսպանեն` որպես տեռորիստների: Երբ հիշյալ հանդիպմանը Վահան Շիրխանյանը հայտնել է իշխանափոխության իր պատկերացրած եղանակի մասին, Արթուրը հարցրել է վերջինիս, թե արդյոք նա կարող է կազմակերպել, որպեսզի այդ երկու-երեք հոգին գտնվեն ՀՀ Նախագահի եղած վայրում, իսկ Շիրխանյանը պատասխանել է, որ կարող է: Նույն հանդիպմանը Արթուրը խնդրել է Վահան Շիրխանյանին, որպեսզի վերջինս կազմակերպի իր հանդիպումը Սեյրան Օհանյանի հետ, սակայն Շիրխանյանը հայտնել է, որ Օհանյանը չի ցանկանա հանդիպել Արթուրի հետ: Սեպտեմբերի 21-ի կապակցությամբ իրենց քննարկումն այդպես էլ ավարտվել է, ոչինչ տեղի չի ունեցել, քանի որ Արթուրը չի ցանկացել էշ նահատակ լինել: Ավելացրել է, որ տեղյակ է Արթուրից, որ հետագայում` սեպտեմբերի 21-ից հետո, նա հանդիպել է Շիրխանյանին և կրկին խնդրել է կազմակերպել իր հանդիպումը Սեյրան Օհանյանի հետ: Ըստ Արթուրի, եթե հաջողվեր, ապա ինքը կհանդիպեր Օհանյանին սպաների միության ժողովի ժամանակ: Իր կողմից վերը նշված հանդիպմանը, որին ներկա է եղել նաև ինքը, Վահան Շիրխանյանը հայտնել է, որ մտադրություն ունի ստեղծելու սպաների միություն: Բացի այդ, Արթուրը հայտնել է իրեն, որ Շիրխանյանը իրեն տեղեկացրել է, որ իշխանափոխությունն ավելի լավ կատարելու համար անհրաժեշտ է կես միլիոն ԱՄՆ դոլար, որպեսզի այդ գումարը Շիրխանյանն օգտագործի ինչ-որ անձանց կաշառելու և այլ անձանց ինչ-որ վայրերում տեղակայելու համար: Ինքը ու Արթուրը ծիծաղացել են այդ գումարի հետ կապված հանգամանքի վրա, քանի որ դա իրենց համար երազած գումար է: Նաև ավելացրել է, որ Արթուրին ինքն է ծանոթացրել Վահան Շիրխանյանի հետ` իշխանափոխության նպատակով: Այդ դեպքը, իր հիշելով, 2015 թվականի մայիսի է վերջին, տեղի է ունեցել Գյումրիում, ճաշի շուրջ: Հանդիպմանը ներկա են գտնվել Լիլիթ Թորոսյանը, Արթուր Վարդանյանը, Վահան Շիրխանյանը, Միշել Դավուդյանը և ինքը: Դրա ընթացքում իշխանափոխության մասին չեն խոսել, այն կրել է ճանաչողական բնույթ:
…
Քննիչի կողմից Վ. Շիրխանյանին ուղղված հարցը հնչեցնելուց հետո Անտոն Թոթոնջյանը և Վահան Շիրխանյանը խնդրել են հետաձգել առերես հարցաքննությունը` վատառողջ լինելու և տարիքով պայմանավորված գերհոգնածության պատճառով:
Հարցաքննությունը դադարեցվել է…»:

12.04.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում վերսկսվել է 23.02.2016թ.-ին դադարեցված առերես հարցաքննությունը, համաձայն որի`
«… Ի պատասխան Ա. Թոթոնջյանի ցուցմունքի, Վ. Շիրախանյանը հայտնել է, որ հանդիպման հանգամանքի մասով համաձայն է Հայր Անտոնի հետ: Իրենք ծանոթացել են 2015 թվականի ապրիլի 26-ին, ՌԴ Մոսկվա քաղաքում` Հայոց Ցեղասպանության հարյուրամյակին նվիրված պատարագին: Մոսկվայում մի քանի անգամ ճաշել են միմյանց հետ, նույնիսկ բնակվել են նույն հյուրատանը, և իրենց այդ շփման ընթացքում քննարկել են հոգևոր հարցեր, ինչպես նաև Հայաստանի ներքին իրավիճակը: Հրաժեշտ տալուց առաջ փոխանակվել են հեոախոսահամարներով, որից հետո վերադարձել է Երևան: Մոսկվայում ծանոթացել է Լիլիթ Թորոսյանի հետ, ով Հայր Անտոնի հետ է եղել: Արդեն Հայաստանում մի քանի անգամ հանդիպել է Հայր Անտոնի և Լիլիթի հետ, նրանց իսկ նախաձեռնությամբ: Առաջին հանդիպումը կայացել է մայիս-հունիս ամիսներին, երբ Հայր Անտոնն իրեն հրավիրել է ճաշկերույթի Գյումրի: Ռեստորանում, որտեղ ներկա են եղել ինքը, Լիլիթը և Հայր Անտոնը, վերջինս իրեն տեղեկացրել է, որ ցանկանում է իրեն ծանոթացնել մի հայ երիտասարդի հետ, ով կռվել է Սիրիայում և պաշտպանել է հայերին: Ինքը համաձայնել է, որից հետո Հայր Անտոնն իրեն ներկայացրել է Արթուր Վարդանյանին: Սիրիայում ռազմական գործողություններին նրա մասնակցության հանգամանքը շատ հետաքրքրել է իրեն, և իրենք սկսել են զրուցել Սիրիայի մասին: Ինքը Արթուրին հարցրել է, թե արդյոք պատրաստվում է կրկին մեկնել Քեսաբ և շարունակել իր գործունեությունը, ինչին վերջինս պատասխանել է, որ Հայաստանում ունի որոշակի գործեր, որոնք ավարտելուց հետո նորից կմեկնի Սիրիա: Այդ հանդիպմանը Հայր Անտոնի հետ խոսել են նաև Գյումրիում նոր կրթական ծրագիր տարածելու նրա մտադրության մասին, ինչի կապակցությամբ նրան տվել է խորհուրդներ: Որևէ այլ թեմաների շուրջ հանդիպմանը չի խոսվել: Նաև ավելացրել է, որ իր հիշելով, Միշել Դավուդյանը ներկա չի եղել հիշյալ հանդիպմանը: Հաջորդ հանդիպումը կայացել է Լիլիթ Թորոսյանի խնդրանքով, որի նպատակն եղել է քննարկումը կրթական ծրագրերի շուրջ և հանդիպումը իր ծանոթներ՝ Աշոտ Մանուչարյանի և Աշոտ Կարապետյանի հետ, ովքեր ունեցել են կրթական ծրագրեր: Հանդիպումը տեղի է ունեցել երկու Աշոտների գրասենյակում, որը գործում է Երևանի Կորյունի փողոցում: Իր և Հայր Անտոնի միջև երրորդ հանդիպումը տեղի է ունեցել իր բնակարանում, որին ներկա է եղել նաև Լիլիթը: Այդ հանդիպման ժամանակ ինքը հիշողության կրիչի միջոցով էլեկտրոնային տարբերակով Հայր Անոտնին փոխանցել է կրթական, գյուղատնտեսական և ազգային ծրագրերը, որոնց մի մասը ստացել է Ա. Կարապետյանից և Ա.Մանուչարյանից, իսկ մյուսը` տարբեր այլ աղբյուրներից: Չորրորդ հանդիպումը տեղի է ունեցել «Նկարիչների տանը», որտեղ հրավիրվել է Լիլիթին հարցարզրույց տալու համար: Այնտեղ իրեն դիմավորել է Հայր Անտոնը, միմյանց ողջունելուց հետո նա իրեն ներկայացրել է Միշել Դավուդյանին` որպես հայազգի բարեգործի, ում հետ պարզապես ծանոթացել է և շփում չի ունեցել: Դրանից հետո հարցազրույցի նպատակով ինքն ու Լիլիթն առանձնացել են, և հետագայում հարզրույցը, որը վերաբերել է ներքաղաքական կյանքի վերաբերյալ իր մոտեցումներին, տեղ է գտել «Ռադիո Մարիամ» ընկերության կայքում, ինչի մասին իմացել է Լիլիթից: Հինգերորդ և վերջին հանդիպումը կայացել է 2015 օգոստոս ամսին, Հանրապետության հրապարակին կից պուրակի սրճարաններից մեկում: Եղել են ինքը, Հայր Անտոնը և Լիլիթր: Խոսել են ընդհանուր թեմաներից, պարզապես զրուցել են: Իր և Հայր Անտոնի որևէ հանդիպման ընթացքում որևէ խոսք չի գնացել իշխանափոխության մասին, այդպիսի հարց ընդհանրապես չի քննարկվել: Հանդիպումների ժամանակ Հայր Անտոնից տեղեկացել է, որ կրթական, գյուղատնտեսական ծրագրերի իրականացման համար նա պետք է մեկներ Ավտրալիա` ֆինանսական աջակցություն փնտրելու, և այդ կապակացությամբ ինքը հույսեր է կապել նրա հետ, որ նա կարող է իրականացնել հանրօգուտ ծրագրեր: Նաև հայտնել է, որ Ավստրալիա մեկնելուց առաջ Հայր Անտոնն իրեն խնդրել է մշակել ինչ-որ գյուղի վերականգնման ծրագիր, ինչպես նաև կրթական համակարգի վերափոխման ծրագիր, և ինքը չի մերժել վերջինիս խնդրանքը ու սկսել է զբաղվել: Սակայն Ավստրալիայից վերադառնալուց հետո Հայր Անտոնը տեղեկացրել է, որ այնտեղ ճգնաժամ է, որի արդյունքում հիշյալ ծրագրերը չեն իրականացվել:
…
Ի պատասխան Ա. Շիրխանյանի ցուցմունքի, Ա. Թոթոնջյանը հայտնել է, որ չի ժխտում Վ. Շիրխանյանի ցուցմունքն այն մասով, որ իրականում իրենք քննարկել են նաև կրթական, գյուղատնտեսական և այլ ծրագրեր, սակայն տեղի են ունեցել նաև այն քննարկումները, որոնց մասին նշել է իր ցուցմունքներում և ինքը պնդում է իր ցուցմունքը:
…
Ի պատասխան Ա. Թոթոնջյանի ցուցմունքի, Վ. Շիրխանյանը հայտնել է, որ ինքն էլ պնդում է իր ցուցմունքը, որում նշել է ամբողջ իրականությունը: Զարմանում է, որ Հայր Անտոնը պնդում է իր ցուցմունքը, քանի որ այն անհիմն է և չի համապատասխանում իրականությանը:
…
Ի պատասխան Վ. Շիրխանյանի հարցի, թե քանի՞ անգամ են միմյանց հետ հանդիպել, հի՞նգ, Ա. Թոթոնջյանը հայտնել է, որ ի սկզբանե հիշել է, որ հանդիպել են 4-5 անգամ, սակայն այժմ մտաբերում եմ, որ ավել, սակայն դժվարանում է քանակը նշել:
…
Ի պատասխան Վ. Շիրխանյանի հարցի` արդյո՞ք Լիլիթը կամ Արթուրը իր հանձնարարությամբ են իրեն գաղտնալսել, թե` ոչ, Ա. Թոթոնջյանը հայտնել է, որ չնայած այս հարցաքննության ընթացքում ոչինչ չի խոսվել գաղտնալսման մասին, ուստի ինքը կարող է չպատասխանել այդ հարցին, սակայն պատասխանում է` ոչ: Գաղտնալսման մասին ինքը ուշ է իմացել:
…
Ի պատասխան Վ. Շիրխանյանի հարցի` 2015 թվականի օգոստոսի 21-ից հետո իրենք հանդիպե՞լ են, թե` ոչ, Ա. Թոթոնջյանը հայտնել է, որ պատասխան չունի:
…
Ի պատասխան Վ. Շիրխանյանի հարցի` իրենց տանը տեղի ունեցած խոսակցության ժամանակ, երբ, ըստ Ա. Թոթոնջյանի, զրուցել են իշխանափոխության վերաբերյալ, բացի իրենից, Ա. Թոթոնջյանից, Արթուրից և Լիլիթից, այլ անձինք տանը ներկա եղե՞լ են, թե` ոչ, Ա. Թոթոնջյանը հայտնել է, որ իր, Վ. Շիրխանյանի, Լիլիթի և Արթուրի միջև տեղի ունեցած իշխանափոխության վերաբերյալ խոսակցությանը ներկա են եղել չորսով, այլ մարդ տանը չի եղել: Ինքն որևէ տեղեկություն չունի, այդ զրույցը ձայնագրվել է, թե` ոչ: Վ. Շիրխանյանի տուն իր 3 այցելությունների ժամանակ մեկ անգամ տեսել է Վ. Շիրխանյանի որդուն, մեկ անգամ էլ` թոռնիկին…»:

/Տես՝ հատոր 19 գ.թ. 263-265, հատոր 25, գ. թ. 69-71, դատական նիստի արձանագրությունը/

(Տես` հատոր 2 գ.թ.. 20, 34, հատոր 4 գ.թ.21, հատոր 5 գ.թ. 82, հատոր 7 գ.թ. 161-163, գ.թ. 180-184, հատոր 8 գ.թ. 160-162, 218-223, հատոր 9 գ.թ. 176-178, հատոր 11 գ.թ. 45-48, հատոր 12 գ.թ. 138-140, հատոր 29 գ.թ. 85-86, հատոր 30 գ.թ. 91-93, հատոր 35 գ.թ. 152-153, դատական նիստի արձանագրությունը):
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Անտոն Թոթոնջյանը հայտնել է` քանի որ նախաքննության ժամանակ արդեն գրեթե 15 տարի էր բնակվում էր Հայաստանում, խառն է խոսում, խոսում է և՛ արևելահայերեն և՛ արևմտահայերեն: Իր նկատմամբ իրականացվել են հոգեբանական ճնշումներ, ավելին, նքը ծխախոտի ծխից խեղդվում է, ընդհուպ շտապօգնություն են կանչում: Իր խցում եղել է մեկ անձ, ով ծխել է, և ինքը այդ պատճառով խնդիր է ունեցել և ցանկացել է օր առաջ դուրս գալ այդտեղից: Խնդրել է իրեն տեղափոխել այնպիսի մի խուց, որտեղ ծխող չկա, բայց իրեն մերժել են: Հաստատել է Գևորգ Ջնդոյանի անմիջական մասնակցությունը Գյումրիում կազմակերպված հանրահավաքին և թռուցիկներ բաժանելու գործընթացին: Ինքը կարիք չի ունեցել ուրիշի միջոցով փոխանցել իր ասելիքն Արթուր Վարդանյանին և Գևորգ Ջնդոյանին խմբից հեռացնելու վերաբերյալ խոսակցություն չի ունեցել Լիլիթ Թորոսյանի հետ: 2016 թ.-ի հունվարի 25-ին ազատազրկման վայրից իր դուրս գալուց մի քանի օր առաջ կազմակերպել են հարցաքննություն, որը տեսաձայնագրվել և իրեն զգուշացրել են, որ եթե այլ բան խոսի՝ դուրս չի գա:

/Տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Ամբաստանյալ Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանը դատարանում հրաժարվել է ցուցմունք տալուց և հայտնել, որ հարցերին կպատասխանի իր հայեցողությամբ:
Առաջադրված հարցերին պատասխանել է, որ Ա. Վարդանյանն իր տուն գնացել է որքան հիշում է 2-3 անգամ: Երբ նա այցելել է իրեն, վերջինիս մոտ եղել է սպորտային պայուսակ և ինքն առաջարկել է այդ պայուսակը թողնել մուտքի մոտ: Ինքն Ա. Վարդանյանին զենք չի տվել:
Դատարանն արձանագրելով, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածով նախատեսված հիմքը՝ որոշում է կայացրել հրապարակել, վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները:
Գ. Մարգարյանը 14.01.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«...Ծնվել և մեծացել է Երևան քաղաքում, մինչև 1992թ.-ը աշխատել է որպես Ոստիկանության պետավտոտեսչության պետ, այնուհետև՝ Ոստիկանության Հասարակական կարգի ապահովման գլխավոր վարչության պետ, ունի ոստիկանության գնդապետի կոչում, այնուհետև 1993թ.-ին դուրս է եկել համակարգից, 1994թ.-ին ստեղծել է «Սպայի պատիվ» ՀԿ-ն, այնուհետև 2002 թվականին ստեղծել է «Հայրենիք ու պատիվ» կուսակցությունը, 2003թ.-ին առաջադրվել է ընտրություններում որպես ՀՀ նախագահի թեկնածու, 2014թ.-ի սկզբին ընտրվել է «Արևմտյան Հայաստանի վտարանդի կառավարության»՝ որպես Սահմանադիր իրավարար ատյանի նախագահ, մինչ օրս զբաղվում է այդ գործունեությամբ, ինչպես նաև կուսակցական գործունեությամբ: Արթուր Վարդանյանին ճանաչել է 2015 թվականի ամառվանից, վերջինս զանգահարել է իրեն, ներկայացել որպես ազատամարտիկ Վարդանյանի որդի, ինչպես նաև Սիրիայի Քեսաբ քաղաքի մարտական գործողությունների մասնակից և ցանկացել է հանդիպել: Քանի որ լսել է նրա հոր մասին, ինչպես նաև լինելով «Արևմտյան Հայաստանի վտարանդի կառավարության» անդամ՝ ինքը համաձայնել է հանդիպել և զրուցել Սիրիայի ներկայիս իրավիճակի մասին: Հանդիպել են «Մոսկվա» կինոթատրոնի հարակից սրճարանում, եղել են երկուսով: Այդ հանդիպման ժամանակ ծանոթացել են, զրուցել Քեսաբ քաղաքի ազատագրական պայքարի մասին, ինչպես նաև սփյուռքահայության վերաբերյալ: Նա հայտնել է, որ մասնակցել է Քեսաբի մարտական գործողություններին, նշել, որ պետական մակարդակով պատրաստվում է անհրաժեշտության դեպքում մեկնել Սիրիա և մասնակցել կրկին մարտական գործողություններին: Նրան հետաքրքրել է «Արևմտյան Հայաստանի վտարանդի կառավարության» գործունեությունը, որևէ թեմա՝ ֆինանսավորման կամ այլ հարցերի շուրջ նա չի բարձրացրել: Այդ թեմաների շուրջ զրույցից հետո իրենք բաժանվել են, այնուհետև 2015 թվականի սեպտեմբերին, կրկին իրեն է զանգահարել Արթուր Վարդանյանը և նույն սրճարանում հանդիպել ու զրուցել են՝ դարձյալ նույն թեմաների շուրջ: Եվս մեկ անգամ հանդիպել են 2015 թվականի հոկտեմբերին, կրկին խոսել նույն թեմաներով: Եվս երկու անգամ Արթուր Վարդանյանի հետ հանդիպել է Եղվարդ քաղաքի իր առանձնատանը, ինքը չի հրավիրել, նա է զանգահարել է և ցանկացել հանդիպել: Այդ երկու անգամ էլ նա միայնակ է եկել: Հանդիպումները կրել են նույն բնույթը, Արթուրը ցանկացել է իր մոտից վերցնել «Արևմտյան Հայաստանի վտարանդի կառավարության» սահմանադրության մի օրինակ, եկել է, ինքը միրգ է հյուրասիրել, միասին կոնյակ են խմել: Նշել է, որ այլ անձանց Արթուր Վարդանյանի շրջապատից չի ճանաչել և չի հանդիպել: Իր ծանոթներից ոչ ոք չի հանդիպել Արթուրի հետ, ինքը ոչ ոքի նրա հետ չի ծանոթացրել: Վլադիմիր Առաքելյանին ճանաչում է մոտ 25 տարուց ավելի, նա «Տիգրան Մեծ» ջոկատի հրամանատարն է, մտերիմներ են, հաճախ են հանդիպում և զրուցում: Տեղյակ չէ՝ Վլադիմիր Առաքելյանը ճանաչել է Արթուրին, թե ոչ. նրանց միասին չի տեսել: Հայտնել է, որ Արթուր Վարդանյանին զենք-զինամթերք չի վաճառել, չի փոխանցել: Նրա հանցավոր խմբավորման հետ առնչություն չի ունեցել...»:
Գ. Մարգարյանը 14.01.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք չի տվել:
Գ. Մարգարյանը 15.01.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս պնդել է որպես կասկածյալ իր ցուցմունքը, առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել:
Գ. Մարգարյանը 05.02.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Կրկին պնդում է, որ Արթուր Վարդանյանին ոչ ոքի հետ չի ծանոթացրել, այդ թվում՝ Վլադիմիր Առաքելյանի և Խաչիկ Ավետիսյանի հետ, հանդիպում նշված 4 անձանցով եղել է Եղվարդի իր առանձնատանը, որքանով հիշում է՝ 2015 թվականի նոյեմբերի կեսերին: Այդ հանդիպման մասին իրեն խնդրել է Արթուր Վարդանյանը, և քանի որ ինքը չի կարողացել Երևան գնալ, ասել է, որ նա գա, Արթուրն էլ ցանկացել է, որ հանդիպմանը մասնակցի նաև Վլադիմիր Առաքելյանը և Խաչիկ Ավետիսյանը, ինչին ինքը դեմ չի եղել: Ինքն այդ ժամանակ իմացել է, որ Արթուրը ճանաչում է Խաչիկին և Վլադիմիրին, քանի որ նա այդ մասին իրեն ասել էր դեռ «Մոսկվա» կինոթատրոնի հարակից սրճարանում հանդիպման ժամանակ՝ մեկնաբանելով, որ Քեսաբ մեկնելու հետ կապված թեմաներով ՀՀ-ում հանդիպումներ է ունենում տարբեր ուժային կառույցների բարձրաստիճան աշխատակիցների և ազատամարտիկների հետ: Այդ հանդիպմանը նրանք երեքով են եկել, որքան հիշում է՝ Խաչիկը և Վովան՝ ավելի շուտ, Արթուրը՝ փոքր-ինչ ուշ և միայնակ: Հանդիպումը կարճ է տևել, քանի որ այդ հանդիպման ժամանակ ինքը, Վովան և Խաչիկը նկատել են, որ Արթուրը ՀՀ-ում ինչ-որ հեղաշրջում կատարելու մտադրություններ ունի և ցանկանում է հասկանալ իրենց դիրքորոշումը նրա կողմից հեղաշրջում կատարելու հարցում, ինչպես նաև հեղաշրջմանը հնարավոր աջակցություն ցուցաբերելու հանգամանքը: Սակայն Խաչիկն առաջինն է ասել, որ դա «ավանտյուրա» է և անթույլատրելի, ինչին ինքն ավելացրել է, որ հեղաշրջում իրականացնել ուժային եղանակով անթույլատրելի է, քաղաքական հարցերում պատրաստ է օժանդակել միայն օրենքի և սահմանադրության շրջանակներում, այլ ոչ թե անմեղ մարդկանց կյանքի գնով, բացի այդ ՀՀ-ում ևս մեկ «հոկտեմբերի 27» կատարել ցանկացողներին տվել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ: Այդ ժամանակ Արթուրը հեռացել է իր տնից, և իրենք այլևս չեն հանդիպել: Վովան նույնպես Խաչիկի հետ դուրս է եկել, և Արթուրի գնալուց հետո իրենք չեն շարունակել զրույցը:
Հայտնել է, որ Արթուր Վարդանյանը ստել է առերես հարցաքննության ժամանակ, թե ինքը նրան 1 հատ ինքնաձիգ, 1 հատ հրացան, դանակ և բարութ է տվել. նման բան չի եղել: Պնդել է, որ ոչ մի համաձայնություն չի տվել, որ կօժանդակի հեղաշրջմանը: Արթուր Վարդանյանը ստել է, երբ ասել է, որ Եղվարդում վերոնշյալ հանդիպման ժամանակ Վլադիմիր Առաքելյանը նրան «ՏՏ» տեսակի ատրճանակ է տվել, քանի որ Արթուրը երբ եկել է, Վովան և Խաչիկը սենյակում են եղել, և դրանից հետո նրանք չեն առանձնացել...»:
Գ. Մարգարյանը 01.07.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«...Վերջին անգամ Արթուր Վարդանյանին հանդիպել է 2015 թվականի նոյեմբեր ամսվա կեսերին, երբ իր առանձնատանն ինքը, Խաչիկը և Վովան Արթուր Վարդանյանի նախաձեռնությամբ հանդիպել են: Պնդել է, որ չեն խոսել նաև հեռախոսով: Տեղյակ չէ, թե Վովան և Խաչիկը նրա հետ հանդիպել են, թե ոչ: Տեղյակ չէ, որ Արթուր Վարդանյանը Խաչիկ Ավետիսյանին և Վլադիմիր Առաքելյանին գաղտնի հեռախոսներ է տվել, որով նրանք շփվել են միմյանց հետ, և զարմացած է, քանի որ նրանց մոտ երբևէ նման հեռախոս չի տեսել: Ինքն երբևէ Արթուր Վարդանյանին որևէ փաստաթուղթ չի տվել, բացի այդ չի էլ պատկերացնում, թե այդ ինչ փաստաթղթեր կարող էր ունենալ, որոնք նա կարող էր ուզել: Անտոն Թոթոնջյանին չի ճանաչում, առաջին անգամ է լսում, իսկ Լիլիթ Թորոսյանին ճանաչում է Գյումրի քաղաքից՝ որպես լրագրող: Որպես կուսակցության ղեկավար, իրեն մի քանի անգամ «Գալա» հեռուստաընկերությունից հրավիրել են Գյումրի քաղաք հարցազրույցի, որոնց մասնակցել է նաև Լիլիթ Թորոսյանը: Նրա հետ որևէ այլ հանդիպում կամ հարցազրույց չի եղել: Ինքը տեղյակ չի եղել Արթուր Վարդանյանի կողմից ստեղծված հնարավոր խմբի գոյության մասին, և այդ խմբից որևէ մեկի հետ չի ծանոթացել և շփվել: Աշոտ Մանուչարյանին ճանաչել է շատ վաղուց, «Ղարաբաղ» կոմիտեից, նրա հետ նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ է, երբևիցե որ հանդիպել են, քննարկել են երկրի ներքին և արտաքին քաղաքական վիճակը: Նրան երբևէ չի տեսել Արթուր Վարդանյանի հետ, նույնիսկ տեղյակ չէ՝ ճանաչում են միմյանց, թե ոչ: Հայտնել է, որ ինքը «Արևմտյան Հայաստանի վտարանդի կառավարության» բոլոր ժողովներին ի պաշտոնե մասնակցել է, և Արթուրն ու Խաչիկն այդ ժողովներից գոնե մեկին չեն մասնակցել և չեն հրավիրվել: «Հայք» կազմակերպության մասին լսել է, սակայն չգիտի, թե նրանք այդ ժողովներին մասնակցել են, թե ոչ: Պնդել է, որ առաջին անգամ է լսում, որ Խաչիկ Ավետիսյանը կամ Վլադիմիր Առաքելյանը կարող են որևէ խումբ ինքնուրույն համախմբել և ղեկավարել, նաև տեղյակ չէ՝ վերջիններս Վարդանյանին ռազմամթերք տվել են, թե ոչ: Սյունիքի մարզից Յուրա անունով անձնավորության, ով զենք և ռազմամթերք է տրամադրել Վարդանյանին, չի ճանաչում...»:
Գ. Մարգարյանը 20.09.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, պնդում է որպես կասկածյալի և մեղադրյալ տված իր ցուցմունքները, գտնում է, որ հանիրավի մեղադրանք է առաջադրված և այդ ամենը գնահատում է որպես իր նկատմամբ քաղաքական հետապնդում: Հրաժարվել է այլևս ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցերին...»:
Գառնիկ Մարգարյանը վերը նշված իր ցուցմունքները պնդել է Արթուր Վարդանյանի (Հատոր 14 գ.թ. 170-172), Արա Պողոսյանի (հատոր 14 գ.թ. 34-35), Ավետիս Բարեյանի (հատոր 12 գ.թ. 159-161, ցուցմունքը տեսանկարահանվել է) հետ առերես հարցաքննության ընթացքում։
(Տես` հատոր 2 գ.թ. 255, հատոր 12 գ.թ. 85-86, 89, 165, հատոր 15 գ.թ. 134, հատոր 30 գ.թ. 140, հատոր 34 գ.թ. 279, դատական նիստի արձանագրությունը):
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Գառնիկ Մարգարյանը հայտնել է, որ ինքն երբևէ հեղաշրջում անելու նախագծեր չի ունեցել: Որքան կարողացել է օգնել է պետության կայացմանը: 2013 թվականից կուսակցության պահանջներով զբաղվել է հակակոռուպցիոն գործունեությամբ, որի ընթացքում բացահայտվել է 2 նախագահների ունեցվածքը, որոնց մասին տպագրվել է: Այդ մասին բազմաթիվ անգամ մամուլում հարցազրույցների ժամանակ հակակոռուպցիոն խմբի կողմից հայտարարել է: Ինքն երբևէ թույլ չէր տա, որ որևէ խումբ իր ուժերի կարողության շրջանակում մեր պետականության դեմ կրկին նոր «հոկտեմբերի 27»-ը իրագործեր: Դա է եղել իր մոտեցումը, խմբի որևէ անդամի չի ճանաչել, հանդիպումներ չի եղել: Ինչ վերաբերում է այն հանգամանքին, որ Լ. Թորոսյանն ասել է, որ ինքը տեղյակ է եղել Արթուրի պլանների մասին, այո, Արթուրն իրեն ասել է, որ խումբ է ստեղծում Արցախում սպասվելիք պատերազմին մասնակցելու համար: Դա է եղել իրենց հանդիպումների հիմնական նպատակը: Բռնի ուժով սահմանադրական կարգը խախտելու և բռնի ուժով իշխանությունը վերցնելու վերաբերյալ որևէ հայտարարություն, քննարկում Ա. Վարդանյանի հետ չի եղել: Այս ամենը նախորդ ռեժիմների առաջին դեմքերի, մասնավորապես Սերժ Սարգսյանի պատվերն է եղել: Ա. Վարդանյանը դատարանում ցուցմունք է տվել, որ ինքը վերջինիս որևէ զենք, զինամթերք չի տվել, խոշտանգումներ են եղել Ա. Վարդանյանի նկատմամբ, ԱԱԾ ոմն գեներալ զենքը դրել է Արթուրի ճակատին և պարտադրել ցուցմունքներ տալ: Իրեն տեղավորել են այն խցում, որտեղ մինչ իրեն տեղավորելն եղել է Արթուր Վարդանյանը, ով 5-6 օր կոտրված վիճակում անգամ չի կարողացել ջուր խմել: Ինչ եք կարծում, ինչ ցուցմունք պետք է տար Ա.Վարդանյանը: Դարձյալ պնդում է, որ ինքն Ա.Վարդանյանին զենք, զինամթերք չի տվել, նրա կամ որևէ այլ մեկի հետ հեղաշրջման մասին որևէ խոսակցություն չի ունեցել: Ա.Վարդանյանի մասին լսել է որպես Քեսաբում կռված ազատամարտիկի, վերջինիս նկատմամբ դրական կարծիք է ունեցել: 1994 թվականինց սկսած ինքն եղել է ռեժիմի կոկորդում և այս ամենը վրեժխնդրություն է իր նկատմամբ:
/Տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Ամբաստանյալ Վլադիմիր Փայակի Առաքելյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ազատամարտիկ է, Արցախյան պատերազմից հետո՝ 1995 թվականից սկսած, 3 տարի եղել է անկողնային վիճակում, 1998 թվականին կազդուրվել է: 1998 թվականին, երբ Ռոբերտ Քոչարյանը դարձել է նախագահ, վերջինիս առաջին առաքելությունն եղել է հարձակվել իր վրա, քանի որ ինքը 1992 թվականին Ստեփանակերտում, այնուհետև` 1994 թվականին Օմարում վերջինիս սխալներն ասել է հենց իր երեսին: Այդ է եղել պատճառը, որ երբ Ռ. Քոչարյանը լսել է «Տիգրան Մեծ»-ի Վովա անունը, ցանկացել է վնասել իրեն: Ինքն Եղվարդում ունի մարզական կոշիկների ֆաբրիկա: Ռոբերտ Քոչարյանի պատճառով դարձել է ընդդիմադիր: 2003 թվականին իրեն ձերբակալել են` իր քաղաքական հայացքների համար և ենթարկվել է վարչական տույժի: Իր քաղաքական հայացքների համար ինքը պարբերաբար ենթարկվել է հալածանքների: 2008 թվականի մարտի 1-ի դեպքերի հետ կապված կրկին ազատազրկվել է: 2013 թվականին հավաքվել են իր մարտական ընկերներով և քննարկել երկրի ծանր վիճակը, թե ինչ է լինելու Հայաստանի և Արցախի ճակատագիրը: 2015 թվականին իր առողջական վիճակը կրկին վատացել է: Որքան հիշում է այդ ժամանակ Օպերայի տարածքում անց է կացվել «Էլեկտրիկ Երևան» հանրահավաքը: Ընկերների հետ պայմանավորվել է, որ եթե լավ զգա` ինքն էլ կմասնակցի: Գնացել է հանրահավաքի, այդտեղ իրեն` որպես ազտամարտիկի, մոտեցել է Արթուր Վարդանյանը, հայտնել, որ իր հայրը նույնպես ազատամարտիկ է եղել, զոհվել է Աղդամում, ցույց է տվել վերջինիս լուսանկարը և պատմել հոր մասին: Սակայն ինքը Ա.Վարդանյանի հորը չի ճանաչել, նրան չի հիշում: Այդտեղ ինքն Արթուրի հետ փոխանակվել են հեռախոսահամարներով: Իսկ դրանից առաջ՝ դեռևս 2011 թվականին ինքն եղել է Սիրիայում, այդ ժամանակ արդեն պատերազմը սկսված է եղել: Երբ վերադարձել է Հայաստան, հանդիպել է հնչակյան և դաշնակցական ծանոթներին, ասել, որ պետք է համախմբվել և ինչ-որ բանով օգնել Սիրայի հայությանը, հարկավոր է զենք, զինամթերիք, մթերքի հարց լուծել: Երբ Արթուրն իրեն ասել է, որ ինքը կռվել է Քեսաբում, ինքը դրանից ավելի է ոգևորվել, որ ազատամարտիկի որդին շարունակում է հոր գործը: Արթուրը հանդիպման ժամանակ իրեն հարցրել է` ինչ դեղորայք է հարկավոր, կարող է բերել արտասահմանից, ինչին ինքը պատասխանել է, որ ինքը դեղորայք չի օգտագործում, բույսերով է բուժվում, դրա կարիքը չկա: Այնուհետև, Ա. Վարդանյանը զանգահարել է իր հեռախոսահամարին և կրկին առաջարկել արտասահմանից դեղորայք բերել իր համար: Ինչին ինքը կրկին առարկել է: Ինքը, 2014 թվականին ստեղծել է «Ազատամարտիկերի դաշինք» կազմակերպությունը, որի մեջ ներգրավված են եղել 1000 ավելի անդամներ, ինքն եղել է նրանց հրամանատարը, եղել է խորհրդի անդամը և եթե ցանկանար Հայաստան աշխարհը մաքրել վատ իշխանությունից, ապա այդ տղաների հետ կաներ դա, այլ ոչ թե դահլիճում նստած այս երիտասարդների, որոնց անգամ չի տեսել: 2015 թվականի դեկտեմբերի 23-ին կամ 27-ին ինքը շատ կոպիտ ելույթ է ունեցել իշխանության դեմ: Մտերիմներն այդ տեսնելով, ասել են` Վովա քեզ կալանավորելու են: Ճիշտ է ինքն ընդդիմադիր է եղել, բայց ոչ ռեվանշիստ, որ գնա մարդկանց սպանի: Վ.Շիրխանյանը կարող է վկայել, որ ինքը հնարավորություն է ունեցել գնալ պաշտոնի, սակայն հրաժավել է: Երբ գտնվել է կալանավայրում, իր խուց են բերել սպանության հոդվածով մի անձնավորության, որի անունը ևս Արթուր է եղել: Վերջինս իրեն պատմել է, որ ականատես է եղել, թե ինչպես են Արթուր Վարդանյանի խցակիցները վերջինիս լավ ծեծել, 2 օր չեն թողել խցի մահճակալի տակից դուրս գալ և ասել են` պետք է ցուցմունք տաս: Ըստ այդ տղայի պատմածի՝ դա եղել է ամսի 8-ին կամ 9-ին, որից հետո ամսի 14-ին իրեն ձերբակալել են: Այդ ամենը պատմելուց հետո ընդամենը 10 րոպեից եկել և այդ երիտասարդին տարել իրենց խցից: Ինքը գտնում է, որ այս գործը շինծու է և չի հասկանում, թե ում էր դա հարկավոր: Այս գործը սարքել են Գորիկ Հակոբյանը և Եպիսկոպոսյանը` Սերժ Սարգսյանի պատվերով, քանի որ շատ ագամ Սերժ Սարգսյանը փորձել է իրեն քաշել իր կողմը, որից ինքն հրաժարվել է: Քանի որ Արթուրն իրեն ասել էր, որ գնալու է Սիրիա` մարտական գործողություններին մասնակցելու և իրեն զենք է հարկավոր, և ինքը ուներ արցախյան պատերազմից մնացած 1 «ՏՏ» տեսկի ատրճանակ, որը գտնվում էր վատ վիճակում: Քանի որ և Արթուրի ասելուց տեղյակ էր, որ վերջինս լավ կապեր ունի ՊՆ-ում, ուստի ատրճանակը տվել է Արթուրին, որ նա այն օրինականացնի: Բացի այդ ատրճանակը, ինքը Ա. Վարդանյանին տվել է նաև զենքի իրան: Ատրճանակը և զենքի իրանը Ա. Վարդանյանին տվել է տարբեր օրերի: Այդ զենքնեը եղել են այնքան վատ վիճակում, որ անգամ Արթուրին ասել է կարող է դրանք դեն նետել: Հայտնել է, որ ատրճանակը եղել է իր օրինական զենքը, որի փաստաթղթերն ինքը կորցել էր: Ատրճանակը Ա. Վարդանյանին փոխանցելու ժամանակ իր առողջական վիճակն այնքան վատ է եղել, որ անագամ հետո Արթուրից չի հետաքրքվել օրինականացրեց դա, թե` ոչ: Իշխանությունն է ստեղծել այս խումբը, ոչ թե իրենք: Իշխանությունը ստեղծել է այս խումբը, որպեզի գնա արտասահման կամ ռուսաստան, ասի երկրում նման բաներ են կատարվում իր դեմ, որպեսզի դադադրեցվի հողերի հետ կապված հարցերը: Այս խմբից հետո ստեղծվել է Սասնա ծռերը` նույն նպատակով: Խմբի անդամներից ճանաչել է Արթուր Վարդանյանին, ընդամենը մեկ անգամ տեսել է Ավետիս Բարեյանին` չի հիշում ինչ հանգամանքներում: Իր հետ հեղափոխության մասին չեն խոսել: Ինքը որևէ տեղեկություն չունի, բացի իր տված զենքից այլ անձիք Ա. Վարդանյանին զենք տվել են, թե` ոչ: Ատրճանակը Ա.Վարդանյանին տալուց մոտ 10-15 օր հետո հեռուստացույցով տեսել, որ վերջիններիս բռնել են: Իրենք ազատամարտիկներով համապատասխան տեղերից ունեցել են տեղեկություն, որ մի քանի օրով պատերազմ է սկսվելու, որի արդյունքում Արցախը հանձնվելու է Ադրբեջանին: Կտրկանապես հերքելով իր մասնակցությունը ենթադրյալ հանցավոր համագործակցությանը, Վ.Առաքելյանը պնդել է, որ ինքը և Ա. Վարդանյանը միշտ խոսել են Ղարաբաղի և Քեսաբի մասին, իսկ իշխանափոխությունից՝ այն էլ բռնի՝ որևէ խոսակցություն չի ունեցել ինչպես նրա, այնպես էլ այլ անձանց հետ:
/Տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Ամբաստանյալ Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 1988 թվականի սեպտեմբեր ամսին մեկնել է Ղարաբաղ, եղել է Քարագլխի հրամանատարն: Տեղի բնակիչներից ջոկատ է կազմավորել` պաշտպանել է գյուղը, այդ բարձրունքները և այլն: Փարուխում իր և Սերժ Սարգսյանի միջև կոնֆլիկտ է եղել` կապված Փարուխի հանձնման հետ, որից հետո իրենց մեջ թշնամություն է առաջացել: Պատերազմից անմիջապես հետո մտել է ծառայության` որպես սպա, ծառայել է մինչև 2012 թվականի հունվար ամիսը, որից հետո գնացել է թոշակի: 2008 թվականի փետրվարի 23-ին ձերբակալվել է իշխանությունների կողմից, քանի որ եղել է Կարճաղբյուրի առանձին հետախուզական գումարատկի հրամանատարը և հրաման է ստացել, որպեսզի անձնակազմը զենք ստանա և գա Հայաստան: Ինքը հասկացել է, թե ինչի են զորքը բերում Հայաստան: Անմիջապես զորքին կանգանցրել է և ասել, որ որևէ մեկը չփորձի կրակել ժողովրդի վրա: Այդ խոսակցությունից ընդամենը 10-15 րոպե հետո իրեն ձերբակալել են: 13 ժամ պահելուց հետո բաց են թողել: Դրանից հետո իր կյանքում սև շրջան է սկսվել: Իր անունը հանել են ՊՆ բնակարանային ցանկից և մինչև հիմա ՊՆ-ից բնակարան չի ստեցել և վարձով է բնակվում: Հետո Արշակ Կարապետյանը, ով եղել է հետախուզության վարչության պետը, իրեն կանչել է և ասել` զեկուացգիր գրի և ազատվի աշխատանքից, քո պահով մարտի 1-ի հետ կապված շատ խոսակցություններ կան, ճիշտ կլինի, որ գնաս, իսկ այս ամենն անցնի, կրկին կմտնես աշխատանքի: Ինչին ինքը առարկել է: Այդ ժամանակ Արշակ Կարապետյանն իրեն ասել է` եթե դիմում չգրես գնաս, մի բան կգտնենք, քեզ կդատենք: Դրանից հետո իսկապես քրեական գործ է հարուցվել` ծառայողական անփութության հոդվածով: Այդ գործի կապակցությամբ ինքը դատապարտվել է: 2012 թվականին, թոշակի անցնելու հետո, մտել է քաղաքական դաշտ, հաղթել է Ազգայի Ժողովի ընտրություններում, իրեն շնորհավորել են, հաջորդ առավոտյան զագահարել են և ասել` որ ձայները սխալ են հաշվել, ինքը պարտվել է: 2012 թվականից ազատամարտիկները շարժում են սկսել, ինքն էլ է միացել դրան` հանրահավքներ են արել, հացադուլ է արել և այլն: Այդ ընթացքում իշխանության կողմից ուղարկված անձինք ամեն կերպ փորձել են իրեն համոզել այլևս չմասնակցել հանրահավաքներին: Այդ հանրահավաքների ժամանակ ինքը բազմիցս ելույթներ է ունեցել, որոնց ժամանակ բառ անգամ չի ասել զինված հեղաշրջման մասին, ասել է, որ ամեն ինչ պետք է արվի քաղաքական ճանապարհով, այդ հանրահավաքների տեսաձայնագրությունները կան: 2015 թվականի սեպտեմբեր ամսին ազատամարտիկ ընկերներից մեկը զանգահարել է իրեն և ասել, որ ծեծել են Սմբատ Հակոբյանին և որ վերջիս գտնվում է հիվանդանոցում, գնան տեսնեն ինչ է եղել: Էդվարդ Ներսիսյանը` Ապարն էլ է եղել հիցանդանոցում: Վերջինս ևս մասնակցել է ազատամարտիկների կողմից կազմակերպված հանրահավաքներին: Հիվանդանոցի բակում Ապարն իրենց է ներկայացրել Արթուրին, և ասել, որ իրենց կռված ընկերոջ տղան է, հայրը զոհվել է: Ինքը սկսել է Արթուրի հետ զրուցել, հարցեր տալ` հոր մասին: Քանի որ իմացել է, որ Արթուրի հայրը ևս ծառայել է Ասկերանում, իր մոտ ջերմ վերաբերմունք է առաջացել վերջինիս նկատմամբ, թեկուզ Արթուրի հորը հիշել է շատ աղոտ: Արթուրը խնդրել է իր հեռախոսահամարը, բառացիորեն ասել է` հոպար, համարդ տուր, զանգեմ երբեմն հանդիպենք, հորս կարոտը առնեմ: Ինքը մեծ ուրախությամբ տրամադրել է հեռախոսահամարը: Արթուրը դրանից հետո մի քանի անգամ զանգահարել է իր հեռախոսահամարին, սակայն ինքը չի կարողացել հանդիպել վերջինիս հետ` զբաղվածության պատճառով: Իր տղայի նշանադրության արարողությունից հետո Արթուրն ասել է` արի հանդիպենք, համ կշնորհավորեմ, համ կզրուցնեք: Իրեն տվել է Նորքի առանձնատան հասցեն, ինքը մենակ գնացել է այդ առանձնատուն: Այդ ժամանակ Արթուրը տանը չի եղել, տանն եղել են մոտ 7-8 անձ, որոնցից 3-4 աղջիկ: Տղաների հետ չի շփվել, մտել է խոհանուց` սուրճ խմելու: Չի հիշում աղջիկներից ով է եղել այդտեղ, քանի որ վերջիններիս հետ էլ առանձնապես չի շփվել: Տեսնելով, որ Արթուրն ուշանում է, ինքը զանգահարել է վերջինիս և ասել, որ գնում է, մեկ ուրիշ անգամ կհանդիպեն: Դրանից հետո Արթուր Վարդանյանի հետ հանդիպել են մոտ 2 անգամ: Արթուրից 2 հեռախոս է վերցրել, մեկը տվել է Յուրային, մեկը մնացել է իր մոտ: Գործում նշված է գաղտի հեռախոս, իր մտքով անգամ չի էլ անցել, որ դա գաղտնի կապի համար է, ընդամենը սովորական հեռախոս է եղել, Արթուրը տվել է, ինքն էլ` վերցրել: Իր խնդրանքով Յուրան տվել է զինամթերք` մի քանի հատ փամփուշտներ և տրոտիլ, գործի մեջ նշված հրացանը չի տվել, Յուրայի տված զինամթերքին ինքն ավելացրել է 35 հատ ուսումնական փափուշտ` պլաստմասե սպիտակ գնդիկներով, ինքը այդ ուսումնական փամփուշտների մասին ասել է նաև ԱԱԾ-ում, բայց գործի մեջ նշված չէ: Արթուրն իրեն պատմել է Քեսաբի մասին, ասել, որ ուզում է գնալ Քեսաբ, ինքը խորհուրդ չի տվել, քանի որ գիտեր օրինակներ, որ մի քանի երիտասարդների ԱԱԾ-ն թույլ չի տվել մեկնել և ետ են ուղարկել Զվարթնոց օդանավակայանից: Հաջորդ անգամ երբ հանդիպել են, Արթուրն իրեն ասել է, որ Քեսաբ չի գնում, բայց գրավված տարածքներում գյուղերում կան, որոնք ուզում են բանակեցնել, այնտեղ պետք է մարդկանց հետ վարժություններ անցկացվի զենքով` կրակել սովորեցվի, ինժեներական աշխատանքներ և այլն: Ինքն համաձայն է եղել Արթուրի հետ, որ պետք է այդ մարդկանց սովորեցել այդ ամենը: Այդ զինամթերքը տրվել է միայն այդ նպատակով: Մինչև հիմա էլ խոսվում է այդ ամենի մասին, որ սահմանում ապրող գյուղացիները պետք է տիրապետեն զենքին, բայց չի արվում: Արթուրն իրեն ասել է, որ պետք է գնան Արարատում` զորավարժարանում, պարապունքներ անցկացնեն: Ինքն ասել է, որ իրենք այդ ամենը պետք է համաձայնեցնեն ՊՆ-ի հետ: Արթուրն ասել է, որ կզբաղվի այդ հարցով: Դրանից հետո՝ հեռախոսազրույցի ժամանակ Արթուրն իրեն հայտնել է, որ հանդիպել է Սեյրան Օհանյանի հետ, վերջինս համաձայն է` իրենց տրամադրել զորավարժարանը, որից հետո ինքն այդ զինամթերքը տրամադրել է Ա. Վարդանյանին: Արթուրենք Յուրային չեն ճանաչել: Ինքը Յուրայից վերցրել է պայուսակը, որքան հիշում է Արթուր Վարդանյանը տաքսի մեքենա է ուղարկել, և ինքն այդ մեքենայով ուղարկել է այդ զինամթերքը: Այդ պայուսակում չի եղել նաև գործում նշված հակատանկային ականը: Չի եղել նման բան, որ ինքը գնա Նորքի առանձնատուն և աշխատի քարտեզների վրա: Այդ օրերին, ինքը մոտ 10 օր գտնվել է Արցախում` մասնակցել է հուղարկավորության, մեղադրանքի կողմը կարող է ստուգել իր տեղակայումը: Ինքն Արցախից վերադարձել է նոյեմբերի 23-ին: Եկել է և նոյմեբերի 25-ին առավոտյան իր բնակարանում իրեն ձերբակալել են: Ինքն Արթուրի հետ երբևէ չի զրուցել հեղաշրջմա մասին, քանի որ Արթուրը գիտեր իր մոտեցումը, երբեք իրեն թույլ չէր տա իրեն նման բան ասել: Ինչ վերաբերում է 15 հոգուն, ոչ թե 15, այլ ցանկության դեպքում ինքն իր շուրջ կարող էր հավաքել 1500 հոգի, բայց ինքը միշտ դեմ է եղել իշխանությունը բռնի ուժով վերցնելուն: Ինքն անգամ զենք չի ունեցել: Ճիշտ է Արթուրը մի քիչ ֆանատիկ է եղել, ոչ վտանգավոր, այլ հայրենասեր ֆանատիկ, ինքը վերջինիս համարել է ազնիվ անձնավորություն: Թե Արթուրն ինչ է արել կամ չի արել, ինքը տեղյակ չէ: Եթե այդ ժամանակվա իշխանությունը չլիներ Սերժը, այսպիսի մեծ աղմուկ չէր լինի: Իրենց ձերբակալումից հետո նախագահը ելույթ է ունեցել և գնահատական տվել իրենց արարքին, իբր իրենք հանցագործներ են, սա բանդա է և այլն: Պարզ է, որ նախագահի ասածներն իր ենթակա կառույցը` ԱԱԾ-ն, պետք է մի կերպ հիմավորեր:
Առաջադրված հարցերին Խ. Ավետիսյանը պատասխանել է, որ Ա. Վարդանյանի հետ հանդիպել է մոտ 3-4 անգամ, հանդիպման սկզբնական նպական եղել է, որ Արթուրն իրենից առնի հոր կարոտը: Հաջորդ հանդիպումն եղել է իր տղայի նշանադրության առիթը: Հանդիպել են Արթուր Վարդանյանի վարձակալած Նորքի առանձնատանը, ինչպես նաև Սասունցի Դավթի կայարանի տարածքում վարձակալած տանը, «Մոսկվա» կինոթատրոնի մոտ: Որևէ հանդիպման ժամանակ իշխափոխության մասին որևէ զրույց չի եղել, անգամ իր ներկայությամբ նման խոսակցություն Ա. Վարդանյանն այլ աձի հետ չի ունեցել: Միայն մեկ անգամ՝ Եղվարդ քաղաքում` Գառնիկ Մարգարյանի տանը, որին, Գ. Մարգարյանի հրավերով, ներկա են եղել ինքը, Վլադիմիր Առաքելյանը և Արթուրը: Խոսել են երկրի վիճակից. այդքանը, իշխանափոխության մասին խոսք չի եղել: Ինքն ընդհանրապես տեղյակ չէ, թե Արթուր Վարդանյանն այլ անձինց զենք, զինամթերք ձեռք բերել է, թե` ոչ: Ընդհանրապես զորավարաժանն է տրամադրում զիանամթերքը` փամփուշտ, ոչ պայթուցիկ նյութեր, բայց փորձը ցույց է տվել, որ միշտ տրամադրված փամփուշտները քիչ է լինում, և զորավարժության եկած անձին իրենց հետ լրացուցիչ զինամթերք են տանում: Որքան մտաբերում է Ավետիս Բարեյանն է իր ցուցմունքում ասել, որ ինքը և Վլադիմիր Առաքելյանը գնացել են և Նորքի առանձնատանը գտնվող քարտեզների վրա նշումներ կատարել, ինքն այդ ցուցմունքի մեջ նշված ժամանակահատվածում գտնվել է Արցախում: Նորքի առանձնատանը տեսել է 3 քարտեզ, ուղղակի մոտեցել է և նայել այդ քարտեզներին: Արթուրի հետ հանդիպումների ժամանակ հնարավոր է այստեղ նստած անձանցից մի քանիսին տեսած լինի, բայց վերջիներիս ինքը չի ճանաչել և հետները որևէ կապ չի ունեցել: Ինքը 3 տարի գտնվել է կալանքի տակ, և այդ ընաթցքում ԱԱԾ-ի աշխատակիցներն այդպես էլ իր կողմից բերվող հեղաշրջմանը մասնակից այդ 15 հոգուց որևէ մեկին չեն գտել: Լուրջ մարդիկ հասկանում են, որ 15 հոգով որսորդական հրացաններով Բաղրամյան 26 մտնելն ուղղակի ծիծաղելի է, ընդամնեը 2 րոպեում այդ 15 հոգուն կոչնչացնեին: Իր և Ա. Վարդանյանի միջև տեղի ունեցած առերես հարցաքննության որոշ տեղեկություններ քննիչը գրի չի առել, այնուհետև, իր և իր պաշտպանի ասելուց հետո սկսել է գրել, բայց հետագայում ինքը քննիչի արած գրառումները ոչ մի տեղ չի հանդիպել: Իր կարծիքով Ա. Վարդանյանը իշխանափոխության լուրջ նպատակ չի ունեցել, դա ընդամենը եղել է պատանեկան արկածախնդրություն, որի հիմքում եղել են վերջինիս այդ նպատակով փոխանցված գումարները: Առիթ է եղել գումար աշխատելը` արել է: Իր, Վլադիմիր Առաքելյանի և Արթուրի միակ հանդիպումը եղել է Եղվարդում` Գ. Մարգարյաի տանը: Քանի որ Վ. Առաքելյանն այդ ժամանակ եղել է վատառողջ, չի կարողացել քայլել, հետևաբար, ինքը վարել է վերջինիս մեքենան և միասին գնացել են Գ. Մարգարյանի տուն` կոնյակ խմելու:
/Տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Ամբաստանյալ Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանը դատարանում հրաժարվել է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց:
Դատարանն արձանագրելով, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածով նախատեսված հիմքը՝ որոշում է կայացրել հրապարակել, վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները:
Ա. Բարեյանը 25.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Ա. Բարեյանը 26.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս չի ընդունել իրեն առաջադրված մեղադրանքը և հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Ա. Բարեյանը 03.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…Արթուր Վարդանյանի հետ ծանոթացել է 2014 թվականի սկզբին՝ «Ֆեյսբուք» սոցցանցի միջոցով: Առաջինն Արթուրն է իրեն գրել: Վերջինս ասել է, որ ցանկանում է «Հայոց վահան» մարզամշակութային կազմակերպություն հիմնել Հայաստանում՝ առկա կենտրոններին աջակցելու համար, հայտնել է, որ բնակվում է Իսպանիայում: Արթուր Վարդանյանն իրեն առաջարկել է Արմավիրի մարզում ստանձնել իր իսկ կողմից հիմնած մարզամշակութային կենտրոնի պատասխանատվությունը: Երկար ժամանակ «Ֆեյսբուքով» խոսել են նշված թեմայի շուրջ, իսկ արդեն 2015 թվականի մայիս-հունիս ամիսներին Արթուրը եկել է Հայաստան` հիմնելու իր կենտրոնը: Այդ օրերին ինքն առաջին անգամ է հանդիպել Արթուրի հետ: Հանդիպումը տեղի է ունեցել Եռաբլուրում, որի ժամանակ Արթուրն իրեն պատմել է, որ կռվել է Քեսաբում է և ցանկություն ունի կրկին մեկնել Քեսաբ, այնուհետև խոսել են կազմակերպությունից, Արթուրն իր պահանջով ներկայացրել է «Հայոց վահան 1» մարզամշակութային հասարակական կազմակերպության հիմնադիր փաստաթղթերը` կանոնադրությունը, կնիքը և այլն: Կանոնադրությունն ընթերցելուց և կազմակերպության նպատակներին ծանոթանալուց հետո ինքը ցանկություն է հայտնել շարունակել աշխատանքը: Արթուրի աներոջ տունը` Երևանի «Վստրեչի» կամուրջ կոչվող հատվածում՝ 12-րդ հարկում, հանդիսացել է Արթուրի նշված կազմակերպության գրասենյակը, և ինքը սկսել է հաճախակի գնալ այդ բնակարան: Բնակարան այցելությունների ընթացքում սկզբում ծանոթացել է այդ կազմակերպության անդամների հետ, մասնավորապես՝ 25.11.2015թ. Նոր Նորքի տանն իր հետ բռնված թվով 9 /Արթուրն էլ՝ հետը/ անձանց հետ: Արթուր Եղիազարյանը և Վաղինակ Ստեփանյանը սկսել են հաճախել և անդամակցել Արթուրի կազմակերպությանը իր միջոցով, նրանք իր գյուղից` Արևիկից են: Ընդհանուր ծանոթությունից հետո սույն թվականի հունիս-հուլիս ամիսներին, կոնկրետ օրը չի հիշում, Արթուրը կազմակերպել է ուղևորություն դեպի Լոռու մարզի Ղալթախչի գյուղի եկեղեցի` Սուրբ Հովհաննես անունով, 7 օր բնակվել են Արթուրի պապական տանը` նույն մարզի Ծաղկաբեր գյուղում: Այդ ուղևորությանը իր հրավերով մասնակցել է նաև իր մարտական ընկեր Մարատ Թադևոսյանը, ով իր հետ բերել է իր օրինական որսորդական հրացանը, որից կրակել է Մարատը, իսկ դրա հաջորդ օրը՝ Վաղինակը: Ներկաներից ուրիշ մարդ այդ հրացանից չի կրակել: Մարատն իրենց հետ մնացել է մեկ օր, որից հետո վերադարձել է Արևիկ գյուղ: Ծաղկաբեր գյուղից վերադառնալուց հետո գնացել է Արևիկ, երկար ժամանակ` 15-20 օր, Երևան չի եկել, Արթուրին չի հանդիպել, խոսել է միայն բջջային հեռախոսով: Օգտագործել է 094-171-072 համարը, իսկ Արթուրը ամենայն հավանականությամբ՝ 094-33-79-39 համարը: Դրանից հետո, երևի արդեն հոկտեմբեր ամսին, Արթուրի հետ պայմանավորվել են հանդիպել` որպես «Հայոց վահան» մարզամշակութային հասարակական կազմակերպության կենտրոն համարվող գրասենյակում` Արթուրի աներոջ տանը: Այդ հանդիպմանը ներկա են եղել Արթուրը, Նելլին, Ասյան և Տիգրանը: Այդ օրը խոսել են Հայաստանում գործող մարզամշակութային կազմակերպություններին օժանդակելու մասին, մասնավորապես` մարզադպրոցների համար մարզական գույք գնելու շուրջ: Վերը նշված բնակարան բացի այդ օրվանից այցելել է ևս մի քանի անգամ: Արթուրն իր հետ բավական մտերմանալուց հետո նշված տանը հանդիպման ժամանակ ասել է, թե պատրաստվում է իր «Հայոց վահան» կազմակերպության մասնակիցների հետ կրկին մեկնել Քեսաբ՝ կռվելու, իրեն էլ է առաջարկել, սակայն ինքը դեմ է եղել` ասելով, որ եթե կազմակերպությունը պետք է մարզամշակութային կենտրոններին օժանդակելուց բացի այլ բաներով զբաղվի` ինքն այլևս չի մասնակցի: Դրանից հետո, Արթուրը կրկին խոստացել է նրան ընդլայնել մարզամշակութային կենտրոններին աջակցությունը, և ինքը համաձայնել է շարունակել համագործակցությունը: Սկսել է ուշ-ուշ հանդիպել Արթուրի և նրա խմբի հետ: Արթուրի աներոջ տուն հերթական այցելության ժամանակ նկատել է, որ տանը զենքեր կան` Կալաշնիկով, ԱԿՍ կամ ԱԿՄ տեսակի ինքնաձիգներ՝ մի քանի հատ, որսորդական մեկ հատ հրացան, ինքնաձիգի փամփուշտներ՝ մի տոպրակ: Արթուրին հարցրել է այդ զենքերի մասին, իսկ նա ասել է, որ դրանք ինքը պետք է Քեսաբ տանի: Արդեն հոկտեմբերի 27-ին կրկին գնացել է Արթուրի աներոջ տուն, Արթուրից իմացել, որ այդ տնից նա և խմբի անդամները տեղափոխվում են Նոր Նորքի ինչ-որ վարձակալած տուն: Իրենց գյուղի բնակիչներ Արթուր Եղիազարյանը և Վաղինակ Ստեփանյանը հաճախակի չեն այցելել Արթուրի աներոջ տուն՝ ընդամենը 3-4 անգամ: Հոկտեմբերի 27-ին Արթուրի, Նելլիի, Ասյայի, Մարինեի, Տիգրանի և Գևորգի հետ կատարվել է «Վստրեչի» կամրջի մոտ գտնվող բնակարանից տեղափոխությունը Նոր Նորքի տուն, իրերը տեղափոխվել են 2 տաքսի ավտոմեքենաներով: Խոստովանել է, որ հնարավոր է՝ Արթուրի աներոջ տանը մի 2 գիշեր մնացած լինի, որքան մտաբերում է նաև համագյուղացիներ Արթուր Եղիազարյանը և Վաղինակ Ստեփանյանը՝ նույնպես: Մտաբերել է նաև, որ Լոռու մարզի Ղալթախչի գյուղի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցի այցելության ժամանակ նույն եկեղեցում «Հայոց վահան» կազմակերպությանը հավատարիմ լինելու երդում են տվել՝ Գևորգ Ջնդոյանը, «Ակա» մականունով Արկադին, «Ասալա» մականունով Վազգեն Սիսիլյանը, Սիլվա Կանկռունին, Ասյան, Նելլին, իսկ ինքը, Արթուր Եղիազարյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը և Մարատ Թադևոսյանը երդումը տվել էին դեռ իրենց գյուղում` Արևիկում. երդումն ընդունել է Արթուր Վարդանյանը: Արթուրի պապական տանը` Ծաղկաբեր գյուղում, ռազմական հանդերձանքով նկարվել են` ինքը, Արթուր Վարդանյանը, ում ձեռքին եղել է թուր, Մարինե Կաթանյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Ական, Գևորգ Ջնդոյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Նելլի Մինասյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, նկարել է Սիլվա Կանկռունին, իրենց մոտ եղել է ոչ թե մեկ, այլ 2 հրացան և մեկ հատ Կալաշնիկով ԱԿՍ ինքնաձիգ: Արթուրի ասելով` նշված հրացաններից մեկը և Կալաշնիկովը իրեն տվել էր Արա գյուղում բնակվող իր մտերիմ Գառնիկ Մարգարյանը, իսկ մյուս հրացանը բերել էր Մարատը: Իրենց հետ Սուրբ Հովհաննեսում եղել են Գևորգ Ջնդոյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Ական, Ասալան, Սիլվա Կանկռունին, Մարինեն, Ասյան, Նելլին, Վաղինակ Ստեփանյանը, Տիգրան Բոյաջյանը: Ինքը Նոր Նորքի վարձակալած տուն ոչ հաճախակի է գնացել: Այդ այցելություններից մեկի ժամանակ Արթուրն իրեն, Տիկոյին և Ասյային ուղարկել է Երևանի և Գյումրու քարտեզները գնելու, որը գնել են Հրապարակի մոտակայքի «Նոյյան Տապան» գրախանութից, ինչից ինքը ենթադրել է, որ Արթուրն այդ ժամանակ արդեն ծրագրել էր Հայաստանում հեղաշրջում կատարել: Դրանից հետո, Նորքի տուն են սկսել այցելել տարբեր ազատամարտիկներ` «Ապար» մականունով Էդվարդ Ներսիսյանը, Խաչիկ Ավետիսյանը, Վլադիմիր Առաքելյանը` Վովան, Գառնիկ Մարգարյանը, Մուսալեռցի Հարութը, բացի նշված ազատամարտիկներից, այդ տանը ինքը ծանոթացել է նաև Հանրային հեռուստատեսությունում աշխատող Արման Հայրապետյանի, Թաիրով գյուղում բնակվող Հովհաննեսի, Երևանում բնակվող Կարենի և Աղասիի հետ: Նորքի տանը տեղի ունեցած խոսակցություններից մեկի ժամանակ Արթուր Վարդանյանն ասել է, որ «Հայոց վահան» կազմակերպության և մի խումբ ազատամարտիկների օգնությամբ պատրաստվում է զինված հեղաշրջում անել Հայաստանում, այսինքն` զինված մտնել Կառավարության շենք, Ազգային ժողովի շենք, ինչպես նաև նախագահական նստավայր` իշխանությունը վերցնելու համար: Սակայն արդեն վերջում մտափոխվել է նախագահական մտնելու հետ կապված, քանի որ, ինչպես ինքն է ասել, նախագահն իր ծրագրած ժամանակ Հայաստանում չէր լինելու: Հայտնել է, որ Արթուր Վարդանյանը պատրաստվել էր զինված հեղաշրջում անել ազատամարտիկների 3 ջոկատներով` «Ռազմադաշտային հրամանատարների խորհրդի» անդամ Խաչիկ Ավետիսյանի 15 հոգանոց, նույն խորհրդի անդամ Վլադիմիր Առաքելյանի 35 հոգանոց և «Ապար» մականունով Էդվարդ Ներսիսյանի 30 հոգանոց խմբերի օգնությամբ: Այդ մասին իրեն ասել է Արթուր Վարդանյանը: Իմացել է նաև, որ 25.11.2015թ. Նորքի տանը կատարված խուզարկությամբ ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից հայտնաբերված «SS» ատրճանակը Արթուրին է տվել Վլադիմիր Առաքելյանը, 2 ինքնաձիգները և մեկ ինքնաշեն պայթուցիկ սարքը` Ապարը, 1 ինքնաձիգը և հրացանը` Գառնիկ Մարգարյանը: Արթուր Վարդանյանի ունեցած մյուս ինքնաձիգները, նռնակները, փամփուշտների մեծ մասը, 1 նռնականետը ձեռք են բերվել Ախուրյանի բնակիչ Հակոբ Հակոբյանի միջոցով, իսկ թե կոնկրետ ումից` տեղյակ չէ: Ինքը մի քանի անգամ տեսել է, որ Հակոբ Հակոբյանի մեքենայով Արթուր Վարդանյանը Գյումրիից զենք է բերել Նորքի տուն: Բացի այդ, Հակոբը Ախուրյանից Անուշավանի միջոցով Արթուրի Նորքի տուն է ուղարկել 2 հատ ժանգոտած նռնակ, 3 ուսումնական նռնակ և մեկ հատ ատրճանակ, սակայն Արթուրը հրաժարվել է ատրճանակը վերցնել` վատը լինելու պատճառով, և Անուշավանը ետ է տարել Ախուրյան: Հակոբ Հակոբյանից ձեռք բերված զենքերի մի մասի գործարքը կատարվել է կաթոլիկ քահանա, այս գործով կալանավոր Անտոն Թոթոնջյանի գրասենյակում, այդ գործարքներից մեկին ինքը մասնակցել է, իրենից բացի եղել են նաև Արթուր Վարդանյանը, Անտոն Թոթոնջյանը և Հակոբ Հակոբյանը: Այդ ժամանակ Արթուրի հետ գնացել էին Անուշավանի բերած, հետո ետ ուղարկված զենքի գումարը վերցնելու, քանի որ Արթուրը նախօրոք էր վճարել դրա համար: Արթուրից իմացել է նաև, որ Հակոբ Հակոբյանից նա պետք է «ՊԿ» գնդացիր ձեռք բերեր, սակայն իրեն անհայտ պատճառներով` ձեռք չի բերել: Խուզարկությամբ հայտնաբերված 1 նռնականետը Արթուր Վարդանյանին է տվել Մուսալեռի բնակիչ Հարութը, ում ինքը տեսել է 2 անգամ. նա Ապարի ջոկատից է: Բացի այդ, նոյեմբերի 22-ին, ինքը Նորքի տան խոհանոցում նստած, լսել է, թե ինչպես հյուրասենյակում Արթուր Վարդանյանը, Ապարը և նրա ջոկատի տղաները` Հարութը, Հովհաննես Բալաբանյանը, Կարենը, Աղասը և «Կոմս» մականունով Արա Պողոսյանը, խոսել են, որ ինչ-որ գյուղից պիտի կրակեն ինքնաթիռի ուղղությամբ: Ինքը հասկացել է, որ առաջարկողն եղել է Հարութը, քանի որ նրա գյուղը` Արևշատը, գտնվում է օդանավակայանի պարսպի կողքը, այսինքն՝ ավելի հարմար է ինքնաթիռն այդ վայրից խփելը: Տեղյակ է նաև, որ խուզարկությամբ հայտնաբերված ինքնաշեն պայթուցիկ սարքերից մեկը բերել է Սյունիքի մարզում բնակվող ոմն «Յուրան», սակայն նրա անունը ամենևին Յուրա չէ, թե ինչ է` չգիտի, միայն տեղյակ է, որ նա նույնպես Խաչիկ Ավետիսյանի ցուցումով զենք է փնտրել Արթուրի համար: Հայտնել է, որ Վաղինակ Ստեփանյանը, Ական և տաքսու վարորդ Վահագն Սալնազարյանը նոյեմբերին մեկնել էին Լոռու և Տավուշի մարզ` նշված Յուրայի միջոցով զենք գնելու, սակայն չեն գնել: Չի կարող հստակ ասել, թե Արթուր Վարդանյանի կողմից կազմակերպված հանցագործությունը ում կողմից է ֆինանսավորվել, սակայն Արթուրը գումարներ է ստացել Նկարիչների միության շենքում գրասենյակ ունեցող ֆրանսահայ Միշել Դավուդյանից, նրա հետ եղել է նաև Սիրուշ կամ Սեդա անունով մի կին, այդ հանդիպումներից մի քանիսին մասնակցել է նաև Անտոն Թոթոնջյանը: Այդ հանդիպումներին ինքը չի մասնակցել, սակայն գիտի, որ Միշել Դավուդյանից Արթուրն ինչ-որ օրենքների տեքստերի վերաբերյալ ցուցումներ է ստացել: 2015 թվականի հոկտեմբեր ամսվա կեսերին 2 մեքենայով` Հակոբ Հակոբյանի և Վահագն Սալնազարյանի, վերջինները, ինքը, Ասյան, Նելլին, Արա Պողոսյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, լրագրող գյումրեցի Լիլիթը և Արթուր Վարդանյանը մեկնել են ԼՂՀ` այնտեղի թեմի առաջնորդ Պարգև Սրբազանի հետ հանդիպելու համար: Արթուրն ու Լիլիթը հանդիպել են Պարգև Սրբազանին, իսկ իրենք շրջել են Ստեփանակերտում, այնտեղից նույն օրը վերադարձել են: Իր հետ 25.11.2015թ. Նոր Նորքի տանը գտնված բոլոր 9 անձինք իմացել են Արթուրի զինված հեղափոխություն անելու մտադրության մասին, բոլորն էլ պետք է դրան մասնակցեին: Զինված հեղաշրջումը պետք է կատարեին Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Ական, Մարինեն, Ասյան, Նելլին, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Արա Պողոսյանը, Ապարը, նրա ջոկատի վերը նշված անդամները, Խաչիկ Ավետիսյանը և նրա ջոկատի անդամները, Գառնիկ Մարգարյանը և նրա ջոկատի անդամները, Վլադիմիր Առաքելյանը, Արման Հայրապետյանը պետք է ապահովեր «Հ1»-ով եթերը. նա չէր կռվելու: Տաքսու վարորդներ Վահագն Սալնազարյանը, ախուրյանցի Անուշավանը և Հակոբ Հակոբյանը եղել են Արթուր Վարդանյանի համար զենք փնտրողներ: Լրագրող Լիլիթը հիմնականում եկել է Անտոն Թոթոնջյանի հետ Միշել Դավուդյանի գրասենյակ, Լիլիթի մասնակցության մասին ինքը տեղյակ չէ…»:
Ա. Բարեյանը 23.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…Երբ 2 մեքենայով Արթուր Վարդանյանի հետ ուղևորվել են ԼՂՀ` Պարգև Սրբազանին հանդիպելու համար, ճանապարհին ինքը լսել է Նելլիի և Արթուր Վարդանյանի խոսակցությունն այն մասին, որ Արթուրը Նելլիին խնդրել է հորից և առհասարակ նրա շրջապատից զենքի մասին հարց ու փորձ անել…»:
Ա. Բարեյանը 29.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«… Միշել Դավուդյանի գրասենյակից դուրս գալուց հետո Հայր Անտոնի հետ տեսել է ևս մի հոգու, ում Արթուրն Արա Պողոսյանին ներկայացրել է որպես «Հետք» կայքի կամ թերթի խմբագիր, բացի այդ, ասել է, որ նա նույնպես իրենց հետ է այս գործում: Հայտնել է նաև, որ Արթուրը Մոսկվա գնալուց առաջ իրեն ասել է, որ Մոսկվա հասնելուց հետո իր «Վայբեռին» կուղարկի նկար, որը պետք է փոխանցի Նելլիին: Արթուրը Մոսկվայից ուղարկել է նկար՝ Վահան Շիրխանյանի լուսանկարը, ինքն այն փոխանցել է Նելլիին: Դրանից հետո իմացել է, որ Նելլին և Տիգրանը նույն օրը գնացել են Շիրխանյանի տան մոտակայք: Հաջորդ օրը երեկոյան Արթուրը վերադարձել է Մոսկվայից և հաջորդ օրը Շիրխանյանի տանը հետևելու է ուղարկել Նելլիին, Տիգրանին և Ասյային` առավոտից երեկո: Ծանոթանալով 25.11.2015թ. Երևանի Նորք Մարաշի 9-րդ փողոցի 78 տանից խուզարկությամբ հայտնաբերված թվով 3 քարտեզներին` ՀՀ-ի, Գյումրիի և Երևանի, որոնց վրա առկա են գրիչով կատարված նշումներ, հայտնել է, որ դրանք ծանոթ են իրեն: Գյումրիի և Երևանի քարտեզները գնել են Արթուրի ցուցումով՝ «Նոյյան Տապան» գրախանութից, իսկ ՀՀ-ի քարտեզը բերել է Արթուրը: Երևանի քարտեզի վրա առկա են 2 ձև կապույտ գրիչով նշումներ` 1-ը` կլոր, 2-րդը` կլոր, մեջը՝ խաչ: Քարտեզի վրա առկա կլոր նշումները վերաբերել են նշված փողոցները փակելուն, իսկ կլոր, մեջը՝ խաչ նշումները (նախագահի նստավայր, Ազգային Ժողով, ՍԴ, Կառավարության շենք, Հ1 հեռուստաընկերություն) վերաբերել են այդ օբյեկտների գրավմանը կամ հարձակմանը դրանց վրա: Գյումրիի քարտեզի վրա առկա են միայն կլոր նշումներ, դրանք նույնպես վերաբերել են այդ փողոցները փակելուն` «բլոկադայանման» դրվագ ստեղծելուն: ՀՀ քարտեզի վրա առկա է կլոր նշումներ, մասնավորապես` Գյումրի, Էջմիածին, Արմավիր, Սպիտակ, Ապարան, Երևան, Հրազդան, Սևան, Դիլիջան, Իջևան, Եղեգնաձոր, Սիսիան, Վարդենիս, Գորիս և Ստեփանակերտ քաղաքների վրա: Այդ քաղաքները, ըստ Արթուրի խոսքերի, պետք է ոտքի ելնեին հեղաշրջումից հետո: Գյումրիի և Երևանի քարտեզների վրա առկա նշումները կատարվել են Արթուր Վարդանյանի և Արա Պողոսյանի կողմից, իսկ ՀՀ քարտեզի վրա առկա նշումները կատարվել են միայն Արթուր Վարդանյանի կողմից: Երևանի և Գյումրիի քարտեզներն Արթուրն Արայի հետ սկսել է նշել դեռևս «Վստրեչի» տանից, այնտեղ դրնաք փակցված են եղել հյուրասենյակի պատին: Քարտեզները պատին փակցնելու գործընթացին ներկա են եղել ինքը, Նելլին, Գևորգը, Մարինեն, Ասյան, Տիգրանը: Ծանոթանալով 25.11.2015թ. Երևանի Նորք-Մարաշի 9-րդ փողոցի 78 տանից խուզարկությամբ հայտնաբերված 2 թղթի վրա առկա տեղանքի ձեռագիր կատարված նշագրումներին, ՀՀ և հարակից երկրների ավտոճանապարհների ատլասին, և Գյումրի քաղաքի գունավոր քարտեզին, հայտնել է, որ դրանցից տեղյակ չէ և նախկինում էլ չի տեսել…»:
Ա. Բարեյանը 12.01.2016 թվականին (ցուցմունքը տեսանկարահանվել է) ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…ՀՀ նախագահի ինքնաթիռին խփելու խոսակցությունը Նորքի տանը եղել է նոյեմբերի 22-ին կամ 24-ին, հստակ չի հիշում: Գառնիկ Մարգարյանն Արթուր Վարդանյանին տվել է Ծաղկաբեր գյուղում եղած մեկ հատ հրացանը և Կալաշնիկով ինքնաձիգը: Ինքն ու Արթուր Վարդանյանը միասին գնացել և Գառնիկի՝ Եղվարդի տնից վերցրել են այդ հրացանը: Միասին մտել են ներս, առանձնատնից քիչ հեռու Գառնիկն ուներ տնականման մի տեղ, որտեղ զրուցել են 3-ով: Այնուհետև Գառնիկն Արթուրին հասկացրել է, որ ցանկանում է իր բացակայությամբ խոսակցությունը շարունակել, և ինքը դուրս է եկել: Խոսակցությունն ավարտելուց հետո Արթուրը, արդեն հրացանով, դուրս է եկել և իրենք ուղևորվել են Սպիտակի Ծաղկաբեր գյուղ: Կալաշնիկով ինքնաձիգն եղել է գյուղում: Արթուրից իմացել է, որ այն նույնպես տվել է Գառնիկ Մարգարյանը: Արթուրից իմացել է նաև, որ Գառնիկը հանդիսանում է իր համախոհը, նա նույնպես գիտի զինված հեղաշրջման մասին և այդ հարցում օժանդակում է Արթուրին: Սակայն իր տվյալներով, Գառնիկ Մարգարյանը երբեք Նորքի կամ «Վստրեչի» տանը չի եղել: Արթուր Վարդանյանի ծրագրած հանցագործություններում Վլադիմիր Առաքելյանի` «Ադիդասի Վովայի» մասնակցության առնչությամբ հայտնել է, որ Վովան մեկ անգամ եկել է Նորքի տուն՝ Արթուրին և խմբի անդամներին հանդիպելու համար: Այդ հանդիպմանը ներկա են եղել Տիգրան Բոյաջյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Ասյան, Մարինեն և Նելլին: Հանդիպման ժամանակ Արթուր Վարդանյանը Վովային ցույց է տվել Երևանի քարտեզը, որի վրա կատարված ենեղել նմուշներ` հարձակման ենթակա օբյեկտների և փակվելիք փողոցների վրա: Արթուրը և Վովան 2-ով հյուրասենյակում քննարկել են հարձակման ծրագիրը, իսկ իրենք այդ ժամանակ նրանց կողքին չեն եղել: Մի հանդիպում էլ տեղի է ունեցել Վովայի` Սասունցի Դավթի արձանի մոտ գտնվող տանը՝ նոյեմբերի կեսերին, որին մասնակցել են ինքը, Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Արա Պողոսյանը, Խաչիկ Ավետիսյանը, Սարի թաղի «Վրեժ» մականունով անձը, ում ամբողջական անունը չգիտի, ևս մի հոգի Արմավիր գյուղից` Գառնիկ Սադոյանը: Տիգրանը և Արթուր Եղիազարյանը, Արթուր Վարդանյանի ցուցումով, հսկել են տան մուտքը, իսկ մնացածը մասնակցել են խոսակցությանը, որտեղ Արթուր Վարդանյանը ներկայացրել է հեղաշրջման ծրագիրը: Սարի թաղի Վրեժը խոսակցության վերջում հրաժարվել է մասնակցել այդ ծրագրին, բարկացել է Վովայի վրա, թե ինչու է վերջինս իր հետ ծանոթացրել Արթուր Վարդանյանի պես անլուրջ մարդուն, դրանից հետո Արթուրը սկսել է համոզել Վրեժին, թե իբր ինքը հաստատ կանի հեղաշրջում, սակայն Վրեժը մերժել է նրան: Դրանից հետո, Վրեժը դուրս է եկել տնից, նրա ետևից իրենք էլ են դուրս եկել: Հաջորդ օրը ինքը Հրանտ Վարդանյանի հետ գնացել է Արմավիր գյուղ` Գառնիկ Սադոյանի ետևից, նրան բերել են Նորքի տուն, որտեղ Արթուրը նրա հետ խոսել է: Գառնիկը հարցրել է, թե քանի մարդ կա Արթուրի խմբում, ով ասել է, թե բավական մարդիկ ունի, սակայն չի նշել՝ կոնկրետ քանիսն են: Դրանից հետո Արթուրը Գառնիկին հարցրել է, թե արդյոք կարող է իր հետ մարդ բերել, Գառնիկը մերժել է և գնացել է: Դրանից մի քանի օր անց ինքը պետք է գնար Գառնիկի ետևից Արմավիր գյուղ, սակայն վերջինս իրեն հեռախոսազանգով տեղեկացրել է, որ ցանկություն չունի մասնակցել Արթուրի` հեղաշրջում կատարելու ծրագրերին և խնդրել է այդ ամենը փոխանցել նրան…»:
Ա. Բարեյանը 15.01.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելից ծանոթացել է նախորդ ցուցմունքների տեսաձայնագրությանը և հաստատել դրանց իսկությունը:
Ա. Բարեյանը 29.01.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`

«…Արթուր Վարդանյանը մինչ իրենց Ծաղկաբեր գյուղ գնալն ասել է, որ մտադրություն ունի հեղափոխություն կատարել, սակայն իրեն ավելի ուշ է առաջարկել մասնակցել հեղաշրջմանը: Ավելացրել է, որ Հարություն Սարիբեկյանի՝ Արևշատ գյուղի տանից /օդանավակայանին կպած/ ինքը, Արթուր Վարդանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արա Պողոսյանը Վահագն Սալնազարյանի մեքենայով 2015 թվականի հոկտեմբեր ամսին բերել են նռնականետ: Հարութն անձամբ է տվել նռնականետը: Ապարի կողմից տրված 2 հատ Կալաշնիկով ԱԿՄ ինքնաձիգները տեսել է Արթուրի աներոջ տանը, Արթուրն է ասել իրեն, որ դրանք Ապարն է տվել: Յուրայի ուղարկած պայթուցիկ 2 սարքերը Նորքի տուն է բերել Խաչիկ Ավետիսյանը, ինքը և Արթուր Վարդանյանը գործերով քաղաքում են եղել, երբ զանգել է Խաչիկը և հայտնել, որ Յուրայի ուղարկած պայթուցիկները նրա մոտ են, Արթուրը Խաչիկին ասել է, որ պայթուցիկ սարքերը տանի Նորքի տուն և թողնի այնտեղ: Խաչիկ Ավետիսյանի հետ ծանոթացել է, իր հիշելով, Նորքի տանը, նրան մեկ անգամ Արթուրը հրավիրել է Նորքի տուն և ցույց է տվել Երևանի` նախորդ իր ցուցմունքներում նշած նշումներով քարտեզը, այդ հանդիպումից հետո Արթուրն իրեն ասել է, որ Խաչիկը նույնպես իրենց հետ է և մասնակցելու է հեղափոխությանը, բացի այդ ասել է, որ նրա հետ ջոկատ է բերելու, ինչի մասին նշել է նախորդ ցուցմունքներում: Ինքը Խաչիկի ջոկատից մարդ չի ճանաչել, այդ մասին գիտի Արթուրի պատմելով: Հովհաննես Բալաբանյանին, Աղասի Մարտիրոսյանին և Կարեն Խաչատրյանին տեսել է 1 անգամ, նոյեմբերի 22-ին կամ 24-ին՝ Նորքի տանը, երբ քննարկվել է նախագահի ինքնաթիռին Հարութի գյուղից խփելու հարցը, այդ մասին նշել է նախորդ ցուցմունքներում: Չգիտի, թե որ օրը կոնկրետ պետք է նշանակվեր հեղաշրջման իրականացումը: Խաչիկ Ավետիսյանի և Էդվարդ Ներսիսյանի հետ հեղաշրջման մասին կոնկրետ խոսակցություններ ինքը չի ունեցել, դրանց մասին իրեն ավելի ուշ ասել է Արթուր Վարդանյանը: Ինքը, Տիգրան Բոյաջյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Մարինե Կաթանյանը, Նելլի Մինասյանը և Ասյա Մկրտչյանը նոյեմբերի 10-ի կողմերը զենքերը փորձարկել են Արմավիրի մարզի Եղեգնուտ գյուղի լճերում և այդ օրը բավականին անձրևոտ եղանակ է եղել:
Ծաղկաբեր գյուղում Արթուր Վարդանյանը մասնակիցներին զենք քանդել-հավաքել, կրակել, դանակ նետել է սովորեցրել: Կրակել են սարերի վրա, ավելի կոնկրետ չի կարող նշել: Իր հիշելով՝ բռնվելուց մոտ 10 օր առաջ ինքը, Ական, Գևորգը և Արմանը մեկնել են Մրգաշեն գյուղ՝ Արթուր Վարդանյանի հանձնարարությամբ, Սեյրան Օհանյանի՝ այնտեղ ապրելու փաստը ճշտելու համար: Արթուրը պլանավորել էր հանդիպել Սեյրան Օհանյանի հետ, այդ հանդիպումը պետք է կազմակերպեր իր ծանոթներից մեկը, ում անունը չի ասել: Չի հիշում՝ նկարել են, թե ոչ, սակայն ոչինչ չեն ճշտել, երեկո է եղել, տան լույսերն անջատված է եղել: Արթուրի ասելով` բանակը նույնպես պետք է մասնակցություն ունենար հեղաշրջմանը, իսկ այն դեպքում, երբ Սեյրան Օհանյանը մտափոխվեր, Արթուրը պլանավորել էր ներխուժել Սեյրան Օհանյանի տուն և պատանդ վերցնել ընտանիքի անդամներից մեկին` այդ ճանապարհով պարտադրելով Սեյրան Օհանյանին և ՀՀ բանակին միանալ նրան: Տեղյակ է նաև, որ Արթուրի ցուցումով խմբի այլ անդամներ գնացել են Սեյրան Օհանյանի Երևան քաղաքում գտնվող տուն, սակայն մանրամասնությունները չգիտի, չի հիշում նաև, թե արդյոք գնացել են ՊՆ շենքի մոտ, թե ոչ: Տեղյակ է նաև, որ Արթուր Վարդանյանը պլանավորել էր հանդիպել Սեյրան Օհանյանի հետ բռնվելու օրերին, սակայն այդպես էլ չի հանդիպել…»:
Ա. Բարեյանը 05.05.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…Ծանոթանալով թիվ 3522-15 եզրակացության հետ, ուսումնասիրելով եզրակացությունը և կից լուսանկարչական աղյուսակը, հայտնել, որ աղյուսակում պատկերված «ՏՏ» տեսակի ատրճանակը Արթուր Վարդանյանին տվել է Վովան, և այդ ատրճանակը ամրակցված է եղել Արթուր Վարդանյանին: Լուսանկարչական աղյուսակում թիվ 9 համարի «ԱԿՄ» տեսակի ինքնաձիգը Վարդանյանին տվել է Ապարը, և այն ամրակցված է եղել դարձյալ Վարդանյանին: Լուսանկարչական աղյուսակում թիվ 11 համարի «Իժ 25» տեսակի հրացանը Արթուր Վարդանյանին տվել է Գառնիկ Մարգարյանը: Լուսանկարչական աղյուսակում թիվ 84 համարի «ՌՊԳ 22» և «ՌՊԳ 18» տեսակի հակատանկային նռնականետները Վարդանյանին տվել է «ՌՊԳ 22»-ը՝ Մուսալեռի բնակիչ Հարությունը, իսկ «ՌՊԳ 18» տեսակի նռնականետը Գյումրիից բերել է տաքսու վարորդ Հակոբը: Նկար 85 համարի ինքնաշեն պայթուցիկ սարքը՝ ժամացույցով, Արթուրին տվել է Յուրան, իսկ նկար 86 համարի էլեկտրական ճայթիչը՝ Ապարը: Նկար 94 համարի ժամացույցը, 97 համարի սարքը, 108, 109 համարների «Տրոտիլային» պայթաղյուսները, 110 համարի ծխի փամփուշտները, 111-112 համարների հարվածական մեխանիզմները, 115 համարի ուսումնաիմիտացիոն դետոնատորները, 117 համարի հարվածական մեխանիզմները, 118 համարի դետոնացիոն քուղը, 119 համարի իմիտացիոն փամփուշտը, 120 համարի էլեկտրական պայթափաթեթը, 121 համար պլաստիլինը Արթուրին տվել է Յուրան: Մյուս ինքնաձիգների և ռազմամթերքի վերաբերյալ հստակ չի կարող հայտնել, թե ով է տվել…»:
Ա. Բարեյանը 06.06.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`

«…Ինքը Ստեփան Չիլինգարյանին չի ճանաչել, հնարավոր է, որ 1973թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 461637 համարի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը Ապարը չի տվել Արթուրին, այլ այն բերած լինի Հակոբը։ Հայտնել է, որ Արթուր Վարդանյանին մատակարարվել 1969թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի AH 219 համարի կոոռոզիապատ վիճակում գտնվող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 34 նկար՝ վերևինը), որը չի հանդիսանում հրազեն և 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74Ն» տեսակի կոոռոզիապատ վիճակում գտնվող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 34 նկար՝ ներքևինը), որը նույնպես չի հանդիսանում հրազեն: Երկուսն էլ տվել է Վովան: Չգիտի՝ Արթուր Եղիազարյանը մեկ հատ ինքնաձիգ բերել է, թե ոչ, հնարավոր է, որ 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), առանց խզակոթի, փակաղակի և գազային մխոցով փակաղակային հենքի վրա «402» գործարանային դրոշմվածքներով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 5 նկար) նա տված լինի ու ինքը շփոթմամբ նշած լինի նախորդ ցուցմունքներում, որ այն Հակոբն է բերել։ Պնդել է, որ Հակոբ Հակոբյանի կողմից են Արթուրին տրվել՝
1. 1983թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 2475470 համարով ինքնաձիգը (թիվ 4),
2. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 256769 համարով ինքնաձիգը (թիվ 2),
3. 1967թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի БИ 5247 համարի ինքնաձիգը (15 նկար),
4. 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի ջնջված համարով (հայտածվել է՝ 1969 AH 219 թվի ուրվագիծը), փակաղակի վրա առկա է 4 թիվը, ինքնաձիգը (7 նկար)
5. 1973թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 461637 համարի ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 18 նկար), ապա հնարավոր է, որ իրոք դրանք ևս նա է տվել Արթուրին ու ստացվում է, որ Հակոբը տվել է թվով 5 ինքնաձիգ։
Փամփուշտների զգալի մասը, այդ թվում՝ երկու ցինկով (արկղով) տվել է Հակոբը, իսկ ուրիշ թե ովքեր են փամփուշտներ Արթուրին տվել՝ չգիտի, բացի այդ 1987թ. արտադրության 400 գրամ տրոտիլային պայթաղյուսը, որը հանդիսանում է պայթուցիկ նյութ, տվել է Սյունեցի Յուրան՝ Խաչիկ Ավետիսյանի միջոցով։ 400 գրամ տրոտիլային պայթաղյուսը, զարթուցիչը և մարտկոցը տվել է Յուրան՝ Խաչիկի միջոցով: «Ֆ-1» տեսակի մարտական ձեռքի բեկորային 1 հատ նռնակը, «ԷԴՍ» տեսակի էլեկտրական 1 հատ ճայթիչը, մարտկոցը և կլորավուն դետալը միասին տվել է Ապարը…»:
Ա. Բարեյանը 14.09.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`

«…2015 թվականի նոյեմբերի 26-ին անձնական խուզարկության ենթարկելու ժամանակ իր մոտ հայտնաբերված թղթե կտորի առնչությամբ, որի վրա գրված է՝ «Դավիթ Բեկ-Վիշկա, Մհեր գազալցակայան, խաչմերուկ, Հայրենիք, Երևանյան լիճ-կամուրջ, ոստիկան ակադեմիա, Արգավանդ կամուրջ, օդանավակայան մուտք, օդանավակայան», հայտնել է, որ նշված թղթի կտորը իրեն փոխանցել է Արթուր Վարդանյանը, իսկ թե ում կողմից են գրառումները կատարվել՝ չի կարող հայտնել: Հայտնել է, որ Արթուր Վարդանյանը ցանկություն է ունեցել հեղաշրջման ժամանակ խափանել քաղաքի երթևեկությունը՝ փողոցներ փակելու միջոցով և այդ թուղթը փոխանցել է իրեն, որպեսզի ինքը և որքանով հիշում է՝ Գևորգ Ջնդոյանը ուսումնասիրեն նշված վայրերը և կարծիք հայտնեին, թե որտեղից է հարմար փակել փողոցները: Նպատակն եղել է այն, որ փողոցները փակ լինելու պայմաններում ժողովուրդը ոտքի կանգնի և միանա շարժմանը: Ուսումնասիրելով տեսագրությունը, որտեղ երևում է, որ 2015 թվականի նոյեմբերի 5-ին ինքը և Ասյա Մկրտչյանը գտնվել են Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցում՝ հայտնել է, որ նշված օրը ինքը, Արթուր Վարդանյանը և Ասյա Մկրտչյանը միասին Նորքի առանձնատնից գնացել են Նկարիչների միություն, որը գտնվում է Աբովյան փողոցի վրա, և Արթուր Վարդանյանը միայնակ բարձրացել է Միշել Դավուդյանի մոտ, իսկ ինքն ու Ասյան զբոսնել են մոտակայքում, մինչ նրա վերադառնալը: Արթուրը ասել է, որ կարևոր հանդիպում ունի: Հավելել է, որ Արթուր Վարդանյանն առհասարակ տանից դուրս գալիս, հանդիպումների գնալիս իր հետ տարել է խմբի անդամներից, որպեսզի վերջիններս ուսումնասիրեին շրջապատը՝ կասկածելի անձանց նկատելու համար: Ծանոթանալով 2015 թվականի նոյեմբերի 14-ին արված տեսագրությանը, հայտնել է, որ նշված օրը Արթուր Վարդանյանը զանգահարել է իրեն և ասել, որ Վաղինակ Ստեփանյանի հետ գա «Մոսկվա» կինոթատրոնի մոտ, քանի որ ինչ-որ գործ կա: Հասնելով մուտքի մոտ՝ նկատել են, որ Արթուրը սրճարանից դուրս է գալիս: Նա ասել է, որ գնում են «Փեթակ» տոնավաճառ՝ մարզադպրոցի համար գնումներ կատարելու: Դուրս գալով շենքից՝ իրենց է միացել նաև Հրանտ Վարդանյանը: Արթուրը Հրանտին ուղարկել է Նորքի տուն, իսկ իրենք տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են «Փեթակ», գնումներ կատարելուց հետո ուղևորվել են մարզադպրոց, որը գտնվում է «Մարիոթ» հյուրանոցի ետևում: Նվերները տալուց հետո վերադարձել են Նորքի տուն: Հայտնել է, որ Արթուր Վարդանյանն իրեն փոխանցել է 077-02-64-61 հեռախոսահամարը, որպեսզի նշված հեռախոսահամարով կապի մեջ լինի նրա և խմբի մյուս անդամների հետ, ովքեր նույնպես ունեցել են գաղտնի հեռախոսահամարներ: Ուսումնասիրելով իր հեռախոսազանգերի ձայնագրությունները՝ կատարված 077-02-64-61 գաղտնի հեռախոսահամարից, հայտնել է, որ ձայնագրություններում լսվող զրուցակիցների ձայները ճանաչում է, խոսակցությունները եղել են իր, Արթուր Վարդանյանի և Վաղինակ Ստեփանյանի միջև: Արթուր Վարդանյանի կողմից օգտագործվել է գաղտնի՝ 098-30-65-62 հեռախոսահամարը, իսկ Վաղինակ Ստեփանյանի կողմից՝ 077-01-58-52 հեռախոսահամարը: Առաջին հեռախոսազրույցը, որը կայացել է 16.11.2015թ. ժամը 15:32-ին եղել է իր և Արթուր Վարդանյանի միջև: Արթուր Վարդանյանն իրեն հայտնել է, որ Արմավիրի բնակիչ Գառնիկին անհրաժեշտ է իր տնից բերել Նորքի տուն: Արթուրի ցուցումով ինքն Ապարին վերցրել է տնից: Ապարի մոտ եղել են իրեր և ինքը մտածել է, թե զենք է, մինչդեռ ուտելիք է եղել և զինվորական հագուստն ու կոշիկները, որոնք նա տեղափոխել է Նորքի տուն, որպեսզի բնակվի այնտեղ: Այդ մասին ինքը տեղեկացրել է Արթուրին՝ ծածկաբառով, թե «խանութի ուտելիք է, իսկ Արթուրը հարցրել է՝ «մեր ուզած ուտելիքն է, թե ոչ», ինչը նշանակում է զենք, ինքը պատասխանել է, որ ոչ: Նույն ժամանակ Արթուրի հետ մեկ այլ խոսակցությամբ նա ասել է, որ ինքը հանդիպի Ապարի թիմակիցներին, հաշվառի, թե ինչ զենք ունեն: Արթուրը ցանկացել է նաև նրանց համար տուն վարձակալել որպեսզի այնտեղ բնակվեն: Ճանապարհին վերցրել է նաև Ապարի թիմակից Հարութին ու Աղասին, հետո գնացել Գառնիկի տուն: Նույն օրը ժամը 18:25-ին տեղի ունեցած հեռախոսային խոսակցությունը վերաբերում է Գառնիկին տանից վերցնելուն, որի ժամանակ Արթուրը հիշեցնում է իրեն, որ հեռախոսները անջատի՝ մինչև Նորքի տուն հասնելը, և հետո իրենք գնացել են Նորքի տուն: 16.11.2015թ. ժամը 19:30-ի խոսակցությունը իր և Վաղինակի միջև է եղել: Իր ընտանիքի անդամները չեն կարողացել կապ հաստատել իր հետ, քանի որ ոչ գաղտնի հեռախոսահամարն անջատված է եղել, և Վաղինակին խնդրել են, որ կապ հաստատի իր հետ: 17.11.2015թ. ժամը 18:05-ի խոսակցությունն իր և Արթուրի միջև վերաբերել է Արթուր Եղիազարյանին գյուղապետի ասածներին, թե ԱԱԾ-ն իրենցով հետաքրքրվում է, ինչի մասին հայտնել էին Արթուրին: Այդ խոսակցության ժամանակ Արթուրը հետաքրքրվել է, թե ինչ խնդիրներ են առաջացել ԱԱԾ-ի հետ և ասել, որ պետք եղած դեպքում փաստաբաններ կարող է ուղարկել: 18.11.2015թ. ժամը 12:34-ի խոսակցությունից առաջ գնացել է գյուղապետի մոտ, ով ասել է, թե ԱԱԾ-ն հետաքրքրվում է իրենով, ինչին ինքը չի հավատացել և հեռախոսազրույցում Արթուր Վարդանյանին ասել է, թե ամեն ինչ նորմալ է: Նույն խոսակցության ժամանակ Արթուրն ուզել է Գառնիկի հեռախոսահամարը, որն ինքը փոխանցել է նրան: 18.11.2015թ. ժամը 18:25-ի խոսակցության ժամանակը Արթուրն ասել է իրեն, որ զանգել է Գառնիկին, և ժամը իննին պետք է արդեն ինքը զանգի նրան, որպեսզի գնա և բերի: 19.11.2015թ. ժամը 11:58-ի խոսակցության ընթացքում ինքն Արթուրին ասել է, որ Գառնիկը հրաժարվում է կրկին հանդիպել և որ կասկածներ չլինեն իր հանդեպ, ինքը ոչ մի բան ոչ լսել է, ոչ տեսել: Արթուրն ասել է, որ ինքը կխոսի Գառնիկի հետ: 20.11.2015թ. ժամը 15:34-ի խոսակցությունը իր և Արթուրի միջև չի հիշում: 21.11.2015թ. ժամը 13:57-ի խոսակցության ընթացքում Արթուր Վարդանյանը իրեն խնդրել է հեռախոսը փոխանցել Արթուր Եղիազարյանին, ով իր կողքին է եղել, քանի որ իրենք միասին սպասել են Արման Հայրապետյանին, որպեսզի վերջինս գա և իրենց տանի Նորքի տուն: Ինքը հեռախոսը փոխանցել է Եղիազարյանին և չի լսել խոսակցությունը: 22.11.2015թ. ժամը 13:00-ի խոսակցությունն իր և Արթուրի միջև է, սակայն Արթուրը իրեն զանգահարել է Վաղոյի հեռախոսահամարից: Իրեն ներկայացված թղթե կտորով ինքը Գևորգի հետ դուրս է եկել՝ այդ վայրերը գնալու և ուսումնասիրելու համար, սակայն Նորքից դուրս գալուց անմիջապես հետո Արթուրը զանգել և ասել է, որ սխալ թուղթ է տվել, և որ անհրաժեշտ է վերադառնալ: Բացի այդ, մինչ թուղթը տալը Արթուրն ասել է, որ թղթի վրա նշված վայրերը ուսումնասիրելուց հետո Գևորգի հետ պետք է գնան ՊՆ նախարարի հայրական տուն՝ նույնպես ուսումնասիրելու և նկարահանելու համար: Մի քանի րոպե անց Արթուրը կրկին զանգել և ասել է, որ այդ ցուցակի մասին մոռանան, ու միանգամից գնան ՊՆ նախարարի տան մոտ, ու Գևորգը նկարահանի: Դրանից հետո Գևորգի հետ գնացել են, և նա նկարել է մի քանի կադր: 22.11.2015թ. ժամը 15:34-ի խոսակցությունն իր և Արթուրի միջև վերաբերել է նրան, որ Ապարը Օպերայի հարևանությունից պետք է մարդիկ տաներ Վահագի և Հրանտի ավտոմեքենաներով՝ Նորքի տուն, որը պայմանական անվանել են «Դբա լավ»: Այդ անձանց ավտոմեքենաներում տեղավորելը պետք է կարգավորեր Նժդեհիկը՝ Նելլին: Արթուրը զրուցում ասել է, որ այդ անձինք 8 հոգի են, նրանց հեռախոսները պետք է անջատել տուն մտնելուց առաջ, և ինքը չի ցանկացել իջնել քաղաք, որ չտեսնեն իրեն: Արթուրը հարցրել է իրեն, թե արժե արդյոք այդ անձանց բերել տուն, ինքը պատասխանել է, որ չի ճանաչում նրանց և չի կարող ասել: Դրանից հետո Նելլին զանգել է իրեն և հայտնել, որ ժամը 5-ին լինի Օպերայի մոտ: Ինքն այդ անձանց հետ գտնվել է Հրանտի ավտոմեքենայում, իսկ Վահագնը երկու անգամ գնացել է Օպերայի մոտ և տեղափոխել է մյուսներին: Այդ անձինք եղել են Ապարի թիմակիցները՝ Աղասը, Հովհաննեսը, Հարութը և Կարենը: Ինքը զանգել է Վահագին և հիշեցրել, որ այդ անձանց հեռախոսները ավտոմեքենա նստելուն պես անջատեն: 23.11.2015թ. ժամը 20:08-ի խոսակցությունն իր և Արթուրի միջև կայացել է նրանում, որ Ապարի մարդկանց, ովքեր հանդիպել էին Արթուրի հետ, ինքը տարել է տուն և ճանապարհին վերցրել նրանց հեռախոսահամարները՝ հաջորդ օրը կապ հաստատելու և կրկին Արթուրի հետ հանդիպելու համար: Արթուրը զանգով հարցրել է, թե արդյոք ինքը կապ է հաստատել Հովոյի, Կարենի և Աղասի հետ: Ինքը զանգել է Հովոյին, ում հեռախոսահամարը չի պատասխանել, Աղասին չի զանգել, քանի որ Արթուրն ասել է՝ պետք չէ, իսկ Կարենի հետ պայմանավորվել է հանդիպել, որքանով հիշում է՝ նոյեմբերի 25-ին…»:
Ա. Բարեյանը 20.09.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս իրեն մեղավոր ճի ճանաչել և պնդել է նախորդ ցուցմունքները:
Ավետիս Բարեյանը վերը նշված իր ցուցմունքները պնդել է Արթուր Եղիազարյանի (Հատոր 14 գ.թ. 235-237), Էդվարդ Ներսիսիյանի (Հատոր 15 գ.թ. 1-3) Խաչիկ Ավետիսյանի (Հատոր 15 գ.թ. 4-6), Արկադի Մարդոյանի (Հատոր 15 գ.թ. 106-107), Հովհաննես Բալաբանյանի (Հատոր 20 գ.թ. 67-69), Գառնիկ Մարգարյանի (հատոր 12 գ.թ. 159-161, ցուցմունքը տեսանկարահանվել է), Վլադիմիր Առաքելյանի (հատոր 12 գ.թ. 222-225, ցուցմունքը տեսանկարահանվել է) հետ առերես հարցաքննությունների ընթացքում։
(Տես` հատոր 2 գ.թ.148, հատոր 4 գ.թ. 101, հատոր 6 գ.թ. 118-123, հատոր 11 գ.թ. 24, 89-91, հատոր 32 գ.թ. 205-209, հատոր 12 գ.թ. 23-24, 128-129, հատոր 14 գ.թ. 218-220, հատոր 29 գ.թ. 26-33, հատոր 26 գ.թ. 32-33, հատոր 34 գ.թ 192, դատական նիստի արձանագրությունը):
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Ավետիս Բարեյանը հայտնել է, որ առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է, առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում: Ինքը ձերբակալվել է 2015 թվականի նոյմեբրի 25-ին: Սկզբնական շրջանում ունեցել է պաշտպան: ԱԱԾ աշխատակիցներն իրեն առաջարկել են առանց պաշտպանի ցուցմունք տալ, ինչին ինքը համաձայնել է: Քանի որ պաշտպանի աշխատանքային ժամը լրացել է, վերջինս գնացել է, ինքը համաձայնել է վերջինիս բացակայությամբ հարցաքննվել: Իրենց ասել են` կամ գրում եք կամ էլ ձեզ ցմահ ազատազրկում է սպասվում, նման բան իրեն ասել են քննիչները, առաջին օրն իրեն հարվածելով՝ նախկին ոստիկանապետի տեղակալն ասել է` սա ձեր ամենաերջանիկ օրն է, ձեզ սպավում է կամ ցմահ կամ 25 տարվա ազատազրկում: Նախաքննական ցուցմունքները գրվել է ոչ իր բառերից, ինքն առանց այդ ցուցուքնները կարդալու ստորագրել է, վստահել է: Քննիչն այդ ցուցմունքները շարադրել է ելնելով այլ անձի ցուցմունքներից: Օրինակ այնտեղ, որտեղ ինքը հարցաքննվել է առանց պաշտպանի, գրված է մուսալեռցի Հարութ, իսկ երբ քննվել է պաշտպանի ներկայությամբ` գրված է` Արևաշատ գյուղից Հարութ: Վլադիմիր Առաքելյանի հետ առերես հարցաքննությունից հետո եկել են և հարցրել` ոնց էր: Ինչին ի պատասխան քննիչն ասել է, որ իրենց ուզածով չի եղել: Դրանից հետո ներս է մտել ալֆայի աշխատակից և հարցրել` հն շեֆություն, ոնց են իրենց դրսևորում, քննիչն ասել է` մեր ուզածով չեն անում: Այդ ժամանակ ալֆայի աշխատակիցը ասել է` բա ինչի տղերք մեր ուզածով չեք անում ու ձեռքի կամ զենքով կամ դուբինկայով հարվածել է իրեն: Դրան ականատես են եղել քննչական մարմնի աշխատակիցները: Նույնը կատարվել է նաև Վաղինակ Ստեփանյանի հետ, որին տեսել է քննիչի սենյակում, Վաղինակ Ստեփանյանը տեսել է իր ստացած մարմնական վնասվածքը: Իր պաշտպանին ասել է կատարվածի մասին: Նախաքննական ցուցմունքները տվել է բռնության ազդեցության տակ: Մեղադրական եզրակացության մեջ իրեն վերագրվող արարքը, իբր ինքը, Մարինե Կաթանյանը, Ասյա Մկրտչյանը և ևս 10 հոգի պետք է գրավեին ՀՀ Հանրային հեռուստաընկերությունը, նման դիրքորոշում, խոսակցություն չի եղել: Ինքը տեղյակ չէ, թե ևս 10 հոգին ովքեր են: Ինքն անգամ այդ հեռուստաընկերության տեղը չգիտի, ոչ էլ գնացել է այդ տեղանքն ուսումնասիրելու: Որ ինչ-որ մեկի կողմից պետք է գրավվեր ինչ-որ վայր, ինքն այդ ամենը տեսել է թղթի վրա գրված, իրականում նման բան չի եղել, ինքը նման տեղեկություն չի ունեցել: Այդ գրառումն ինքը տեսել է բռնվելուց մի քանի օր առաջ Արթուր Վարդանյանի մոտ, ենթադրում է, որ գրառումը կատարվել է վերջինիս կողմից: Ինքն Արթուրին հարցրել է` սա ինչ թուղթ է, բայց իր հարցը մնացել է անպատասխան: Արթուր Վարդանյանի հետ ծանոթացել և շփվել է համացանցի մջոցով, հետո հանդիպել են` պատմամշակույթային կազմակերպություն բացելու նպատակով, և այդ նպատակով էլ շարունակել են շփումը: Ինքը «Տիգրան Մեծ» հայրենասիրական կազմակերպության նախագահն է, որը ևս զբաղվել է հասարակական աշխատանքներով: Այդ հանդիպումների ժամանակ խոսել են պատմամշակույթային կազմակերպության բացման մասին, Քեսաբի մասին, Արցախում հնարավոր պատերազմի և այդ պատերազմին մասնակցելու մասին: Չի հիշում ինչ հաճախականությամբ է վերջինիս հետ հանդիպել: Իշխանափոխության, հեղափոխության մասին խոսվել է, բայց ոչ հեղաշրջման մասին: Արթուր Վարդանյանը զենքերը բերել է, հանձննել իրեն, այդ պատճառով է ինքը տեղեկացված զենքերի տեսակների և ծագման մասին տեղեկատվությանը: Ինքը մեկ անգամ Արթուր Վարդանյանի հետ գնացել է Գառնիկ Մարգարյանի Եղվարդի տուն: Չի տեսել, որ վերջինս Ա. Վարդարյանին զենք տա: Ինքը դրսում կանգնած ծխելիս է եղել, Արթուր Վարդանյանն եկել է` ձեռքին սպորտային պայուսակ: Չի հիշում մտնելիս այդ պայուսակը Արթուրի ձեռքին եղել է, թե` ոչ: Ինքն Արթուրին օգոստոս ամսին վերջինիս պապենական տանը հարցրել է, թե ինքնաձիգն ով է տվել: Արթուրն իրեն ասել է, որ Գառնիկ Մարգարյաննէ տվել, ինքը չի հարցրել, թե երբ է տվել և ինչ նպատակով: Ա. Վարդանյանին այն հարցին, թե ինչպես է ինքն օգոստոս ամսին իրեն հարցրել մի զենքի մաին, որն ըստ գործի նյութերի Գառնիկ Մարգարյանն իրեն է տվել սեպտեմբեր ամսին, Ավետիս Բարեյանը պատասխանել է, որ ինքը հարցրել է, Արթուրն էլ այդպես է պատասխանել: Գնադցիրի մասին բան չի ասել: Անտոն Թոթոնջյանին տեսել է մեկ անգամ` Միշել Դավուդյանի գրասենյակում: Մեկ անգամ էլ տեսել է Գյումրիում: Այդ հանդիպումների ժամանակ վերջինիս հետ ինքը չի շփվել, հետևաբար և ոչ մի պայմանավորվածություն հետը ձեռք չի բերել: Ինքը հայր Անտոնի ձեռքին զենք չի տեսել: Ինքն երբևէ Վլադմիր Առաքելյանին, Խաչիկ Ավետիսյանին, Հարութին և Ապարին միասին չի տեսել: Ըստ Ա. Վարդանյանի գրածի իրենք բոլորն էլ ջոկատ են ունեցել, որն իրականությանը չի համապատասխանում: Ինքը տեղեկություն չի ունեցել, որ Գառնիկ Մարգարյանը ջոկատ ունի: Որքան հիշում է Խաչիկ Ավետիսյանին Նորքի առանձնատանը չի տեսել: Այն որ Խաչիկ Ավետսյանին և Վլադիմիր Առաքելյանին տեսել է Նորքի առանձնատանը, քարտեզների վրա նշումներ անելիս, այդ ամենն իրեն գրել են տվել: Արթուրի նպատակն եղել է հողերը ետ չտալ, ամեն գնով պաշտպանել Արցախը: Չի տեսել, որ Հարություն Սարիբեկյանը նռնականետ փոխանցի Արթուր Վարդանյանին: Նախագահի ինքնաթիռին հարվածելու տեղեկատվությունը չի համապատասխանում իրականությանը: Ինքը չի տեսել, որ Անուշավան Ավետիսյանը, Հակոբ Հակոբյանը և Վահագն Սալնազարյանը Արթուրին զենք տան: Դա ևս իրեն գրել են տվել: Քննիչների թիրախում 4-ն են եղել` Վ. Շիրխանյան, Գ. Մարգարյան, Վ. Առաքելյան և Խ. Ավետիսյան, վերջիններիս վերաբերյալ իրեն ստիպել են կեղծ ցուցմունքներ տալ: Իր համագյուղացիներ Արթուր Եղիազարյանին, Վաղինակ Ստեփանյանին և Մարատ Թադևոսյանին Արթուր Վարդանյանի հետ ծանոթացրել է մարզամշակույթային կազմակերպության նպատակով, որի հիմնական նպատակն եղել է մարզամշակույթային ծրագրերին աջակցելը: Ինքը հանդիսացել է «Հայոց վահան» կազմակերպության անդամ և տվել է համապատասխան երդում, որի բովանդակությունը չի մտաբերում, բաըց դրա մեջ զինված հեղաշրջման մասին խոսք չի եղել: Արթուր Եղիազարյանը և Վաղինակ Ստեփանյանը որևէ դերակատարություն չեն ունեցել, զենք ձեռք չեն բերել: Իր նախաքննական ցուցմունքներին առաջին անգամ դատարանում է ծանոթացել: Հաստատել է այն հանգամանքը, որ Նորքի առանձնատանը եթե որևէ մեկը ցանկացել է տնից դուրս գալ, անպայման կամ իրեն կամ Արթուր Վարդանյանին տեղյակ են պահել այդ մասին: Արման Հայրապետյանի հետ ևս շփվել է մարզամշակույթային կազմակերպության շուրջ: Նախաքննական ցուցմունք գրված այն միտքը, որ Արմանը պետք է որևէ դերակատրություն ունենար հեղաշրջմանը, այդ միտքը ևս իրենը չէ և ինքը վերջինիս հետ այդ կապակցությամբ զրույց չի ունեցել: Սեյրան Օհանյանի հայրական տուն գնալու մաով ցուցմունքը համապատասխանում է իրականությանը, դրա նախաձեռնողն եղել է Արթուր Վարդանյանը, ասել է` տեսեք այդ փողոցի վրա է ապրում, թե` ոչ, որևէ նպատակ չի ասել: ԱԱԾ-ում 40 հատ հրացան է դրված եղել և այլ զինամթերք, որ իբր Նորքի առանձնատանն են հայտնաբերել, ինքը քննիչին ասել է, որ այդ թվաքանակը չի համապտասխանում իրականությանը: Քննչականում ցանակցել են, որ ինքն ասի, որ Վահան Շիրխանյանը ներկա է եղել այդ խոսակցություններին, բայց ինքն ասել է, որ անգամ Վ. Շիրխանյանին տեսած չկա: Ցանկացել են ձևական առերեսում կազմակերպել Վ. Շիրխանյանի հետ, որի ժամանակ ինքը պնդի, որ վերջինս եղել է այս ինչ տեղը, հանդիպել է այս ինչ անձնավորությանը: Իր կողմից «Հայոց վահան» կազմակերպությանն անդամագրվելու նախաձեռնողն եղել է Արթուր Վարդանյանը: Ինքն եղել է ազատամարտիկ և զենքերի նկատմամբ ունի սիրողական հետաքրքրություն: Ինքն որևէ անգամ Արթուրի բերած զենքրը չի ստուգել: Իր ներկայությամբ այլ անձ ևս չի ստուգել: Ինչպես ինքն է առանց նայել ստորագրել իր գրած ցուցմունքների տակ, այնպես էլ իր պաշտպանը: Արթուր Վարդանյանն ասել է, որ Ադրբեջանն ուզում է Արցախի հողերը գրավել, հնարավոր ռազմական գործողությունների ժամանակ օգտագործելու նպատակով է Ա. Վարդանյանը զենք հավաքել: Իր հիշելով քարտեզների վրա խաչեր միայն եղել են խաչմերուկների վրա, եթե այլ նշումներ էլ կան, ուրեմն ԱԱԾ-ն է արել: 2016 թվականին իր նախաքննական ցուցմունքներին ծանոթանալուց հետո այդ անճշտությունների, ինչպես նաև իր նկատմամբ կիրառված ճնշումների հարցերով գնացել է ԱԱԾ, ասել են կճշտեն, կասեն ու այդպես էլ ոչինչ չեն արել: Տաքսու վարորդների` Անուշավան Ավետիսյանի, Հակոբ Հակոբյանի և Վահագն Սալնազարյանի բերած զենքերը հիշում է որոնք են եղել: Վաղինակ Ստեփանյանը դեմ է եղել նրա ծրագրին: Իրեն ԱԱԾ-ում ասել են, որ ինքը պետք է գրի, որ Վլադիմիր Առաքելյանը հեղաշրջմանը կողմ է եղել, ինքն էլ ասել է, որ Վ. Առաքելյանը կողմ չի եղել, դա ասել է այս կտրվածքով` եթե կողմ չի եղել, ուրեմն դեմ է եղել: 1 շաբաթ գտնվել են Արթուր Վարդանյանի պապենական տանը, որտեղ կատարել են մարզումներ, առանց հատուկ նպատակի նկարվել են որսորդական հանդերձանքով: Ի վերջո ընդհանրացնելով իր ցուցմունք, Ա. Բարեյանը հայտնել է, որ խումբը կազմավորվել է մարզամշակույթային կազմակերպության նպատակով: Իրենք պլանավորել են հեղափոխություն, ոչ թե հեղաշրջում: Այդ զենքը հավաքվել է Արցախի համար, ոչ թե հեղաշրջման: Միշել Դավուդյանը հովանավոր է եղել այս գործին, իրեն հետքրքիր է, թե ինչու վերջինս չի անցնում այս գործի շրջանակներում:
/Տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Ամբաստանյալ Վաղինակ Վոլոդիայի Ստեփանյանը դատարանում հրաժարվել է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց:
Դատարանն արձանագրելով, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածով նախատեսված հիմքը՝ որոշում է կայացրել հրապարակել, վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները:
Վ. Ստեփանյանը 25.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Վ. Ստեփանյանը 26.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս չի ընդունել իրեն առաջադրված մեղադրանքը և հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Վ. Ստեփանյանը 04.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…Իր համոզմամբ Նորքի տան զենքերը Հայաստանի սահմանների պաշտպանության համար են եղել: Հեղափոխության մասին իր ներկայությամբ երբեք խոսք չի եղել, այլապես ինքը կհրաժարվեր դրանից, և հետևաբար Ավետիսը սուտ է ասում, թե ինքը պետք է մասնակցեր հեղաշրջմանը…»:
Վ. Ստեփանյանը 09.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Վ. Ստեփանյանը 12.01.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…2015թ. մայիսի 8-ին Եռաբլուր պանթեոնում համագյուղացի ընկերը՝ Ավետիս Բարեյանը, իրեն ծանոթացրել է Արթուր Վարդանյանի հետ: Վերջինս Արթուր Վարդանյանին ներկայացրել է որպես Քեսաբում կռվող ազատամարտիկի: Մինչև այդ Բարեյանն իրեն տեղեկացրել էր, որ Արթուր Վարդանյանը ցանկություն ունի Հայաստանից Քեսաբ իր հետ ազատամարտիկների տանել: Արթուր Վարդանյանի հետ հանդիպումից մի քանի օր հետո, վերջինս Բարեյանի հետ միասին եկել է իրենց գյուղ՝ «Տիգրան Մեծ» հայրենասիրական կազմակերպության գրասենյակ: Այդտեղ նրանք եղել են 4-ով՝ ինքը, Ավետիս Բարեյանը, Արթուր Վարդանյանը և Մարատ Թադևոսյանը: Ընդհանուր զրույցի ժամանակ իրենք ցանկություն են հայտնել Արթուր Վարդանյանի հետ մեկնել Քեսաբ՝ ինքնապաշտպանական մարտերին մասնակցելու: 2015թ. հունիս ամսին, կոնկրետ օրը չի հիշում, Արմավիրի մարզի Արևիկ գյուղում՝ «Տիգրան Մեծ» հայրենասիրական կազմակերպության գրասենյակում ինքը, Ավետիս Բարեյանը, Մարատ Թադևոսյանը և Արթուր Եղիազարյանը՝ Արթուր Վարդանյանի ներկայությամբ երդվել են` «Հայոց վահան» կազմակերպության անդամ դառնալու և հետագայում Քեսաբ մեկնելու համար: Երդվելուց և կազմակերպության անդամ դառնալուց հետո մոտավորապես մեկ ամիս անց, Արթուր Վարդանյանը կրկին եկել է իրենց գյուղ, հայտնել է, որ Քեսաբ մեկնելը չի ստացվում, քանի որ դրսում Դաշնակցության հետ ինչ-որ խնդիրներ կան: 2015թ. օգոստոս ամսին ԼՂՀ սահմանային գոտում լարվածության ժամանակ ինքը ցանկացել է Արթուր Վարդանյանի կազմակերպության անդամների հետ մեկնել սահման՝ հայ զինվորներին օգնելու նպատակով: Այդ ժամանակ Արթուր Վարդանյանը կազմակերպության անդամների անձնագրերի պատճենները ներկայացրել է ՀՀ ՊՆ, որպեսզի թույլտվություն տան սահման մեկնելու համար, սակայն չի ստացվել: Այդ ժամանակահատվածում ինքը, Ավետիս Բարեյանը, Արթուր Վարդանյանը, Մարատ Թադևոսյանը, Արթուր Եղիազարյանը և Ասյան, ում ազգանունը չգիտի, մեկնել են Լոռու մարզ, Ծաղկաբեր գյուղ, որտեղ բնակվել են 10-12 օր՝ Արթուր Վարդանյանի տանը: Ծաղկաբեր գյուղում գտնվելու ժամանակ նրանց են այցելել նաև Մարինեն, Նելլին, Սիլվան և ևս մի քանի հոգի, որոնց անունները չի հիշում: Ծաղկաբեր գյուղ մեկնելու նպատակը եղել է այն, որպեսզի նախապատրաստվեն և մարզվեն սարերում՝ սահման մեկնելուց առաջ: Մարատ Թադևոսյանը և Արթուր Վարդանյանը իրենց հետ վերցրել են որսորդական հրացաններ, որոնցով էլ իրականացրել են մարզումները: Մարզումների ժամանակ ինքը կրակել է հրացաններից: Նրա խոսքով, այդ օրերին Արթուր Վարդանյանը նաև «ԱԿ 74» տեսակի ինքնաձիգ է բերել ու ասել է, որ այն գնել է: Ինքը Վարդանյանից հետաքրքրվել է, թե ինչին է պետք այդ ինքնաձիգը, քանի որ ՀՀ ՊՆ-ն ավելի լավ զենքեր կտրամադրի սահման մեկնելու ժամանակ՝ Վարդանյանը պատասխանել է, թե երբեք ավելորդ զենքը չի խանգարի: Լոռու մարզից վերադառնալուց հետո՝ արդեն սեպտեմբեր ամսվա վերջին օրերին, Ավետիս Բարեյանն իրեն առաջարկել է գնալ Երևան՝ Արթուր Վարդանյանի տուն, տաքսիով գնացել են Վարդանյանի տուն՝ որը գտնվում էր Երևան քաղաքի «Վստրեչ» կոչվող թաղամասի, 14 հարկանի շենքերից մեկի 12-րդ հարկում: Այդ ժամանակ տանը եղել են Արթուր Վարդանյանի կինը՝ Աշխենը, երեխաները և մի քանի հոգի, որոնց չի ճանաչել: Տանը ինքը, Բարեյանը և Արթուր Վարդանյանը առանձնացել են ննջասենյակում, մոտավորապես 10-15 րոպե զրուցել կենցաղային թեմաների շուրջ, հետո Արթուր Վարդանյանը Ավետիս Բարեյանին ճանապարհածախսի համար գումար է տվել ու վերադարձել են գյուղ: Դրանից հետո, 2-րդ անգամ Արթուր Վարդանյանի բնակարան է գնացել մոտ 10 օր անց, դարձյալ Ավետիս Բարեյանի հետ միասին, այս անգամ զրուցել են ԼՂՀ մեկնելու հետ կապված հարցերի շուրջ, քանի որ մեկնման հարցը ձգձգվել է: Դրանից հետո, մի քանի օր անց, Բարեյանը իրեն ասել է, թե Արթուր Վարդանյանը կրկին կանչել է: Այս անգամ Արթուր Վարդանյանն իր բնակարանում իրենց ցույց է տվել երեք հատ ինքնաձիգ, որոնք նոր էր ձեռք բերել. դրանցից երկուսը՝ ժանգոտված, փտած և անպիտան, իսկ երրորդը՝ թարմ, պիտանի «ԱԿ 74» տեսակի: Այդ ժամանակ ինքը կրկին Արթուրին հարցրել է, թե ինչին են պետք այդ զենքերը, և կրկին պատասխան ստացել, որ ավելորդ զենքը չի խանգարի: Հետաքրքրվել է, թե որքան գումարի դիմաց է նա ձեռք բերել զենքերը: Վարդանյանը պատասխանել է, որ յուրաքանչուր ինքնաձիգի համար վճարել է 1.500-ից 2.000 ԱՄՆ դոլար: 2015 թվականի նոյեմբեր ամսվա առաջին օրերին, Ավետիս Բարեյանը իրեն դարձյալ ասել է, որ պետք է գնան Արթուր Վարդանյանի տուն, ինչից հետո տաքսիով գյուղից եկել են Երևան քաղաք, սակայն ոչ թե նախկինի պես «Վստրեչ» կոչվող թաղամաս, այլ Նորքի առանձնատուն: Տան 2-րդ հարկի հյուրասենյակում Արթուր Վարդանյանը իրեն ցույց է տվել նոր ինքնաձիգներ՝«ԱԿՄ» և «ԱԿ 74» տեսակի, որոնք վերջինիս հավաստամբ, նորմալ, գործող զենքեր են եղել: Այդ օրը ինքը Ավետիս Բարեյանի հետ գիշերել է Արթուր Վարդանյանի առանձնատանը, քանի որ արդեն տուն գնալու համար շատ ուշ ժամ է եղել: Մի քանի օր մնացել է այդ առանձնատանը, ապա գնացել է գյուղ՝ իր տուն, ինչից հետո մոտ 3-4 օր անց զանգահարել է Բարեյանը և նորից կանչել է Արթուր Վարդանյանի առանձնատուն: Նույն օրը երեկոյան ժամը 20:00-ի սահմաններում ինքը գնացել է առանձնատուն, որտեղ ասել են, թե հաջորդ օրը պետք է զենքեր նայի և պիտանի լինելու դեպքում վերցնի: Հաջորդ օրը ժամը 09:00-ի սահմաններում ինքը և Վահագնը, ում ազգանունը չգիտի, գնացել են «Գումի» շուկա, որտեղ հանդիպել և ծանոթացել են Յուրա անունով մի տղամարդու հետ ու մեկնել Նոյեմբերյան: Նոյեմբերյանում պարզվել է, որ զենքեր չկան, և իրենց գնալն իզուր է եղել: Նոյեմբերյանում տեսակցել են Յուրայի զինծառայող որդուն: Ճանապարհին՝ Վանաձոր քաղաքում, Յուրան իջել է մեքենայից: Հասնելով Երևան՝ ինքն ու Վահագնը գնացել են առանձնատուն, որտեղ և գիշերել են: Նոյեմբերյան գնալու ժամանակ Արթուր Վարդանյանն իրեն տվել է մի բջջային հեռախոս՝ 077-01-58-52 հեռախոսահամարով և ասել է, որ միայն այդ հեռախոսով կապ հաստատի իր և իր տան մյուս անդամների հետ: Հաջորդ օրն առավոտյան գնացել է տուն՝ խաղողի բերքը Մալաթիա տոնավաճառ տանելու և վաճառելու նպատակով: Մոտ մեկ շաբաթ հետո Ավետիս Բարեյանը եկել է գյուղ, հետո միասին գնացել են Նորքի առանձնատուն, որտեղ Արթուր Վարդանյանը իրեն ցույց է տվել մեծ քանակությամբ զենք, զինամթերք, որոնք և հետագայում հայտնաբերվել և առգրավվել են ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից: Այդ օրը բոլոր զենք, զինամթերքները ինքն անձամբ նայել և ուսումնասիրել է առանձնատան առաջին հարկում, քանի որ միայն իրեն են վստահել՝ որպես զենքի մասնագետի: Դրանից հետո 2 գիշեր մնացել է առանձնատանը: 3-րդ օրը Ավետիս Բարեյանը ասել է, որ գյուղում իրենցով են հետաքրքրվել ԱԱԾ-ի աշխատողները: Այդ ժամանակ ինքը զանգահարել է Արթուր Վարդանյանին: Վարդանյանը հեռախոսազրույցում ասել է, որ գնան գյուղ՝ տեսնեն ինչ է պատահել, նաև ասել է, որ եթե խնդիրներ լինեն, ինքն իրավաբանների կուղարկի: Գյուղում մնացել է մոտ 5 օր: Այդ ընթացքում կանչել է Ավետիս Բարեյանին իրենց տուն և հետաքրքրվել՝ թե հնարավո՞ր է Արթուր Վարդանյանն ինչ-որ խառը պատմությունների մեջ է, այդ ժամանակ էլ Բարեյանը պատմել է, թե իրականում ինչ ծրագրեր ունի Վարդանյանը: Ինքը Բարեյանին ասել է, որ կգնան իրենց իրերը Արթուր Վարդանյանի առանձնատնից կհավաքեն, նրան էլ կասեն, որ իրենց հետ գործ չունենա այլևս: 2015թ. նոյեմբերի 23-ին ժամը 13:00-ի սահմաններում՝ ինքը, Ավետիս Բարեյանը և Արթուր Եղիազարյանը՝ Արթուր Վարդանյանի կողմից ուղարկված տաքսիով գնացել են առանձնատուն, որպեսզի հավաքեն այնտեղ եղած իրերը և վերջինիս հրաժեշտ տան, սակայն այդ օրը նրանց չի հաջողվել Արթուրի հետ խոսել, քանի որ նա տանը չի եղել, իսկ երբ տուն է եկել, խուսափել է զրույցից: Հաջորդ օրը երեկոյան, զրույցի ժամանակ Արթուր Վարդանյանը իրեն ասել է, որ նա պետք է նախագահի ինքնաթիռի վրա կրակի «ՊԿ» տեսակի գնդացիրով: Ինքը հրաժարվել է՝ ասելով, թե ահաբեկիչ չէ, որպեսզի ինքնաթիռի վրա կրակի ու անմեղ մարդկանց կյանքը խլի: Դրանից հետո Վարդանյանը իրեն ասել է, որ շենքերից մեկի տանիքից կկրակի նախագահական և Ազգային ժողովի շենքերի կողմը, ինքը դարձյալ հրաժարվել է և ասել, որ իրենք գյուղի տղաներով պիտի հեռանան: Քանի որ արդեն գիշերվա ժամը 04:00-ի սահմաններն է եղել, պառկել են քնելու, որպեսզի առավոտյան հեռանան, սակայն ժամը 06:00-ի սահմաններում ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցները բերման են ենթարկել առանձնատանը գտնվողներին: Երբ ինքը հրաժարվել է զինված հեղաշրջմանը մասնակցելուց, Արթուր Վարդանյանն իրեն չի սպառնացել: Ինչ վերաբերում է ֆինանսապես աջակցելուն, մեկ անգամ Արթուր Վարդանյանն իրեն գումար է տվել 2015 թվականի օգոստոս ամսվա առաջին օրերին՝ 40.000 ՀՀ դրամ գումար, ձեռքի ծախսի համար, մեկ անգամ՝ 40.000 ՀՀ դրամ գումար Ավետ Բարեյանի միջոցով փոխանցել է իր մայրիկին, և մեկ անգամ էլ տուն գնալուց առաջ տան համար սննդամթերք է գնել ու տվել իրեն, որպեսզի տանի տուն…»:
Վ. Ստեփանյանը 20.09.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…Պնդում է նախորդ ցուցմունքը, իրեն մեղավոր չի ճանաչում…»:
Վաղինակ Ստեփանյանը վերը նշված իր ցուցմունքները պնդել է Մկրտիչ Հովհաննիսյանի (Հատոր 14 գ.թ. 192) հետ առերես հարցաքննության ընթացքում։
(Տես` հատոր 2 գ.թ. 51, հատոր 4 գ.թ 40, հատոր 7 գ.թ 55, 205, հատոր 12 գ.թ. 7-10, հատոր 35 գ.թ. 94, դատական նիստի արձանագրությունը):
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Վաղինակ Ստեփանյանը հայտնել է, որ նախաքննական ցուցմունքի մեջ նշված այն հատվածը, որ Արթուր Վարդանյանն իրեն մի քանի անգամ դիմել է հեղաշրջման համար, ինքը չի գրել: վահիկ Նոյեմբերյան գնացել են ինքը, Յուրան և Վահագնը: Վահագն Սալնազարյանը գնալու նպատակը չի իմացել:
Իր կարծիքով Յուրան իրենց Նոյեմբերյան ոչ թե զենքի համար է տարել, այլ պատրվակ է եղել Նոյեմբերյանում ծառայող իր որդուն տեսնելու: Ի սկզբանե իրենք պետք է Քեսաբ մեկնեին, բայց քանի որ Քեսաբ գնալը չի ստացվել, հաջորդ իրենց նպատակն եղել է Արցախի պաշտպանությունը և իրենց խոսակցություններն եղել է միայն դրա շուրջ: ԱԱԾ-ում հարցաքննվելու ժամանակ ասել է, որ պատերազմ է սկսվելու, բայց այդ մասին չի գրվել: ԱԱԾ-ում իրեն ազատության դիմաց ցուցմունքներ են տվել ստորագրելու, ինքը չի ստորագրել, այդ պատճառով էլ 3 տարի նստել է: Իր նկատմամբ ֆիզիկական ճնշում չի եղել, եղել է հոգաբանական ճնշում, որն արտահայտվել է նրանում, որ իրեն ասել են` գնալու ես նստես ու երկար ժամանակով, մեր հետ կաշխատես` շուտ դուրս կգաս, չես աշխատի` ուշ դուրս կգաս: Իսկ ամենամեծ հոգեբանական ճնշումը եղել է բերդում, երբ ինքը չի կարողացել իր ընտանիքի անդամների հետ կապ պահպանել: Այդ ճնշումների մասին ինքն երբևէ չի բարձրաձայնել: Քննչականում անձամբ ինքը տեսել է, որ Ավետիս Բարեյանի վրա բռնության հետքեր կան` աչքը եղել է կապտած: Արթուրի, Գևորգի, Ասյայի, Նելլիի, Մարինեի, Արայի, Ակայի, Ավետի և Տիգրանի հետ եղել են Սպիտակում` մարզումների նպատակով: Բոլորն էլ մասնակցել են մարզումներին` սար են բարձրացել, իջել: Ինքը զենք է քանդել, հավաքել: Մնացածը զենքին կպնելու իրավունք չեն ունեցել: Այդ մարզումների ժամանակ ինքը մեկ անգամ որսորդական հրացանից կրակել է, որից հետո եկել են, հրացանը տարել: Ինքը չի իմացել, թե այդ զենքերն որտեղից են հայտնվել: Ճիշտ է գները հարցրել է, բայց ձեռքբերման աղբյուրը չի հարցրել: Ինքը տեսել է այդ ժանգոտված զենքերը: Ցուցմունքի այն հատվածը, որ ինքը Ավետիս Բարեյանին հարցրել է, որ կարող է Արթուրն ինչ-որ խառը պատմությունների մեջ է, համապատասխանում է իրականությանը: Ավետիսն էլ իրեն պատասխանել է, որ ոչ մի բան էլ չկա: Ավետիսն Արթուրի գաղտնիքներն իրենց չի ասել, իրենք վերջում` ձերբակալումից մոտ 5 օր առաջ են միայն իմացել հեղափության գաղափարների մասին: Իր տեսած զենքերն իր կարծիքով մեծ քանակության չեն եղել: Նախաքննական ցուցմունքի մեջ նշված զինված հեղաշրջման մասին խոսակցություն չի եղել: Ինքն Արթուր Վարդանյանի բնակարան հաճախ չի գնացել: Արթուրն իրեն չի զանգահարել գնալու համար, Ավետն է ասել միասին գնան: Թեև, Ա. Վարդանյանն իրեն բջջային հեռախոս է տվել, սակայն չի եղել նման բան, որ Արթուրն իրեն ասի այդ հեռախոսով միայն կապ հաստատի իր և տան անդամների հետ: Ինքը վերջիններիս զանգահարել է և այդ հեռախոսով և իր անձնական հեռախոսով: Արթուր Վարդանյանի և իր միջև շենքեր գրավելու մասին խոսակցություն չի եղել:
/Տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Ամբաստանյալ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել միայն զենք ձեռք բերելո, պահելու և այն իրացնելու մասով ու դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ օրը չի մտաբերում, բայց ընկերոջ տնից, որտեղ թաքցրած է եղել ինքնաձիգը, այն վերցրել և փոխանցել է Արթուր Վարդանյանին ուղարկած երկու անձանց, որոնց անունները չի հիշում: Ինքն այդ զենքը Արթուր Վարդանյանին տվել է ժամանակավոր: Չնայած այն բանին, որ ինքը եղել է Արթուր Վարդանյանի վարձակալած բնակարանում, սական խմբի անդամներից ոչ բոլորին է ճանաչել: Ճանաչել է միայն Արա Պողոսյանին և Տիգրանին, իսկ մնացածն անծանոթ են եղել: Ինքը տեղեկություն չունի, թե բացի իրենից այլ անձ Արթուր Վարդանյաին զենք տվել է, թե` ոչ: Այդ հանդիպումների ժամանակ սպասվելիք պատերազմի մասին խոսակցություն չի եղել: Ինքն իմացել է, որ այդ զենքերը հավաքագրվում են հայերին պաշտպանելու համար: Որևէ խոսակցություն չի եղել պետական շենքերի վրա հարձակվելու և գրավելու մասին: Նախաքննական ցուցմունքներն էլ պնդում է միայն զենքի պահով:
/Տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Ամբաստանյալ Արթուր Զորիկի Եղիազարյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը նախաքննության ժամանակ ընդհանրապես ցուցմունք չի տվել: 2016 թվականի մարտ ամսին ինքը դիմում է ստացել, որ իր երեխան վատառողջ են և հայրը դիմում է գրել քննչական մարմնին, որպեսզի թույլատրեն ինքը տեսակից իր երեխայի հետ: Քննչական մարմնի աշխատակիցները մերժել են և չեն թույալտրել տեսակցել երեխային: Երեխայի և կնոջ հետ տեսակցելու դիմաց նախաքննական ցուցմունքում գրել է, որ զենք է վերցրել: Գործի ավարտական փուլում նոր տեսել է, որ իր անունով մի շարք ցուցմունքներ կան, պարզաբանում է պահանջել, ասել են` գնա, ասելիքդ դատարանում կասես:
Ամբաստանյալ Արթուր Եղիազարյանը հրաժարվել է պատասխանել դատավարության մասնակիցների հարցերին:
/Տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանն արձանագրելով, որ մեղադրյալի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները:
Ա. Եղիազարյանը 25.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք չի տվել:

Ա. Եղիազարյանը 30.03.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝

«…25.11.2015թ. Նորքի տանը գտնված անձինք եղել են Արթուր Վարդանյանի ստեղծած հանցավոր խմբի անդամները, որոնց թվում եղել է նաև ինքը: Արթուր Վարդանյանը պլանավորել էր զինված հարձակումներ իրականացնել ՀՀ նախագահի նստավայրի, Ազգային ժողովի շենքի, Սահմանադրական դատարանի, Կառավարության շենքի և Հ1 հեռուսաընկերության վրա՝ հեղաշրջում իրականացնելու նպատակով: … Ավետիս Բարեյանին, Վաղինակ Ստեփանյանին և Մարատ Թադևոսյանին ճանաչում է որպես համագյուղացիներ: Ճանաչում է եղբոր ընկերոջը՝ Արման Հայրապետյանին, ով նախկինում աշխատել է Հանրային հեռուսաընկերությունում: 2015 թվականի ամռանը՝ օգոստոսի վերջերին, Ավետիս Բարեյանն իրեն հայտնել է, որ ունի ընկեր, ով «Հայոց վահան» հասարակական կազմակերպության ղեկավարն է՝ Արթուր Վարդանյանը: Իրեն ասել են, որ Արթուրը քեսաբահայությանը պաշտպանող զինված խմբի հրամանատարն է եղել և մասնակցել է Քեսաբի ազատագրմանը, իսկ ներկայումս ժամանել է Հայաստան և ստեղծել է «Հայոց Վահան» կազմակերպությունը, որը պետք է զբաղվի մարզամշակութային կենտրոնի ստեղծմամբ և զարգացմամբ: Ավետիսն ասել է, որ այդ կազմակերպության Արմավիրի մարզի գրասենյակի ղեկավարն է և իրեն՝ որպես համագյուղացի առաջարկել է աշխատանք այդ կազմակերպությունում: Մի քանի օր անց Ավոն հայտնել է, որ Արթուրը ժամանելու է իրենց գյուղ՝ ծանոթանալու և գործունեության մասին տեղեկացնելու նպատակով: Իրենք հավաքվել են Ավոյի «Տիգրան Մեծ» գրասենյակում, որը գտնվում է Արևիկի Փոստի շենքի տարածքում: Այնտեղ տեսել է Վաղինակ Ստեփանյանին և Մարատ Թադևոսյանին, որոնց նույնպես Ավետիսն է կանչել: Այդ օրը ծանոթացել են Արթուր Վարդանյանի հետ: Արթուրը ներկայացել որպես քեսաբահայությանը ազատագրող խմբի հրամանատար, Եվրոպայում մեծ կապեր ունեցող անձ (քանի որ բնակվել է Իսպանիայում), ինչպես նաև ՀՀ ՊՆ-ի հետ համագործակցող անձնավորություն: Արթուրն ասել է, որ իր կողմից հիմնված «Հայոց վահան» կազմակերպությունը հովանավորվում է Եվրոպայից և մտադրություն ունի բարեգործություններ կատարել տարբեր ոլորտներում: Արթուրն իրեն, Վաղոյին և Մարատին առաջարկել է աշխատանք՝ կազմակերպության Արմավիրի մարզի գրասենյակում: Ինքն այդ ժամանակ ներկաներին պատմել է Էջմիածին քաղաքում 2015 թվականի ապրիլի 15-ի գիշերը իր հորեղբոր՝ Հայկարամ Արամայիսի Գրիգորյանի՝ անհայտ անձանց կողմից սպանության մասին: Արթուրն իրեն ասել է, որ ունի շատ մեծ կապեր՝ ՀՀ-ում և ՀՀ-ից դուրս, ու կարող է այդ հարցով զբաղվել ու իմանալ դեպքի մանրամասները: Դրանից մի քանի օր անց Ավոյի հետ գնացել է գյուղից դուրս գտնվող լճերի մոտակայք՝ Արթուրի հետ հանդիպելու: Արթուր Վարդանյանն իրեն այդ ժամանակ հայտնել է, որ ճշտումներ է կատարել հորեղբոր սպանության հանգամանքների ուղղությամբ, ինչ-որ անձինք հետաքրքրվում են արդեն, ապա ավելացրել է, որ ինքը ոչ մեկի մոտ չխոսի այդ թեմայով ու չասի, որ Արթուրը զբաղվում է այդ հարցով: Դրանից հետո ինքը մեկնել է ԼՂՀ՝ գյուղատնտեսական ապրանքներ վաճառելու նպատակով: Վերադառնալուց հետո՝ սեպտեմբերի սկզբին, Ավոյի հետ գնացել է Երևան՝ Երրորդ մասի «կռուգի» մոտ: Արթուրն իրենց ասել է, որ երկրի վիճակը վատ է, հնարավոր է՝ պատերազմ սկսվի և հարկավոր է զինվորական համազգեստ գնել (կամուֆլյաժ)՝ մարզվելու ու որսով զբաղվելու համար: Գնացել են որսորդական խանութ, չի հիշում՝ կոնկրետ որը, գնել են համազգեստ՝ Վաղոյի, Մարատի, Ավոյի և իր համար ու վերադարձել են գյուղ: Հաջորդ օրը Արթուրը եկել է գյուղ, և իրենք հավաքվել են Ավոյի գրասենյակում: Արթուրն իր հետ բերել է «Հայոց վահանի» երդման տեքստը, ասել, որ յուրաքանչյուրը պետք է կարդա և ստորագրի, որ համաձայն է կռվել պատերազմի դեպքում յուրաքանչյուր վայրում: Քանի որ նախկինում խոսք է գնացել Սիրայում կռվելու մասին, ինքն ասել է, որ պատրաստ է կռվել միայն ԼՂՀ-ում՝ իր ազգի համար: Արթուրը ասել է, թե երդումն անհրաժեշտ է գրասենյակային փաստաթղթերի լրիվության համար, և ինքը, Վաղոն, Մարատը և Ավոն ստորագրել են այդ երդման տեքստի տակ ու Արթուրը հեռացել է՝ ասելով, որ կտեղեկացնի, թե երբ են մեկնում մարզվելու՝ Սպիտակում գտնվող իր պապական տանը: Մոտ երկու օր անց Ավոն տեղեկացրել է, որ գնում են Երևան՝ Արթուրին հանդիպելու, այնտեղից էլ՝ Սպիտակ: Ինքը, Վաղոն, Ավոն և Մարատը գնացել են Երևանի «Վստրեչի» կամրջի մոտ գտնվող Արթուրի աներոջ տուն: Արթուրը տանը միայնակ է եղել, իսկ որոշ ժամանակ հետո եկել է Ասյա անունով մի աղջիկ, ում Արթուրը ներկայացրել է, որպես կազմակերպության անդամ: Այդ ժամանակ Արթուրը հարցրել է Մարատին՝ զենք ունի թե ոչ, օրինական է, թե ոչ: Մարատը հայտնել է, որ ունի, ինչից հետո նա Վաղոյի հետ գնացել է գյուղ՝ զենքի հետևից: Դրանից հետո Արթուրն ասել է, որ Եղվարդում գործ ունի, և միասին տաքսիով գնացել են Եղվարդ: Արթուրը Եղվարդում իջել է մեքենայից և պատվիրել իրեն սպասել: Իրենք տաքսին բաց են թողել ու սպասել Արթուրին Եղվարդի՝ «Վիվասելի» գրասենյակի մոտ: Հետո Արթուրը զանգել է Ավոյին ու ասել, որ գան իր ետևից, իրենք պատահական տաքսի են նստել, Արթուրը հեռախոսով վարորդին բացատրել է՝ որտեղ է գտնվում: Երբ Արթուրը նստել է մեքենան, նրա ձեռքում շորով փաթաթած հրացան է եղել: Արթուրն իրեն ասել է, որ հրացանը փաստաթղթեր չունի: Տանը իրենց են միացել նաև Մարատը և Վաղոն, ինչից հետո Արթուրի հետ գնացել են Հանրապետության Հրապարակ, որտեղից՝ Հյուսիսային պողոտա: … Մինչև Սպիտակ մեկնելը Արթուրն իրեն և Ավոյին տվել է 40.000-50.000 դրամ՝ տան ծախսերի համար, քանի որ մի քանի օր բացակայելու էին և ընտանիքին ասելու էին, թե գնում են բանվորական աշխատանքի: «Վստրեչի» տան մոտից երեկոյան շարժվել են դեպի Սպիտակ՝ վերցնելով հրացանները և մեկ հատ ինքնաձիգ՝ ԱԿՍ կամ ԱԿՄ: Չի հիշում՝ Ասյան իրենց հետ եկել է Սպիտակ, թե ոչ: Հասնելով Ծաղկաբեր գյուղ՝ Արթուրն իրենց տեղավորել է տանը, իսկ ինքը նույն մեքենայով վերադարձել է Երևան: Երկու օր մնալուց հետո որոշել է վերադառնալ գյուղ, հորեղբոր «սբխեչին»: Այդ ընթացքում զենքով ոչ մեկը չի կրակել, Ավոն, Վաղոն և Մարատը մի քանի անգամ բարձրացել են սարը և վերադարձել են, իսկ ինքը մնացել է տանը: Զենքերը չեն հանել տանից՝ Արթուրի կարգադրությամբ: Ինքը զանգել է Արթուրին և հայտնել, որ գնում է գյուղ: Պատահական տաքսիով վերադարձել է գյուղ: Տանը նորից որոշել է վերադառնալ տղաների մոտ, բայց սպասել է Արթուրի զանգին: Արթուրը զանգել և ասել է, որ ինքը գնա Երևան՝ հանդիպման: Տաքսիով գնացել է Երևան՝ հանդիպել Արթուրին՝ Վարդան Մամիկոնյանի արձանի մոտ: Այնտեղից միասին գնացել են Գյումրի, որտեղ Արթուրը, իրեն թողնելով մեքենայի մոտ, մտել է տուն. հետագայում պարզ է դարձել, որ այդ տունը քահանա Անտոն Թոթանջյանի տունն է: Տուն մտնելուց առաջ Արթուրն իրեն գումար է տվել, մթերք գնելու համար, ապա միասին գնացել են գյուղ՝ տղաների մոտ: Հաջորդ օրը բոլորով բարձրացել են սար, ինքը չի գնացել, մնացել է տանը: Տեղյակ չէ՝ զենքերն իրենց հետ տարել են, թե ոչ, ինչպես նաև՝ կրակել են, թե ոչ: Հայտնել է, որ առաջին անգամ իրենց հետ տարել են Մարատի հրացանը, Արթուրի կողմից Եղվարդից վերցված հրացանը և «Վստրեչի» տնից մեկ ինքնաձիգ: Դրանից մոտ մեկ կամ երկու օր հետո, ինքն Արթուրի հետ վերադարձել է իրենց գյուղ: Արթուրին հրավիրել է հորեղբոր «սբխեչին», վերջինս չի եկել: Մի քանի օր անց Ավոն զանգահարել և ասել է, որ Արթուրը խնդրել է, որ ինքը գնա Ծաղկաբեր: Մտածելով, որ հորեղբոր դեպքի հետ է կապված՝ գնացել է: Ծաղկաբերում Արթուրն իրեն ծանոթացրել է խմբի մյուս անդամների՝ «Ակայի», Գևորգ Ջնդոյանի, Նելլիի, Ասյայի, Տիգրան Բոյաջյանի, Սիլվայի հետ: Հաջորդ օրն իրենց են միացել նաև Սրբուհին և Վազգեն Սիսիլյանը: Երբ բոլորով հավաքվել են, բարձրացել են Սուրբ Հովհաննես եկեղեցի: Այստեղ խմբի անդամները, ովքեր դեռ երդում չէին տվել, երդվել են, իսկ ինքը խորոված է պատրաստել: Իջնելով տուն՝ բոլորով նկարվել են՝ ռազմական հանդերձանքով և տանը գտնվող հրացաններով ու ինքնաձիգով: Ինքնաձիգը եղել է իր ձեռքում: Նկարողը եղել է Սիլվան: Հաջորդ օրը տղաներից մեկը կրակել է, ինչից հետո ոստիկանության աշխատողներ են եկել տուն: Այդ ժամանակ ինքը զանգել է Արթուրին, ով Սպիտակում էր, և ասել այդ մասին: Ոստիկանությունը պահանջել է զենքի փաստաթղթերը և տիրոջը, ապա զենքը վերցրել: Ինքը գնացել է Մարատի հետևից և նրան փաստաթղթերի հետ բերել ոստիկանություն: Ինքը տեղյակ չի եղել, թե ինքնաձիգը և հրացանը ում են պատկանում: Մինչ այդ Արթուրը իրեն և Ավոյին ասել է, որ հարկավոր է մոտ 20 հոգու հավաքել գյուղից կամ ծանոթներից՝ գրասենյակում աշխատելու համար, իսկ Ծաղկաբեր գյուղից սկսած խոսել է իշխանափոխության, երկրի արտաքին և ներքին քաղաքականության մասին: Դրանից հետո երբ Արթուրի հետ վերադարձել են Ծաղկաբերից, Արթուրն ասել է, որ ՀՀ ՊՆ-ի հետ պայմանագիր է կնքելու, և նրանք հաշվառելու են խմբի զենքերը, և խնդրել է իրեն՝ զենք փնտրել՝ գնելու համար: Ինքը խոստացել է գտնել, իսկ իրականում մտադրություն է ունեցել մահացած հորեղբոր զենքը՝ իր մոտ մնացած, վաճառել ու գումար վաստակել՝ ֆինանսական խնդիրների պատճառով: «Վստրեչի» տանը 450.000 դրամով Արթուրին է վաճառել հորեղբոր ԱԿ տեսակի ինքնաձիգը՝ երկու պահունակներով, որոնց մեջ լիցքավորված են եղել 5 և 6 փամփուշտներ: Դրանից հետո Արթուրն իրեն ասել է, որ հարկավոր է շատ զենքեր և զինամթերքներ, սակայն այդ ուղղությամբ այլևս ոչ մի քայլ ինքը չի ձեռնարկել: Դրանից հետո ինքը վիճել է Արթուրի հետ՝ հորեղբոր սպանության գործով չզբաղվելու համար և վերադարձել գյուղ: Մի քանի օր անց՝ հոկտեմբերի սկզբներին, Ավոն զանգել է իրեն և կանչել Երևան՝ Արթուրի հետ հանդիպելու՝ ասելով, որ հորեղբոր սպանության մասին տեղեկություններ կան: «Վստրեչի» տանը Արթուրն ասել է, որ սպանության դեպքի վայրից տեսաձայնագրություն կա, որտեղ պարզ է, թե ով է կատարել սպանությունը, սակայն դրա ետևում կանգնած են պաշտոնատատար անձինք՝ չնշելով ոչ մի կոնկրետ անուն: Արթուրը հայտնել է, որ մեկնում է Իսպանիա՝ Սիլվայի տղայի հարսանիքին և վերադառնալուց հետո կհայտնի նոր մանրամասներ: Արթուրն իրեն նաև ասել է, որ խմբի անդամներին հանձնարարություններ է տվել՝ նկարել տարբեր շենքեր և շինություններ ու խնդրել է, որպեսզի ինքն ու Վաղոն կապի մեջ լինեն Ավոյի հետ, ով վերահսկում է այդ աշխատանքները, և կատարեն նրա հրահանգները: Հետագայում խմբի անդամներից ինքն իմացել է, որ նրանք նկարել են ԱԺ շենքի մոտակայքը, մուտքը և ելքը, Կառավարության շենքը և այլն: Արթուրը մեկնելուց առաջ իրեն տվել է 20.000 դրամ: Դրանից հետո ինքն ու Վաղոն ընդհանրապես չեն զբաղվել այդ հարցերով և չեն հետաքրքրվել, թե ինչ է կատարվում, գտնվել են գյուղում, մի անգամ այցելել են Օպերայի հարակից սրճարանը, սուրճ են խմել և վերադարձել գյուղ: Իսպանիայից վերադառնալուց հետո Արթուրը պարբերաբար զանգել է իրեն, քանի որ իմացել է, որ իրենք չեն զբաղվել այդ նկարահանման գործերով: Ավոյի ու Արթուրի մի քանի զանգերից հետո, պատասխանել է վերջինի զանգին: Արթուրն ասել է, որ հանդիպելու է իրեն ինֆորմացիա տվող անձին՝ կապված հորեղբոր սպանության հետ ու իրեն առաջարկել է միասին գնալ այդ անձին տեսնելու, որպեսզի ինքը համոզվի, որ նա զբաղվում է այդ գործով: Ինքն ու Վաղոն գնացել են Օպերայի հարևանությամբ գտնվող սրճարաներից մեկի մոտ, որտեղ հանդիպել են Արթուրին: Արթուրը միայնակ գնացել է այդ անձին տեսնելու, ինքը սպասել է մոտակայքում: Այդ մարդուն չի տեսել, քանի որ մեջքով է նստած եղել: Հանդիպումից հետո Արթուրն իրեն ասել է, որ բոլոր հարցերը լուծել է, գումար է տվել բավականին այդ մարդուն և երկու օրից կտեղեկացնի բոլոր մանրամասները: Հետո վերադարձել են գյուղ…»:
Ա. Եղիազարյանը 01.04.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Ինքը Արթուր Վարդանյանից փորձել է ճշտել այն մարդու անունը, ումից վերջինս ստացել է ինֆորմացիա` իր հորեղբոր սպանության դեպքից: Արթուրն ասել է, որ նրա անունը Փայլակ է՝ Էջմիածին քաղաքից: Ինքն իր ծանոթներից փորձել է ճշտել՝ Փայլակ անունով ոստիկան աշխատում է իրենց շրջանում, թե ոչ, սակայն ոչ ոք նման տվյալներով ոստիկանի չի ճանաչել: Մի քանի օր անց Արթուրի զանգից հետո ինքը, Ավոն ու Վաղոն գնացել են Երևանում գտնվող «Վստրեչի» տուն: Արթուրը տանը մենակ է եղել: Նա ասել է, որ Հայաստանում հեղաշրջում կատարելու ծրագիր ունի, ցանկանում է զինված հարձակումներ իրականացնել ՀՀ պետական օբյեկտների վրա և գրավել իշխանությունը, որպեսզի ինքն իր կողմնակիցների հետ կառավարի երկիրը: Դրա համար պետք է մեծ քանակությամբ զենք և զինամթերք: Արթուրն ասել է, որ այդ ամենը պետք է երկիրը պահելու համար, քանի որ ԼՂՀ-ում, հնարավոր է, սկսվի պատերազմ, և ՀՀ նախագահը, հնարավոր է, պայմանագիր ստորագրի ու հանձնի գրաված հողերը: Արթուրն իրեն ասել է, որ եթե ինքը մինչև վերջ կանգնած լինի նրա կողքին, ապա մոտ ժամանակներս կստանա հորեղբոր սպանության տեսաձայնագրությունը, որի համար նա բավական գումար պետք է տա, բայց ում՝ չի մանրամասնել: Նաև ասել է իրեն, որ եթե ինքը չհամաձայնի մնալ, ապա իրեն ու ընտանիքին կարող է վտանգ սպառնալ, քանի որ հորեղբոր սպանության դեպքով հետաքրքրվելու համար խնդիրներ կարող է ունենալ: Ինքը, լինելով խուճապի մեջ և վախենալով ընտանիքի համար, որոշել է համաձայնել, իսկ տեսաձայնագրությունը ստանալուց հետո խզել կապերն Արթուրի հետ: Հայտնել է, որ չի հավատացել, թե Արթուրը կարող է հեղաշրջում կազմակերպել զենքի միջոցով, քանի որ այդքան մարդ չի ունեցել: Արթուրը բացահայտ սպառնացել է բոլորին, որ եթե փորձեն հեռանալ, կդիմի վճռական քայլերի: Արթուրին ասել է, որ իր հորեղբայրը ՌԴ-ում լուրջ ընկեր ունի՝ Հակոբ Յուզբաշով, ով ցանկանում է իրեն տեսնել: Իրականում հույս է ունեցել, թե այդ Հակոբը կարող է Արթուրին ստիպել՝ տալ ձայնագրությունը, և դրա համար վերջինիս առաջարկել է մեկնել Մոսկվա՝ Հակոբի հետ հանդիպման: Արթուրը սկզբում չի համաձայնել, սակայն հետո 2015 թվականի հոկտեմբերի 20-ի համար գնել է Երևան-Մոսկվա չվերթի ավիատոմս, և իրենք միասին մեկնել են: Ինքը մինչ այդ Հակոբի հետ չի խոսել ու որևէ բան չի ասել, պարզապես իմացել է, որ հորեղբոր մտերիմ ընկերն է, ու նրան կարող է դիմել ցանկացած հարցով: Մոսկվայում մեկ օր մնացել են հյուրանոցներից մեկում, հաջորդ օրը ինքն առավոտյան զանգել է Հակոբին, ներկայացել և հանդիպում խնդրել: Ռեստորաններից մեկում հանդիպել են, զրուցել հորեղբոր ընտանիքից, առօրյա թեմաներից, հետո ներկայացրել է Արթուրին՝ որպես Քեսաբը ազատագրող խմբի հրամանատար, ով աշխատատեղեր է բացել Հայաստանում, ինչպես նաև հետաքրքրվում է իր հորեղբոր սպանության դեպքով և պետք է տեսաձայնագրություն տա՝ սպանությունը կատարած անձանց վերաբերյալ: Արթուրը Հակոբին պատմել է, որ ստեղծել է ջոկատ ԼՂՀ մեկնելու համար, քանի որ հնարավոր է՝ պատերազմ սկսվի: Նա Հակոբին պատմել է, որ իր հայրը նույնպես կռվել է ԼՂՀ-ում և հոր զենքերից ունի դեռ, այնուհետև խնդրել է վերջինիս իրեն օգնել՝ շատ զենք հայթայթել: Հակոբը մերժել է՝ ասելով, որ նման հնարավորություն չունի, որից հետո նրանք բաժանվել են: Ինքն ու Արթուրը վերադարձել են Հայաստան: Արթուրը պարբերաբար խնդրել է իրեն զենք գտնել, ինքը ստել է, թե քայլեր է ձեռնարկում, սակայն որևէ բան չի արել այդ ուղղությամբ: Նոյեմբերի սկզբներին Արթուրն իրեն տեղեկացրել է, որ խմբին տեղափոխել է վարձակալված Նորքի առանձնատուն և խնդրել այցելել այնտեղ: Ճանապարհին՝ Հանրային հեռուտսաընկերության մոտ պատահական հանդիպել է հեռոտւսաընկերության աշխատակից Արման Հայրապետյանին, ով իր ծանոթն է եղել: Արմանի հետ պայմանավորվել է երեկոյան հանդիպել սրճարաններից մեկում: Ապա գնացել է Նորքի վարձակալած տուն: Այնտեղ մարդիկ են եղել, թե ով՝ չի հիշում: Հետո Արթուրի հետ գնացել է «Մոսկվա» կինոթատրոնի հարևանությամբ գտնվող սրճարան, որտեղ Արթուրը մարդ պիտի տեսներ: Ինքն էլ որոշել է զանգել Արմանին և կանչել հանդիպման: Արթուրը նշված սրճարանում հանդիպել է տարեց մարդու, սակայն ինքը այլ սեղանի է նստած եղել և չգիտի՝ ինչ հարցեր են քննարկել: Հետո Արթուրը դուրս է եկել՝ ասելով, որ գնում է կինոթատրոնի հարևանությամբ գտնվող գրասենյակ: Ինքը սրճարանում սպասել է Արմանին, հետո նրանց միացել է նաև Արթուրը: Ինքը ծանոթացրել է նրանց: Առօրյա զրույցի ընթացքում Արմանն ասել է, որ գումարի կարիք ունի, քանի որ ավտոմեքենա է գնել՝ մաս-մաս վճարելու տարբերակով: Արթուրը սկսել է հետաքրքրվել Արմանի աշխատանքով, սոցիալական խնդիրներով, իմացել, որ աշխատում է Հանրային հեռուսաընկերությունում՝ որպես մոնտաժող: Դրանից հետո Արմանն ու Արթուրը իրեն ուղեկցել են Կիլիկիայի ավտոկայան, որտեղից գնացել է գյուղ, իսկ նրանք մնացել են: Մոտ 2 օր անց ինքը զանգել է Արմանին՝ գյուղ հրավիրելու: Զանգին պատասխանել է Արթուրը, ինչը զարմացրել է իրեն: Արթուրն ասել է, որ Արմանի հետ գործեր ունի, և իրեն էլ հրավիրել է Նորքի տուն: Հայտնել է, որ Արթուրն իրեն տվել է գաղտնի հեռախոսահամար (իր հիշելով՝ 077-01-56-59), որպեսզի տարբեր հարցերի համար զանգի հենց այդ համարով՝ իր գաղտնի համարին, սակայն ինքը զանգահարել է նաև իր՝ 098-75-22-23 հեռախոսահամարից նրա մյուս հեռախոսահամարին, որը չի հիշում: Իր տվյալներով, Արթուրը գաղտնի հեռախոսահամարներ է տվել նաև Ավոին, Վաղոյին և մյուսներին, կարգադրել է այդ համարներով այլ անձանց չզանգել: Արթուրը նաև ասել է իրենց, որ անձնական հեռախոսահամարները Նորքի տուն մտնելուց առաջ միշտ անջատեն և ընդհանրապես չպահեն իրենց մոտ: Արթուրը զրույցների ժամանակ մշտապես ասել է, որ հեղաշրջում է անելու` զինված եղանակով, կան բազմաթիվ ազամարտիկներ, որոնք պատրաստ են իր հետ միասին իրագործել այն, ունի Գյումրիում բնակվող եկեղեցական Թոթոնջյան, ով նույնպես իր կողմնակիցն է և ֆինանսավորում է ինչպես գումարով, այնպես էլ զենքով ու զինամթերքով: Ինքը այդ ամենը լուրջ չի ընդունել՝ մտածելով, որ միայն խոսքեր են, սակայն Արթուրը հավաստիացրել է, որ ինքն այդ ամենին ականատես կլինի: Գնալով Նորքի տուն՝ հանդիպել է Արմանին: Արթուրը իրենց ցուցում է տվել գնալ ՀՀ նախագահի նստավայրի մոտ՝ ծանոթանալու տեղանքին և տեսախցիկներին: Արմանից տեղեկացել է, որ Արթուրը նրան խնդրել է մի քանի նյութեր հեռարձակել հեռուստաընկերությունով, սակայն դեռ հստակ ոչինչ չի ասել՝ թե երբ և ինչ նյութեր: Ինքն Արմանին զգուշացրել է հեռու մնալ Արթուրից, ասել է, որ ինքը հարցեր ունի, դրա համար է ստիպված շփվում, իսկ Արմանն էլ հայտնել է, որ Արթուրը իրեն խոստացել է գումարով օգնել՝ ավտոմեքենայի հարցերը կարգավորելու համար: Իր հիշելով՝ իրենց հետ ևս մեկն է եղել, ում չի մտաբերում: Հաջորդ օրը Արթուրի, Ավետի և ևս մեկ անձի հետ, ում չի հջշում, իրենք գնացել են Գյումրի՝ տերհայրի տուն՝ Վահագի կամ Հակոբի ավտոմեքենայով: Արթուրն ասել է, որ գնել է զենք, սակայն այն լավը չի եղել, գնում է գումարը հետ վերցնելու: Տանն եղել է տերհայրը: Արթուրը հեռախոսով զանգել է ինչ-որ մեկին և ասել, որ զենքի գումարը 4 օրից լինի տերհայրի մոտ, հետո վերադարձել են Երևան: Նորքի տանը գտնվել են խմբի անդամները՝ Ասյան, Մարինեն, Տիգրանը, Ավոն, Գևորգը, Ապարը, Խաչիկը և այլ ազատամարտիկներ, ինչպես նաև այլ անձինք որոնց չի մտաբերում: Արթուրը ներկայացրել է, որ հավաքված անձինք հանդիսանում են հեղաշրջման մասնակիցները, ցույց է տվել մեծ քանակությամբ զենք և ռազմամթերք, ինչպես նաև քարտեզներ, թե որ օբյեկտների վրա պետք է հարձակվեն: Արթուրն ասել է, որ ոչ ոք չի կարող ետ կանգնել իր ծրագրից, քանի որ վտանգի մեջ կդնի իր ընտանիքին: Արթուրն ասել է նաև, որ ինքը խոսել է ԼՂՀ-ում Պարգև Սրբազանի հետ իր ծրագրի մասին, վերջինս խոստացել է, որ ԼՂՀ ՊՆ-ին թույլ չի տա, որպեսզի մուտք գործեն Հայաստան: Մինչև Գյումրի գնալը Արթուրի հետ ինքը, Ավոն և Տիգրանը գնացել են ազատամարտիկ Վովայի տուն, ինքն ու Տիգրանը ներս չեն մտել, չգիտի՝ ինչ են քննարկել: Հետո ինքը Արթուրին խաբել և ասել է, թե Մասիս քաղաքում զենք վաճառող կա և պետք է հանդիպի նրա հետ: Դա իր հիշելով եղել է նոյեմբերի 15-ից 18-ը: Մինչդեռ իրականում գնացել է Մասիս և կնոջ մորական պապու տնից տեղափոխել լավաշ թխելու վառարան: Իսկ Արթուրի հեռախոսազանգերին պատասխանել է, թե գնում է զենքը տեսնելու: Դրանից մի քանի օր անց Արթուրը կրկին իրեն կանչել է Նորքի տուն, հայտնել, որ պլանավորում է մոտակա ժամանակները կատարել զինված հեղաշրջումը: Իրեն հանձնարարել է, որ պետք է գրավի Բաղրամյան 26-ը՝ ՀՀ Նախագահի նստավայրը՝ խմբի այլ անդամների հետ՝ դեռ չի որոշել, թե կոնկրետ ում հետ: Ինքը վիճել է Արթուրի հետ, վերջինս նրան սպառնացել է, թե չի տա վերոնշյալ տեսաերիզը, բացի այդ, ասել է, որ իրեն և իր ընտանիքին ուղղված վտանգը շատ լուրջ է, քանի որ իր մասին գիտի արդեն ծրագիրը ֆինանսավորողը, ում կողմից էլ կարող են լինել սպառնալիքներ: Հետագայում իմացել է, որ խմբի մյուս անդամները նույնպես պետք է մասնակցեն հեղաշրջմանը: Հետո Արթուրը Արմանին հանձնարարել է գնալ Հանրային հեռուսաընկերության մոտ՝ խմբի անդամներից մի քանիսի հետ և ցույց տալ մուտք գործելու եղանակները, թե ինչ նպատակով՝ ինքը չգիտի: Ըստ Արթուրի՝ զինված հեղաշրջմանը պետք է մասնակցեին խմբի անդամները՝ ինքը, Արթուր Վարդանյանը, «Ական», Մարինեն, Ասյան, Նելլին, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Ավետիս Բարեյանը, Արա Պողոսյանը, Ապարը՝ իր ջոկատով, Խաչիկ Ավետիսյանը՝ իր ջոկատով, Գառնիկ Մարգարյանը՝ իր ջոկատով, Վլադիմիր Առաքելյանը: Ըստ Արթուրի, նրա ծրագրած օբեյկտների գրավումը պետք է ղեկավարեին ինքը՝ ՀՀ Նախագահի նստավայրը, իր հետ պետք է լինեին Ական, Խաչիկը՝ իր ջոկատով, որոնց ինքը չի տեսել և չի ճանաչել, Գևորգ Ջնդոյանը, Ազգային ժողովի շենքը՝ Արթուր Վարդանյանը, Ապարը՝ իր ջոկատով, Վովան՝ իր ջոկատով, Հանրային հեռուստաընկերությունը՝ Ավոն, Ասյան, Մարինեն, իսկ Արմանը պետք է ցույց տար մուտք գործելու եղանակը, իսկ մնացած օբյեկտներինը՝ ՍԴ և Կառավարություն, չի նշել: Այդ խոսակցությունից հետո ինքը գնացել է Նորքի տուն նոյեմբերի 24-ին՝ Արթուրին հայտնելու, որ ինքը, ինչպես նաև Արմանը և իր համագյուղացիները, չեն ցանկանում համագործակցել նրա հետ: Որոշել են առավոտյան գնալ գյուղ, սակայն ՀՀ ԱԱԾ աշխատակիցները բռնել են նրանց: Հայտնել է, որ իր՝ Արթուրի հետ կռվելու և խմբից դուրս գալու վերաբերյալ խոսքերը կարող են հաստատել Ավոն, Արմանը: ՀՀ նախագահի ինքնաթիռը խոցելու պլաններից ինքը տեղյակ չի եղել: Տեղյակ չէ, թե Նորքի առանձնատան խուզարկության ընթացքում հայտնաբերված զենքերը և զինամթերքը կոնկրետ ումից է ձեռք բերվել և ում միջոցով է տեղափոխվել տուն: Միայն մի ինքնաձիգն ինքն է վաճառել: Խմբի անդամներից գաղտնի հեռախոսահամարներ են ունեցել ինքը, Ավոն, Վաղոն, Արթուր Վարդանյանը, մյուսների վերաբերյալ տեղեկություն չունի…»:
Ա. Եղիազարյանը 14.04.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Ծանոթանալով իր հեռախոսազանգերի ձայնագրություններին՝ կատարված 077-01-56-59 գաղտնի հեռախոսահամարից՝ 12.11.2015թ. ժամը 21:35-ին, 13.11.2015թ. ժամը 22:26-ին, 15.11.2015թ. ժամը 14:47-ին, 18.11.2015թ. ժամը 18:27-ին, 20.11.2015թ. ժամը 17:30-ին և ժամը 22:50-ին, հայտնել է, որ ձայնագրություններում լսվող զրուցակիցների ձայները ճանաչում է, խոսակցությունները եղել են իր և Արթուր Վարդանյանի միջև: Արթուր Վարդանյանի կողմից օգտագործվել է գաղտնի 098-30-65-62 հեռախոսահամարը: Առաջին խոսակցության (12.11.2015թ. ժամը 21:35) վերաբերյալ հայտնել է, որ ինքը զրույցում Արթուրին ասել է, թե ցանկանում է երկու անձի բերել նրա մոտ՝ հյուր: Արթուրը ցանկացել է հավաքագրել այլ անձանց իրենց միջոցով, և ինքը տեղեկացրել է, թե իբր այդպիսի անձանց գտել է, սակայն իրականում ոչ մի քայլ չի կատարել այդ, ինչպես նաև զենքերը հայթաթելու ուղղությամբ: 13.11.2015թ. ժամը 22:26-ի խոսակցության առնչությամբ հայտնում է, որ ինքն Արթուրին տեղեկացրել է, որ հանդիպում ունի այդ անձանց հետ և պայմանավորվել է հանդիպել ժամը 11-ից 12-ի սահմաններում: Արթուրը ցանկացել է իր հետ գալ, նշված ժամին Արթուրն եկել է, ինքն ասել է, որ այդ մարդիկ չեն գալու, հարմար չէ, մինչդեռ այդ մարդիկ իրականում չեն էլ եղել: 15.11.2015թ. ժամը 14:47-ի խոսակցության առնչությամբ հայտնել է, որ Արթուրին տեղեկացրել է, թե իբր Հրազդան քաղաքում զենք վաճառող կա, ում պետք է հանդիպի: Նշված խոսակցության ժամանակ նշել է «կոնյակի շշեր» արտահայտությունը, որը վերաբերում է զենք-զինամթերքին: Իրականում նման բան տեղի չի ունեցել, և ինքը որևէ քայլ չի ձեռնարկել զենք-զինամթերք հայթաթելու ուղղությամբ: 18.11.2015թ. ժամը 18:27-ի խոսակցության առնչությամբ հայտնել է, որ Արթուրին տեղեկացրել է, թե իբր ընկերոջ հետ միասին սպասում է զենք բերողներին, սակայն դա նույնպես իրականությանը չի համապատասխանում: 18.11.2015թ. ժամը 21:35-ի խոսակցության մասին հայտնել է, որ Արթուրին տեղեկացրել է, թե իբր հանդիպել է անձանց և նրանք ցույց են տվել տարբեր տեսակի զենքեր և զինամթերք՝ գնելու համար: Այդ խոսակցության ընթացքում ներկայացրել և բացատրել է զենքերի տեսակները: Արթուրը ցանկացել է ճշտել գինը, ինքն ասել է, որ դեռ ճշտված չէ: Արթուրը ցանկացել է անձամբ զրուցել այդ անձանց հետ: Խոսակցության ժամանակ ինքն ասել է, թե Վաղոյի հետ է, որպեսզի խոսքերն ավելի համոզիչ լինեն, իսկ ավելի վաղ Վաղոյին կանչել է իրենց տուն և նրան նույնպես խաբել է, թե գնում է զենքի հարցերով զրուցելու, ու եթե Արթուրը հարցնի, ապա իրենք միասին են եղել: 20.11.2015թ. ժամը 17:30-ի խոսակցության ժամանակ Արթուրը հետաքրքրվել է, թե ինչ նորություն կա զենքեր վաճառողից, ինքը դարձյալ ստել է, թե սպասում է: 20.11.2015թ. ժամը 22:50-ի խոսակցության առնչությամբ հայտնել է, որ ինքը զանգել է Արթուրին և հայտնել, որ զենք վաճառողները չկան, անհետացել են, քանի որ չի ցանկացել այլևս անընդհատ սուտ հորինել: Նույն խոսակցության ժամանակ խոսքը գնացել է նաև գյուղապետի հետ հանդիպելուն, քանի որ գյուղապետն ասել է, թե ցանկանում է Ավոյի հետ հանդիպել, ինչ թեմայով՝ տեղյակ չէ: Հետագայում տեղեկացել է, որ իրենցով հետաքրքրվել է ԱԱԾ-ն, ինչ հարցով՝ չի իմացել…»:
Ա. Եղիազարյանը 20.09.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Իրականում 1 հատ «ԱԿ» տեսակի ինքնաձիգ է տվել Աթրուրին: … Մեղադրանքի շուրջ հայտնել է, որ Արթուր Վարդանյանի հետ շփվել է միայն հորեղբոր սպանության վերաբերյալ տեղեկություններ ստանալու նպատակով, ինքը նրա պլաններիին չէր մասնակցելու, ինչպես նաև իշխանության յուրացման նպատակ կամ պլանների իր մոտ չեն եղել: Պնդել է նախաքննական ցուցմունքները: Նշված ինքնաձիգն Արթուրին տվել է այն պայմանով, որ ըստ վերջինիս խոսքերի ինքնաձիգը պետք է հաշվառվեր ՊՆ-ում…»:
Արթուր Եղիազարյանը վերը նշված իր ցուցմունքները պնդել է Ավետիս Բարեյանի (Հատոր 14 գ.թ. 235-237) և Արա Պողոսյանի (Հատոր 15 գ.թ. 45-46) հետ առերես հարցաքննությունների ընթացքում։
(Տես` հատոր 2 գ.թ.119, հատոր 23 գ.թ. 112-117, 184-189, հատոր 32 գ.թ. 210-212, հատոր 34 գ.թ. 226-227, դատական նիստի արձանագրությունը):
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Արթուր Եղիազարյանը հայտնել է, որ այդ ցուցմունքներն ինքը չէ գրել, միայն զենքի պահն է գրել` երեխաներին տեսակցելու դիմաց և ինքը մինչև վերջ պնդել է դա: Նախաքննության ընթացքում ինքն Անտոն Թոթոնջյանի հետ ծանոթ չի եղել, վերջինիս հետ առաջին անգամ հանդիպել է դատական նիստերի դահլիճում: Վլադիմիր Առաքելյանին ևս առաջին անգամ տեսել է դատարանում: Իրեն ոչ ոք ոչինչ չի հուշել գրել, ինքն այդ ցուցմունքներն առաջին անգամ տեսել է նախաքննության ավարտից առաջ, հրաժարվել է պատասխանել այն հարցին, թե արդյոք նախաքննական ցուցմունքների տակ իր ստորագրությունն է, թե` ոչ: Միաժամանակ, չի կարողացել պարզաբանել, թե եթե իրեն ստիպել են գրել այդ ցուցմունքները, ապա որտեղից նախաքննական մարմինը կարող էր իմանալ այդքան մարնամասներ: Ավելին, եթե ցուցմունքներն իրենը չեն, ապա ինչու է ստորագրել պաշտպանների ներկայությամբ: Նախքան ձերբակալվելը՝ Էդվարդ Ներսիսյանին տեսել է մեկ անգամ: Հանդիպել են քաղաքում, իրեն որպես ազատամարտիկի հրավիրել են, միասին գնացել են գինի խմելու: Ինքը տեղեկություն չի ունեցել, որ Ապարը ջոկատ է ունեցել, Ապարին ճանաչել է որպես հայրենասեր, ազատամարտիկ անձ: Ինքն ընդամենը 1 անգամ է ցուցմունք տվել և 3 անգամ մասնակցել առերես հարցաքննության: Արթուր Վարդանյանին ճանաչել է մոտ 2,5 ամիս` մինչև իր ձերբակալվելը, վերջինից հեղաշրջման վերաբերյալ խոսակցություն երբևէ չի լսել: Վահագն Սալնազարյանին տեսել է մեկ անգամ, քաղաքում գործ է ունեցել, օգտվել է վերջինիս տաքսի ծառայությունից: Գառնիկ Մարգարյանին առաջին անգամ տեսել է նախաքննության ժամանակ` դատարանի մեկուսարանում: Երբ ծանոթացել է Արթուր Վարդանյանի հետ, վերջինս իր վրա լավ տպավորություն է թողել, իմացել է, որ Արթուրը կռվել է Քեսաբում: Արթուրն ասել է բան, որն իրենց ձերբակալվելուց 2 ամիս հետո եղել է, խոսքն ապրիլյան պատերազմի մասին է: Որպես հայրենասեր մարդ Արթուրը պատրաստվել է հավաքվել և մի քանի հոգով` պատերազմի դեպքում՝ պաշպանել հայրենիքը:
/Տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Ամբաստանյալ Վահագն Սամվելի Սալնազարյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքն Արթուր Վարդանյանի հետ ծանոթացել է 2015 թվականաի ամռանը, պատահական` տաքսի ծառայություն մատուցելիս: Արթուրը խնդրել է իր համարը` հետագայում իր տաքսի ծառայություններից օգտվելու համար, քանի որ ինքը միշտ խուսափել է իր համարը տրամադրելուց, չուզենալով այն փոխանցել է վերջինիս: Երբ ծանոթացել է Արթուր Վարդանյանի հետ, վերջինս իրեն պատմել է, որ Իսպանյայից է եկել և մասնակցել է Քեսաբի ազատագրմանը: Իր և Արթուր Վրադանյանի հարաբերությունները միշտ եղել են տաքսու վարորդ և հաճախորդ հարթության վրա: Բոլոր դրվագներն ինչ նկարագրված է, ինքն առնչվել է զուտ այդ առումով: Ինքն ընդհանրապես որևէ կազմակերպության անդամ չի եղել, առավել ևս որևէ խմբավորման կամ խմբի անդամ չի եղել: Իրեն նման առաջարկ երբևէ ոչ ոքի կողմից չի արվել: Ինքն որևէ մարզումների չի մասնակցել, հավատարմության երդում որևէ կազմակերպության չի տվել: Այստեղ նստած շատ անձանց ինքը չի տեսել և ճանաչել, առաջին անգամ տեսել է դատարանում: Ովքեր օգտվել են իր ծառայությունից, տարել է «Ա» կետից «Բ» կետ, որի համար վարձատրվել է: Ճանաչել է աղջիկներին, տղաներից` Տիգրանին, Ավետիսին, Վաղինակին, Արթուր Եղիազարյանին: Վլադիմիր Առաքելյաին, Խաչիկ Ավետիսյանին և Գառնիկ Մարգարյանին չի ճանաչել: Դեպքեր են եղել, որ Արթուրը տաքսու համար իրեն զանգել է, ինքը զբաղված է եղել, չի գնացել, երբ ազատ է եղել գնացել է: Չի կարող ասել ինչ հաճախականությամբ է սպասարկել վերջիններիս: Իր հետ հիմանականում կապ է հաստատել Արթուր Վարդանյանը: Ծառայություններ է մատուցել և քաղաքի մեջ և քաղաքից դուրս, քաղաքից դուրս տարել է Սպիտակ` Արթուրի հոր տուն, Եղվարդ, հնարավոր է Վանաձոր էլ է տարել, Նոյեմբերյան է տարել` Վաղինակ Ստեփանյանն է եղել և ևս իրեն անծանոթ մեկ անձ: Ինքը Վանաձոր գնացել է, բայց չի իմացել, թե ինչի համար է գնում: Արդյունքում ոչ թե Վանաձոր է գնացել, այլ Նորյեմբերյան ինչ-որ զորամաս: Չի մտաբերում գնացել են Վանաձոր, հետո նոր Նորյեմբերյան, բայց հիշում է, որ այդ 3-րդ անձին թողել են Վանաձորում: Հնարավոր է Սպիտակ 2-3 անգամ տարած լինի, լավ չի մտաբերում: Ինքն եղել է Արթուր Վարդանյանի վարձակալած տանը, ոչ հաճախ: Տանը լինելու նպատակն եղել է այն, որ սպասել է մինչև Արթուր Վարդանյանը մատուցած ծառայության գումարը տա, այդ ընթացքում աղջիկներն իրեն սուրճ են հյուրասիրել: Տանը մեծ քանակությամբ հավաքված անձինք չի տեսել, հիմանականում տանը տեսել է աղջիկներին: Արցախում սպասվող պատերազմի մասին իր հետ խոսակցություն չի եղել: Եղել է, որ իրենց ձեռքին սպորտային պայուսակ է եղել կամ բեռնախցիկում ինչ-որ իրեր են տեղավորել, բայց ինքը միայնակ որևէ իր չի տեղափոխել: Ինքը չի հարցրել ինչ են տեղափոխում: Քանի որ իր հեռախոսի մարտկոցն անսարք է եղել, և Արթուր Վարդանյանը դա նկատել է, իրեն որպես լավություն հեռախոս և հեռախոսահամար է տվել` ասել է դրան կզանգահարի, կապը դրա միջոցով կպահպանեն: Իրենք որևէ նախապես պայմանավորվածություն չեն ունեցել, որ այդ համարով պետք է միայն Արթուր Վարդանյանի և վերջինիս մտերիմների հետ կապ հաստատի, ուղղակի այդպես է ստացվել հանգամանքների բերումով: Մտածել է Արթուրը փաթեթ ունի, այդպես իրար մեջ կապ հաստատելով էժան են խոսում: Ինքը հաճախորդների տեղափոխման ընթացքում չի խառնվել այդ անձանց խոսակցություններին և չի լսել, թե վերջիններս ինչ են խոսում միմյանց հետ: Բոլորի հետ շփվել է կենցաղային մակարադակի և եղել են բարեհամբյուր: Էդվարդ Ներսիսյանին տեղափոխել է մեկ անգամ և չի իմացել, որ այդ մարդը կանտուզյա տարած է, վերջինս չի կարողացել բացատրել իր տեղը, որպեսզի նրան վերցնի: Այդ դեպքից շատ է բարկացել և Արթուր Վարդանյանին ասել, որ իրեն այլևս նման պատվերներ չտա: Ինքը չի տեսել, որ Էդվարդ Ներսիսյանն ինչ-որ մեկին զենք տա: Արթուր Վարդանյանի տանը զենք, զինամթերք, զինվորական հանդերձանք չի տեսել: Տեղեկություն չունի իրենից բացի այլ անձ իր պես պարբերաբար Արթուր Վարդանյանին տաքսի ծառայություն մատուցել է, թե` ոչ: Նախաքննության մարմնում իրենց ցանկալի ցուցմունքը իրենից չեն կարողացած կորզել, այդ պատճառով է ինքը հայտնվել դատարանում:
/Տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Ամբաստանյալ Արման Արսենի Հայրապետյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատարանում ներկայացրել է գրավոր ցուցմունք, որով հայտնել է հետևյալը.
«…Առաջադրված մեղադրանքում ինձ մեղավոր չեմ ճանաչում և չեմ ճանաչել, քանի որ մեղադրանքում ճոխ-ճոխ նկարագրված արարքները ես չեմ կատարել:
Հերթով պարզաբանումներ ներկայացնեմ դատարանին. 1-ինը կներկայացնեմ, թե ինչ եմ իրականում արել, 2֊րդը կհայտնեմ, թե ինչ ցուցմունքներ եմ տվել և ինչու: Նշեմ, որ քննիչների մոտ տվածս ցուցմունքները մոտ 70 տոկոսով չեն համապատասխանում իրականությանը, դրանց բովանդակությունը հիմնականում հորինված և մտացածին է: Այդ ցուցմունքները հիմնականում ոչ թե իրականությունն են արտացոլում, այլ ԱԱԾ-ի վարկածը և ենթադրությունները: Հիմա հերթով ներկայացնեմ:
Ես ծնվել և մեծացել եմ Ծաղկաձորում, մայրս և տատս մանկավարժներ են, երջանկահիշատակ հայրս և պապս եղել են Սովմինի կառավարական ամառանոցների տնօրեն: 1991-2001թթ. սովորել եմ Ծաղկաձորի միջնակարգ դպրոցում: 2001֊2005թթ. սովորել եմ ֆիզիկական կուլտուրայի հայկական պետական ինստիտուտում: 2005-2007թթ. ծառայել եմ բանակում՝ սկզբում Հոկտեմբերյանի զորամասում /ուչեբկայում/, հետո Երևանում՚ Մայրաքաղաքային պոլկում: Աշխատել եմ Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերությունում` որպես եթերի սպասարկման օպերատոր: Ինչպես տեսնում եք, նորմալ մարդ եմ, երբեք չեմ առնչվել կրիմինալի հետ, օրենքի հետ երբեք խնդիրներ չեմ ունեցել: 27.09.2003թ. ամուսնացել եմ, ունեմ մեկ որդի՚ ծնված 10.12.2004թ.:
2000-ական թվականների սկզբից` ուսանողական տարիներից սկսած, փորձել եմ բիզնեսով զբաղվել և հաջողության հասնել: Ցավոք, բիզնեսում, աշխատանքում հաջողություն չեմ ունեցել, ընդհակառակը, որպես կանոն, ձախողել եմ, հաճախ պարտքների մեջ եմ ընկել ու խրվել, կամաց-կամաց «ճահիճի» մեջ եմ հայտնվել: Եվ կյանքի այդ շրջապտույտը, ցավոք, շատ երկար տևեց, նկատի ունեմ այն, որ շատ երկար տարիներ պարտքերի մեջ էի, ֆինանսական վիճակս վատ էր, նույնիսկ լինում էր ժամանակահատված, որ տևական ժամանակ ունենում էի ստաբիլ աշխատանք, սակայն ֆինանսական խնդիրներս շարունակվում էին: Եվ միայն վերջին տարիներին եմ կարողացել հարազատներիս, ընկերներիս շնորհիվ պարտքերից վերջնական ազատվել և առանց ֆինանսական խնդիրների ապրել, հանգիստ շունչ քաշել, փորձում եմ առաջ շարժվել:
2015 թվականին ես ունեի մոտավորապես 2 միլիոն ՀՀ դրամի չափով պարտքեր տարբեր անձանց: Ընդ որում, կային մարդիկ, ում մի քանի տարի պարտք էի, որը մարել չէի կարողանում կամ շատ դանդաղ էի մարում: Բազմաթիվ դեպքեր կային, երբ հին պարտքը մարելու համար նոր պարտք էի վերցնում, և պարտատերը փոխվում էր, սակայն պարտքը մնում էր «վզիցս կախված»: Տարիներ շարունակ այդ տհաճ իրավիճակ մեջ էի, երբ գրեթե ամեն օր մտածում էի փող հայթայթելու, պարտքեր փակելու մասին: Պարտատերերիս մեծ մասն ինձանից պարբերաբար պահանջում էին պարտքը, ինչը հաճախ շատ ստրեսային էր լինում:
2015 թվականի աշնանը իմ ծառայողական ընկեր Նորայր Եղիազարյանի եղբոր` Արթուր Եղիազարյանի միոջոցով ծանոթացել եմ Արթուր Վարդանյանի հետ /ցուցմունքում նրան կանվանեմ միայն անունով` Արթուր/: Վերջինս սկզբում ներկայացրել է, թե ունի հասարակական կազմակերպություն, որը զբաղվում է մշակութային հարցերով, հետագա խոսակցությունների ընթացքում նաև քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական հարցերի ենք անդրադարձել: Արթուրը բավական խարիզմատիկ անձնավորություն էր թվում, կարողանում էր համոզիչ խոսել, իր տեսակետը առաջ տանել, հակառակ տեսակետը համոզիչ քննադատել: Եթե նույնիսկ նա ճիշտ չէր, այդ պահին դժվար էր լինում դա հասկանալ, քանի որ նա կարողանում էր տպավորություն թողնել, մանավանդ տվյալ պահին: Արթուրի հետ սկզբնական հանդիպումն ինձ տպավորեց, ուժեղ և հայրենասեր մարդու տպավորություն թողեց: Արթուրը աստիճանաբար սկսեց ինձ իր գաղափարները ներկայացնել: Տարբեր խոսակցություններ ենք ունեցել, Արթուրը 2 հիմնական գաղափար է ներկայացրել` 1-ինն այն էր, որ մեր պետությունը այդ ժամանակվա իշխանությունների գլխավորությամբ չի կարող երկար գոյատևել, սոցիալ- տնտեսական լուրջ խնդիրներ կան, կոռուպցիա կա, անարդարություն կա, անվտանգության լուրջ խնդիրներ կան և այլն, ուստի իշխանափոխության կարիք կա: Իշխանափոխությունն Արթուրը պատկերացնում էր ցույցերի միջոցով, որը պետք է աստիճանաբար զանգվածային բնույթ ստանար: Այսպես ասած, ժողովուրդը պետք է ոտքի կանգներ և հասներ իշխանությունների հեռացմանը, ինչպես եղել է բազմաթիվ պետություններում: 2-րդ կարևոր գաղափարն հետևյալն էր. Արթուրը, ով պնդում էր, թե ինֆորմացիայի բազմաթիվ լուրջ աղբյուրներ ունի, Արցախի հետ կապված լուրջ վտանգներ էր կանխատեսում և քարոզում էր, որ միգուցե Արցախի համար զինված պայքարի կարիքի լինի` ընդդեմ մեր թշնամի պետությունների, առաջին հերթին Ադրբեջանի: Սրանք են եղել Արթուրի հիմնական գաղափարները, որոնց շուրջ մենք խոսել ենք և որոնցից ես տեղյակ եմ: Եթե Արթուրն այլ գաղափարներ ու պլաններ ուներ, ես անտեղյակ եմ, ինձ հետ չի քննարկել: Արթուրը առաջարկել է ինձ միանալ նրա գլխավորած ժողովրդական շարժմանը: Ես ի սկզբանե պատասխան չեմ տվել` ասելով, որ պետք է մտածեմ:
Ի սկզբանե շատ էի տպավորվել Արթուրի խոսքերից, նրա ոգևորությունից: Սակայն նրա հետ ծանոթությունից կարճ ժամանակ անց սկսեցի ավելի սթափ ուղեղով վերլուծել իրականությունը և Արթուրի խոսքերը: Հասկացա, որ նրա ոգևորությունը հիմնավոր չէ, նրա գաղափարները լավն են, բայց իրատեսական չեն, Արթուրը չունի ճանաչում, կշիռ, բավարար քանակի կողմնակիցներ, ռեսուրսներ, ժողովրդի ոտքի կանգնելն այդքան էլ հեշտ չէ և այլն: Այսինքն` սկսեցի մտածել, որ Արթուրը իրականությունից կտրված իդեալիստ է, ով հաջողելու որևէ շանս չունի: Մյուս կողմից հասկացել էի, որ Արթուրն ունի որոշակի ֆինանսավորում` իր պլաններն իրագործելու համար:
Այդ ժամանակ կյանքում առաջին անգամ հանցագործություն եմ պլանավորել, այն է` խաբեությամբ Արթուրից գումար հափշտակել` մոտ 2 միլիոն ՀՀ դրամ, որով պետք է վճարեի պարտքերս: Մասնավորապես, ես պետք է Արթուրին ասեի, որ համաձայն եմ միանալ նրա խաղաղ ժողովրդական շարժմանը, նրա գլխավորած ուժին (լիներ դա Հ/Կ, թե կուսակցություն), սակայն իրականում մտադրվել էի ոչինչ չանել և ուղղակի խաբեությամբ գումարներ հափշտակել: Իհարկե, շատ եմ ամաչում, որ նման արարք էի ծրագրել, ուղղակի ֆինանսական վիճակս շատ վատ էր, կարելի է ասել ծայրահեղ վատ էր, և տարիների անհաջողությունները ինձ հունից հանել էին, հասցրել էին գրեթե հուսահատության: Այդպես Արթուրին ասացի, որ պատրաստ եմ նրան օգնել, օրինակ` տեսանյութ մոնտաժ անել, այլ աջակցություն ցուցաբերել` որպես մասնագետ, սակայն որևէ կոնկրետ տեսանյութի բովանդակություն չենք քննարկել: Արթուրն նաև ինձ խնդրեց Մարինեին ցույց տալ իմ աշխատավայրը, ես, կարծելով, որ դա Մարինեի ցանկությունն է, համաձայնեցի, մանավանդ որ Մարինեի նկատմամբ անձնական հետաքրքրություն ունեի: Սակայն որևէ կոնկրետ գործողություն անել կամ ինչ-որ բանի մասնակցել չէի պատրաստվում, առավել ևս որևէ անօրինական արարքի մասնակցել չէի պատրաստվում, այլ պարբերաբար փորձում էի Արթուրից գումարներ ստանալ: Մի քանի անգամ նրանից տարբեր պատրվակներով և պատճառաբանություններով փող ուզել եմ, սակայն Արթուրը միայն մեկ անգամ է 100.000 դրամ տվել, այլ գումարներ նրանից ստանալ չեմ կարողացել, թեև փորձել եմ:
Մի կարևոր հանգամանք ևս նշեմ, ի սկզբանե ինձ թվում էր, թե Արթուրը գտել է ինչ-որ մեծահարուստի, ով պատրաստ է ֆինանսավորել նրա շարժումը, և Արթուրն իր հերթին այդ մեծահարուստից է գումարներ ստանում: Մտածում էի, որ այդ դեպքում Արթուրը ինձ հեշտությամբ կտա գումարներ, չէ որ դրանք իրենը չէին: Սակայն հետո զգացի, որ Արթուրը կարծես լուրջ է տրամադրված, հիմնականում մերժում է փող տալու խնդրանքներս, մտածեցի, որ միգուցե միտինգներ կազմակերպի, լուրջ քաղաքական պայքար ծավալի` որպես ընդդիմադիր, ինչի պատճառով իշխանությունները սկսեն նրան հետապնդել: Բացի այդ, շփումների ընթացքում զգացի, որ Արթուրը բավական կոշտ, նույնիսկ վտանգավոր անձնավորություն է, ինչը սկզբում չէր զգացվել: Ուստի որոշեցի, որ ավելի լավ է Արթուրի հետ գործ չունենալ, շատ ռիսկային է նրանից գումարներ ուզելը, ստանալը, քանի որ խնդիրներ կարող էի ունենալ կամ իշխանությունների հետ, այսինքն` հետապնդվել որպես ընդդիմադիր, կամ Արթուրի հետ խնդիրներ կարող են ծագել, իսկ նրա հետ խնդիրներ ես բացարձակ չէի ուզում: Եվ փորձեցի աստիճանաբար Արթուրից հեռանալ, կապը կտրել:
Սակայն անսպասելի կերպով Արթուրը շատ կոշտ մոտեցում դրսևորեց: Նա ինձ ասաց, որ ինքն ընկերներին շատ նվիրված է, իսկ դավաճաններին չի ներում, դավաճանները շատ թանկ են վճարելու, և դա վերաբերվում է թե դավաճաններին, թե նրանց ընտանիքի անդամներին: Հիմա չեմ հիշում, թե կոնկրետ ինչ բառերով է այս ամենն ասվել, բացահայտ տեքստով, թե ակնարկներով է ասվել, բայց բովանդակային առումով այդպիսի պատասխան ստացա, ինչից շատ վախեցա, առաջին օրը, կարելի է ասել, շոկի մեջ էի: Արթուրի սպառնալիքները շատ լուրջ եմ ընկալել և խորապես անհանգստացել: Դրա պատճառներից 1֊ինը Արթուրի անձն էր` Սիրիրայում պատերազմին մասնակցած, կոշտ գործողությունների ընդունակ և վճռական անձնավորություն: 2-րդ պատճառն այն էր, որ Արթուրն ինձ ասել էր, որ զենք ունի: Այդ զենքի կապակցությամբ Արթուրն ասել էր, որ Արցախի մասով լուրջ մտահոգություններ ունի, թշնամին կարող է պատերազմ սկսել, իսկ մեր իշխանություններին չէր վստահում, ուստի այդ դեպքում Արցախը զենքով պաշտպանելու կարիք կլինի: Բացի այդ, Արթուրը ինձ մշտապես ասել է իր մեծ կապերի մասին, այդ թվում` իրավապահ համակարգում, դա նույնպես անհանգստացնող էր:
Հասկանալով, որ հայտնվել եմ բարդ իրավիճակում` որոշեցի աստիճանաբար շփումներն ու հանդիպումները կրճատել, բայց չհասցրեցի, քանի որ ԱԱԾ-ը 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ի առավոտյան մեզ բռնեց: Նաև իրավիճակից դուրս գալու, Արթուրի հետ կապս կտրելու այլ տարբերակներ էի մտածում, բայց ոչինչ չհասցրեցի ձեռնարկել:
Հիմա պարզաբանեմ, թե ինչու են ԱԱԾ-ում տված ցուցմունքներս էապես տարբերվում իրականությունից և ներկայիս ցուցմունքից, և ինչու եմ ես նմանաբովանդակ ցուցմունքներ տվել:
Նախկինում երբեք իրավապահ մարմինների հետ չէի առնչվել, դատված չեմ եղել, ժողովրդական լեզվով ասած, երբեք «քաղմաս չեմ ընկել»: ԱԱԾ-ի կողմից մեզ բռնելը շոկային էր ինձ համար, քանի որ նախ մեզ բռնեցին մեծաքանակ ուժերով, նկարահանումներով: Հետո մեզ բռնել էր ոչ թե սովորական տարածքային ոստիկանությունը, այլ անձամբ ԱԱԾ-ը: Երբ մեզ տարան ԱԱԾ, հսկայական հոգեբանական ճնշում է եղել ինձ վրա, վստահ եմ` նաև մյուսների վրա: ԱԱԾ-ում ինձ ոչ ոք չի հարվածել, չի հայհոյել, բայց հոգեբանական ահռելի, աներևակայելի ճնշում Էր: Առնչվել եմ ԱԱԾ բազմաթիվ աշխատակիցների հետ: Թե ԱԱԾ օպերատիվ աշխատակիցներից ում հետ եմ առնչվել, հիմա հստակ չեմ հիշում, դա էական էլ չէ, քանի որ ԱԱԾ-ն գործում էր որպես մեկ միասնական մարմին: Ինձ նախ հարցուփորձ են արել, թե ով եմ ես, ինչ կապ ունեմ Արթուր Վարդանյանի և մյուսների հետ, ինչ էին նրանք ուզում անել, որն էր իմ դերը և այլն: Ես նրանց ընդհանուր գծերով, համառոտ պատմեցի այն, ինչ այսօր Ձեզ ներկայացրի, սակայն ինձ կտրուկ ասացին, որ հեքիաթ եմ պատմում, ինձ ոչ ոք չի հավատում: Ինձ ասացին, որ իրենք գիտեն ամեն ինչ, մասնավորապես ասացին, թե իբր զինված խումբ` բանդա, էինք ձևավորել, ուզում էինք բռնությամբ հեղափոխություն անել, նախագահի դեմ հարձակում գործել և այլն, ինչի համար մինչև 10-15 տարվա պատիժ է նախատեսված: Ես զարմացած ու վախեցած էի այդ բառերից, տերմիններից և բարձր պատժաչափերից: ԱԱԾ աշխատակիցների հետ զրույցներում սկզբում կտրականապես հերքել եմ նրանց վարկածը: Սակայն նրանք համառորեն պնդում էին, որ այդպես է եղել, իրենք ամեն ինչ գիտեն, ես իրենց ճիշտը չեմ ասում: Նաև ԱԱԾ աշխատակիցները ինձ ասում էին, որ ով քննության հետ համագործակցի, նրան մեղմ կվերաբերվեն` քիչ կնստի, քիչ կդատեն, կալանքից շուտ կազատվի և այլն: Հոգեբանական ճնշումը գործադրվել է մեզ բռնելու ամենասկզբից, և այն ահավոր էր: ճիշտ է, ինձ չեն ծեծել, չեն սպառնացել, չեն վիրավորել, իրենց թելադրածով ցուցմունք տալու կոնկրետ պայման չեն ներկայացրել, սակայն հետս լուրջ օպերատիվ աշխատանք են տարել: Այնպես չի եղել, որ ինչ֊որ մի աշխատակից 5-10 րոպե հետս զրուցեր և գնար: Ինձ հետ խոսել են բազմաթիվ աշխատակիցներ, նույն հարցերն էին տալիս, երկար զրուցում: Լարված մթնոլորտ էր, մանավանդ սկզբի օրերին: Անընդհատ սենյակ էին մտնում և դուրս գալիս տարբեր աշխատակիցներ, ընդ որում, զգալի մասը զինված էր ելումուտ անում, ԱԱԾ-ականների մի մասը «թարս էր նայում» կամ հարցնում, «էս ո՞վ ա, ի՞նչ ասում», «նորմալ պատմում ա, թե՞... (միտքը չէին ավարտում)»: Ահավոր ճնշող իրավիճակ էր: Շոկային վիճակում գտնվելով, հոգեբանական ճնշմանը չդիմանալով, վախենալով երկարատև ազատազրկումից, մտավախություն ունենալով, որ քննության հետ չհամագործակցելու դեպքում ինձ սպասվում են տարատեսակ դաժան բաներ (ՔԿՀ-ում վատ վերաբերմունք, ծեծ ու ջարդ և այլն)` ես սխալ որոշում կայացրեցի. որոշեցի տալ այն ցուցմունքը, ինչը որ ինձանից ակնկալում էին: Եվ երբ քննիչն ինձանից ցուցմունքներ է վերցրել, ես արդեն գրել եմ հիմնականում ոչ թե իրականությունը, իմ տեսածը, այլ «օպերների վերսիան», «ԱԱԾ-ի վերսիան», նրանց պատմածը, նրանցից լսած տեղեկություններ: Օպերները ինձ բազմիցս հարցրել են. «այս դրվագը սենց ա եղել, այս ժամանակ սենց եք ասել, արել և այլն, ճիշտ ասա»: Ես էլ նրանց ասածները մտապահել էի և քննիչի մոտ գրել եմ: Նշեմ, որ ես բավական արագ «կոտրվել եմ», և չգիտեմ, թե ինձ ինչ էր սպասվում, եթե երկար ժամանակ ցուցմունք չտայի կամ նրանց ուզած ձևով ցուցմունք չտայի:
Որպեսզի դատարանն ավելի հստակ պատկերացում կազմի իրականության և իմ հորինված ցուցմունքների մասին, բերեմ մեկ օրինակ. «Հ1»-ում ես աշխատել եմ որպես եթերի թողարկիչ, սպասարկել եմ բացառապես ԱՄՆ-ի եթերը, իսկ Հայաստանյան եթերի հետ ոչ մի կապ չեմ ունեցել: ԱՄՆ եթերը ես սպասարկել եմ մի ծրագրով, որը էապես տարբերվում էր հայաստանյան եթերի ծրագրից, և ես հայաստանյան եթերի ծրագրին չեմ տիրապետել, կարիքի դեպքում չէի էլ կարող ապահովել հայաստանյան եթերը (դատարանում այդ հանգամանքը իրենց ցուցմունքներով վերահաստատել են վկաները` «Հ1»-ի իմ գործընկերները): Այսինքն` ես նույնիսկ ամենամեծ ցանկության դեպքում օբյեկտիվորեն չէի կարող կատարել ինչ֊որ նյութ հայաստանյան եթեր տալու վերաբերյալ Արթուրի խնդրանքը, ինչի մասին հորինել և նշել եմ իմ նախաքննական ցուցմունքներում, քանի որ դա ԱԱԾ-ի վերսայի շրջանակներում էր: Այս փաստն ակնհայտորեն վերահաստատում է այն, որ իմ նախաքննական ցուցմունքները մեծ մասամբ իրականությանը չեն համապատասխանում, ինչի պատճառները քիչ առաջ մանրամասնեցի:
Ներկայացնեմ մեկ այլ օրինակ: Արթուրն ինձ հեռախոս և հեռախոսահամար էր տվել, որի վերաբերյալ մանրամասներ չենք պայմանավորվել, ուղղակի Արթուրն առաջարկեց, ես էլ վերցրեցի այն` որպես 2-րղ, «անվճար» հեռախոս: Ընդ որում, այդ հեռախոսը վերցնելիս չեմ խորացել, թե Արթուրն ինչու է ինձ այն տալիս, այլ օգտագործել եմ այն` որպես «անվճար» հեռախոս, զանգել եմ և՛ Արթուրին, և՛ իմ գործերով՝ հարազատներիս, ընկերներիս, գործնական նպատակներով, ինչու չէ, նաև տարբեր աղջիկների եմ զանգել, կարող եք զանգերս մանրակրկիտ ստուգել: Հետևաբար, նախաքննական ցուցմունքում հայտնած այն միտքը, թե իբր դա գաղտնի հետախոս էր, չգիտեմ ինչ նպատակներով էր Արթուրն ինձ տվել, պարզապես հեքիաթ է, դա ԱԱԾ-ի վերսիան է, ոչ թե օբյեկտիվ իրականությունը, և այդպիսին է ցուցմունքներիս մեծ մասի բովանդակությունը:
Այդպիսի ցուցմունքներ գրել եմ, որ ինձ «լավ աչքով նայեն», մեղմ վերաբերվեն, կալանքի տակ քիչ պահեն: Թեև ինձ ոչ ոք կոնկրետ չի ասել, որ նման ցուցմունք տամ, ինձ բաց կթողնեն, բայց եղել են ընդհանուր խոսակցություններ, անկարկներ այն մասին, որ օրենքի համաձայն` ով համագործակցի քննության հետ, նրան մեղմ կվերաբերվեն, երկար չեն պահի կալանքի տակ, քիչ կդատեն և այլն, ուստի ձերբակալված և կալանավորված վիճակում տվել եմ այնպիսի ցուցմունքներ, ինչպիսին ինձանից ակնկալում էր ԱԱԾ-ը: Եթե ուշադրություն դարձնեք, գրեթե բոլոր ցուցմունքներս ես տվել եմ ձերբակալված, կալանավորված վիճակում, առանց պաշտպանի: Եվ դա տվեց իր «արդյունքը». 2 ամսից ինձ ազատեցին կալանքից: Կարծում եմ` ինձ կալանքից շուտ ազատեցին նաև այն պատճառով, որ հասկանում Էին` ես ոչ մի բանի մեջ չկամ, կրիմինալի հետ կապ չունեմ: Ես նույնիսկ ակնկալում էի, որ գործը մանրամասն կքննեն, և ինձ դատարան չեն ուղարկի:
Ներկայումս վերլուծելով այդ օրերը` իհարկե փոշմանում եմ, որ չեմ դիմացել ճնշմանը, իմ և ծանոթներիս մասով սխալ ցուցմունքներ եմ տվել, կատարվածը ներկայացրել եմ ճոխացված և. խեղաթյուրված, ուստի հիմա ներկայացրի իրականությունը:
Այսպիսով, հարգելի՚ դատարան, ես Ձեզ ներկայացրի իրականությունը, որքանով որ վերհիշել եմ: Խնդրում եմ այս ցուցմունքս հիմք ընդունել, նախաքննական ցուցմունքներս անտեսել: Զղջում եմ, որ փորձել եմ անազնիվ փող աշխատել ու կապ եմ հաստատել Արթուր Վարդանյանի հետ, որոշակի շփում եմ ունեցել նրա և նրա կազմակերպության հետ: Թերևս դա եղել է կյանքիս ամենամեծ սխալը: Վաղուց արդեն սխալս հասկացել եմ, այլևս երբեք նման սխալ արարք չեմ կատարի, սա մեծ դաս էր ինձ համար: Այս պատմությունը մեծ տանջանքներ է պատճառել ինձ և հատկապես ընտանիքիս:
Անդրադառնալով մեղադրանքին` կարող եմ վստահաբար պնդել, որ ես զենքերի հետ չեմ առնչվել, բռնությամբ զուգորդված որևէ արարք չեմ կատարել: Ոչ ոքի հետ չեմ պայմանավորվել, որ կմասնակցեմ բռնությամբ կամ զենք գործադրմամբ գործողությունների, զինված հեղաշրջման կամ նմանատիպ այլ արարք կկատարեմ, զինված խմբի անդամակցելու դիտավորություն չեմ ունեցել, չեմ մասնակցել: Ես, հափշտակությունից բացի, այլ հանցավոր մտադրություններ չեմ ունեցել: Եթե տեսականորեն ենթադրենք, որ Արթուրն ունեցել է ինչ-որ նման մտադրություններ, ապա ես հաստատապես չէի մասնակցի դրանց, ծայրահեղ դեպքում ինչ-որ քայլ կձեռնարկեի (օրինակ` ժամանակավորապես երկրից կմեկնեի կամ այլ տարբերակ կընտրեի), որ հեռու մնայի նման վտանգավոր ու վնասակար արարքներից: Միաժամանակ ճանաչելով Արթուրին և ամբաստանյալների մի մասին` բացառում եմ, որ նրանք կարող էին զինված հեղաշրջում կատարել կամ դրա փորձ անել, բացառում եմ, որ այս մարդիկ կազմակերպված խումբ են, դա ռեալ չէ:
Խնդրում եմ արարքիս տալ արդար գնահատական և իմ նկատմամբ ներողամիտ գտնվել: Ավելացնելու ոչինչ չունեմ:
Օգտվելով իմ սահմանադրական և դատավարական իրավունքներից` հրաժարվում եմ դատարանի, մեղադրող դատախազի, ամբաստանյալների և պաշտպանների բոլոր հարցերին պատասխանելուց…»:
Ա. Հայրապետյանի կողմից իր ցուցմունքը դատարանին ներկայացնելուց հետո վերջինս հրաժարվել է պատասխանել առաջադրված հարցերին, պատասխանել է միայն մեկ հարցի` հայտնելով, որ իր վրա բռնաբարության գործ չի եղել և ԱԱԾ-ում այդ գործը չբացահայտելու դիմաց չէ ինքը ցուցմունք տվալ:
/Տես` դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանն արձանագրելով, որ մեղադրյալի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները:
Ա. Հայրապետյանը 25.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…1984 թվականին ծնվել է Հրազդան քաղաքում, 2001-2005թթ. սովորել է ֆիզիկական կուլտուրային ինստիտուտում, լեռնադահուկային բաժնում: 2007թթ. ծառայել է ՀՀ բանակում, 2007-2008թթ. սովորել է ՀՀ տնտեսագիտական համալսարանի հանրային կառավարման բաժնի մագիստրատուրայում, նույն ժամանակահատվածում աշխատել է Աբովյան քաղաքի հեռուստատեսությունում: 2008-2009թթ. աշխատել է Շանթ հեռուստատեսությունում: 2009-2013 աշխատել է Հանրային հեռուստաընկերությունում` որպես նախաեթերային սպասարկաման մասնագետ: 2013 թվականից մինչև 2015 թվականի մարտ ամիսը մշտական աշխատանք չի ունեցել, իսկ մարտ ամսից մինչև օրս աշխատում է Հանրային հեռուստաընկերությունում` որպես եթերային թողարկիչ: Մոտ մեկ ամիս առաջ, կոնկրետ օրը չի հիշում, բանակային ընկերոջ` Նորայր Եղիազարյանի եղբոր` Արթուր Եղիազարյանի միջոցով ծանոթացել է Արթուր Վարդանյանի հետ: Արթուրի հետ առաջին անգամ հանդիպել և իրենց ծանոթությունը տեղի է ունեցել «Մոսկվա» կինոթատրոնի հարակից սրճարաններից մեկում: Առաջին իսկ հանդիպման ժամանակ Արթուրը իրեն ներկայացրել է իր կողմից ղեկավարած «Հայոց վահան» հասարակական կազմակերպությունը, որով ներկայացրել է, որ պահպանում են հայոց մշակույթը, որը օտարանում է օտար երկրներում: Ինչպես նաև ներկայացրել է, որ իր ղեկավարած ջոկատով մասնակցել է Սիրիայում մարտական գործողություններին: Մոտ 2 ժամ տևած զրույցի ժամանակ հետաքրքրվել է իր գործունեությամբ և կուսակցական պատկանելիությամբ, վերջինիս ինքը պատասխանել է, որ աշխատում է հանրային հեռուստաընկերությունում և կուսակցական պատկանելիություն չունի: Խոսակցության ընթացքում Արթուրն իր դժգոհությունն է հայտնել ՀՀ իշխանություններից և կարծիք հայտնել, որ ՀՀ անհրաժեշտ է կատարել բարեփոխումներ, և հարց է ուղղել իրեն, թե ինչով կարող է օգտակար լինել` այդ բարեփոխումները կատարելու գործում: Այդ ժամանակ ինքը զարմացած հարցրել է, թե ինչով կարող է օգտակար լինել իրեն այդ հարցում, որին վերջինս պատասխանել է, որ ինչ֊որ տեսանյութ ունի, որը պետք է Հանրային հեռոատաընկերությամբ եթեր տրվի: Այդ ժամանակ ինքն Արթուրին ասել է, որ դա իր իրավասություններից վեր է և ինքը չի կարող այդ հարցում իրեն օգտակար լինել: Ինչից հետո Արթուր Վարդանյանը իրենից հետաքրքրվել է, թե ում իրավասության տակ է գտնվում նման հարցերի կարգավորումը: Պատասխանել է, որ նման հարցերով զբաղվում է տնօրինությունը: Այդ խոսակցության ընթացքում, Արթուր Վարդանյանը նշել է, որ եթե գրավի հեռուստաընկերության շենքը, ապա այդ ժամանակ ինքը տեխնիկապես կարող է օգտակար լինել իրենց: Ինչին ինքը պատասխանել է, որ եթե գրավի ու հասնի իրեն, ապա ինքը ինքնաբերաբար կդառնա Արթուրի ենթական, կկարողանա ապահովել եթերի հետ կապված տեխնիկական աշխատանքները: Առաջին հանդիպումից հետո, մոտավորապես 10 օր անց, 2015 թվականի նոյեմբերի 5-ին կամ 6-ին Արթուր Եղիազարյանի միջոցով կրկին հանդիպել է Արթուր Վարդանյանի հետ, վերջինիս Նոր Նորքում գտնվող առանձնատանը, որտեղից այսօր իրեն բերման են ենթարկել: Առանձնատանը հանդիպման ժամանակ ներկա են գտնվել Արթուր Եղիազարյանը, Արթուր Վարդանյանը և Ավետը, ում ազգնունը չգիտի և նրա հետ այդ օրն է ծանոթացել: Իրենց հանդիպումը տեղի է ունեցել առանձնատան առաջին հարկում, սակայն զգացել է, որ առանձնատան երկորդ հարկում ինչ-որ մարդիկ կան, որոնց ինքն այդ օրը չի տեսել: Նշված հանդիպման ժամանակ ինքն Արթուր Վարդանյանից հարցրել է, թե ինչպես է պատրաստվում գրավել հեռուստաընկերությունը, ով անմիջապես պատասխանել է իրեն, որ զենքի գործադրմամբ է պատրաստվում գրավել: Այդ հարցի պատասխանից ինքն անակնկալի գալով հարցրել է, ինչպես թե զենքով, ով իրեն պատասխանել է, որ հատուկ նշանակության ջոկատի համազգեստով են լինելու, մարդկանց չեն վնասելու, ուղակի ամեն ինչ տեղի է ունենալու զենքի սպառնալիքի ազդեցության տակ: Այդ ժամանակ ինքը նրան հարցրել է, իսկ ոստիկանների հետ ինչպես պետք է վարվեն, Արթուրն իրեն պատասխանել է, որ այդ հագուստի ազդեցության տակ ոստիկանները անակնկալի կգան և իրենք նրանց կզինաթափեն: Զրույցի ընթացքում ինքը հարցրել է, իսկ եթե իր մտադրության մասին հայտնի դառնա իրավապահ մարմիններին մինչև ծրագրի իրագործելը, որին Արթուր Վարդանյանը պատախանել է, որ ով մատնի իրենց, նա պատասխան կտա իր ընտանիքի անդամների կյանքով: Վերջինս մեկնաբանել է նաև, որ մատնության հետևանքով կտուժեն իր համախոհների ընտանիքները: Նշված մեկնաբանությունից հետո, իր մեջ վախ է առաջացել, որ նրա հետ համագործակցությունից հրաժարվելը կդիտվի որպես դավաճանություն և նա կարող է վնաս պատճառել իրեն և իր ընտանիքի անդամներին, ինչից դրդված համագործակցության համար պայման է առաջ քաշել, որ հեռուստաընկերությունը գրավելուց հետո, իր բոլոր կոլեգաներին առանց վնասելու պետք է արձակի, ինչից հետո ինքն որպես պատանդ կկատարի իր բոլոր հրահանգները, վերջինս համաձայնվել է իր առաջարկին և այդ պահից սկսած սկսվել է իրենց գործակցությունը: Նշված զրույցը տևել է մոտ 25 րոպե, ինչից հետո ինքը միայնակ դուրս է եկել առանձնատնից ու գնացել իր անձնական գործերով: Հաջորդ անգամ վերը նշված առանձնատուն է գնացել Արթուր Եղիազարյանի հետ, մոտավորապես նոյեմբերի 10-ին, ժամը 20:00-ի սահմաններում: Առանձնատանը իրենց դիմավորել է Տիգրանը, ում ազգանունը չգիտի և վերջինիս հետ ծանոթացել է այդ ժամանակ: Տիգրանը տանը այդ ժամանակ գտնվել է միայնակ: Ներս մտնելով և բարձրանալով երկրորդ հարկ, խոհանոցում սուրճ են խմել` մինչև Արթուր Վարդանյանի վերադառնալը: Երբ վերջինս վերադարձել է տուն` ժամը 22:00-ի սահմաններում, նրա հետ եղել են Ավետը, Վաղոն, Մարինան, Նելին և Ասյան, որոնց հետ ծանոթացել է այդ ժամանակ ու նրանց ազգանունները չգիտի: Վերջիններիս հետ ընդհանուր զրույցի ժամանակ տեղեկացել է, որ նրանք գնացել են Արմվաիր քաղաքի տարածաշրջանում զենքերը փորձարկելու` կրակելու: Ինչպես նաև այդ խոսակցությունների ժամանակ տեղեկացել է, որ նրանք կրակել են ինքնաձիգերից: Նշել է, որ նրանց բոլորի կոշիկները ցեխոտ են եղել, սակայն նրանց մոտ զենքեր չի նկատել, քանի որ իր կարծիքով թողել են առանձնատան առաջին հարկում: Նրանց վերադառնալուց հետո ընթրել են, ինչից հետո տանը գտնվածների մի մասը գնացել են քնելու, իսկ ինքը, Արթուր Եղիազարյանը, Արթուր Վարդանյանը և Ավետը հյուրասենյակում նստած զրուցել են: Նշված զրույցի ընթացքում, Արթուր Վարդանյանը մանրամասնել է իր ծրագրերի իրագործման մեխանիզմը, մասնավորապես նշելով, որ մտադիր է խմբերով միաժամանակ գրոհել` նախագահական նստավայրը, կառավարության շենքը, Ազգային ժողովի վարչական շենքը և Հանրային հեռուստաընկերությունը: Այդ ժամանակ ինքը հարց է տվել, թե ինչպես է պատրաստվում հաղթահարել նշված կառույցների անվտանգության արգելքները, Արթուրը պատասխանել է, որ ունի մոտ 150 հոգանոց խումբ, որոնք պատրաստ են միաժամանակյա զինված հարձակում իրականացնել նշված կառույցների վրա: Պատասխան ստանալուց հետո հետաքրքրվել է, թե ովքեր են այդ 150 անձիք, վերջինս պատասխանել է, որ մեծ մասը ազատամարտիկներ են և նրանց մասին իր իմանալը պետք չէ` իր իսկ անվտանգության համար: Դրանից հետո ինքը հետաքրքրվել է, թե ինչ տեսանյութ է ցանկանում հեռարձակել, Արթուրն իրեն պատասխանել է, որ 12 րոպեանոց հոլովակ է և առաջարկել է դիտել այն, ինչից Արթուր Վարդանյանը գնացել է իր սենյակ և բերել է մի նոութբուկ տեսակի համակարգիչ ու միացրել այն, որով էլ դիտել են տեսահոլովակը: Տեսահոլովակում նկարահանված է եղել Արթուր Վարդանյանի ելույթը, մոտավորապես հետևյալ բովանդակությամբ «Հարգելի ժողովուրդ ազատագրել ենք Հայաստանը իշխանություններից, որոնց էլ չենք թողնի ուտել մեր փողերը, մոտակա ժամանակներում տեղի կունենա ընտրություններ և Հայաստանի վիճակը կբարելավվի»: Տեսանյութը դիտելուց հետո նրան ասել է, որ այս ելույթը համոզիչ չէ ժողովրդի համար, վերջինս իրեն պատասխանել է, որ միայն այդ ելույթը չէ, այլ ինքն ունի շատ ապացույցներ, որոնք ամբողջովին չի կարող ներկայացնել հեռուստադիտողին, բայց մասամբ կներկայացնի, որովհետև ամբողջ իր ունեցած ապացույցները ներկայացնելու դեպքում կխայտառակվեն ամբողջ երկրով մեկ: Վերը նշված խոսակցության ժամանակ ինքը մտահոգություն է հայտնել, որ ՀՀ-ում կառաջանա քաոսային իրավիճակ և Ադրբեջանը դրանից օգտվելով կարող է սկսել պատերազմական գործողություններ, Արթուրն իրեն այդ ժամանակ պատասխանել է, որ Ադրբեջանը պատրաստ չէ անմիջապես պատերազմական գործողություններ սկսել: Խոսակցությունն այսքանով ավարտելով իրենք պառկել են քնելու` 03:00-ի սահմաններում: Նրանք բոլորը տանը ունեցել են քնելու համար իրենց սենյակները ու գնացել են իրենց սենյակներ, իսկ ինքը գիշերը քնել է հյուրասենյակի բազմոցին, քանի որ արդեն ժամը ուշ է եղել տուն գնալու համար: Հաջորդ օրը` նոյեմբերի 11-ին, ժամը 14:00-ից մինչև 15:00-ն ընկած ժամանակահատված զանգահարել է Արթուր Վարդանյանին և նրանից պարտքով խնդրել է 100.000 ՀՀ դրամ գումար, քանի որ այդ օրը պետք է մարեր ավտոմեքենայի պարտքը: Հեռախոսազրույցի ժամանակ Արթուրն իրեն չի մերժել և հրավիրել է «Մոսկվա» կինոթատրոնի տարածքում գտնվող սրճարան, որտեղ առաջին անգամ հանդիպել ու ծանոթացել են: Սրճարանում հանդիպման ժամանակ Արթուրի հետ ներկա է գտնվել մի լրագրողուհի, որը նախկինում աշխատել է «Շանթ» և «Ա1+» հեռոատաընկերություններում, սակայն այդ լրագրողուհու անունը չի մտաբերում: Հանդիպման ժամանակ խոսակցությունից հասկացել է, որ Արթուրի ելույթի հոլովակը պատրաստել է հենց այդ լրագրողուհին, ինչպես նաև տեղեկացել է, որ վերջինս Արթուրի համար պատրաստել է նաև այլ նյութեր, սակայն բովանդակությունները իրենից թաքցրել են: Ինքը նրանց հետ շփվել մոտ 20 րոպե, ինչից հետո Արթուրից վերցնելով գումարը` դուրս է եկել սրճարանից: Նույն օրը երեկոյան ժամը 19:00-ի սահմաններում Վարդանյանի ցուցումով Արթուր Եղիազարյանի և Գևորգի հետ, ում ազգանունը չգիտի և ծանոթացել է այդ ժամանակ, գնացել են Բաղրամյան 26-ի տարածքը զննելու և տեսանկարահանող տեսախցիկները ֆիքսելու համար, իսկ ինքը վերջիններիս հետ է եղել, քանի որ ինքը մեքենա ուներ: Բաղրամյան 26-ից հետո բարձրացել են Նորքի առանձնատուն, որտեղ ծանոթացել է 2 տղամարդկանց հետ, որոնցից մեկին դիմել են Ապար անունով, իսկ մյուսի անունը չի հիշում: Երբ ներս են մտել հյուրասենյակ, տեսել է, թե ինչպես է Արթուր Վարդանյանը այդ տղամարդկանց ցույց տալիս մեկ հատ ինքնաձիգը և մեկ հատ ատրճանակը: Քանի որ զենքերն իրեն չեն հետաքրքրում, ինքը հյուրասենյակից դուրս է եկել և գնացել է խոհանոց` սուրճ խմել ու դուրս եկել տնից: Մինչև տանից դուրս գալը մտել է հյուրասենյակ` հրաժեշտ տալու, որի ժամանակ էլ լսել է, թե ինչպես է Արթուր Վարդանյանը` Ապարին ասում, որ ՀՀ երեք նախագահներին, գործող վարչապետին և ոստիկանապետին պետք է մահապատժի ենթարկեն գործողության օրը: Դրանից հետո, նոյեմբերի 20-ին կամ 21-ին իրեն է զանգահարել Արթուր Վարդանյանը և կանչել առանձնատուն: Առանձնատանը վերջինս իրեն ասել է, որ իր մեքենայով իր հետ պետք է գան Արթուր Եղիազարյանը, Ական և Ասյան, որպեսզի Ական նկարահանի հանրային հեռուստատեսություն մոտակա խաչմերուկները: Նշված անձանց հետ միասին հանրային հեռուստատեսությունից գնացել են մինչև օդանավակայանի խաչմերուկ, որի ընթացքում Ական կատարել է նկարահանումներ: Նկարահանումները ավատելուց հետո վերադարձել են առանձնատուն, որտեղ ինքը Արթուր Վարդանյանին հարցրել է, թե երբ է պատրաստվում գործողություններ կատարել, վերջինս իրեն` Արթուր Եղիազարյանի, Ակայի, Ասյայի, Նելլիի, Մարինայի և ևս մի քանի հոգու ներկայությամբ պատասխանել է, որ գործողությունը սկսելուց երկու օր առաջ կասի, ինչից հետո ինքը դուրս է եկել ու գնացել տուն: Դրանից հետո հանդիպել են սրճարանում, սակայն իր ծրագրերից խոսք չի եղել, իսկ նոյեմբերի 24-ին առանց զգուշացնելու գնացել է առանձնատուն, որպեսզի Արթուր Վարդանյանից հասկանա, թե որ օրն են պատրաստվում իրագործել իրենց պլանները, որպեսզի այդ օրը նրանց հետ մասնակցություն չունենա, այսինքն` մտադրվել է ավտովթարի մեջ ընկնել այնպես, որպեսզի իրեն ծանր վնաս հասցվի և չկատարի իրենց ցուցումները, քանի որ հրաժարվելու դեպքում կարող էին վնասել իրեն և իր ընտանիքի անդամներին, քանի որ նման ակնարկներ արդեն լսել էր նրանից: Առանձնատանն այդ ժամանակ եղել են միայն Արթուր Վարդանյանը, Վաղոն և Արթուր Եղիազարյանը, որոնց ներկայությամբ էլ Արթուր Վարդանյանը ասել է, որ մոտ օրերս նախագահի ինքնաթիռը թռիչքի ժամանակ մտադրություն ունի կրակելու «ՊԿ» տեսակի զենքից, թռիչքուղուն մոտ գյուղերից մեկից: Առանձնատանը գտնվելու ժամանակ Արթուր Եղիազարյանն իրեն խնդրել է, որպեսզի իր մեքենայով գնան Արմավիրի մարզ, Արևիկ գյուղ, ընկերոջը տեսնելու: Ինքը չի մերժել և գնացել են, ինչից հետո ետ են վերադարձել առանձնատուն: Առանձնատանը Ավետը ասել է, որ Արթուր Վարդանյանը ասել է, որ միասին պետք է գնան Կոտայքի մարզ, Մրգաշեն գյուղ, որպեսզի ինքը նկարահանի Սեյրան Օհանյանի անձնատունը: Ավետի հետ միասին գնացել են Մրգաշեն գյուղ, Սեյրան Օհանյանի առանձնատան մոտ, որի լույսերը չվառվելու պատճառով Ավետն ոչինչ չի նկարել, իսկ ետ վերադառնալու ճանապարհին իրեն ասել է, որ ՀՀ ՊՆ-ի մոտով անցնեն, որպեսզի հասկանա, թե Սերյան Օհանյանը աշխատավայրում է, թե` ոչ, ինչը նրան չի հաջողվել, քանի որ տեսանելի չի եղել և արդեն ժամը 23:00-ի սահմաններն էր: Նշել է, որ Սերյան Օհանյանի առանձնատան ճանապարհն իրեն Ավետն է ցույց տվել, քանի որ նա նախկինում արդեն գնացել է այդ առանձնատան տարածք: Ավետի հետ վերադառնալով Արթուր Վարդանյանի առանձնատուն, վերջինիցս խոսակցության ժամանակ հարցրել է, թե ինչի համար է հետաքրքրվում Սերյան Օհանյանով: Արթուրն իրեն պատասխանել է, որ ցանկանում է հանդիպել նրա հետ և առաջարկել միանալ իրեն, քանի որ վստահ է եղել, որ Սերյան Օհանյանը կհամագործակցի իր հետ: Ինչպես նաև Արթուրը ասլ է, որ եթե Սերյան Օհանյանը համաձայնվի և համագործակցի, ապա բանակի միջոցով ձերբակալություններ կկազմակերպի և ավելի հեշտ կիրականացվի իր մտադրությունը: ժամը 03:00-ի սահմաններում, երբ ինքը պատրաստվել է տուն գնալ, Արթուր Վարդանյանն իրեն ասել է, որ մնա առանձնատանը` առավոտյան կգնա: Համաձայնվելով վերջինիս հետ` գիշերել է հյուրասենյակի բազմոցին, իսկ առավոտյան արթնացել է պայթյուններից և Արթուր Վարդանյանի ձայնից, ով բղավել է` ոստիկաններն են եկել, դիմադրություն ցույց չենք տալիս, հանկարծ չկրակեք…»:
Ա. Հայրապետյանը 27.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ Արթուր Վարդանյանի առանձնատան զենք-զինամթերքի հետ կապ չի ունեցել: Իրեն մեղավոր է ճանաչում այն մասով, որ առանց հասկանալու հավաքագրվել և համաձայնություն է տվել Արթուր Վարդանյանին, որ կօգնի նրան՝ տեսաուղերձ հեռարձակել Հանրային հեռուստաընկերության եթերով: Զինված հարձակումների հետ որևէ առնչություն չէր ունենալու: Խնդրել է իր նկատմամբ ներողամիտ լինել, քանի որ վախի ազդեցության տակ իրավապահներին չի հայտնել Արթուր Վարդանյանի ծրագրերի մասին…»:
Ա. Հայրապետյանը 30.11.2015 թվականին (հարցաքննությունը տեսագրվել է) ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Արթուր Վարդանյանի հետ ծանոթացել է մոտ մեկ ամիս առաջ, իր ծառայողական ընկերոջ՝ Նորայր Եղիազարյանի եղբոր՝ Արթուր Եղիազարյանի միջոցով, որին ճանաչել է վաղուց: Արթուր Վարդանյանը ծանոթանալուց հետո ներկայացել և պատմել է իր գործունեության մասին, որ ղեկավարում է «Վահան» հասարակական կազմակերպությունը, որը զբաղվում է մշակութային արժեքներով: Խոսակցության թեման փոխվել է, անդրադարձել են սոցիալական և քաղաքական վիճակին, մարդկանց կենսակերպին և քաղաքական գործիչներին: Արթուր Վարդանյանն իրեն ասել է, որ փոփոխություններ են պետք: Այդ ժամանակ ինքը հարցրել է, թե ինչպիսի փոփոխություններ: Խոսք է եղել այն մասին, որ պետք է կատարվի հեղաշրջում, ինքը Արթուր Վարդանյանին հարցրել է, թե ինչպես է պատկերացնում հեղաշրջումը, ինչին վերջինս պատասխանել է՝ «օրինական կարգով՝ մեր ժողովրդի հետ միասին»: Այդ նույն խոսակցության ժամանակ Արթուր Վարդանյանը իրեն հարցրել է, թե որտեղ է աշխատում: Պատասխանել է՝ Հանրային հեռուստատեսությունում, եթերի թողարկիչ: Արթուր Վարդանյանը հետաքրքրվել է՝ արդյոք հնարավոր է կոնկրետ նյութը եթեր թողարկել: Ինքն ասել է, որ իրավասու չէ որևէ նյութ եթեր թողարկել: Վարդանյանն էլ ասել է, որ նա կունենա եթեր թողարկելու իրավասություն, քանի որ Հանրային հեռուստատեսությունը կլինի իրենց ձեռքերում՝ ժողովուրդը կգա և կգրավի հեռուստատեսությունը: Ինքն Արթուր Վարդանյանին ասել է, որ եթե նրանք անցնեն անվտանգության կետերն ու հասնեն իրեն, անկախ ամեն ինչից իրենք են դառնում իր ղեկավարը, և այդ ժամանակ հնարավոր կլինի նյութը եթեր թողարկել: Դրանից հետո խոսակցության թեման փոխվել է, և ինքը դուրս է եկել սրճարանից: Առաջին հանդիպումից մոտ մեկ շաբաթ հետո կամ ավելի ուշ՝ 2015թ. նոյեմբերի 5-7 ընկած ժամանակահատվածում, հանդիպել է Արթուր Վարդանյանին և գնացել նրա՝ Նոր Նորքում գտնվող առանձնատուն: Առանձնատան առաջին հարկի հյուրասենյակում ինքը, Արթուր Եղիազարյանը, Արթուր Վարդանյանը և Ավետը, որի ազգանունը չգիտի, զրուցել են: Այդ զրույցի ժամանակ Արթուր Վարդանյանը ներկայացրել է իր ծրագիրը, ըստ որի հեղափոխական գործողությունները ոչ թե ժողովրդի միջոցով է ցանկանում կատարել, այլ զենքի: Նա ասել է, որ զինված մարդկանց որոշակի խմբով պետք է գրավել Հանրային հեռուստատեսությունը: Այդ ժամանակ ինքն արձագանքել է, որ զենքով գրավելն օրինական չէ, Վարդանյանը պատասխանել է, թե ինքը պատրաստվում է կառավարական բոլոր մարմինները զենքով գրավել: Այլ մանրամասներ չի ասել: Այդ ժամանակ ինքն Արթուր Վարդանյանին զգուշացրել է, որ չգիտի, թե զենքով գրավելու դեպքում Հանրային հեռուստատեսությունում ինչ կլինի: Արթուր Վարդանյանը հակադարձել է, թե իրենց գործում դավաճաններ և «զադնի դնողներ» չեն կարող լինել, քանի որ այս գործում շատ մարդիկ են խառնված, իսկ դավաճանները պատասխան կտան իրենց և ընտանիքների կյանքով, եթե ետ կանգնեն կամ որևէ տեղեկատվություն տրամադրեն իրավապահ մարմիններին: Այդ ժամանակ ինքը վախեցել է: Դրանից հետո այլ՝ անկարևոր խոսակցություններ են եղել, ապա դուրս է եկել առանձնատնից ու գնացել տուն:
Այդ հանդիպումից հետո Արթուր Եղիազարյանի հետ նոյեմբերի 10-ին՝ երեկոյան ժամը 19:00-ից 20:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, գնացել է Արթուր Վարդանյանի առանձնատուն, որտեղ նրանց դիմավորել է Տիգրանը, ում ինքն այդ օրն առաջին անգամ է տեսել և ազգանունը չգիտի: Ներս մտնելով տուն՝ բարձրացել են առանձնատան 2-րդ հարկ, խոհանոց, որտեղ բացի իրենցից, այլ մարդ չի եղել: Այնտեղ սրճել են, զրուցել: Զրույցի բովանդակությունը չի հիշում: Ավելի ուշ վերադարձել է Արթուր Վարդանյանը՝ Վաղոյի, Ավետի, Նելլիի, Մարինեի և Ասյայի հետ: Նրանց հետ հենց այդ օրն է ծանոթացել: Նույն օրը Արթուր Եղիազարյանի, Արթուր Վարդանյանի, Ավետի և Վաղոյի հետ առանձնացել է հյուրասենյակում, որտեղ Արթուր Վարդանյանը մանրամասնել է իր ծրագրերը՝ ներկայացնելով, թե որ կառույցները պետք է գրավել: Հայտնել է, որ պետք է գրավել Ազգային ժողովը, նախագահի նստավայրը, Կառավարության շենքը և Հանրային հեռուստատեսությունը: Արթուր Վարդանյանն ասել է, որ ունի զորք՝ մոտ 150 մարդուց բաղկացած, որոնց ուժերով պետք է գրավել նշված կառույցները: Այդ ժամանակ ինքն Արթուր Վարդանյանին ասել է, որ նման վիճակում Ադրբեջանը կարող է հարձակվել Հայաստանի վրա, ինչին Վարդանյանը պատասխանել է, թե վստահ է, որ Ադրբեջանը չի հարձակվի, իսկ եթե հարձակվի, մեր բանակը սահմանը կպահպանի: Խոսակցության ընթացքում հետաքրքրվել է, թե ինչ տեսանյութ պետք է եթեր թողարկի Հանրային հեռուստատեսությամբ, ինչին ի պատասխան Արթուր Վարդանյանն իր սենյակից բերել է «նոթբուկ» տեսակի համակարգիչ և միացրել տեսանյութը: Արթուր Վարդանյանը տեսանյութում նստած է բազկաթոռին, ետևում փակցված է «Հայոց վահան» կազմակերպության նշանը, նույն նշանը նաև Հայաստանի դրոշի վրա է փակցված: Տեսանյութում Վարդանյանը ասում է. «Ազատագրել ենք Հայաստանն այս կառավարությունից, և նրանք էլ չեն կարող ուտել մեր փողերն ու հալածել մեզ: Ժողովուրդ ջան, մոտ ժամանակում սպասվում են նոր ընտրություններ»: Այդ տեսանյութը դիտելուց հետո, ինքն Արթուր Վարդանյանին ասել է, որ այն համոզիչ չէ, և գործողությունները կարող են որակվել որպես ահաբեկչություն: Այդ ժամանակ Վարդանյանը պատասխանել է, որ ունի շատ նյութեր, որոնք բացահայտում են այսօրվա կառավարության ստվերային գործունեությունը, բայց եթե դրանք հրապարակի, «կխայտառակվեն աշխարհով մեկ»: Ինքը հետաքրքրվել է, թե երբ են գործողությունը սկսելու՝ նպատակ ունենալով ինչ-որ կերպ խուսափել դրանց մասնակցելուց: Վարդանյանն ասել է, թե կիմանան սկսելուց 2 օր առաջ: Զրույցն ավարտվել է ժամը 03:00-ի սահմաններում, և քանի որ տուն գնալու համար արդեն ուշ է եղել, գիշերել է այդ առանձնատանը: Տան բոլոր բնակիչներն ունեցել են իրենց սենյակները, ինքը քնել է հյուրասենյակի բազմոցին: Առավոտյան դուրս է եկել առանձնատնից և ընկերների միջոցով փորձել է պարտքով գումար ճարել, քանի որ նոյեմբերի 11-ին մեքենայի գումարի վճարման օրն է եղել: Ընկերներից անհրաժեշտ գումարը չճարելով՝ զանգահարել է Արթուր Վարդանյանին և նրանից խնդրել պարտքով 100.000 ՀՀ դրամ՝ ասելով որ կվերադարձնի աշխատավարձի օրը: Վարդանյանը, չմերժելով իր խնդրանքը, կանչել է «Մոսկվա» կինոթատրոնի մոտակայքում գործող սրճարաններից մեկը: Գնալով սրճարան՝ հանդիպել է Արթուր Վարդանյանին, ով մենակ չի եղել. նրա հետ մի աղջիկ է եղել, ով, խոսակցությունից պարզ է դարձել, որ մասնագիտությամբ լրագրող է և նախկինում աշխատել է «Շանթ» և «Ա1+» հեռուստաընկերություններում: Քանի որ ինքը նույնպես ժամանակին աշխատել է «Շանթ» հեռուստաընկերությունում, փորձել է հիշել նրան, բայց չի կարողացել: Սրճարանում Արթուր Վարդանյանի հետ առանձնացել է, վերջինս տվել է գումարը, ինչից հետո ինքը դուրս է եկել սրճարանից: Նույն օրը՝ ժամը 19:30-ից 20:00-ի սահմաններում, զանգահարել է Արթուր Վարդանյանը և կանչել առանձնատուն: Անմիջապես գնացել է: Արթուր Վարդանյանն ասել է, որ քանի որ ինքը մեքենա ունի, Արթուր Եղիազարյանի և Գևորգի հետ պետք է գնա նախագահի նստավայրի տարածքն ուսումնասիրելու: Այդ հանձնարարությունը ստանալուց անմիջապես հետո գնացել են տարածքն ուսումնասիրելու: Վերադառնալով առանձնատուն՝ այնտեղ տեսել է հյուրասենյակում նստած երկու անծանոթ մարդկանց, որոնցից մեկին կոչել են Ապար: Վերջինիս Արթուր Վարդանյանը ցույց է տվել մեկ հատ ատրճանակ և մեկ հատ ինքնաձիգ: Քանի որ զենքերն իրեն չեն հետաքրքրել, գնացել խոհանոց՝ սուրճ խմելու, հետո մտել է հյուրասենյակ՝ հրաժեշտ տալու համար և այդ ժամանակ լսել, որ Արթուր Վարդանյանը Ապարին ասում է, թե պետք է գնդակահարեն Հայաստանի երեք նախագահներին, Գասպարյան Վովային և ներկայիս վարչապետին: Այդ խոսակցությունը լսելուց հետո դուրս է եկել առանձնատնից: 2015 թվականի նոյեմբերի 20-22-ն ընկած ժամանակահատվածում հանդիպել է Արթուր Վարդանյանի հետ՝ «Մոսկվա» կինոթատրոնի տարածքում գտնվող «Ջազվե» սրճարանում. հանդիպմանը ներկա են եղել նաև Արա անունով մի տղա և ևս երկու հոգի, որոնց անունները չի իմացել: Այդ ժամանակ խոսել են հայոց պատմությունից, այլ թեմաներ չեն քննարկել: Նոյեմբերի 24-ին անձնական նախաձեռնությամբ գնացել է Արթուր Վարդանյանի առանձնատուն, որպեսզի հասկանա՝ գործողությունների օրը մոտ է, թե ոչ: Մտադրություն է ունեցել արհեստական ավտովթար կազմակերպելու և իրեն ծանր վնասվածք հասցնելու, որպեսզի չմասնակցի գործողություններին: Ինքը շփվել է խմբի անդամների հետ՝ վախից ելնելով, քանի որ Արթուր Վարդանյանը մի քանի անգամ ակնարկել է, թե կվնասի դավաճաններին և գործից ետ կանգնողներին, նրանք իրենց ընտանիքների կյանքով պատասխան կտան, նաև ասել է, որ ունի մեծ կապեր՝ ուժային կառույցներում, և նախապես կիմանա, թե ով է դավաճանը: Այդ օրը Արթուր Վարդանյանը իրեն ասել է, որ իր մեքենայով Արթուր Եղիազարյանի, Ակայի և Ասյայի հետ գնա Հանրային հեռուստատեսության մոտ գտնվող խաչմերուկները նկարելու: Այդ ժամանակ խոսակցությունից հասկացել է, որ այլ մարդիկ էլ գնացել են ուրիշ խաչմերուկներ նկարելու, ինչի նպատակը քաղաքում խցանումներ և քաոսային իրավիճակ ստեղծելն է: Հանրային հեռուստատեսության խաչմերուկի մոտից նկարահանելով գնացել են մինչև օդանավակայանի խաչմերուկ, հետո վերադարձել են առանձնատուն: Այդ ժամանակ Արթուր Եղիազարյանը իրեն խնդրել է, որպեսզի գնան իրենց գյուղ՝ Արմավիրի մարզ, գ. Արևիկ, ընկերոջը հանդիպելու: Գյուղից վերադառնալուց հետո Ավետն ասել է, որ Արթուր Վարդանյանը իրենց ուղարկել է Կոտայքի մարզ, գ. Մրգաշեն: Այդ ժամանակ ինքը, Ավետը և Ական գնացել են Մրգաշեն գյուղ. ճանապարհը ցույց է տվել Ավետը: Գնացել են՝ նկարահանելու Սեյրան Օհանյանի առանձնատունը: Քանի որ առանձնատան լույսերը չեն վառվել, վերադարձել են Երևան, Դավիթաշեն 1-ին թաղամասի մոտ մեքենայից իջել է Ական, ինչից հետո Ավետի հետ գնացել են ՊՆ, որպեսզի տեսնեն՝ նախարարն այնտեղ է, թե ոչ: Գնացել են, սակայն պարզ չի դարձել՝ նախարարն այնտեղ է, թե ոչ, վերադարձել են առանձնատուն: Այդ ժամանակ տեսախցիկը մոռացել են իր ավտոմեքենայի մեջ: Առանձնատանը սրճել են, մոտավորապես 02:00-ից 02:30-ի սահմաններում եկել է Արթուր Վարդանյանը, որին ինքը հարցրել է՝ ինչ կապ ունի Սեյրան Օհանյանը այս ամենի հետ, նա պատասխանել է, որ շատ բան իմանալ պետք չէ, բայց այդ օրը Սեյրան Օհանյանը կօգնի իրագործել հեղափոխությունը՝ հրամանատարությունը կհանձնի Արթուր Վարդանյանին և հեշտությամբ բանակի միջոցով կկատարվեն ձերբակալությունները: Այդ օրը Արթուր Վարդանյանն ասել է, որ նախագահը դրսում հանդիպում ունի, և շատ հեշտ է ազատվել նախագահից՝ «ինքնաթիռը գցելով». մանրամասնել է, որ օդանավակայանի թռիչքուղուն մոտակա գյուղից ինքնաթիռը կվնասի «ՊԿ» տեսակի զենքով: Այդ ժամանակ ինքն ասել է, որ այդ քայլով ոչ միայն նախագահին կվնասի, այլև այդ գյուղից շատ անմեղ զոհեր կարող են լինել: Այդ օրը շատ ուշ ժամի ինքը ցանկացել է գնալ, բայց Արթուր Վարդանյանը թույլ չի տվել, ասել՝ «ուշ է, առավոտյան կգնաս»: Բոլորը քնել են իրենց սենյակներում, ինքը՝ հյուրասենյակի բազմոցին, մինչև ժամը 05:10-ը ծխել ու մտածել է, թե ինչպես պետք է այդ ամենի միջից դուրս գա: Հետո քնել է, իսկ առավոտյան 06:00-ի կողմերը ոստիկանությունը ձերբակալել է իրենց: Առանձնատուն իր այցելություններից մեկի ժամանակ Տիգրանից իմացել է, որ Արթուր Վարդանյանն ու մյուսները գնացել են Արմավիրի մարզ՝ կրակելու: Երբ նրանք եկել են, բոլորի կոշիկները ցեխոտ են եղել, բայց նրանց մոտ զենքեր չի տեսել: Հնարավոր է, որ թողել են առանձնատան առաջին հարկում: 2015թ. նոյեմբերի 11-ին, «Մոսկվա» կինոթատրոնի տարածքում գտնվող սրճարաններից մեկում Արթուր Վարդանյանի հետ հանդիպման ժամանակ պարզ է դարձել, որ վերջինիս հետ եկած լրագրողուհին է զբաղվում իր նյութերով, և վերը նշված տեսանյութը պատրաստել է հենց այդ աղջիկը: Ինքն այդ ժամանակ նորից ասել է, որ նյութը համոզիչ չէ, սակայն աղջիկը պատասխանել է, թե պետք չէ շատ պրոֆեսիոնալ լինել: Ինքը տեղյակ չի եղել այն զենք ու զինամթերքի մասին, որ նոյեմբերի 25-ի առավոտյան ոստիկանները գտել են առանձնատնից…»:
Ա. Հայրապետյանը 02.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Երբ ինքը Նորքի տանն է եղել, և խմբի մյուս անդամները վերադարձել են կրակելուց, Նելլին ասել է, որ ինքը ժամանակին ՀՀ ՊՆ-ում է ծառայել՝ որպես դիպուկահար և եղել է դիրքերում: Միևնույն ժամանակ Նելլին չի մանրամասնել՝ մարդ խփել է, թե ոչ: Նաև հայտնել է, որ Արթուր Վարդանյանի ցուցումով Մարինեին իր հետ տարել է Հանրային հեռուստաընկերություն՝ տարածքին և իր աշխատասենյակին ծանոթացնելու: Գնացել են, առանց խնդրի մուտք գործել և Մարինեին ծանոթացրել է տեղանքին, որ անհրաժեշտության դեպքում կարողանա ազատ մուտք գործել և կողմնորոշվել: Աշխատասենյակում են եղել գործընկերները, որոնց հետ Մարինեին չի ծանոթացրել: Հեռուստաընկերությունից դուրս գալուց հետո գնացել են Նորքի տուն…»:
Ա. Հայրապետյանը 16.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Արթուր Եղիազարյանի եղբայրը՝ Նորայր Եղիազարյանը որևիցե առնչություն չի ունեցել հանցավոր խմբի հետ, այդ մասին իրեն ասել է Արթուր Եղիազարյանը և ինքը Նորայրին երբևիցե չի տեսել խմբի անդամների հետ: Ավելին, երբ Արթուր Եղիազարյանը զանգահարել է և իրեն հրավիրել հանդիպման, որի ժամանակ էլ ծանոթացել է Արթուր Վարդանյանի հետ, այդ ժամանակ Արթուր Եղիազարյանն իրեն խնդրել է, որպեսզի այդ հանդիպման ժամանակ քննարկված հարցերի վերաբերյալ ոչինչ չհայտնի եղբորը՝ Նորայրին: Հայտնել է, որ 2015թ. նոյեմբերի 24-ին առանձնատանը Արթուր Վարդանյանը՝ Վաղոյի, Ավոյի, Արթուր Եղիազարյանի և իր ներկայությամբ ասել էր, որ մոտ օրերս նախագահի ինքնաթիռը թռիչքի ժամանակ մտադրություն ունի կրակելու «ՊԿ» տեսակի զենքից, թռիչքուղուն մոտ գյուղերից մեկից: Կոնկրետ չի ասել, թե ով էր կրակելու ինքնաթիռի վրա: Ավելացրել է, որ Արթուր Վարդանյանի հետ 2-րդ հանդիպման ժամանակ 2015 թվականի նոյեմբերի 5-ին կամ 6-ին, նա իրեն տվել է բջջային հեռախոս «Ալկատել» ֆիրմայի, իր հեռախոսահամարով, որն այս պահին չի հիշում: Բջջային հեռախոսը տալով՝ ասել է, որ նրա հետ միայն այդ հեռախոսով կապ պահպանի: Բջջային հեռախոսի հեռախոսագրքում գրանցված են ընդամենը 4 հեռախոսահամարներ՝ 1-ինը Արթուր Եղիազարյանի հեռախոսահամարը «Եղո» անվան տակ, 2-րդը Արթուր Վարդանյանի հեռախոսահամարը՝ «Սենսեյ» անվան տակ, 3-րդը Ավետի հեռախոսահամարը՝ «Ավո» անվան տակ և 4-րդը Ակայի հեռախոսահամարը՝ «Ակա» անվան տակ: Նոյեմբերի 20-ին կամ 21-ին, երբ իրեն է զանգահարել Արթուր Վարդանյանը և կանչել առանձնատուն, երեկոյան ժամը 20:00-ից հետո առանձնատուն են եկել Ապարը՝ 5 տղամարդկանց հետ, որոնցից չորսը եղել են ազատամարտիկներ, իսկ մեկը՝ հացթուխ: Խոսակցության ժամանակ Արթուր Վարդանյանը նշված անձանց տեղեկացրել է իր մտադրությունների մասին, ինչից հետո այդ ազատամարտիկներից մեկը, ներկայանալով Սուրեն, ասել է որ ժամանակին ծառայել է ՀՀ ՊՆ-ում, դատապարտվել է կաշառք վերցնելու համար, բնակվում է 17-րդ թաղամասում: Հետո Արթուրը Սուրենին հարցրել է, թե ինչ է ասում նա՝ միանում է խմբին, թե ոչ, ով պատասխանել է, որ պետք է մտածի 2 օր, քանի որ պետք է խորհրդակցի ընտանիքի անդամների հետ: Ինչից հետո Արթուր Վարդանյանը՝ Սուրենին հայտնել է, որ բոլորի ընտանիքի անդամները տեղյակ չեն իրենց մտադրությունների, ինչպես նաև հանդիպումների մասին: Նշված խոսակցությունից հետո Արթուր Վարդանյանը Սուրենին առաջարկել է ճանապարհել տուն, Արթուր Եղիազարյանն ու Ապարը Սուրենին ուղեկցել են՝ տան տեղը ճշտելու նպատակով…»:
Ա. Հայրապետյանը 02.03.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…2015 թվականի սեպտեմբերի 6-ին իր անձնական ավտոմեքենայով, կնոջ և որդու հետ մեկնել է Վրաստան` մեկ շաբաթով հանգստանալու համար: Սեպտեմբերի 16-ին ծանոթներից մեկի հարազատներին` 3 հոգու, որոշակի վարձատրության դիմաց, իր անձնական ավտոմեքենայով տարել է Թբիլիսիի օդանավակայան, իսկ սեպտեմբերի 27-ին գնացել է նույն անձանց ՀՀ բերելու համար: Սեպտեմբերի 20-ին և 24-ին ընկերների հետ, նրանց ավտոմեքենաներով գնացել է Թբիլիսիի ավտոպահեստամասերի տոնավաճառ, որպեսզի իր ավտոմեքենայի փոխանցման տուփ գնի, առաջին օրը ճշտել է դրա գինը, իսկ 2-րդ այցելության ժամանակ գնել ու բերել է փոխանցման տուփը…»:
Ա. Հայրապետյանը 20.09.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Առաջադրված մեղադրանքը էությունը և մեղադրյալի իրավունքներն ու պարտականություններն իրեն հասկանալի են, առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում: Պնդեում է նախորդ ցուցմունքները, իրեն մեղավոր չի ճանաչում…»:
Արման Հայրապետյանը վերը նշված իր ցուցմունքները պնդել է Արկադի Մարդոյանի (Հատոր 15 գ.թ. 91-92), Մարինե Կաթանյանի (Հատոր 20 գ.թ. 14-15), Արթուր Եղիազարյանի (հատոր 15 գ.թ. 54-56) հետ առերես հարցաքննությունների ընթացքում։
(Տես` հատոր 2 գ.թ. 39-41, հատոր 4 գ.թ. 170, հատոր 5 գ.թ. 109-114, հատոր 6 գ.թ.58-63, հատոր 9 գ.թ. 89-91, հատոր 20 գ.թ. 16, հատոր 34 գ.թ. 291, դատական նիստի արձանագրությունը):
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Արմեն Հայրապետյանը հայտնել է, որ պնդում է դատարանում տված ցուցմունքը և հրաժարվում պատասխանել դատավարության մասնակիցների հարցերին:
/Տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Ամբաստանյալ Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալներից ոչ ոքի նախկինում չի ճանաչել, առաջին անգամ տեսել է դատարանի մեկուսարանում, մինչև ձերբակալվելը երբևէ որևիցե մեկի հետ առնչություն չի ունեցել: Մուսալեռցի Հարութին չի ճանաչել: Մուսալեռցի Հարութը ինքը չէ: Ինքն Արթուր Վարդանյանի վարձակալած բնակարանում չի եղել: Հանարավոր է ամբաստանյալներից ոմանց տեսած լինի պատերազմի դաշտում, բայց կապ չեն պահպանել: Մասնակցություն է ունեցել ազատամարտիկների շարժմանը: Չի բացառել, որ ինքը ևս մասնակցած լինի սահմանադրական բարեփոխումների հետ կապված ցույցերին: Այդ ժամանակ տարբեր ցույցեր են եղել, մասնակցել է տարբեր ցույցերի: Ինքը չգիտի, չի կարողանում հասկանալ, թե ինչու է հայտնվել այստեղ:
/Տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/:
Ամբաստանյալ Արա Լեռնիկի Պողոսյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Արթուր Վարդանյանի հետ ծանոթացել է 2013 թվականի վերջերին` համացանցի միջոցով: Այդ շրջանում իր մի շարք ընկերների հետ շարժում է սկսել` Քեսաբի հետ կապված, հավանաբար հենց այդ շրջանակում էլ ծանոթացել է Արթուր Վարդանյանի հետ: 2015 թվականին, երբ հրապարակվել է սահամանադրական բարեփոխումների մասին նախագիծը, ինքն իր բազմաթիվ ընկերների հետ այդ նախագիծն ուսումնասիրելուց հետո որոշել են հիմնել «Ոչ սահամանադրական փոփոխություններին» անվամբ նախաձեռնությունը, որի գլխավոր նպատակն է եղել նախ հստակեցում մտցնել ձևավորված մասնագիտական հանձնաժողովի կազմի, դրա բովանդակության հետ, և վերանայել այն նախագիծը, որն առաջարկվում էր: Մոտավորապես օգոստոս ամսին իրենք հիմնադրել են այդ նախաձեռնությունը` որպես քաղաքացիական շարժում: Որքան մտաբերում է, Արթուր Վարդանյանն այդ ժամանակ գտնվել է ՀՀ-ում: Ա. Վարդանյանի հետ իր շփումները սկսվել են մասնավորապես օգոստոս ամսին, երբ իրենք արդեն հրապարակել էին «Ոչ սահամանադրական փոփոխություններին» քաղաքացիական շարժումը: Այդ շարժման մասին ինքն Արթուր Վարդանյանին նախ ներկայացրել է համացանցի միջոցով, հետո հանդիպել են և շփվել անձնապես: Արթուրն առաջարկել է իր օգնությունը և մասնակցությունը քաղաքական շարժմանը: Սեպտեմբերի 8-ին հրավիրել են մամուլի ասուլիս, որի ընթացքում խոսել են շարժման մասին, նպատակի, պայքարի մեթոդների մասին: Ընդ որում նշվել է, որ իրենց նպատակը քաղաքական մեթոդներով հասնել այդ հանձնաժողովի փոփոխմանը և ներկայացված նախագծի վերանայմանը: Սեպտեմբերի 10-ի մամուլի ասուլիսի ժամանակ հրավիրել են հանրային քննարկում Ազատության հրապարակում: Մինչ այդ, նախաձեռնության շրջանակներում, արդեն ծանոթացել է Տիգրան Բոյաջյանի և Նելլի Մինասյանի հետ և վերջիններս ընդգրկվել են նախաձեռնող խմբի կազմում: Հետագայում,. Ա.Վարդանյանի առաջարկով այդ խմբի մեջ ընդգրկվել է նաև Գևորգ Ջնդոյանը` որպես Գյումրիում քաղաքացիական շարժում սկսելու և իրականացնելու պատասխանատու: Արթուր Վարդանյանի օգնությունն եղել է այն, որ բազմաթիվ թռուցիկներ են տպագրվել, որոնք բաժանվել են ինչպես Երևանում, այնպես էլ մարզերում: Լինելով ոստիկանության նախկին աշխատակից, իրեն ոստիկանությունից, մասնավորապես ղեկավար կազմի կողմից, զգուշացրել են, որ չզբաղվի քաղաքացիական գործունեությամբ, որ իր գլխին սարքելու է և այլն: Գործն ի սկզբանե կազմված է կես ճշմարտությունների վրա: Մասնավորապես, ցանկացած իրադարձության երբ ավելացնեն, զենք կստացվի զինված հեղաշրջում: Հանդիպումներ ունեցել են, հստակ չի հիշում հաճախականությունը, այդ հանդիպումների նպատակը եղել է քաղաքացիական շարժումը: Այդ ընթացքում ինքը սովորել է Գիտությունների ազգային ակադեմիայում` որպես քաղաքագիտության մագիստրանտ: Մի օր Արթուրի առաջարկությամբ պետք է հանդիպեին` նախաձեռնության հետ կապված մարտավարական հարցեր քննարկելու համար, Արթուրն իր ետևից տաքսի է ուղարկել, այդ տաքսով պետք է գնար և վերցներ Ապարին և հանդիպեր Արթուրի հետ: Ապարին ևս ճանաչել է զուտ քաղաքացիական նախաձեռնության շրջանակներում: Այդ տաքսու վարորդն եղել է Վահագն Սալնազարյանը, որի վերաբերյալ նրանց մեջ նախաքննության ժամանակ կատարվել է առերեսում, որը խեղաթյուրված է, հետագակում իր ցուցմունքում կներկայացնի, թե ինչու: Ապարի հետ հանդիպելուց հետո վերջինս չի եկել իրենց հետ, ինքն ու Վահագնը շարունակել են ճանապարհը: Հանդիպել է Արթուր Վարդանյանի հետ, քննարկել են թռուցիկների բաժանման հետագա ընթացքը և արդյունքները: Այդ ժամանակահատվածում, վայրը չի հիշում, հանդիպել է Իշխան Քիշմիրյանին, որը հարցաքննվել է որպես վկա, վերջինս իրեն ներկայացրել է դիվանագիտական հաղորդաշարի մասին իր ծրագիրը, ինքն իմանալով, որ Արթուրը հիմնել է բարեգործական կազմակերպություն, որի շրջանակներում ֆինանսավորում է ազգային, պետական, պատմական հարցերի վերաբերող ծրագրերը, ինքն առաջարկել է Արթուր Վարդանյանին ֆինանսավորել Իշխան Քիշմիրյանի ծրագիրը: Հանդիպել են, հանդիպմանը ներկա են եղել նաև այլ անձինք, որոնց չի մտաբերում, քննարկել են նախ այդ թեմային առնչվող հարցեր, հետո որոշակի քաղաքական հարցեր, որոնք բացարձակապես չեն եղել ոչ զինված հեղաշրջման, նույնիսկ ոչ հեղափոխության մասին: Հետագայում, որքան մտաբերում նոյեմբերի 20-23-ն ընկած ժամանակահատվածում, առաջին և վերջին անգամ այցելել է Նորքի առանձնատուն, որտեղ Ա.Վարդանյանի հետ քննարկել են արդեն առկա որոշակի հակասությունները: Նոյեմբերի 23-ից հետո չի հանդիպել Արթուր Վարդանյանի հետ: Նոյեմբերի 25-ի առավոտյան ԱԱԾ աշխատակիցները ներխուժել են իր բնակարան և իրեն բերման են ենթարկել ԱԱԾ: ԱԱԾ-ում իրեն ուղեկցել են 2-րդ հարկ, որտեղ գտնվել է մի սենյակում, որտեղ բոլորն եղել են դիմակավորված, միայն մեկ հեգի է եղել քաղաքացիական հագուստով` օպերատիվ աշխատակիցը: Աթոռ են առաջարկել, նստել է, այդ օպերատիվ աշխատակիցը ատրճանակ է պահել իր ճակատին և ասել` եթե շեֆդ չլիներ, գիտես չէ գլխիցդ ստեղ կթողեինք: Մի քանի րոպեից իրեն ուղեկցել են մեկ այլ սենյակ, որն եղել է ԱԱԾ տնօրեն Գորիկ Հակոբյանի աշխատասենյակը: Վերջինս իրեն ասել է` բա չգիտես, որ դուք մեր համար դասակարգային թշնամիներ եք, եղբայրդ որտեղ էր ծառայում: Ինքն ոչինչ չի պատասխանել: Գորիկ Հակոբյանն իրեն ասում է` կգնաս, կանես այն, ինչ քեզ կասեն, թե չէ` գիտես: Հետո իրեն ետ են տարել դիմակավորված անձանց սենյակը: Այդ ընթացքում ինքը հարցրել է` կարող է փաստաբան ունենալ, թե` ոչ, այդ դիմակավորված անձանցից մեկը պատասխանում է` քո լավագույն փաստաբանը հիմա քննիչն է: Որքան մտաբերում մինչև 2015 թվականի դեկտեմբերի 15-ը ինքը փաստաբան չի ունեցել: Հետո իրեն բարձրացրել են 4-րդ հարկ` քննիչի մոտ, քննիչը նախ բավականին բարեհամբույր առաջարկել է տալ ցուցմունքներ, ինքը ներկայացրել է այն, ինչ քիչ առաջ ներկայացրեց դատարանում, քննիչն ասել է` հասկանում ես, հեքիաթ ես պատմում, հիմա ես քեզ ներկայացնեմ, թե ոնց է եղել, ու պատմում է մոտավորապես այն, ինչ-որ կա ցուցմունքներում: Ինքն առարկում է, որ նման բան չի եղել, ինչպես գրի, քննիչն ասել է` հիշում ես չէ, 2-րդ հարկում եղել ես, դե վերցրա գրի: Ինքը գրում է այն, ինչ ներկայացրեց դատարանում, քննիչը կարդում է և ասում` չեղավ, և դուրս է գալիս սենյակց: Վերադառնում է և ասում, որ իրեն ուզում են տեսնել: Գնում են 2-րդ հարկ` ԱԱԾ փոխտնօրենի սենյակ: Նախ հնչեցնում է հայհոյանքներ, հետո հարցնում` ախպերդ որտե՞ղ էր ծառայում: Ինքը չի պատասխանում: Ասում է` գիտես չէ, որ Թուրքերը միշտ կրակում են, կարող են պատահաբար այդ ուղղությամբ կրակել, քո մասին կարող ես մոռանալ, դու արդեն կորած ես, հիմա կարող ես ախպորդ փրկել: Հետո իրեն ասում է գնա և քննիչին ասում, որ իր վարքագծի մասին զեկուցեն իրեն: Դրանից հետո ցուցմունքները թելադրվել են, ինքը` գրել է: Ինքը քննիչին հարցրել է, բայց ինչու ինքը, ինչին քննիչը պատասխանել է, որ ինքը Արթուրին ամենաերկարն է ճանաչել և իր ցուցմունքները կարևոր են: Հետո իրեն ասել է, որ շեֆն ասել է, որ այդ ամենը ինչը գրվել է, պետք է տեսանկարահանվի ու դրանից կախված հետո կորոշվի, թե իր հետ ինչ անեն: Հետո սկսվել է 2016 թվականի պատերազմը, ինքն անընդհատ մտածել է, որ իր եղբոր հետ կարող է ինչ-որ բան պատահել: Այնուհետև 2020 թվականի պատերազմն է սկսվել, որի ժամանակ եղբայրը զոհվել է:
Ի պատասխան առաջադրված հարցերի հայտնել է, որ ստույգ չի հիշում, թե քանի անգամ է հանդիպել Ա. Վարդանյանի հետ, ավելի հաճախ սկսել են հանդիպել 2015 թվականի օգոստոսից հետո` «Ոչ սահամանադրական փոփոխություններին» նախաձեռնության շրջանակներում: Նորքի տանն եղել է ընդամենը մեկ անգամ, 2015 թվականի նոյեմբերի 20-23 ընկած ժամանակահատվածում` իրենց նախաձեռնած քաղաքացիական շարժման վերաբերյալ հարցեր քննարկելու նպատակով, քանի որ վերջինիս հետ ունեցել է տարաձայնություններ` կապված մարտավարական խնդիրների հետ: Տանն եղել է մարդաշատ և ինքը չի մտաբերում, թե այնտեղ ովքեր են եղել: Այդտեղ գտնվել է մոտ 30-35 րոպե: Տանը չի շրջել: Պատին փակցված քարտեզ տեսել է այլ բնակարանում, որտեղ ևս եղել է ընդամենը մեկ անգամ: Քարտեզի շուրջ իրենք խոսել են նախաձեռնության շրջանակներում ճանապարհներ փակելու վերաբերյալ, ինչին ինքը դեմ է եղել, որ Երևանում ճանապարհներ փակվեն, քանի որ գտել է, որ դա արդյունավետ չէ: Ինքը գտել է, որ ցույցեր պետք է կազմակերպվեն նաև մարզերում, բայց Արթուրը դրան դեմ է եղել: Զինված հեղաշրջում կատարելու մասին խոսք երբևէ չի եղել: Նելլի Մինասյանի հետ ծանոթացել է վերը նշված նախաձեռնության շրջանակներում, որքան հիշում է Նելլին համացանցի միջոցով իր հետ կապ է հաստատել և հայտնել, որ պատրաստվում է մասնակցել շարժմանը: Նելլիին հեռակա կարգով ճանաչել է ավելի վաղ, վերջինս եղել է «Էլեկտրիկ Երևան» ցույցների ակտիվ մասնակից: Երբ առաջին անգամ հանդիպել են, խոսել են նախաձեռնության մասին: Նելլին մասնակցել է նաև թռուցիկների բաժանման գործընթացին: Վերջինիս հետ բացի վերը նշված հարցերից, այլ թեմաների մասին չեն խոսել: Արման Հայրապետյանին առաջին անգամ տեսել է ԱԱԾ շենքում, ձերբակալվածների պահման սենյակում, որտեղ իմացել է, որ նույն գործի շրջանակներում են ձերբակալված, վերջինիս պատմել է, թե ինչպես են իր հետ վարվել ԱԱԾ պաշտոնյաները, վերջինիս հարցրել է, թե ինքն ինչու է այդտեղ, ինչին Արմանը պատասխանել է, որ ընդամենը ցանկացել է գումար աշխատել և ընկել է կրակը: Երբ Արթուրի հետ քննարկել են նախաձեռնությունը և Արթուրն որոշել է միանալ այդ նախաձեռնությանը, վերջինս ասել է, որ ունի մտերիմներ, որոնք զբաղվում են ակտիվ հասարարական գործունեությամբ և կարող են օգնել իրենց այդ հարցում, այնուհետև իր հետ ծանոթացերել է Գևորգ Ջնդոյանին, ով պետք է կազմակերպեր, կոորդինացներ գործողությունները Գյումրիում, Երևանից դուրս: Գևորգի հետ ունեցել է մի քանի հանդիպում, որի ընթացքում բացառապես քննարկվել են նախաձեռնության հետ կապված մարտավարական գործողությունները: Վահագն Սալնազարյանի հետ առերես հարցաքննությունից առաջ քննիչը զրուցել է իր հետ, ցանկացած զրույցի սկզբում և վերջում իրեն միշտ հարցրել է` եղբայրդ լա՞վ է: Վահագն Սալնազարյանը վերցրել է իրեն ԳԱ ակադեմիայից, դրանից հետո գնացել են Ապարի ետևից, բայց վերջինս իրենց հետ չի գնացել: Ցուցմունքում գրված խուրջինն ավելացվել է ԱԱԾ աշխատակիցների կողմից: Նախաձեռնության շրջանակներում ճանաչել է Գևորգ Ջնդոյանին, Արկադի Մարդոյանին, Նելլի Մինասյանին, Տիգրան Բոյաջյանին, Արթուր Վարդանյանին, Արթուր Եղիազարյանին տեսել է սրճարանում` Գևորգ Ջնդոյանի հետ նախաձեռնության վերաբերյալ հարցերի քննարկման ժամանակ: Մնացածին գուցե տեսել է այլ հանգամանքներում, բայց վերջիններիս հետ որևէ առչություն չի ունեցել: Արթուրին ինքը չի հարցրել, թե ով է իրեն ֆինանսավորում թռուցիկները տպելու և այլ հարցերում, քանի որ Արթուրն իրեն պատմել է, որ Իսպանիայում բիզնես է ունեցել, որը վաճառել է, ինքը ենթադրել է, որ այդ գումարներից է Արթուրը ֆինանսավորում նախաձեռնությունը: Ինքն Արթուր Վարդանյանի պապենական տանը չի եղել և տեղեկություն չունի, թե ովքեր են եղել այնտեղ: Չի բարձրաձայնել իր նկատմամբ գործադրված ճնշումների մասին, քանի որ դա համարել է անիմաստ: Մեկ անգամ` նախորդ դատավորի դատավարության ժամանակ, բարձրաձայնել է, որ իր նկատմամբ նախաքննության ժամանակ հոգեբանական ճնշում է գործադրվել, ինչից հետո իր նկատմամբ սահամանփակումներ են կիրառվել ՔԿ հիմնարկ ելումուտի ժամանակ: Մի որոշ ժամանակահատված պաշտպան չի ունեցել ոչ թե իր ցանկությամբ, այլ ԱԱԾ աշխատակիցների թելադրանքով: Հետո քննիչը որոշել և հրավիրել է հանրային պաշտպան, վերջինիս ներգավումից հետո իր ցուցմունքների մեջ որևէ բան չի փոխվել, քանի որ իրեն պարբերաբար հիշեցրել են եղբոր մասին: Ինքը` ելնելով իր մարտավարական դիրքորոշումից, որոշել է այդ ամենի մասին բարձրաձայնել դատարանում: Մինչև հանրային պաշտպանի ներգրավվելը ինքն իր տան անդամների հետ շփվելու հանարվորություն չի ունեցել, արտաքին աշխարհի հետ կապը եղել է արգելված:
/Տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանն արձանագրելով, որ մեղադրյալի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները:
Ա. Պողոսյանը 25.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Արթուրի հետ ծանոթացել է «Ֆեյսբուք» սոցիալական կայքի միջոցով` մոտավորապես 2013 թվականին: Հետո երբ նա ժամանել է Հայաստան, սկսել են շփվել անձնապես: Իր կարծիքով, Արթուրը շատ հայրենասեր տղա է, իրենց մոտեցումները շատ հարցերում համընկել են: Երբ Արթուրը ժամանել է Հայաստան, ինքն արդեն ծանոթի՝ Արթուր Արամյանի հետ հիմնադրել էր «Սուրբ Տրդատ Մեծ թագավորի անվան ասպետական միաբանություն» ՀԿ-ն: Կազմակերպության նպատակն եղել է ուսումնասիրել հայոց մշակույթը, վերհանել ազնվականությանը վերաբերող նյութերը և տարածել: Արթուր Վարդանյանն անդամագրվել է այդ կազմակերպությանը և նշանակվել արտաքին կապերի պատասխանատու: Մի քանի ամիս հետո ինքն ընդունվել է աշատանքի ՀՀ ոստիկանությունում և դուրս է եկել ՀԿ-ից: Իսկ 1 տարի անց կարճ ժամանակով դուրս է եկել ոստիկանությունից և ստեղծել «Արա Պողոսյան» ԱՁ-ն: Արթուր Վարդանյանը դեռ 2013 թվականին վերադարձել է Իսպանիա, սակայն նրանց կապը պահպանվել է: 2014 թվականի ապրիլին տեղի է ունեցել Քեսաբի հայության տեղահանությունները, ինչն իր վրա ծանր ազդեցություն է թողել: Իմացել է, որ Արթուրը մեկնել է Քեսաբ՝ տեղի հայության պաշտպանությանը մասնակցելու: Տեղյակ է եղել նաև, որ Արթուրի կոչով մի խումբ հայեր են մեկնել Քեսաբ, նրանցից ծանոթ է միայն Զավեն անունով երիտասարդին, որին գիտի սոցցանցերից: Հետո Արթուրը վերադարձել է Իսպանիա, իսկ ինքը 2015 թվականին ընդունվել է ՊՊԳՎ՝ որպես ոստիկան: Ծառայել է մինչև սեպտեմբեր և դուրս է եկել ՀՀ ոստիկանությունից՝ ԳԱԱ-ում սովորելու համար: Դեռ 2015 թվականի ապրիլին Արթուր Վարդանյանը վերադարձել է Հայաստան, անձնական հանդիպումները շարունակվել են, հետո նորից գնացել է Իսպանիա: 2015 թվականի օգոստոսին եկել է Հայաստան և իր իմանալով բնակվել է բարեկամների տանը, ուր ինքը չի այցելել: Այդ ժամանակ օրակարգում է եղել ՀՀ սահմանադրական բարեփոխումների հարցը, ինչին իրենք կտրականապես դեմ են եղել: Զրույցների ընթացքում Արթուրն ասել է, որ միայն հեղափոխական ճանապարհով է հնարավոր երկրում բան փոխել: 2015 թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսներին ինքը նախաձեռնել է «Ոչ սահմանադրական բարեփոխումներին» շարժումը: Արթուրն իրեն խնդրել է ծանոթացնել նախաձեռնության ակտիվ անդամների հետ, ինքը ծանոթացրել է Տիգրան Բոյաջյանի, Նելլի Մինասյանի հետ: Արթուրն իրենից նաև հետաքրքրվել է, թե ինչ միջոցներ կարելի է ձեռնարկել իշխանությունը փոխելու համար: Ինքն ասել է, որ դրա համար անհրաժեշտ է հասարակական հեղինակություն, ֆինանսական հսկայական միջոցներ և այլն: Մոտավորապես հոկտեմբերի վերջերին Արթուրը տեղափոխվել է վարձով առանձնատուն, որտեղ ինքը եղել է 2-3 անգամ, հանդիպել է տարբեր անձանց, այդ թվում՝ Տիգրանին, Գևորգին, Նելլիին, Մարինեին, Ավետին, Հրանտին, Վաղինակին և Արթուր Եղիազարյանին: Հավաքների ժամանակ քննարկվել են հայրենասիրական թեմաներ, ցանկացել են ստեղծել հայրենասիրական հեռուստաշար: Հանդիպումներից մեկի ժամանակ Արթուրը միտք է հնչեցրել իշխանություններից ազատվելու մասին, քանի որ մեղք է այս ժողովուրդը: Բացի այդ, իրեն առանձին հարցրել է, թե ինչպես կարելի է զրահաբաճկոն ձեռք բերել, ինքը հետաքրքրվել է ԼՂՀ ծառայող եղբորից, վերջինս ասել է, որ հնարավոր չէ: Նոյեմբերի 24-ին Արթուրն իրեն ասել է, որ եթե ինքը պետք լինի, նա կզանգի: Դրանից հետո չեն տեսնվել:
Հայտնել է, որ տեղյակ չի եղել առանձնատանը կուտակված զենք-զինամթերքի մասին և չի մասնակցել դրա ձեռքբերմանը …»:
Ա.Պողոսյանը 26.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Մոտավորապես 2015 թվականի սեպտեմբերից, երբ Արթուր Վարդանյանը վերադարձել է Իսպանիայից, սկսել է խոսել զինված հեղաշրջման մասին: Որպես ոստիկանության համակարգում աշխատող, իրենից հարցրել է՝ ինչ կփոխեր այդ համակարգում: Ինքը՝ որպես շարքային ոստիկան խոստացել է մտածել և գրել այդ մասին: Հավաքել է որոշ տվյալներ և գրել:
Հայտնել է, որ Նորքի տանը հեղաշրջման թեման շոշափվել է, սակայն առարկայական քննարկումներ չեն եղել: Մոտավորապես մեկ շաբաթ առաջ «Մոսկվա» կինոթատրոնի մոտակայքում՝ «Երևան հյուրանոցի սրճարանում, եղել է հեղաշրջման մասին առարկայական խոսակցություն:Դասից հետո պայմանավորվել է Արթուրի հետ հանդիպել, ով եկել է Վաղոյի և Ավետի հետ: Արթուրն ասել է, որ հանդիպում ունի, հետո վերելակով բարձրացել է, իր տպավորությամբ հանդիպումը հյուրանոցում է եղել: Հետո Արթուրը վերադարձել է մոտ մեկ ժամից, և ասել, որ մտադիր է գրոհներ կազմակերպել ՀՀ ԱԺ և կառավարության շենքերի վրա, որից հետո պետք է ուղերձ հեռարձակի հայ ժողովրդին: Չի մանրամասնել, որ դրա համար պետք է գրոհել նաև հեռուստատեսության շենքը: Չի ասել՝ ինչպես և ինչ ուժերով է կազմակերպելու գրոհները, բայց ասել է, որ շատ մարդիկ են ներգրավված: Հեղաշրջման մասին հաջորդ խոսակցությունն եղել է նոյեմբերի 24-ին՝ Նորքի տանը, որտեղ եղել են Նելլին, Մարինեն, Ասյան, Արթուրի բարեկաները՝ Հրանտը և Հայկը, Վաղոն, Ավետը, Տիգրանը, Գևորգը, Ական և մոտ 30-35 տարեկան մի տղամարդ, ում տեսնելուց կճանաչի: Աղջիկներն այդ ժամանակ եղել են խոհանցում, Հրանտն ու Հայկը ներքևում. Արթուրը հայտնել է, որ մտադիր է պայթեցնել ՀՀ նախագահի ինքնաթիռը, երբ նա կմեկնի հանդիպման: Ինքնաթիռը պետք է պայթեցվեր օդանավակայանի մերձակա գյուղերից, չի խոսվել, թե ով պետք է աներ դա: Ինքն Արթուրի հետ առանձին զրույցում ասել է, որ դա բոլոր միջազգային ատյանները կորակեն որպես ահաբեկչություն, բացի այդ Ալիևի հետ հանդիպումից առաջ դա կթուլացնի Հայաստանի դիրքերը: Հետո իրենք միասին տաքսիով իջել են կենտրոն, որից հետո բաժանվել են: Արթուրն ասել է, որ կզանգի: Առաջին անգամ այցելելով առանձանտուն, հյուրասենյակի անկյունում տեսել է սեղանին դրված ՏՏ տեսակի ատրճանակ…»:
Ա. Պողոսյանը 27.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Կրկնել է նախորդ ցուցմունքներում տված տեղեկությունները, չի ընդունել իրեն առաջադրված մեղադրանքը…»:
Ա. Պողոսյանը 30.11.2015 թվականին (ցուցմունքը տեսագրվել է) ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Պնդում է նախորդ ցուցմունքները: Նոյեմբերի 24-ին Նորքի տանը, երբ խոսել են նախագահի ինքնաթիռը խոցելու մասին, զրույցին ներկա են եղել, ինքը, Արթուր Վարդանյանը, Ավետը, Վաղոն, Գևորգը, Արկադին, աղջիկները՝ Նելլին, Մարինեն և Ասյան, այդ ժամանակ խոհանոցում են եղել, Հրանտը և Հայկը նույնպես սենյակում չեն եղել: Ներկա է եղել ևս մեկը, ում չի ճանաչել…»:
Ա. Պողոսյանը 03.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Թեև տեղյակ է եղել Արթուրի մտադրություններից՝ հեղաշրջում կատարելու, սակայն չի պատրաստվել մասնակցել դրանց: Իրականում տեղյակ է եղել և Նորքի տանը տեսել է զենք-զինամթերքը: Զենքի հարցում Արթուրին օգնել է Ապարը, ում ազգանունը Ներսիսյան է, և ինքն է ծանոթացրել Արթուրի հետ: Հայտնել է, որ ազատամարտիկ Հակոբն էլ Ապարի միջոցով է ծանոթացել Արթուրի հետ: Հարութն էլ Արթուրին նռնակներ է տվել…»:
Ա. Պողոսյանը 04.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Հարութի հետ, ով ազատամարտիկ է, ծանոթացել է Ապարի միջոցով: Հոկտեմբերի կեսերին, ինքը, Արթուրը, Ավետը 2 տաքսիով Երևանից մեկնել են Հոկտեմբերյանի մոտ ինչ-որ գյուղ: Գնացել են Հարութի խոստացած ռազմամթերքը բերելու: Գյուղում Հարութն ասել է, որ գազային ատրճանակ ունի, հնարավոր է արդյոք վերանորոգել: Ինքն ասել է, որ հնարավոր է, և Հարութն ատրճանակը տուփով ու փաստաթղթերով հանձնել է իրեն: Հետո Արթուրին նաև նռնակ է տվել: Բացի այդ, Արթուրն ուզել է ԱԿ-74-ի համար խլացուցիչներ գնել, Ապարն ասել է, որ ծանոթ խառատ ունի, ով կարող է սարքել հատը 4000 դրամով: Արթուրն ասել է, որ մի հատ նախնական պատրաստի, հետո ինքը 50 հատ կպատվիրի: Մի փորձնական խլացուցիչը պատվիրել են, վճարել են, սակայն հարմար չեն եղել ավտոմատների վրա և այլևս չեն պատվիրել: Հետո Արթուրը պատրաստի խլացուցիչներ է գնել: Հոկտեմբերին Ստեփանակերտ են մեկնել 2 ավտոմեքենայով՝ ինքը, Արթուրը, Ավետը, Նելլին, Տիգրանը, Ասյան և Արթուրի մտերիմներից Լիլիթ անունով մի աղջիկ: Հետո Արթուրն ու Լիլիթը Հակոբի մեքենայով ինչ-որ տեղ են գնացել ու վերադարձել, և բոլորով եկել են Երևան: Արդեն Երևանում Արթուրը պատմել է, որ հանդիպել են Պարգև Սրբազանին: Նաև հայտնել է, որ նոյեմբերի սկզբներին «Կովկաս» ռեստորանում ինքը, Արթուրը, Վաղոն, Ավետը, Ապարը հաց են կերել և զրուցել այն մասին, թե ինչ կլինի, եթե հեղաշրջումը հաջողվի: Արթուրն իրեն ասել է, որ ինքը պետք է զբաղվի ներքին գործերով, այսինքն՝ ոստիկանության: ՊՆ-ի մասով ասել է, որ ինքն ու ազատամարտիկներն են գլխավորելու: Խոսել են ԱԱԾ-ից, ԱԳՆ-ից, արդարադատության, առողջապահության, ֆինանսների, տրանսպորտի նախարարությունից: Այդ խոսակցության ընթացքում սպասել են Իշխան Քիշմիրյանին, ում հետ Արթուրը պայմանավորվածություն է ունեցել…»:
Ա. Պողոսյանը 07.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս պնդել է նախորդ ցուցմունքները:
Ա. Պողոսյանը 16.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Պնդում է նախորդ ցուցմունքները և ավելացրել, որ Արթուր Վարդանյանն իրեն պատմել է Վովայի մասին, ով ազատամարտիկ է և նույնպես պետք է մասնակցեր նրանց ծրագրերին: Նաև գիտի, որ Արթուրին աջակցողներից մեկն էլ Խաչիկն էր: Արթուրը նաև իրեն պատմել է, որ հանդիպում է ունեցել ՀՀ ՊՆ-ի ինչ-որ աշխատակցի հետ և պայմանավորվածություններ ձեռք բերել: 2015 թվականի սեպտեմբերին ինքն Արթուրին մի հատ սաղավարտ է տվել Սևանում գտնվող իրենց բնակարանից: Արթուրն իրեն դրա դիմաց գումար չի տվել: Հայտնել է, որ Արթուրը, մտահոգված լինելով, որ իր կազմակերպության անդամները կարող են խնդիրներ ունենալ իրավապահ մարմինների հետ, սեպտեմբերին գնացել է «Լև Գրուպ» փաստաբանական գրասենյակ և զրուցել ղեկավարի հետ: Ձեռք բերված պայմանավորվածությունների մասին ինքը տեղյակ չէ: Պնդել է, որ 2014 թվականի ամռանը, երբ իր դիմումի համաձայն ազատվել է ոստիկանության զորքերում ծառայությունից, պարզապես ցանկացել է լիմոնադի արտադրությամբ զբաղվել՝ ավելի շատ գումար վաստակելու նպատակով: 5-6 ամիս այդ գործով զբաղվելուց հետո հասկացել է, որ եկամտաբեր չէ և նորից աշխատանքի ընդունվել ՀՀ ոստիկանության համակարգում՝ ՊՊԳՎ Քանաքեռ Զեյթունի բաժնում: Երկրորդ անգամ աշխատանքի ընդունվելու միակ նպատակը եղել է աշխատելն ու օրինական գումար վաստակելը, սակայն Արթուրի շրջապատի մարդկանց ասել է, թե իբր ՀՀ ոստիկանության համակարգ երկրորդ անգամ մտել է աշխատելաոճն ուսումնասիրելու նպատակով, սակայն նրանց ստել է, որպեսզի իր նկատմամբ կասկածներ չունենան, թե կարող է նրանց ծախել, քանի որ նման ակնարկներ ոմանցից լսել է…»:
Ա. Պողոսյանը 15.01.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Ինքը, Տիգրանը և Արթուր Վարդանյանը Վահագնի հետ միասին վերջինիս ավտոմեքենայով գնացել են քաղաք Եղվարդ, Արթուրի ասելով Գառնիկ Մարգարյանի տուն` կոնյակ խմելու: Արթուր Վարդանյանը իջնելով Գառնիկ Մարգարյանի տան մոտ, մտել է տուն, իսկ իրենց ասել է, որ քաղաքում մեքենայով պտտվեն, երբ ինքը վերջացնի, կզանգի: Շուրջ 1 ժամ հետո Արթուրը զանգել է Վահագին և կանչել տան մոտ: Վահագը մեքենան քշել է այդ տան մոտ, որի դռնից դուրս է եկել Արթուրը, ձեռքին ինչ-որ կտորի մեջ փաթաթված իր: Նա եկել է, այդ իրը դրել մեքենայի մեջ, և վերադարձել են Երևան: Դրանից հետո, որքան մտաբերում է, 2015թ-ի նոյեմբեր ամսին Գառնիկ Մարգարյանին տեսել է Մոսկվա կինոթատրոնի մոտ: Այդ օրը ինքը քայլել է դեպի Մոսկվա կինոթատրոն, երբ դիմացից` Մոսկվա կինոթատրոնի շենքից դուրս են եկել Արթուրը և Գառնիկ Մարգարյանը: Նրանք մոտ 2 րոպե կանգնել են աստիճանների վրա, հետո Արթուրը ճանապարհել է Գառնիկ Մարգարյանին: Այդ օրը Արթուրն էր իրեն կանչել այնտեղ` «Երիտասարդ Դիվանագետ» նախագծից խոսելու: Գառնիկ Մարգարյանին ճանապարհելուց հետո ինքն ու Արթուրը հանդիպել են: Բացի այդ, նշել է ևս մեկ դեպքի մասին: «Բոչկա» սրճարանում 2015թ-ի նոյեմբերին Արթուրը իրեն ծանոթացրել է մոտ 27 տարեկան մի տղայի հետ` Արամ անունով: Վերջինիս վերաբերյալ հայտնել է, որ անունը Արամ է, լավատեղյակ է ոստիկանության համակարգից և պետք է ինքը աշխատի Արամի հետ, որպեսզի մոտավորապես պատկերացում կազմի, թե ինչ է պետք, որպեսզի ՀՀ Ոստիկանությունը դառնա լավագույնը: Այդ օրը սրճարանում հիմնականում հայրենասիրական մտքերով են փոխանակվել: Արթուրը մի քիչ նստելուց և իրենց ծանոթացնելուց հետո դուրս է եկել սրճարանից, իրենք մոտ 10 րոպե այդ սրճարանում նստելուց հետո դուրս են եկել, իսկ կապը պահելու համար Արթուրն ասել է, որ նա իրեն կտա Արամի համարը: Այդ հանդիպումից հետո Արթուրն իրեն հեռախոսով զանգել և հարցրել է, թե ինչ կարծիքի է: Ինքը պատասխանել է, որ ամեն ինչ նորմալ է: Հաջորդ օրն անմիջապես հանդիպել է Արթուրի հետ: Արթուրը մանրակրկիտ հարցրել է, թե այդ տղան իրեն ոնց է պահում: Հետագայում ևս 3 անգամ հանդիպել են Արամի հետ՝ Զորավար Անդրանիկի արձանի մոտ: Երկրորդ հանդիպման ժամանակ խոսակցությունը սկսվել է հայրենասիրությունից, հետո նա իրեն հարցրել է հեղաշրջման մասին, թե երբ ու ինչպես է լինելու, ինչքան մարդ է մասնակցելու և ով է դառնալու երկրի ղեկավար: Ինքը պատասխանել է, որ գիտի այնքան, ինչքան որ նա է տեղյակ: Երկրորդ հանդիպման խոսակցության բովանդակության մասին ևս պատմել է Արթուրին: Դա լսելուց հետո ասել է, որ շատ զգույշ լինի: Արամի հետ վերջին հանդիպումը Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցու մոտ է եղել՝ նոյեմբեր ամսվա երկրորդ կեսին: Հանդիպումից հետո միասին շրջել են քաղաքով, նա իրեն պատմել է ոստիկանության համակարգի մասին, խոսակցության մեջ անընդհատ հարցրել է հեղաշրջման մասին, թե երբ էր լինելու, կամ ինչպես, և կարևորը ցանկացել է իմանալ, թե ով ինչ դեր էր ստանձնելու: Իսկ վերջին` երրորդ անգամ հանդիպմանը, երբ հանդիպել են Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցու մոտ, Արամի առաջարկով իջել են քաղաք, հետո իրեն տարել է նախկին ճոպանուղու մոտ, միաժամանակ ցույց տալով Ոստիկանության շենքը, իսկ հետո պտտվել և իրեն իջեցրել է Աբովյան փողոցի վրա գտնվող «ՍԱՍ» առևտրի կենտրոնի դիմաց: Չնայած, որ ինքը նրա որոշ հարցերի պատասխաններն իրապես չի իմացել, այնուամենայնիվ, լսողի դերում է եղել, քանի որ Արթուրն ասել է, որ ոչինչ չխոսի: Նրա հեռախոսահամարը չի հիշում, սակայն իր մոտ եղած «Մոտոռոլա» տեսակի հեռախոսի մեջ հնարավոր է, որ այդ համարը լինի իր զանգածների մեջ: Արամը չի ասել, թե որտեղ է աշխատում: Արամի հետ զրույցների ընթացքում քննարկել են ոստիկանության համակարգը բարելավելուն վերաբերող հարցեր, օրինակ՝ այն վերաձևափոխելու և ներքին գործերի նախարարություն դարձնելու և նմանատիպ այլ հարցեր: Նշել է, որ դեռ վաղ հասակից մտահոգ է եղել ազգի և հայրենիքի ճակատագրով: Հատկապես վերջին տարիներին երկրում տեղի ունեցող երևույթները, հասարակական բողոքները, տարբեր խնդիրներով պայքարները իր վրա շատ լուրջ տպավորություն են գործել: Դեռ շատ փոքր հասակից հետաքրքրվել է հասարակական-քաղաքական կյանքով, կարդացել և ուսումնասիրել է քաղաքական գրքեր, այդ թվում նաև գրքեր դասական հեղափոխական տեսաբանների կողմից: Չի կարող ասել, որ այդ ամենը իր վրա ազդեցություն չի գործել, և ստացած ազդեցություններից գրել է բազմաթիվ բանաստեղծություններ, ինչպես նաև փորձել է մտածել և գրել հեղափոխության մասին իր կարծիքը և մտածել է նաև մեխանիզմներ: Այդ ժամանակ ռազմական հեղաշրջման մասին չի մտածել և իր գրածների մեջ այդպիսի մտքեր չկան: Սկզբնական շրջանում տարված է եղել Մարքսի գաղափարներով, և որոշ բաներ գրել է հենց նրա գաղափարներից ազդվելով, իսկ հետագայում սկսել է ուսումնասիրել պետության կառավարման ձևերը, և համակրել սահմանադրական միապետության կառավարման կարգը: Իր համար փորձել է մշակել և Մարքսի, միապետության և կապիտալիզմի գաղափարները միավորելով և ստանալ մի նոր գաղափար: Խոստովանել է, որ այդ ամենը ի սկզբանե ընկալել է որպես հոբբի: Սակայն այնուամենայնիվ, Հայաստանի վիճակը, օրեցօր լարվող ներքաղաքական գժտությունները ևս թողել են իր վրա ազդեցություն, և սկսել է մտածել հասարակական կյանքին մասնակցելու մասին: Այս շրջանում, երբ միայն ուսումնասիրել է պետության տարբեր տեսություններ, գրել է սեփական մտքերը պետության կառավարման մասին, ինչպես նաև փորձել է կազմել հասարակական կազմակերպության ձևավորման և ներքին կանոնակարգի մասին սեփական պատկերացումներ, որոնք կարելի է գտնել իր համակարգչում և էլեկտրոնային կրիչում: Արթուրի հետ ծանոթությունից հետո ոգևորվել է, որ գաղափարակից ունի և կապը փորձել է միշտ պահել նրա հետ: Սկզբից էլ նա մեծ հայրենասերի տպավորություն էր թողել իր վրա, և ինքը նրա հետ կիսվել է իր գաղափարներով: 2015թ. ապրիլին Արթուր Վարդանյանը եկել է Հայաստան` մասնակցելու Հայոց Ցեղասպանության 100-ամյա տարելիցի միջոցառումներին: Մինչև նրա գալը Հայաստան են եկել նաև Բեյրութի ծանոթները` Սիլվան և Մայքը, ովքեր նրա Քեսաբ մեկնելու ժամանակ օգնել են նրան և խմբի տղաներին: Երբ նրանք` Սիլվան և Մայքը, եկել են Հայաստան, օդանավակայան նրանց դիմավորելու են գնացել «Հայոց վահան» ջոկատի տղաները` Հայկ Մանուկյանը, Սերգո Դալաքյանը, ում ինքն է նախկինում ծանոթացրել Արթուրի հետ, սակայն նրանք հրաժարվել են տղաների հետ գնալ և գնացել են Արթուրի ինչ-որ ծանոթի հետ, որին Արթուրն է ուղարկել, այդ ծանոթի տվյալները չի հիշում: Այստեղից խիստ սրվել են հարաբերությունները Արթուրի և մնացած տղաների հետ: Մի քանի օր հետո Հայաստան է եկել նաև Արթուրը: Ապրիլի 24-ից մի քանի օր հետո Արթուրը վերադարձել է Իսպանիա: Մի անգամ Արթուրը հարցրել է, թե սահմանադրական բարեփոխումների դեմ նախաձեռնության համար ինչ է հարկավոր: Ինքը ասել է, որ շատ բան պետք չէ, ընդամենը թռուցիկներ, 1 անգամ գոնե ասուլիս, և հանրահավաքի համար գոնե մի 500 հոգի մարդ: Նա ասել է, որ դա խնդիր չէ, թող համարի, որ թռուցիկները կան, ասուլիսը կկազմակերպի, և 1000 հոգուց ավելի մարդ կբերի: Ինքը զգացել է, որ Արթուրին դուր չէ գալիս այն, որ ինքն է նախաձեռնության ստեղծողը, հանրության մոտ երևացողը, բայց և պատրաստ է հրաժարվել նախաձեռնողի իր դերից: Հաջորդ հանդիպման ժամանակ նա առաջարկել է այդ նախաձեռնությունը զարգացնելով դարձնել հեղափոխական շարժում, հասնել իշխանափոխության: Չնայած ի սկզբանե նպատակը նախ պայքարելն է եղել, իսկ ապա նաև որոշակի ճանաչում ձեռք բերելով հասարակական-քաղաքական գործընթացներին մասնակցելը, բայց նախ այս առաջարկը ևս ընդունելի է եղել, քանի որ երբեք չի ժխտել, որ երկրին և ժողովրդին ծայրահեղ անհրաժեշտ են փոփոխություններ: Դրանով հանդերձ միշտ և բոլորի ներկայությամբ ասել է, որ ինքը երբեք անձերի դեմ չի պայքարի, որ իր պայքարը միայն համակարգային փոփոխության, ազգի սոցիալ-տնտեսական վիճակի բարելավման, երկրի հզորացման և Հայրենիքի ու հայրենյաց սահմանների անվտանգության և անձեռնմխելիության համար է: Այս ընթացքում նրա հետ զրույցներից, ինչպես նաև նրա հեռախոսային խոսակցություններից հասկացել է, որ նա ինչ-որ խումբ է ստեղծում, որը գտնվում է ինչ-որ գյուղում: Սկզբնական շրջանում դրանց ուշադրություն չի դարձրել, բայց հետո ամեն հանդիպումից հետո իր մեջ կասկածներ է մտել, թե ինչու իրեն ոչինչ չի ասում, ինչ է ուզում անել, ովքեր են իր կողքին, և այդ ամենն ինչպես է անդրադառնալու անձամբ իր վրա:
Օգոստոսի վերջին կամ սեպտեմբերի սկզբին Արթուրին հարցրել է, թե ինչու ինքը ոչինչ չգիտի և ինչու իրեն ոչինչ չի պատմում: Արթուրը հարցրել է, թե արդյոք կարող է իրեն ամբողջովին վստահել, ինչին ինքը հարցով պատասխանել է, թե արդյոք երբևէ առիթ տվել է չվստահելու: Դրանից հետո նա պատմել է իրեն, որ Սպիտակում, ինչ-որ գյուղի տանը հայրենասեր մարդիկ ունի, որ հայրենասիրական գաղափարներ է տարածում և եթե հեղափոխության պահը գա, այդ մարդիկ պիտի պաշտպանեն ժողովրդին, որպեսզի երկրորդ «մարտի 1» թույլ չտան: Մոտենում էր սեպտեմբերի 10-ի հավաքը, և Արթուրն ասել է, որ ոչ թե 1000 մարդ կարող է բերել, այլ 500, հետո դա դարձել է 100: Սեպտեմբերի 10-ին այդ հանրային քննարկմանը մասնակցել է մոտավորապես 40 հոգի մարդ, այն էլ ոչ թե Արթուրի կողմից հրավիրված, այլ իրեն ճանաչող, կամ իր բանաստեղծությունները ընթերցած, իր գաղափարներին ծանոթ մարդիկ: Այս ժամանակ արդեն Արթուրի հետ ծանոթացրել էր Նելլի Մինասյանին և Տիգրան Բոյաջյանին: Տեղյակ է նաև, որ մոտավորապես սեպտեմբերի վերջից մինչև հոկտեմբերի 10-ն ընկած ժամանակահատվածում այդ գյուղում ինչ-որ խնդիրներ են առաջացել որսորդական հրացանով կրակելու հետ կապված, և ոստիկանների տեսադաշտն են ընկել: Մի անգամ հեռախոսազրույցի ժամանակ Արթուրն իրեն ասել է, որ խնդիրներ ունի, իր հիշելով, ոստիկանության հետ, և եթե չլուծի, ապա կորած է: Դրանից հետո մի քանի օր չեն հանդիպել, իր ասելով գյուղում այդ խնդիրներն է լուծել: Հետո եկել է քաղաք և զանգել իրեն: Երբ հանդիպել են Օպերայի սրճարաններից մեկում, նա ասել է, որ ամեն ինչ կարգին է, բայց արդեն պետք է ուշադիր և զգույշ լինի: Հետո իմացել է, որ նա գնացել է գյուղ` այնտեղ հավաքած զենքերը Երևան տեղափոխելու համար: Դրան հաջորդող օրը միասին հանդիպել են Ազատության հրապարակում, խոսելուց հետո առաջարկել է գնալ տուն: Գնացել են Կայարանում գտնվող բնակարան, որտեղ այդ ժամանակ գտնվել են Ավետը և ևս մի քանի հոգի, որոնց չի մտաբերում, քանի որ այդ օրը նրանց առաջին անգամ է տեսել: Հյուրասենյակում դրված են եղել սպորտային պայուսակներ, որոնք Արթուրի ասելով եղել են գյուղի իրերը: Մտածել է, թե ուր են տեղավորելու: Որոշել է օգնել իրենց: Պայուսակները բացելուց նկատել է կանաչ գույնի զինվորական հագուստներ, հանել դրանք: Մյուսներն էլ բացել են մյուս պայուսակները, որոնց մեջ դասավորված են եղել Կալաշնիկովի 2 կամ 3 ինքնաձիգ, պահեստատուփեր, փամփուշտներ, հեռադիտակներ և ռացիաներ: Այդ ժամանակ հասկացել է, որ այս ամենը կատակ չէ: Արթուրը հայտարարել է, որ արդեն ժամանակն է հեղաշրջում անելու, որ ինքը բավականին ուժեղ է, որ որևէ ֆինանսական կախվածություն չունի և միակն է Հայաստանում, որ ինքնաֆինանսավորմամբ է ամեն ինչ անում: Դրա համար նա Ավետին ասել է, որ պետք է քարտեզներ գնել` Գյումրվա և Երևանի: Ավետի հետ ինքը և Տիգրան Բոյաջյանը գնացել են Հանրապետության հրապարակում գտնվող Նոյան Տապան գրախանութ, որտեղից Ավետը գնել է այդ 2 քարտեզները, հետո նրանք գնացել են Արթուրի մոտ, իսկ ինքը՝ իրենց տուն: Արթուրին դուր չի եկել իր հանդիպումները այլ անձանց հետ և այս թեմայով հաճախ ընդհարվել են: Հաջորդ օրը Արթուրի հետ երեկոյան գնացել է նրա տուն: Իր հիշելով, այդ քարտեզներն արդեն պատի վրա փակցված են եղել և մի քանի գնդասեղներով նշված են եղել քաղաքի ինչ-որ կետեր: Մոտեցել է քարտեզին և սկսել է հարցնել, թե որն ինչ է նշանակում: Նախ նա մի քանի փողոցներ է նշել, որոնց վրա ինքը գնդասեղներ է դրել, հետո ցույց է տվել ԱԺ, Կառավարության, Հանրային հեռուստաընկերության, Նախագահի նստավայրի տեղերը և ասել, որ դրանք կարևոր օբյեկտներն են: Նկատել է նաև այլ կետեր, որոնք Արթուրի ասելով, այն ճամփաներն են, որոնք փակվելու են: Այն հարցին, թե ինչպես են փակվելու, Արթուրը պատասխանել է. «Էսա տղեն կմտածի», նկատի ունենալով ինքն իրեն: Այդ ամենը լսելուց մոտ 10 րոպե հետո ասել է, որ պետք է դուրս գա, գործեր ունի, և շուրջ 15 րոպե հետո միասին դուրս են եկել: Ինքը գնացել է դեպի Մասիվ, իսկ նրանք հավանաբար ինչ-որ հանդիպման: Տուն գնալու ամբողջ ճանապարհին մտածել է, թե ինչի մեջ է ընկել և ինչ կարող է անել դուրս գալու համար: Որոշել է անվստահության մթնոլորտ ստեղծել խմբի մեջ: Հաջորդ օրը առավոտյան Արթուրը իրեն զանգել է և կանչել այդ բնակարան: Երբ գնացել է, Արթուրը տանը չի եղել, տանը միայն Ավետն է եղել և, իր հիշելով, նաև Ապարը: Ապարը բողոքել է, որ անգործության է մատնվել և բոլորը խաբում են և այլն: Մոտավորապես 20 րոպե տանը սպասել է Արթուրին: Նա տուն է եկել Տիգրանի և Ասյայի հետ՝ 2 մեծ տոպրակ ձեռքներին: Մոտ 5 րոպե անց տուն է եկել նաև Խաչիկը, ում տեսել է առաջին անգամ և դրանից հետո այլևս չի տեսել: Արթուրի բերած տոպրակների մեջ զինվորական համազգեստներ են եղել և 1 հատ էլ զինվորական կոշիկ: Նա 1 համազգեստը այդ կոշիկի հետ տվել է Խաչիկին և դուրս եկել տնից: Մոտավորապես հոկտեմբերի 10-ին կրկին հանդիպել է Արթուրի հետ այդ տանը: Այդ օրը հանդիպման ժամանակ ներկա են եղել Տիգրանը, Նելլին, Ավետը, Վաղոն, Ասյան, Մարինեն, այլ անձանց չի հիշում: Այդ օրը Արթուրն ասել է, որ արդեն ժամանակն է վճռական քայլերի, և հավանաբար գործողություն կսկսի հոկտեմբերի 26-ից 29-ը ընկած հատվածում: Արթուրին հարցրել է, որ դավաճան լինի, ինչ կանի: Արթուրը բոլորի ներկայությամբ հայտարարել է, որ եթե Աստված ոչ անի, դավաճան լինի, ամեն ինչ կմոռանա և կթողնի ու կզբաղվի մենակ դավաճանով: Որոշել է մինչ նշված օրը աստիճանաբար մտցնել այն միտքը, որ խմբի մեջ դավաճան կա, սակայն սկսել են կասկածել նրա վրա: Այդ ժամանակ Արթուրը նաև ասել է, որ ամեն մեկը ինֆորմացիա հավաքի ԱԺ, Կառավարության, Հանրայինի, նախագահական նստավայրի վերաբերյալ: Առանձին խոսակցության ժամանակ Արթուրին ասել է, որ դա իրենը չէ ու իր սրտով չէ: Նա իրեն ասել է, որ գիտի, բայց թող մնացածի մոտ ցույց չտա: Որոշել է Երևանից գնալ և դադարեցնել շփումները: Տեղափոխվել է Սևան, սակայն Արթուրը իրեն կանչել է քաղաք: Հասկանալով, որ դա հարցի լուծում չէ, և գիտակցելով, որ այդ խումբը կազմված է իսկապես հայրենասեր և ազգանվեր մարդկանցից, որոշել է մնալ խմբի մեջ և բոլորի հետ միասին կարողանալ դուրս գալ այդ ճահճից: Վերադարձել է Երևան և Արթուրին ասել, որ խմբի մեջ դավաճան կա: Դա Արթուրի վրա մեծ ազդեցություն է թողել և ըստ էության ցույց է տվել, որ հիասթափվել է արդեն, բայց ասել է, որ կպարզի, թե ով է: Հետո նույն բանը ասել է խմբի անդամներից Տիգրանին, Ավետին, Արթուրին, Նելլիին և այլ մարդկանց: Մի առիթով, երբ խոսել են, որ արդեն դավաճան կա իրենց մեջ, հարցրել է, թե ավելի լավ չէ՝ Արթուրը գնա նորից Քեսաբ, առավել ևս, որ իր պատմելով այնտեղ «Հայոց վահանը» և առավելապես ինքը մեծ հեղինակություն և հարգանք են վայելում: Նա ասել է, որ լավ բան է ասում և ցույց տվել, որ համաձայն է: Հիշյալ խոսակցությունից մի քանի օր հետո նա մեկնել է Լիբանան, իսկ հետո՝ նաև Իսպանիա: Մոտ մեկ շաբաթ անց նա վերադարձել է Հայաստան: Իրենք դարձյալ հանդիպել են, բայց նրա կողմից չի հիշատակվել ո՛չ կոնկրետ օր, և ոչ էլ գործողության կոնկրետ մանրամասներ: Նա գրեթե միշտ տարբեր հանդիպումների մեջ է եղել: Խմբի ներսում արդեն աստիճանաբար ձևավորվել է և՛ վախի մթնոլորտ, և’ դժգոհություն: Տիգրան Բոյաջյանի հետ զրույցներից մեկի ժամանակ վերջինս իրեն ասել, է որ խմբի ներսում խոսում են իր դավաճան լինելու հնարավորության մասին: Երբ ինքը Սասունցի Դավթի արձանի մոտ գնացել է հանդիպման Արթուրի հետ, նրանք նկատել են, որ իր հետևից մարդիկ են ման գալիս: Ավետն ասել է, որ հաստատ Կոմսն է հետևից բերել: Նույն խոսակցության ժամանակ նա նաև բողոքել է, որ Արթուրը ավելի շատ աղջիկներին է տեղ տալիս և ինքն արդեն հիասթափվել է այդ ամենից և էլ չի ուզում այդպես շարունակել: Իսկ դրանից մի քանի օր առաջ էլ նմանատիպ խոսակցություն է եղել նաև Գևորգի և Ակայի հետ: Երկուսն էլ դժգոհ են եղել թե՛ Արթուրի ծրագրից և թե՛ տիրող մթնոլորտից: Ական իրեն ասել է, որ ուզում է գնալ Ռուսաստանի Դաշնություն աշխատելու և սպասել ինչ-որ նորության այնտեղից: Դրանից հետո ինքը դարձյալ որոշել է վերադառնալ Սևան: Սևանում որոշել է այնպես անել, որ Արթուրը մտածի, թե այլևս բացահայտվել է և միակ ճանապարհը ամեն ինչ վերացնելն է: Այդ նպատակով նորից վերադարձել է Երևան, հանդիպել Արթուրի հետ: Այդ ընթացքում նրանք արդեն տեղափոխված են եղել Նորքում գտնվող առանձնատուն: Մոսկվա կինոթատրոնի մոտակայքում գտնվող մի սրճարանում հանդիպել է Արթուրին, Մարինեին, Նելլիին, Տիգրանին: Հանդիպման ժամանակ ասել է, որ իրեն հրավիրել են ոստիկանության բաժին, ասել են, որ ամեն ինչ գիտեն խմբի մասին և ցանկացած պահի կարող են բռնել, և որ իրենց հնարավորություն են տալիս ինքնակամ ամեն ինչ վերացնելւ: Ավելի համոզիչ երևալու համար ասել է, որ իրեն նույնիսկ ցույց են տվել Արթուր Վարդանյանի, Տիգրան Բոյաջյանի նկարները: Այդ ժամանակ զգացել է, որ իր ասածներին չեն հավատում: Արթուրի հարցին, թե եթե գիտեն, ապա ինչու չեն բռնում իրենց, պատասխանել է, որ գուցե սպասում են, որ բոլոր հնարավոր մասնակիցները հավաքվեն նոր կամ էլ չեն ցանկանում, որ մեծ աղմուկ լինի: Ակայի հետ ծանոթացել է 2015թ-ի սեպտեմբերին: Այդ ժամանակ երեկոյան հանդիպել է Արթուրի հետ, ում հետ եղել է նաև Արկադի Մարդոյանը, ում հետ նա ծանոթացրել և ասել է, որ շատ հայրենասեր տղա է: Այդ օրը մոտ կես ժամ զրուցելուց հետո Արթուրը ասել է, որ իրենք ճամփա ունեն գնալու: Հետագայում Արթուրից իմացել է, որ նա գնում է Սպիտակում գտնվող ինչ-որ գյուղում գտնվող իր պապական տուն և որ այնտեղ են գտնվել իր խմբի անդամները: Անձամբ այդ գյուղում չի եղել, սակայն այդ հանդիպման օրը Արթուրը Ակայի հետ մեկնել է այդ գյուղ: Հետագայում Արթուրից, ինչպես նաև խմբի այլ անդամներից, մասնավորապես` Տիգրանից, Նելլիից, Ակայից և այլ անձանցից լսել է, որ գյուղի այդ տանը հավաքվել են Արթուրը, Ական, Գևորգը, Ավետը, Վաղոն, Ասյան, Նելլին, Տիգրանը և Արթուր Եղիազարյանը, և իրենց պատմելով, այդ գյուղում Արթուրի հետ միասին երդում են տվել: Ական, չնայած Արթուրին ցույց չի տվել, բայց միշտ իր մոտ բողոքել է, մի անգամ նույնիսկ ասել է, որ վարկ է ուզում բանկից վերցնել, որպեսզի Ռուսաստան գնա: Երբ Արթուր Վարդանյանը պլանավորել է կատարել հեղաշրջում, նա առանձնացրել է 4 կետ, որոնք իր ասելով պետք է վերցնել հսկողության տակ: Այդ կետերից է եղել Հանրային հեռուստաընկերության շենքը, որը Արթուրի ասելով պետք է աղջիկները վերցնեին իրենց հսկողության տակ: Աղջիկներից Նելլին, Մարինեն և Ասյան զբաղվել են Հանրայինի ուսումնասիրմամբ և իրենք պետք է մասնակցեին այդ գործողությանը: Այդ օբյեկտը ուսումնասիրելու նպատակով աղջիկները Հանրային հեռուստաընկերության աշխատակից Արման Հայրապետյանի հետ մտել են հեռուստաընկերության տարածք: Հաջորդ օբյեկտը, ըստ Վարդանյանի, պետք է լիներ ՀՀ Ազգային Ժողովի շենքը, որը ըստ իրեն գրավելու էր ինքը` ազատամարտիկների աջակցությամբ: Նախագահական նստավայրը, ըստ Վարդանյանի, պետք է վերցներ Ավետիս Բարեյանը` ազատամարտիկների մեկ այլ խմբի հետ: Իսկ Կառավարության շենքով, հետագայում իրեն հայտնել է, որ ինքը և Արկադի Մարդոյանը պետք է զբաղվեին: Սակայն մինչ այդ, դեռ այն ժամանակ, երբ Վարդայնանը ինտենսիվորեն զենք-զինամթերքով է հետաքրքրվել կամ ձեռք բերել, հայտնել է, որ չի մասնակցի ՀՀ կառավարության շենքի հետ կապված նշված գործողությանը, և որ դա խելահեղություն է: Իր իմանալով հետագայում նա արդեն փոխել է այդ ծրագիրը նախնական ձևից: Արթուրը Կառավարության շենքի մասին իր ներկայությամբ ասել է նաև Արկադի Մարդոյանին, որը արտաքուստ համաձայնության նշան է ցույց տվել` գլխով և աչքերով ցույց տալով, որ համաձայն է, իսկ հետագայում իրեն ասել է, որ դա ինքնասպանություն է: Ական խմբի մեջ եղել է այն եզակիներից, որ դժգոհ է եղել Վարդանյանի ծրագրերից և եթե ոչ անձամբ Վարդանյանին, ապա խմբի մյուս անդամների մոտ երբեմն բարձրաձայնել է…»:
Ա. Պողոսյանը 17.04.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Մի անգամ Ապարն իրեն է տվել 1 հատ ինքնաձիգ, որը ինքը փոխանցել է Արթուր Վարդանյանին: Դա եղել է 2015թ. մոտավորապես սեպտեմբեր ամսին: Արթուրն իրեն ասել է, որ Վահագնի մեքենայով գնա Ապարին տեսնելու, քանի որ Ապարը նրան բան է խոստացել տալ: Արթուրը կանչել է Վահագին ու ասել, որ իր հետ գնա տեղ, գումարը վերադառնալուց կվճարի: Վահագնի հետ գնացել են Ապարի ասած տուն, որի տեղը ճանապարհին Ապարն իր հեռախոսով Վահագնին բացատրել է: Այդ տունը իր հիշելով, գտնվել է հեռուստաաշտարակի ներքևի հատվածում: Հասնելով տեղ, մի առանձնատան դիմաց սպասել են Ապարին: Մի 5 րոպե անց Ապարը դուրս է եկել, բարևել է ու ասել, որ մի քանի րոպե սպասեն` մինչև գա ու նա ետ է գնացել: Մոտ 10 րոպե հետո Ապարն իրեն անծանոթ մի տղամարդու հետ դուրս է եկել առանձնատան դարպասներից` մի պարկով: Պարկից դուրս ցցված է եղել ինքնաձիգի կրակմարիչը, հենց այդ ժամանակ իմացել է, որ այդ պարկի մեջ ինքնաձիգ է: Պարկի ծանրությունից ակնհայտ է եղել, որ պարկի մեջ միայն այդ ինքնաձիգը չէ, սակայն ինքը պարկը չի բացել և չի նայել, թե մեջն ուրիշ ինչ կա: Մինչ այդ Վահագնը արդեն բացել է ավտոմեքենայի բեռնախցիկը: Վահագի հետ պարկը բռնել են և դրել ավտոմեքենայի բեռնախցիկի մեջ: Դրանից հետո, գնացել են Արթուրի` Կայարանի մոտ գտնվող բնակարանը: Ինքը զանգել է Արթուրին և ասել, որ հասել է իրենց շենքի մոտ: Արթուրը Վահագնի մեքենայի գումարն ուղարկել է, չի մտաբերում Տիգրանի հետ, թե Ավետի հետ: Գումարը կամ Ավետը, կամ Տիգրանը տվել են Վահագնին, իսկ իրեն Վահագնը տարել է Մասիվ` իր բնակարան: Սրբուհի Վարդանի Այվազյանին ճանաչել է, նրան մի քանի անգամ հանդիպել է: Առաջին անգամ նրա հետ հանդիպել է 2015թ. ապրիլ ամսին, երբ Արթուր Վարդանյանը Հայաստան է եկել Հայոց Ցեղասպանության 100-ամյա տարելիցին նվիրված միջոցառումներին մասնակցելու համար: Այդ ժամանակ, հանդիպել է Արբուհի Այվազյանի հետ, ով Արթուրի ասելով «Հայոց վահան»-ի անդամներից է եղել: Հետագայում ևս մի քանի անգամ հանդիպել է Սրբուհի Այվազյանին` Արթուրի և ևս մի քանի հոգու հետ: Սրբուհին հիմնականում համակարգչի հետ կապված ինչ-որ աշխատանքներ է կատարել Արթուրի համար: Երբ ինքը զբաղվել է քաղաքացիական նախաձեռնությամբ, Արթուրն իրեն ասել է, որ նախաձեռնության էջը Սրբուհին կարող է օգնել, որպեսզի շատ հետևորդներ ունենա: Որոշ առումով օգնել է: Բացի այդ, համացանցով /ֆեյսբուքով/ Սրբուհին իր տվյալներն է ուզել, ասելով, որ Արթուրն ասել է, որպեսզի նա «Հայոց վահան»-ի անդամների արխիվ սարքի: Ինքը դրա համար Արթուրի հետ վիճել է, քանի որ նախ չի ցանկացել, որ իրեն անդամագրեն, և հետո էլ, այդ ժամանակ արդեն իմանալով Արթուրի ծրագրերը, արդեն հասկացել է, թե վերջն ինչ է լինելու: Արթուրին բացատրել է, որ բռնվելու դեպքում, արխիվում գրանցված բոլոր անդամները, անկախ նրանից թե ինչ կապ ունեն նրա և նրա ծրագրերի հետ, խնդիր կունենան և մեխանիկորեն կդիտվեն որպես հանցագործներ: Այնուհետև, Սրբուհուն ասել է, որ ինքը Արթուրի հետ պայմանավորվել է, հարկավոր չէ արխիվ սարքել: Ինքը ենթադրել է, որ Սրբուհին տեղյակ է եղել Արթուրի` Հայաստանում զինված հեղաշրջում իրականացնելու ծրագրերի մասին, քանի որ նա, Արթուրի ասելով, «Հայոց վահան»-ի անդամ է եղել, և ինչպես ինքը նկատել է, հաճախակի է կապ ունեցել Արթուրի հետ: Աղասի Մարտիրոսյանին ճանաչել է, նրան 2015թ.-ի նոյմեբերի 22-ին տեսել է Արթուր Վարդանյանի` Նորքում վարձակալած տուն այցելելիս: Այդ օրը առաջին անգամ է այցելել այդ առանձնատուն: Նոր մարդիկ են եղել այնտեղ, այդ թվում՝ Աղասը: Նախորդ ցուցմունքներում նշել է, որ տվյալ օրը Հրանտի ավտոմեքենայով օպերայի մոտից երկու իրեն անծանոթ տղամարդկանց են տարել Նորքի տուն, դա հենց այդ օրն է եղել: Աղասի Մարտիրոսյանին ներկայացնելիս, Ապարը ասել է, որ նա հերոս է և հերոսի ազգական: Ապարի ասելով՝ նա 1999թ. հոկտեմբերի 27-ին ՀՀ Աժ-ում զոհված Արմենակ Արմենակյանի ազգականն է: Այդ օրը Արթուր Վարդանյանը ծանոթացել է նոր մարդկանց հետ և նրանց կարծիքներն է հարցրել Հայաստանի ներկայի և ապագայի մասին: Սկզբից Արթուրը հարցրել է, թե ով ինչ կարծիք ունի Հայաստանում իշխանափոխություն կատարելու հարցի վերաբերյալ, քանի դեռ Արցախի ազատագրված շրջանները չեն վերադարձվել: Բոլորը դժգոհ են եղել Հայաստանի ներկա վիճակից: Տվյալ հանդիպմանը քննարկվել է նաև զինված հեղաշրջում կատարելու տարբերակը: Հայկ և Հրանտ Վարդանյանները Արթուր Վարդանյանի հորեղբոր տղաներն են: Հայկ Վարդանյանը 1 կամ 2 օր առաջ էր վերադարձել Հայաստան` արտագնա աշխատանքից և չէր կարող որևէ առնչություն ունենալ, իսկ Հրանտ Վարդանյանը մի քանի անգամ իր մեքենայով տեղից տեղ է տեղափոխել Արթուրին, երբ այլ մեքենա չի եղել, նրանք իր ներկայությամբ չեն մասնակցել որևէ թեմայի քննարկմանը: 2015թ. նոյեմբերի 22-ին ինքը և Հրանտ Վարդանյանը վերջինիս մեքենայով Ապարին, Ավետին, և ևս 1 կամ 2 հոգու Օպերայի մոտից տարել են Արթուրի` Նորքում վարձակալած առանձնատուն: Տանն իր եղած ժամանակ Հայկ և Հրանտ Վարդանյանները գտնվել են 1-ին հարկում: Ինքը և Արկադի Մարդոյանը գնացել են Մելիք Ադամյան փողոց, որտեղից քայլել են Կառավարության մոտով, սակայն ոչ ուսումնասիրելու, կամ ինչ-որ բան պարզելու համար: Այդ ուղղությամբ որևէ գործողություն չեն կատարել, քանի որ արդեն հիասթափված են եղել: Քայլելու ժամանակ Ական իրեն ասել է, որ նա ուղղակի սպասում է, թե երբ է բանկը վարկ տալու, կամ մի այլ տեղից գումար ճարելու, որպեսզի մեկնի Ռուսաստանի Դաշնություն՝ արտագնա աշխատանքի: Քայլելու ընթացքում զրուցել են նաև Արթուրի Վարդանյանի ծրագրերի մասին, և ինքն էլ Ական էլ, համաձայն չեն եղել: Ական րոպե առ րոպե սպասել է, թե երբ պիտի Հայաստանից մեկնի: Այդպես խոսելով հասել են կանգառ, որտեղից Ական պետք է գնար Դավիթաշեն, իսկ ինքը՝ Մասիվ: Վազգեն Սիսիլյանի հետ հանդիպել է մոտ 2 տարի առաջ, «ԱՍԱԼԱ»-ի գործողությունների և Հայ Դատի հետ կապված մի միջոցառման ժամանակ: Գիտի, որ Արթուր Վարդանյանը Վազգեն Սիսիլյանի հետ հանդիպել է, և Արթուրի ասելով՝ խոսել են Սիրիայի հայ համայնքի մասին և Քեսաբի մասին: Այդ հանդիպումից այլ տեղեկություններ չգիտի…»:
Ա. Պողոսյանը 07.06.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Ուսումնասիրելով ՌԴ քաղաքացի Սպարտակ Հակոբի Խոստիկյանի լուսանկարը` հայտնել է, որ չի ճանաչում նրան և չի կարող ասել, թե լուսանկարը ոնց է հայտնվել իր համակարգչի մեջ: Ուսումնասիրելով Արթուր Վարդանյանի լուսանկարը մի տղամարդու հետ՝ Վարդանյանի հոր գերեզմանի մոտ, հայտնում է, որ այդ լուսանկարն ինքն է ներբեռնել համացանցից` «Հայոց վահան» ֆեյսբուքյան էջից՝ 2015 թվականի ապրիլ-մայիս ամիսներին: Վարդանյանի կողքին կանգնած տղամարդու անունն է Մայք, ով բնակվում է Լիբանանում, ում ինքը տեսել է մեկ անգամ, բայց չի հիշում՝ երբ, որտեղ և ինչ պայմաններում: Տեղյակ է, որ Մայքն Արթուրի հետ ծանոթացել է Լիբանանում: Ուսումնասիրելով լուսանկարը, որում պատկերված են Սրբուհի Այվազյանը, Արթուր Վարդանյանը, Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Մայքը, Սիլվա Կանկռունին և նրանց հետ ևս 5 անձինք՝ կանգնած Արթուրի հոր գերեզմանի մոտ, հայտնել է, որ նշված լուսանկարը նույնպես բեռնել է համացանցից` «Հայոց վահան» ֆեյսբուքյան էջից՝ 2015 թվականի ապրիլ-մայիս ամիսներին: Ուսումնասիրելով Սիլվա Կանկռունու և Մայքի լուսանկարը՝ հայտնել է, որ նշված լուսանկարը նույնպես բեռնել է համացանցից` «Հայոց վահան» ֆեյսբուքյան էջից՝ 2015 թվականի ապրիլ-մայիս ամիսներին, բայց ոչինչ չի կարող ասել, թե ինչ կապ ունեն Մայքը և Կանկռոունին միմյանց հետ: Ուսումնասիրելով լուսանկարը, որում միասին կանգնած 4 անձինք են, 2-ի ձեռքում՝ «Շնորհակալագիր»՝ հայտնել է, որ լուսանկարում աջից առաջին անձին է միայն ճանաչում, նրա անունն է Արտակ, ով Ֆրանսիայում աշխատել է որպես լրագրող, մյուս երեքին չի ճանաչել, լուսանկարը ներբեռնել է Արտակի ֆեյսբուքյան էջից, վերջինի հետ ծանոթացել է 2014 թվականին, երբ վերջինս իրենից հարցազրույց է վերցրել Քեսաբի մասին, քանի որ ինքն այդ ժամանակ ակտիվ հասարակական գործունեությամբ է զբաղվել: Ուսումնասիրելով Աննա Պետրոսյանի տվյալներով ՀՀ քաղաքացու անձնագրի լուսանկարը, հայտնել է, որ լուսանկարում պատկերված աղջկան տեսել է մեկ անգամ` 2015 թվականի մայիս ամսին՝ Օպերայի վարչական շենքի տարածքում: Աննան «ֆեյսբուքում» կարդացել է իր հոդվածները և մոտենալով իրեն՝ ասել, որ ցանկանում է աջակցել, բայց ինքը չի վստահել, և այդ աղջիկը, հասկանալով դա, իր ֆեյսբուքյան էջին է ուղարկել նշված անձնագրի լուսանկարը, որպեսզի երևի թե ինքը հավատա, որ նա կեղծ անձնավորություն չէ: Այդ աղջկա հետ այլևս կապ չի պահել, իսկ լուսանկարը մնացել է համակարգչում: Ուսումնասիրելով լուսանկարը, որում պատկերված են եղել ինքը, Նելլի Մինասյանը, Տիգրան Բոյաջյանը և ևս մեկ անձնավորություն, հայտնել է, որ նշված անձի անունը չի հիշում, բայց նա «Ոչ սահմանադրական բարեփոխումներին» ակցիայի մասնակիցներից է, նշված նկարն արվել է 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ին: Ուսումնասիրելով Արթուր Վարդանյանի հետ տարբեր անձանց լուսանկարներ, որոնցում որոշ մարդկանց դեմքեր փակված են, հայտնել է, որ այդ ժամանակաշրջանում ինքը նրանց հետ կապ չի ունեցել, չի կարող ասել՝ ովքեր են, լուսանկարները նկարվելու ժամանակ էլ այնտեղ չի եղել: Ուսումնասիրելով «Կապիտալ Վան Բանկ»-ի 3 էջանոց փաստաթուղթը, հայտնել է, որ այն պատկանում է կնոջ եղբորը` Սամվել Դավթյանին: Նշված փաստաթղթից ինքը տեղեկություն չունի, քանի որ իրենը չէ, և դրա առկայությունը համակարգչում բացատրել է նրանով, որ նշված համակարգչից օգտվել են նաև ընտանիքի մյուս անդամները: Ուսումնասիրելով «Մեր պատերազմը դեռ չի ավարտվել….» վերնագրով 2 էջանոց փաստաթուղթը, հայտնել է, որ դա իր հոդվածն է, որտեղ արտացոլված են իր մտքերն ազգի ներկայի և ապագայի մասին, որը գրել է ինքն իր համար: Ուսումնասիրելով «Հայոց վահան» ինքնապաշտպանական հայդուկային ջոկատ» վերնագրով 3 էջանոց փաստաթուղթը, հայտնել է, որ դրանում առկա է մի նախագիծ, որն ինքը ստեղծել է 2014 թվականի օգոստոսին Ղարաբաղյան հայտնի դեպքերի ժամանակ` զգալով, որ զինվորի կողքին պարտավոր են կանգնել նաև երիտասարդները, ովքեր վայելում են խաղաղությունը: Հոդվածում նշված է եղել, որ պետք է հանդերձանք և սպառազինություն ապահովել ՀՀ ՊՆ և ԼՂՀ ՊԲ համար, չէր լինելու ոչ մի անօրինական քայլ, և ամեն ինչ պետք է արվեր պետության հետ համագործակցելով և թույլտվությամբ: Փաստաթղթի վերջում նշված մարտիկների թվում գրված է իր անունը և Սարգիս Ռշտունի, ով իր նախաձեռնությունը կարդացել է ֆեյսբուքյան էջով և պատրաստակամություն հայտնել մասնակցելու, սակայն ինքն այդ անձին երբևէ չի տեսել: Նշված հարցով դիմել է պաշտպանության նախարարությանը, որտեղից պատասխան է ստացել, որ անհրաժեշտություն չկա ներկայում՝ օգնելու տղաներին, և եթե լինի, իրենք կտեղեկացնեն: Նշված փաստաթուղթը որևէ կապ չի ունեցել Արթուր Վարդանյանի ստեղծած խմբի հետ, քանի որ այդ ժամանակ դեռևս այն գոյություն չի ունեցել, իսկ անունը դրել է ինքը: Ուսումնասիրելով, ««Հայոց խորհուրդ» հայրենասիրական ՀԿ» վերնագրով 13 էջանոց փաստաթուղթը, հայտնել է, որ այն 2015 թվականի ապրիլի 17-ին հիմնադրած «Հայոց խորհուրդ» հայրենասիրական ՀԿ կանոնադրությունն է, որը որևէ կապ չի ունեցել Արթուր Վարդանյանի և նրա կողմից ստեղծած խմբի ու դրանց գործողությունների հետ: Մյուս 2 էջանոց փաստաթուղթը պարունակել է նույն բովանդակությունը, բայց առանձնացված են կազմակերպության նպատակները: Ուսումնասիրելով «Ազգային ճակատ» վերնագրով 2 էջանոց փատաթուղթը, հայտնել է, որ նրանում արտացոլված են դաշինք ստեղծելու նպատակները և գործունեության համառոտ կարգը, որը պետք է հետագայում դառնար կուսակցություն, սակայն ոչ մի բան չի արվել, և դա ոչ մի կապ չի ունեցել Արթուր Վարդանյանի ու նրա կողմից ստեղծած խմբի հետ…»:
Ա. Պողոսյանը 20.09.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Պնդում է նախորդ ցուցմունքները, չի ընդունում իրեն առաջադրված մեղադրանքը…»:
Արա Պողոսյանը վերը նշված իր ցուցմունքները պնդել է Գառնիկ Մարգարյանի (Հատոր 14 գ.թ. 94-95, 168-69), Խաչիկ Ավետիսյանի (Հատոր 15 գ.թ. 43-44), Արթուր Եղիազարյանի (Հատոր 15 գ.թ. 45-46, 54-56) և Վահագն Սալնազայրանի (Հատոր 20 գ.թ. 206-207) հետ առերես հարցաքննությունների ընթացքում։
(Տես` հատոր 2 գ.թ. 83-85, 91-93, hատոր 4 գ.թ 151-157, hատոր 5 գ.թ. 150-157, hատոր 6 գ.թ. 114, hատոր 7 գ.թ. 61-62, 153-156, hատոր 9 գ.թ. 104-109, hատոր 12 գ.թ. 149-157, hատոր 20 գ.թ. 203-205, hատոր 30 գ.թ. 170-172, հատոր 35 գ.թ. 43, դատական նիստի արձանագրություը):
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Արա Պողոսյանը հայտնել է, որ պնդում է դատաքննական ցուցմունքը, նախաքննության ժամանակ պաշտպան չունենալն իր ցակությունը չի եղել, իրեն ասել են, որ իր միակ պաշտպանը քննիչն է: Ինքը քննիչին պատմել է իրականությունը, ինչից հետո վերջինս սկսել է իրեն թելադրել ցուցմունքներ` իր պատմածին կատարելով ավելացումներ: Այս ամբողջ գործը հիմնված է կես ճշմարտությունների հիման վրա: Երբ ինքը Վահագն Սալնազարյանի հետ գնացել է Ապարի ետևից, վերջինս ասել է գործեր ունի, գնում է ընկերոջ տուն, այդ պատճառով իրենց հետ չի գնացել: Մեկ անգամ էլ Վահագն Սալնազարյանի մեքենայով Արցախ ուխտագնացության են գնացել: Որքան տեղյակ է, Վահագն Սալնազարյանին վճարվել է իր ծառայությունների դիմաց: Վլադիմիր Առաքելյանին չի ճանաչել, վերջինիս նկարն առաջին անգամ ցույց են տվել քննչական մարմնում, ինքն ուղղակի անկեղծորեն պատմել է, որ մեկ անգամ գնացել է Եղվարդ, քննչականում ասել են` դե որ գնացել ես Եղվարդ, ուրեմն այսպես կգրես: Իր կարծիքով պետք է եղել, որ այս ամեն ինչը գրվեր, գրվել է: Ինքը քննչական մարմնում պատմել է, որ ունեցել է ծառայակից ընկեր Հարութ անունով, վերջինս իրեն փոխանցել է գազային ատրճանակ, որպեսզի այն տա վերանորագման: Քննչական մարմնում իր ասածը փոխել են գործով անցնող անձ Հարություն Սարիբեկյանի վերաբերյալ: Ինքը Հարություն Սարիբեկյանին չի ճանաչել: Խաչիկ Ավետիսյանին մեկ անգամ տեսել է Արթուր Վարդանյանի բնակարանում, բայց ոչ այն համատեքստում, որը նկարագրված է իր նախաքննական ցուցմունքում կամ առերես հարցաքննության ժամանակ: Խաչիկ Ավետիսյանի հետ այդտեղ չի ծանոթացել, չի շփվել: Արթուր Վարդանյանի հետ հանդիպումների ժամանակ զրուցել են զուտ քաղաքացիական նախաձեռնության և սահմանադրական բարեփոխումների մասին, Արցախի մասին խոսել են հպանցիկ: Արթուր Վարդանյանը երբևէ որևէ հանդիպման ժամանակ չի խոսել հեղաշրջման մասին: Առաջին անգամ ոստիկանությունից դուրս է եկել ուսման հետ կապված, քանի որ պետք է ունենար մագիստրոսի դիմպլոմ, որպեսզի զինվորական կոչում ստանար, բայց քանի որ հետաձգվել է, այդ պատճառով դուրս է եկել աշխատանքից և զբաղվել այլ աշխտանքով: 2-րդ անգամ դուրս է եկել աշխատանքից ուսման հետ կապված, քանի որ հնարավոր չէ եղել առկա ուսուցմամբ հաճախել աշխատանքի: Իր համակագչի մեջ եղել է կուրսային աշխատանք, որը վերաբերել է ոստիկանության և Ներքին գործերի նախարարության համեմատական վերլուծությանը: Համակարգչի մեջ եղել են նաև այլ բազմաթիվ ուսումնական նյութեր: Դրանք ընդամենն եղել են գիտական աշխատանքի նյութեր, դրանց մեջ որևէ պատժելի բան չի եղել և ինքը դրանք չի քարոզել: Իր կարծիքով փողոցային պայքարի միջոցները կրել են ռադիկալ բնույթ և իր համար ընդունելի չեն եղել: Ինքնաթիռի մասին առաջին անգամ լսել է քննիչից, ինքն ընդամենը իր կարծիքը, դիրքորոշումն է արտահայտել ինքնաթիռի խոցման վերաբերյալ, հետո այդ ամենը ձևակերպվել է որպես ցուցմունք:
/Տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/:
Ամբաստանյալ Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ բոլորը գիտեն, թե քննչական մարմիններում ինչ է կատարվում և ինչ մեթոդներ են կիրառվում` իրենց ցանկալի արդյունքին հասնելու համար: Գործում շատ կան ոչ այնքան լուրջ, երբեմն դեկորատիվ, մանկան խաղ հիշեցնող փաստեր: Նախաքննական մարմնում իրեն ներկայացրել են մի ցուցակ, որն ըստ իրենց խոսքերի՝ ներկայացվել է որպես Արթուր Վարդանյանի կողմից գրված, և իրենից մեկնաբանություն են պահանջել դրա վերաբերյալ, որն ինքը տեսել է առաջին անգամ: Այդ ցուցակում եղել են անուններ, դրանց դիմաց թվեր: Այդ օրն այդ ցուցակի վերաբերյալ տված բացատրությունը չի պնդում, այդ ցուցակում տեղ գտած անձանցից շատերին անգամ չի ճանաչել: Արթուր Վարդանյանի՝ Սպիտակում գտնվող պապենական տանը եղել է 2-3 անգամ` 2-3 օրով: Չի մասնակցել ոչ մի երդման: Չի նկարվել ոչ մի նկարում: Գործում գտնվող նկարում զենքը ձեռքինը ինքը չէ: Սպիտակում կատարել են առավելագույնը 3 ժամանոց նախավարժանք, ինչը ներկայացվել է որպես հատուկ ռազմական պատրաստության դասընթաց: Այդ նախավարժանքը կատարվել է առանց նախապես պլանավորման: Իր նախաքննական ցուցմունքում խոսվում է Արթուր Վարդանյանի հետ կապված 2 Գառնիկների մասին` առանց ազգանունները նշելու, չի իմացել, որ նշի: Հետո այնպես է ստացվել, որ հետագայում իր ցուցմունքներում նշել է նրանց անունները: Կալանքի տակ գտնվելով ինչպե՞ս է կարողացել նույնականացնել այդ անձանց. այս պարագայում պարզ է քննիչի կողմից միջամտությունը և ուղղորդումը: Իրականում ոչինչ էլ տեղի չէր ունենալու, իր գնահատմամբ ոչ իրատեսական է եղել ո՛չ հեղափոխության, ո՛չ Սիրիա և ո՛չ էլ Արցախ գնալու մասին խոսակցությունները: Ակնհայտ է, որ եթե Արթուր Վարդանյանը ցանկանար այս գործով անցնող անձանց միջոցով գործողություններ անել, ապա այդ անձանց չէր ընտրի առաջին պատահածներից, ում հետ նոր էր հասցրել ծանոթանալ:
Ի պատասխան առաջադրված հարցերի՝ հայտնել է, որ իր նկատմամբ ֆիզիկական բռնություն չի գործադրվել: Ցուցմունքները գրվել են քննիչի առաջարկությամբ, իր ցանկությամբ և քննիչի անմիջական միջամտությամբ: Եղել են մտեքեր, որ քննիչն է թելադրել, եղել են մտքեր, որ բացառվել են, տեղ չեն գտել իր ցուցմուքում: Ա. Վարդանյանի հետ ծանոթացել է Արա Պողոսյանի միջոցով: Սկզբից հանդիպել են տարբեր սրճարաններում, այնուհետև` Արթուրը մի քանի անգամ հրավիրել է իր տուն և ինքը գնացել է: Այն 9-ը հոգին, ում Ա. Վարդանյանի տանը նոյեմբերի 25-ին ձերբակալել են, վերջիններս, այդ թվում և ինքը, ժամանակ առ ժամանակ գիշերել են Արթուրի տանը և իր այցելությունների ժամանակ այդ տանը տեսել է նրանց: Դահլիճում գտնվող անձացից մի քանիսին ճանաչել է զուտ որպես ազատամարտիկների: Չի ճանաչել Վլադիմիր Առաքելյանին, Վահան Շիրխանյանին, Հարություն Սարիբեկյանին: Անտոն Թոթոջյանն եղել է իր գյուղի հոգևոր հովիվը: Չի մտաբերում ինչ պայմաններում է տեսել, բայց տանը զենք տեսել է: 1-2 զենքի տեղափոխման ակամայից ինքն էլ է մասնակցել, զուտ ֆիզիկական ներկայությամբ, գործուն միջամտություն չի ունեցել: Տեղափոխման մեկ դեպք հիշում է, այն տեղափոխվել է Գյումրիից Երևան: Զինվորական հանդերձանք ասվածը ինքը կորակեր որպես որսորդական հանդերաձանք կամ բանվորական: Տեսել է նաև փափուշտ, զրահաբաճկոն: Արթուր Վարդանյանի տանը տեսել է ՀՀ քարտեզը, բայց չի մտաբերում այն եղել է պատին փակցված, թե սեղանին դրված: Այդ քարտեզի վրա եղել են իր համար անհասկանելի նշումներ, չի հիշում ինչ նշումներ են եղել: Հանրային հեռուստաընկերության շենքում չի եղել, բայց մոտակայքում գտնվել է: Այդտեղ գնացել է անձնական հետաքրքասիրությունից ելնելով, նման կերպ շատ վայրերում է լինում: Ինքը մասնակցել է Արա Պողոսյանի կազմակերպած նախաձեռնությանը: Չի մտաբերում այդ նախաձեռնության մասին Արթուր Վարդանյանի հետ խոսել է, թե` ոչ: Ա. Վարդանյանի հետ հանդիպման ժամանակ խոսել են տարբեր թեմաներից, մասնավորապես` Սիրիա մեկնելու, բայց ներկա պահին չի մտաբերում, թե ինչ են խոսել: Ինքը Սիրիա գնալու հետաքրքրություն ունեցել է, ցանկություն` չի կարող ասել: Ցանկացել է Սիրիայի անտիկ շրջանի մշակույթին ծանոթանալ: Լեռնային Ղարաբաղ գնալու մասին խոսակցություն եղել է, քանի որ այնտեղ միշտ էլ վտանգ է եղել: Չի մտաբերում, թե ումից, բայց լսել է, որ հայր Անտոնը ֆինանսավորում է Արթուրին, բայց չգիտի դա իրականություն է, թե` ոչ, ինչպես նաև չգիտի նաև, թե ինչի համար է ֆինանսավորել: Ինքն Անտոն Թոթոնջյանի հետ անձնական մտերմություն չի ունեցել և վերջինիս հետ որևէ հարցի շուրջ չի զրուցել: Արթուր Վարդանյանի խնդրանքով գնացել է Սահմանադրական դատարանի մոտ, բայց առանց հստակի ցուցումի, ուղղակի ասել է` գնա, տես ի՞նչ կա: Ի դեպ, հետո չի էլ հարցրել ինչ կար, ինչ էր կատարվում: Արթուրը չի հարցրել, ինքն էլ չի պատմել: Գնացել է կանգնել, նայել է շենքի ճարտարապետական տեսքն է գնահատել: Քանի որ նախշերին է նայելուց եղել, չի ֆիքսել քանի հարկ է ունեցել շենքը և քանի մուտք: Մեկ անգամ Գևորգ Ջնդոյանն է ուղեկցել իրեն Սահամանադրական դատարանի մոտ, բայց չի հիշում վերջինս մնացել է, թե ինքը միայնակ է կանգնել, նայել: Ինքը Սահմանադրական դատարանի մոտ գնացել է 1-2 անգամ: Այլ շենքեր ուսումնասիրելու չի գնացել:
/Տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանն արձանագրելով, որ մեղադրյալի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները:
Տ. Բոյաջյանը 01.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Արթուր Վարդանյանին ճանաչել է 2015 թվականի սեպտեմբերի կեսերից, վերջինիս հետ ծանոթացրել է Արա Պողոսյանը, հանդիպել են «Մեղեդի» սրճարանում: Իր հայրը ևս ազատամարտիկ է եղել և զրույցի ընթացքում Արթուրի հետ ընդհանուր եզրեր են գտել: Ինքն Արայի հետ հաճախ է հանդիպել «Ո՛չ սահմանադրական բարեփոխումներին» նախաձեռնության գործերով, որին մասնակցել է: Արթուրին իրենց հավաքներին ու երթերին չի տեսել: Մեկ անգամ Արայի հետ գնացել է Արթուրի՝ «Վստրեչի» տուն: Մեկ անգամ էլ դարձյալ սրճարանում ընդհանուր հանդիպան ժամանակ, որին ևս 7-8 հոգի են եղել, առանձնացել է Արթուրի հետ և խնդրել իրեն էլ տանել Սիրիա՝ կռվելու: Արթուրը մերժել է՝ ասելով որ ինքը փոքր է: Դրանից հետո մի քանի անգամ հյուր է գնացել «Վստրեչի» տուն: Մեկ անգամ նույնիսկ մնացել է: Հետո ձերբակալության նախորդ օրը ՝ Նորքի տուն է գնացել և գիշերել, որտեղից էլ իրեն ձերբակալել են: Տանը հիմնականում հանդիպել է իր հետ ձերբակալված 9 անձանց և ևս մի քանի հոգու: Մի անգամ, տեսնելով, որ Արթուրը Կալաշնիկով է մաքրում, խնդրել է իրեն տալ, և ինքն էլ է սկսել զենք մաքրել: Մտածել է, որ որսորդական խանութից է գնվել: Ավելորդ հարցեր Արթուրին չի տվել…»:
Տ. Բոյաջյանը 09.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Մասնակից է եղել Արթուր Վարդանյանի ստեղծած հանցավոր խմբին, իրենք պետք է զինված հարձակում գործեին Երևանում գտնվող 5 օբյեկտների վրա` Ազգային ժողով, Նախագահական նստավայր, Սահմանադրական դատարան, Կառավարության շենք /վերջին 2-ը վերջնական չի եղել/ և Հանրային հեռուստաընկերություն ու դրան հարակից հեռուստաաշտարակ: 25.11.2015թ. խուզարկության ժամանակ Նորքի տանը իր հետ գտնված ևս 9 անձինք` Գևորգ Ջնդոյանը, Արթուր Վարդանյանը /կազմակերպիչ/, Արթուր Եղիազարյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Ավետիս Բարեյանը, Նելլի Մինասյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Մարինե Կաթանյանը և Արման Հայրապետյանը պետք է մասնակցեին այդ զինված հեղաշրջմանը: Սկզբում ծանոթացել է Արա Պողոսյանի հետ, ով «Ֆեյսբուք» սոցիալական կայքում ունեցել է «Ոչ սահամանադրական փոփոխություններին» էջ: Ինքը գրել է Արային 2015 թվականի օգոստոսին ամսին, սկսել են շփվել համացանցով: Պայմանավորել են հանդիպել սույն թվականի սեպտեմբերի 3-ին՝ «Մեղեդի» սրճարանում: Նշված օրն առաջին անգամ տեսել է Արային, խոսել են Հայաստանում տիրող վիճակի, ոստիկանության, բանակի մասին, իմացել է նաև, որ Արան ոստիկանության նախկին աշխատող է, դրանից բացի, ինքն Արային ասել է, որ մտերիմ է Ժիրայր Սեֆիլյանի և նրա կառույցի` «Հիմնադիր խորհրդարանի» անդամների հետ, մասնակցել է ցույցերի` էլեկտրաէներգիայի թանկացման դեմ ուղղված: Արայի հետ ծանոթության նպատակներից մեկն այն է եղել, որ ցանկացել է Արայի համախոհներին միավորել «Հիմնադիր խորհրդարանի» համախոհների հետ, սակայն դա եղել է իր անձնական նախաձեռնությունը: Այդ ժամանակահատվածում օգտագործել է 093-93-26-60 և 094-99-27-26 համարները: Հաջորդ օրը զանգով կամ համացանցի միջոցով գրելով` կրկին հանդիպել է Արայի հետ, հետո իրենց է միացել Արայի ծանոթ Արթուր Վարդանյանը: Արթուրի ձեռքում ինքը նկատել է «Ազատագրում» թերթի համար, որը «Հիմնադիր խորհրդարանի» թերթն է հանդիսանում: Հարցրել է նրան՝ արդյոք «Հիմնադիր խորհրդարանի» գաղափարակիր է, կամ կցանկանար այցելել նշված կառույցի գրասենյակ, Արթուրը բացասական պատասխան է տվել: Այդ հանդիպման ժամանակ ինքն Արթուրին է տվել իր հեռախոսահամարը և բաժանվել են: Դրանից հետո, սեպտեմբերի 7-ի կողմերն Արայի հետ կրկին հանդիպել է Արթուրին, վերջինիս հետ է եղել Մարինե Կաթանյանը, իսկ որոշ ժամանակ անց իրենց է միացել նաև Նելլի Մինասյանը: Նելլին իր նման նույն «Ֆեյսբուքի» միջոցով այդ օրը եկել է ծանոթանալու Արայի հետ, և քանի որ Արթուրն ու Մարինեն իրենց հետ են եղել, նրանք նույնպես Նելլիի հետ ծանոթացել են: Ինքը Նելլիին գիտի դեռ էլեկտաէներգիայի թանկացման դեմ ցույցերից: Այդ հանդիպումը տեղի է ունեցել «Լունապարկի» տարածքում գտնվող «Բոչկա» սրճարանում: Դրանից հետո մի քանի անգամ ևս ինքը հանդիպել է Արթուրի հետ, բացի այդ Նելլիից իմացել է, որ նա գնացել է Արթուրի պապական տուն` Սպիտակի գյուղերից մեկը, Պառնի գյուղի հարևանությամբ: Խնդրել է՝ Արթուրին մի օր էլ իրեն տանել այդ գյուղ, և իրենք սեպտեմբերի 20-ի կողմերը Հակոբի հետ գնացել են այդ գյուղ: Այդ ժամանակ գյուղում են եղել Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Ական, Արթուր Եղիազարյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Նելլին և Ասյան: Այդ ժամանակ ծանոթացել է խմբի նշված անդամների հետ, Ակային և Գևորգին վաղուց է ճանաչել, իր համագյուղացիներն են: Գնալու գիշերը իրենց է միացել նաև Մարատ Թադևոսյանը: Նշված գյուղում ինքը մնացել է 3-4 օր: Ինքը, Ավետիսը, Վաղոն, Արթուրը, Նելլին և Ասյան գնացել են որսի: Իրենց մոտ եղել է 2 հրացան և մեկ Կալաշնիկով «ԱԿՍ» տեսակի ինքնաձիգ: Չգիտի՝ այդ զենքերից կրակել են արդյոք, թե ոչ: Այդ օրերին իրենց այցելել են Սպիտակի ոստիկանությունից, սակայն Արթուրը նրանց ետ է ուղարկել: Արթուրի պապական տանը լսել է քողակված խոսակցություն, հասկացել է, որ իշխանափոխության մասին է, սակայն այդ հարցով չի դիմել Արթուրին այդ ժամանակ: Մի 3-4 օր մնալուց հետո ինքը, Ական և Գևորգը Վահագն Սալնազարյանի մեքենայով վերադարձել են Երևան, իսկ Արթուրը և խմբի մնացած անդամները մնացել են գյուղում: Դրանից հետո Արթուրի հետ մի քանի օր չի հանդիպել, այդ ընթացքում շփվել է միայն Արայի հետ: Հետո Արթուրի հրավերով այցելել է նրա բարեկամի` «Վստրեչի» կամուրջ կոչվող հատվածի հարևանությամբ գտնվող տուն: Սկսել է հաճախակի այցելել այդ տուն, որոշ ժամանակ հետո նաև գիշերել է: Այդ տուն այցելությունների ժամանակ նկատել է, որ գյուղում եղած 1 հրացանը և Կալաշնիկով ինքնաձիգը բերել են տուն, մյուս հրացանը վերադարձրել են Մարատին: Ժամանակի ընթացքում սկսել են զենքերն ավելանալ, իմացել է, որ Արթուրն է դրանք ձեռք բերում, նույնիսկ նրա հետ գնացել է զենք վերցնելու՝ Եղվարդ, որտեղ Արթուրը ժանգոտած ինքնաձիգ է գնել սպիտակ գույնի «Պաջերո» մակնիշի ավտոմեքենայով ժամանած տարիքով անձից, սակայն այդ անձին ինքը չի ճանաչել: Մի անգամ էլ Եղվարդ զենքի համար գնացել է Արթուրի և Վահագնի հետ, սակայն ոչինչ չեն գնել: Եղվարդից բացի Արայի հետ տաքսիով գնացել է Սևան քաղաք, որտեղ Արան «կասկա» է վերցրել՝ հավանաբար իրենց տանից, իսկ հարակից գյուղերից մեկից ինչ-որ փաթեթ, որի մեջ ինքը չգիտի՝ ինչ է եղել: Գնացել է նաև Գյումրի՝ Արթուրի, Ավոյի, Վաղոյի, Գևորգի հետ՝ Հակոբի և Վահագնի մեքենաներով, Հակոբի ծանոթն ինքնաձիգ է ուղարկել Հակոբի միջոցով, սակայն դրա գինը թանկ է եղել` 3000 ԱՄՆ դոլար, և Արթուրը չի վերցրել: Զենքի մասին զրույցները տեղի են ունեցել հայր Անտոն Թոթոնջյանի Գյումրու տանը, ինքնաձիգը չվերցնելուց հետո Արթուրը տանից վերցրել է մի ցինկ փամփուշտներ՝ 5:45 մմ տրամաչափի: «Վստրեչի» կամրջի տանը նկատել է 1 հատ հրացան, 4 հատ Կալաշնիկով ինքնաձիգ, նռնակներ, այլ ծագման պայթուցիկներ և մեկ հատ «Մուխա» նռնականետ: Այդ ընթացքում ինքը մտածել է, որ պետք է կռվեն ԼՂՀ-ում կամ Սիրիայում, սակայն Նորքի տուն տեղափոխվելուց մոտ 10 օր առաջ` հոկտեմբերի 15-ի կողմերը, Արթուրից իմացել է, որ խմբի նպատակը ոչ միայն Սիրիայում կամ Արցախում կռվելն է, այլ նաև ՀՀ-ում զինված հեղաշրջում կատարելը: «Վստրեչի» կամրջի մոտ գտնվող բնակարանում, բացի 25.11.2015թ. խուզարկության ժամանակ Նորքի տանը գտնված անձանցից, տեսել է Արթուրին այցելած ազատամարտիկ Ապարին, նրա հետ եկած ևս մի քանի ազատամարտիկների, ում անունով չգիտի, ինչպես նաև Խաչիկ Ավետիսյանին: Նրանց ընդհանուր զրույցներին չի մասնակցել, դրան մասնակցել են Ավոն և Եղիազարյան Արթուրը: Հոկտեմբերի 25-ի կողմերը տեղափոխվել են Նորք Մարաշի 9-րդ փողոցի 78 տուն, որը վարձակալել էր Արթուրը: Նորքում եղած ժամանակ Արթուրը իրեն և Նելլիին ուղարկել է Գորիս՝ զենք բերելու՝ Վահագնի մեքենայով, սակայն Գորիս հասնելուց հետո Արթուրը հեռախոսով հայտնել է, որ զենքը չի լինելու, և իրենք մի օր Նելլիի տանը մնալուց հետո վերադարձել են Երևան: Նորքի տանը եղած ժամանակ հանդիպել է Արման Հայրապետյանին, ում այդտեղ հրավիրել էր Արթուր Եղիազարյանը. նրանք հին ընկերներ էին: Արմանից Արթուր Վարդանյանը հետաքրքրվել է Հանրային հեռուստաընկերության և հեռուստաաշտարակ մուտք գործելու հնարավոր ձևերից, պահպանությունից: Արմանը խորհուրդներ է տվել, թե ինչպես մուտք գործել: Բացի այդ, նոյեմբերի կեսերին Արմանը Մարինեի հետ գնացել է հեռուստաընկերություն, որպեսզի Մարինեն ծանոթանա տեղանքին: Արթուրի ցուցումով հոկտեմբերի կեսերին ինքը, Նելլին և Մարինեն մեկ անգամ գնացել են հեռուստաաշտարակ հետախուզության, որտեղ ինքն ու Նելլին անցել են դարպասի վրայով, Մարինեն սպասել է մինչ դարպաս հասնելը, այնուհետև ինքը մենակ անցել է փշալարերը և մտել հեռուստաաշտարակի տարածք: Գիտի, որ Արթուրի ցուցումով Մարինեն, Ասյան և Նելլին դեռ հոկտեմբեր ամսին այցելել են Հանրային հեռուստաընկերություն՝ հաղորդում նայելու, սակայն իրական նպատակն եղել է տեղանքին ծանոթանալը: Հայտնել է, որ հոկտեմբերի 10-ին Արթուրը մեկնել է Իսպանիա` ինչ-որ հանդիպումներ ունենալու համար, լսել է, որ Արթուրն իսպանացի իր ծանոթ աղջկան, ով դիպուկահար է, ուղարկել է Նախիջևան` հետախուզության: «Վստրեչի» տանը եղած ժամանակ Հակոբ Հակոբյանի և Վահագն Սալնազարյանի մեքենաներով ինքը, Ավետիս Բարեյանը, Ասյան, Նելլին, Արա Պողոսյանը, լրագրող գյումրեցի Լիլիթը և Արթուր Վարդանյանը մեկնել են ԼՂՀ` այնտեղի թեմի առաջնորդ Պարգև Սրբազանի հետ հանդիպելու համար, ճանապարհին` «ՑՈՐ»-ի զորամասում Հակոբը հանդիպել է որդուն, որից հետո շարունակել են ճանապարհը: Իրենք սպասել են Ստեփանակերտում, իսկ Արթուրը և Լիլիթը գնացել ու հանդիպել են Պարգև Սրբազանին: Տեղյակ չէ՝ Պարգև Սրբազանն իմացել է արդյոք զինված հեղաշրջում կատարելու մասին, թե ոչ: Նորքի տանը եղած ժամանակ Արթուրը մշակել է 5 օբյեկտի վրա միաժամանակ հարձակում, որոնց մասնակիցները փոփոխվել են: Սկզբում, ըստ Արթուրի, զինված հեղաշրջմանը պետք է մասնակցեին մոտ 200 հոգի, այնուհետև այդ թիվը կրճատվել և հասել է 80-ի: Դրա մեջ մտել են իրենց խմբի անդամները` Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, «Ակա» մականունով Արկադին, Մարինեն, Ասյան, Նելլին, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Ավետիս Բարեյանը, Արա Պողոսյանը, Ապարը, նրա ջոկատի անդամները, որոնցից ճանաչել է մոտ 6 հոգու, Խաչիկ Ավետիսյանը և նրա ջոկատի անդամները, որոնց չի ճանաչել, Գառնիկ Մարգարյանը և նրա ջոկատի անդամները, ում ջոկատի անդամներին ևս չգիտի, Վլադիմիր Առաքելյանը: Նշված բոլոր անդամները պետք է կռվեին` իրականացնեին զինված հեղաշրջումը: Արման Հայրապետյանը պետք է ապահովեր Հանրայինով եթերը` նա չէր կռվելու: Հակոբ Հակոբյանը եղել է զենք փնտրող: Արթուրի հորեղբոր տղաներից Հայկի և Հրանտի մասնակցությունից տեղյակ չէ, քանի որ նրանք ուշ են միացել իրենց, չի կարող ասել նաև, թե կոնկրետ որ զենքը ով է բերել: Արդեն նոյեմբերի 22-ին Նորքի տան հյուրասենյակում հավաքվել են Արթուր Վարդանյանը, նրա հորեղբոր տղան` Հրանտը կամ Հայկը, Վաղոն, Ական, Ապարը և նրա ջոկատի տղաները` Հարութը, Հովհաննես Բալաբանյանը, Կարենը, Աղասը և Արա Պողոսյանը, նրանք խոսել են ինչ-որ գյուղից նախագահի ինքնաթիռի վրա կրակելու և գցելու մասին: Արթուրը պլանավորել է կամ «Մուխայով» կամ ՊԿ-ով կրակել ինքնաթիռին, հարցրել Հարութին և Վաղոյին, թե արդյոք նրանք կարող են կրակել նշված զենքից, թե՛ Վաղոն և թե՛ Հարութը տվել են դրական պատասխան, սակայն վերջնական այդ ժամանակ չի որոշվել, թե ով պետք է կրակեր: Խոսակցություններից լսել է, որ Արթուրը պլանավորում է նախագահի ինքնաթիռը խփել սույն թվականի նոյեմբերի 27-ին կամ 28-ին: Հայտնել է նաև, որ Արթուրի ծրագրած օբյեկտների վրա հարձակումը պետք է ղեկավարեին` նախագահական նստավայրինը` Արթուր Եղիազարյանը, նրա հետ Գևորգը, Ական և Խաչիկ Ավետիսյանի ջոկատը, Ազգային Ժողովի շենքը` Արթուր Վարդանյանը, նրա հետ՝ Ապարն իր ջոկատով և Վովան՝ իր ջոկատով, մի 5 հոգի՝ Կառավարության և 5 հոգի՝ Սահմանադրական դատարանը, սակայն անունները որոշված չի եղել, Ավոյի գլխավորությամբ ինքը, Ասյան և Մարինեն պետք է հարձակվեին Հանրայինի և հեռուստաաշտարակի վրա: Տեղյակ է նաև, որ հայր Անտոն Թոթոնջյանը Արթուր Վարդանյանին մի ճամպրուկ գումար է առաջարկել, սակայն չգիտի` վերցրել է արդյոք Արթուրը թե ոչ, այդ մասին իմացել է Գևորգ Ջնդոյանի և Արթուր Եղիազարյանի միջև կայացած զրույցից: Եզրակացրել է, որ զինված հեղաշրջում կատարելու մասին տեղյակ է եղել Անտոն Թոթոնջյանը, քանի որ նրա տանն է կատարվել զենքերի առուվաճառքը, բացի այդ երբ Արթուրը գնացել է Նկարիչների միության շենք՝ սփյուռքահայ Միշելին հանդիպելու, այնտեղ է եղել նաև Թոթոնջյանը. լրագրող Լիլիթը նույնպես ամենայն հավանականությամբ տեղյակ է եղել Արթուրի հանցավոր մտադրության մասին: Նոյեմբերի 17-18-ը ինքը, Արթուրը, Արան, Վաղոն, Ասյան, «սահմանադրություն» գրած պապիկը, ում անունը չգիտի, սակայն տեսնելուց կճանաչի, հանդիպել են լրագրող Իշխանի և դերասան Գուրգենի հետ՝ Հանրապետության փողոցում գտնվող «Կովկաս» ռեստորանում, սակայն հաց ուտելուց հետո Արթուրն իրենց խնդրել է դուրս գալ և միայնակ Իշխանի ու Գուրգենի հետ մնացել է սենյակում: Դրանից հետո ինքն Արթուրին հարցրել է, թե արդյոք նա հեղաշրջում կատարելու պլանների մասին կիսվել է Իշխանի և Գուրգենի հետ, նա պատասխանել է, որ այդ հարցը շատ վերացական է ներկայացրել, այնպես, որ նրանք չհասկանան, որ հենց ինքն է մտադիր կատարել հեղաշրջում: Արթուրի միջոցով ծանոթացել է նաև նրա սփյուռքահայ ծանոթ Սիլվայի և Վազգեն Սիսիլյանի հետ: Արթուր Վարդանյանը ծանոթ է եղել նաև Էջմիածին քաղաքի քննիչներից մեկի հետ, ում հետ զրուցել է հայրենասիրական թեմաների շուրջ, սակայն այդ քննիչի անունը չգիտի, նրա հետ չի ծանոթացել: Իմացել է նաև, որ զինված հեղաշրջում կատարելու մասին քննարկումներին մասնակցել է նաև ազատամարտիկ Սուսոն: Նա և Արթուրը քննարկել են հեռուստաաշտարակ բարձրանալու պլանները…»:
Տ. Բոյաջյանը 16.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Ցանկանում է ճշտում մտցնել նախորդ ցուցմունքում, այն մասով, որ Արթուր Վարդանյանի պապական տուն` Ծաղկաբեր այցելության ժամանակ նույն օրը երեկոյան իրենց է միացել Մարատ Թադևոսյանը, սակայն իրականում նա միացել է իր՝ Երևան վերադառնալու օրը` զենքը Սպիտակ քաղաքի ոստիկանությունից ետ վերցնելու նպատակով: Հայտնել է, որ ՊՆ աշխատակիցը, ում հետ միջինը 2 շաբաթը մեկ հանդիպել է Արթուր Վարդանյանը, հետախուզությունից է եղել, մի անգամ Արթուրն իրեն ցույց է տվել անդորրագիր` այն մասին, որ նա «Հայոց վահան» կազմակերպության հաշվից այդ աշխատակցի աղջկա ուսման վարձն է վճարել ու այդ կապակցությամբ իրեն ասել է, որ ՊՆ-ն իրենց հետ է: Ինքը փորձել է մանրամասներ իմանալ, սակայն Արթուրը չի ասել: Հայտնել է նաև, որ նոյեմբերի 10-ի կողմերն ինքը, Արթուր Վարդանյանը, Ավոն, Գևորգը, Ասյան, Նելլին և Մարինեն գնացել են Արևիկ գյուղ, որտեղից մեկնել են նույն մարզի մեջ գտնվող իրեն անծանոթ տեղանք, որտեղ փորձարկել են «ԱԿՄ» և «ԱԿ-74» տեսակի զենքերը: Արևիկ գյուղ մեկնել են պատահական տաքսիներով, զենքերը եղել են մեծ պայուսակի մեջ, Արևիկից նշված տեղանք մեկնել են իր համար անծանոթ տաքսիներով, իսկ Երևան վերադարձել են այլ անծանոթ տաքսիներով: Զենքի փորձարկման օրը կրակել են բոլորը: Արթուր Վարդանյանն Իսպանիա մեկնելուց առաջ` հոկտեմբերի 10-ի կողմերը, Ասյային, Նելլիին և Մարինեին ցուցում է տվել գնալ հեռուստաաշտարակ և Հանրային հեռուստաընկերություն` անվտանգության միջոցները ստուգելու համար, իրեն և Գևորգ Ջնդոյանին հանձնարարել է մեկնել ՍԴ շենքի մոտակայք` անվտանգության միջոցներն ուսումնասիրելու և պաշտոնյաների մուտք-ելքի ժամերը ֆիքսելու համար, Ակային և Արային ուղարկել է Կառավարության շենք` իր ենթադրությամբ նույն գործողությունները կատարելու: Ինքը և Գևորգը ՍԴ շենքի մոտ ոչինչ չեն նկարել, համենայնդեպս ինքը չի նկատել որ Գևորգը նկարած լինի: Հանրային գնացած աղջիկները մասնակցել են ինչ-որ հաղորդման, նույնիսկ նկարվել են տաղավարում: Տեղյակ չէ նաև, թե Արան և Ական նկարներ արել են Կառավարության շենքի մոտ, թե` ոչ: Ինքն ու Գևորգն առանձին մի քանի անգամ այցելել են ՍԴ շենք, մոտակայքում շրջել են և վերադարձել: Բացի այդ, բռնվելուց մոտ 10 օր առաջ Արթուրն իրեն ու Նելլիին ուղարկել է «Հիմնադիր խորհրդարան», գնալու նպատակն Արթուրը կոնկրետ չի նշել, միայն ասել է, որ գնան, հետները զրուցեն ու հետո իրեն պատմեն՝ զրույցի մասին, սակայն այցելության ժամանակ ինքը ոչ ոքի չի տեսել: Մինչ «Հիմնադիր խորհրդարանի» գրասենյակ գնալն Արթուրն ու ինքը պարբերաբար վիճել են, քանի որ վերջինս իրեն անընդհատ ցանկացել է ուղարկել ՀԽ գրասենյակ, իսկ ինքը չի ցանկացել գնալ և այնտեղից ինչ-որ նորություն բերել:
Բռնվելու օրերին Արթուրը սպասել է զանգի, հավանաբար՝ Հակոբի զանգին, որպեսզի Վաղոյի հետ գնա Գյումրի` «ՊԿ» գնդացիր ձեռք բերելու համար, իսկ Վաղոյին պետք է տաներ, որպեսզի վերջինս նայեր զենքը: ԼՂՀ-ից ետդարձի ճանապարհին, ինքը, Արթուր Վարդանյանը, Նելլին, Արան Հակոբի մեքենայով մտել են Նելլիենց գյուղի տուն, որտեղ Նելլին բոլորի ներկայությամբ հորից` Սլավիկից զենք է խնդրել, հայրն անլուրջ է ընդունել, սակայն Արթուրը նույնպես միջամտել է, հայրն ասել է, թե չունի, և հետաքրքրվել, թե զենքն ինչի համար է հարկավոր, Արթուրն էլ պատասխանել է, որ լավ բանի համար է պետք` չմանրամասնելով խնդրանքը: Բացի այդ, բռնվելուց մոտ մեկ շաբաթ առաջ ընդհանուր խոսակցության ժամանակ Նելլին Արթուրին հայտնել է, որ իր բարեկամից էլ է փորձել զենք ձեռք բերել, սակայն բարեկամը նույնպես զենք չի ունեցել: Նորք-Մարաշի տուն տեղափոխվելուց մոտ 1 շաբաթ հետո տուն են եկել Անտոն Թոթոնջյանը և տաքսու վարորդ Հակոբը, նրանք բերել են 2 հատ «ԱԿՄ» տեսակի ինքնաձիգ: Նոյեմբերի սկզբներին Արթուր Վարդանյանը, Ավոն, Խաչիկ Ավետիսյանը, իրեն անծանոթ ևս մի քանի հոգի և «Ադիդասի Վովան» Տիգրան Մեծ փողոցում` Էրեբունիում, հավաքվել են քննարկման, սակայն իրեն և Արթուր Եղիազարյանին չեն թույլատրել ներկա լինել, և իրենք չեն իմացել, թե այնտեղ ինչ են քննարկել: Նաև հայտնել է, որ երբ ինքը, Արթուր Վարդանյանը, Արան Վահագնի մեքենայով գնացել են Եղվարդ՝ ինչ-որ գործարանի տարածք, որտեղ Արթուրը մտել է շենք և հետո դուրս եկել՝ պարկով, այդտեղ տեսել է նաև Վովային և իրեն անծանոթ ևս մի տղամարդու` 50-60 տարեկան, ում չի հանդիպել այլևս: Տուն հասնելուց հետո Արթուրը պարկից հանել է 2 հատ ժանգոտած ինքնաձիգ: Բացի այդ, Արթուրի հետ մի քանի անգամ գնացել է Եղվարդ, որտեղ նա պետք է հանդիպեր ինչ-որ գնդապետի կոչումով անձի: Նա հանդիպումներին ներկա չի եղել, սպասել է մեքենայում: Գևորգ Ջնդոյանի հետ զրույցում իմացել է, որ սույն թվականի մայիսին կամ ամռանը, երբ Արթուրը Փանիկ գյուղում հանդիպել է նրա և Ակայի հետ, խոսակցությանը մասնակցել են նույն գյուղի բնակիչներ Գաբրիել և Միքայել Նահապետյանները, որոնք եղբայրներ են, այդ խոսակցության ընթացքում Արթուրը փորձել է համոզել և իր խմբում ընդգրկել զրուցակիցներին, սակայն Նահապետյան եղբայրները հրաժարվել են դրան մասնակցել, իսկ հետագա հանդիպումների ընթացքում Գևորգը և Ական համաձայնել են: Նոյեմբերի կեսերին Նորքի տուն են եկել Արմավիրցի Գառնիկը և Խաչիկ Ավետիսյանը, նրանք Արթուր Վարդանյանի հետ առանձին զրուցել են, ոչ ոք ներկա չի եղել զրույցին, Խաչիկը տնից ավելի շուտ է գնացել, իսկ Գառնիկը մնացել է իրենց հետ հաց ուտելու: Մի խոսակցություն է եղել, երբ Արթուրն ասել է, որ Նելլին պետք է դիրքավորվի Ազգային Ժողովի դիմացի շենքերից մեկի տանիքին, որպեսզի պահի նրա թիկունքը:
Հայտնել է, որ այս գործի հետ առնչվող ճանաչում է 2 Գառնիկի, մեկը` արմավիրցի, մյուսը` եղվարդցի` գնդապետ, նրանցից գործողությանը պետք է մասնակցեր արմավիրցին: Ապարի ընկերներից տեսել է Աղասին, Հարութին, Կարենին, Հովոյին, վերջինին՝ 1-ին անգամ բռնվելուց 2 օր առաջ: Ադիդասի Վովան, ում ծանոթի միջոցով Եղվարդից ձեռք են բերել 2 ժանգոտած ինքնաձիգ, հանդիսանում է Վլադիմիր Առաքելյանը…»:
Տ. Բոյաջյանը 13.01.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Իր նշած անձանցից եղվարդցի գնդապետ Գառնիկ Մարգարյանից և արմավիրցի Գառնիկ Սադոյանից անձամբ ճանաչել է միայն վերջինին, ում տեսել է առաջին անգամ Վլադիմիր Առաքելյանի` Տիգրան Մեծ պողոտայում գտնվող տանը, որտեղ եղել են խմբի անդամները և սարիթաղցի Վրեժ անունով անձը, ում տվյլաները չգիտի: Արմավիրցի Գառնիկին ևս մեկ անգամ տեսել է Նորքի տանը, ուր եկել էր՝ Արթուր Վարդանյանի հետ հանդիպելու: Եղվարդցի Գառնիկի հետ անձամբ հատուկ հանդիպումներ չի ունեցել, իրենց ոչ ոք չի ծանոթացրել, տեսել է միայն նրա լուսանկարը և նմանեցրել է նրան Վովայի գործարանում եղած անձանցից մեկին: Տեղյակ չէ՝ արդյոք արմավիրցի Գառնիկը և եղվարդցի Գառնիկը իմացել են Արթուր Վարդանյանի՝ զինված հեղաշրջում կատարելու ծրարգրերի մասին, սակայն Արթուրից մի անգամ լսել է, որ հեղաշրջմանը պետք է մասնակցի նաև արմավիրցի Գառնիկը` իր 10 հոգանոց ծանոթների հետ: Նաև հայտնել է, որ Արթուր Վարդանյանը Մոսկվա մեկնելուց առաջ` իրեն, Նելլիին և Ասյային հրահանգավորել է գնալ Վահան Շիրխանյանի` Պարոնյան փողոցում գտնվող տուն, այնտեղ հետևել նրան, ինչն իրենք արել են: Այդ օրը Վահան Շիրխանյանը տանից չի իջել, հետո ինքը կեսօրին գնացել է գյուղ, աղջիկները մնացել են այդտեղ: Հաջորդ օրը աղջիկները նորից գնացել են այդտեղ: Բացի այդ, նոյեմբերի կեսերին ինքը, Արթուր Վարդանյանը, լրագրող Լիլիթը Հայր Անտոնի մեքենայով նրա վարորդի հետ գնացել են Վահան Շիրխանյանի՝ վերը նշված տուն, ինքը և վարորդը սպասել են, իսկ Լիլիթը և Արթուրը մտել են տուն: Դրանից մեկ ժամ հետո վերադարձել են: Վահան Շիրխանյանին հետևելու նպատակը եղել է նրան նկարելը, մեկնման ուղղություններին, հանդիպումներին հետևելը…»:
Տ. Բոյաջյանը 06.04.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Միշել Դավուդյանի, Վազգեն Սիսլյանի, ազատամարտիկ Սուսոյի, էջմիածնեցի քննիչի և Սիլվայի` հեղաշրջման մասնակցությունը հաստատող որևէ տվյալ չի մտաբերում: Կարող է ասել միայն, որ նրանք 3-ն էլ, բացի Սուսոյից և քննիչից, Արթուր Վարդանյանի հետ գտնվել են շատ մտերիմ հարաբերությոնների մեջ, սակայն կոնկրետ խոսակցություն՝ հեղաշրջմանը նրանց մասնակից լինելու վերաբերյալ, իրեն հայտնի չէ: Թե որն է եղել Վլադիմիր Առաքելյանի` Ադիդասի Վովայի տուն քննարկման գնալու նպատակը, չի կարող ասել, այդպես որոշել է Արթուր Վարդանյանը և իրեն ու ևս մի քանիսին իր հետ տարել է: Գառնիկ անունը Արթուրից շատ է լսել, սակայն չգիտի, թե ում մասին է խոսքը, մեկ անգամ նրան հանդիպել է Նորքի տանը և ենթադրում է, որ նա է այդ Գառնիկը: Հետագայում իմացել է, որ Արթուր Վարդանյանին աջակցող Գառնիկի ազգանունը Մարգարյան է, նա Եղվարդից է: Սրբուհի Այվազյանը, Արթուր Վարդանյանի ասելով, զբաղվել է համակարգչային գործերով, թե կոնկրետ ինչ` չի կարող ասել: Աղասի Մարտիրոսյանին, Կարեն Խաչատրյանին, Հարություն Սարիբեկյանին և Հովհաննես Բալաբանյանին հանդիպել է 2015 թվականի նոյեմբերի 22-ին կամ 24-ին Նորքի տանը` ինքնաթիռին խփելու խոսակցության օրը:
ՀՀ-ում հեղաշրջում կատարելու՝ Արթուր Վարդանյանի ծրագրերի մասին տեղեկացել է բռնվելուց մոտ մեկ ու կես ամիս առաջ` Արթուրի հետ խոսակցության ժամանակ, վերջինս ակնարկել է հեղաշրջում կատարելու իր ծրագրերի մասին: Արթուրի պլանների մասին ավելի ստույգ իմացել է արդեն հոկտեմբեր ամսվա կեսերին, այդ ժամանակահատվածում Արթուրն իրեն ուղարկել է ՍԴ շենքի մոտ: Կոնկրետ հեղաշրջում կատարելու օր կամ վերջնաժամկետ չի նշվել: Նույնիսկ արդեն հեղաշրջման ծրագրերն իրեն հայտնի լինելուց հետո Արթուրն ասել է, որ Ղարաբաղ էլ են գնալու` կռվելու ու դրանից ինքը շատ ոգևորվել է: Վահագն Սալնազարյանը տեղյակ եղել է արդյոք իր մեքենայով զենքեր Երևան տեղափոխելու մասին, թե` ոչ, չի կարող ասել: Լիլիթ Թորոսյանին տեսել է 3 անգամ, առաջին անգամ «Վստրեչի» տանը, երկրորդ անգամ` ԼՂՀ մեկնելուց, երրորդ անգամ` Նկարիչների միության շենքում` Միշել Դավուդյանի գրասենյակում: Գիտի, որ Արթուր Վարդանյանին Լիլիթ Թորոսյանը ճանաչել է Անտոն Թոթոնջյանի միջոցով: Արթուր Վարդանյանը հիմնել, ներքաշել է իր իսկ հիմնած խմբի մեջ անդամներին, ղեկավարել է բոլոր գործողությունները, զբաղվել է զենքի ձեռք բերմամբ, ում մասին նախկինում տվել է ցուցմունքներ: Արա Պողոսյանը տեղյակ է եղել Արթուր Վարդանյանի պլաններից, մասնակցել է դրանք կազմելուն, իրեն և մի քանիսին ծանոթացրել է Արթուրի հետ, ըստ Արթուրի սկզբնական պլանների` Արան պետք է մասնակցեր Կառավարության շենքի վրա հարձակմանը, ում մասին նախկինում տվել է ցուցմունք: Ապարի մասով նույնպես նախկինում տվել է ցուցմունքներ, ըստ Արթուրի` նա նույնպես պետք է մասնակցեր հեղաշրջմանը: Սալնազարյան Վահագնի մեքենայով զենքեր են տեղափոխել, նրա մասնակցությունից որևէ բան չի կարող ասել: Ավետիս Բարեյանը ակտիվ մասնակցել է պլանների մշակմանը, եղել է Արթուր Վարդանյանի, այսպես ասած, «փոխարինողը», տեղյակ է եղել ամեն ինչից, սկսած զենքերի առևտրից, վերջացրած պլաններից, նա նույնպես պետք է մասնակցեր հեղաշրջմանը, նա պետք է ղեկավարեր Հանրայինի վրա հարձակումը, նրա մասին նախկինում տվել է ցուցմունքներ: Արթուր Եղիազարյանն աշնան սկզբներից մտել է խումբ, նրան բերել է Ավետիս Բարեյանը, ըստ Արթուր Վարդանյանի` նա պետք է հարձակվեր Բաղրամյան 26-ի վրա, Վաղինակ Ստեփանյանը պետք է մասնակցեր հեղաշրջմանը, եղել է Գյումրիում զենքերի ձեռքբերման ժամանակ, դժվարանում է ասել, թե որ օբյեկտի վրա պետք է հարձակվեր: Հայկ և Հրանտ Վարդանյանները եղել են Արթուր Վարդանյանի հորեղբոր տղաները, բռնվելուց մի քանի օր առաջ են միացել իրենց, իր իմանալով իմացել են խմբի նպատակը, սակայն սցենարը և ծրագրերը` ոչ: Արման Հայրապետյանն օգնել է հեռուստաընկերության վրա հարձակման պլանները կազմելուն, Արմանը բռնվելուց մոտ 15-20 օր առաջ է միացել իրենց, նրան բերել է Արթուր Եղիազարյանը, Արմանի բուն գործողությանը մասնակցելու հարցը վերջնական դեռևս որոշված չի եղել, նրա մասին նախկինում տվել է ցուցմունքներ: Գևորգ Ջնդոյանը նույնպես պետք է մասնակցեր հեղաշրջմանը` սկզբնականում որոշված է եղել, որ պետք է հարձակվի Սահմանադրական դատարանի վրա, նրա մասին նախկինում տվել է ցուցմունքներ: Քույրեր Մկրտչյան Ասյան և Մարինե Կաթանյանը եղել են Արթուր Վարդանյանի մտերիմ անձանցից, պետք է մասնակցեին Հանրայինի վրա հարձակմանը, նրանց մասին նախկինում տվել է ցուցմունքներ: Նելլի Մինասյանը նույնպես պետք է մասնակցեր հեղաշրջմանը, սկզբնականում նա պետք է հարձակվեր Հ1-ի վրա, սակայն հետո պլանները փոփոխվել են, նրա մասին նախկինում տվել է ցուցմունքներ: Անտոն Թոթոնջյանը կապ է պահել Արթուր Վարդանյանի հետ հաճախակի, նրա՝ Գյումրիի տնից մեկ անգամ մեկ ցինկ փամփուշտ են բերել, հետագայում իմացել է, որ նա էր ֆինանսավորել իրենց խմբի գործունեությունը, նրա մասին նախկինում տվել է ցուցմունքներ: Հակոբ Հակոբյանը և Անուշավան Ավետիսյանը մասնակցել են զենքերի ձեռքբերմանը և Երևան տեղափոխմանը, հավանաբար տեղյակ չեն եղել խմբի նպատակներից: Խաչիկ Ավետիսյանին տեսել է մի քանի անգամ, այդ թվում Նորքի տանը, ըստ Արթուր Վարդանյանի` նա պետք է մասնակցեր հեղաշրջմանը` իր հիշելով Բաղրամյան 26-ի հարձակմանը, նրա մասին նախկինում տվել է ցուցմունքներ: Մարատ Թադևոսյանին բերել է Ավետիս Բարեյանը, նրան տեսել է մեկ անգամ Ծաղկաբերի Արթուրի պապական տանը, վերջինիս մասին ոչինչ ասել չի կարող: Հովհաննես Բալաբանյանը եկել է Ապարի միջոցով, նրա մասին նախկինում տվել է ցուցմունքնե: Արկադի Մարդոյանն իր համագյուղացին է, Գևորգի մորաքրոջ որդին, ըստ Արթուրի սկզբնական պլանների` պետք է մասնակցեր Կառավարության շենքի հարձակմանը, հետագա փոփոխություններից տեղյակ չէ, նրա մասին նախկինում տվել է ցուցմունքներ: Հարություն Սարիբեկյանի, Աղասի Մարտիրոսյանի և Կարեն Խաչատրյանի մասին նշել է սույն ցուցմունքում և նախկիններում: Մկրտիչ Հովհաննիսյանին չի ճանաչել: Վահան Շիրխանյանի նկարն Արթուր Վարդանյանն է ցույց տվել, ուղարկել է իրեն` հետևելու համար, նրա մասնակցությունից ոչինչ չգիտի: Ստեփան Չիլինգարյանին մինչ բռնվելը չի ճանաչել, նրա հետ նստել է նույն խցում` սույն գործի շրջանակներում, նրանից իմացել է, որ խմբի զենքերից մի քանիսը տվել է ինքը, առանց իմանալու նպատակը: Հարություն Հովհաննիսյանին չի ճանաչել: Գառնիկ Մարգարյանի և Վլադիմիր Առաքելյանի վերաբերյալ նախկինում տվել է ցուցմունքներ…»:
Տ. Բոյաջյանը 25.05.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս պնդել է նախորդ ցուցմունքները:
Տ. Բոյաջյանը 20.09.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս պնդել է նախորդ ցուցմունքները, իրեն առաջադրված մեղադրանքը չի մեկնաբանել:
Տիգրան Բոյաջյանը վերը նշված իր ցուցմունքները պնդել է Կարեն Խաչատրյանի (Հատոր 20 գ.թ. 1-3), Հովհաննես Բալաբանյանի (Հատոր 20 գ.թ. 64-66), Արկադի Մարդոյանի (Հատոր 15, գ.թ. 103-105) հետ առերես հարցաքննությունների ընթացքում։
(Տես` hատոր 5 գ.թ. 173-175, հատոր 7 248-249, hատոր 9 գ.թ. 92-95, hատոր 12 գ.թ. 52-53, hատոր 24 գ.թ. 27-30, hատոր 28 գ.թ. 164, hատոր 34 գ.թ. 212-213, դատական նիստի արձանագրությունը):
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Տիգրան Բոյաջյանը հայտնել է, որ շատ դեպքերում ինքը չի էլ իմացել, որ իրենք գնում են զենքի ետևից, ինքն ուղղակի ուղեկցել է Արթուրին: Ինքն ընդամենը իմացել է, որ Ապարը ազատամարտիկ է, թե վերջինս ջոկատ ունեցել է, թե` ոչ, չի իմացել: Նախաքննական ցուցմունքի այդ հատվածին քննիչն է միջամտել: Ինքը տեղեկություն է ունեցել, որ Արան ինչ-որ քննարկման է մասնակցել, ըստ որի ինքը պետք է ինչ-որ գործողութուների մանսակցի: Անձամբ ինքը չի լսել Արայի մասնակցությամբ խոսկցություն, որի ժամանակ վերջինս քննարկած կամ համաձայնած լինի որևէ գործողության մասնակցել: Ցուցմունքների մեջ նշված անձանց մեծ մասի անուններն ինքը չի իմացել, քննիչն է ասել, օրինակ` սարիթաղցի Վրեժին և ևս մի քանի այլ անձանց չի ճանաչել: Երբևէ չի լսել, որ ադիդասի Վովան պետք է ինչ-որ գործողությունների մասնակցի, առնվազն պետք է տարօրինակ լինի այն հանգամանքը, որը ինքը գտնվելով կալանքի տակ նույնականացրել է ադիդասի Վովային որպես Վլադիմիր Առաքելյանի: Ոչ Վլադիմիր Առաքելյանին, ոչ էլ վերջինիս ջոկատի անդամներից որևէ մեկի չի տեսել: Նախագահի ինքնաթիռը խոցելու մասին խոսակցություններ չի եղել: Եղվարդում ինքը գնացել է իր համար անծանոթ մի վայր, չի իմացել, թե ում տուն է գնացել, եղել է գիշեր, սպասել է մեքենայի մեջ, Արթուրը ինչ-որ պարկ ձեռքին այդ տնից դուրս է եկել և ինքը չի իմացել, թե ինչ է գտնվում դրա մեջ: Հասնելով քաղաք` բաժանվել են: Արթուր Վարդանյանին Վահան Շիրխանյանի տեղաշարժի մասին չի զեկուցել, քանի որ Արթուրի հանձնարարությունը չի կատարել: Խաչիկ Ավետիսյանին տեսել է 1-2 անգամ, որևէ զրուց չեն ունեցել, իրենց ծանոթությունն ավարտվել է նրանով, որ իմացել է անունը Խաչիկ է, անգամ ազգանունը չի իմացել: ԱԱԾ-ում են հուշել Խաչիկ Ավետսիյանի մասին ինչ գրի: Վլադիմիր Առաքելյանին և Գառնիկ Մարգարյանին ձերբակալելուց առաջ` հունվար ամսին, իրեն բարձրացրել են քննիչի մոտ, վերջիններիս նկարները ցույց տվել և հրացրել, թե ինչ կասի նրանց մասին: Ինքն ասել է, որ չի ճանաչում: Հաջորդ օրը հեռուստացույցով տեսել է, որ այդ մարդիկ ձերբակալվել են: Այն տարածքը, որի մասին պատմել է, որ վստահ չէ, որ հանրային հեռուստաընկերության տարածքն է եղել, ինքը գնացել է միայնակ, իսկ նախաքննական ցուցմունքի մեջ նշված հատվածը երևի թե աղջիկների հետ այլ վայրում զբոսանքի հետ է շփոթել: Ինքը վերջիններիս հետ «Հ1»-ի տարածք չի գնացել: «Հ1»-ում աղջիկերի կողմից արված նկար տեսել է, բայց որ վերջիններս գնացել այդտեղ հետախուզության նպատակով, նման բան չի իմացել: Չի մտաբերում Անտոն Թոթոնջյանի տանը եղել է, թե` ոչ, ինչպես նաև Արթուր Վարդանյանը վերջինիս տանը զենքեր ձետք է բերել, թե` ոչ: Անձամբ ինքը չի տեսել, որ Ատոն Թոթոնջյանը Արթուր Վարդանյանին գումար տա: 2 Գառնիկների ազգանուններն իրեն ասել է քննիչը: Նախաքննության ժամանակ իրեն չի առաջարկվել ազատության դիմաց ցուցմունքներ տալ: Երբևէ չի ունեցել նման տեղեկություն, որ Գևորգն ու Ական պետք է հարձակվեն նախագահի նստավայրի վրա: Նախաքննական ցուցմունքի մեծ մասը չի համապատասխանում իրականությանը և այդտեղ իր մտքերը չեն արտացոլվել: Արման Հայրապետյանի մոտ զենք չի տեսել, ինչպես նաև չի լսել, որ վերջինս զենքի հետ կապված ինչ-որ հարցի առնչվի: Երբևէ չի տեսել կամ լսել, որ Գևորգ Ջնդոյանը Սահմանադրական դատարանի շենքի գրավելու վերաբերյալ խմբի անդամներից որևէ մեկի հետ խոսակցություն ունենա: Նախաքննական ցուցմունքների տակ իր ստորագրությունն է, բայց ինքը այդ ցուցմունքները չի կարդացել: Չի կարծել, որ քննիչի կողմից իր բառերը կփոխվեն, այդ պատճառով էլ առանց կադալու ստորագրել է: Բոլորովին վերջերս է ծանոթացել իր նախաքննական ցուցմունքրի բովանդակությանը: Գործով անցնող այն անձանցիք, որոնց հետ գտնվել է նույն խցում, վերջիններիս հետ կոնֆլիկտներ ունեցել է ինչպես մինչև կալանավորվելը, այնպես էլ կալանավորվելուց հետո: Կալանքի տակ գտնվելու ժամանակ, երբ իրեն արգելված է եղել կապն արտաքին աշխարհի հետ, Արթուրի և մյուսների կողմից նախապես պլանավորած կեղծ տեղեկություն է հասել իրեն, որ իր եղբայրը գտնվում է անգիտակից վիճակում: Վահագն Սալնազարյանի տաքսու ծառայություններից օգտվել է 1-2 անգամ: Մի քանի տաքսու վարորդների համար են ունեցել, երբ տաքսի է անհրաժեշտ եղել, այդ պահին ճշտել են, թե ով է ազատ, կանչել են: Ինքը չի ճանաչել ոչ Գառնիկ Մարգարյանին, ոչ էլ վերջինիս վերացական ջոկատի անդամներից որևէ մեկին: Ոչ Արթուր Վարդանյանի և ոչ էլ խմբի անդամներից որևէ մեկի հետ զինված հեղաշրջման մասին խոսակցություն չի ունեցել: Մասնակցել է թռուցիկների բաժանմանը և հավաքներին: Իր հայրը դատապարտված չէ եղել, հիվանդություն ձեռք է բերել մարտի դաշտում և ցուցմունքներ չի տվել հոր անունը մաքրելու համար:
/Տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/:
Ամբաստանյալ Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ծնվել և մեծացել է Շիրակի մարզի Փանիկ գյուղում, Հայաստանում կրթություն ստանալուց հետո, կրթություն է ստացել նաև արտասհամանում: Սովորելուց հետո վերադարձել է Հայաստան: Մինչ այդ նպատակ է ունեցել դառանալ հոգևորական, սակայն մտափոխվել է և սկսվել զբաղվել անկախ լրագրողի գործունեությամբ: Հիմնել է իր սեփական ամսագիրը և թղթակցել է մի շարք տեղական և արտասահմանյան լրատավամիջոցների: Զբաղվել է նաև տնտեսական գործունեությամբ: 2014 թվականի վերջերին անդամակցել է Հայաստանի Հանրապետական կուսակցությանը: Մի քանի ամիս անց Հայաստանի Հանրապետական կուսակցության կողմից տեղական ինքնակառավարման ընտրությունների ժամանակ առաջադրվել է որպես ավագանու անդամ: Ընթացքում տեսնելով կուսակցության ներքին անցուդարձը, ունենալով մի շարք սկզբունքային գաղափարական հակասություններ, դուրս է եկել կուսակցության շարքերից: Այդ ընթացքում ակտիվորեն զբաղվել է հասարակական գործունեությամբ, օգնել է մի շարք բազմանդամ ընտանիքների, ծերանոցների և այլն: 13 տարեկանից եկեղեցում աշխատել է որպես սպասավոր և իր հոգևոր հայրն եղել է Անտոն Թոթոնջյանը: Արտասահմանի իր ուսումը մեծ մասամբ Անտոն Թոթոնջյանի օգնությամբ է ստացել: Վերջինիս է պատկանել ռադիո «Մարիամ»-ը, որի ծրարգերի շրջանակներում Ա. Թոթոնջյանից որպես լրագրող տարբեր հանձնարարություններ է ստացել` ուսումնասիրել տարբեր պաշտոնյաների ունեցվածքը, դրանց ձեռքբերման ճանապարհը: Ռադիո «Մարիամ»-ը ունեցել է նաև բաժին` «Աղոթք օլիգարխների համար»: Արթուր Վարդանյանի հետ ծանոթացել է Անտո Թոթոնջյանի միջոցով` խմբի ձերբակալումից մոտ 2-2,5 ամիս առաջ: Քանի որ Անտոն Թոթոնջյանը ամեն երկուշաբթի եկել է Երևան և ինքը վերջինիս հետ գնտվել է մտերիմ հարաբերությունների մեջ, պարբերաբար հանդիպել են, այդ հանդիպումներից մեկի ժամանակ Անտոն Թոթոնջյանն իրեն ծանթացրել է Ա. Վարդանյանի է հետ: Խոսել են երկրի քաղաքական վիճակից, Արթուրը պատմել է իր մասին, որ եղել է Սիրիրայում, հայրն ազատամարտիկ է եղել և այլն: Ինքն Արթուրից բավականին լավ տպավորություն է ստացել: Իրենց հանդիպումնեը կրել են շարունակակա բնույթ: Հերթական հանդիպման ժամանակ խոսք է գնացել «Հայոց վահան» հայրենասիրական կազմակերպության մասին, որի հիմնադիրն եղել է Արթուր Վարդանյանը և այդ կազմակերպությունը մի քանի ուղղություն է ունեցել` մարզամշակութային միջոցառումների կազմակերպում, մարզական դպրոցներին օգնություն, ինչպես նաև ֆիզիկական պատրաստության դաշտային դասընթացներ: Ինքն Արթուրին խոստացել է հնարավորության սահմաններում աջակցել, քանի որ Անտոն Թոթոնջյանի հետ բավականին երկար ժամանակ զբաղվել են բարեգործական աշխատանքներով: Դրանից հետո ինքը Ա. Վարդանյանի հետ հանդիպել է նաև վերջինիս պապենական տանը, որը գտնվել է Սպիտակի Ծաղկաբեր գյուղում, ոորտեղ մնացել է 2-3 օր: Բարձրացել են Սուրբ Հովհաննես մատուռի լեռը, որտեղ և արարողություն է կամակերպվել` «Հայոց վահան» կազմակերպության անդամների երդման արարողություն: Երդման տեքստն եղել է շատ պարզ և դրա մեջ ոչ մի բացասական բան չի եղել: 2015 թվականի օգոստոս-սեպտեմբեր ամիսներին աշխատել է նաև Երևանում, «Մուլտիմեդիա» հեռուստաընկերությունում` զբաղվել է գովազդի և փիառի կառավարումով: Ապրել է վարձակալական հիմունքներով` Դավիթաշենում: Տանտերն իրեն ասել է տունը ազատի, քանի որ այն վաճառվում է, իսկ Ա. Վարդանյանը այդ ժամանակահատվածում արդեն վարձակալած է եղել Նորքի առանձնատունը, վերջինս իրեն առաջարկել է մինչև իր կացարանի հարցրեը լուծելը ժամանակավորապես բնակվել այդտեղ: Տանն եղել է հիմանակում երեկոյան ժամերին և որևէ արտառոց բան չի տեսել: Զենքների առկայությունը չի ժխտել: Քանի որ ինքը զինվորական ծառայություն չի անցել ու միշտ հետաքրքրություն է ունեցել զենքերի նկատմամբ, այդ զենքերի վրա քանդել-հավաքել է սովորել: Տրամաբանորեն մտածել է, քանի որ Արթուրը կռված մարդ է, կարող է և զենք ունենալ, դրանց օրինականության մասին չի մտածել: Այն քանակության զենք, ինչ գրված է գործում, այդ տանը չի եղել, ինքը տեսել է 1 կամ 2 ինքնաձիգ: Ձերբակալվել է 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին` Նորքի առանձնատանը: Ձերբակալման առաջի իսկ պահից իր նկատմամբ եղել են և՛ ֆիզիկական ճնշումներ, բռնություններ և՛ հոգեբանական: Ձերբակալման հենց առաջին պահից այն ժամանակվա բարձրաստիճան պաշտոնյա Հունան Պողոսյանն իրեն բոլորի ներկայութամբ ապտակել է, և ասել` դու էիր մեր տունը նկարում, դե տես թե քեզ ինչ կանենք: Եվ դա կրել է շարունակական բնույթ /որ ձեռնաշթաներով իրեն վնասել են այդ մասին է երկար պատմել, չեմ գրել/: Իրեն սկզբից տարել են «Նուբարաշեն» ՔԿՀ, այնուհետև տեղափոխել «Երևան-Կենտրոն» ՔԿ հիմարկ: Այդտեղ իրեն տարել են Հրանտ Եպիսկոպոսյանի մոտ, վերջինս իրեն ասել է` ամեն ինչ կանես այնպես, իչպես քեզ կասվի, կթելադրվի կամ էլ որպեսզի մենք քեզ տանջելով չսպանենք, դու ինքդ կարող ես քո կյանքին վերջ կալ: Բացի այդ ասել է, որ ինձ հետևել են 1 ամիս, գիտեն իմ տան անդամները երբ և ուր են գնում, կարող է վերջիններիս հետ ինչ-որ բան պատահել: Իր կապնն արտաքին աշխարհի հետ արգելված է եղել, միակ մարդը, ում այդ ժամանակ տեսել է, եղել է իր փաստաբանը: Մեկ անգամ ՔԿՀ-ից զանգահարել է Մարդու իրավունքների պաշտպանի գրասենյակ և ցանկացել է պատմել իր վիճակի, ճնշումների մասին, այդ ընթացքում աշխատակիցը հեռախոսն անջատել է և ասել, որ գնա տօրենի` Վահե Պապոյանի մոտ: Վերջինս զայրացած իրեն հարցրել է, թե ինչն այդտեղ իր սրտով չէ, մոռանա Մարդու իրավունքների պաշտպանի գրասենյակ զանգելու մասին: Ինքը տանջանքների է ենթարկվել նաև խցում, քանի որ վատառողջ է, դեղեր է անհրաժեշտ եղել, իրեն այդ դեղերը չեն տրամադրվել, որի արդյունքում ինքն անգամ ուշագնացություն է ունեցել:
Իրեն առաջադրված հարցերին պատասխանել է, որ ինքը Ա. Վարդանյանին հարցրել է, թե այդ զենքերն ինչ նպատակով են տանը, վերջինս իրեն ասել է, որ դրանք պետք կգան Արցախի և Սիրիայի համար, ինչպես նաև իրենք դրանց վրա զենք քանդել-հավաքել կսովորեն: Երբևէ չի մասնկցել զենք ձեռք բերելու գործընթացի: Երբեք, ոչ մի հանգամանքներում ոչ իր հետ և ոչ էլ իր ներկայությամբ չի քննարկվել որևէ պետական շենք գրավելու հարց: Իր անձնական ուսումնասիրությունների համար նկարահանումներ է կատատարել, որն անգամ եղել է մինչև Ա. Վարդանյանի հետ ծանոթանալը: Մոնումենտի մի քանի միլիոն արժողության տներն է նկարահանել և անգամ փորձել է ճշտել, թե դրանք ում են պատկանում: Արթուր Վարդանյանի հանձնարարականով Երևանի և Գյումրիի որոշ փողոցներ է նկարահանել, որետեղ ցույցեր են անցկացրել, փորձել են այդ նկարահանումների միջոցով հասկանալ այդ փողոցների ծանրաբեռնվածությունը` այն փակելու համար: Գյումրիի ցույցերն ինքն է կազմակերպել, որի ժամանակ նաև թռուցիկներ են բաժանվել: Գյումրու հանրահավաքից հետո իր նկատմամբ հետապնդումներ են սկսվել և անգամ փորձել են բերման ենթարկել: Որքան տեղյակ է թռուցիկները տպվել են հայր Անտոնի Գյումրիի գրասենյակում: Հավանաբար Արցախ մեկնելու մասին խոսակցություն եղել է, քանի որ սպասվել է, որ մոտ ժամանակնեը պատերազմ է լինելու և չեն սխալվել: Սիրիա գնալու մասին ևս խոսակցություն եղել, բայց ոչ առարկայական, ընդհանրական խոսակցություն: Նորքի տանը չի տեսել մարդիկ, որ պարբերաբար այդտեղ են մնացել: Տունը մեծ է եղել, հնարավոր է եղել են, ինքը չի տեսել:
/Տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանն արձանագրելով, որ մեղադրյալի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները:
Գ. Ջնդոյանը 26.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Արթուր Վարդանյանը ոչ մի հանցավոր ծրագիր չի ունեցել, ինքն էլ նմանատիպ ծրագրի չի մասնակցել: Հրաժարվել է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց: Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել…»:
Գ. Ջնդոյանը 01.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս հրաժաևվել է ցուցմունք է տալ:
Գ. Ջնդոյանը 08.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Արթուր Վարդանյանին ճանաչել է 2015թ.-ի օգոստոսից, «Հայոց վահան» կազմակերպության ֆեյսբուքյան էջի ու ընդհանուր ծանոթի միջոցով: Մի քանի անգամ հանդիպել են Երևան քաղաքի սրճարաններում, խոսել են տարբեր ազգային թեմաներից, Արթուրը պատմել է Քեսաբի մարտերի մասին, հայասեր մարդու տպավորություն է թողել: Քանի որ բանակում չի ծառայել առողջական խնդիրների պատճառով, մեծ հետաքրքրություն է ունեցել զենքերի հանդեպ և Արթուրի առաջարկը՝ ծանոթանալ զենք կիրառելու կանոններին, ընդունել է: Գնացել են Սպիտակի գյուղերից մեկը, սարերում սովորել որսորդական հրացանից կրակել՝ թիրախի ուղղությամբ: Այնտեղ եղել են նաև այլ անձինք: Երևան վերադառնալուց հետո ժամանակավոր բնակվել է Արթուրի՝ «Վստրեչի» թաղամասում գտնվող տանը, սեպտեմբերի կեսերին Արթուրն իրեն ասել է, որ արխիվի համար որոշ կառավարական և ոչ կառավարական շենքերի, պաշտոնյաների ավտոմեքենանների լուսանկարներ են պետք և ինքն իր հեռախոսով նկարել է: Նաև հայտնել է, որ Արթուրի կողմից զենքերի ձեռքբերման մասին տեղյակ չի եղել…»:
Գ. Ջնդոյանը 10.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Արթուր Վարդանյանին ճանաչել է Անտոն Թոթոնջյանի միջոցով: Թոթոնջյանն Արթուրին ներկայացրել է որպես խելացի և հայրենասեր մարդ, ինքը սկսել է Արթուրին վստահել այն բանից հետո, երբ նա ցույց է տվել զոհված ազատամարտիկ հոր շքանշանները: Սրճարանում մի երկու ժամ նստելուց հետո փոխանակվել են հեռախոսահամարներով: Մի 2 օրից նորից են հանդիպել, և երբ Արթուրն իմացել է, որ ինքը ՀՀԿ-ից է, մասնակցել է ավագանու վերջին ընտրություններին, սկսել է չարախոսել և ասել, որ բազմաթիվ փաստեր ունի այն մասին, որ իշխանություններն աշխատում են ի շահ իրենց գրպանի, ոչ թե ժողովրդի: Նա ասել է, որ այդ կացությունից դուրս գալու ծրագիր ունի: Հանդիպումից 1 շաբաթ անց Գյումրիում ինքը հանդիպել է Անտոն Թոթոնջյանին, ով ասել է, որ այլևս ելք չի մնացել երկրում իրավիկճակը փոխելու, և պետք է հեղաշրջում կատարել: Թոթոնջյանը նաև հայտնել է, որ կան բավական թվով մարդիկ և ռեսուրսներ դրա համար, նշել է իրեն ծանոթ Միշել Դավուդյանի անունը: Ինքը հայր Անտոնին ասել է, որ 10 հազար ԱՄՆ դոլարի չափով պարտքեր ունի, և իրեն ավելի շատ դա է մտահոգում, իսկ նա էլ պատասխանել է, որ հեղաշրջումից հետո այդ պարտքերը կզրոյանան: Օգոստոս ամսվա վերջին, երբ դարձյալ սրճարանում հանդիպել է Արթուրին, վերջինս հարցրել է իր զինվորական ծառայության և զենքին տիրապետելու մասին: Ինքն ասել է, որ չի ծառայել և զենքից օգտվել չգիտի: Արթուրն ասել է, որ ինքը կարող է ուրիշ հարցերում օգտակար լինել: Սեպտեմբերի 10-ին Գյումրիում կայացել է «Ոչ սահմանադրական բարեփոխումներին» շարժման հավաքը, որին մասնակցել է շուրջ 100 մարդ: Զանգել է Արթուրը, հետաքրքրվել՝ ինչ իրավիճակ է, հետո իր ետևից տաքսի է ուղարկել, և ինքը գնացել է Լոռվա մարզի գյուղերից մեկը, որտեղ Արթուրի հայրական տունն էր: Տանը եղել են Վաղինակը, Ասյան, Ավետը և Արմեն անունով մի տղամարդ: Տանը մնացել է մոտ մեկ ամիս, որի ընթացքում սովորել են զենք քանդել և հավաքել, դանակ նետել և այլ վարժություններ: Երբ այդ տանն է գտնվել, Արթուրը եկել է և ասել, որ պետք է երդում տա «Հայոց վահանին»: Այդ ժամանակ ինքը հրաժարվել է: Մեկ շաբաթ անց ինքը, Վազգեն Սեսիլյանը, Սիլվա Կանկռունին, Նելլին, Վաղինակը, Ասյան Ավետը, Արթուր Վարդանյանն ու Արթուր Եղիազարյանը դիմակներով գնացել են Սուրբ Հովհաննես սար, որտեղ փոքրիկ մատուռ է եղել: Այնտեղ ինքը, Նելլին և Արթուր Եղիազարյանը երդում են տվել, որ անձնվիրաբար կծառայեն երկրի շահերին, ժողովրդին: Նաև հայտնել է, որ Վազգեն Սեսիլյանն ԱՍԱԼԱ-ի անդամ է ողել, իսկ Սիլվան Կանկռունին՝ «Հայոց վահանի» պատասխանատուներից: Երբ Ծաղկաբեր գյուղից վերադարձել են Երևան, «Վստրեչի» տանը կազմակերպվել է հավաք, որին մասնակցել են միայն ազատամարտիկներ՝ Երևանից և գյուղերից: Անունները չգիտի, դեմքով է ճանաչում, նրանցից միայն մի կնոջ անուն գիտի, ում ասում էին՝ «Սուսո»: Ինքը տեղյակ չէ՝ ինչ են խոսել, քանի որ հյուրասենյակի դռները փակ են եղել: Դեռ Ծաղկաբեր գյուղում Արթուրն իրենց ասել է, որ կառավարական շենքեր պիտի վերցվեն, մասնավորապես՝ Ազգային ժողովը, Բաղրամյան 26, Հեռուստաաշտարակ, Սահմանադրական դատարան, կառավարության շենք: Ինքն այդ ժամանակ ըմբոստացել է՝ ասելով, որ մարդկային զոհեր կլինեն, և իրենք կդիտարկվեն որպես ահաբեկիչներ, և այդ պահից իրենց միջև տարաձայնություններ են սկսվել: Մեկ անգամ հեռուստացույցով ելույթ է ունեցել վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը, Արթուրը փոխել է ալիքը, ինքն ասել է՝ «թող մնա, տեսնենք մարդն ինչ է ասում», և Արթուրը պատասխանել է՝ «եթե մի հատ էլ դրանց ասես մարդ, գլուխդ կկտրեմ»: Նշված ժամանակահատվածում Արթուր Վարդանյանը մեծ քանակությամբ զենք-զինամթերք է կուտակել, որը չի տեղավորվել «Վստրեչի» տանը և հոկտեմբերի 25-ին տեղափոխվել են Նորքի տուն: Զենք-զինամթերք ձեռք բերելուն չի մասնակցել: Իր մտահոգություններով կիսվել է Անտոն Թոթոնջյանի հետ՝ մեջբերելով աստվածաշնչյան խոսքը՝ «զենք վերցնողը զենքով կընկնի», սակայն հոգևոր հայրն ասել է, որ սա այդ դեպքը չէ: Ավելացրել է, որ Նորքի տանն Արթուրն ասել է, որ նախագահին ձեռք չեն տալու, քանի որ նա պետության գումարներ է տարել, որոնք պետք է վերադարձնի: Ձերբակալությունից 10 օր առաջ ինքը ցանկացել է խմբից հեռանալ և առավոտյան տնից դուրս է եկել, երթուղայինում իրեն զանգել է Արթուր Վարդանյանը և ասել, որ շտապ գնա Նորքի տուն: Վերադառնալուց հետո իրեն հրավիրել է Նորքի տուն և ասել, որ եթե խմբից հեռանալու ցանկություն ունենա կամ առանց իր իմացության ինչ-որ տեղ գնա, ամեն շաբաթ իր հարազատներից մեկի թաղմանը կմասնակցի: Հարություն Սարիբեկյանի հետ ծանոթացել է Արթուր Վարդանյանի տանը, նա պետք է իրեն պատկանող «Մուխայով» կա՛մ բացեր ԱԺ դարպասները, կա՛մ կրակեր նախագահի ինքնաթիռի վրա, սակայն 2 ծրագիրն էլ չեղարկվել են: Նշել է, որ Ադիդասի Վովան, Խաչիկ Ավետիսյանը և Ապարը՝ իրենց ջոկատներով պետք է հեղաշրջման հիմնական գործողություններն իրականացնեին: Սիլվա Կանկռունին Արթուրի հիմնական ֆինանսավորողներից մեկն է եղել, իսկ Անտոն Թոթոնջյանն իրեն մի անգամ ասել է, որ Արթուրին 100 հազար դոլար է տվել: Ինքը մի քանի անգամ ներկա է եղել Արթուրի և ոմն Գառնիկի զրույցին, վերջինս Արթուրի ասելով ՊՆ բարձրաստիճան պաշտոնյա է եղել և հանդիսացել է Արթուր Վարդանյանի և Սեյրան Օհանյանի միջև միջնորդ…»:
Գ. Ջնդոյանը 27.04.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Եզրակացության մեջ նշված 23-րդ էջի նկար 18-ում պատկերված ինքնաձիգը նոյեմբերի 15-ին տեսել է Նորքի առանձնատան 1-ին հարկի սենյակում, մահճակալի տակ: Ինքը հենց այդտեղ է գիշերել: Տեղյակ չէ, թե ով է այդ ինքնաձիգը բերել տուն, բայց հենց դրանով է սովորել զենք քանդել-հավաքել…»:
Գ. Ջնդոյանը 08.07.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Ուսումնասիրելով իր բջջային հեռախոսի լուսանկարները` հայտնել է, որ ինչպես նախկինում նշել է ցուցմունքներում, ՀՀ-ում գտնվող բոլոր կառավարական և ոչ կառավարական շինությունները, ինչպես նաև պաշտոնյաների առանձնատները և ՀՀ-ում գտնվող փողոցները լուսանկարել է և տեսաձայնագրել՝ Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի խնդրանքով: Արթուրը հայտնել է, որ լուսանկարները անհրաժեշտ են արխիվի համար: Ուսումնասիրելով իրեն ներկայացված «paperline» գրառմամբ կարմիր գույնի նոթատետրը, որում առկա են տարբեր գծագրումներ և ձեռագիր գրառումները, հայտնել է, որ Հանրապետության հրապարակում առկա որոշ շինությունների գծագրեր են, ընդ որում ոչ կառավարական, այդ գծագիրը Էրեբունի պլազայի գծագիրն է, նաև կատարել է «Էրեբունի պլազայի» վերաբերյալ գրառումներ…»:
Գ. Ջնդոյանը 09.09.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Ճանաչում է Սրբուհուն, նրա հետ ծանոթացել է մոտ 1 տարի առաջ` Արթուր Վարդանյանի միջոցով, նրա հետ ունեցել է լավ հարաբերություններ, սակայն ոչ մի այլ տեղեկություն չունի, չգիտի՝ նա ներգրավված է եղել խմբում, թե` ոչ: Ավետիս Բարեյանն իր հագուստներից երբևէ չի հագել, քանի որ Ավետիսը շատ փնթի և հակահիգիենիկ է եղել և թույլ չի տվել անգամ ձեռք տալ իր հագուստներին: Իր հագուստը միշտ իր մոտ են եղել, այդ թվում՝ Նորքի առանձնատանը: Իրավապահների կողմից իրենց բռնելու օրը` տեղափոխման ժամանակ 25.11.2015թ. Ավետիսը իրեն ասել է, որ երբ հարցնեն, թե ում է պատկանում վերարկուն, ասի՝ իրեն, քանի որ գրպանում առկա է թուղթ, որում առկա են գրառումներ՝ տարբեր հատվածների վերաբերյալ, ինքը հրաժարվել է և պատասխանել է, որ երբ հարցնեն՝ կասի, որ դա իրենը չէ: Ուսումնասիրել է հագուստից հայտնաբերված փաստաթղուղթը, սակայն այն իրեն չի պատկանում և ինքը չի գրել: Իր բջջային հեռախոսի գաղտնաբառն է…»:
Գ. Ջնդոյանը 16.09.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Պնդում է նախկին ցուցմունքները: Ուսումնասիրելով 21.11.2015թ.-ի ժամը` 17:05:43-ի 055-47-32-36 և 094-33-79-39 հեռախոսահամարների միջև հեռախոսազրույցի ձայնագրությունը, հայտնել է, որ խոսում է Արթուր Վարդանյանի հետ: Ինքը գնացել է ինչ-որ մեկին հանդիպելու՝ Արթուրի խնդրանքով, սակայն այդ մարդը չի եկել, և ինքը զանգել է Արթուրին՝ տեղեկացնելու, որ այդ մարդու մեքենան չկա: Ուսումնասիրելով 21.11.2015թ.-ի ժամը` 21:41:57-ի հեռախոսազրույցի ձայնագրությունը, որը տեղի է ունեցել 055-47-32-36 և 094-17-10-72 հեռախոսահամարների միջև, հայտնել է, որ ինքը խոսում է Ավետիս Բարեյանի հետ, ով իրեն հարցնում է, թե հանդիպեց արդյոք Անտոն Թոթոնջյանին, թե ոչ, որին չի հիշում, թե ինչ է պատասխանել: Չի հիշում նաև, թե ինչի համար պետք է հանդիպեր Թոթոնջյանին: Նաև հայտնել է, որ 2015 թվականի ընթացքում օգտագործել է միայն 055-47-32-36 հեռախոսահամարը, որով և կապ է պահել Արթուր Վարդանյանի և խմբի անդամների հետ…»:
(Տես` hատոր 4 գ.թ. 69-70, hատոր 5 գ.թ. 191, hատոր 7 գ.թ. 168-170, hատոր 8 գ.թ. 35-38, 39-43, hատոր 25 գ.թ. 209, hատոր 32 գ.թ 109-110, 294, դատական նիստի արձանագրությունը):
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Գևորգ Ջնդոյանը հայտնել է, որ ձերբակալվելուց հետո, երբ գտնվել է «Նուբարաշեն» ՔԿՀ-ում, ճնշումներ քիչ են եղել, ցուցմունքներ չի տվել, հետո երբ տեղափոխվել է «Երևան-Կենտրոն» ՔԿՀ, այդտեղ մեծ ծավալով ճնշումներ են սկսվել իր դեմ և ինքը սկսել է նախաքննության մարմնի համար ցանկալի ցուցմունքներ տալ: Նման դեպք ընդհանրապես չի եղել, որ Անտոն Թոթոնջյանից փափուշտներ վերցնեն: Վահագն Սալնազարյանի, ով իր համագյուղացին է, տաքսի ծառայությունից օգտվել է զուտ տեղաշարժման համար, իսկ զենքի ձեռքբերման ինքը առհասարակ չի մասնակցել: Բացի Վահագնից օգտվել են նաև այլ տաքսի ծառայություններից: Վլադիմիր Առաքելյանի հետ երբևիցե անմիջական ծանոթություն չի ունեցել, առաջին անգամ տեսել է դատարանի խցերում: Իր նախաքննական ցուցմունքներն արդեն նախապես գրված սցենարով տվել են իրեն: Մինչև պաշտպանի հարցաքննության գալը, իրեն 10-15 րոպե առաջ բարձրացրել են քննիչի սենյակ, իր ցուցմունքները այսպես ասած կոնսպեկտելու, և իրեն հիշեցրել են ոչ ցանկալի ցուցմունքներ տալու հետևանքների մասին: Ընհանրացնելով իր ցուցմունքը՝ հայտնել է, որ նախաքննական ցուցմունքի մեջ «Հայոց վահան» կազմակրեպության գործունեությանը վերաբերող տեղեկությունները համապատասխանում են իրականությունը, իսկ այն ինչ վերաբերում է զենքներին, շենքեր գրավելուն` չի համապատասխանում: Քանի որ իրենք պատրաստվել են անցկացնել զանգվածային հանրահավաքներ, և մարտի 1-ի հետ կապված ինքը մտավախություն է ունեցել զենք կիրառելու մասով, Անտոն Թոթոնջյանի և իր միջև կայացած խոսակցության ժամանակ վերջինս իրեն ասել է, որ սա այն դեպքը չէ, այստեղ զենք չի կիրառվելու: «Հայոց վահան» կազմակերպությունը արցախյան պատերազմի ազատամարտիկների հետ կազմակերպել է հանդիպում, որին ինքը չի մասնակցել, տեղյակ չէ, թե այդ ազատամարտիկներն ովքեր են եղել: Ապարին ճանաչել է ոչ այս գործի շրջանակներում: Արթուրի հետ իր նախկին կուսակցական պատկանելության հետ կապված կոնֆլիկտների մասով ևս նախաքննական ցումունքները համապատասխանում են իրականությանը: Չի կարող մեկնաբանել, թե ինչպես է ստացվել, որ պարտադրված ցուցմունքների մի մասը համապատասխանում իրականությանը, մի մասը` ոչ: Արթուր Վարդանյանը համագորածկցել է պետական մարմինների հետ: Իր նկատմամբ ճնշում գործադրած պաշտոնյաները ներկա պահին ևս բարձրաստիճան պաշտոնայաներ են, այդ պատճառոով իմաստ չի տեսել հանցագործության մասին հաղորդում տալու:
/Տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/:
Ամբաստանյալ Արկադի Հակոբի Մարդոյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Արթուր Վարդանյանին ճանաչել է 2015 թվականի սեպտեմբերի վերջերից: Ծանոթացել է պատահական, խոսել են, վերջինս իրեն հարցրել է, թե ինչով է զբաղվում, պատասխանել է, որ գնում է ՌԴ` արտագնա աշխատանքի, քանի որայնտեղ շինարարական կազմակերպություն ունեն: Ա. Վարդանյանն իրեն հարցրել է` եթե Հայաստանում գործ լինի, կմնա՞, ինչին ինքը դրական պատասխան է տվել: Արթուր Վարդանյանն ասել է, որ ունեն «Հայաոց վահան» մարզամշակույթային կազմարկեպություն և իրենց կադրեր են հարկավոր: Իր ուղղությունը այլ է եղել, պետք է էլիտար ջոկատներ ստեղծեին, որի կեսը պետք է մեկներ Քեսաբ, իսկ մյուս կեսը` Արցախ, շեշտվել է նաև բարձր աշխատավարձի հանգամանքը: Փոխանակվել են հեռախոսահամարներով, որքան մտաբերում է մոտ 1 շաբաթ հետո զանգահարել է Արթուրը և ասել` կցանկանա՞ս ծանոթանալ պայմաններին, ինչին ինքը դրական պատասխան է տվել: Գնացել է Ծաղկաբեր գյուղ, որտեղ մնացել է մոտ 3-4 օր, այնտեղ եղել է 1 հատ որոսորդական հրացան և 1 հատ «Կալաշնիկով» տեսակի ավտոմատ, որը մարտական չի եղել, այլ` ուսումնական, քանդել-հավաքելու համար: Վերադարձել է Երևան, որից հետո ևս մի քանի անգամ հանդիպել են, որի ժամանակ ինքը հետաքրքրվել է, թե երբ է այդ ամենը լինելու, ինչին Ա. Վարդանյանը պատասխանել է, որ պետք է շատ մարդիկ լինեն, գնալու են Արցախ, պետք է ռազմական հագուստ գնեն և որ իրեն կտեղեկացնի: Նորքի առանձնտանը եղել է 2-3 անգամ, այնտեղ չի մնացել: Դեկտեմբերի 1-ին իրեն իրենց տանից տարել են ԱԱԾ, քննիչն իրեն հարցրել է, թե տեղյակ է եղել Արթուր Վարդանյանի ծրագրերի մասին, ինքն ասել է, որ ոչ, նման բան չկա: Տարել է Եպիսկոպոսյանի մոտ, վերջինս իրեն ասել է` կասես, որ իմացել ես, որ Արթուրը ցանկացել է ռազմական հեղաշրջում անել, չեմ ասում պետք է մասնակցեիր: Ինքն ասել է ես նման բան չեմ իմացել, չեմ կարող ասել: Ասել է քեզ 3 օր ժամանակ, 72 ժամ այստեղ ես մնալու, կասես որ իմացել ես, թղթի վրա գրեմ, ստորագրեմ, որ քեզ բաց եմ թողնելու: 3 օրից նույն հարցը, նույն պատասխանը, ասել է` էս լակոտին ստեղից ռադ արեք, 15 տարի փտելու ես բերդում: Ամեն անգամ քննչական տանելուց նույն հարցն է եղել, ասա, որ իմացել ես: Իրեն տարել են Տիգրան Բոյաջյանի հետ առերեսման, վերջինս մտել է և լացելով ասել` Ակա ջան կներես, բայց ես էլ չեմ դիմանում ստեղ, նստել է դիմացը և ասել, որ իբր ինքն իմացել է հեղաշրջման մասին: Հետո առերեսման են բերել Ավետին, ով ասել է, որ իբր ինքը վերջիններիս հետ գնացել է Սեյրան Օհանյանի տունը նկարելո: Նման բան չի եղել, ինքը ճանապարհին` Դավիթաշենում, իջել է և գնացել տուն: Առերեսման ժամանակ Ավետիսն ասել է չի հիշում Ական եղել է, թե` ոչ, ընդունելով իր պնդումները: Քննիչն ասել է չէ, ձեր հետ է եղել: Հետո իրեն ասել են իբր ունեցել է գաղտնի հեռախոս և հեռախոսահամար, ինչպես նաև՝ զենք: Ինքն ասել է, որ նման բան չի եղել, ինքը գաղտնի հեռախոսահամար չի ունեցել, զենք չի ունեցել, չի մասնակցել որևէ զենքի գնման կամ տեղափոխման գործընթացի: Այնուհետև, իրեն առաերեսել են Արման Հայրապետյանի հետ, կրկին Ս. Օհանյանի տուն գնալու պահով, Արմանն ասել է, որ չի հիշում ինքը եղել է, թե ոչ, բայց կրկին քննիչը ֆիքսել է, որ եղել է: Ժխտել է իր մասնակցությունը զինված հեղաշրջմանը, ինքն ի սկզբանե իմացել է միայն Քեսաբ և Արցախ գնալու մասին:
/Տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանն արձանագրելով, որ ամբաստանյալի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները:
Ա. Մարդոյանը 01.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք չի տվել:
Ա. Մարդոյանը 02.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Ինքը որևէ հանցավոր համագործակցության չի ներգրավվել, որևէ հանցանք չի կատարել, իրեն հասկանալի չէ, թե ինչ հանցագործության մեջ է կասկածվում, ավելացնելու ոչինչ չունի, հրաժարվել է պատասխանել հարցերին…»:
Ա. Մարդոյանը 02.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Չի ընդունում իրեն առաջադրված մեղադրանքը, հայտարարել է, որ այն իր համար անհասկանալի է և հրաժարվել ցուցմունք տալուց` մինչև իրեն գրավոր կպարզաբանվի մեղադրանքը, կբացատրվի, թե կոնկրետ ինչ է ինքն արել…»:
Ա. Մարդոյանը 09.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք չի տվել:
Ա. Մարդոյանը 15.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք չի տվել:
Ա. Մարդոյանը 25.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք չի տվել:
Ա. Մարդոյանը 17.02.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք չի տվել:
Ա. Մարդոյանը 21.03.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Բնակվում է ընտանիքի հետ Երևանի Դավիթաշենի 1-ին թաղամասում: Ամուսնացած է, ունի մեկ անչափահաս տղա: 2007 թվականից մինչև 2015 թվականի սկզբները աշխատել է ՌԴ-ում` որպես շինարար: 2015 թվականի սեպտեմբեր ամսին զանգահարել է մորաքրոջ որդուն` Գևորգ Ջնդոյանին՝ նրան տեսնելու նպատակով: Գևորգն ասել է, որ գտնվում է Երևան քաղաքի սրճարաններից մեկում, և ինքը կարող է գնալ այնտեղ՝ հանդիպելու: Գնացել է նշված սրճարան, որտեղ Գևորգի հետ եղել է նաև Արթուր Վարդանյանը: Սրճարանում զրույցի ժամանակ Արթուրն ասել է, որ ազատագրելով Քեսաբն իր ջոկատով` եկել է Հայաստան, որպեսզի այստեղ կազմի խաղաղապահ ջոկատ հայերից, և ուղարկի նրանց Քեսաբ, այնտեղի հայությանը պաշտպանելու նպատակով, ինչպես նաև պիտի կազմի ջոկատներ, որ նրանք պաշտպանեն ԼՂՀ-ում սահմանները և լինեն որպես պահուստային խմբեր՝ պատերազմի համար: Ըստ Արթուրի խոսքերի՝ նշված գործողությունների մասին տեղյակ է եղել ՀՀ պաշտպանության նախարարությունը, սակայն չի նշել, թե կոնկրետ ով: Նշված զրույցի ժամանակ Արթուրն իրենից հեռախոսահամար է ուզել՝ հետագա կապ պահպանելու նպատակով, իրենք փոխանակվել են հեռախոսահամարներով: Հետո ինքը դուրս է եկել սրճարանից և տուն գնացել: Մի քանի օր անց, Արթուրը զանգել է և իրեն ասել, որ եթե ցանկանում է մասնակցել կամ Քեսաբի կամ էլ ԼՂՀ մեկնող խմբերից որևէ մեկի գործողություններին, ապա պետք է մեկնեն պարապմունքների՝ Սպիտակի մոտակայքում գտնվող Ծաղկաբեր գյուղ: Ինքը համաձայնել է և հեռախոսազրույցից մի քանի օր անց Արթուրի հետ գնացել որսորդական խանութ` կոնկրետ չի հիշում, թե որը, և իր համար գնել են զինվորական կոշիկ, հանդերձանք և զինվորական դանակ: Դրանից մեկ օր անց ինքն Արթուրի կանչով գնացել է «Վստրեչի» կամրջի հարակից տարածքում գտնվող բնակարան, որը նրա զոքանչի բնակարանն է եղել, որտեղից էլ Արթուրի հետ տաքսի ավտոմեքենայով մեկնել են Ծաղկաբեր գյուղ: Արթուրից իմացել է, որ նշված գյուղի տունը նրա պապական տունն է: Տանը Արթուրի միջոցով ծանոթացել է Վաղինակ Ստեփանյանի, Ավետիս Բարեյանի, Ասյա Մկրտչյանի ու Նելլի Մինասյանի հետ, ովքեր արդեն եղել են այնտեղ և ըստ Արթուրի, նույնպես պետք է պատրաստվեին Քեսաբ և ԼՂՀ մեկնելու համար: Տանն է եղել նաև իր մորաքրոջ որդին` Գևորգ Ջնդոյանը: Այդ օրը երեկոյան կամ էլ մեկ- երկու օր անց նշված տուն են եկել Մարինե Կաթանյանը, Արթուր Եղիազարյան, Տիգրան Բոյաջյանը և Սրբուհի Այվազյանը: Հետո սկսվել են պարապմունքները` սար են բարձրացել-իջել և նմանատիպ այլ բաներ: Պարապմունքներն անցկացրել է Արթուր Վարդանյանը, իսկ երբ նա Երևան էր գնում, Ավետիս Բարեյանը: Հայտնել է, որ գյուղի տանը եղել է երկու որսորդական հրացան, որը, ըստ Արթուրի խոսքերի, պապիկինն է եղել և ունեցել է համապատասխան փաստաթուղթ: Այդ օրերին մի անգամ տուն են եկել ոստիկաններ` նշված զենքերի հետ կապված, և Արթուրի հետ միասին գնացել են ոստիկանության բաժին, որտեղ Արթուրը, մնալով մոտ 2 ժամ, վերադարձել է՝ ասելով, որ ամեն ինչ նորմալ է: Նշված զենքերից ինքը գյուղում չի կրակել, մյուսներն էլ իր ներկայությամբ նույնպես չեն կրակել: Գյուղում մնացել են մոտ 10 օր, որից հետո 2015 թվականի սեպտեմբերի 15-ից հետո, ինքն ու Գևորգը վերադարձել են Երևան: Որից հետո 2015 թվականի սեպտեմբերի վերջերին Արթուրը մի երկու անգամ զանգահարել է, և իրենք հանդիպել են Երևանի սրճարաններից մեկում: Նշված հանդիպումների ժամանակ Արթուրն իրեն ասել է, թե ինչու չի զանգում նրանց, չի հանդիպում, ինչին պատասխանել է, որ ժամանակ և ցանկություն չունի նրանց հետ շփվելու և իրեն առաջնահերթ աշխատանք է հարկավոր, որպեսզի ընտանիքը պահի, ինչին Արթուրն արձագանքել է, որ կարող է լինել նրանց խմբերում, և նա իրեն թե աշխատանք և թե գումար կտա: Ինքն ասել է, որ կմտածի և կպատասխանի: Մի քանի օր անց, տեսնելով, որ չի կարողանում աշխատանք գտնել, զանգել է Արթուրին և ասել, որ համաձայն է՝ նրանց հետ աշխատելու: Արթուրն ասել է, որ նշված հարցերի շուրջ խոսելու համար ինքը պետք է գնա «Վստրեչի» տուն, որից հետո գնացել է նշված բնակարանը, որտեղ են եղել Ասյան, Մարինեն, Նելլին, Ավետը, Տիգրան Բոյաջյանը, Գևորգը, Վաղինակը և Արթուրը, իսկ Սրբուհուն և Արային, ովքեր պարբերաբար գնում-գալիս էին նշված բնակարան, ինքը տեսել է մի երկու անգամ: Նաև հայտնել է, որ նշված բնակարանում ինքը զենք և ռազմամթերք չի տեսել: Զրույցի ժամանակ Արթուրն իրեն հայտնել է, որ 2015 թվականի նոյեմբերի վերջերին կամ դեկտեմբերի կեսերին խմբի մի մասը պետք է մեկնի Քեսաբ, իսկ մյուս կեսը` ԼՂՀ: Նշված օրը Արթուրն իրեն ասել է, որ նրան ֆինանսավորում են, և նա ցանկանում է անապահով երեխաների համար Իջևանում կառուցել հանգստյան գոտի: Այդ հարցով 2015 թվականի հոկտեմբեր ամսվա վերջերին ինքն ու Գևորգը մեկնել են Իջևան` հարմար տարածք գտնելու, նայելու և գնելու, հետո վերադարձել են Երևան և Արթուրին առաջարկել են մի քանի տարածքներ, նա ասել է՝ դեռ կմտածի ու նոր կորոշի, թե որ մեկը գնել: 2015 թվականի նոյեմբեր ամսվա սկզբներին Արթուրն իր խմբի հետ միասին «Վստրեչի» տնից տեղափոխվել է Նորքի տուն, տեղափոխությանն ինքը չի մասնակցել: Արթուրի հետ հանդիպել է շաբաթը մեկ` նրա իսկ կանչով, իսկ Նորքի տանը եղել է երկու-երեք անգամ, մի անգամ նույնիսկ գիշերել է, քանի որ ուշ է եղել և տուն չի կարողացել վերադառնալ: Արթուրը Նորքի տանը գտնվելու ժամանակ խմբի անդամներից մի քանիսին տվել է հեռախոսներ՝ իրենց հեռախոսահամարներով, որպեսզի միայն դրանցով խոսեն խմբի ներսում : Նշված հեռախոսներից իրեն էլ են տվել, բայց ինքը հեռախոսահամարը չի հիշում, և Նորքի տանից դուրս գալուց իր հետ միայն 2 անգամ է վերցրել, մյուս անգամները թողել է այնտեղ: Նորքի տանն ինքը տեսել է երկու հատ «Կալաշնիկով» տեսակի ավտոմատ, զինվորական հանդերձանք, պայուսակներ, դիմակներ և դանակներ, բացի նշվածից, այլ զենքեր և ռազմամթերք չի տեսել: Իրեն հատկացված զենք չի եղել, սակայն Արթուրն ասել է, որ իր համար նույնպես կլինի: Չի եղել դեպք, որ ինքը խմբի անդամների հետ միասին մեկնի քաղաքից` զենքերից կրակելու նպատակով: 2015 թվականի նոյեմբեր ամսին ինքը, Արթուրը, Ասյան, Նելլին, Տիգրանը, Գևորգը և Վաղինակը մեկնել են Սպիտակի Ծաղկաբեր գյուղ՝ Արթուրի հանձնարարությամբ, ով ասել է, թե իբր արդեն պետք է մի քանի օրից մեկնեն, և գյուղում պետք է երդում տան: Գյուղ հասնելուն պես բոլորով բարձրացել են սարի վրա գտնվող վանքը: Հենց այդտեղ երդում են տվել, որ պետք է ծառայեն, թե Հայրենիքին ու հայ ժողովրդին, և թե «Հայոց վահան»-ին: Երդումից հետո հաջորդ օրը վերադարձել են Երևան: Արթուրն իր հարցին, թե ինչու պետք է երդում տան և արդյոք դա պարտադիր է, պատասխանել է, որ կարգն է այդպես և պարտադիր է: Հայտնել է նաև, որ գյուղում առաջին անգամ լինելու ժամանակ իրենք նկարահանվել են զինվորական հանդերձանքով: Այս ամբողջ ընթացքում մինչև բռնվելը Արթուրն իրեն մի անգամ տվել է 70.000 ՀՀ դրամ, մի անգամ էլ՝ 80.000 ՀՀ դրամ գումար` տան հոգսերը հոգալու նպատակով, ինքն Արթուրին ասել է, որ դրանով ընտանիք չի կարող պահել, նա էլ պատասխանել է, որ մեկնելուց հետո ամեն ինչ նորմալ կլինի: Նորքի տանը գտնվելու ժամանակ զրույցների ընթացքում ինքը լսել է Արթուրից, որ նա մտադրվել է Հայաստանում զինված հեղափոխություն անել: Ինքը դրան դեմ է եղել, և այդ հարցի շուրջ վիճել են: Նշված վիճաբանությանը ներկա են եղել Արան, Գևորգը, Արթուրը Եղիազարյանը և ևս մի քանի հոգի: Արթուրի հանձնարարությամբ 2015 թվականի նոյեմբեր ամսին, ինքը, Ավետը, Ասյան և Արման Հայրապետյանը, վերջինի ավտոմեքենայով գնացել են Հանրային հեռուստաընկերության հարակից խաչմերուկ, որտեղի ճանապարհները նկարահանելով՝ հասել են մինչև օդանակավակայնի խաչմերուկ, իր հարցին, թե ինչու են նկարահանում նշված ճանապարհները, Արթուրը պատասխանել է, որ իրեն հարկավոր է և պետք է հետը տանի Իսպանիա՝ միևնույն ժամանակ չմանրամասնելով, թե ինչի համար: Մի անգամ էլ, 2015 թվականի նոյեմբերի 24-ին, ինքը Նորքի տանից Դավիթաշեն` իր տուն է ցանկացել վերադառնալ, Արմանն ասել է, որ իրեն կտանի տուն, նրանց միացել է նաև Ավետը: Հասնելով Զովունի՝ Ավետն ասել է, որ մի տեղ պետք է մտնեն, որից հետո նոր իրեն կտանեն տուն, և ուղևորվել են Կոտայքի մարզի Մրգաշեն գյուղ: Գյուղի տարածքում շրջել են և վերադարձել, ինքն իջել է Դավիթաշենում: Հետո Նորքի տանը զրուցների ժամանակ իմացել է, որ այդ գյուղում Սեյրան Օհանյանի առանձնատունն է, իսկ թե ինչու են այնտեղ գնացել, ոչ ոք իրեն չի ասել: Դրանից հետո էլ այլևս այդ գյուղ չի գնացել և ոչ մի նկարահանում էլ չի արել այդտեղ: Հետո ինքն Արթուրին ասել է, որ հոգնել է արդեն նրա երեխայական խաղերից և ցանկանում է մեկնել ՌԴ` արտագնա աշխատանքի, ինչին Արթուրը պատասխանել է, որ սա երեխայական խաղ չէ, հետո վիճել են, Արթուրը նորից ասել է, որ ամեն ինչ լավ կլինի, ինքը չհեռանա, սակայն ինքը չի փոխել իր որոշումը և հեռացել է այդ տանից և նրա կողմից ստեղծված տարօրինակ խմբից: Նաև հայտնել է, որ զրույցների ժամանակ Արթուրը ասել է, թե մի քանիսը` չնշելով կոնկրետ ովքեր, պետք է իբր գրավեն Սահմանադրական դատարանի շենքը, մի քանիսը` ՀՀ նախագահի նստավայրը, մի քանիսը՝ Հանրային հեռուստաընկերությունը, մի քանիսն էլ` Կառավարության շենքը, սակայն Արթուրն անընդհատ փոխել է իր ծրագրերը: Ի սզբանե դեմ է եղել Արթուրի բոլոր ծրագրերին, նույնիսկ մեկ անգամ Արթուրն իրեն և Արային հանձնարարել է գնալ և ուսումնասիրել կառավարության շենքը և նրա հարակից տարածքները, իրենք գնացել են, բայց ոչինչ չեն արել: Կոնկրետ իրեն Արթուրը ոչինչ չի հանձնարարել, ուղղակի Տիգրանից լսել է, որ ինքը պետք է մասնակցի պետական մարմինների վրա զինված հարձակումներին, սակայն լուրջ չի վերաբերվել դրան և չի պատկերացրել, թե ոնց պետք է դա անի…»:
Ա. Մարդոյանը 20.09.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշումը, ինչպես նաև մեղադրյալի իրավունքների և պարտականությունների էությունը իրեն հասկանալի են, առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր չի ճանաչում, պնդում է նախորդ ցուցմունքները: Նաև նշել է, որ իշխանությունը յուրացնելու նպատակ չի ունեցել, չի մասնակցել Արթուր Վարդանյանի կողմից կազմակերպված ոչ մի կրակային դասերի, զենքերի տեղափոխման կամ ձեռքբերման, այդ մասին ընդհանրապես տեղեկություն չի ունեցել, զենք չի ունեցել, չի իմացել, որ իբր իր անունով հատկացված զենք է եղել: … Պնդել է, որ Ա. Վարդանյանն իրեն ոչինչ չի ասել, քանի որ վերջինս քաջատեղյակ է եղել, որ ինքը համաձայն չի լինի նման անօրինական գործողությունների մասնակցելուն, քանի որ մինչ այդ ինքը վիճաբանել է Արթուրի հետ` իր կողմից հայտնած անլուրջ մտեքերի շուրջ: Զգալով, որ խաբվել է, իրեն աշխատանք չեն տրամադրելու, ի վերջ Արթուրի հետ վիճաբանելուց հետո հեռացել է այդտեղից, սակայն իրավապահ մարմիններին այդ ամենի մասին չի հայտնել, քանի որ մտածել է ընտանիքի անվտանգության մասին…»:
04.02.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում առերես հարցաքննվել են մեղադրյալներ Ա. Հայրապետյանը և Ա. Մարդոյանը, համաձայն որի`
«…Ա. Հայրապետյանն ի պատասխան այն հարցի, թե ի՞նչ է իրեն հայտնի Ա. Վարդանյանի և Ա. Մարդոյանի փոխհարաբերությունների մասին, հայտնել է, որ կոնկրետ օրը չի հիշում, 2015թ-ի նոյեմբերի 20-ից 21-ն ընկած ժամանակահատվածում Արթուր Վարդանյանի ցուցումով իր ավտոմեքենայով ինքը, Ական, Արթուր Եղիազարյաևը և Ասիան Հանրային հեռուսատեսությունից, հարակից խաչմերուկները տեսախցիկով նկարելով, գնացել են մինչև օդաևավակայանի խաչմերուկ: Տեսախցիկն եղել է Ակայի ձեռքում, ինքը վարել է ավտոմեքենան:
Նաև նշել է, որ դրանից բացի, նոյեմբերի 24-ին Արթուր Վարդանյանի ցուցումով /ըստ Ավետի հայտնած խոսքեր/, ինքը, Ավետը, Ական իր ավտոմեքենայով գնացել ենք Կոտայքի մարզի Մրգաշեն գյուղ` Սեյրան Օհանյանի առանձնատունը տեսախցիկով նկարալու նպատակով, բայց քանի որ լույս չի վառվել, իրենք վերադարձել ենք Երևան, Ակային իջեցրել են Դավիթաշեն 1-իև թաղամասում և հեռացել:
…
Ի պատասխան Ա. Հայրապետյանի ցուցմունքի, Ա. Մարդոյանը հայտնել է, որ նկարահանում իսկապես տեղի է ունեցել: Չի հիշում, թե կնոկրետ ով է եղել նկարահանողը, միգուցե նաև ինքն է եղել, սակայն տվյալ պահին լավ չի հիշում: Նկարահանելուց եղել են ինքը, Արմանը և Ասիան: Նկարահանվել է ճանապարհ:
Նկարահանումները իրականացրել են Արթուր Վարդանյանի ցուցումով, ինքը դրա նպատակը այդ պահին չի իմացել, Արթուրն իրենց ասել է, որ դրանք պետք են իրեն:
Ինչ վերաբերում է Սեյրան Օհանյանի առանձնատունը նկարելուն, ապա այդ մասով հայտնել է հետնյալը. 2015թ.-ի, իր հիշելով, նոյեմբերի 24-ին Ավետն ու Արմանը վերջինիս ավտոմեքենայով իրեն պետք է տանեին տուն` Նորքում Արթուրի վարձակալած առանձնատնից: Այդ ժամանակ Ավետն ասել է, որ մի տեղ կա, մտնեն, իրեն հետո կիջեցնեն տուն, սակայն չի ասել, թե ուր են գնում: Երեքով գնացել են Կոտայքի մարզի Մրգաշեն գյուղ, և այդտեղ Ավետն իրեն հարցրել է, թե արդյոք ինքն այնտեղ եղել է, թե` ոչ, ինքը պատասխանել է, որ չի եղել, քանի որ նախկինում իսկապես այդ գյուղ չի գնացել: Նախապես չի իմացել, սակայն այդ ժամանակ իմացել է, որ գնացել են Սեյրան Օհանյանի առանձնատան մոտ, սակայն նկարահանում չեն կատարել: Այնուհետև, վերադարձել են Երևան, և իրեն իջեցրել են Դավիթաշենում և գնացել:
…
Ի պատասխան Ա. Մարդոյանի ցուցմունքի, Ա. Հայրապետյանը հայտնել է, որ ըստ էության իրենց ցուցմունքերում էական հակասություն այլևս չկա, քանի որ Ական ամբողջությամբ ընդունում է իր ցուցմունքով ներկայացված հանգամանքները: Ինչ վերաբերում է այն հարցին, թե Ական իսկզբանե իմացել է արդյոք, որ պետք է գնան Սեյրան Օհանյանի առանձնատան մոտ, թե` ոչ, ապա ինքը ստույգ չի կարող ասել, քանի որ, ինչպես նշել է, Ավետն է իրեն ասել, որ պետք է գնան Սեյրան Օհանյանի առանձնատունը նկարելու, իսկ թե Ակային նախապես ասել է, թե` ոչ, ինքը չգիտի: Նաև նշել է, որ իսկապես, տվյալ օրը, պետք է Նորքի առանձնատնից Սկային տանեին Դավիթաշեն…»:
/Տես՝ հատոր 15 գ.թ. 91-92, դատական նիստի արձանագրությունը/
04.02.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում առերես հարցաքննվել են մեղադրյալներ Տ. Բոյաջյանը և Ա. Մարդոյանը, համաձայն որի`
«…Տ. Բոյաջյանն ի պատասխան այն հարցի, թե ի՞նչ է իրեն հայտնի Ա. Վարդանյանի և Ա. Մարդոյանի փոխհարաբերությունների մասին, հայտնել է, որ Արթուր Վարդանյանի հետ ծանոթանալուց հետո, երբ նրա հետ 2015թ-ի սեպտեմբերի 20-ի կողմերը գնացել է վերջինիս պապական Ծաղկաբեր գյուղ, այնտեղ Արթուրի պապական տանը հանդիպել է մի շարք անձանց` Ավոյին, Վաղոյին, Գևորգին, Նելլիին, Սկային և այլ անձանց: Այդ պահին է իմացել, որ Ական և Արթուրը միմյանց ճանաչում են: Գյուղում մնացել են 3-4 օր, որից հետո, Արթուրի ցուցումով ինքը, Ական և Գևորգը վերադարձել են Երևան` Վահագի ավտոմեքենայով: Նշել է, որ Արթուր Վարդանյանը մշակած է եղել զինված հեղաշրջում և ծրագրել է հարձակում 5 պետական օբյեկտների վրա, դրանք են` ՀՀ կառավարության, Սահմանադարական դատարանի, Ազգային ժողովի, Նախագահի նստավայրի և Հ1 հեռուստաընկերության վարչական շենքերը: Ըստ Արթուր Վարդանյանի պլանավորածի, ինքը պետք է մասնակցեր Սահմանադրական դատարանի վարչական շենքի հարձակմանը, իսկ Ական` Կաոավարության շենքի վրա: Արթուրը հաճախակի է փոխել զինված հարձակումների վերաբերյալ իր ծրագրերը: Հետագայում, փոխելով ծրագիրը, Արթուրը որոշել է, որ Ական պետք է մասնակցի ՀՀ նախագահի նստավայրի զինված հարձակմանը: Չգիտի, թե որքանով է Ական տեղեկացված եղել այդ մասին, իրեն Արթուրն է ասել, որ Ական պետք է մասնակցի ՀՀ նախագահի նստավայրի վրա հարձակմանը: Նաև նշել է, որ 2015թ-ի նոյեմբերի 22-ին Ապարն իր ջոկատով եկել է Նորքի տուն, եղել են նաև այլ անձինք, այդ թվում` նաև Ական: Տվյալ ժամանակ քննարկվել է ՀՀ նախագահի ինքնաթիռը խոցելու մասին: Արթուրը Ապարին ու նրա ընկերներին հարցեր է տվել ինքնաթիռը գցելու մեխանիզմների մասին: Ական նույնպես լսել է խոսակցությունը, բայց թե ինչ չափով, ինքը հստակ չի կաող ասել: Նորքի տանը Սկային մի քանի անգամ է տեսել: Նաև նշել է, որ Սկայի և Արթուրի խոսակցությունից լսել է, որ Ական ցանկանում է մեկնել Ռուսաստան` արտագնա աշխատանքի: Նաև նշել է, որ 2015թ.-ի հոկտեմբերի 10-ին Արթուրը մեկնել է Իսպանիա, որից առաջ, իրեն ու Գևորգ Ջնդոյանին հանձնարարել է, որ գնան ՀՀ սահմանադրական դատարանի վարչական շենքի մոտ` տեղանքը ուսումնասիրելու համար, այսինքն, որ պարզեն տեսախցիկները, այդտեղի ոստիկանների շարժը, իսկ Ակային և Արա Պողոսյանին /Կոմսին/ հանձնարարել է, որ նրանք գնան և ուսումնասիրեն ՀՀ Կառավարության շենքի տարածքը: Քանի որ Արթուրը հաճախակի է փոփոխել զինված հարձակումների, առհասարակ իր գործողությունների ծրագրերը, ինչպես նաև, իրենց ձերբակալվելուց առաջ` վերջին շրջանում, իրեն բավականին ագրեսիվ է պահել, իրենք բոլորը, ովքեր եղել են կողքին, արդեն անլուրջ են ընդունել Արթուրին և նրա ծրագրած պլաններին երկրում հեղաշրջում կատարելու մասով և իերնց շատերի մոտ ևս ցանկություն է եղել հեռանալ Արթուրից:
…
Ի պատասխան Տ. Բոյաջյանի ցուցմունքի, Ա. Մարդոյանը հայտնել է, որ Արթուր Վարդանյանի ցուցումով ինքը ու Արա Պողոսյանը իսկապես գնացել են ՀՀ Կառավարության շենքի մոտ` տարածքը ուսումնասիրելու նպատակով: Տարածքն իմիջայլոց նայել են և գնացել ամեն մեկն իրենց տուն, քանի որ, ինքը համակարծիք չի եղել Վարդանյանի հետ: Պարզապես Արթուրին չեն ասել, որ չենք ցանկանում իր ասածները կատարել: Արթուրի պապական տանը` Ծաղկաբեր գյուղում գտնվող, իսկապես եղել է, իր հետ եղել են այլ անձինք, այդ թվում` նրանք, ում մատնանշել է Տիգրանը: Նաև նշել է, որ Արթուրի հետ ծանոթանալուց մի որոշ ժամանակ հետո, նրանից իրենք իմացել են, որ նա Հայաստանում զինված գործողություններ իրականացնելու ծրագրեր ունի, սակայն նրա գաղափարների հետ ինքը համակարծիք չի եղել, նրա հետ ծանոթանալիս, ինքը դեռ նրա այդ մտադրությունների մասին չի իմացել: Ինչպես Տիգրանն է նշել, ինքը մի քանի անգամ գնացել է Նորքում Արթուրի կողմից վարձակալված առանձնատուն: Կոնկրետ չի հիշում, թե ով է իրեն այդ մասին պատմել, սակայն ինքը տեղեկացել է, որ Արթուրը պլանավորել է, որ ինքը պետք է մասնակցի պետական մարմինների վրա զինված հարձակումներին, ինչը իրեն դուր չի եկել, և ինքը Արթուրի հետ զրուցել է, նրան ասել, որ ցանկություն ունի մեկնել Ռուսաստանի Դաշնույթուն` արտագնա աշխատանքի: Նաև նշել է, որ Նորքի տանը գտնվելու օրերից մեկի ժամանակ այդտեղ հավաքված են եղել տարբեր մարդիկ, այդ թվում նաև` Ապարը /գիտի, որ նրան այդպես են նավանում, իրական անունը չգիտի/, քննարկումներ է եղել, չի հիշում, ՀՀ նախագահի ինքնաթիռը խոցելու վերաբերյալ իր ներկայությամբ քննարկում եղել է, թե` ոչ:
…
Ի պատասխան Ա. Մարդոյանի ցուցմունքի, Տ. Բոյաջյանը հայտնել է, որ ըստ էության իրենց ցուցմունքներում էական հակասություններ այլևս չկան, ինքը պնդում է իր ցուցմունքը ամբողջությամբ:
…
Ի պատասխան Տ. Բոյաջյանի ցուցմունքի, Ա. Մարդոյանը հայտնել է, որ պնդում է իր ցուցմունքը, ավելացնելու ոչինչ չունի…»:

/Տես՝ հատոր 15 գ.թ. 103-105, դատական նիստի արձանագրությունը/

04.02.2016թ.-ին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում առերես հարցաքննվել են մեղադրյալներ Ա. Բարեյանը և Ա. Մարդոյանը, համաձայն որի`
«…Ա. Բարեյանն ի պատասխան այն հարցի, թե ի՞նչ է իրեն հայտնի Ա. Վարդանյանի և Ա. Մարդոյանի փոխհարաբերությունների մասին, հայտնել է, որ Արկադի Մարդոյանի հետ ծանոթացել է Արթուր Վարդանյանի միջոցով: Արթուր Վարդանյանի հետ միասին գտնվել են Սպիտակին հարակից Ծաղկաբեր գյուղում` նրա պապական տանը, որտեղ իրենց հետ է եղել նաև Ական: Արթուր Վարդանյանը կազմակերպել է արշավ` Սուրբ Հովհաննես եկեղեցի: Այդտեղ կատարվել է երթման արարողություն` Արթուր Վարդանյանի հանձնարարությամբ` Հայոց Վահան կազմակերպությանը հավատարիմ մնալու համար, ինչին մասնակցել է նաև Ական: Բացի այդ Արթուր Վարդանյանի հայրական տանը ռազմական համազգեստով նկարվել են, որին, իր հիշելով, Արկադի Մարդոյանը նույնպես մասնակցել է: Դրանից հետո, գտնվել է Արթուր Վարդանյանի կողմից վարձակալված` Նորք թաղամասի առանձնատանը, որտեղ Արթուր Վարդանյանը հայտարարել է, որ ռազմական հեղաշրջում պետք է կատարվի Հայաստանում` Հայոց Վահանի և մի շարք այլ ազատամարտիկների մասնակցությամբ: Ներկա են եղել բոլորը, այդ թվում Արկադի Մարդոյանը: Դրանից հետո, Արթուր Վարդանյանի հանձնարրարությամբ Վաղինակ Ստեփանյանն ու Ական գնացել են ՀՀ Տավուշի մարզ` Յուրա մականունով մեկի միջոցով զենք գնելու, սակայն, իր հիշելով, դատարկ են վերադարձել, իրենց հետ զենք չեն բերել: Իր ձերբակալվելուց 10 օր առաջ Արթուր Վարդանյանի հանձնարությամբ ինքը, Ական, Գևորգ Ջնդոյանը գնացել են Մրգաշեն գյուղ, որպեսզի ճշտեն, թե Սեյրան Օհանյանն այնտեղ է ապրում, թե` ոչ:
…
Իպատասխան Ա. Բարեյանի ցուցմունքի, Ա. Մարդոյանը հայտնել է, որ, զենք գնելու նպատակով ինքը Տավուշի մարզ կամ այլ վայր չի մեկնել: Ընդունում է, որ Արթուր Վարդանյանի և մյուսների հետ /մյուսների տվյալները չի հիշում/ ինքը երդում է տվել նշված եկեղեցում` հայրենիքին ծառայելու համար, այսինքն` բարի նպատակների համար, քանի որ սկզբում Արթուր Վարդանյանը իրենց ասել է, որ պետք է մեկնեն Սիրիայի Քեսաբ քաղաք` հայ համայնքին պաշտպանելու, կամ` Ղարաբաղ` նույնպես պաշտպանելու համար: Սեյրան Օհանյանի բնակության վայրը պարզելու նպատակով ինքը Մրգաշեն գյուղ չի մեկնել: Արթուր Վարդանյանի կողմից վարձակալված` Նորք թաղամասում գտնվող առանձնատանը եղել է մոտ 3-4 անգամ: Արթուր Վարդանյանն իսկապես Նորքի տանը նշված հայտարուությունն արել է, ինչին իսկզբանե ինքը դեմ է եղել, և հետագայում իր բացասական կարծիքն է հայտնել Արթուրին` իր նպատակների վերաբերյալ: Բացի այդ, Արթուրին նաև հայտնել է, որ ցանկանում է մեկնել Ռուսաստան` արտագնա աշխատանքի, որ ընտանիքի հոգսերը հոգա: Այդպես ցանկացել է խուսափել մասնակցել Արթուր Վարդանյանի ծրագրերին և առհասարակ Արթուր Վարդանյանի հետ շփումից:
…
Ի պատասխան Ա. Մարդոյանի ցուցմունքի, Ա. Բարեյանը հայտնել է, որ պնդում է իր ցուցմունքը, ավելացնելու ոչինչ չուն:
…
Ի պատասխան Ա. Բարեյանի ցուցմունքի, Ա. Մարդոյանը հայտնել է, որ պնդում է իր ցուցմունքը, ավելացնելու ոչինչ չունի…»:
/Տես՝ հատոր 15 գ.թ. 106-107, դատական նիստի արձանագրությունը/

(Տես` հատոր 6 գ.թ. 8, 19, 26-27, hատոր 8 գ.թ. 7, 247, hատոր 11 գ.թ. 68, hատոր 19 գ.թ. 250, հատոր 21 գ.թ. 1-4, hատոր 23 գ.թ. 107, hատոր 32 գ.թ. 93-96, հատոր 35 գ.թ. 74, դատական նիստի արձան ագրությունը):
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ամբաստանյալ Արկադի Մարդոյանը հայտնել է, որ առաջադրված մեղադրանքն իրեն հասկանալի է, իրեն մեղավոր չի ճանաչում: Որ ինքը ևս պետք է գրավեր ինչ-որ շենք, այդ մասին իմացել է նոյեմբերի 27-28-ին` խմբի բռնվելուց հետո` հեռուստացույցով, ինչպես նաև Տիգրանի հետ առերեսմա ժամանակ: Շենքեր չի նկարահանվել, մեկ անգամ Հոկտեմբերյան գնալու ժամանակ ճանապարհն է նկարահանվել` Ա. Վարդանյանն ասել է, որ պետք է տանի Իսպանիա` տան անդամներն տևական ժամանակ այստեղ չեն եղել, պետք է տանի, որ տեսնեն:Չի ժվտում, որ ինքը ևս մասնակցել է պարապմունքների, սակայն դա արվել է այն բանի համար, որ Արթուր Վարդանյանից իմացել է, որ Սիրիա մեկնելու են պետական մակարդակով և ղեկավարությունը տեղյակ է այդ մասին: Արթուրը անուներ չի տվել, միայն ասել է, որ բարձր մակարդակով կկազմակրեպվի իրենց մեկնելու հարցը: Խաղաղապահների գումարտակին գրանցվելու նպատակով ինքն Արթուրին է փոխանցել իր անձնագրի պատճենը: Գումարատկի կազմի այլ անձանց չի տեսել: Վերջում հասկացել է, որ այս ամենն անլուրջ է: Իրեն ուղղակի ասվել է, որ խաղաղապահների գումարատկի համար էլի ցանկացողներ, պարապողներ կան: Շեշտվել է, որ ստանալու է բարձր աշխատավարձ, սակայն չափը չի նշվել: Արթուրն իրեն չի ասել իր ֆինանսավորման աղբյուրի մասին, ինքն էլ չի հետաքրքվել: Քանի որ Սիրիա կամ Արցախ գնալը ձգձգվել է, ինքը հոգնել է այդ ամենից, ցանկացել է գնալ ՌԴ` արտագնա աշխատանքի: Գևորգ Ջնդոյանն իրեն չի ասել, որ խմբից հեռանալու մտադրության համար Արթուր Վարդանյանը իրեն սպառնացել է: Ինչպես նաև չի ասել, որ ինքը ցանականում է խմբից հեռանալ: Գևորգը զբաղվել է ցույցերով: Նախաքննական ցուցմունքները, բացի այն հատվածից, որ ինքն իմացել է հեղաշրջման մասին, համապատասխանում են իրականությանը:
/Տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/:
Ամբաստանյալ Նելլի Սլավիկի Մինասյանը դատարանում հրաժարվել է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց:
Դատարանն արձանագրելով, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածով նախատեսված հիմքը՝ որոշում է կայացրել հրապարակել վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները:
Նելլի Մինասյանը 25.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք չի տվել:
Նելլի Մինասյանը 26.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք չի տվել, իրեն առաջադրված մեղքը չի ընդունել:
Նելլի Մինասյանը 02.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք չի տվել:
Նելլի Մինասյանը 18.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք չի տվել:
Նելլի Մինասյանը 15.01.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…2015 թվականի սեպտեմբերի 9-ին ծանոթացել է Արա Պողոսյանի հետ, ում ճանաչել է որպես «Կոմս», քանի որ «Ֆեյսբուք» սոցիալական ցանցում նա գրանցված է եղել այդ անվամբ: Վերջինս հանդիսացել է «Ոչ սահմանադրանկան բարեփոխումներին» խմբի գլխավոր անդամ: Ինքը ցանկացել է մասնակցել այդ շարժմանը և օղակաձև այգում գտնվող «Բոչկա» սրճարանում հանդիպել է Արա Պողոսյանին, ում հետ եկել է նաև Տիգրան Բոյաջյանը, որին ինքը արդեն ծանոթ է եղել հանրահավաքների ժամանակ: Արան իրենց ծանոթացրել է շարժման նպատակներին և իրենցից ակնկալվող գործողություններին և ասել, որ իրենք պետք է բաժանեն ժողովրդին նախապես պատրաստված բուկլետները, իսկ որոշ ժամանակ անց իրենց են մոտեցել 2 անձ՝ Արթուր և Մարինե անուններով: Նրանց ձեռքին եղել է 2 արկղ, որոնց վրա գրված է եղել «Ոչ սահմանադրական բարեփոխումներին» գրառումը: Արթուրը սկսել է ինքն իրեն ներկայացնել՝ ասելով, որ ինքն ազատագրել է Քեսաբը և եկել է Հայաստան՝ լավ ծրագրեր իրականացնելու, ունի «Հայոց վահան» մարզամշակութային կազմակերպություն: Նրա խոսքերը իր մոտ հավատ են ներշնչել, և ինքը անմիջապես մուտք է գործել համացանց և որոնել հիշյալ կազմակերպությունը: Համոզվել է, որ նման կազմակերպություն գոյություն ունի և տեսել է մի տեսագրություն, որտեղ ելույթ Է ունենում Արթուրը և խոսել է Քեսաբի ազատագրման մասին: Սկսել է հավատալ և հարցրել է, թե ովքեր են «Հայոց վահան» կազմակերպության անդամները, ինչին նա պատասխանել է, որ այն ունի մոտ 8000 անդամ և հիմնականում այդ անդամները արտասահմանցիներ են, այժմ պետք է կազմակերպությունը զարգանա Հայաստանում: Նա նշել է նաև, որ ժամանել Է Իսպանիայից: Այնուհետև ինքն ու Տիգրանը, վերցնելով բուկլետները, գնացել են դրանք բաժանելու: Բուկլետները բաժանել են քաղաքի տարբեր մասերում և իրենց հագին եղել է նրանց կողմից տրված շապիկները՝ նույն գրառումով, ինչ բուկլետի վրա Է եղել: Հաջորդ հանդիպումը տեղի Է ունեցել սեպտեմբերի 11-ին: Արթուրը զանգահարել է իրեն և կանչել հանդիպման Օպերայի շրջակայքում գտնվող սրճարան: Նա ասել է, որ իրեն ուզում Է ծանոթացնել «Հայոց վահան» կազմակերպության մյուս անդամների հետ, որոնց մեջ կա նաև մի լավ աղջիկ: Նա արգելել է իրեն վերցնել հետը հեռախոս և որևէ այլ տեխնիկա, ինչը կասկածի և անվստահության տեղիք է տվել, և ինքը հանդիպմանը ներկա Տիգրանին ասել է, որ եթե մի քանի ժամից չզանգահարի, թող գնա ոստիկանություն: Տիգրանը համաձայնել է: Արթուրի հետ տաքսիով գնացել է մի գյուղ, որի տեղը և անունը չգիտի: Իրենց հետ են եղել Արթուրը, Մարինեն և Սրբուհին, ում հետ այդ օրն է ծանոթացել: Գյուղի տանը եղել են՝ Ասյան, Վաղինակը և Ավետը: Ծանոթացել է նրանց հետ, իմացել է, որ Մարինեն և Ասյան հարազատ քույրեր են, և այդ օրը վերադարձել են քաղաք: Այդ օրը զանգահարել է Տիգրանին և ասել, որ ամեն ինչ նորմալ է: Դրանից հետո Արթուրը ասել է, որ եթե ցանկանում է դառնալ «Հայոց վահան» կազմակերպության անդամ, ապա պետք է երդում տա: Ինքը ոգեշնչված և լցված հայրենասիրությամբ՝ ևս համաձայնել է: Հարցրել է, թե արդյոք ծրագրեր ունի կազմակերպությունը Հայաստանում իրականացնելու, ինչին նա պատասխանել է, որ այդ ամենը կիմանա երդում տալուց հետո: Որոշ ժամանակ անց, կոնկրետ չի հիշում, նա իրեն նորից տարել են այդ գյուղ, որտեղ ծանոթացել է Ակայի և Գևորգի հետ: Առավոտյան ինքը, Ասյան, Ավետը և Վաղինակը բարձրացել են լեռ՝ Սուրբ Հովհաննեսը տեսնելու համար: Իմացել է, որ իրենց երդումը պետք է այդտեղ լինի: Հաջորդ գիշեր եղել է իրենց երդումը: Արթուրը բերել է իրենց համար զինվորական հագուստ և իրենք բարձրացել են այդ լեռը: Այնտեղ նա իրենց տվել է երդման տեքստը և մատուռում ինքը, Ասյան, Գևորգը և Ական կարդացել են այն: Այդ տեքստը բովանդակել է հայրենասիրական գաղափարներ՝ մասնավորապես հայրենիքին անձնվեր ծառայելու իմաստով: Այդ օրն ինքը մեկ անգամ որսորդական հրացանով կրակել է օդ: Իր իմանալով դա օրինական զենք է եղել, որը հետագայում առգրավել են այդ համայնքի ոստիկանները, քանի որ Վաղինակը գյուղում կրակել է օդ՝ թռչուններին քշելու համար: Հետագայում այդ հրացանը վերադարձվել է տիրոջը, քանի որ օրինական է եղել: Վերադարձել են քաղաք, ժամանակ առ ժամանակ հանդիպել է Արթուր հետ: Երկու անգամ հանդիպել է նրա աներոջ տանը՝ Վստրեչ թաղամասում: Մեկ անգամ նա իրեն ասել է, որ հագնի այդ համազգեստը, քանի որ ցանկանում է տեսնել թե ինչպես է վրան նստում, այդ ժամանակ Ասյան էլ է եղել այդտեղ: Այդ տանը ինքը տեսել է պատին փակցրած երկու քարտեզ, որոնցից մեկը իր հիշելով Հայաստանի Հանրապետութան քարտեզն է եղել, իսկ մյուսը՝ Երևանինը: Երևանի քարտեզի վրա եղել են մի քանի նշումներ, որոնց վերաբերյալ Արթուրին հարցրել է, թե ինչի համար է, նա իր վրա բարկացել է և պատասխանել, որ սա զինվորական կյանք է, ու այստեղ հարցեր չեն տալիս, ինչ կասի կասի, մնացածը հետագայում կիմանա: Այդ տանը սենյակում տեսել է, երկու հատ զինվորական գլխարկ, որոնցով ինքը ու Ասյան նկարվել են, տեսել է մեկ հատ ատրճանակ, մեկ հատ ՏԻՐ հրացան և մեկ հատ ավտոմատ: Այդ օրը մնացել է այդ տանը, և գիշերը, երբ Արթուրը տանը չի եղել, իրենք զվարճանալու համար հագել են զինվորական համազգեստը և նկարվել ատրճանակով: Այդ տանը մնացել է մեկ օր: Երբ Արթուրը եկել է, իրեն ցույց է տվել այդ նկարը, սակայն նա բարկացել և խփել է իրեն, արգելել բացարձակ նկարվել և ձեռք տալ որևէ զենքի առանց իր թույլտվության կամ ներկայության, արգելել է նաև մտնել «Ֆեյսբուք» սոցիալական կայք և եթե սրա մասին հայտնի որևէ մեկին, ապա նա դա կհամարի դավաճանութուն, և պատասխան կտա դրա համար ոչ միայն ինքը, այլև ընտանիքի անդամները: Հետո նա իրեն կանչել է և ասել, որ տուն են ուզում վարձել Նորք-Մարաշ թաղամասում և իրեն հրահանգել է գնալ տեսնել այդ տունը: Նա խոսել է տանտիրոջ հետ, պայմանավորվել և Մարինեի անունից պայմանագիր կնքել տան տիրոջ հետ: Հետո ստիպել է տեղափոխվել այդ տուն բնակվելու: Թույլ չի տվել տանից առանց իր գիտության դուրս գալ կամ միայնակ դուրս գալ: Սկզբում իրեն չի թույլատրել գնալ Երևան դասի, սակայն հետո երբ իրեն զանգահարել են համալսարանից, խնդրել է թույլ տալ գնալ դասի, բայց անընդհատ վերահսկել է, ստիպել տեղյակ պահել գտնվելու վայրի մասին: Օրվա ընթացքում գնացել է դասի, հետո՝ իր գործերով: Աշխատել է շատ չմնալ այդտեղ, քանի որ նա շատ կոպիտ է վերաբերվել իր հետ` խփել է: Շատ հաճախ տեսել է կամ իմացել, որ նա հանդիպումներ է ունենում «Մոսկվա» կինոթատրոնի ներսի սրճարանում: Մեկ անգամ իրեն կանչել է և նստեցրել նրանցից շատ հեռու սեղանին՝ որ պահի նրա պայուսակը: Չգիտի, թե ում հետ է եղել հանդիպումը: Երկրորդ անգամ Էլ նա հանդիպել է այդտեղ Հայր Անտոնի հետ: Ինքը սպասել է նրան ներքևում, իրեն է մոտեցել Կոմսը և իր հիշելով Վաղոն, և իրենք միասին սպասել են Արթուրին: Հետո գնացել են Նորքի տուն: Արթուրը Կոմսի հետ առանձին խոսել է: Տան մեջ նա ցույց է տվել երեք հատ ինքնաձիգ և իրեն ու Տիգրանին հանձնարարել է մաքրել դրանք: Մաքրել են և տվել նրան: Մեկ անգամ Տիգրանի հետ ուղարկել է մի քանի փողոց նկարելու, ինքը չի ցանկացել գնալ, քանի որ քննության է եղել, բայց նա ստիպել է գնալ և նկարել: Որևէ անգամ չի ասել, թե ինչ նպատակով պետք է նկարել այդ փողոցները և հարցերին հրաժարվել է պատասխանել՝ կոպտելով իրեն: Ինքը տեղյակ է եղել, որ Արթուրը հավաքված զենքերով պատրաստվում է ինչ-որ գործողություն կատարել, սակայն թե ում նկատմամբ է այդ գործողությունները կատարվելու, չի իմացել…»:
Նելլի Մինասյանը 14.03.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…Արթուր Վարդանյանը 2015 թվականի հոկտեմբեր ամսին իրեն, Ասյային, Տիգրանին և Մարինեին ուղարկել է Հանրային հեռուստաընկերություն՝ տարածքը նայելու նպատակով, սակայն որևէ գործողություն չեն արել, ներս չեն մտել, մոտ 5 րոպե մնացել են կենտրոնական դարպասի մոտ, որից հետո վերադարձել են տուն: 2015 թվականի սեպտեմբերի 14-ին ինքը, Ասյան և Մարինեն գնացել են «Երգ երգոց» հաղորդաշար: Հայտը ներկայացվել է իր կամ Մարինեի կողմից: Այդ ժամանակ Արթուր Վարդանյանը Հայաստանում չի եղել: Իրենք գնացել են այնտեղ զուտ ժամանակ անցկացնելու, այլ նպատակ չեն ունեցել:
«Հայոց վահան» կազմակերպությանը հավատարիմ լինելու երդման ժամանակ իրենց մոտ եղել է միայն երկփողանի հրացան: Երդումից հետո Վաղինակն ասել է, որ հրացանից կրակի օդ՝ որպես երդման խորհրդանիշ: Կրակելուց հետո հրացանը հանձնել է Վաղինակին: Բոլոր երդվողները նույն ձև են արել: Իրեն Արթուրը զենք չի հատկացրել: Մեկ անգամ Նորքի տանը վերջինս իրեն ցույց է տվել 1 ինքնաձիգ և կարգադրել է այն մաքրել: Արթուրն իր, ինչպես նաև Ավետիս Բարեյանի հետ կապ պաշտպանելու համար տվել է գաղտնի բջջային՝ 098-30-62-68 հեռախոսահամարը: Վարդանյանը կարգադրել է նաև, որպեսզի այդ հեռախոսահամարով կապ պաշտպանի միայն իր և Ավետիս Բարեյանի հետ: 18.11.2015թ ժամը 18:32:53 խոսակցության ժամանակ ինքը մեկնելիս է եղել Գորիս, քանի որ անձնական գործեր է ունեցել՝ կապված ոսկու վարկի հետ, որը գրավադրված է եղել «Արարատ» բանկում: Քանի որ Արթուրը մշտապես իրենց պահել է հսկողության տակ, հեռախոսազրույցի ժամանակ ինքը պարզապես հարցրել է նրան, թե ինչով կարող օգնել: 20.11.2015թ ժամը 16:12:55 խոսակցության ժամանակ զանգահարել է Արթուրին, ասել, թե իբր իր մայրը տեղյակ է գործիքի վերաբերյալ (գործիք ասելով՝ նկատի է ունեցել զենք), և ինքը կարող է գնալ 17 թաղամաս՝ այդ հանգամանքը պարզելու համար: Ինքը խաբել է Արթուրին, քանի որ միայն նման ձևով կարող էր գնալ մորաքրոջը տեսնելու: Արթուրը միշտ ասել է, որ եթե զենք վաճառողի տեղ իմանան, իրեն հայտնեն, և ինքն այդ հանգամանքն օգտագործել է, որպեսզի կարողանա հարազատին տեսնել, քանի որ Վարդանյանը առանց իր գիտության որևէ մեկին չ թույլատրել ինչ-որ տեղ գնալ: Նույն օրը՝ ժամը 21:11:24-ին, զանգահարել է Արթուրին և հայտնել, թե իբր զենքը վերջացել է, սակայն իրականում ոչ ոքից ոչինչ չի պարզել, այլ հորինել է: 21.11.2015թ ժամը 16:29:57-ին զանգահարել է Ավետիս Բարեյանը և հարցրել, թե արդյոք նա տանն է, որպեսզի դուռը բացի: Ասել է, որ տանը չէ, այնտեղ Տիգրանն ու Մարինեն են: 22.11.2015թ. ժամը 09:50:04-ին Արթուր Վարդանյանը զանգահարել է իրեն և իմանալով, որ գնում է ոսկի գրավադրելու՝ ասել է, որ ոսկին իրեն տա, իսկ ինքը գումար կտա նրան: Այդ օրը դարձյալ խաբել է Արթուր Վարդանյանին և գնացել ընկերուհու հետ հանդիպման:
Ինքը չգիտի, թե կոնկրետ ինչ կապ է ունեցել հանցավոր խմբի հետ Սրբուհի Այվազյանը: Այվազյանին տեսել է երկու անգամ: 1-ինը՝ 2015 թվականի սեպտեմբեր ամսին՝ Արթուրի աներոջ տանը, իսկ մյուս անգամ՝ Նորքի առանձնատանը՝ 2015 թվականի հոկտեմբեր-նոյեմբեր ամիսներին, երբ Այվազյանը տորթ է բերել այնտեղ՝ ասելով, որ իր ծննդյան օրն է: Ինքը սկզբում մտածել է, թե Արթուր Վարդանյանը լավ ծրագրեր պետք է իրականացնի՝ ի շահ ժողովրդի, սակայն հետո վերջինիս վերաբերմունքը փոխվել է խմբի անդամների հանդեպ, դարձել ավելի խիստ, և Վարդանյանն այլևս ոչինչ չի խոսել իր ծրագրերի մասին, միայն ասել է, որ եթե զենք վաճառող լինի, իրեն տեղյակ պահեն: Ինքը հասկացել է, որ Վարդանյանն ինչ-որ անօրինական գործ պետք է անի, սակայն վերջինս կոնկրետ ոչինչ չի ասել և միշտ ահաբեկել է, որ եթե փորձեն հրաժարվել իր հանձնարարությունները կատարելուց, ապա վրեժխնդիր կլինի իրենցից և իրենց ընտանիքներից: Ինքնաձիգից կրակել է ոչ իր ցանկությամբ, Արթուր Վարդանյանն է ստիպել, և դա եղել է մեկ անգամ՝ Արմավիրի մարզի Եղեգնուտի լճերում: Տեղյակ չի եղել, որ Հակոբ Հակոբյանի կողմից տրված ԱԿ-74 5.45մմ տրամաչափի ինքնաձիգը իրեն է հատկացված եղել, քանի որ ոչ ոք իրեն նման բան չի ասել, բացի այդ՝ կրակել չի իմացել: Գևորգ Ջնդոյանի կողմից կատարված տեսաձայնագրությունը, որտեղ ինքը, նստած է բազմոցին, երգում է, արվել է Արթուր Վարդանյանի աներոջ տանը, ներկա են գտնվել Ասյան, Գևորգը, ով էլ նկարահանել է, իսկ պատին փակցված է եղել Հայաստանի քարտեզը, որի վրա առկա նշումներին ինքը ուշադրություն չի դարձրել:
Իր մականունը «Նժդեհիկ» է եղել, բայց ինքը տեղյակ չի եղել, որ յուրաքանչյուր անձի, այդ թվում՝ իրեն՝ «Նժդեհիկ» անվան տակ հատկացված է եղել հատուկ ուսապարկ…»:
Նելլի Մինասյանը 20.09.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս պնդել է նախորդ ցուցմունքները, իրեն մեղավոր չի ճանաչել:
(Տես` հատոր 2 գ.թ. 271, hատոր 4 գ.թ. 239, hատոր 6 գ.թ. 52, hատոր 10 գ.թ. 22, hատոր 12 գ.թ. 131-133, 125, hատոր 20 գ.թ. 94-96, հատոր 35 գ.թ. 59, դատական նիստի արձանագրությունը):
Նախաքննական մարմնում տրված ցումցունքները հրապարակելուց հետո Նելլի Մինասյանը հայտնել է, որ 18 տարեկանում Հարթաշեն գյուղից եկել է Երևան` սովորելու: 2015 թվականի ցույցերի ժամանակ ծանոթացել է Արթուր Վարդանյանի հետ: Մինչև Արթուր Վարդանյանին հանդիպելը մոտ 2 տարի գնտվելով ծանր սոցիալական վիճակում, գիշներն աշխատել է «ՍԱՍ» սուպերմարկետում, իսկ առավոտյան գնացել դասի: Արթուր Վարդանյանն իրեն առաջարկել է մնալ այդ տանը: Քանի որ հայրենասիրությունն իր համար բարձր արժեք է, Արթուր Վարդանյանի ներկայացրած տեսաձայնագրություններից հետո վերջինս մասին իր մոտ ձևավորվել է հերոսի կերպար: Հիմա որ մտաբերում է Արթուր Վարդանյանն այդքան էլ խիստ չէ եղել իր նկատմամբ, դա եղել է զինվորական դիսցիպլինա, ինքն այդ տանը եղել է զուտ Արցախին սպառնացող պատերազմին մասնակցելու նպատակով, ինչի վառ ապացույցն են արցախյան վերջին 2 պատերազմներին իր մասնակցությունը: Այդ ժամանակահատվածում իրեն այդ տանը պահել է ավելի շատ իր ֆինանսական վիճակը, քանի որ այլ տեղ չի ունեցել գնալու: Եթե շատ ցանկանար գնալ, կարող էր գնալ, բայց իր հայրասիրությունը, Արթուրի խոսքերը, Արցախը իրեն միշտ ետ են պահել գնալու մտադրությունից: Այդ ժամանակահատվածում ինքը զենքի բացարձակ չի տիրապետել, Արթուրն իրեն չի էլ սովորացրել զենքի տիրապետում: Զենքի տիրապետում ձերբակալումից հետո իրեն սովորացրել է իր կնքահայրը` Վազգեն Սիսիլյանը: Արթուրն իրեն սովորեցրել է զենքը մաքրելու ձևը: Այդ տանը գտնվելու ժամանակ զբաղվել է տան կենցաղային հարցերով: Քանի որ ձերբակալվելուց հետո ինքն արդեն ճնշված վիճակում է գտնվել, իր վրա ճնշում գործադրելու կարիք չի եղել: Նախաքննական ցուցմունքների մեջ գրել է բացարձակ ճշմարտություն: Արա Պողոսյանի հետ ծանոթանլու նախաձեռնողն եղել է ինքը, քանի որ վերջինս մասնակցել է «Ոչ թալանին» նախաձեռնությանը, ինքն էլ է ցանկացել մասնակցել այդ նախաձեռնությունը, ցանկացել է ինչ-որ տեղ երևալ, քանի որ դա իրեն դուր է եկել: Հետո տեսել է, որ Արան ինչ-որ խումբ է ձևավորել` «Ոչ սահամանդրական փոփոխություններին» և բնականաբար ինքը ցանակացել է դրան էլ մասնակցել: Իրեն սկզբից առաջարկվել է թռուցիկներ բաժանել, ինքը թռուցիկներ բաժանել է Տիգրանի հետ: Հետո Արայի և Տիգրանի հետ այդ թռուցիկները բաժանող անձանց համար շապիկների դիզայն են որոշել և տպել: Արա Պողոսյանի հետ իր շփումներն եղել են կապված բացառապես ցույցերի հետ: Արթուր Վարդանյանը փաստացի չի բացառել տնից դուրս գալ, իր ազատ ելումուտի իրավունքը չի սահմանափակել, բայց եթե տնից դուրս է եկել, պարտադիր վերջինիս տեղյակ է պահել: Այդ ամենն իրեն կաշկանդել է: Արթուր Վարդանյանին բոլորը պետք է տեղյակ պահեին տնից դուրս գալու դեպքում: Կոնկրետ իր պարագաայում թեթև, բայց սպառանլիքներ Արթուր Վարդանյանի կողմից եղել են: Սկզբում ինքը չի իմացել, թե ինչի համար են տանը գտնվող զենքերը, հետո է իմացել, որ Արցախի հետ կապված հարց կա: Անընդհանտ ցուցերի է մասնակցել, Արթուրն իրեն ցուցումներ է տվել ցույցերի հետ կապված, դրանից հետո ինքը տանը զենք է տեսել, բնականաբար դա իր համար տարօրինակ է եղել: Մի քանի անգամ Արթուր Վարդանյանին հարցեր է տվել, ինչից վերջինս բարկացել է և ասել, որ դա զինվարական կյանք է, նման հրացեր չեն տալիս: Հետո առօրյա խոսակցության ժամանակ բացատրել է, որ շուտով Արցախում պատերազմ է լինելու, պետք է պատրաստվել դրան: Նախաքննության ժամանակ իրեն շատ հարցեր չեն տվել, որ ինքը մանրամասն գրի, իրեն ասել են մի 2 բան գրի, գնա տուն, ինքն էլ գրել է: Իր կարծիքով մնացածն էլ տեղյակ չեն եղել ինչի համար են այդ զենքերը: Ինքը հիմնականում շփվել է Ասյայի և Մարինեի հետ և իրենց շփումն եղել է կենցաղային հարցերի շուրջ: Ավետին է երբեմն հարցեր տվել, վերջինս չի պատասխանել: Երբևէ չի եղել, որ իրենք կոնկրետ գործողության մասին խոսեն: Վերջիններիս հետ անգամ ցույցերի մասին չի խոսել: Տղաներից որևէ մեկին՝ եթե անգամ հարց է տվել, իրեն չեն պատասխանել, անգամ տոն չեն տվել, որ ինքը շարունակի: Իր տեսած առաջին զենքը, որով Վաղոն կրակել է և ոստիկանությունից եկել են, եղել է օրինական, հնարավոր է մտածել է մնացածն զենքերն էլ են օրինական եղել: Զինվորական կյանք է եղել, իրենք երդում են տվել, ինքն էլ իր երդմանը չափից շատ լուրջ է վերաբերել, քանի որ շատ հայրենասեր է: Եղել է դեպք, երբ Արթուր Վարդանյանի հետ ինչ-որ տեղ գնալու ժամանակ վերջինս զանգ է ստացել և ասել, որ ամենաշատը մեկ ամսից պատերազմը սկսվելու և ինքն այդ ամենին շատ լուրջ է վերաբերել: Հնարավոր է այդ ամենն իր վրա հիմա որևէ ազդեցություն չունենար, բայց այն ժամանակ երիտասադ է եղել, 20 տարեկան, ամեն ինչին շատ լուրջ է վերաբերել: Հատկապես Սուրբ Հովհաննես մատուռի մոտ երդումն ինքն ընդուն ել է որպես սրբություն: Արթուրն իրեն ընդամենը մեկ անգամ է ասել փողոց նկարել, դա եղել է հեռուստաընկերության փողոցը, գնացել են գլխավոր մուտքի մոտ, բայց չեն նկարել: Անգամ տարածք չեն մտել, որքան մտաբերում է միայն Տիգրան է գնացել է այդտեղ նկարվել, եկել, քանի որ այդ տարածքը շատ սիրուն է եղել: Հետո եկել են, Արթուրին ինչ-որ բան խաբել, չի հիշում ինչ: Ինքը փողոցներ չի նկարել: Այդ տանը տեսել է մի քանի հատ զենք, շատ չի եղել զենքերի քանակը, այդ պատճառով այլ բան չի մտածել: Ինքը պատկերացում չի ունեցել, թե ինչու, բայց իրեն հեռախոսը են տվել, ասելով, որ սրանով միայն Ավետի հետ կխոսես, ինքը էլ միայն Ավետի հետ է խոսել: Ինքն այդ ժամանակ անգամ չէր կարող պատկերացնել, թե ինչ բան է գաղտնի հեռախոսը: Եղել է նման բան, որ Արթուրին ստի, իբր դուրս է գալիս զենք ճարելու: Քարտեզները տանը տեսել է: Արթուրի շատ հանձնարարություններ չեն ցանկացել կատարել, ուղղակ ալարել են:
/Տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/:
Ամբաստանյալ Մարինե Մարտունի Կաթանյանը դատարանում հրաժարվել է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց:
Դատարանն արձանագրելով, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածով նախատեսված հիմքը՝ որոշում է կայացրել հրապարակել, վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները:
Մարինե Կաթանյանը 25.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք չի տվել:
Մարինե Կաթանյանը 26.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք չի տվել, իրեն առաջադրված մեղքը չի ընդունել:
Մարինե Կաթանյանը 02.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք չի տվել:
Մարինե Կաթանյանը 14.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք չի տվել:
Մարինե Կաթանյանը 22.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք չի տվել:
Մարինե Կաթանյանը 03.02.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…2015թ. սեպտեմբեր ամսին քույրը` Ասյա Մկրտչյանն իրեն ասել է, որ կիթառի դպրոցի աշակերտներից Սրբուհու միջոցով ծանոթացել է մի տղայի հետ, ում անունն Արթուր Վարդանյան է և ով «Հայոց վահան» կազմակերպության ղեկավարն է: Վերջինս պետք է օգներ Ասյային անցնել պայմանագրային զինծառայության: Դրանից հետո Ասյան ասել է, որ այդ տղան իրեն առաջարկել է մինչ պայմանագրային զինծառայության անցնելն որոշակի պարապմունքներ անցկացնել և պարապմունքների նպատակով մոտ մեկ ամիս ժամանակով նրա հետ պետք է մեկնի քաղաքից դուրս: Ասյայի մեկնելու օրը` 2015 թվականի օգոստոս ամսվա սկզբներին, ինքը Ասյային ասել է, որ ցանկանում է հանդիպել նշված Արթուրի հետ, որպեսզի տեսնի քույրը ում հետ է մեկնում: Երևան քաղաքում՝ Կայարանի մոտակայքում /«Վստրեչի» մոտ/ գտնվող բնակարանում հանդիպել է Արթուրին: Բնակարանում ծանոթացել է Արթուրի հետ, որտեղ իրենցից և Ասյայից բացի նաև գտնվել է կիթառի դպրոցի աշակերտներից Սրբուհին: Այդ օրը բնակարանում մնացել է մոտ 20 րոպե, որից հետո Ասյայի հետ վերադարձել են իրենց տուն, այնուհետև Ասյան իրերը հավաքելով ետ է գնացել, և նրանք մեկնել են քաղաքից դուրս: Դրանից մոտ 10-15 օր հետո զանգահարել է Ասյաjին, սակայն նրա հեռախոսահամարն անհասանել է եղել, որից հետո ստիպված զանգահարել է հանդիպման ժամանակ իրեն տված Արթուրի համարով: Հեռախոսազրույցի ժամանակ Արթուրն իրեն ասել է, որ Ասյան գտնվում է նորմալ վայրում, իրեն լավ է զգում: Մի քանի օր անց` 2015 թվականի սեպտեմբերի 5-ին իրեն է զանգահարել Արթուրը և ասել, որ կարող է իր հետ գնալ քաղաքից դուրս` Ասյային տեսնելու` պատճառաբանելով, որ այլ առիթ կարող է չլինի, որ ինքը տեսնի, թե որտեղ է Ասյան գտնվում: Նույն օրը Սրբուհին եկել է իր հետևից «Սիթի», որտեղից տաքսիով գնացել են «Վստրեչի տուն», այնտեղից էլ ինքը, Սրբուհին և Արթուրը մեկնել են Սպիտակի գյուղերից մեկը` Ասյայի գտնվելու վայրը, սակայն կոնկրետ գյուղը չգիտի, և քանի որ գիշերով են գնացել` չի հիշում այնտեղ գնալու ճանապարհը: Գյուղ հասնելուն պես, տեսել է, որ բացի Ասյայից այնտեղ են եղել նաև Ավետիս Բարեյանը, Գևորգ Ջնդոյանը և Արթուր Եղիազարյանը: Հնարավոր է այնտեղ ուրիշ մարդիկ էլ եղած լինեին, սակայն ինքը չի տեսել: Հաջորդ օրն առավոտյան իրենք երեքով վերադարձել են Երևան, սակայն Ասյան մնացել է գյուղում: Որքանով մտաբերում է` մի քանի օր անց Արթուրը իր հեռախոսահամարից նորից զանգել է իր 098-10-12-77 հեռախոսահամարին և ասել, որ գնա «Բոչկա» կոչվող սրճարան, որպեսզի այնտեղ ծանոթանա մի աղջկա հետ և վերջինիս մասին նրան կարծիք հայտնի: Ինքը գնացել է նշված սրճարան, որտեղ հանդիպել է Արթուրին և նրա հետ եղած այլ մարդկանց, որոնց թվում է եղել նաև Նելլի Մինասյանը, որի հետ իրեն ծանոթացրել է: Այնտեղ են եղել նաև Տիգրան Բոյաջյանը և «Կոմս»-ը` Արան, որոնց ևս առաջին անգամ է տեսել: Ինքը խոսակցություններին չի խառնվել, նրանք խոսել են իրենց նախասիրություններից, և քանի որ աշխատանքից հետո հոգնած է եղել` ցանկություն չի ունեցել խոսելու և չի տպավորվել, թե ինչ են խոսել, սակայն էական նշանակություն ունեցող խոսակցություն չի եղել: Մոտ 2-3 օր անց Արթուրը գանգահարել է իրեն և կանչել` ասելով, որ «Օպերայի» մոտ գտնվող սրճարաններից մեկում նստած են, և հնարավոր է, որ մեկնեն Ասյայի մոտ: Դրանից հետո ինքը գնացել է նրա կողմից նշված սրճարանը, որի անունը չի հիշում և այնտեղ նրա հետ են եղել Նելլին և ևս մեկ-երկու անծանոթ անձինք, ում այդ օրվանից հետո այլևս չի տեսել, այդ օրն էլ նրանց հետ չի ծանոթացել: Այդ օրը, որքանով որ հիշում է` երեկոյան ժամը 23:00-ի սահմաններում Նելլիի և Արթուրի հետ միասին գնացել են գյուղ, որտեղ ինքը մեկ անգամ արդեն եղել էր: Որքանով մտաբերում է` այնտեղ հասնելուն պես տեսել է Վաղինակին և նույն մարդկանց, ում տեսել էր առաջին անգամ: Դրանից հետո հաջորդ օրը առավոտյան ինքը և Արթուրը վերադարձել են Երևան, իսկ Նելլին մնացել է այնտեղ: Մոտ մեկ շաբաթ անց, Ասյան վերադարձել է Երևան: Այդ ընթացքում Ասյայի մասին տեղեկություն ստանալու նպատակով մեկ երկու հանդիպում է ունեցել Արթուրի հետ: Արթուրի հետ շփումների ընթացքում նա իրեն առաջարկել է, որ դուրս գա աշխատանքից և քանի որ իմացել է, որ ինքը մասնագիտությամբ կար ու ձև անող է` առաջարկել է, որ գնի կարի մեքենա, որով ինքը բանակի համար հագուստներ կկարի, որոնք օգտակար են Հայաստանի բանակին և դրանց համար վարձատրվի Արթուրի կողմից: Խոսակցությունների ժամանակ Արթուրն իմացել է, որ ինքն ունի վարկեր և ֆինանսական խնդիրներ, այդ իսկ պատճառով առաջարկել է իր օգնությունը, որ մարի իր վարկերը: Ինքը սկզբից չի համաձայնել Արթուրի այն առաջարկին, որ կար ու ձև անի, ինչպես նաև ասել է Արթուրին, որ հարկավոր չէ, որ վերջինս ամբողջովին մարի իր վարկերը և առաջարկել, որ աշխատի նրա մոտ ինչ-որ գործով, որի դիմաց «Երևան Սիթիի» աշխատավարձի չափ /90.000 ՀՀ դրամ/ աշխատավարձ տա իրեն։ Դրանից հետո ինքն Արթուրին ասել է, որ չգիտի, թե նա ինչ է անում հայրենիքի բարելավման համար, սակայն եթե ինքը կկարողանա ինչ-որ չափով օգնել հայրենիքին, ապա կմիանա նրանց: Որոշ ժամանակ անց` 2015 թվականի սեպտեմբերի 20-ին դուրս է եկել աշխատանքից և մեկ շաբաթ անց մշտական բնակություն հաստատել Արթուրի «Վստրեչի» տանը, որտեղ մեկ հատ ինքնաձիգ է տեսել: Իրեն դա չի հետաքրքրել և Արթուրից չի հետաքրքրվել այդ զենքի մասին: Որքանով որ հիշում է` այդ տանը բացի իրենից և Արթուրից, մեկ-երկու անգամ մնացել են Նելլին, Ասյան, իսկ տեղափոխվելուց առաջ մի քանի օր մնացել է նաև Ավետիս Բարեյանը: Այդ տանը մնալու ժամանակ, չի հիշում, թե որ օրը, Արթուրի հանձնարարությամբ Ասյան և Ավետը, չի իմանում, թե որ խանութից, գնել են Երևան քաղաքի և որքանով որ հիշում է` Հայաստանի Հանրապետության քարտեզները, որոնք հետագայում տեսել է տան պատին փակցված, նույնիսկ նկատել է, որ դրանց վրա կոճգամներով նշումներ են եղել: Խոհանոցային և կենցաղային հարցերով զբաղված լինելու պատճառով չի իմացել, թե նշումներն ում կողմից, երբ և որտեղ են կատարվել, չի նկատել, թե ով է նշված քարտեզները պատին փակցրել: Նշված տանը մնալու պատճառներից մեկն եղել է այն, որ իր և Արթուրի միջև փոխադարձ զգացմունքներ են առաջացել: 2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ին «Վստրեչի» տանից Արթուրի հանձնարարությամբ տեղափոխվել են Արթուրի կողմից վարձակալված` Նորք-Մարաշ 9-րդ փողոցի վրա գտնվող 78-րդ առանձնատունը, իր մասնակցությունը դրանում եղել է այնքանով, որ իր անվամբ է վարձակալությունը ձևակերպվել: Դրանից հետո իր և Արթուրի հետ նշված տուն մշտական բնակության են տեղափոխվել Վաղինակը, Ավետը, Արթուր Եղիազարյանը, Նելլին, Ասյան, Գևորգը, Տիգրանը, և վերջին մի քանի օրերին` Արման Հայրապետյանը…»:
Մարինե Կաթանյանը 05.02.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…Պնդում է նախկինում տված ցուցմունքը՝ ավելացնելով, որ «Վստրեչի» տանը ինքը տեսել է մեկ հատ «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգ և մեկ հատ զինվորական սաղավարտ: «Նորքի» տանը գտնվելու ժամանակ այնտեղ տեսել է զենքերի մեծ քանակություն, որոնք գտնվել են իր և Արթուրի ննջասենյակի մահճակալի տակ, սակայն կոնկրետ չի կարող ասել, թե ինչ զենքեր են եղել, բայց դրանց թվում եղել են ինքնաձիգներ, նռնակներ, ատրճանակ և օճառի նման ինչ-որ ռազմամթերք, տարայի մեջ փամփուշտներ, ննջասենյակի պահարանում դրված է եղել որսորդական հրացան, «ռագատկաներ», զինվորական հագուստ, գլխարկներ, դիմակներ, կանաչ գործվածքով ձմեռային ձեռնոցներ: Արթուրի ասելով՝ նշված զենքերի մասին ինքը նոթատետրի մեջ կատարել է գրառումներ, սակայն չի կարող ասել, թե այդ նոթատետրը որտեղ է: Արթուրն իրեն երբևիցե չի ասել, թե որտեղից են եղել այդ զենքերը, ռազմամթերքը և հագուստը, և իր հարցին, թե այսքան քանակի զենքերը վտանգավոր չեն արդյոք, որ պահում են տանը` Արթուրը պատասխանել է, որ ոչ, դրանք իրենն են, և դրանց հետ կապված ոչ մի խնդիր չկա: Նորքի տանը գտնվելու ժամանակ Արթուրը, ինչպես իրեն, այնպես էլ տան մյուս անդամներին տվել է հեռախոսներ, իր համարը չի հիշում, որով ըստ նրա խոսքերի պետք է խոսեին իրար մեջ, և նշված հեռախոսահամարներից բացի այլ համարների այդ համարներով չպետք է զանգեին: Հանրային հեռուստաընկերություն գնացել է երեք անգամ: Առաջին անգամ` 2015 թվականի հոկտեմբեր ամսին՝ օրինական կարգով, գրանցվելով գնացել են ինքը, Նելլին և Ասյան՝ իրենց իսկ ցանկությամբ, օրինական կարգով գրանցվելով մասնակցել են «Երգ երգոց» հաղորդաշարին, երկրորդ անգամ 2015 թվականի հոկտեմբերի վերջերին Արթուրի հանձնարարությամբ ինքը, Տիգրան Բոյաջյանը, Ասյա Մկրտչյանը և Նելլի Մինասյանը Հանրայինի տարածքին ծանոթանալու նպատակով գնացել են այնտեղ, այդ ամենը տևել է մոտ 30 րոպե, իսկ երրորդ անգամ գնացել են 2015 թվականի նոյեբերի կեսերին` նույնպես Արթուրի հանձնարարությամբ և Արման Հայրապետյանի առաջարկությամբ, քանի որ Արթուրն իրեն ասել է, որ այդ օրը Հ1-ում Արմանի ընկերներն են գիշերային հերթապահության, ճիշտ ժամանակն է գնալ Արմանի հետ այնտեղ, որպեսզի տեսնեն Արմանի աշխատանքի վայրը և որ հետագայում Արթուրը, իրեն տար էլեկտրոնային կրիչ, ինքը տաներ այն այնտեղ և փոխանցեր Արմանին, որպիսի նա էլ իր հերթին Արթուրի տեքստը հեռարձակեր եթերով: Արմանը նշել է նաև, որ այդ ժամանակ այնտեղ գնալը հարմար է, քանի որ ինքը շատ է աղջիկներ տանում հեռուստաընկերություն և դա ընկերների համար նորություն չի լինի, որ ինքը նրա հետ մտնի ներս: Դրանից հետո, Արմանի հետ նրա մեքենայով գնացել են հեռուստաընկերություն, գլխավոր մուտքով մտել հեռուստաընկերության տարածք, որից հետո մտնելով վարչական շենք՝ բարձրացել Արմանի աշխատասենյակ, որտեղ այդ ժամանակ գտնվել են Արմանի գործընկերները։ Արմանն իրեն ցույց է տվել աշխատասենյակը, որից հետո դուրս են եկել հեռուստաընկերությունից և գնացել Նորքի տուն: Այդ ամենը տևել է մոտ 10-15 րոպե: Արմանի գործընկերներից ոչ ոք չի զարմացել իր` Արմանի հետ լինելու հանգամանքից, այցի ժամանակ ոչ ոքի հետ չի ծանոթացել, ուղղակի բարևել է նրանց և հեռացել են, ոչ մի այլ զրույց այնտեղ գտնվելու ժամանակ չեն ունեցել, Արմանը միայն ցույց է տվել աշխատասենյակը, ասել է, որ այստեղ պետք է տանի և նրան փոխանցի Արթուրի ելույթով` նրա կողմից տրված էլեկտրոնային կրիչը, ցույց է տվել այն էկրանը, որով ըստ նրա խոսքերի նրանք տեսնում են դրանով, թե կոնկրետ որ ծրագիրն է այդ պահին ուղիղ եթերով ցուցադրվում: Դրանից հետո տուն գալով՝ Արթուրն իրեն հարցրել է, թե արդյոք տեսել է այդ ամենը, թե` ոչ, որին ինքը պատասխանել է, որ, այո, տեսել է և պարզ է, թե ինչ պետք է անի: Տեսնելով, թե ինչպես են մտնում հեռուստաընկերության վարչական շենքում գտնվող Արմանի աշխատասենյակ, իր մոտ զարմանք և կասկած է առաջացել, թե Արթուրի ասված օրը ոնց պետք է մտի ներս։ Այդ ամենի մասին ասել է Արմանին, ով էլ պատասխանել է. «Oրը կգա, քեզ մի բան կասենք, դու ամենակարևորը հիշիր, թե ինչպես պետք է հասնես իմ աշխատասենյակ»: Արթուրը մի քանի անգամ ոչ հստակ կերպով, բանավոր` «օդում» իրեն ասել է, որ իբր իրեն տրամադրելու է ատրճանակ, որը միայն իրեն պետք է հասանելի լինի, սակայն հետագայում ասել է, որ իրեն զենք պետք չի լինելու, քանի որ ինքը շատ թույլ և էմոցիոնալ անձնավորություն է: Այդ ատրճանակից ինքը երբևիցե չի օգտվել և ըստ Արթուրի խոսքերի` նա նոր պետք է իրեն սովորեցներ դրանից օգտվելը, սակայն չի սովորեցրել: Իր` այդ տներում գտնվելու հիմնական պատճառը եղել է սերը դեպի Արթուր Վարդանյանը, վերջինիս հետ կապվածությունը։ Տներում գտնվելու ժամանակ ինքը հիմնականում զբաղվել է կենցաղային հարցերով` սնունդ պատրաստելով, հագուստ լվանալով, առևտուր անելով և տները մաքրելով: Այդ հարցում իրեն օգնել են քույրը` Ասյան, Նելլին և մեկ-մեկ էլ Գևորգը Ջնդոյան ու Տիգրանը Բոյաջյանը: Տան խոսակցություններից լսել է, որ Արթուրի խմբի անդամները պետք է գրավեն Երևան քաղաքի կարևոր շինությունները, սակայն հստակ չի կարող ասել, թե որ շինությունները, թե երբ այդ ամենը պետք է լիներ, չգիտի թե կոնկրետ ովքեր և ինչպես պետք է այդ ամենը կատարեին: Ինքը այդ ամենը լսել է կողքից` սնունդ մատուցելու ժամանակ: Հիմնականում նման հարցերի շուրջ քննարկումները եղել են տղամարդկանց մեջ: Չգիտի, թե ինքը կոնկրետ ինչ պետք է աներ կամ ընդհանրապես ինչ-որ բան պետք է աներ, թե ոչ։ Մեկ անգամ` 2015 թվականի հոկտեմբեր ամսվա վերջերին Արթուրի, Ավետի, Ասյայի, Նելլիի, Գևորգի ու Տիգրանի հետ կրակելու է գնացել Արմավիրի գյուղերից մեկը, սակայն թե որ գյուղը` չգիտի: Այդտեղ կրակել են «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգից: Կրակելու ժամանակ Արթուրը բոլորին ասել է, որ հանգիստ լինեն, քանի որ փամփուշտները մարտական չեն, այլ պլաստմասայից են: Այդ օրը ինքը կրակել է առաջին և վերջին անգամ: Գյուղում չեն մնացել, և նույն օրը վերադարձել են: Ինքը չգիտի, թե որտեղից են եղել Նորքի տան զենքերը, ինչպես, ումից, ում միջոցով և երբ են ձեռք բերվել դրանք: «Վստրեչի» տանը գտնվելու ժամանակ տեսել է, որ պատին փակցված Երևան քաղաքի և Հայաստանի Հանրապետության քարտեզների վրա գունավոր գլխիկներով կոճգամներով նշումներ են եղել կատարված, այդ նշումներին ինքը չի մասնակցել, չի կարող ասել, թե հստակ ամեն մի նշումը ով է արել, քանի որ նշումները արել են տարբեր մարդիկ: Ակամայից իրեն լսելի են դարձել որոշ խոսակցություններ այն մասին, որ նրանք ինչ-որ հանցավոր գործողություններ են պլանավորելիս եղել, սակայն կոնկրետ թե ինչ գործողություններ` չի կարող ասել, քանի որ երբևիցե մասնակից չի եղել նման զրույցների։ Չի եղել դեպք, որ Արթուրը նման խոսակցություն ունենա իր հետ` նույնիսկ ննջասենյակում: Ինքը չի իմացել, թե տան բնակիչներից ով ինչ պետք է աներ, քանի որ տանը բնակվող աղջիկները տղամարդկանց խոսակցություններին և նման զրույցներին չեն մասնակցել: Ինքը ցանկացել է հեռանալ այդ տնից, քանի որ հասկացել է, որ զենքի նման քանակության առկայությունը և նրանց պլանավորած կատարվելիք վատ գործողությունների մասին խոսակցությունները լավ բանի մասին չեն վկայել,առավել ևս, որ այդ տանը գտնվել է նաև իր փոքր քույրը` Ասյան, սակայն, քանի որ ինքը զգացմունքներ է տածել Արթուրի հանդեպ, և մտածել է, որ ամեն դեպքում իրենց` աղջիկներին, ոչ մի բանում չեն ներգրավի, քանի որ իրենք անփորձ են, ինչպես նաև մի քանի անգամ լսել է, թե ինչպես է Արթուրը սպառնացել Նելլիին, ասելով, որ, «Եթե հեռանաս այս տանից, ապա դու և քո մտերիմները պատասխան կտաք գլխով, կպիսկեմ և ձեռքս չի դողա», ուստի ինքը վախեցել է ինչպես հեռանալուց, այնպես էլ իրավապահ մարմիններին հայտնելուց։ Բացի այդ, այդ տունը վարձակալված է եղել իր անվամբ, դա իր մոտ վախ է առաջացրել, ինչպես նաև հեռանալուց հեռանալու էր քրոջ հետ: Իրեն ներկայացված կարմիր գույնի «PAPERLINE» գրառումով նոթատետրի կապակցությամբ հայտնել է, որ այն պատկանում է իրեն և բոլոր գրառումները կատարվել են իր կողմից: Նոթատետրի առաջին էջում առկա ռուսերեն լեզվով գրառումները այն մասին են, թե ինչ փաստաթղթեր Արթուրը պետք է տաներ «Հայոց վահան» կազմակերպությունում աշխատանքի գրանցելու համար, երկրորդ և երրորդ էջերում իր կողմից գրվել են 10 անձանց անձնագրային տվյալները և Սրբուհու անունը, գրելու նպատակը ըստ Արթուրի խոսքերի եղել է այն, որ նրանք պետք է հետագայում գրանցվեին «Հայոց վահան» կազմակերպությունում: Վերջից երրորդ էջում Արթուրի ասելով ինքը ռուսերեն լեզվով գրել է որոշ զենքերի և ռազմամթերքի տեսակները ու քանակներ` 11 տողի վրա կարմիր գրիչով, վերջից 5-րդ էջից մինչև 14-րդ էջը ներառյալ Արթուրի հանձնարարությամբ ռուսերեն լեզվով գրել է բոլորի համար բերված ուսապարկերի պարունակությունները: Ամեն էջի վերևում իր կողմից ռուսերեն լեզվով գրվել են մականուներ: Շատերը տեղյակ չեն եղել, որ այդ տանը իրենց համար նախատեսված են եղել ուսապարկեր…»:
Մարինե Կաթանյանը 26.02.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…Անդրադառնալով նախաքննության ընթացքում ստացված այն օպերատիվ տեղեկությանը, որ 2015 թվականի նոյեմբերի 14-ին ուշ երեկոյան ինքը և Արման Հայրապետյանը՝ վերջինիս մեքենայով գնացել են Հանրային հեռուստաընկերություն, որտեղ Հայրապետյանն իրեն ուղեկցել է վարչական շենք՝ մինչև եթերի թողարկման սենյակ, հետո սենյակի տեղը իմանալով, ինքը հեռացել է, և հայտնել, որ Արմանն իր մեքենայով տարել է և ցույց է տվել միայն իր աշխատասենյակը, չի ծանոթացրել այնտեղ այդ ժամանակ ներկա գտնվող տղաների հետ` եթերի թողարկիչներ` Տիգրան Աբազյանի, Հարություն Մեհրաբյանի և Արթուր Ճիտոյանի հետ: Ինքը չի հասկացել, թե ինչու պետք է հեռուստաընկերության վրա գրոհի ժամանակ ինքը ելույթը տաներ եթերի թողարկման բաժին, եթե Հայրապետյանը կարող էր նախապես ունենալ այն: Նաև հայտնել է, որ չի իմացել, թե երբ, ում կողմից և ինչպես պետք է գրոհեին կամ գրավեին Հանրային հեռուստաընկերությունը, քանի որ այդ մասին իրեն ոչ ոք ոչինչ չի ասել: Ինչ վերաբերում է նրան, թե ինքը պետք է ատրճանակով գնար Հանրային հեռուստաընկերություն և պատսպարվեր այնտեղ՝ մինչև գրոհի ավարտը, այդ մասին տեղյակ չէ, և իրեն ոչ ոք ոչինչ չի ասել: Ինքը, ինչպես նաև մյուս աղջիկները դիպուկահարներ չեն, ինքը նույնիսկ զենքից օգտվել չգիտի:
Նաև հայտնել է, որ երդում չի տվել «Հայոց վահան» կազմակերպությանն անդամակցելու համար և նույնիսկ տեքստից տեղեկություն չունի ու չի տեսել…»:
Մարինե Կաթանյանը 22.08.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…Պնդում է նախկին ցուցմունքները: Իիրեն ներկայացված կարմիր գույնի նոթատետրն իր կողմից է գրառվել, ինչ վերաբերում է կանաչ կազմով, դպրոցական մաթեմատիկայի տետրին, որը բաղկացած է 9 էջից և կան մի քանի պատռած էջեր, այն սևագիր է կարմիր նոթատետրին, որը նույնպես իր կողմից է գրառված, բացի այդ նշված տետրում կան որոշ գրառումներ, որոնք ինքը չի կատարել ու չգիտի՝ ով է արել, և վերաբերում են Նորքի տան աշխատանքային գրաֆիկին: Իրեն ներկայացված 3 փոքր թղթի կտորների առնչությամբ, որոնց վրա կատարված են հայերեն ձեռագիր գրառումներ, հայտնել է, որ առաջին անգամ է տեսնում դրանք և չի կարող ասել, թե ում կողմից են գրառվել և ինչի համար: Իրեն ներկայացված «Ա4» ֆորմատի երկու թղթերը, որոնց վրա առկա են հայերեն ձեռագիր գրառումներ, նույնպես իրեն ծանոթ չեն, և չգիտի, թե ում կողմից են գրվել և ինչի համար…»:
Մարինե Կաթանյանը 15.09.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…Իրեն ներկայացված թղթի կտորը, որը սկսվում է «Դավիթ Բեկ-Վիշկա…….» գրառումով, իր կողմից չի գրվել, դա իրեն անծանոթ է, և չի կարող ասել, թե ով է գրել և ինչի համար: Նաև հայտնել է, որ իր կողմից 2015 թվականի ընթացքում որպես անձնական հեռախոսահամար օգտագործել է 098-10-12-77 հեռախոսահամարը, իսկ Արթուրի կողմից իրեն տրված գաղտնի հեռախոսի մեջ եղել է 077-02-31-38 հեռախոսահամարը…»:
Մարինե Կաթանյանը 20.09.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…Որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշումը, ինչպես նաև մեղադրյալի իրավունքների և պարտականությունների էությունն իրեն հասկանալի են, առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում: Հայտնել է, որ իշխանությունը յուրացնելու ցանկություն չի ունեցել, նույնիսկ չի հասկանում, թե դա ինչ է: Զգացմունք է ունեցել Արթուր Վարդանյանի նկատմամբ, բացի այդ` մտածել է Ասյայի մասին, որ նրան մենակ չթողնի, քանի որ Արթուրն իրենց ահաբեկել է, ասելով, որ կսպանի, եթե որևէ մեկը հեռանա: Այնտեղ ընդհանուր առմամբ տիրել է վախի մթնոլորտ, քանի որ Արթուրը վախեցրել և նույնիսկ բռնություն է կիրառել:…Արթուր Վարդանյանի մտահաղացումներից ինքն ընդհանրապես տեղյակ չի եղել, քանի որ իրենց չի վստահել և խոսակցություններն իրենց ներկայությամբ չի վարվել: Այդ տանն ինքը մյուս աղջիկների հետ զբաղվել է կենցաղային հարցերով: Պնդել է նախորդ ցուցմունքները և հրաժարվել պատասխանել հարցերին…»:
Մարինե Կաթանյանը վերը նշված իր ցուցմունքները պնդել է Արման Հայրապետյանի (Հատոր 20 գ.թ. 14-15) հետ առերես հարցաքննության ընթացքում։
(Տես` հատոր 2 գ.թ.256, hատոր 4 գ.թ 223, hատոր 6 գ.թ.50, hատոր 8 գ.թ. 236, hատոր 10 գ.թ. 127, hատոր 15 գ.թ. 70-73, 118-122, hատոր 19 գ.թ. 308-309, hատոր 32 գ.թ. 25, հատոր 35 գ.թ. 28, դատական նիստի արձանագրությունը):
Նախաքննական մարմնում տրված ցումցունքները հրապարակելուց հետո Մարինե Կաթանյանը հայտնել է, որ երբևէ չի զբաղվել սպորտով, ինչպես նաև չի զբաղվել քաղաքականությամբ, ինչպես բոլորի մոտ, իր մոտ ևս եղել է անհագստության հայրենիքի համար, բայց ակտիվ նախաձեռնություններ չի ունեցել: Որևէ ցույցերի, քաղաքական անհնազանդության ակցիաների չի մասնակցել: Զինվորական մարզումների չի մասնակցել, շատ հեռու է նմանատիպ հարցերից: Զենք օգտագործել չգիտի: Ըստ նախաքննական ցուցմունքների բոլորին ամրակցված զենք է եղել, այդ թվում և իրեն, բայց իրականում նման բան չի եղել, ամեն դեպքում ինքը նման տեղեկություն չի ունեցել: Արթուրի Վարդանյանի հետ զենքի հետ կապված երբեք քննարկումներ չի եղել, առաջարկներ ևս: Արթուր Վարդանյանը իրեն երբևէ չի ասել, որ ատրճանակ է իրեն հատկացրել, հետո փոշմանել: Չի հանձնարարել, որ պետք է կրիչ տանի հանրային հեռտուստաընկերություն: Արթուրի կողմից իր հանդեպ բռնություն և սպառնալիքներ երբևէ չեն եղել, այլ անձանց նկատմամբ նույնպես չի նկատել, ինքը ցանկացած պահի կարող էր գնալ այդտեղից, բայց չի գնացել, քանի որ ցանկացել է մնալ, որի պատճառն եղել է վերջինիս նկատմամբ իր զգացմունքները: Իսկ իր նախաքննական 2-րդ ցուցմունքում գրված այն միտքը, որ Արթուրը սպառանացել է, այդ միտքն իրեն նախապես փոխանցվել է: Ասել են արդեն 30 անձ իրեն մեղադրել է, դուք այդ տան մեջ եք եղել, ասեք չասեք մեկա ինքը կորելու է, ուզում եք դուք էլ կորեք: Պաշտպանը` Ինեսա Պետրոսյանը, ասել է, որ ավելի լավ է ցուցմունքն ավելի մանրամասն գրի, որովհետև ով գրել է, դուրս է եկել, մինևնույնն է այդ տղայի վրա էնքան բան կա, գրես, չգրես իրենք իրենց անելիքը գիտեն: Խափանման միջոցի միջնորդության քննարկումից հետո վերադարձել է ՔԿՀ և պարզել, որ քրոջը տեղափոխել են այլ խուց, որտեղ ծանր հանվագործություն կատարած անձինք են, մարդասպանների հետ է Ասյան, իր խցակիցներն ասել են, որ կարող են հասցնել այն աստիճանի, որ ինքնասպան լինի, այդ խուցը գտնվել է անմիջապես իր խցի դեմը և պարբերաբար այդտեղից աղմուկներ, գորգոռոցներ է լսել, ծեծկռտուքներ է եղել: Իր խցակիցները ևս իրեն խորհուրդ են տվել տալ իրենից պահանջվող ցուցմունքները և դուրս գալ ՔԿՀ-ից: Իրեն ասել են` չես մտածում քո մասին, մտածի քրոջդ մասին, ընտանիքիդ մասին և այլն, չես իմանա, թե այս ամենն ինչով կավարտվի: Բացի այդ արտաքին աշխարհի հետ կապը արգելված է եղել: Այդ բոլոր ճնշումների ներքո գրել է 2-րդ ցուցմունքը: Գրվել է այսպես, օրինակ ասել են Ավետը այսինչ բանն է գրել, հաստատել եմ ու նմանաօրինակ գրեթե ողջ ցուցմունքը: Չգիտի, թե ինչով է եղել պայամանավորած, կազմակերպել են Արթուրի հետ հանդիպում քննիչի սենյակում, Արթուրն իրեն ասել է ինչ ասում են, ինչ թելադրում են` գրի: Այդ խոսակցությանը ներկա են եղել քննիչը և իրենց փաստաբանը: Դրանից հետո գրվել են շարունակական ցուցմունքներ, որտեղ լսածը հաստատել է: Ցուցմունքների մեջ նշված զենքերրի քանակը, անվանումները, Նելլի և տան մնացած բնակիչների նկատմաբ բռնության սպառնալիքները չեն համապատասխանում իրականությանը: Տանը բնակվելու ընթացքում զբաղվել է կենցաղային հարցերով, ինքն իրեն լավ է զգացել այդ տանը տնտեսուհի լինելուց: 1-ին ցուցմունքը տվել է, երբ աղջիկներին բաց են թողել, բայց քանի որ ըստ էության նախաքննության մարմնի համար տվել է ոչ ցանկալի ցուցմունք, իրենց բաց չեն թողել: Եվ արդեն քննիչի և իր պաշտպանի հորդրորով գրել է 2-րդ և մնացած ցուցմունքները` ազատ արձակվելու դիմաց: Մտահոգությունը և մեղքի զգացողությունն եղել է քույրիկի և ծնողների հանդեպ: Քանի որ Արթուրն ասել է` ինչ ասում են գրի, ինքն ավելի հանգստ է գրել այդ ամենը: Ինքը պնդում է միայն փետրվարի 3-ի ցուցմունքը, մնացած ցուցմունքները գրվել են ոչ իր խոսքերից, չեն համապատասխանում իրականությանը: Իմացել է, որ Նելլին ակտիվիստ է, ցույցերի մասնակից: Եվ Նելլին և Ասյան իրեն օգնել է տան կենցաղային հարցերում: Իրեն բացարձակ չի հետաքրքրել, թե ովքեր են գալիս այդ տուն և ինչի համար են գալիս: Քննիչի խորհրդով, հուշումներով ցուցմունքներն եղել են ուղղված Արթուր Վարդանյանի դեմ: Իր նպատակը եղել է ավելի շատ ոչ թե իր դուրս գալը, այլ առաջին հերթին Ասյային ՔԿՀ-ից դուրս բերելը: Այնուհետև հրաժարվել է պատասխանել հարցերին:
Ամբաստանյալ Մարինե Կաթանյանը վերջին խոսքով հանդես գալու ժամանակ հայտնել է, որ այս ընթացքում շատ դժվարությունների միջով են անցել, գիտակցում է իր սխալը, հասկացել է, որ սխալվել է, դատարանին խնդրել է ներողամիտ գտնվել, հայտնել է, որ ամբողջությամբ վստահում է դատարանի որոշմանը և խնդրում է ներողամիտ ներողամիտ գտնվել իր նկատմամբ:
/Տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/:
Ամբաստանյալ Ասյա Մարտունի Մկրտչյանը դատարանում հրաժարվել է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց:
Դատարանն արձանագրելով, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածով նախատեսված հիմքը՝ որոշում է կայացրել հրապարակել, վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները:
Ասյա Մկրտչյանը 25.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք չի տվել:
Ասյա Մկրտչյանը 26.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք չի տվել, իրեն առաջադրված մեղքը չի ընդունել:
Ասյա Մկրտչյանը 02.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք չի տվել:
Ասյա Մկրտչյանը 17.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք չի տվել:
Ասյա Մկրտչյանը 22.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս ցուցմունք չի տվել:
Ասյա Մկրտչյանը 28.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…Համացանցից իմացել է, որ որպես պայմանագրային զինծառայող աշխատելու դիմաց բարձր վարձատրություն են խոստանում: Այդ մասին ասել է իր հետ կիթառի դասեր հաճախող Սրբուհի Այվազյանին, ով իրեն մի քանի անգամ ասել է, որ չշտապի ծառայության անցնելու գործում, քանի որ Հայաստան կգա իր ծանոթներից մեկն ու կլուծի այդ հարցը: Սրբուհին հայտնել է, որ իր ծանոթն ազատամարտիկ Վալերիկ Վարդանյանի որդին է, «Հայոց վահան» կազմակերպութան ղեկավարը, անունը՝ Արթուր: 2015 թվականի մայիս-հունիս ամիսներին Սրբուհին Շախմատի տան հարևանությամբ գտնվող սրճարանում ծանոթացրել է իրեն Արթուրի հետ: Հանդիպման ժամանակ Արթուրն իրեն ասել է, որ փորձ չունի, որպեսզի միանգամից զինծառայող դառնա, նա կնախապատրաստի իրեն, նոր կտեղավորի աշխատանքի: Օգոստոսին դարձյալ հանդիպել են երեքով, և Արթուրն իրեն ասել է, որ դուրս գա «Երևան Սիթի» սուպերմարկետից, որտեղ աշխատել է որպես գանձապահ, քանի որ զինվորական ծառայության համար պարապմունքներն ու աշխատանքը չի կարող համատեղել: Ասել է, որ կվճարի իր աշխատավարձը, 2 ամսվա համար՝ 180 հազար դրամ: Օգոստոս ամսվա վերջին ինքը Սրբուհու հետ գնացել է Արցախի փողոցում գտնվող բարձրահարկ շենք՝ Արթուրի գրասենյակը, որտեղ վերջինս ասել է, որ թիմը հավաքվել է և պետք է մեկնեն մարզումների: Ինքը գնացել է տուն, հավաքել իրերը՝ նախապես չիմանալով, թե ուր են մեկնում: 2 մեքենայով ուղևորվել են Սպիտակ և բնակվել գյուղերից մեկում՝ Արթուրի պապական տանը: Մնացել են 10-20 օր, այդ ընթացքում Արթուրը պարբերաբար գնացել-եկել է Երևան: Մոտ 10 օր մնալուց հետո ինքը դժգոհություն է հայտնել, թե դեռ ինչքան պետք է մնան, Արթուրն ասել է, որ պետք է համբերեն, էլի մարդիկ են գալու: Մինչև Երևան վերադառնալը Արթուրը ներկայացրել է «Հայոց վահանի» երդման տեքստը և ասել, որ պետք է երդվեն: Իր հետ երդվել են Նելլին, Գևորգը և Արկադին: Երևան գալուց մի քանի օր անց Արթուրը տեղափոխվել է Նորքի տուն: Նորքի տանը վերը նշված անձանցից բացի ինքն այլ մարդկանց հետ չի ծանոթացել: Նորքի տանն ինքը տեսել է 1 ավտոմատ և հրացան, Արթուրին հարցրել է, թե դա ինչ է, նա պատասխանել է, որ օրինական են և պատկանում են իրեն: Արթուրն իրեն հանձնարարական է տվել՝ գնելու Երևանի և Գյումրիի քարտեզները, ինքը, Տիգրանը և Ավետը միասին գնացել են գրախանութ և գնել: Արթուրն իրեն չի ասել, թե ինչ նպատակով են քարտեզները գնում: Նաև հայտնել է, որ մի անգամ Նելլիի և Մարինեի հետ գնացել է Հանրային հեռուատընկերություն՝ «Երգ երգոց» հաղորդման, բայց դա իրեն ոչ ոք չի հանձնարարել: Հոկտեմբեր ամսին Արթուրն ասել է, որ գնում է ԼՂՀ, առաջարկել է միանալ, ինքը համաձայնել է, քանի որ մինչ այդ երբևէ Արցախում չէր եղել: Գնացել են ինքը, Արթուրը, Լիլիթը, Արա Պողոսյանը, Ավետիսը, Նելլին, Տիգրանը՝ 2 մեքենայով: Արթուրը և Լիլիթը մի քանի անձանց հետ Արցախում ինչ-որ տեղ են գնացել, իսկ ինքը, Նելլին ու Ավետը զբոսնել են Շուշիում: Հետո վերադարձել են Երևան: Ինքը Նորքի տանը մշտապես չի բնակվել, շաբաթը 2-3 անգամ է գնացել այդ տուն …»:
Ասյա Մկրտչյանը 30.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…Պնդում է նախկինում տված ցուցմունքը, առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում: Նաև հայտնել է, որ Հանրային հեռուստաընկերություն՝ «Երգ երգոց» հաղորդմանը գնացել է Մարինեի ու Նելլիի հետ, զանգահարել են տեղեկատու, ճշտել են հեռախոսահամարը և խոսել են Աստղիկ անունով մի կնոջ հետ, ով բացատրել է հեռուստաընկերության վայրը և մուտք գործելու ձևը, գրանցել է` վերցնելով իր 055-10-12-89 հեռախոսահամարը: Գրանցվել են օրինական կարգով, ոչ ոք չի օգնել, այդ թվում` Արման Հայրապետյանը: Բացի նշված հաղորդման տաղավարից այլ տաղավարներ և աշխատասենյակներ չեն մտել: Հայտնել է, որ Վահան Շիրխանյանին չի ճանաչել և նման դեպք չի հիշում, որ հետևեն կամ ուսումնասիրեն նրա տան տարածքը, ինչպես նաև չի հիշում նման դեպք, որ որևէ մեկին հետևեն: Ավելացրել է, որ մի անգամ ինքը նկարվել է զինվորական համազգեստով, դա եղել է Սպիտակի գյուղերից մեկում՝ սույն թվականի սեպտեմբեր ամսին, որտեղ Արթուր Վարդանյանի պապական տունն է: Արթուրն իրեն տվել է նշված համազգեստը` նշելով, որ սարերում պարապելու համար նշված համազգեստով ավելի հարմար է: Պնդել է, որ որևէ խմբի մեջ չի ներգրավվել, իր նպատակն եղել է անցնել պայմանագրային զինծառայության՝ Արթուրի միջոցով, իսկ Մարինեի կապի մասին Արթուրենց հետ իմացել է Երևան վերադառնալուց հետո, սակայն հստակ չի կարող ասել, թե նրանց ծանոթությունը ինչպես և ինչ հանգամանքներում է եղել: Նշել է, որ ինքն ու քույրը ոչ մի խմբի անդամ չեն հանդիսանում, ուղղակի իրենց աշխատանք է պետք եղել, այդ իսկ պատճառով էլ սկսել են շփվել Արթուրի և նրա ծանոթների հետ, սակայն երբեք չեն իմացել ու հասկացել, որ գտնվում են ինչ-որ հանցավոր խմբի մեջ: Պնդել է, որ ոչ մի անգամ չի գնացել կրակելու, միայն մեկ անգամ տղաների` Վաղոյի և Ավետի հետ գնացել են լորի որսի, որի ժամանակ էլ տղաները օգտվել են հրացանից, ինքն անձամբ ոչ մի անգամ չի կրակել: Նաև հայտնել է, որ հեղաշրջման մասին խոսակցությունների երբևէ չի մասնակցել, մի անգամ Արթուրի հետ գնացել է հանդիպման՝ «Մոսկվա» կինոթատրոնի «Ջազվե» սրճարանում, սակայն երբ ինչ-որ տղամարդիկ են եկել, Արթուրը խնդրել է իրեն նստել մեկ այլ սեղանի շուրջ: Նշված հանդիպումը տևել է մոտ 30 րոպե, որից հետո իրենք դուրս են եկել, սակայն Արթուրն իրեն չի ասել, թե ովքեր էին այդ մարդիկ և ինչի շուրջ են զրուցել: Բացի նշված դեպքից այլ հանդիպումների Արթուրի հետ չի գնացել:Պնդել է, որ իր ներկայությամբ ոչ զենք են տարել, ոչ էլ բերել: Հերքել է, թե իրեն Մարինե Կաթանյանին և Նելլի Մինասյանին հանձնարարված է եղել Հանրային հեռուստաընկերության աշտարակը գրավելու, այնտեղ ելույթն եթեր մտցնելու հարցերը: Ավելացրել է, որ ինքը չի եղել ոչ մի խմբի անդամ, չի էլ պատկերացրել, որ Արթուր Վարդանյանը խումբ է ստեղծել՝ Հայաստանում հեղափոխություն և իշխանափոխություն անելու նպատակով: Իր նպատակը Արթուրի հետ շփվելիս եղել է զուտ աշխատանքի ընդունվելը, քանի որ նախապես Արթուրի հետ ունեցել է պայմանավորվածություն, որ նա պետք է օգնի իրեն՝ ընդունվել որպես պայմանագրային զինծառայող աշխատանքի, սակայն նա այդ հարցը ձգձգել է տարբեր պատրվակներով: Իսկ ինքը, երբ հասկացել է, որ նա ոչ մի աշխատանքի հարց չի լուծելու իր համար, ցանկացել է հեռանալ, սակայն չէր կարող, քանի որ երդում էր տվել «Հայոց վահան» կազմակերպությանը, և Արթուրն իրեն ու մյուսներին ասել էր, որ ով երդումից հրաժարվի, նրան կվերացնի կամ վնաս կպատճառի…»:
Ասյա Մկրտչյանը 04.02.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…Պնդում է նախկինում տված ցուցմունքները և ցանկանում է որոշակի ճշտումներ մտցնել այն մասին, որ իրականում Վահան Շիրխանյանին ճանաչել է նկարով: Արթուր Վարդանյանի հանձնարարությամբ ինքը, Նելլի Մինասյանը և Տիգրան Բոյաջյանը գնացել են և ուսումնասիրել են Վահան Շիրխանյանի տան տարածքը, որքանով որ հիշում է` այդ ամենը եղել է 2015 թվականի հոկտեմբեր ամսին, սակայն հստակ օրը չի հիշում և Արթուրը չի ասել, թե ինչ նպատակով է այդ հանձնարարությունը իրենց տվել, վերջինս ուղղակի հանձնարարել է նայել ընդհանուր տան տարածքը, և թե Վահան Շիրխանյանը երբ է տուն մտնում և տանից դուրս գալիս, ինչպես նաև, թե ով է նրա տուն մտնում ու դուրս գալիս: Վահան Շիրխանյանի տան հստակ հասցեն և տեղակայումը չի հիշում: Իր քույրը` Մարինեն, Արթուրին ճանաչել է իրենց` Արթուրի Սպիտակում գտնվող պապական տուն գնալու օրը, քանի որ քույրը անհանգստացել է իր մեկնելով, ուստի հետաքրքվել է, թե ինքը ուր է գնում, ում հետ և ինչ նպատակով: Սպիտակի տանը մնալու ժամանակ` 2015 թվականի սեպտեմբերի սկզբներին, Մարինե Կաթանյանը Արթուրի հետ երկու անգամ այցելել է իրեն, նրանք եկել են գիշերը և հաջորդ օրը առավոտյան հետ են գնացել Երևան: Ինքը երկու անգամ է գնացել կրակելու, առաջին անգամ Սպիտակի պապական տանը գտնված ժամանակ գնացել են ինքը, Ավետիս Բարեյանը, Նելլի Մինասյանը և Վաղինակ Ստեփանյանը, կրակել են որսորդական հրացանից, իսկ երկրորդ անգամ կրակելու են գնացել 2015 թվականի նոյեմբեր ամսվա սկզբներին, որքանով որ հիշում է` ինքը, Նելլի Մինասյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Գևորգ Ջնդյոյանը, Արթուր Վարդանյանը, Ավետիս Բարեյանը և Մարինե Կաթանյանը։ Ինքը կրակել է «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգից, որքանով որ հիշում է` Մարինեից բացի մյուսները նույնպես կրակել են այդ նույն զենքից: Նորքի տանը գտնվելու ժամանակ Արթուր Վարդանյանը զրույցի ժամանակ այդ տանը գտնվող բոլոր անձանց ասել է, որ գործողություններից երկու օր առաջ բոլորին կասի, որ սկսում են, ինչպես նաև ասել է, որ կասի, թե ով ինչ պետք է կոնկրետ անի: Բացի այդ, Արթուր Վարդանյանը չի թողել, որ իրենք` տանը գտնվողները մեկը մյուսի հետ խոսեն նրա կողմից տրված կամ ասված հանձնարարությունների մասին, նշելով, որ եթե նման բան լինի, նա խիստ կպատժի այդ անձանց: Արթուր Վարդանյանը թե միմյանց հետ խոսալու և թե խմբից հեռանալու դեպքում բոլորին սպառնացել է հաշվեհարդար տեսնել, նույնիսկ ձեռքով ժեստ էր անում գլխից խփելու և իրական թվալու համար, երդվում էր իր երեխայով, այդ ամենը վախի մթնոլորտ է առաջացրել իր մոտ, և ինքը շատ բաներ կատարել է վախից ելնելով և ոչ իր ցանկությամբ։ Ի սկզբանե մտածել է, որ մտնում է մի խմբի մեջ որտեղ կարող է դառնալ զինվորական, և Արթուրը ասել է, որ այդ խումբը օրինական է, ունի համապատասխան լիցենզիա և կնիք, զենքերի առումով էլ ասել է, որ օրինական են, սակայն ինքը որևէ փաստաթուղթ չի տեսել և հավատացել է Արթուր Վարդանյանի խոսքերին, առավել ևս տեսնելով, որ իրենից բացի շուրջը կան այլ մարդիկ, և մտածել են, որ զինվորական լինելով հնարավոր է օգնել հայ ժողովրդին և Հայաստանի Հանրապետությանը։ Մինչև Արթուրին հանդիպելը ինքը հետաքրքրվել է զինվորական ծառայության հարցով: Հետագայում, երբ երդում է տվել «Հայոց վահանին», դրանից հետո քիչ-քիչ նկատել է, որ Արթուրը իր զինվորական ծառայության անցնելու հարցերով չի զբաղվում և իրեն այնտեղ պահելու նպատակը ուրիշ է: Ցանկացել է դուրս գալ այդ խմբից, սակայն չի կարողացել, քանի որ վախեցել է: Հանրային հեռուստանընկերություն գնացել է ոչ թե մեկ անգամ, ինչպես նախկինում է նշել, «Երգ երգոց» ծրագրին, այլ մեկ անգամ էլ Արթուրի հանձնարարությամբ 2015 թվականի հոկտեմբեր ամսվա վերջերին տեղանքը ուսումնասիրելու` գնացել են ինքը, Մարինեն, Նելլին և Տիգրանը: Արթուրը իրեն տվել է մի հեռախոս` իր քարտով, որով պետք է խոսեին խմբի ներսում և Արթուրի հետ, սակայն կոնկրետ համարը չի հիշում: Ինքը զենք տեսել է «Վստրեչի» տանը` գյուղ գնալու օրը, դա եղել է «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգ։ Ինչպես նախկին ցուցմունքում է նշել` Նորքի տանը նույնպես տեսել է զենքեր: Արմավիրի գյուղերից մեկում, երբ որ երկրորդ անգամ գնացել են կրակելու, կրակելուց հետո Արթուրն իրեն տվել է «Կալաշնիկով» տեսակի զենք` նշելով, որ այն օրինական է և սարքելու է իր անունով, ասել է, որ այն մաքուր պահի, քանի որ այդ զենքը այդ պահից սկսած իրենը պետք է լինի: Արթուրը միանշանակ ոչինչ չի ասել, միայն մի քանի անգամ եղել է դեպք, որ նա ասել է, որ ինքը իբր պետք է մասնակցի Հանրային հեռուստաընկերության և աշտարակի գրավման գործընթացին: Եղել է նաև, որ ասել է, որ այդ գործողություններին ինքը չպետք է մասնակցի և չնայած, որ վախեցել է հեռանալ այդ խմբից` նրա ասածին լուրջ չի մոտեցել, քանի որ չի պատկերացրել, թե ինչպես պետք է գրավի Հ1-ը, ինքը ոչ կրակել գիտի, ոչ էլ ունի զինվորական պատրաստություն, ինչպես է Արթուրը իր վրա հույս դրել, այդ իսկ պատճառով այդ խոսակցությունները իր համար անլուրջ են եղել, և իր պատկերացումով եթե լուրջ գործողությունների կարիք առաջանար, ապա ինքը ոչ մի գործողությունների էլ չէր մասնակցելու, այլ փախչելու էր այդ խմբից: Ինքը չգիտի, թե Սրբուհի Այվազյանը ինչ գործողությունների պետք է մասնակցեր կամ ընդհանրապես մասնակցելու էր, թե ոչ, նրան տեսել է մի երկու անգամ` Նորքի տանը, վերջինս է իրեն ծանոթացրել Արթուրի հետ: «Վստրեչի» տան պատին փակցված քարտեզների վրա տեսել է նշումներ՝ Ազգային ժողովի, Նախագահականի ու Կառավարության շենքի, որից ելնելով ենթադրել է, որ Արթուրի կողմից ստեղծված խումբը, այսինքն իրենք, իրենց տան անդամներով, պետք է գրավեին նաև քարտեզների վրա նշված տարածքները: Այդ ամենը իր մոտ թողել է անլուրջ տպավորություն, քանի որ չի պատկերացրել, թե այդ ամենը ինչպես պետք է կատարվեր և իրենց տան անդամներից որևէ մեկն էլ նման պատրաստակամություն չի ունեցել նման գործողություններ կատարելու համար: Չի կարող ասել, թե կոնկրետ ով և ինչ ուղղությամբ պետք է կատարեր գործողությունները: Ինքը անձամբ ոչ մի զրույցի չի մասնակցել, որի ընթացքում խոսվի զենքով իշխանափոխության և Հայաստանում հեղափոխություն կատարելու մասին: Ինքը չի իմացել, թե Ղարաբաղում Արթուրը ում հետ է հանդիպել…»:
Ասյա Մկրտչյանը 26.02.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…Ինքը խմբի մի քանի անդամների հետ, ում մասին նշել է նախորդ ցուցմունքում, տվել է երդում «Հայոց վահան» կազմակերպությանը` Սպիտակի գյուղերից մեկի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում: Չի մտաբերում որևէ խոսակցություն մասին, որ Տիգրան Բոյաջյանի հետ պետք է գնար Հանրային հեռուստատեսություն, բարձրանար հեռուստաաշտարակ և պատանդներ վերցներ…»:
Ասյա Մկրտչյանը 15.09.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…Իրեն ներկայացված թղթի կտորը, որը սկսվում է «Դավիթ Բեկ-Վիշկա…….» գրառումով իր կողմից չի գրվել, իրեն անծանոթ է, և չի կարող ասել, թե ով է դա գրել և ինչի համար: 2015 թվականի ընթացքում որպես անձնական հեռախոսահամար է օգտագործել 098-10-12-89 հեռախոսահամարը, իսկ Արթուր Վարդանյանի կողմից տրված գաղտնի հեռախոսի մեջ եղել է 098-30-64-67 հեռախոսահամարը: Ուսումնասիրելով ներկայացված տեսաձայնագրությունը, հայտնել է, որ սկզբնամասում երևում է ինքը՝ Ավետիս Բարեյանի հետ, իրենք շրջում են Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցով, սակայն չի հիշում, թե դա կոնկրետ երբ է եղել, ուր էին գնում և ինչի համար: Ուսումնասիրելով 18.11.2015թ.-ի, ժամը` 18:31:06-ի հեռախոսազրույցի ձայնագրությունը, որը տեղի է ունեցել 098-30-64-67 և 098-30-65-62 հեռախոսահամարների միջև, հայտնել է, որ ինքը խոսում է Արթուրի հետ: Վերջինս հարցնում է, թե որտեղ է ինքը, և իմանալով, որ տանն է, ասում է, որ հաջորդ օրն անպայման գնա Նորքի տուն: Ուսումնասիրելով 19.11.2015թ.-ի, ժամը` 18:48:50-ի հեռախոսազրույցի ձայնագրությունը, որը տեղի է ունեցել 098-30-64-67 և 077-02-31-38 հեռախոսահամարների միջև, հայտնել է, որ ինքը խոսում է Մարինեի հետ, նրան ասում, որ Նորքի տան դուռը բացի, քանի որ յուրաքանչյուրն այդ տուն մտնելուց առաջ զանգահարել է տանը գտնվողներից որևիցե մեկին, որ դուռը բացի, քանի որ բանալին եղել է մեկն հատ, որով դուռը փակել են ներսից, իսկ զանգ չի եղել…»:
Ասյա Մկրտչյանը 20.09.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…Իշխանությունը յուրացնելու նպատակ չի ունեցել: Սրբուհի Այվազյանի միջոցով և ուղղորդմամբ ծանոթացել է Արթուր Վարդանյանի հետ: Սրբուհին իրեն հավաստիացրել է, որ Արթուրն իր համար լավ աշխատանք կգտնի և այդ կերպ իրեն քաշել են այդ պատմության մեջ: Հետագայում ցանկացել է դուրս պրծնել այդ պատմությունից, հեռանալ, սակայն Ա. Վարդանյանն ահաբեկել է, որ կվնասի ոչ միան իրեն, այլև իր ընտանիքին, այդ իսկ պատճառով էլ չի կարողացել դուրս գալ այդ խմբից և հեռանալ նրանցից: Արթուրի շատ մտահաղացումների, որոնք իրենց են ներկայացվել որոշումներում. իրենք ընդհանրապես տեղյակ չեն եղել, քանի որ խոսակցություններն իրենց ներկայությամբ չի վարվել և իրենց չեն վստահել…»:
(Տես` հատոր 2 գ.թ. 234, hատոր 4 գ.թ 253, hատոր 6 գ.թ. 54, hատոր 8 գ.թ. 232, hատոր 10 գ.թ. 121, hատոր 11 գ.թ. 75-77, 138-144, hատոր 15 գ.թ. 96-98, hատոր 19 գ.թ. 310, հատոր 35 գ.թ. 13, դատական նիստի արձանագրությունը):
Նախաքննական մարմնում տրված ցումցունքները հրապարակելուց հետո Ասյա Մկրտչյանը հայտնել է, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում: Քաղաքականությամբ երբևէ չի զբաղվել, ցույցերի, քաղաքացիական անհնազանդության ակցիաների չի մասնակցել: Արթուրի Վարդանյանի հետ ծանոթացել է Սրբուհի Այվազյանի միջոցով: Սրբուհին տեղյակ է եղել իր ցանկության մասին` զինվորական ծառայության անցնելու հետ կապված և դրա հիման վրա էլ Սրբուհու միջոցով ծանոթացել է Ա. Վարդանյանի հետ: Ամբողջությամբ պնդել է 2015 թվականի դեկտեմբերի 28-ին և 30-ին տված ցուցմունքները: Համացանցում փնտրել է, թե ինչ ստանադարտներ պետք է ունենան անձիք` զինվորական ծառայության անցնելու համար և իր հասակը չի համապատասխանել: Փաստաբանն իրեն ասել է, որ իր տված ցուցմունքները հիմք չեն ՔԿՀ-ից դուրս գալու համար: Իրեն քննիչը և փաստաբանը բազմիցս համոզել են ցանկալի ցուցմունքներ տալ, մեջբերել են այն հանգամանքը, որ մնացած աղջիկները դուրս են եկել, քանի որ համագործակցել են իրենց հետ: Հրաժարվելուց հետո իրեն տեղափոխել են մի խուց, որտեղ հիգիենա առահասարակ գոյություն չի ունեցել և եղել են ոչ ադեկվատ կանայք` ծայրահեղ ծանր հոդվածներով: Վախի ֆոնի վրա այդ խցում անց է կացրել սոված ու անքուն օրեր, նյարդրեն եղել են շատ լարված: Դրանից հետո իրեն տարել են քննչական և տվել են ցուցմունք, ասել են` մեղք ես, գրի դուրս արի: Դա արել են իր պաշտպանը և քննիչը, չգիտի, թե իր պաշտպանն ինչ անձնական խնդիր է ունեցել Արթուր Վարդանյանի հետ, բայց վերջինս իրեն ասել է, որ այդ տականքը պետք է փտի: Ընտանիքի հետ կապը եղել է միայն փաստաբանի միջոցով, իսկ վերջինս պարբերաբար իրեն ասել է, որ մամադ վատ ա, շատ նիհարել ա, էդ ինչ օրն են գցել ձեր ծնողներին, խայատառակություն ա այս գործն ամբողջությամբ: Այդ ցուցմունքները գրել է զուտ իր խափանման միջոցը փոխելու դիմաց: Ա. Վարդանյանի կողմից ինչ-որ շենքեր գրավելու հանձնարարություն չի եղել: Որպես այդպիսին հանձնարարություն չի եղել Արթուր Վարդանյանի կողմից, այն որ վերջինս զանգահարել է իրեն և ասել այս ինչ բանը առ հետդ բեր, դա ավելի շատ խնդրանք է եղել, քան հանձնարարություն: Արթուր Վարդանյանի հետ զենք ձեռք բերելու խոսակցություն առհասարակ չի եղել, նման կապեր չունի էլ, որ կարողնար ձեռք բերել: Ա. Վարդանյանի տանը մի քանի հատ զենք տեսել է: Տեղյակ չի եղել, որ իրեն ամրակցված զենք է եղել: Ի սկզբանե Սպիտակ մեկնել են զինվորական պատրաստություն անցնելու համար: Այնտեղ մնացել է մոտ մեկ ամիս: Բայց պարապունքներ որպես այդպիսին չեն անցկացվել, քանի որ եղանակն այնտեղ բարենպաստ չի եղել` լեռնային տարածք է եղել և ցեխոտ: Բացարձակապես զենքի չի տիրապետում և ոչ ոք իրեն կրակել չի սովորացրել: Մշտական բնակություն Նորքի տանը չի հաստատել, շաբաթական 2-3 անգամ գնացել է` մի քանի ժամով, նաև մնացել է այնտեղ` շատ հազվադեպ: Իր շփումն հիմանականում եղել է Նելլի Մինասյանի հետ: Հեղաշրջում կատարելու խոսակցության մասնակից չի եղել և ոչ էլ նման խոսակցություններ է լսել: Սուրբ Հովհաննես մատուռի մոտ երդում են տվել, որից հետո Արթուր Վարդանյանը սպառնալից է խոսել իրենց հետ: Քանի որ Սպիտակից վերադառնալուց հետո հասկացել է, որ Ա. Վարդանյանը չի ցանկանում իրեն աշխատանքի տեղավորել, դիմել է վերջինիս, Արթուրն իրեն ասել է, որ «Հայոց վահան» կազմարկեպությունում իրեն ավելի լավ կլինի, քանի բանակում կամ ցանկացած սուպեր մարկետում, շուտով օֆիսներ է բացելու, որտեղ իրենք կարող ենք աշխատել ընդունարանում: Քանի որ ինքն արդեն էլ աշխատանք չուներ, դա հիմք է հանդիսացել այդտեղ մնալու համար: Սպիտակից վերադառնալուց հետո Արթուր Վարդանյանն իրեն ևս մեկ անգամ վճարել է: Ըստ Սրբուհու ներկայացման «Հայոց վահան» կազմակերպությունը եղել է հայրենասիրական, մարզամշակույթային կազմակերպություն: Իրեն հունից հանում է այն հանգամանքը, որ Սրբուհի Այվազյանն ավելի շատ կապ ունենալով այս գործի հետ, այսօր հանդես է գալիս որպես վկա, իսկ ինքը ամբաստանյալ է: Շատ թույլ նախաքննություն է կատարվել: Արթուր Վարդանյանը իրեն չի ասել, որ ՊՆ-ում ծանոթներ ունի: Կոնկրետ իրեն Քեսաբ մեկնելու առաջարկ չի եղել, ինքը ուղղակի զաինվորական ծառայության էր անցնելու: Տեղյակ չէ, թե ով ինչ պայմանավորվածություն է ունեցել Արթուր Վարդանյանի հետ: Այստեղ գտնվող ամբաստանյալներից ճանաչել է միայն նրանց, ովքեր նոյեմբերի 25-ին իր հետ միասին ձերբակալվել են Նորքի տանը: Թե ովքեր են այդ տանը հավաքվում և ինչի համար, իրեն բացարձակապես չի հետաքրքրել: Չի կարողանում մտաբերել, թե ինչ պայամաններում է իր վերջին ցուցմունքում գրել, որ խնդրում է իր նկատմամբ ներողամիտ լինել: Չի մտաբերում նախաքննության ժամանակ իրեն Քեսաբի և Արցախի մասին հարցրել են, թե ոչ: Իրեն քննչականում տրվել են այն հարցերը, որոնց վրա կազմվբել է իր ցուցմունքը:
/Տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Ամբաստանյալ Վահան Գրիգորի Շիրխանյանը դատարանում հրաժարվել է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց:
Դատարանն արձանագրելով, որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածով նախատեսված հիմքը՝ որոշում է կայացրել հրապարակել, վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները:
Վահան Շիրխանյանը 19.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…Ապրիլի 25-ին Մոսկվայում Ցեղասպանության 100-ամյա տարելիցի պատարագի ժամանակ ծանոթացել է Հայր Անտոնի հետ, ում հետո Երևանում ևս մի քանի անգամ հանդիպել է: Առաջին հանդիպման ժամանակ Գյումրիում նա իրեն ներայացրել է Արթուր անունով մի երիտասարդի, ով զոհված ազատամարտիկի որդի է և իր ջոկատով կռվել է Քեսաբում: Նշված մարդկանց հետ մտերմություն չի արել և հանդիպել է մի քանի անգամ, պատասխանելով հարցին՝ տեղյակ է եղել հեղաշրջման ծրագրից, տեղեկացրել է, որ եթե իմանար, ինքը կկանխեր: Իրեն հետաքրքրել է Քեսաբը, և թե ով է այնտեղ ղեկավարում ինքնապաշտպանական մարտերը, դրա համար համաձայնել է հանդիպել Արթուրի հետ: 2 անգամ Հայր Անտոնի և Լիլիթի հետ Արթուր Վարդանյանը եղել է իր բնակարանում: Արթուրը խնդրել է հանդիպում կազմակերպել Սեյրան Օհանյանի հետ, սակայն ինքը մերժել է, չնայած որ լավ էր ճանաչում ՊՆ նախարարին: Սեյրան Օհանյանի հետ Արթուրի մասին երբևէ չի խոսել: Հերքել է այն հանգամանքը, որ Արթուր Վարդանյանին խորհուրդ է տվել իշխանափոխություն անել` ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանին սպանելով: Պնդել է, որ նախագահն իր մարտական ընկերն է, բացի այդ, բռնի իշխանափոխությունը համարում է թշնամություն երկրի հանդեպ, նաև չի տեսնում մեկ ուրիշին, ով կարող է Սերժ Սարգսյանին փոխարինել: Լսելով Արթուր Վարդանյանի և իր զրույցի ձայնագրությունը, որում խոսք է գնում զինված հեղաշրջման մասին, հրաժարվել է պատասխանել հետագա հարցերին…»:
Վահան Շիրխանյանը 21.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք չի տվել, հայտնել է, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում:
Վահան Շիրխանյանը 22.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք չի տվել` բողոքելով առողջական վիճակից:
Վահան Շիրխանյանը 08.06.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք չի տվել` առողջական վիճակից ելնելով:
Վահան Շիրխանյանը 20.09.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք չի տվել` բողոքելով առողջական վիճակից:
«…Առաջադրված մեղադրանքի էությունը և մեղադրյալի իրավունքներն ու պարտականություններն իրեն հասկանալի են, մեղավոր է ճանաչում այս գործը սարքողին, թատրոն են սարքել իրենց մարդկանցով: Այնուհետև հավելել է, որ հրաժարվում է ստորագրել որևէ բանի տակ…»:
Վահան Շիրխանյանը վերը նշված իր ցուցմունքները պնդել է Անտոն Թոթոնջյանի (Հատոր 19 գ.թ. 263-265, հատոր 25 գ.թ. 69-71), Արթուր Վարդանյանի (Հատոր 15 գ.թ. 77-80) հետ առերես հարցաքննությունների ընթացքում։
(Տես` հատոր 10 գ.թ. 38-43, 57-58, 107, հատոր 29 գ.թ. 54, հատոր 34 գ.թ. 177, դատական նիստի արձանագրությունը):
Նախաքննական մարմնում տրված ցումցունքները հրապարակելուց հետո Վահան Շիրխանյանը հայտնել է, որ առաջադրված մեղադրանքը չի ընդունում, քանի որ դա բոլորովին իրեն չի վերաբերում, ինքն այս խմբի անդամ չի եղել, երդում չի տվել, ժողովներին չի մասնակցել, զենք, զինամթերքի հետ ընդհանրապես կապ չի ունեցել, ծրագրեր, հայտարարություններ չի գրել, թռուցիկներ չի տարածել, նշված հասցեներում չի եղել: Ինքն այս խմբից ճանաչել է Վովային, Գառնիկ Մարգարյանին, Հարությունին և Խաչիկի Ավետիսյանին, վերջիններիս հետ ինքը մոտ է եղել 1990-ական թվականերից, դրանից հետո տարիներ շարունակ կապ չի ունեցել: Արթուր Վարդանյանի մասին իրեն Մոսկվայում պատմել է Անտոն Թոթոնջյանը, ասել է, որ վերջինս մասնակցել է Քեսաբի պաշտպանությանը: Ծանոթացել են Գյումրիի «Ձկան ձոր» ռեստորանում, շատ ճանաչողական հանդիպում է եղել` կենացներ և այլն, ուրիշ ոչինչ: Արթուր Վարդանյանի հետ հանդիպել է ընդամենը 2-3 անգամ` տանը կամ սրճարաններում: Օգոստոսի վերջին իրեն զանգահարել է Լիլիթը և ասել, որ իրենց շենքի մոտ են, կարևոր գերծ ունեն, ուզում են հանդիպել: Ինքն այդ ժամանակ շատ վատառողջ է եղել, ասել է` թող մնա հետո: Չեն համոզվել հետո հանդիպել: Բարձրացել են իր տուն: Լիլիթին ուղարկել է խոհանոց` սուրճ պատրաստելու: Ինքն ու Արթուրը խոսել են Հայաստանում տիրող իրավաիճակի մասին, Արթուրի հիմնական նպատակն եղել է իր միջոցով հանդիպել Սեյրան Օհանյանի հետ և նա շատ է համառել այդ հարցում, ինչն իր մոտ կասկած է առաջացրել: 2015 թվականին բոլոր հայերը խոսում էին Հայաստանի ներքին իրավաիճակից, երբ Սերժ Սարգսյանն էր նախագահ, երբ գողանում էր, թալանում էր, քանդում էր, բոլորը խոսում էին նրա հրաժարականի մասին: Վերջինիս հրաժարականի օրը տոնել է ամբողջ ազգը: Իրեն հատկապես հետաքրքրել է Քեսաբի, Արցախի հարցերը, բայց Արթուրն իրեն այդպես էլ Քեսաբի մասին ոչինչ չի պատմել: Արթուրի հետ ունեցել է առօրյա խոսակցություն: Լիլիթի ասած կարևոր բանը Սեյրան Օհանյանի հետ հանդիպում կազմակերպելն է եղել: Ինքն Արթուր Վարդանյանին խոստացել է այդ հարցն կազմակրեպել` սպաների միության համահայակական համագումարի ժամանակ, որը նախատեսված է եղել անցկացնել դեկտեմբեր ամսին: Այդ հանդիպումից հետո իր կապն Արթուրի հետ եղել է միակողմանի, վերջինս զանգել է պարբերաբար` ճշտելու համար հավաքի օրն ու ժամը: Ինքն երբևէ չի զանգահարել Արթուր Վարդանյանին, դրանում դատարանը կարող է հավաստիանալ գաղտնալսումներն ուսումնասիրելով, իրենց ողջ խոսակցությունն եղել է համագումարի շուրջ: Ինքն Արթուրին միշտ պատասխանել է` դեռ օր ու ժամ չգիտի, կճշտվի, կասի: Համագումարը չի կայացել, որովհետև իրեն դեկտեմբերի 15-ին կալանավորել են: Այդ ժամանակ իրեն են ներկայացրել մի ձայնագրություն, որտեղ իբր թե ինքն է խոսում, ձայնը մի տեղ նման է, մի տեղ նման չէ, բայց որ ամենակարևորն է բովանդակությունն իրենը չէ, մտքերն իրենը չէ, խոսքերն իրենը չէ, դա խորը մոնտաժված ձայնագրություն է: Բացի այդ ինքը չէր կարող գրեթե անծանոթ անձի հետ նման խոսակցություն վարել: Ինքն այդ ժամանակ շատ վատառողջ է եղել, գրեթե մահամերձ, 2 վայրկյանը մեկ հազացել է, եթե այդ ձայնագրություն իրական է, ապա դա էլ պետք է ձայնագրվեր: Ինքը այդ ձայնագրությունից հանկարծակիի է եկել և ոչնին չի պատասխանել: Հետո եղել է առերեսում Արթուր Վարդանյանի հետ, առերեսման ընթացքում վերջինս ինչ-որ ցուցմունքներ է տվել, ինքը զարմացել է, որ Արթուրն այդպիսի բաներ է ասում: Ասել է` Արթուր նայիր աչքերիս մեջ և ասա այդ ինչ ես ասում, նայել է, գլուխը կախել և թոթովել ուսերը, թե ինչ անեմ: Դրանից հետո ինքն էլ Արթուր Վարդանյանին չի հարցրել, թե ինչու է նման բան ասել, քանի որ արդեն հասկացել է, որ մարդուն ստիպել են: Ինքն Արթուրի առերեսման ժամանակ տվել է 3 հարց, որորնցից առաջինն եղել է` ես քո հետ զենք, զինամթերք ձեռք բերե՞լ եմ, պահե՞լ կամ տեղափոխե՞լ եմ, վերջինս պատասխանել է` ոչ: 2-րդ հարցն եղել է` ես քո հետ Աժ-ի, Նախագահական-ի, Հեռուստակայանի վրա հարձակում ծրագրե՞լ եմ, թե՞` ոչ: Պատասխանել է` ոչ: 3-րդ հարցն եղել է` ես քո խմբի ժողովներին, միջոցառումներին մասնակցե՞լ եմ, այդ տներում եղե՞լ եմ, պատասխանել է` ոչ: Արձանագրությունն ավարտելուց հետո քննիչն այն կարդացել է, ինքը նկատել է, որ իր հարցերն ու պատասխանները չկան արձանագրության մեջ, հարցրել է, թե ինչու իր հարցերը չի գրել արձանագրության մեջ, քննիչն ասել է` վայ, կներեք, կգրեմ: Իր փաստաբանն այն ժամանակ եղել է Ստեփան Ոսկանյանը, վերջինս անմիջապես գրավոր բողոք է ներկայացրել, որ հարցերն ու պատասխանները գրանցվեն արձանագրության մեջ: Քննիչը խոստացել է, որ կգրանցի, բայց հետագայում և այստեղ համոզվել է, որ նա դա չի արել: Թե ինչու չէ արել, իհարկե ինքն դրա բացատրությունը ունի, բայց դա չի վերաբերում այս գործին: Արթուր Վարդանյանն իրենց խոսակցության ժամանակ ասել է, որ ցանկություն ունի մեկնել Քեսաբ, Արցախ` հայրենիքը պաշտպանելու, ինչին ի պատասխան ինքն ասել է, որ ճիշտ կլինի, որ վերջինս Քեսաբ գնա, քանի որ Քեսաբում ջոկատային պաշտպանություն է, կան հայեր, որոնք գնում են այնտեղ և Սիրիայի կառավարությունը նրանց հաճույքով ընդունում է: Արթուրն իրեն պատմել է, որ այստեղ բանակում յուրաքանչյուր զինվորին 7 ներարկում են անում, որպեսզի նրանք չկարողանա բեղմնավորվել: Ինքն ասել է, որ նման բան չկա, ինչին Արթուր Վարդանյանը հակադարձել է: Ինչ վերաբերում է անլուրջին, ապա դա այստեղ է պարզվել, որ ցանակացել են Նախագահական շենքը գրավել. Նախագահական շենքը պահում է հատուկ 400-500 հոգանոց գումարտակ` շատ լավ մարզված և զինված: Շենքը գրավելու համար պետք է ճշտես նրա հատակագիծը, պաշտպանական վիճակը, ազդանշանային համակարգը և այլն: Իրականում Արթուր Վարդանյանի նման ծրագիրը ծիծաղալի է:
Ի պատասխան առաջադրված հարցերին պատասխանել է, որ Արթուր Վարդանյանն իրեն երբևէ չի ասել և ինքը տեղյակ չի եղել, որ վերջինս խումբ է ձևավորել: Անոտն Թոթոնջյանն իրեն չի ասել, թե Արթուր Վարդանյանին ողտեղից է ճանաչում: Երբ մարդը 5 անգամ, 10, 20 անգամ ասում է նույն բանը, ուզած-չուզած մտածում ես, թե ինչու, կասկած է առաջանում, բայց ինքը վերջինիս խոստացել է, որ կկազմակերպի հանդիպում Սեյրան Օհանյանի հետ: Արթուրն իրեն ասել է, որ Սեյրան Օհանայանի հետ հանդիպման նպատակը Քեսաբի ջոկատի կազմավորման համար հարկավոր կլինի նախարարի օգնությունը, այդ պատճառով է ինքը համաձայնել: Ինքը Սեյրան Օհանյանին չի ասել, որ ինչ-որ անձնավորություն ցանկանում է իր հետ հանդիպել: Այդ համագումարին ներկա էին գտնվելու 1000-ից ավելի սպաներ, այդ թվում 40-ից ավել գեներալներ` տարբեր երկրներից, արդեն պայմանավորվածություն են ունեցել այդ համագումարի շուրջ, ինչու պետք է ինքը Սեյրան Օհանյանին ասեր` այս ինչ մարդն էլ ուզում է հանդիպել քո հետ: Արթուր Վադանյանի ակնկալիքն իրենից միայն Սեյրան Օհանյանի հետ հանդիպումն է եղել: Այդ ողջ ընաթցքում ինքը չի հանդիպել Գառնիկ Մարգարյանին, Հարությունին և Խաչիկի Ավետիսյանին, վերջիններիս տեսել է դատարանում: Վլադիմիր Առաքելյանին` Վովային, տեսել է «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ-ում, այնտեղ է իմացել, որ նա ևս այս գործով է անցնում: Օգոստոսի 23-ից հետո հանդիպում չի ունեցել, ոչ Անտոն Թոթոնջյանի, ոչ Արթուրի և ոչ էլ Լիլիթի հետ: Միայն Արթուր Վարդնայանը պարբերաբար զանգահարել է իրեն: Լիլիթ Թորոսյանին ծանոթացել է Մոսկավյում, ապրիլի 24-ին` վերջինս Անտոն Թոթոնջյանի հետ այնտեղ է եղել: Արթուր Վարդանյանն իրեն զենքերի մասին ոչինչ չի ասել: Այդ քանակությամբ զենքերով Քեսաբ կամ Արցախ պաշտպանելը ծիծաղելի է: Այդ զենքերը դուրս գրված, որպես ռեսուրս սպառված զենքեր են, հնարավոր է կրակեին, ճայտեին, բայց դրանց կրակած գնդակը չէր կարող գնալ նշված ուղղությամբ և խոցել: Ինքնաթիռն էլ չէին կարող խփել իրենց ունեցած զենքով, դա բացառված է: Խոցման հեռավորությունը 380 մետր է, իսկ այդ գյուղի տարածքը կիլոմետրից ավել է: Ընդհանրացնելով` հստակ հայտնել է, որ գաղտնալսման մեջ իր ձայնը չէ, ինքը նման խոսակցություն չի ունեցել Արթուր Վարդանյանի հետ, ճիշտ է խոսակցության մեջ որոշ հատվածներ կան, որ իրենք ևս նման թեմաներից խոսել են, բայց ձայնագրությունը մենտաժված է: Այդ ձայնագրության մեջ հատված կա, որ իր ձայն չէ, մոնտաժված և կցված է իրար:
/Տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Շողիկ Համասի Հախվերդյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ գործով անցնող անձանցից ճանաչում է Արթուր Վարդանյանին, որի հետ ծանոթացել է իր տունը վերջինիս վարձակալության հանձնելիս: Նրան տեսել է երկու անգամ` մի քանի րոպեով: Տունը վարձակալության է հանձնել անշարժ գույքի գործակալ Վահրամի միջոցով, ում ազգանունը չի մտաբերել: Տունը վարձակալության հանձնելիս Արթուր Վարդանյանի հետ եղել են երկու աղջիկներ` Մարինե և Նելլի անուններով, ում մատնացույց է արել դատական նիստերի դահլիճում: Այդ ժամանակ իմացել է, որ Արթուր Վարդանյանը եկել է Իսպանիայից և ցանկանում է բնակարանը վարձակալել մեկ ամիս ժամկետով: Վերջինս իրեն հայտնել է նաև, որ իր թղթաբանությամբ զբաղվում է իր հետ եկած Մարինեն: Այդպիսով, կնքել են պայմանագիր` 500 դոլար ամսավճարով և պայմանավորվել, որ վերջիններս պետք է տեղափոխվեին 2015 թվականի հոկտեմբերի 25-ին: Այդ ընթացքում ինքը բնակարան չի այցելել, սակայն իր սկեսուրը ցանկացել է այնտեղից վերցնել իր կոշիկները և երկու անգամ զանգահարել է վերջիններիս, սակայն նրանք հայտնել են, որ իրենց հարմար չի: Այդուհանդերձ, սկեսուրը գնացել և վերցրել է իրերը, սակայն բնակարանում ոչ մի տարօրինակ բան չի նկատել: Մեկ ամսյա ժամկետը լրանալուց առաջ իրեն զանգահարել են և խնդրել մոտ երեք օր ավելացնել ժամկետը, ինչին ինքը համաձայնել է, սակայն հաջորդ օրն արդեն տեղի է ունցել դեպքը: Իրեն կանչել են բնակարան, որտեղ հասնելով տեսել է ԱԱԾ մոտ 100 աշխատակիցների, ովքեր իր բնակարանից հայտնաբերել էին զենքեր, պայթուցիկներ և նմանատիպ այլ առարկաներ: Իր տունը տակնուվրա արված է եղել: Հարցրել է, թե ինչ է տեղի ունենում, ինչին ի պատասխան վերջիններս հայտնել են, որ իր բնակարանը վարձակալած անձինք ցանկացել են պայթեցնել տունը: Այդ ժամանակ քննիչը կազմել է արձանագրություն հայտնաբերված իրերի մասին, իսկ հետագայում ինքը ցուցմունք է տվել վարույթն իրականացնող անձի` Մարուքյանի մոտ: Ինչ վերաբերում է Հունան Պողոսյանին, ապա իրեն տարել են վերջինիս մոտ, և նա դեպքի հետ կապված հայցել է իր ներողամտությունը:
/Տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Արմեն Ռուբենի Մովսիսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է Արթուր Վարդանյանին` որպես իր «Կոմբատ» խանութ-սրահի հաճախորդի: Հստակ չի հիշում թե Արթուր Վարդանյանը երբ է հաճախել իր խանութ, սակայն մտաբերում է, որ նրա հետ եղել են ևս մի քանի անձինք, որոնց մեջ եղել են և’ կանայք, և’ տղամադիկ: Դատական նիստի ժամանակ մատնացույց անելով Նելլի Մինասյանին, հայտնել է, որ վերջինս իր խանութից գնել է երկարաճիտ կոշիկներ: Նրանք իր խանութից կատարել են 600.000-700.000 ՀՀ դրամի չափով գնումներ: Գնել են` երկարաճիտ կոշիկներ, ձեռնոցներ, բլուզներ, դիմակներ, թևքանշաններ, մեջքանշաններ, մարտական բաճկոններ, համազգեստներ` մոտ 15-20 կոմպլեկտ, որոնց վրա հնարավոր է, որ եղած լինի «Հատուկ ջոկատ» կամ «Հատուկ գումարտակ» գրառումը: Չի մտաբերում` բահ գնել են, թե` ոչ, իսկ դանակներ միգուցե և գնել են: Ի պատասխան առաջադրված հարցերի` նշել է, որ մարտական բաճկոններ կրում են և’ զինվորականները, և’ որսոդները` 50/50 հարաբաերակցությամբ: Ինքը զրահամբաճկոն չի վաճառում, քանի որ դրա վաճառքի իրավունքը չունի: Իր հիմնական պատվիրատուն եղել է Արթուր Վարդանյանը, պայմանավորվածությունը ձեռք է բերել վերջինիս հետ: Այդ ժամանակահատվածում իրենից շատ են գնել գրառումներով համազգեստներ` ֆիլմերում նկարահանվելու համար և Արթուր Վարդանյանը ևս իրեն ասել է, որ դրանք ֆիլմի նկարահանման համար են անհաժեշտ: Քանի որ համազգեստի չափսերի հետ կապված խնդիր է եղել, ինքը վերցրել է Արթուր Վարդանյանի հեռախոսահամարը և նույնիսկ մի քանի անգամ զանգահարել է վերջինիս` համազգեստների չափսերի հետ կապված: Հավելել է, որ իր խանութի հաճախորդները հաճախ են պատվիրել գրառումնեով համազգեստներ, սակայն չի եղել նման դեպք, որ որսորդական նպատակով համազգեստներ գնելու դեպքում դրանց վրա «Հատուկ ջոկատ» կամ «Հատուկ գումարտակ» գրառումներ անելու ցանկություն հայտնեն:
/Տես՝ դատական նստի արձանագրությունը/
Վկա Իլյիչ Մարատի Թադևոսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Ավետիս Բարեյանը և Վաղինակ Ստեփանյանը հանդիսանում են իր համագյուղացիները: Նշել է, որ իր հայրը` Մարատ Թադևոսյանը պատերազմի մասնակից է, որի ժամանակ ստացել է կոնտուզիա, ինչի պատճառով ինքը հոր համար միշտ անհանգիստ է եղել: 2015 թվականի օգոստոսի 27-ին գնացել է տուն և տեսել, որ հայրը տանը չի և մորից տեղեկացել է, որ վերջինս Ավետիս Բարեյանի հետ է եղել: Ավետիսի կնոջից տեղեկացել է, որ նրանք գնացել են որսի: Հայրը իր հետ տարած է եղել նաև իր որսորդական հրացանը: Այդ ամենն իմանալով շատ է զայրացել, քանի որ հայրը ունեցել է առողջական խնդիրներ: Արթուր Վարդանյանի հետ հեռախոսազրույց է ունեցել ընդամենը մեկ անգամ հենց այդ թեմայով` խնդրելով այլևս իր հորը չանհանգստացնել և որսի չտանել: Հավելել է, որ մշտապես զայրացել է համագյուղացիների վրա և զանգահարել նրանց, եթե իմացել է, որ հորը որսի են տարԵլ: Ինչ վերաբերում է որսորդական հրացանին, ապա տեղյակ է, որ այն տարել են բաժին և հետո հայրը գնացել և վերցրել է այն: Հավելել է, որ նախաքննության ընթացքում ԱԱԾ-ում տվել է ցուցմունք, որը արձանագրվել է քննիչի կողմից և ստորագրվել իր կողմից: Այդ ցուցմունքը տալիս իր վրա ճնշումներ չեն գործադրվել:
Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ որոշում է կայացրել հրապարակել վերջինիս նախաքննական ցուցմունքը:
28.11.2015թ-ին նախաքննական մարմնում Իլյիչ Մարատի Թադևոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…Հանդիսանում է Մարատ Թադևոսյանի որդին: Արթուր Վարդանյանին անձամբ չի ճանաչում, նրա հետ 2015 թվականի սեպտեմբերի 16-ին մեկ անգամ հեռախոսազրույց է ունեցել, իսկ ինչ վերաբերվում է Արթուր Վարդանյանի հանցավոր ծրագրերի մասին, ապա ոչինչ չի կարող ասել: Չի իմացել նաև, որ հայրը ինչ-որ հանցավոր ծրագրերի է մասնակցել կամ մասնակցելու նպատակ է ունեցել: Արթուր Վարդանյանը 2015 թվականի սեպտեմբերի 16-ին զանգահարել է հայրիկի բջջային հեռախոսահամարին, որի համարը չի մտաբերել և նրանից պահանջել է նրա անձնագիրը և կանչել է իր մոտ: Այնուհետև, ինքը հեռախոսը վերցրել է հայրիկի ձեռքից և Արթուրին զգուշացրել, որ այլևս նրան չզանգահարի, իսկ վերջինս իրեն սպառնացել է և վիրավորել, որից հետո ինքը բջջային հեռախոսն անջատլ է: Հավելել է, որ հայրիկն Արթուր Վարդանյանին ճանաչել է Ավետիս Բարեյանի միջոցով: Վերջինս իրենց համագյուղացին է: 2015 թվականի օգոստոսի 27-ի գիշերը վերադարձել է տուն և տեսել, որ հայրիկը տանը չէ: Այդ ժամանակ մայրիկից` Ալվարդ Ներսիսյանից հարցրել է, թե որտեղ է հայրիկը, վերջինս ասել է, որ իր գալուց մոտ մեկ ժամ առաջ նա իր օրինական որսորդական հրացանը վերցրել է և Ավետիս Բարեյանի սպիտակ գույնի «Վազ» 2101 ավտոմեքենայով, որի պետհամարանիշները չի հիշում, գնացել է տանից, սակայն մայրը նույնպես չի իմացել հայրիկի գտնվելու մասին: Հաջորդ օրը, առավոտյան ինքը գնացել Ավետիսի տուն և հանդիպել վերջինիս կնոջը, որի անունը Քրիստ է: Նրանից հարցրել է, թե որտեղ է Ավետիսը և տեղեկացրել, որ հայրը նույնպես Ավետիսի հետ է գտնվում, վերջինս իրեն խորհուրդ է տվել, որ ինքը չանհանգստանա և ասել է, որ լավ տեղ են գնացել, որից հետո ինքը հեռացել է: 2015թ.-ից մինչև 30.08.2015թ.-ը ներառյալ ինքն ամեն օր գնացել է Ավետիսենց տուն և հետաքրքրվել իր հայրիկի և Ավետիսի վերաբեյալ, սակայն Քրիստը ասել է, որ աշխատանքի են գնացել և ինչ որ փողի դիմաց երեխաներ են վարժեցնում: Նրան ասել է, որ եթե մինչև 2015 թվականի սեպտեմբերի 2-ը հայրիկը չգտնվի, ապա կդիմի իրավապահ մարմիններին և նրանց տանից հեռացել է: 01.09.2015թ.-ի գիշերը գտնվել է տանը և տուն է մտել հայրիկը և նրանից հարցրել է, թե մի քանի օր շարունակ նա որտեղ է գտնվել, վերջինս իրեն ասել է, որ առավոտյան կասի այդ մասին: Առավոտյան կրկին հարցրել է, թե որտեղ է նա եղել և վերջինս ասել է, որ Ավետիսի հետ գտնվել է Սպիտակ քաղաքում և ինչ որ մարզասրահում երեխաներ են վարժեցրել, որից հետո նրան ասել է, որ այլևս ոչ մի տեղ չգնա: Նշել է, որ հայրիկը Արթուր Վարդանյանին այլևս չի հանդիպել: 2015 թվականի սեպտեմբեր ամսվա վերջ հայրիկին զանգահարել է իրենց համագյուղացի Վաղինակը, որի ազգանունը չգիտի և նրան տեղեկացրել է, որ որսորդական հրացանով կրակել է ու ասել, որ հրացանը գտնվում է ոստիկանների մոտ: Այդ իմանալով, հայրիկը հոկտեմբեր 03-ին Ավետիսի հետ գնացել է ոստիկանության բաժին, այնտեղ ինչ-որ տուգանք են մուծել և վերցրել հրացանն ու վերադարձել տուն: 25.11.2015թ-ին լրատվական միջոցներից տեղեկացել է, որ Արթուր Վարդանյանն ու իր թիմակիցները բռնվել են, այդ մասին իմացել է հայրը, սակայն ինքը նրա մոտ ոչ մի լարվածություն չի նկատել: 27.11.2015թ-ին երեկոյան իրավապահ մարմիններն իրենց փողոցից հայրիկին տարել են ԱԱԾ: Հավելել է, որ հայրիկին ոչ ոք նյութապես չի շահագրգռել, սակայն ինքը չի իմացել, որ նրանք ինչ-որ պայմանավորվածություն են ունեցել միմյանց հետ:
/տես՝ հատոր 5, գ.թ. 28-29, դատական նիստի արձանագրությունը/
Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո Իլյիչ Թադևոսյանը հայտնել է, որ դատարանում հակասական ցուցմունք տալը պայմանավերված է դեպքի հանգամանքները լավ չմտաբերելով, ուստի պնդել է նախաքննական ցուցմունքը: Ի պատասխան առաջադրված հարցերի` հայտնել է, որ Արթուր Վարդանյանին ինքն է զանգահարել հորը չանհանգստացնելու հորդորով, սակայն վերջինս ասել է, որ զբաղված է և խնդրել իրեն չանհանգստացնել: Չի բացառում, որ Արթուր Վարդանյանը հոր անձնագիրն ուզել է որսորդական հրացանը ոստիկանության բաժնից վերցնելու համար:
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Պողոս Հովհաննեսի Նազարյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ ոստիկանության պետական պահպանության գլխավոր վարչության կարևորագույն օբյեկտների և հիմնարկ-ձեռնարկությունների պահպանման գնդում` որպես ոստիկան: Ճանաչում է Արման Հայրապետյանին, ծանոթներ են: Դեպքից հետո Հանրային հեռուստաընկերության աշխատակիցներից իմացել է, որ իր ծառայության օրը Արման Հայրապետյանն ինչ-որ աղջկա հետ մտել է հեռուստաընկերության տարածք, բայց ինքը նման բան չի տեսել: Ինքն այդ օրը ծառայություն է իրականացրել հսկիչ անցագրային կետում, իր հետ եղել են նաև Տիգրան Սարգսյանը և Արտուշ Ալիխանյանը: Ինքը և Տիգրան Սարգսյանը ծառայություն իրականացրել են անցագրային կետում, իսկ Արտուշ Ալիխանյանը` վարչական շենքի գլխավոր մուտքում տեղակայված պահակակետում: Հեռուստաընկերությունում կան աշխատակիցներ, որ ազատ ռեժիմով են տեղաշարժվում: Հյուր բերելու դեպքում միայն անցագրով են մոտք գործել ընկերության տարածք: Ա.Հայրապետյանն այդ օրը հյուր բերելու հայտ չի լրացրել: Իրենք հեռուստաընկերության տարածք մուտք գործող մեքենաները ստուգում են զուտ տեսողական, միայն կասկածի դեպքում են մեքենան բացում, ստուգում: Քանի որ այդ ընթացքում ընկերության տարածքում ընթացել են շինարարական աշխատանքներ, շինարարության աշխատակիցների տեղաշարժման նպատակով ևս մեկ մուտք է բացվել, որն իրենց կողմից մշտապես չի հսկվել և այդ մուտքով հնարավոր է այլ անձ մուտք գործեր հեռուստաընկերության տարածք:
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Փայլակ Բարիսի Շմավոնանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է Արթուր Վարդանյանին, ուղղակի ծանոթներ են, վերջինիս հետ ծանոթացել է իր ընկեր, համակուրսեցի Երեմ Դանիելյանի միջոցով, ով աշխատում է ՀՀ ոստիկանության Սպտակի բաժնում` որպես հետաքննիչ: Օրը կոնկրետ չի հիշում, իրեն և իր հետ աշխատող իրենց մյուս համակուրսեցի Ավետիք Կարապետյանին է զանգահարել Երեմը և հրավիրել քաղաք Սպիտակ` հաց ուտելու: Հրավերի հաջորդ օրն ինքը և Ավետիքը գնացել են Սպիտակ: Հացի շուրջ ծանոթացել են Արթուր Վարդանանի հետ, որն իրեն թվացել է հետաքրքիր երիտասարդ, վերջինս պատմել է, որ Սիրիայում մասնակցել է մարտական գործողությունների: Այդ ընթացքում իրենք փոխանակվել են հեռախոսահամարներով: Այնուհետև վերադառնալիս իրենց հետ Երևան են բերել նաև Արթուր Վարդանյանին: Երևանում ինքը և Արթուր Վարդանյանը 1-2 անգամ հանդիպել են: Հետո հեռուստացույցից տեղեկացել է, որ նման դեպք է տեղի ունեցել: Ինքը տեղյակ է, որ Արթուր Վարդանյանը և Երեմ Դանիելյանը ծանոթացել են որսի հետ կապված, Արթուր Վարդանյանը որսի է եղել, զենքի թույլտվությունն այդ ժամանակ իր մոտ չի եղել, ոստիկանությունում նյութեր են նախապատրաստվել, հետագայում զենքի համապատասխան փասթաղթերը ներկայացվելուց հետո նյութերը մերժվել են: Չի հիշում նման բան, որ Արթուր Վարդանյանը հանդիպման ժամանակ իրեն խնդրի որևէ հարցի շուրջ ճշտումներ անել: Իրենց խոսակցությունը հիմնականում եղել է արտերկրում ապրող հայ համայնքի մասին: Հայակարամ Գրիգորյանի վերաբերյալ իրենց խոսակցությունն ընդամենը եղել է որպես իր` քաղաք Էջմիածնի բնակչի ինչ է տեղյակ այդ դեպքի մասին: Արթուր Վարդանյանը հատուկ հետաքրքրություն չի ներկայկացրել Հայակարամ Գրիգորյանի նկատմամբ, վերջինիս գործի մասին մանրամասնություններ չի հարցրել: Արթուր Վարդանյանն իերն որևէ բան չի ասել հանցավոր խումբ ստեղծելու և զինված հեղաշրջում անելու ցանկության մասին:
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Արտուշ Վահանի Ալիխանյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի ժամանակ աշխատել է Հանրային հեռուստաընկերությունում` որպես ոստիկան: Գործով անցնող անձանցից ճանաչում է Արման Հայրապետյանին, ում հետ աշխատել է նույն վայրում: Հանրային հեռուստաընկերությունում եղել են երեք մուտքեր, որոնցից գլխավորը հսկվել է իրենց կողմից, իսկ մյուս երկուսը եղել են չհսկվող մուտքեր, այսինքն` չի բացառվում, որ այլ մուտքերից մարդ մտներ ներս: Ինչ վերաբերում է աշխատակիցներին, ապա նրանք, այդ թվում` Արման Հայրապետյանը, մուտք են գործել իրենց քարտերով: Ի պատասխան առաջադրված հարցի` հայտնել է, որ չի բացառում, որ 2015 թվականի նոյեմբերի 14-ին ծառայություն իրականացրած լինի:
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Հարություն Սուրենի Մեհրաբյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է Հանրային հեռուստաընկերությունում` որպես եթերային հեռարձակման մասնագետ: Ճանաչում է Արման Հայրապետյանին, ով իր հետ աշխատել է նույն բաժնում, սակայն իրականացրել է ԱՄՆ-ի եթերների հեռարձակումը: Նշել է, որ Արման Հայրապետյանը մասամբ նաև տիրապետել է իր աշխատանքին, քանի որ իրենք միասին են աշխատել և միմյանց գործերից հասկացել են, սակայն` ոչ խորությամբ: Դեպքի հետ կապված նշել է, որ 2015 թվականի նոյեմբերին Արման Հայրապետյանը մի աղջկա հետ եկել է հեռուստաընկերություն` տարածքը ցույց տալու համար, քանի որ իրենց սենյակը հագեցած է եղել նոր սարքավորումներով և հաճախ են աշխատակիցները եկել և ծանոթացել տեխնիկային: Արմանն ու նրա հետ եկած աղջիկը եկել էին ժամը 22:00-ի սահմաններում և այնտեղ մնացել մի քանի վայրկյան, սակայն այդ աղջիկն իրենց աշխատակիցը չի եղել և մուտք է գործել Արման Հայրապետյանի քարտով: Այլ անձինք` առանց քարտի իրենց մոտ մուտք գործելու հնարավորություն չեն ունեցել: Ինչ վերաբերում է նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքին, ապա այն արժանահավատ է և իր վրա ոչ մի ճնշում չի գործադրվել, ավելին նախաքննական մարմնում Մարինե Կաթանյանին` որպես Արման Հայրապետյանի հետ եկած աղջիկ լուսանկարով ճանաչել է և մատնացույց արել, սակայն ներկայումս նրա դիմագծերը չի կարող մտաբերել:
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Տիգրան Վրեժի Աբազյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է Հանրային հեռուստաընկերությունու` որպես եթերի ապահովման ծառայության մասնագետ: Իրեն կողմից հեռարձակվել են տեղական, միջազյաին /արբանյակային/ և ԱՄՆ եթերները: Արման Հայրապետյանը ևս աշխատել է նույն բաժնում` զբաղվելով ԱՄՆ եթերների հեռարձակումներով: Նշել է, որ չնայած եթերների հեռարձակման ընդհանուր նմանություններին, գոյություն ունեն նաև նրբույթուններ, որոնք իմանալու դեպքում միայն կարող են եթերները հեռարձակել: Չի մտաբերում, որ Արման Հայրապետյանը իրենից հետաքրքրված լինի արբանյակային եթերների հեռարձակման մանրամասներից: Դեպքի հետ կապված մանրամանասներ չի մտաբերում, միայն հիշում է, որ Արմանը մի անգամ մի աղջկա հետ է եկել հեռուստաընկերություն, մնացել է մոտ 3-5 րոպե և գնացել են: Չի լսել, թե նրանք ինչ են խոսել:
Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ առկա են էական հակասություններ որոշում է կայացրել հրապարակել վերջինիս նախաքննական ցուցմունքը:
02.12.2015թ-ին նախաքննական մարմնում Տիգրան Վրեժի Աբազյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ`
«…Աշխատում է «Հանրային հեռուստաընկերություն» ՓԲԸ-ում 2011 թվականից` որպես մոնտաժոր: Հանրային հեռուստաընկերությունում իր աշխատանքային պարտականությունները հետևյալն են. եթերների պլանավորման և վերահսկման բաժնի կողմից իրենց տրամադրվում է նշված օրվա եթերացանկը, որից հետո ինքը նշված ծրագրերը շարում է ըստ հերթականության և հետևում է ծրարգրերին մինչև նրանց ավարտը: Իր հետ միասին աշխատում են նաև ևս երկու հոգի, որոնցից մեկը` Հարություն Մեհրաբյանը, ով պատասխանատու է նույն իր գործողություններին` տեղական ծրագրի հեռարձակման համար, մյուսը` Արթուր Ճիտոյանը` ԱՄՆ-ում հեռարձակվող եթերի ծրարգրի, իսկ ինքը` արբանյակային ծրարգրի համար: Իրենց աշխատանքը 24 ժամյա գրաֆիկով է և աշխատում են չորս հերթափոխով: Իրենց աշխատասենյակը գտնվում է Հանրային հեռուստաընկերության վարչական շենքի երկրորդ հարկում` եթերային բաժնում, որտեղ մուտքը կողմնակի անձանց արգելվում է և մուտք են գործում միայն էլեկտրոնային անցագրերով: 2015 թվականի նոյեմբերի 14-ին` ժամը 23:00-ի սահմաններում աշխատասենյակ է մտել հաջորդ հերթափոխի աշխատակից Արման Հայրապետյանը մի անծանոթ սև մազերով, միջին տարիքի, լիքոտ աղջկա հետ, որին ինքը չի ճանաչել և տեսել է առաջին անգամ: Ա.Հայրապետյանը նրան ցույց է` տվել իրենց ընդհանուր եթերային աշխատասենյակը` ասելով նրան, որ սա այն վայրն է, որտեղից եթեր են հեռարձակվում ծրարգրերը: Նրանք մնացել են 5-10 րոպե, որից հետո հեռացել են: Արմանը նշված աղջկա հետ իրենց չի ծանոթացրել և ինքն ու մյուս աշխատակիցները` Հարություն Մեհրաբյանն ու Արթուր Ճիտոյանը, ոչ մի զրույց չեն ունեցել այդ աղջկա հետ: Արմանի հետ ընկերական հարաբերություններ չի ունեցել, շփումը կրել է գործնական բնույթ: Նշված օրն Արմանն իրեն պահել է սովորականի պես: Իր մոտ էլ է զարման առաջացել, թե ինչու էր նա այդ աղջկան բերել աշխատանքի վայր: Իրեն ներկայացված` անձնագրի պատճենի լուսանկարում պատկերված Նելլի Մինասյանին չի ճանաչել, տեսել է առաջին անգամ և չի նմանեցրել Արմանի հետ եկած աղջկան: Նույնը նշել է նաև` Սրբուհի Այվազյանի, Լիլիթ Թորոսյանի և Ասյա Մկրտչյանի վերաբերյալ: Մարինե Կաթանյանին ճանաչել է որպես Արման Հայրապետյանի հետ եկած աղջիկ` տեսնելով նրա անձնագրի պատճենի լուսանկարը: Հավելել է, որ Արմանը երբևէ իր հետ հեղափոխության շուրջ զրույց չի ունեցել, չի առաջարկել իրեն միանալ այդ գործողություններին…»:
/տես՝ հատոր 6, գ.թ. 70-72, դատական նիստի արձանագրությունը/
Նախաքննական մարմնում տրված ցուցմունքը հրապարակելուց հետո պնդել է այն և նշել, որ մանրամասները չմտաբերելը պայմանավորված է եղել դեպքից շատ ժամանակ անցնելով: Ի պատասխան առաջադրված հարցերի` հայտնել է, որ չնայած այն հանգամանքին, որ Արման Հայրապետյանն ապահովել է ԱՄՆ եթերի հեռարձակումը, այնուամենայնիվ, տեղական, արբանյակային և ԱՄՆ ծրարգրերը չնայած նմանությանը, ունեցել են նաև տարբերություններ, ուստի Ա.Հայրապետյանը դժվար թե կարողանար ապահովել տեղական եթերի հեռարձակումը, եթե հստակ չիմանար դրան բնորոշ մանրուքները:
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Տիգրան Աղասիի Սարգսյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է Հանրային հեռուստաընկերության վարչական տարածքի գլխավոր անցակետում` որպես ոստիկան: Իրենք իրականացնում են 24-ժամյա ծառայություն: Հանրային հեռուստաընկերությունն ունի 2 չհսկվող մուտք: Իրենց հսկողություն են իրականացնում վարչական տարածք մուտք գործած ավտոմեքենաների նկատմամբ: Հանրային հեռուստաընկերության աշխատակիցները մուտք են գործում էլեկտրոնային քարտերի միջոցով, իսկ հյուրերը` հատուկ ցուցումով: Առանց ցուցումի ընկերության տարածք այլ անձինք մուտք գործելու իրավունք չունեն: Ինչ վերաբերում է ավտոմեքենաներով մուտք գործելուն, ապա աշխատակիցների հետ եթե այլ անձինք լինեն, իրենք կտեսնեն: Չի մտաբերում, որ Արման Հայրապետյանը այլ անձի իր հետ տարած լինի Հանրային հեռուստաընկերության տարածք:
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Վկա Արթուր Գևորգի Ճիտոյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է Հանրային հեռուստաընկերությունում` որպես եթերի հեռարձակման ապահովման մասնագետ: Գոյություն ունեն երեք տեսակի ծրագրեր` ԱՄՆ, արբանյակային և տեղական: Ինքը եթերի հեռարձակման ապահովման փոխարինող մասնագետ է և տիրապետում է երեք ծրարգրերին էլ, սակայն դրանք տարբեր են և ԱՄՆ եթերի հեռարձակման ծրարգրին տիրապետողը չի կարող ապահովել մյուս եթերների հեռարձակումը, եթե հատուկ գիտելիքներ չունենա: Չի բացառում, որ Արման Հայրապետյանն էլ երեք ծրագրեին էլ տիրապետեր, սակայն երբևէ չի տեսել, որ նա հետաքրքրվի այլ ծրարգրեով: Դեպքի հետ կապված միայն մտաբերում է, որ 2015 թվականի նոյեմբերի 3-րդ շաբաթին Արման Հայրապետյանն իր հետ ընկերության տարածք է բերել մի աղջկա, սակայն չգիտի, թե նրանք ինչ են խոսել և ով է եղել այդ աղջիկը: Նրանք մնացել են մի քանի րոպե և հեռացել: Առհասարակ ընկերության տարածք այլ անձնանց մուտքը արգելվում է:
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Թիվ 58216515 քրեական գործով մեղադրյալ հանդիսացած Սրբուհի Վարդանի Այվազյանն օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից, հրաժարվել է դատարանում ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի հիմքով դատարանում հրապարակվել են Սրբուհի Այվազյանի նախաքննական ցուցմունքները:
Ս.Այվազյանը 25.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Արթուր Վարդանյանին ճանաչել է շուտ 2.5 տարի: Վերջինիս հետ ծանոթացել է «Ֆեյսբուք» սոցիալական կայքի միջոցով: Ինքն իր` «Սրբուհի Այվազյան» անձնական հասցեին ուղարկել է նամակներ` անծանոթ անձանց և դրանցում մի փոքր անդրադարձել է իր հոր` Վարդան Այվազյանի կողմից գրված և այդ ժամանակ հրապարակված «Հայկի աներևակալի ճանապարհորդությունը նախնյաց երկիր» գրքին և գնորդներ ձեռք բերելու համար նախընտրել է անծանոթ օգտատերերին, ում էջերը բացելով տեսել է հայրենասիրական հայացքներ կամ էմբլեմների հետ կապված ինչ-որ նշաններ /ՀՀ դրոշ, անվանում/: Քանի որ գրքում արծածված պատմութունը հայրենասիրական է, այդ պատճառով դիմել է նման հայրենասերների, որոնց թվում եղել է Արթուր Վարդանյանը, ով թեև իր անունը հանդես չէր եկել «Ֆեյսբուք»-ում, սակայն չի հիշում կոնկրետ ինչը գրավել է իրեն նրա էջում` հայրենասիրական մոտիվներով նկարը, պաստառը, թե` անվանումը: Նամակի վերջում ինքը տեղադրել է իր 055-01-80-72 հեռախոսահամարը, որպեսզի այդ գիրքը ցանկացողները դիմեին իրեն: Գիրքը վաճառել է այդ եղանակով` 3000 դրամով, քանի որ այն գովազդելու այն միջոցներ չի ունեցել: Այդ անձնավորությունից ստացել է արձագանք, նա զանգահարել է և ցանկություն է հայտնել գնել գրքի 3 օրինակ: Իրենք հանդիպել են դրսում և փոխանցել է հայրիկի գրքերը` Արթուր Վարդանյանից ստանալով 9000 ՀՀ դրամ: Նա իր մասին ուղիղ չի պատմել, սակայն զրույցի ընթացքում ասել է, որ արվեստագետ է և զբաղվում է ստեղծագործական աշխատանքով, որը երևում էր նրա էջի բովանդակությունից: Ինքը նրան վստահել է, կասկածելի ոչինչ չի զգացել: Քանի որ այդ ժամանակ եղել են Քեսաբի իրադարձությունները, որոնք շատ հայրենասերների մոտ առաջացրել են հայրենանպաստ գործ անելու ցանկություն, Ա.Վարդանյանը խնդրել է, որ իր կողմից ստեղվծի 2 առյուծի կերպարով հայոց դրոշի պատկեր, որի տակ կմղվի Քեսաբի պայքարը, որին Արթուր Վարդանյանը, իր խոսքերով, մասնակցել է որպես հայրենասեր մարտիկների համախմբող: Սիրիայի հայությանը, որը պայքար է մղել այնտեղ, այլազգիները կոչել են «հայոց վահան» և Արթուր Վարդանյանը, որոշելով, որ այդպիսի անվանումով արդեն կա կնիք, պատվիրել է, որ ինքը ստեղծի դրոշի պատկեր, որի տակ նա կհամախմբեր մարդկանց` Քեսաբի պայքար մղելու համար: Ինքն անհատույց, հայրենասիրական մղումներից դրդված, ստեղծել է այդ դրոծի պատկերը` արևելա և արևտմայությանը միավորող երկու առյուծները, և իր նկարած պատկերն ուղարկել է Ա.Վարդանյանին` համակարգչային եղանակով: Վերջինիս կողմից էլ տպագրվել է այդ պատկերը` ձեռնակապերի և դրոշի տեսքով: Այդ ընթացքում շփվել են միմյանց հետ և Ա.Վարդանյանը կիսվել է իր գաղափարներով, որ ինքը ստեղծել է «Հայոց Վահանը», որում հավաքագրվածների թիվը ինքը չի իմացել: Այն կոչված է եղել պայքար մղելու աշխարհի ցանակացած վայրում հայերի համար, ովքեր ճնշված են եղել և ոչնչացվում են: Իրեն մարտնչելու առաջարկություն չի արվել: Նկարել է նաև «Հայոց Վահանի» կնիքի նմուշը, որի դրոշմը հայտնաբերվել է իր նոթատետրներից մեկում: … Արթուր Վարդանյանին որևէ արգելված տեղեկատվություն չի տրամադրել: Եղել են դեպքեր, որ Ա.Վարդանյանն իրեն խնդրած լինի ուղարկել ՀՀ-ի լուրերը: Հավելել է, որ պաշտոնապես գրանցված չէ «Հայոց Վահան» ՀԿ-ում: Իր կողմից կնիքի պատկերը ստեղվծելուց և այն կնիքի վերածվելուց հետո Ա.Վարդանյանը իրեն ցույց է տվել «Հայոց Վահան» ՀԿ-ի գրանցման վկայականը: Վարդանյանն իրեն երբևէ չի ասել, որ իր կողմից կատարվում է որչևէ ապօրինի գործողություն, մասնավորապես` ձեռք է բերում և պահեստավորում զենք, ռազմամթերք, կամ ղեկավարում է հանցավոր համագործակցություն: Իրենց առնչությունը կրել է զուտ ընկերական բնույթ` կապված իրենց հայրենասիրական մղումների հետ: Ինքը միայն եղել է այդ ՀԿ-ի նկարիչը: … Արթուր Վարդանյանն իր ծնունդը կազմակերպել է Նորքում գտնվող ինչ-որ տանը և այդտեղ են գտտնվել նաև իրեն անծանոթ անձինք, միասին ուրախացել են, ինքը մտածել է, որ նրա ընկերներն են, սակայն որևէ մեկին չի ճանաչում…»:
Ս.Այվազյանը 26.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Առաջադրված մեղադրանքի էությունն իրեն պարզ չէ, ուստի խնդրել է ցուցմունք տալ այն իրեն պարզաբանելուց հետո…»:
Ս.Այվազյանը 03.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Առաջադրված մեղադրանքի էությունն իրեն պարզ չէ, ուստի հրաժարվել է ցուցմունք տալ և հարցերին պատասխանել…»:
Ս.Այվազյանը 22.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«… Հաժարվել է ցուցմունք տալ և հարցերին պատասխանել…»:
Ս.Այվազյանը 15.01.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«… Իր և Արթուր Վարդանյանի առաջին հանդիպումը կայացել է 2013թ. ապրիլին` Սբ. Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցու մոտ, որպեսզի ծանոթանային: Մինչ այդ` 2013թ. շփվել են «Ֆեյսբուքով»: Ա. Վարդանյանն իրեն խոստացել էր Մադրիդից վերադառնալուց հետո ձեռք բերել իր հոր գրած և 2012թ. լույս տեսած «Հայկի աներևակայելի ճանապարհորդությունը նախնյաց երկիր» գիրքը: Համացանցով շփվելու ընթացքում պարզել է, որ Արթուրը շուրջ 18 տարի է բնակվում է Մադրիդում, ազատամարտիկի որդի է, հայրը զոհվել է Արցախյան ազատամարտում և նա ծնվել է Երևանում: Անձնական կյանքի վերաբերյալ տվել է խուսափողական պատասխաններ: Ինքը մտածել է, որ ամուսնացած չէ: … Արթուրին տվել է 055018072 հեռախոսահամարը, որին զանգահարել է Երևան ժամանելուց հետո` ժամը 23:00-ի սահմաններում: Արթուրն իրեն հրաժարվել է հեռախոսահամար տրամադրելուց: Հայաստան գալու նպատակի, տևողության, մնալու մասին ևս տեղեկություններ չի հայտնել: … Արթուրը մինչև ՀՀ գալը համացանցով տեղեկացել է, որ ինքը նկարչուհի է, խնդրել է իրեն նկարել զինանշանի պատկեր` Արարատ լեռան և Եռաբլուրի պատկերով: Ինքը սկզբում ասել է, որ դա կարժենա 50 ԱՄՆ դոլար, սակայն հետո անվճար նկարել է էսքիզը և ուղարկել նրան, սակայն չի իմացել, թե ինչի համար էր դա հարկավոր: Այնուհետև Արթուրը հեռացել է ՀՀ-ից և իրենց հաջորդ կապը եղել է համացանցով: Չնայած Արթուրին և իրենց շփումը հավանել է, սակայն նա խնդրել է, որ գաղափարապես և հոգեպես իր հետ չկապնվի: Նրա Իսպանիա գնալուց հետո շուրջ մեկ տարի համացանցով իրենց շփման ընթացքում նա խնդրել է, որ տարբեր նկարների վրա հայրենասիրական մոտիվներով նկարներ ավելացնի, և այդ մոնտաժված պատկերները նա տեղադրել է որպես իր ֆեյսբուքյան էջի պաստառ: Ա.Վարդանյանը պարբերաբար հետաքրքրվել է, թե ինչպիսին է իրավիճակը Հայաստանում, և ինքը հայտնել է տարբեր բնույթի լուրեր, աղմկահարույց իրավիճակների վերաբերյալ լուրերից մանրամասներ, որի շուրջ իրենք քննարկումներ են անցկացրել: Երբ Քեսաբում սկսվել է պատերազմը , նա ինտերնետով հայտնել է, որ կարող է գնալ Քեսաբ, ինչն ինքը լուրջ չի վերաբերվել, սակայն հետո նրանից տեղեկացել է, որ այնտեղ է: … Քեսաբից հետո նա մինչև 2015 թվականի ապրիլը Հայաստան չի եկել, սակայն Քեսաբի կռիվների ընթացքում Արթուրը համացանցով ասել է իրեն, որ պատրաստի դրոշի և զինանշանի պատկերներ` «Հայոց վահան» անվանումով, որը պետք է լինի նրա կողմից հիմնադրված կազմակերպություն, որպեսզի մարդիկ դրա տակ պայքարեն Քեսաբում: Պատվերը կատարվել է, և էսքիզներն ուղարկել է նրա ֆեյսբուքյան էջին: … Այնուհետև համացանցով նրանից տեղեկացել է, որ ստեղծվել է «Հայոց վահան» էջը, որում տեղ էին գտել պատերազմի ընթացքում կատարված նրա և մարտական ընկերների լուսանկարները` զինվորական հագուստներով: Եղել են նաև տեսահոլովակներ, որոնցում եղել են նրանց մասնակցությամբ ականազերծման նկարահանումներ: Ինքը տեղյակ չէ, թե Արթուրն ուր է գնացել Քեսաբից, բայց մինչև նրա հաջորդ այցը Հայաստան, կրկին համացանցով կամ հեռախոսազրույցների միջոցով խնդրել է, որ որոշակի տեղեկատվություն ձեռք բերի և տրամադրի նրան, մասնավորապես` Հայաստանի օլիգարխների անձնական տվյալների շուրջ, թե ով է նրանցից պաշտոնյա և ինչ պաշտոն է զբաղեցնում, ինչ սիրուհի ունի, որտեղ է հանգստանում Հայաստանից դուրս, ինչ բիզնեսներ ունեն, խաղատներ հաճախում են, թե` ոչ, դատված եղել են, թե` ոչ, ինչպիսի հանքեր կան Հայաստանում, ում են պատկանում, ինչ են արտադրում, ինչ ծավալի, և նմանատիպ այլ ինֆորմացիա, որոնք ինքը համացանցի միջոցով հավաքել և փոխանցել է նրան: Չի բացառում, որ նա ուզած լինի ոչ միայն գործող պաշտոնյաների, այլ նաև ՀՀ նախագահների հետ կապված տեղեկատվություն: Ուղարկել է ոչ միայն համացանցից ստացված տեղեկությունները, այլև` կողքից լսածը: Արթուրը հետաքրքրվել է, նաև Վանո Սիրադեղյանով: Արթուրի խնդրանքով ստեղծել է նաև «Հայոց վահան» կազմակերպության զինանշանը և զինանշանով Արթուրի այցեքարտը` այդ կազմակերպության վերնագրով: Զինանշանը որոշ փոփոխություններով օգտագործվել է նաև «Հայոց վահանի» կնիքը ստեղծելու համար: Մինչև հաջորդ Հայաստան գալը Արթուրն իրեն է ուղարկել «Հայոց վահան» կազմակերպության անդամների երդման տեքստը` լատինատառ, և խնդրել, որ այն տպագրի հայերեն տառերով: Ինքը համակարգչով պատրաստել է այդ երդման տեքստի պատկերը` դրոշով: Արթուրը համացանցով հանձնարարություն է տվել, որ Հայոց վահան» կազմակերպության անդամներին, որոնց անձնապես չի ճանաչել, ենթարկի հարցման, նույնպես համացանցի միջոցով և կազմի անկետաներ` նրանց կենսագրական տվյալների նշումներով: … Նրանք 10-ն էին կամ 10-ից ավելի կամ պակաս, նրանցից են եղել Ավետ Բարեյանը, Մայքը, Արա Պողոսյանը, ով չի ցանկացել իր մասին տեղեկատվություն տրամադրել, և այլ տղամարդիկ, ում չի ճանաչել, և չի կարող մտաբերել և հայտնել նրանց անունները: Նրանք եղել են Արթուր Վարդանյանի ֆեյսբուքյան ընկերները: Արթուրն է անվանական նշել նրանց և հանձնարարել, որ նրանց հարցման ենթարկի: Իր հիշելով, հարցաթերթիկները հասցեագրել է Արթուր Վարդանյանի էլեկտրոնային փոստին: Անկետաների մեջ ոչ մի ծածկանուն չի նշվել: 2015թ. ապրիլի 23-ին Արթուրը ժամանել է Երևան, և ապրիլի 24-ին առավոտյան տաքսիով եկել է իր ետևից, հանդիպել են իրենց տնից քիչ հեռու, վերցրել են ծաղիկներ և մեկնել Եռաբլուր: Այնտեղ, գերեզմանատան մուտքի մոտ հանդիպել են Արթուրի մի խումբ ծանոթների, որոնք, նրա ասելով, «Հայոց վահանի» անդամներ են եղել: Այդ 10-15 հոգու մեջ եղել են Բեյրութից եկած Սիլվա Կանկռոունին, Մայքը, որոնց հետ, որպես Արթուրի ֆեյսբուքյան ընկերների հետ, ինքը շփվել է «Ֆեյսբուք»-ի միջոցով և ընկերական մտերմություն ձեռք բերել: Խմբի մյուս անդամներին տեսել է առաջին անգամ: Այցելել են Արթուրի հոր գերեզմանը, այնտեղ նկարվել են «Հայոց վահանի» դրոշի ներքո, հետո մի քանի հոգով տաքսիներով գնացել Ծիծեռնակաբերդ, որից հետո Արթուրն իրեն ուղեկցել է տուն: … Այդ ժամանակահատվածում Արթուրն իրեն է ներկայացրել իր գաղափարները, որ ցանկանում է օգնել ազատամարտիկներին, ովքեր ունեն օգնության կարիք, քանի որ պետությունը նրանց ոչ մի աջակցություն ցույց չի տալիս, մասնավորապես` բժշկության, սոցիալական ապահովության առումով: Նաև ասել է, որ հայերի ներուժը նրանց միասնության մեջ է, և այդպիսով, նա ցանկանում է միավորել հայկական ներուժը, որը կատարվելու էր արդեն իսկ նրա կողմից ստեղծված «Հայոց վահանի» անվան տակ: Արթուրի ասածներից, հասկացել է, որ ՀՀ-ում «Հայոց վահանի» գրանցման և գործունեության նպատակն է եղել հայրենասիրական գաղափարների ներքո ինչ-որ գործունեություն ծավալելը: Արթուրից լսել է, որ «Հայոց վահանն» ունի գրասենյակ Երևանում, բայց այնտեղ չի եղել և գտնվելու վայրը չգիտի: 2015թ. ամռանը ինքը մոր հետ մեկնել է Ջավախք, Ախալքալակ, որտեղ բնակվում է մայրական տատիկը: Արթուրը, տեղեկանալով, որ գնում է Վրաստան, խնդրել է, որ այնտեղ լուսանկարի Ջեյհան-Թբիլիսի կառուցվող երկաթգիծը, և եթե հնարավորություն ունենա, նկարներն ուղարկի իրեն համացանցով: Նկարահանել է նշված երկաթգծի Ախալքալակի մոտ գտնվող կայարանը և այնտեղ թուրքերի կողմից կառուցվող ՀԷԿ-ը: Տեղյակ չէ, թե այդ ամենն ինչի համար է Արթուրն ուզել: Ախալքալակից վերադառնալուց մոտ 1 շաբաթ անց Արթուրը զանգահարել է հայկական հեռախոսահամարից, որը նա գնել է Հայաստանում, և հրավիրել է Երևանի Արցախի փողոցի վրա գտնվող բնակարանը, որը Արթուրի ասելով, նրա բնակավայրն է եղել: Այնտեղ գնացել է ընկերուհու` Ասյա Մկրտչյանի հետ, ում ճանաչել է 2015 թվականի սկզբից, Երևանի Սպենդիարյանի անվան երաժշտական դպրոցից, ուր հաճախել են կիթառի դասընթացների: Ասյան «Հայոց վահանի» մասին տեղյակ է եղել ֆեյսբուքի միջոցով, հետո սկսել է շփվել Արթուր Վարդանյանի հետ, բայց նրա հետ անձամբ ծանոթացել է իր միջոցով, ինքն է կազմակերպել նրանց հանդիպումը: Ասյան իրեն ասել է, որ ցանկանում է ծառայել զինված ուժերում` պայմանագրային հիմունքներով, և դրա հետ կապված ինքն ասել է, որ հայրենասեր մարդ կա, ով պետք է ժամանի Հայաստան, և հնարավոր է, օգտակար լինի նրան: Խոսքը Արթուր Վարդանյանի մասին է եղել, ինչից հետո Ասյան սկսել է վերջինիս հետ իր ֆեյսբուքյան շփումը: Երբ Արթուր Վարդանյանը եկել է Երևան, 2015թ. գարնան վերջին կամ ամռան սկզբին ինքը ծանոթացրել է նրան Ասյայի հետ` Շախմատի տան մոտ գտնվող սրճարանում: Ասյան նրան ներկայացրել է իր ցանկությունը, սակայն այդ օրը կոնկրետ բան չեն պայմանավորվել: Թե հետո նրանք ինչ են խոսել, չգիտի: Արթուրը չի ասել, որ Արցախի փողոցի տունը նրա աներոջ տունն էր, այդ մասին ինքը իմացել է 2015թ. նոյեմբերին, երբ գազի կամ ջրի տեսուչ է եկել: Այդ տանը եղել է մոտ 5-7 անգամ, որտեղ հանդիպել է «Հայոց վահան» կազմակերպության անդամներին` Սիլվային, Մարինեին, Ավետիսին, հնարավոր է, որ Վաղինակին և մյուսներին: Այնտեղ երբեք զենք չի տեսել: Այդ տանը «Հայոց վահանի» պլանների, ծրագրավորված գործողություների մասին իր ներկայությամբ ոչ մի խոսակցություն տեղի չի ունեցել, իր կարծիքով իրեն զերծ են պահել այդ ամենից: Նշել է, որ «Հայոց վահան» կազմակերպության անդամ համարվել է, բայց այդ կազմակերպության անդամի երդում չի տվել, և իր ներկայությամբ այլ անձինք ևս երդում չեն տրել: … 2015 թվականի սեպտեմբերին, երբ Սիլվայի, Արկադիի և Արթուրի հետ հավաքվել են Ալավերդյան փողոցի վրայի «Կովկաս» ռեստորանում, լսել է, որ նրանք գնում են Սպիտակ, Արթուրն իրեն ասել է, որ եթե ցանկանում է, ապա կարող է միանալ: Արթուրի հետ երկուսով առևտուր են արել և գիշերվա ժամին ճանապարհ ընկել` ժամը 2-ի սահմաններում հասնելով Սպիտակի հարակից գյուղերից մեկը` Ծաղկաբեր: Մեկնել են 6-7 հոգանոց մեքենայով, նստել է հետևում, իր կողքին եղել է Սիլվան, մեքենայի մեջ են եղել նաև Արկադին, Արթուր Վարդանյանը, Մարինե Կաթանյանը, և ևս 1-2 տղամարդ, որոնց չի հիշում: Գնացել են Սպիտակ` Արթուրի հայրական տուն: Չգիտի, թե այդ մեքենայում զենք եղել է, թե` ոչ, քանի որ բեռնախցիկում և սրահում ուղևորների իրերն էին և առևտրի ժամանակ գնված սնունդը: Իրենք ճաշել են և գիշերել այդ տանը: Առավոտյան, չգիտի թե որտեղից, տղամարդիկ ներս են բերել զենքեր, որոնց թիվը չի հիշում, իր կարծիքով դրանց մեջ եղել են և՚ որսորդական զենքեր, և՚ ինքնաձիգ: Սեղանին եղել են նաև մետաղյա մասեր, որը ենթադրաբար զենքի մասեր էին: Ներկաները որոշել են նկարվել, որի համար հագել են զինվորական համազգեստ և դիմակներ: Նկարվելուց առաջ պատին կախել են դրոշը: Իրեն ևս առաջարկել են նկարվել իրենց հետ՝ տալով մոխրագույն վերնազգեստ և նույն գույնի դիմակ, այնպես որ միայն աչքերն էին երևում: Իր ներկայությամբ ոչ ոք հրազեն չի օգտագործել, և ինքը հրազեն գործածելու ձայն չի լսել: Նկարվելուց հետո Արկադին, Սիլվան, Սպիտակի տանը գտնվող Ասյան, Արթուր անունով մի տղամարդ ու էլի մարդիկ մնացել են այնտեղ, իսկ ինքը, Մարինեն, Արթուր Վարդանյանը և կապուտաչյա տարիքով մի տղամարդ, երևի Վաղինակ էր անունը, ով Ղարաբաղյան պատերազմի մասնակից է եղել, վերադարձել են Երևան: Նկարվելուց հետո չգիտի, թե ուր են տարել զենքերը: Երևան են վերադարձել տաքսիով, իսկ այն մեքենան, որով ժամանել էին Սպիտակ, վարել է անծանոթ տղամարդ: Իր իմանալով որևէ զենք Երևան չի տեղափոխվել: Այս դեպքից առաջ, մեկ անգամ, երբ գտնվել է տանը, կեսօրին, Արթուրը զանգահարել է իրեն և խնդրել, որ գնա էրեբունի փողոց` ներկայիս քանդված շուկայի մոտ, որ հետը տոպրակ վերցնի, որովհետև բան պետք է տա: Արթուրը նշված վայր է ժամանել անծանոթ տաքսիով, դրա սրահից հանել հետևի նստատեղին դրված թռուցիկները և ասել, որ դրանք 3.000 հատ են: Յուրաքանչյուր տուփի մեջ` ռետինե օղակով խմբավորված, եղել է մոտ 500 հատ թռուցիկ, որոնք վերաբերում են սահմանադրական բարեփոխումներին «ոչ» ասելուն: Արթուրը հանձնարարել է թռուցիկները բաժանել մարդկանց: Ըստ Արթուրի` թռուցիկների բաժանումն իրականացրել է նաև Ասյան, երբ ինքը գտնվել է Ախալքալակում: Իր ընտանիքի անդամներից ոչ ոք դրանց բաժանման գործընթացին չի մասնակցել և թռուցիկները պահել է անկողնու տակ..»:
Ս.Այվազյանը 11.02.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«… Արթուր Վարդանյանից թռուցիկներ ստանալը և տարածելը տեղի է ունեցել 2015 թվականի օգոստոսի վերջին, դրանք տարածել է մինչև 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ը, որից հետո գնացել է Սպիտակ: Մինչև 2015 թվականի նոյեմբերի 01-ն Արթուրին տեսել է 2-3 անգամ, «Վստրեչի Մոստ» կոչվող վայրին հարակից տանը: Հանդիպումները կայացել են Արթուր Վարդանյանի նախաձեռնությամբ: Այդ տուն գնացել է մենակ: Այնտեղ եղել են Ասյան, Մարինեն, Արկադին, ում Ակա են անվանել, Ավետը, Սիլվան, և ևս մի քանի հոգի, ում չի մտաբերում: Չգիտի, թե ինչ նպատակով է Արթուրն իրենց հրավիրել նշված բնակարան, սակայն դա արտասովոր չի եղել, քանի որ նմանատիպ հանդիպումներ նախկինում էլ են եղել, երբ Արթուր Վարդանյանը Հայաստանում է եղել: Իր ներկայությամբ Հայաստանում հեղաշրջում կատարելու, ինչպես նաև զենք ձեռք բերելու և հանցավոր որևէ պլանների վերաբերյալ խոսակցություն տեղի չի ունեցել, իրեն ո‘չ Արթուր Վարդանյանը, ո‘չ էլ ուրիշները նման հանցավոր պլանների շրջանակներում հանձնարարություններ չեն տվել: Իրենց հանդիպումների ժամանակ հաց են կերել ու վարել առօրյա կենցաղային խոսակցություններ: 2015 թվականի հոկտեմբերի 31-ին իր ծննդյան օրն է եղել: Իրեն զանգահարել են Արթուրը, Ասյան և Ավետը և հեռախոսը միմյանց փոխանցելով շնորհավորել` առաջարկելով հաջորդ օրը հանդիպել ու նշել ծննդյան տարեդարձը: Ավետը հաջորդ օրը զանգահարել է և ասել, որ տաքսիով եկել են ու խնդրել է իջնել: Նրա հետ եղել է Գևորգը և անծանոթ տաքսու վարորդ: Նրանք առևտուր էին արել և ժամը 17-18-ի սահմաններում գնացել են իր հետևից: Հարցրել է, թե ուր են գնում, ինչին ի պատասխան` ասել են, որ կգնան կիմանա: Ճանապարհին վերցրել են իրեն անծանոթ մարդու և գնացել են Նորքում գտնվող առանձնատուն: Տանը եղել են Արթուրը, Ասյան, Նելլին, Տիգրանը և իրենք չորսով` ինքը, Գևորգը, Ավետը և նշված անծանոթը: Ավելի ուշ իրենց է միացել վարդապետ Անտոնը: Այդ օրը նշվել է նաև այդ անծանոթ անձի անցած ծննդյան տարեդարձը: Այդ տանը զենք չի տեսել: Իրեն չեն ասել, թե ում տունն է, իսկ ինքն Արթուրին այդ մասին ոչինչ չի հարցրել: Ինչ-որ մեկից իմացել է, որ մի քանի օր է, ինչ տեղափոխվել են «Վստրեչի» տնից: Չգիտի, թե այդ կոլեկտիվից ովքեր են բնակվել այդ տանը: Նշված օրը լավ ուրախացել են, լուսանկարվել ու ժամը 23:00-24:00-ն ընկած ժամանակահատվածում իրեն և անծանոթ անձին Ավետն ուղեկցել է տուն: Մինչև խմբի ձերբակալումը, հեռախոսով զրուցել է Ասյայի հետ, խոսել են կենցաղային հարցերի շուրջ, բացի այդ 2 կամ 3 անգամ հեռախոսով խոսել է Արթուր Վարդանյանի հետ: … Ինքը հանցավոր ծրագրերի մասին կոնկրետ տեղեկատվություն չի ունեցել, չի լսլել նաև Արթուր Վարդանյանի և մյուսների խոսակցությունները ՀՀ֊ում իշխանափոխության անհրաժեշտության վերաբերյալ: … Ինքը խմբի անդամների անուններով ցուցակներ չի կազմել, Արթուր Վարդանյանը կամ որևէ մեկն իրեն նման հանձնարարություն չեն տվել: «Հայոց վահան» կազմակերպության ֆեյսբուքյան էջի ադմինիստրատորներ (այն ստեղծվել է Քեսաբի իրադարձությունների ժամանակ, այն ինքն է բացել` Արթուր Վարդանյանի նախաձեռնությամբ) հանդիսացել են Արթուր Վարդանյանը, Սիլվան և ինքը: Այդ էջով հետաքրքրվողները հնարավորություն են ունեցել «լայքեր» դնելու, այսինքն` հավանելու այն և դրանում հրապարակված նյութերը, որից հետո ստեղծել է իր անձնական «Srbuhi Ayvazyan» էջին կից «Հայոց վահանի» խմբին անդամագրվելու էջ, տեղադրել է անկետային տվյալներ հարցնող թերթիկ, որ մարդիկ անդամագրվեն կամ դիմեն «Հայոց վահան»֊ի էլեկտրոնային հասցեով, սակայն գրանցվող չի եղել: Դա կատարել է Սիլվայի խորհրդով: «Հայոց վահանի» կայքէջի ծածկագիրն իմացել են ինքը և Արթուր Վարդանյանը, իսկ հարցումային թերթիկի ադմինիստրատորը եղել է Սիլվան, ով իմացել է դրա ծածկագիրը: Ինքը չի մասնակցել հեղաշրջման հետ կապված քննարկումներին, համակարծիք չի եղել այն նախապատրաստող անձանց հետ: Խմբի 37 անձանցից ոմանց ճանաչում է…»:
Ս.Այվազյանը 17.02.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«… Ո‘չ Արթուր Վարդանյանը և ո‘չ էլ որևէ մեկը երբեք չեն տեղեկացրել, որ ցանկանում են իշխանափոխություն անել ու գրավել իշխանությունը, այդ մասին ինքը տեղեկացել է սույն քրեական գործի շրջանակներում։ Իր ներկայությամբ երբեք ինչ-որ նախապատրաստական աշխատանքներ կամ այդ ուղղությամբ հանձնարարականներ չեն տրվել, դրա հետ կապված ոչ մի գործողություն չի կատարել: Մոտ երեք տարի շփվել է Արթուրի հետ: Սկզբնական շրջանում ունեցել է մեծ համակրանք և հավատացել նրան ամեն ինչում, մտածել, որ նա կատարում է ազգանվեր գործունեություն և պաշտպանում է հայրենակիցներին: Վերջին ժամանակներին հասկացել է, որ Արթուրը շատ պարծենկոտ, ոչ ճշտախոս անձնավորություն է, ով գաղտնապահությամբ ստեղծել է խորհրդավորություն, որ իբր շատ մեծ գործեր կարող է կատարել, սակայն, ըստ էության, բացի խոսելուց և տպավորություն ստեղծելուց, ոչինչ չի արել: Արթուր Վարդանյանի հետ հանդիպումները չեն եղել պլանավորված կամ քողարկված, շփվել են տարբեր թեմաների շուրջ, միասին հաց են կերել և այլն։ Ընթացքում որևէ հանցագործության նախապատրաստման կամ պլանավորման մեջ մասնակցություն չի ունեցել և տեղյակ չի եղել այդ մասին: Սպիտակում իր հայտնվելը եղել է պատահական և այնտեղ նկարված նկարի մեջ ջինսե տաբատով, մոխրագույն զգեստով և դիմակով անձը ինքն է։ Իրականում տեսել է զենք, որը, մտածել է, որ Քեսաբի հետ է կապված:
Խմբի անդամների վերաբերյալ նշել է հետևյալը.
1. Ճանաչում է Արթուր Եղազարյանին։ Նրան տեսել է 3 անգամ. առաջին անգամ` Սպիտակում և 2 անգամ էլ՝ Արցախի փողոցի տանը։ Նրան ճանաչել է միայն անունով, որևէ տեղեկություններ չունի` ոչ նրա զբաղմունքի տեսակի, ոչ էլ անձնական կյանքի վերաբերյալ։ Նրա հետ ոչ մի շփում չի ունեցել։
2. Տիգրան Բոյաջյանին 2015 թ. ամռանը տեսել է առաջին անգամ «Վստրեչի» տանը։ Նրա հետ շփվել է «ֆեյսբուքով», բայց առարկայական շփում չի եղել։ Իր մոտ տպավորվել են «Վստրեչի» տուն նրա այցելությունները: Նրան տեսել է նաև Սպիտակի տանը` վերը նշված ծննդյան տարեդարձին՝ ընդհանուր առմամբ՝ մոտ 4 անգամ։ Արթուրի հետ Տիգրանի կապի բնույթի մասին ոչ մի տեղեկություն չունի։ Տեղյակ չէ, թե Արթուր Վարդանյանի հետ երբ է նա ծանոթացել և ինչ նպատակով է շփվել:
3. Նելլի Մինասյանին ճանաչում է Սպիտակ գնալուց և Երևան գալուց հետո։ Նրան տեսել է առաջին անգամ «Վստրեչի» տանը, երբ նա պատրաստվում էր գնալ Սպիտակ, բայց թե ում հետ, չգիտի։ Նա ներկա է եղել ծննդյան տոնին՝ Նորքի տանը։ Ընդհանուր հանդիպել են մոտ 3 անգամ և ընդհանուր շփումների ժամանակ տեղեկացել է, որ ուսանող է, սովորում է իրավաբանական բաժնում, բայց որ ԲՈՒՀ-ում, այլ մանրամասներ իրեն հայտնի չեն:
4. Ասյա Մկրտչյանին ճանաչում է երաժշտական դպրոցից, նրան Արթուր Վարդանյանի հետ տեսել է Արցախի տանը, Սպիտակում, Նորքի տանը ծննդյան օրը։ Փորձել է նրանից ճշտել, թե ի վերջո աշխատանքի մասին Արթուր Վարդանյանի հետ ինչ են պայմանավորվել, բայց նա չի ասել: Տեղյակ չէ, թե ինչ ակնկալիքներով են նրանք շփվել:
5. Մարինե Կաթանյանին ճանաչել է որպես Ասյայի քույր, նրան տեսել է Արցախի տանը և Սպիտակում,, քանի որ միասին են գնացել այնտեղ: Ծննդյան օրը նա չի եղել։ Սպիտակի տանը զինվորական շորերով, դիմակներով և զենքերով լուսանկարը նկարել է Մարինեն։ Ասյան ու Մարինեն աշխատել են Էրեբունի փողոցի վրա տեղակայված Երևան-Սիթի սուպերմարկետում, որպես գանձապահներ։ Մարինեն ամուսնալուծված է եղել։ Թե ինչու է Մարինեն հաճախել Արթուր Վարդանյանի մոտ, չգիտի։ Մարինեին և Ասյային չէր գոհացնում նրանց աշխատանքը, ընդհանուր զրույցների ժամանակ գանգատվել են, որ շատ են հոգնում աշխատանքից։ Չգիտի, թե նրանք տիրապետել են զենքին, թե` ոչ։ Իր հետ նրանք չեն կիսվել զենք գործածելու ունակությունների մասին, թեև Ասյան նշված լուսանկարի վրա պատկերված է՝ զենքը ձեռքին։ Գիտի, որ նրանք բնակվել են Նուբարաշենում։ Ծնողներին չի ճանաչում։ Ասյայի հետ` Արթուր Վարդանյանին համակրելու մասին կիսվել է մինչև նրանց ծանոթանալը։
6. Չի հիշում կոնկրետ երբվանից է ճանաչում Ավետիս Բարեյանին` 2014 թվականի վերջից կամ 2015 թվականի սկզբից,: Նրա հետ ծանոթացել են Արթուր Վարդանյանի նախաձեռնությամբ` «ֆեյսբուքով», քանի որ Արթուրը հանձնարարել էր կոնկրետ մարդկանցից, այդ թվում նաև Բարեյանից անձնական տվյալների մասին անկետա լրացնել, որը չի հիշում` լրացրել է, թե` ոչ։ Բարեյանին լուրջ չի ընդունել, անգործ մարդու տպավորություն է թողել իր վրա։ Նրան առաջին անգամ տեսել է Եռաբլուրում, հետո հանդիպել են Արցախի փողոցի տանը, Սպիտակում, «Մոսկվա» կինոթատրոնում, ուր գնացել են խմբով ֆիլմ դիտելու։ Սպիտակում նա գտնվել է մինչև խմբի ժամանումը։ Թե ինչու էր նա գտնվում այնտեղ, կամ ինչ կապի մեջ է եղել Արթուր Վարդանյանի հետ, տեղյակ չէ։ Գիտի, որ Արցախյան ազատամարտի մասնակից է եղել։ Ավետիս Բարեյանին տեսել է բոլորից հաճախ` մոտ 5 անգամ։ Նրա հետ չի ցանկացել շփվել:
7. Վաղինակ Ստեփանյանին ճանաչում է որպես Արցախյան պատերազմի մասնակից։ Նրան, ինչպես նաև Բարեյան Ավետիսին, առաջին անգամ տեսել է 2015 թվականի ապրիլի 24-ին՝ Եռաբլուրում։ Ընդհանուր տեսել է 3 անգամ։ Նա եղել է Սպիտակում, իրենց հետ ավտոմեքենայով Երևան է վերադարձել։ Թե այդ կռված անձինք Արթուր Վարդանյանի հետ ինչ ընդհանրություն և առնչություն են ունեցել, չգիտի։ Նրանք պատկերված են Սպիտակի լուսանկարի վրա:
8. Ճանաչում է Արկադիին, ում Ակա են անվանել։ Նրա մասին անձնական տեղեկություններ չունի։ Նրան տեսել է Արցախի փողոցի տանը: Նա Սպիտակ գնացել է իրենց հետ, սակայն իրենց հետ Երևան չի վերադարձել։ Եղել է նաև «Մոսկվա» կինոթատրոնում, երբ Արթուրի, Լիլիթի, Մարինեի, Ասյայի, Ավետի հետ գնացել են ֆիլմ դիտելու, հետո վերադարձել են Արցախի տուն, որտեղ իրենց միացել են Նելլին ու Սիլվան։ Ակային տեսել է մոտ 4 անգամ։ Արթուր Վարդանյանի հետ Ակայի գործնական կամ ընկերական կապի մասին ոչ մի տեղեկություն չունի։
9. Լիլիթ Թորոսյանի հետ առաջին անգամ հանդիպել է «Մոսկվա» կինոթատրոնում։ Իմացել է, որ նա լրագրող է, գյումրեցի, ռադիոհարցազրույցներ է նախկինում ունեցել Արթուր Վարդանյանի հետ` Քեսաբի պատերազմի վերաբերյալ։ Համակարգչով քաշել է այդ հարցազրույցները` լսելու համար։ Լիլիթի հետ շփվել է պաշտոնական։ Կինոֆիլմը դիտելուց հետո նա Արցախի տուն չի եկել։
10. Գևորգ Ջնդոյանին առաջին անգամ տեսել է Սպիտակում, նա Սպիտակի լուսանկարի վրա պատկերվածների թվում է։ Չգիտի Արթուրի և նրա փոխհարաբերությունների մասին։ Երբ ծանոթացել են Սպիտակում, շփվել են «ֆեյսբուքով»։ Տեղեկացել է, որ սովորել է Սուրբ Ղազարի կղզու հոգևոր կաթողիկե ճեմարանում։ Նրա հետ հաղորդակցվել է կենցաղային թեմաներով։ Մոտ 4 անգամ նրան տեսել է, 2 անգամ՝ Արցախի տանը, ինչպես նաև ծննդյան օրը՝ Նորքում։
11. Արա Պողոսյանը, ում Կոմս էին անվանում, իրեն պահել է շատ խորհրդավոր։ Նրանից փորձել է անկետա լրացնել Արթուր Վարդանյանի ցուցումով, բայց նա հրաժարվել է կենսագրական տվյալներ տալ` ասելով, որ նման տվյալներ ֆեյսբուքում պետք չէ տրամադրել։ Նրա հետ սոցիալական ցանցով խոսել են սահմանադրական բարեփոխումներին «ոչ» ասելու թռուցիկների վերաբերյալ։ Նա թռուցիկները տարածելու նախաձեռնող խմբի անդամներից է եղել։ Ասել է, որ ինքը պետք է մասնակցի թռուցիկների տարածմանը, որ մարդիկ գան այդ օրվա հավաքին։ Նախաձեռնող խմբի անդամ են եղել նաև Նելլին ու Տիգրան Բոյաջյանը։ Արային տեսել է մոտ 4 անգամ` Արցախի տանը։
12 Սիլվա Կանկռունիի հետ ծանոթացել է «ֆեյսբուքով», Քեսաբում պատերազմական իրադարձություններից հետո։ Առաջինը նա է գրել, որպես Արթուր Վարդանյանի ծանոթուհու, որ հաղթանակ են տարել Քեսաբում։ Հետո սկսել են նրա հետ շփվել, նա արվեստի մարդ էր, մասնագիտությամբ` ճարտարապետ։ Վերջինս եղել է իրենց հետ Սպիտակում, Եռաբլուրում, Ծիծեռնակաբերդում, Արցախի տանը։ … Չչգիտի, թե Արթուր Վարդանյանի հետ ինչ կապ է ունեցել, ինչ մտադրություններով է ժամանել Հայաստան։ …»:
Ս.Այվազյանը 07.04.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Ի պատասխան առաջադրված հարցերի` նշել է, որ 2015 թվականի օգոստոսի 01-ին, երթուղային միկրոավտոբուսով, մոր՝ Սուսաննա Մամիկոնի Ավետիսյանի հետ մեկնել են Վրաստան, Ախալքալակում բնակվող տատի՝ Աղուն Աբրահամյանի մոտ։ Վերջինս 2016 թվականի մարտի 23-ին մահացել է։ 2008 թվականից մինչև 2015 թվականը Հայաստանից իր բոլոր մեկնումները կապված են եղել տատիկի մոտ գնալու հետ։ Կոնկրետ 2015թ. օգոստոսի 1-ին մեկնելով Ախալքալակ, մնացել են այնտեղ մինչև օգոստոսի 21-ը, և նշված օրը վերադարձել են Հայաստան, Ախալքալակ իր «Հոնդա» մակնիշի ավտոմեքենայով ժամանած եղբոր, նրա կնոջ և դստեր հետ։ Իր նախորդ ցուցմունքներից մեկում, անդրադառնալով հենց այդ ուղևորությանը, նշել է, որ Արթուր Վարդանյանին ասել էր, որ մեկնելու է տատիկի մոտ, և վերջինիս խնդրանքով ճանապարհին կատարել է լուսանկարահանումներ, որոնց մասին նախկինում նշել է։ Իրենց տնից խուզարկությամբ առգրավված արծաթագույն նոթբուքի վերականգնված` «անդամագրություն», «Հայոց վահանի անդամագրության թերթիկ», «Ծրագիր և կանոնագիր», «Ավետիս Ռազմիկի Բարեյան» և «Կարեն-Աշոտ Ավետիքի Մարգարյան» անվանումներով ֆայլերի մասին նշել է իր նախորդ ցուցմունքներում, որ Արթուր Վարդանյանի պահանջով, նրա ֆեյսբուքյան ծանոթներին, ովքեր հանդիսացել են «ֆեյսբուքով» նրա հետ շփվող անձանցից, կազմել է անկետաներ և այդ մասին նշել է, որպեսզի անկետայում լինեն այդ մարդկանց մասին բավարար տվյալներ, կենսագրական, նրանց նախասիրությունների մասին, հեռախոսահամարները, նրանց հետ կապ հաստատելու համար այլ կապի միջոցները և այլն։ «Ծրագիր և կանոնագիր» ֆայլը ստեղծվել է իր և Արթուր Վարդանյանի զրույցների արդյունքում, դրանում նշել է, որ «Հայոց վահան» կազմակերպությունը պետք է ունենա իր խորհրդանիշը, դրոշը, ուրիշ բան չի հիշում, թե ինչ է այդ այնտեղ տպված եղել։ «Անդամագրություն» ֆայլում ոչ ոքի չի գրանցել, իրեն դիմող էլ չի եղել, այլ դիզայն է ստեղծել, նշել է «անուն», «ազգանուն», բառերը, այսինքն պատրաստել է բլանկի նմուշ։ Անձանց թերթիկների մասին նշել է, որ չի հիշում, թե կոնկրետ քանի հոգու, բայց մի քանի հոգու մասին կենսագրական և այլ տեղեկությունները նշել է Սիլվա Կանկռունիի և Արթուր Վարդանյանի նախաձեռնությամբ իր կողմից ստեղծված անկետա-թերթիկներում, դա արել է Արթուր Վարդանյանի ասելով, բայց այդ աշխատանքը, շարունակություն չի ունեցել։ «Կարեն-Աշոտ Ավետիքի Մարգարյան» անձնավորության հետ շփվել է «ֆեյսբուքով», նա Ֆրանսիայի բնակիչ է, և նրանից էլ է տվյալներ վերցրել անկետա բացելու համար, բայց հետո այդ աշխատանքը ձևական է դարձել, չի շարունակվել և իր կողմից այդ ֆայլերը վերացվել են։ … Անձամբ ինքն իր ֆեյսբուքյան էջով կամ մեկ ուրիշ էջի միջոցով ոչ մեկի չի հավաքագրել «Հայոց վահան» կազմակերպությունում կամ դրա դրոշի տակ համախմբվելու համար, և այդ ուղղությամբ ոչ մի քարոզչություն չի կատարել։ Նոթբուքի վերականգնված ֆայլերից իրեն ներկայացված տպագիր «Հայոց վահան՝ պաշտպան հայոց» անվանումով տեքստը, իրեն է ուղարկել Արթուր Վարդանյանը՝ «ֆեյսբուքով», սակայն դրանց հիմնական մասը եղել է լատինատառ, և իրեն խնդրել է այդ տեքստերը տպագրել հայատառ՝ բառերը միմյանցից տարանջատելով, կետադրական նշաններ դնելով, ինչը և կատարել է։ …»։
/տես՝ հատոր 3 գ.թ 99-102, 116, Հատոր 6 գ.թ. 104-105, հատոր 10 գ.թ. 110, հատոր 12 գ.թ. 141-148, հատոր 19 գ.թ. 73-74, 179-181, հատոր 24 գ.թ. 86, դատական նիստի արձանագրությունը/
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո Սրբուհի Այվազյանը պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքն ամբողջությամբ` նշելով, որ դրանք գրված են իր բառերից: Հրաժարվել է պատասխանել առաջադրված հարցերին:
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Թիվ 58216515 քրեական գործով մեղադրյալ հանդիսացած Հակոբ Գրիգորի Հակոբյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատել է «Եվրո» տաքսի ծառայությունում և Արթուր Վարդանյանի հետ ծանոթացել է նրան ծառայություններ մատուցելիս: Վերջինս իրենից գոհ է եղել և որոշ ժամանակ անց պատվերներ գրանցելիս միանգամից զանգահարել է իր անձնական հեռախոսահամարին: Արթուրն իրեն հայտնել է, որ ցանկանում է օգնել Քեսաբում գտնվող հայերին և այդ նպատակով ցանկանում է զենք տեղափոխել և ելնելով հայրենասիրական դրդումներից ինքը համաձայնել է զենք տեղափոխել Գյումրիից: Զենքը տեղափոխել է Գյումրուց-Երևան` Նորք թաղամասում գտնվող տուն: Զենքի համար Արթուր Վարդանյանն իրեն տրամադրել է 2500 ԱՄՆ դոլար, որը փոխանցել է զենք վաճառողին և վերցել է երկու հրացան և մեկ տուփ փամփուշտ, որի մեջ եղել է 1000 հատ: Մեկ անգամ վերցրել է նաև ՏՏ ատրճանակ, որը սակայն փչացած է եղել և հետ է վերադարձրել: Ինչ վերաբերում է Անտոն Թոթոնջյանին և Լիլիթ Թորոսյանին, ապա նրանց ևս մատուցել է ծառայություններ, տեղափոխել է Գյումրում Ղորղանյան փողոցում գտնվող Ռադիո Մարիամ: Եղել է դեպք, որ Անտոն Թոթոնջյանին տեղափոխած լինի Գյումրի և այդ ընթացքում իր ավտոմեքենայի բեռնախցիկում դրված լինեն զենքերը, սակայն նա այդ մասին չի իմացել և ինքն օգտվել է Անտոն Թոթոնջյանի հոգևորական լինելու փաստից, որպեսզի ճանապարհին ոստիկաններն իրեն չկանգնեցնեին: Ինչ վերաբերում է Լիլիթ Թորոսյանին, ապա տեղյակ է, որ վերջինս լրագրող է եղել և մի քանի անգամ րան ևս տեղափոխել է Գյումրիից Երևան: Տեղյակ չի եղել Արթուր Վարդանյանի ծրարգրերից և իր տեղեկություններով այդ զենքերը եղել են քեսաբահայերի համար: Այլ մանրամասներ իրեն հայտնի չեն:
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Թիվ 58216515 քրեական գործով մեղադրյալ հանդիսացած Մարատ Լևիկի Թադևոսյանը օգտվելով իր դատավարական իրավունքներից, հրաժարվել է դատարանում ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի հիմքով դատարանում հրապարակվել են Մարատ Լևիկի Թադևոսյանի նախաքննական ցուցմունքները:
Մ.Թադևոսյանը 27.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Արթուր Վարդանյանին ճանաչում է 2015 թվականի մայիսի 28-ից: Իր համագյուղացի Ավետ Բարեյանի հետ, ում հետ մասնակցել է Ղարաբաղյան պատերազմին, գնացել են Եռաբլուր` պատերազմի ընթացքում զոհված ընկերների գերեզմաններին: Այնտեղ մոտեցել է ընկերոջ` Վալերիկ Վարդանյանի գերեզմանին, ով Արթուր Վարդանյանի հայրն է: Այնտեղ կանգնած են եղել երկու երիտասարդներ, ում հետ զրուցելով իմացել է, որ Երևան քաղաքից են, սակայն նրանց անունները չի մտաբերում: Այդ պահին իրնց է մոտեցել նաև անծանոթ մի երիտասարդ` մի աղջկա հետ, ներկայացել Արթուր անունով և ասել, որ Վալերիկ Վարդանյանի որդին է: Նա հետաքրքրվել է, թե որտեղից է ինքը ճանաչել հորը, ինքն էլ պատասխանել է, որ նրա հոր հետ մասնակցել է կռվին, որի ժամանակ էլ նրա հայրը զոհվել է: Արթուրն իրեն և Ավետ Բարեյանին հրավիրել է հաց ուտելու: Իրենք գնացել են ինչ-որ ճաշարան, բայց տեղը և անվանումը չի մտաբերում: Հաց ուտելու ժամանակ Արթուրը խնդրել է պատմել պատերազմից` մասնավորապես հոր հետ կապված դրվագների վերաբերյալ: Դրանից հետո բաժանվել են և ինքն ու Ավետը վերադարձել են տուն: Ավետ Բարեյանը Արթուր Վարդանյանին ճանաչել է ավելի վաղ ժամանակներից, թե ինչ հանգամանքներում` տեղյակ չէ: Դրանից հետո` մոտ 25 օր անց Արթուրը եկել է իրենց գյուղ և Երկրապահ կամավորականների շտաբում հանդիպել Ավետի հետ: Ինքն այդ ժամանակ դաշտում ժողովրդին ջուր բաժանելիս է եղել, սակայն թողել է գործն ու գնացել շտաբ: Արթուրն իր հետ ինչ-որ թուղթ էր բերել, որը «Հայոց վահան» հասարակական կազմակերպության երդման տեքստի բովանդակությամբ թերթիկ է եղել: Ինքը, Ավետը Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը և Արթուր Եղիազարյանը ստորագրել են այդ երդման տեքստով թերթիկի վրա, որով հաստատվում էր, որ իրենք դառնում են «Հայոց վահան» հասարակական կազմակերպության անդամ: Ինքը չգիտի, թե ինչ էր դա նշանակում, նույնիսկ չի էլ կարդացել դրա բովանդակությունը, այն իր փոխարեն կարդացել է Ավետը: Արթուրը խոսակցության ժամանակ իրեն հարցրել է, թե որպես ազատամարտիկ ինչ է արել պետությունն իր համար, ինչին ի պատասխան` ինքն ասել է, որ` ոչինչ: Արթուրը առաջարկել է մեկնել Սիրիա և այնտեղ մասնակցել թուրքերի դեմ պատերազմին` որոշակի գումարի դիմաց, բայց կոնկրետ չափ չի ասել: Ինքն ասել է, որ կմտածի, և վերադարձել է իր գործին: Վերջացնելուց հետո Արթուրին չի տեսել, քանի որ արդեն վերադարձել էր Երևան: Ավետից հետաքրքրվել է, թե ինչու էր Արթուրը եկել գյուղ, սակայն նա չի ասել: Դրանից ևս 25 օր անց, երբ ինքը դարձյալ դաշտում է եղել, իրեն է զանգահարել Ավետը, կանչել գյուղամեջ` ասելով, որ գործ ունի: Վերջինս հանդիպման ժամանակ ասել է, որ պետք է գնան Սպիտակ քաղաքի գյուղերը` ինչ-որ գործեր անելու, սակայն թե ինչ գործեր` չի ասել: Ինքը, Ավետը և Վաղինակը, որին «Վաղին» մականվամբ են դիմում, միասին գնացել են Սպիտակ: Ճանապարհին կանգնել են, Ավետը առևտուր է արել և գնացել գյուղ, որի անունը չի մտաբերում: Գյուղ հասնելուն պես իմացել են, որ Ավետի մոտ եղել է գյուղի տներից մեկի բանալին, որը Արթուրի հոր տան բանալին էր: Այդ օրն ինքն իր հետ վերցրել է իր որսորդական հրացանը` այնտեղ որս անելու նպատակով: Նախորդ օրը առավոտյան ինքն ու Վաղինը գնացել են որսի և երբ վերադարձել են, տեսել են, որ Արթուրը արդեն եկել է: Ինքն Արթուրին էլ է հարցրել, թե ինչի համար են եկել, սակայն Արթուրը ևս ասել է, որ երբ ժամանակը գա, կիմանա: Իր տան անդամները չեն իմացել, թե ինքն ուր է գնացել: Իր տղան, անհանգստանալով, որ իր հեռախոսն այնտեղ անհասանելի է եղել, գնացել է նախ Ավետի տուն, հետո` Վաղինակի, և վերջինիս կնոջն ասել է, որ եթե իրեն չգտնեն, հաջորդ օրը դիմելու է ոստիկանություն: Վաղինի կինը զանգահարել է ամուսնուն և ասել այդ մասին: Ավետը, վախենալով, որ տղան կդիմի ոստիկանություն, զանգել է Արթուրին և ասել, որ իր հետևից տաքսի ուղարկի, որպեսզի իրեն տանեն տուն: Արթուրն իր հետևից ուղարկել է սպիտակ գույնի ավտոմեքենա, որով գնացել է Երևան` Արթուրենց տուն, որպեսզի գումար վերցներ նրանից և գնար տուն: Արթուրն իրեն 10.000 /տասը հազար/ ՀՀ դրամ է տվել, և ինքը գնացել է տուն: Հաջորդ օրը` լուսաբացին Ավետը զանգահարել է իրեն և ասել, որ Վաղինակը գյուղի տարածքից քիչ հեռու իր զենքով կրակել է, ինչի պատճառով ոստիկանները զենքը բռնագրավել և տարել են բաժին: Նրանք իրեն խնդրել են գնալ Սպիտակ, տանել զենքի փաստաթղթերը, որպեսզի այն վերցնեն բաժնից: Արթուրը նորից տաքսի է ուղարկել, ինքը գնացել է Երևան` Արթուրի մոտ, վերջինս իրեն տվել է 20.000 ՀՀ դրամ և ուրիշ մեքենայով ճանապարհել Սպիտակ: Այնտեղ ինքն Ավետի հետ գնացել է բաժին և վճարելով 20.000 ՀՀ դրամ տուգանք` վերցրել զենքը: Ավետին մնացել է այդ գյուղում, իսկ ինքը` վերադարձել տուն: Դրանից հետո Արթուրին չի տեսել, և նրա հետ ոչ մի առնչություն չի ունեցել…»:
Մ.Թադևոսյանը 28.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«… Չի ընդունել առաջադրված մեղադրանքը և «Հայոց վահանի» երդում է տվել միայն Սիրիա մեկնելու նպատակով: Իրեն միայն գայթակղել է այն, որ դրա դիմաց պետք է վարձատրվեր, քանի որ գտնվել է սոցիալապես վատ վիճակում: Կազմակերպության, ինչպես նաև զենք-զինամթերքի ձեռքբերման, ծրագրերի մշակման և գործողությունների կատարման վերաբերյալ ոչ մի տեղեկություն չունի: Խմբից ճանաչում է միայն համագյուղացիներին՝ Ավետ Բարեյանին, Վաղինակ Ստեփանյանին և Արթուր Եղիազարյանին, այլ անձանց հետ չի շփվել…»:
Մ.Թադևոսյանը 03.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Հրաժարվում է ցուցմունք տալ և պատասխանել առաջադրված հարցերին…»:
Մ.Թադևոսյանը 04.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Հրաժարվում է ցուցմունք տալ և պատասխանել առաջադրված հարցերին…»:
Մ.Թադևոսյանը 09.03.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«… Արթուր Վարդանյանի հետ ծանոթացել է Ավետիս Բարեյանի միջոցով՝ Եռաբլուրում: Իր և Արթուրի ծանոթանալու օրը Եռաբլուրում Արթուրի հետ եղել են երկու երիտասարդ տղաներ, մի կին և երիտասարդ աղջիկ, իսկ իր հետ՝ Ավետիս Բարեյանը և Վաղինակը: Արթուրի հետ եղած անձանց չի ճանաչել, նրանց տեսել այդ օրը և այլևս չի տեսել, նրանց անունները չգիտի: Արթուրի ներկայացնելով այդ կինն ու աղջիկը նրա հետ են եկել Սիրիայից: Դրանից հետո բոլորով գնացել են հաց ուտելու: Մոտ մեկ ամիս անց Արթուրին տեսել է Արևիկ գյուղում` Երկրապահ կամավորականների շտաբում, որտեղ ինքը, Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը և Արթուր Եղազարյանը ստորագրել են փաստաթուղթ, որտեղ գրված է եղել «Հայոց վահան» հասարակական կազմակերպության երդման տեքստը: Այդ տեքստը անձամբ չի կարդացել, այն իր համար կարդացել է Ավետիսը և ինքը ստորագրել է: Բացի այդ, երկու դեպքից Արթուր Վարդանյանին տեսել է ևս մեկ անգամ Սպիտակի գյուղերից մեկում, որտեղ իր իմանալով նրա հորական տունն էր: Ինքը այնտեղ գնացել է Ավետիսի և Վաղինակի հետ առաջին անգամ: Այդ օրը բացի իրենցից այդ տանը ոչ ոք չի եղել: Վաղինակի խնդրանքով իր հետ վերցրել է նաև իր որսորդական հրացանը, քանի որ իրենք գնացել են այնտեղ որս անելու համար: Հաջորդ օրը, առավոտյան ինքը, Ավետիսը և Վաղինակը գնացել են որսի: Վերադառնալուց մոտ կես ժամ անց գյուղ է եկել Արթուրը, նրա հետ եղել նաև Ասյա անունով մի աղջիկ, ով այդ օրը մնացել է գյուղում, իսկ Արթուրը մոտ մեկ ժամ Ավետիսի հետ առանձին զրուցելուց հետո վերադարձել է Երևան: Ինքը Վաղինակին հարցրել է, թե ինչու են Արթուրը և Ավետիսը առանձին զրուցում և ինչից են զրուցում, սակայն Վաղինակը ևս տեղյակ չի եղել: Արթուրի գնալուց հետո ինքը Ավետիսին հարցրել է, թե ինչից են զրուցել, սակայն Ավետիսը պատասխանել է, որ եթե պետք լինի՝ կասի և եթե ինքը շարունակի հարցեր տալ, ապա իրեն կուղարկի տուն: Ավետիսը ասել է նաև, որ Արթուրի հետ զրույցի ժամանակ զանգահարել է կինը և ասել, որ տղան իրեն է ման գալիս և կնոջը ասել է, որ չգտնելու դեպքում կդիմի ոստիկանություն: Ինքը տղային ասել է, որ գնում է Շամշադին Մովսես գյուղ, որտեղ կռվող ընկերներ ունի և չի ասել, որ Ավետիսենց հետ գնալու է Սպիտակի գյուղեր: Այդ օրը ինքը, Վաղինակը, Ավետիսը և Ասյան մնացել են գյուղում և հաջորդ օրն ինքն Ավետին ասել է, որ տուն ճանապարհի քանի, որ իրեն չեն վստահում: Իր համար տաքսի են կանչել և վերադարձել է տուն: Վաղինակը խնդրել է, որպեսզի իր որսորդական հրացանը թողնի նրա մոտ: Հաջորդ օրը գիշերը իրեն վերջինս զանգել է իրեն և ասել, որ գյուղում կրակել են, ինչի պատճառով ոստիկանները եկել են զենքը վերցրել և տարել են բաժին, ուստի խնդրել է, որ վերցնի որսորդական գրքույկը և թույլտվությունը, գնա Սպիտակ՝ զենքը ոստիկանության բաժնից վերցնելու համար: Դրա հաջորդ օրը վերցրել է զենքի հետ կապված փաստաթղթերը և գնացել Սպիտակ: Այդ օրն զենքը չեն վերադարձրել՝ պատճառաբանելով, որ ուղարկել են Երևան և ասել են, որ մյուս օրը գնա: Հաջորդ օրը, նույն տաքսիով կրկին գնացել է գյուղ, այնտեղ կատարել է 20000 ՀՀ դրամ վճարում և վերցրել է զենքը: Այդ գումարը տվել է Արթուր Վարդանյանը: Զենքը վերցնելուց հետո Ավետին տարել է գյուղի տուն, այնտեղ եղել են անծանոթ ևս երկու հոգի` աղջիկ և տղա: Ավետիսից հարցրել է, թե ովքեր են նրանք, սակայն նա ասել է, որ իր գործը չէ: Այդ անձանց անունները չի հիշում, նրանց տեսել է մեկ անգամ: Սուրճ խմելուց հետո, վերադարձել է տուն և այլևս նրանց չի տեսել: Դրանից հետո, Արթուր Վարդանյանը զանգահարել է իրեն և ասել, որ անձնագրով գնա նրա մոտ, որպեսզի «Բոկ» տեսակի զենք գնեն իր անունով: Տղան, իմանալով այդ մասին, իրեն արգելել է գնալ Արթուրի մոտ, վերցրել է հեռախոսը և Արթուրին զգուշացրել, որ այլևս իր հետ առնչություն չունենա: Արթուր Վարդանյանի ծրագրերից տեղեկություն չի ունեցել: Ոչ Արթուրը, ոչ էլ Ավետիսը իր հետ ծրագրերից չեն խոսել և նրանց պլանների մասին չեն պատմել: Գյուղի տանը բացի իր զենքից այլ զենք չի տեսել…»:
/տես՝ հատոր 3 գ.թ. 178-179, 196, հատոր 6 գ.թ. 109, հատոր 7 գ.թ. 67, հատոր 20 գ.թ. 56-57, դատական նիստի արձանագրությունը/
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո Մարատ Թադևոսյանը պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքն ամբողջությամբ:
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Թիվ 58216515 քրեական գործով մեղադրյալ հանդիսացած Անուշավան Գրիգորի Ավետիսյանը հայտնել է, որ սույն գործով անցնող անձանցից ճանաչում է Գևորգ Ջնդոյանին և Արա Պողոսյանին, ում հետ ծանոթացել է քրեակատարողական հիմնարկում, մինչև այդ նրանց չի ճանաչել: Ինքը մատուցել է տաքսի ծառայություններ և զենք տեղափոխելու համար դատապարտվել է, սակայն այլ մանրամասներ չի մտաբերում: Իր տեղեկություններով այդ զենքը սիրիահայերին օգնելու նպատակով են տեղափոխել:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի հիմքով դատարանում հրապարակվել են Անուշավան Ավետիսյանի նախաքննական ցուցմունքները:
Ա.Ավետիսյանը 25.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Հրաժարվել է ցուցմունք տալ…»:
Ա.Ավետիսյանը 26.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Հրաժարվել է ցուցմունք տալ…»:
Ա.Ավետիսյանը 26.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Որևէ հանցավոր կազմակերպության անդամ չի եղել, զենք-զինամթերքի ձեռքբերման հետ կապ չի ունեցել և չի ընդունել առաջադրված մեղադրանքը…»:
Ա.Ավետիսյանը 01.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Արթուր Վարդանյանին լուսանկարով ճանաչում է, սակայն անուն-ազգանունով չգիտի: Նրան իր տաքսիով մի անգամ Գյումրի քաղաքից տարել է Ծաղկաբեր գյուղ: Իրեն զանգել է նույն տաքսի ծառայությունում աշխատող Հակոբ Հակոբյանը և գործ առաջարկել, ինչին համաձայնել է: Ղորղանյան փողոցից վերցրել է Արթուր Վարդանյանին ու գնացել են Ավդիբեկ գյուղ: Մոտ 25 օր առաջ կրկին զանգել է Հակոբ Հակոբյանը և նորից պատվեր առաջարկել: Ինքը գնացել է Գյումրու Ղորղանյան փողոց, այնտեղից վերցրել 35-45 տարեկան մի կնոջ և մի երիտասարդ տղայի և տարել Փանիկ գյուղ: Կինը խոսել է սփյուռքահայի բարբառով: Գնացել են Փանիկի եկեղեցի, տղան մտել է եկեղեցի, ինքն ու այդ կինը սպասել են, հետո տղան վերադարձել է, և բոլորով եկել են Գյումրի: Ուսումնասիրելով Գևորգ Ջնդոյանի անձնագրի լուսապատճենը՝ հայտնել է, որ իր մեքենան նստած տղան հենց Գևորգն է եղել: Դրանից բացի, ևս 2 անգամ Հակոբի խնդրանքով ուղևորներ է տեղափոխել Երևան՝ «վստրեչի» հատված: Մի անգամ Հակոբն իրեն առաջարկել է զենք գտնել, քանի որ գնորդ է եղել, սակայն ինքը չի համաձայնել…»:
Ա.Ավետիսյանը 21.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«… Արթուր Վարդանյանին ընդհանուր առմամբ տվել է 1 հատ ատրճանակ, 2 հատ մարտական նռնակ, 3 հատ ուսումնական նռնակ, մեկ հատ առանց կոթ ինքնաձիգ, մեկ հատ պայուսակ, որի մեջ եղել են հավանաբար 2 հատ ինքնաձիգեր և մեկ ցինկ փամփուշտ` 1080 հատ /մեկ փամփուշտի գինը՝ 300 դրամ/, բացի նշվածը ինքն Արթուրի համար պետք է գտներ «ՊԿ» գնդացիր, սակայն չի ստացվել: Նշված բոլոր զենքերը, բացի մեկ պայուսակից, որի մեջ հավանաբար 2 ինքնաձիգեր էին ու ցինկով փամփուշտներ, ինքը ձեռք է բերել Գյումրի քաղաքի Շեդրին փողոցի վրա գտնվող «Աստրալ» հյուրանոցի սեփականատիրոջ ընկերոջից` Հարությունից, ով օգտագործում է 094-93-35-38 համարը, բնակվում է Գյումրու Տիգրան Մեծ փողոցի վրա, աշխատել է Գյումրու օդանավակայանում, սակայն ներկայումս չի աշխատում: Նշված պայուսակն իր պարունակությամբ ինքը ձեռք է բերել Գյումրու օդանավակայանի աշխատակից Ստեփան Չիլինգարյանից, ով բնակվում է Գյումրու Տիգրան Մեծ փողոցի վրա, օգտագործում է 077-55-69-94 հեռախոսահամարը: Ընդունել է իրեն առաջադրված մեղադրանքը՝ զենքի մասով, սակայն Արթուրի խմբի մեջ լինելու փաստը չի ընդունել` նշելով, որ չի իմացել, որ այդ զենքերով Արթուրը պետք է զինված հեղափոխություն աներ: Ավելին, Հակոբ Հակոբյանն ասել է, որ դրանք Արթուրը պետք է Քեսաբ տաներ` այնտեղ կռվելու համար: Նշել է նաև, որ մեկ անգամ Հակոբ Հակոբյանը խնդրել է գնալ Փանիկ գյուղից գումար վերցնել, որտեղ իրեն դիմավորել է անծանոթ մի աղջիկ, տվել է գումար, որից հետո ուղարկել է Արթիկ քաղաք` ասելով, որ մնացած գումարն այնտեղ կտան: Արթիկում անծանոթ մի երիտասարդից վերցրել է գումար, որի չափը նույնպես չի հիշում, որից հետո վերադարձել է Գյումրի: Հիշում է միայն այն, որ Փանիկի աղջկանից և Արթիկի տղայից վերցրել է ընդհանուր 750 ԱՄՆ դոլար, որպեսզի Արթուրի համար ատրճանակ գներ: Ամբողջ 750 ԱՄՆ դոլարը փոխանցել է Հարութին, ումից վերցրել է ատրճանակ և 2 հատ մարտական ժանգոտած նռնակ ու 3 հատ ուսումնական նռնակ: Դրանք անձամբ տարել է Երևան քաղաքի «Վստրեչի» կամուրջ կոչվող հատվածի՝ Արթուր Վարդանյանի բնակության վայր, տվել է ատրճանակը և նռնակները, որի համար իրեն է տվել նռնակների համար 200.000 ՀՀ դրամ, որն ինքը փոխանցել է Հարությունին: Այդ ամենի համար ստացել է ընդամենը 20.000 ՀՀ դրամ, իսկ 750 ԱՄՆ դոլարը և 180.000 ՀՀ դրամը տվել է Հարութին: Դրանից մոտ 10 օր հետո Հակոբը հետ է բերել ատրճանակը և ասել է, որ Արթուրն այն չի հավանել ու պահանջել է վերադարձնել 750 ԱՄՆ դոլարը: Հարութից վերցրել է հետ 500 ԱՄՆ դոլարը, տվել է Հակոբին, և այն ուղարկել են Արթուրին, որից հետո ինքը Հակոբի հեռախոսով պայմանավորվել է Արթուրի հետ, որ մնացած 250 ԱՄՆ դոլարը կվերադարձնի կամ որոշ գումար Արթուրի ավելացնելու դեպքում ինքնաձիգ կուղարկի: Դրանից հետո, Հարութն առանց կոթի ինքնաձիգ է գտել և ինքն այդ մասին հայտնել է Հակոբին, ով եկել է Գյումրու «Աստրալ» հյուրանոցի մոտ: Ինքը Հարութից անձամբ վերցրել է ինքնաձիգը և գնացել: Արթուրն այդ ինքնաձիգի համար 250 դոլարից բացի, վճարել է ևս 900 ԱՄՆ դոլար, այսինքն` ինքնաձիգը արժեցել է 1150 դոլարով: Ինքն այդ գործարքից գումար չի վաստակել, իսկ Հակոբը, ըստ երևույթին, տաքսու գումար է վաստակել: Բացի այդ, Ստեփան Չիլինգարյանն իրեն է զանգահարել և հայտնել, որ ունի ինքնաձիգներ, և պայմանավորվել են հանդիպել Գյումրու Տերյան փողոցում` ռուսական եկեղեցու մոտ: Հանդիպման ժամանակ Ստեփանն իր մեքենայի բեռնախցիկում է դրել սև պայուսակ, որի մեջ հավանաբար 2 հատ ինքնաձիգներ էին, մոտ 4 հատ պահունակ և մեկ ցինկ փամփուշտ` 1000-11000 հատ, որից հետո ինքը Հակոբի հետ մեկնել է Երևան` Արթուրի մոտ: Հասել են «Վստրեչի» կամրջի մոտ, Հակոբը պայուսակով բարձրացել է վերև: Ինքը մոտ 20 րոպե ներքևում սպասել է, որից հետո վերջինս զանգել է իրեն և ասել, որ բարձրանա հաց ուտելու: Այդ պայուսակի պարունակության համար Արթուրը Հակոբին վճարել է 2300-2400 ԱՄՆ դոլար: Արթուրի տանը եղել են 3 կամ 4 հոգի, բոլորով հաց են կերել, ինքն ու Հակոբը վերադարձել են Գյումրի: Հաջորդ օրն առավոտյան զանգել է Ստեփանին, գնացել է նրա տան մոտ, տվել ամբողջ գումարը, իսկ նա իրեն է տվել 50 ԱՄՆ դոլար` որպես ճանապարհածախս: Բացի նշվածից Հարութը խոստացել է «ՊԿ» գնդացիր գտնել, որի գնի շուրջ պետք է բանակցեին այն գտնելուց հետո, սակայն այդ գնդացիրն այդպես էլ Հարութը չի գտել»:
Ա.Ավետիսյանը 13.01.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«… Պնդել է իր նախկին ցուցմունքը և հավելել, որ ինքը Ստեփան Չիլինգարյանից ընդհանուր 2 անգամ է զենք վերցրել: Զենքերը երկու անգամ էլ եղել են պայուսակների մեջ: Առաջինի մասին հայտնել է նախորդ ցուցմունքում, իսկ երկրորդ անգամ Ստեփանն անձամբ է բերել պայուսակը և դրել մեքենայի մեջ՝ իրենց տան մուտքի դիմաց կայանված, որը հետագայում ինքը փոխանցել է Հակոբ Հակոբյանին, ով իր հերթին պայուսակը տարել է Երևան և հանձնել Արթուր Վարդանյանին: Պայուսակի պարունակության արժեքը չի մտաբերում: Այդ գործարքից, իր հիշելով, իրեն մնացել է 10.000 ՀՀ դրամ: Չի բացառում, որ երկրորդ պայուսակի մեջ եղած լինի «Մուխա» նռնականետ, քանի որ Հակոբն իրենց խոսակցություններից մեկի ժամանակ ասել է, որ այն «Մուխա» նռնականետից, որից մեկ անգամ տարել են, Արթուր Վարդանյանը ուզել է ևս մեկ հատ: Ինքը չի իմացել, թե «Մուխան» որն է, իսկ Հակոբն իրեն ասել է, որ այն հաստ խողովակի պես զենք է…»:
Ա.Ավետիսյանը 14.03.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«… Ինքն ընդամենը 4 ինքնաձիգ է գտել սկզբում Հակոբի, իսկ հետո` Արթուր Վարդանյանի համար, քանի որ Արթուրին ավելի ուշ է ճանաչել, դրանցից 3-ը վերցրել է Ստեփան Չիլինգարյանից, իսկ 1-ը` Հարութից: Նշված 4 ինքնաձիգներից Երևան է տեղափոխել, որոնցից 2-ը տեղափոխելիս իր հետ է եղել նաև Հակոբը, ով սպասել է ավտոմեքենայի մեջ մոտ 20 րոպե, որից հետո կանչել են վերև` հաց ուտելու…»:
Ա.Ավետիսյանը 06.04.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Իր «Nokia» X2-02 մոդելի 059D1TO ծածկագրով բջջային հեռախոսի լուսանկարների բաժնում առկա մեքենայի մեջ կատարված լուսանկարում պատկերված` ինքնաշեն սև ատրճանակը տվել է Հակոբ Հակոբյանին, որպեսզի վերջինս այն տար զենք գնել ցանկացողներին: Այդ ժամանակ ինքը Արթուր Վարդանյանին դեռ չի ճանաչել, չգիտեր որ այն պետք է փոխանցվեր նրան: Զենք գնողները հրաժարվել էին այն վերցնել, քանի որ այն սարքին չէր և հին էր: Ինքն այն վերցրել էր Հարութից և վերջում վերադարձրել էր հենց նրան: Այդ ատրճանակը նկարել էր, որպեսզի ցույց տար Հակոբին: 11.11.2015թ. ժամը 14:18:08-ին իր կողմից օգտագործվող 077-01-57-34 բջջային հեռախոսահամարի և 098-00-10-10 հեռախոսահամարի միջև տեղի է ունեցել հեռախոսազրույց: Զրուցակիցը եղել է Արտաշ Ջանոյանը, ով եղել է «Աստրալ» հյուրանոցի տերը: Խոսակցությունը եղել է ՊԿ գնդացրի մասին, որը պետք է գտներ կամ Հարութը կամ Արտաշը, սակայն ինքը խոսել է այդ հարցի շուրջ մենակ Արտաշի հետ: Իրենք ՊԿ տեսակի գնդացիրն այդպես էլ չեն գտել և Արթուր Վարդանյանին չեն տվել: 20.11.2015թ. ժամը 11:25:49-ին իր կողմից օգտագործվող 077-01-57-34 բջջային հեռախոսահամարի և 098-00-10-10 հեռախոսահամարի միջև կրկին տեղի է ունեցել հեռախոսազրույց, որը վերաբերել է ՊԿ գնդացրի. ինքն Արտաշին նախկինում ասել էր, որ գնդացրի գումարը նախօրոք վերցրել է /սակայն իրականում խաբել է, որ վերջինս արագացնի գործընթացը/ և ցանկանում է վերադարձնել, սակայն Արտաշը ասել է սպասել, քանի որ իրեն գնդացիր տվողներն ամբողջ իրենց հողատարածքը փորել են, չեն կարողանում գտնել այն, ըստ երևույթին, այդ մարդիկ գնդացիրը թաղած են եղել հողամասում: Ինքը տեղյակ չէ, թե որտեղից և ում միջոցով պետք է Արտաշը ձեռք բերեր ՊԿ գնդացիր, այդ մարդկանց անունները չգիտի: 20.11.2015թ. ժամը 12:43:20-ին իր կողմից օգտագործվող 077-01-57-34 բջջային հեռախոսահամարի և 098-00-10-10 հեռախոսահամարի միջև տեղի է ունեցել հեռախոսազրույց: Զրուցակիցը եղել է Արտաշ Ջանոյանը: Արտաշը հարցրել է, արդյոք չեն կարող իրենը տալ, ինչին պատասխանել է, որ այդ մասին կիմանան, երբ գան Գյումրի: Չի հիշում, թե այդ խոսակցությունն ինչի մասին է եղել, հնարավոր է իր ունեցած հին մեքենաների մասին, բայց ոչ զենքի մասին: Իսկ Գյումրի եկողը երևանցի տղա էր՝ Գոքոր անունով, ով գնել է «Ռենո» մակնիշի մեքենայի ավտոպահեստամասեր: Գոքորից որևէ տվյալներ չունի»:
Ա.Ավետիսյանը 25.05.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Հարություն Հովհաննիսյանը տեղյակ չի եղել, որ ինքը Ստեփան Չլինգարյանից զենք է ձեռք բերել և իրացրել Արթուր Վարդանյանին»:

/տես՝ հատոր 2 գ.թ. 216, 226, hատոր 4 գ.թ.199-200, հատոր 5, գ.թ. 185-187, հատոր 10 գ.թ. 85-87, հատոր 12 գ.թ. 50, հատոր 20 գ.թ. 92, հատոր 24 գ.թ. 40-41, հատոր 28 գ.թ. 170, դատական նիստի արձանագրությունը/
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո Ա.Ավետիսյանը պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքներն ամբողջությամբ: Ի պատասխան առաջադրված հացրի` հայտնել է, որ Գևորգ Ջնդոյանի հետ զենքի հետ կապված առնչություն չի ունեցել:
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/

Թիվ 58216515 քրեական գործով մեղադրյալ հանդիսացած Հարություն Յուրիկի Հովհաննիսյանը դատարանում հրաժարվել է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի հիմքով դատարանում հրապարակվել են Հարություն Հովհաննիսյանի նախաքննական ցուցմունքները:
Հ.Հովհաննիսյանը 24.12. 2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս`
«…Հրաժարվել է ցուցմունք տալ…»:
Հ.Հովհաննիսյանը 25.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս`
«…Հրաժարվել է ցուցմունք տալ և չի ընդունել իրեն առաջադրված մեղադրանքը…»:
Հ.Հովհաննիսյանը 29.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս`
«…Հրաժարվել է ցուցմունք տալ…»:
Հ.Հովհաննիսյանը 10.02. 2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի հատկանիշներով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, որևէ առնչություն չի ունեցել Արթուր Վարդանյանի կամ որևէ այլ անձի կողմից ստեղծված հանցավոր խմբի հետ, որևէ կերպ չի օգնել, չի օժանդակել կամ աջակցել խմբին: Զենքի իրացման հետ կապված հայտնել է, որ 2008-2009 թվականներին, ստույգ չի հիշում՝ կոնկրետ երբ, հանգուցյալ հորը` Յուրիկ Հովհաննիսյանին պատկանող ավտոտնակից գտել է մեկ հատ ատրճանակ, մեկ հատ առանց կոթ ինքնաձիգ, 2 հատ մարտական նռնակ և 3 հատ ուսումնական նռնակ: Վախենալով ու չհասկանալով պահի լրջությունը, ավելրոդ քաշքշուկի մեջ չընկնելու համար, դրանք չի ներկայացրել ոստիկանության համապատասխան բաժին և պահել է իր մոտ: 2015 թվականի սեպտեմբեր կամ հոկտեմբեր ամսին, ստույգ օրը չի հիշում, իրեն է դիմել ընկերոջ` Արտաշ Ջանոյանի, նախկին տաքսի ծառայության վարորդներից Անուշավան Ավետիսյանը՝ ասելով, որ իրեն զենք է հարկավոր և հարցրել է, թե ինքն արդյոք կարող է նրան օգնել այդ հարցում, ինչից հետո մոտ 10 օր անց նրան հանդիպել է քաղաքում: Հանդիպման ժամանակ ինքն ասել է, որ կարող է վաճառել նրան ատրճանակ, մեկ հատ առանց պոչ ինքնաձիգ, 2 հատ մարտական նռնակ և 3 հատ ուսումնական նռնակ: Նշված զենքերի դիմաց Անուշավանից ուզել է 1.300 ԱՄՆ դոլար: Անուշավանը նախ տվել է 700 կամ 750 ԱՄՆ դոլար գումար և վերցրել ատրճանակն ու նռնակները, իսկ հետո պետք է բերեր մնացած գումարը և վերցներ ինքնաձիգը, սակայն որոշ ժամանակ անց նա վերադարձրել է ատրճանակը` նշելով, որ այն չի աշխատում, և ինքը նրան վերադարձրել է 500 ԱՄՆ դոլարը: Դրանից Անուշավանին է տվել ինքնաձիգը՝ 650 ԱՄՆ դոլարի դիմաց. արդյունքում ստացվել է, որ նրան վաճառել է միայն ինքնաձիգը և նռնակները՝ 900 ԱՄՆ դոլարով: Դրանից բացի որևէ այլ զենք կամ զինամթերք ինքն Անուշավանին կամ որևէ այլ անձի չի վաճառել, խոսք չի տվել: Անուշավանին երբևէ չի հարցրել, թե ինչի համար է զենքը գնում: Վերջինիս զենքը տալու և գումարը վերցնելու ժամանակ ոչ ոք ներկա չի եղել, ոչ ոք այդ մասին չի իմացել, իրենք հանդիպել են Գյումրու «Աստրալ» հյուրանոցում: Ինչ վերաբերում է վերադարձված ատրճանակին, ապա այն նետել է աղբամանը: Բացի վերը նշված զենքերի վաճառքից, ինքն Անուշավանի հետ այլ զենքերի շուրջ ոչ մի զրույց չի ունեցել: Հավելել է, որ «Աստրալի» ներկայիս սեփականատեր և իր ընկեր Արտաշ Ջանոյանը նշված գործարքներից տեղյակ և ականատես չի եղել: Անդրադառնալով Անուշավան Ավետիսյանի ցուցմունքին այն մասին, որ ինքնաձիգն իրենից վերցրել է Հակոբը՝ նշել է, որ դա իրականությանը չի համապատասխանում, քանի որ ինքը Հակոբ անունով անձի չի ճանաչում, նման անձի հետ երբևէ զենքի հետ կապված խոսակցություն կամ գործարք չի ունեցել…»:

Հ.Հովհաննիսյանը 14.04.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Պնդել է նախկին ցուցմունքները և ուսումնասիրելով 07.04.2016թ.-ի փորձագետի թիվ 3522 եզրակացության 30-րդ էջում 34 համարի նկարի մեջ պատկերված երկու ինքնաձիգները, հայտնել է, որ վերևինն այն ինքնաձիգն է, որն ինքը վաճառել է Անուշավան Ավետիսյանին: Նշված ինքնաձիգը ճանաչել է, քանի որ նրա վրա բացակայում է ուսին գցելու համար նախատեսված «ռեմենը», այն փայտյա պոչ չունի, ինչպես նաև հետևի մասում առկա է սուր ցցված հատված, որին միանում է փայտյա կոթը: Բացի այդ` նշված զենքի նկարի վրա նկատելի են ժանգոտվածության հետքեր: Ինչ վերաբերում է երկու մարտական և երեք ուսումնական նռնակներին, ապա լուսանկարով դրանք ստույգ չի կարող ճանաչել, քանի որ շատ են նռնակների լուսանկարները: Ինչ վերաբերում է երեք ուսումնական նռնակներին, ապա դրանք պատկերված են 64-րդ էջի 99-րդ նկարում, և նման են այն նռնակներին, որոնք ինքը վաճառել է Անուշավան Ավետիսյանին…»:
Հ.Հովհաննիսյանը 17.05.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Ստեփան Չիլինգարյանն իր մանկության ընկերներից է՝ 15 տարուց ավելի: Նրա հետ մինչ օրս ունի նորմալ ընկերական հարաբերություններ, բայց չի իմացել, որ նա նույնպես Անուշավան Ավետիսյանին զենք է վաճառել: Ստեփանը ևս չի իմացել, որ ինքն Անուշավանին զենք է վաճառել…»:
Հ.Հովհաննիսյանը 06.06.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Եթե քննությամբ հիմնավորվել է, որ իր կողմից մատնանշված ինքնաձիգը տրվել է այլ անձի կողմից, ապա նշել է, որ իր կողմից նախորդ ցուցմունքում նկարագրված հատկանիշներին առավել մոտ է փորձագետի թիվ 3522 եզրակացության թիվ 4-րդ լուսանկարում պատկերված ինքնաձիգը: Նշել է, որ որևէ հանցավոր խմբի մասին տեղյակ չի եղել, չի մասնակցել, չի ցանկացել որևէ կերպ օգնել և որևէ կապ չունի, միայն զենք է վաճառել Անուշավան Ավետիսյանին…»:
/տես՝ հատոր 2 գ.թ. 10, գ.թ 162, 172, 179, հատոր 11, գ.թ. 100, հատոր 19, գ.թ. 59-60, հատոր 25, գ.թ. 142, հատոր 28, գ.թ. 63, հատոր 29, գ.թ. 41, դատական նիստի արձանագրությունը/
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո Հ.Հովհաննիսյանը պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքներն ամբողջությամբ: Ի պատասխան առաջադրված հացրի` հայտնել է, որ Գևորգ Ջնդոյանի հետ զենքի հետ կապված առնչություն չի ունեցել:
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Թիվ 58216515 քրեական գործով մեղադրյալ հանդիսացած Աղասի Սերյոժայի Մարտիրոսյանը հայտնել է, որ սույն գործով անցնող անձանցից ճանաչում է Էդվարդ Ներսիսյանին, ում հետ ծանոթացել է մարտական գործողությունների ժամանակ: Վերջինիս հետ հանդիպումներ ունեցել է, եղել են դեպքեր, որ սրճարան գնացած լինեն: Արթուր Վարդանյանի հետ ևս հանդիպել է և հանդիպմանը ներկա է գտնվել նաև Էդվարդ Ներսիսյանը: Խոսակցությունները վերաբերել են երկրի քաղաքական վիճակին, սակայն չի մտաբերում, որ Արթուր Վարդանյանը խոսակցություն ունեցած լինի զինված կամ այլ հեղաշրջում իրականացնելու վերաբերյալ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի հիմքով դատարանում հրապարակվել են Աղասի Մարտիրոսյանի նախաքննական ցուցմունքները:
Ա.Մարտիրոսյանը 11.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«… 1992 թվականից մասնակցել է Արցախի համար մղվող մարտերին, մի քանի անգամ վիրավորվել է: 2015 թվականի նոյեմբերի սկզբին Ապարը՝ Էդվարդ Ներսիսյանը, իրեն ասել է, որ մարդիկ են հավաքվում, ովքեր ցանկանում են երկրում փոփոխություններ անել և հրավիրել է հանդիպման: Մոտ 2 օր անց Ապարի հետ գնացել է «Մոսկվա» կինոթատրոնի հարակից սրճարան, որտեղ նրանց մի անծանոթ երիտասարդ է մոտեցել, ում անունն Արթուր էր: Վերջնիս հետ զրուցել են քաղաքական թեմաներից, երկրի վատ վիճակից: Արթուրն ասել է, որ հեղաշրջում պետք է անի, ունի հարյուրավոր իրավաբաններ և դիվանագետներ, որոնց պետք է նշանակի պաշտոններում: Ինքն Արթուրին դիտողություն է արել, որ նա չափից դուրս ամբիցիոզ է: Հետագայում իր ընկերոջից, ով բացի Արցախի ազատամարտից մասնակցել է նաև Քեսաբի մարտերին, հետաքրքրվել է Արթուրի մասին: Հայկ Մանուկյանն ասել է, որ Արթուրն ինքնավստահ և ամբիցիոզ տղա է, որ կարող է մտածված քայլերի գնալ: Դրանից 10-15 օր անց՝ նոյեմբերի 22-ին Կարապի լճի մոտ հանդիպել է Ապարին՝ ցանկանալով զգուշացնել, որ հեռու մնա Արթուրից, սակայն հետո Հակոբի և գլխարկով մի երիտասարդի հետ նստել է մեքենան ու գնացել Նորքի առանձնատուն: Այնտեղ Արթուր Վարդանյանը հավաքվածներին ասել է, որ հեղաշրջումը հնարավոր է միայն զինված եղանակով, ինքը հարցրել է, թե եթե ցանկանա մասնակցել այդ ծրագրին, ինչ պետք է անի, Արթուրն ասել է, որ ժամանակին կիմանա: Այլ բան իր ներկայությամբ չեն խոսվել: Հաջորդ օրը զանգահարել է Ապարին և ասել, որ դա հիմարություն է և գործ չունենա Արթուրի հետ, սակայն Ապարը չի ընդունել իր ասածը: Հետո արդեն իմացել է Նորքի տան ձերբակալությունների մասին…»:
Ա.Մարտիրոսյանը 12.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Պնդել է նախկինում տրված ցուցմունքը և հայտնել, որ իր ներկայությամբ խոսք չի եղել նախագահի ինքաթիռը նռնականետով խփելու մաիսն, հակառակ դեպքում ինքը կասեր, որ դա հնարավոր չէ, քանի որ նռնականետը 250 մետրից հեռու չի խփում…»:
Ա.Մարտիրոսյանը 15.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Քննությանն է ներկայացրել փաստաթղթերը՝ իր բնութագրերի, պարգևների և հաշմանդամության վերաբերյալ…»:
Ա.Մարտիրոսյանը 12.01.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Ոչինչ չի ավելացրել, ներկայացրել է անչափահաս որդու՝ Արմենակ Մարտիոսյանի ծննդյան վկայականի պատճենը և մոր՝ Սիլվա Բաբայանի կենսաթոշակի վկայականի պատճենը…»:
/տես՝ հատոր 8 գ.թ. 81-82, 92-94, hատոր 9 գ.թ. 26, hատոր 12 գ.թ. 12-15, դատական նիստի արձանագրությունը/
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո Ա.Մարտիրոսյանը հայտնել է, որ հանդիպումների ժամանակ չի մտաբերում Արթուր Վարդանյանն ասած լինի կոնկրետ զինված հեղաշրջում անելու վերաբեյալ: Այդ ժամանակահատվածում շատ են եղել նման բնույթի խոսակցություններ, այդ պատճառով չի մտաբերում, թե կոնկրետ Արթուր Վարդանյանն ինչ է ասել:
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Թիվ 58216515 քրեական գործով մեղադրյալ հանդիսացած Լիլիթ Պավելի Թորոսյանը դատարանում հրաժարվել է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի հիմքով դատարանում հրապարակվել են Լիլիթ Պավելի Թորոսյանի նախաքննական ցուցմունքները:
Լ.Թորոսյանը 25.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ հարցաքննվելիս`
«…Հրաժարվել է ցուցմունք տալ…»:
Լ.Թորոսյանը 26.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս`
«…Որևէ կապ չունի նշված հանցավոր խմբի հետ, սակայն ճանաչում է Արթուր Վարդանյանին, ում հետ ծանոթացել է մոտ մեկ տարի առաջ՝ Քեսաբի ազատագրումից ամիսներ անց՝ համացանցի միջոցով: Այդ ժամանակ Քեսաբի դեպքերի հետ կապված լրագրողական նյութեր է պատրաստել և իրեն խորհուրդ են տվել հարցազրույց ացկացնել Արթուր Վարդանյանի հետ: Ծանոթությունը կայացել է «ֆեյսբուքի» միջոցով, հետագայում Արթուրն իրեն է փոխանցել հեռախոսահամարը, պայմանավորվել են և «Սկայպի» միջոցով հարցազրույց վարել Քեսաբի ազատագրման մասին: Արդյունքում ձևավորվել է որոշակի մտերմություն և սկսել են ավելի հաճախ հանդիպել, շփվել սոցցանցով: Արթուր Վարդանյանի՝ Հայաստան գալուց հետո, ինքը նրան հրավիրել է Գյումրիում գտնվող իրենց ռադիոկայան և ևս 2 հարցազրուց վերցրել: Դրանից հետո Արթուր Վարդանյանը պատմել է, որ ցանկանում է Հայաստանում գրանցել «Հայոց վահան» մարզամշակութային կազմակերպությունը: Կազմակերպությունը գրանցելուց հետո Արթուր Վարդանյանն իր միջոցով ծանոթացել է Արցախի թեմի առաջնորդ Պարգև Սրբազանի հետ, Գուգարաց թեմի առաջնորդ Սեպուհ սրբազանի, «Ռադիո Մարիամի» տնօրեն Անտոն Թոթոնջյանի և այլ հոգևորականների հետ: Իր և Արթուրի շփումները կրել են պարզ ընկերական բնույթ, համացանցով և հեռախոսով խոսել են տարբեր թեմաներից: Որևէ անօրինական գործողություն նրա կողմից չի նկատել, տեղյակ է, որ ՀՀ ՊՆ-ի հետ համագործակցության շրջանակներում Արթուրը պատրաստվում էր մեկնել Սիրիա և իրականացնել հայ համայնքի պաշտպանությունը: Չգիտի, թե Երևանում որտեղ է բնակվել Արթուրը, ինքը միայն հյուրընկալվել է նրա կնոջ հայրական տանը, որը գտնվել է Երևանի Արցախի փողոցում: Որքանով որ հասկացել է՝ Արթուրն այդ տանը չի բնակվել: Անտոն Դիկրան Թոթոնջյանին ճանաչում է 2002-2003 թվականից, երբ նա Արևիկ գյուղում նշանակվել է քահանա: 2010 թվականին Հայր Անտոնն իրեն հրավիրել է աշխատելու «Նարեկ» բարեգործական հիմնադրամում՝ որպես լրագրող աշխատելու համար, քանի որ կազմակերպությունն ուներ հրատարակվող թերթ, և ինքը նյութեր էր նախապատրաստում դրա համար: Դրանից հետո՝ 2012 թվականին, երբ Հայաստանում հիմնադրվել է «Ռադիո Մարիամ» մշակութային հիմնադրամը, և հայր Անտոնը նշանակվել է ռադիոյի գլխավոր խմբագիր, իսկ ինքը նրա առաջարկով տեղափոխվել է ռադիոյում աշխատանքի: Ռադիոյում հարցազրույց տված բոլոր անձինք, այդ թվում՝ Արթուր Վարդանյանը, հարցազրույցից առաջ ծանոթացել և զրուցել են Անտոն Թոթոնջյանի հետ: Ինքը որևէ տեղեկություն չի ունեցել Նորքում տուն վարձակալելու մասին, այդ մասին Արթուրն իրեն բան չի ասել: Երբևէ զենք չի տեսել Արթուր Վարդանյանի մոտ, տեղյակ չէ՝ նա զինամթերք ձեռք է բերել, թե` ոչ…»:
Լ.Թորոսյանը 27.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս`
«… Արթուր Վարդանյանն իրեն որևէ անգամ իր հանցավոր մտադրությունների մասին չի տեղեկացրել, ուստի ինքը չէր կարող ներգրավված լինել դրանցում: Իր և Արթուրի շփման մանրամասները ներկայացրել է նախորդ ցուցմունքում: Իրեն առաջադրված մեղադրանքը չի ընդունել…»:
Լ.Թորոսյանը 02.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս`
«…Արթուր Վարդանյանն իրեն երբեք չի պատմել իր հանցավոր մտադրությունների մասին, 2014 թվականի փետրվարին գնացել է Բեյրութ՝ ռադիոկայանի գործերով, բայց անտեղ Արթուր Վարդանյանին չի հանդիպել: Հանդիպել է հոգևորականների, լրագրողների և հայ համայնքի ներկայացուցիչների հետ, հարցազրույց է ունեցել տիկին Սիլվայի հետ, ով հայ-արաբական միջազգային իրավաբանական խորհրդի անդամ էր: Հավելել է, որ Արթուր Վարդանյանը երբևէ չի դիմել իրեն՝ տեքստեր պատրաստելու համար…»:
Լ.Թորոսյանը 16.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս`
«…Իր կողմից օգտագործվող համակարգիչներում հայտնաբերված 2 ձայնագրություններից մեկը Վահան Շիրխանյանի և Արթուր Վարդանյանի խոսակցությունն է, երկրորդը՝ Արթուր Վարդանյանի և Պարգև սրբազանի: Առաջին զրույցը տեղի է ունեցել 2015 թվականի օգոստոս ամսին, Պարոնյան 18 հասցեում գտնվող Վահան Շիրխանյանի բնակարանում: Երկրորդը՝ 2015 թվականի հոկտեմբերին՝ Պարգև սրբազանի առաջնորդարանի շենքում: Առաջինն արվել է Արթուր Վարդանյանի նախաձեռնությամբ, երկրորդը՝ Վարդանյանի իմացությամբ…»:
Լ.Թորոսյանը 25.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս`
«… 2015թ-ի սեպտեմբեր կամ հոկտեմբեր ամսին Մոսկվայից վերադառնալիս Արթուրն իրեն պատմել է, որ Մոսկվայում հանդիպել է հեղինակություն համարվող Հակոբ Յուզբաշովի հետ: Բացի այդ, Արթուրն ասել է, որ կապեր ունի «Հըզբոլահ» շարժման առաջնորդի հետ, ինչպես նաև սերտ հարաբերություններ ունի «ԱՍԱԼԱ» շարժման հետ և իրենք համագործակցության պայմանավորվածություն ունեն: Վերջինս ասել է, որ համագործակցում է ՀՀ պաշտպանության նախարարության հետ, և նախարարության խնդրանքով Եվրոպայի տարբեր երկրներից մարդիկ է հավաքագրում և որպես լրտես գործուղում Ադրբեջան: Նախքան ձերբակալվելն իրեն պատմել է, որ «Հայոց վահանը» պաշտոնապես շուտով համագործակցելու է ՀՀ ՊՆ հետ, իսկ պաշտպանության նախարարի հետ նա հանդիպելու էր «Սպաների միություն» ՀԿ հիմնադիր ժողովին: Արթուրն իրեն ծանոթացրել է Գառնիկ Մարգարյանի հետ: «Ռադիո Մարիամ» ստուդիայի հոգևոր ղեկավար Հայր Անտոնը ցանկանում էր կայքէջ պատրաստել, որում պետք է հրապարակվեին հայ պաշտոնյաների, հատկապես պատգամավորների ունեցվածքի, եկամուտների և տնտեսական գործունեության վերաբերյալ տեղեկություններ, այդ նպատակով իրեն հանձնարարել է տեղեկություններ փնտրել և հավաքել պատգամավորների վերաբերյալ: Ինքը հնարավորինս լրատվական և պաշտոնական կայքերից որոնել և գտել է համապատասխան տեղեկություններ: Հետո այդ մասին պատմել է Արթուրին և հարցրել, թե ումից կարելի է այդպիսի տեղեկություններ ստանալ, և նա ասել է, որ կա այդպիսի մարդ, ում հետ կծանոթացնի: 2015թ-ի սեպտեմբեր կամ հոկտեմբեր ամսին Երևան քաղաքի Մոսկվա կինոթատրոնի շենքի ներսում գտնվող «Ջազվե» սրճարանում հանդիպել է Գառնիկ Մարգարյանին: Արթուրը Գառնիկին ասել է, որ ինքը վստահելի մարդ է, և ինչ տեղեկություն որ ունի, կարող է հանգիստ տրամադրել: Գառնիկ Մարգարյանը հասցե է տվել, և ինքը Արթուրի հետ գնացել է ՀՀ Կոտայքի մարզի Եղվարդ քաղաքում գտնվող նրա առանձնատուն: Գառնիկ Մարգարյանն իրեն է տվել տպագիր տարբեր կայքերից հավաքված նյութեր՝ տարբեր պաշտոնյաների ունեցվածքների և տնտեսական գործունեության վերաբերյալ, որոնք ինքը տարել է Գյումրի և տվել Հայր Անտոնին: Եղվարդից վերադարձի ճանապարհին Արթուրն իրեն ասել է, որ հաճախ են այդ տանր հանդիպումներ կազմակերպում ազատամարտիկների հետ: Դրանից հետո, նոյեմբեր ամսին ևս երկու անգամ հանդիպել է Գառնիկ Մարգարյանի հետ, և դարձյալ նա նման բնույթի տեղեկություններ է տվել իրեն: 2 անգամ Արթուրի հետ գնացել է նաև Վահան Շիրխանյանի տուն: Իր հիշելով Արթուրը ցանկանում էր հանդիպում ունենալ ՀՀ պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանի հետ և Շիրխանյանին խնդրում էր դա կազմակերպել, իսկ վերջինս էլ խոստացել էր այդ ուղղությամբ զբաղվել: Իր մասնակցությամբ Շիրխանյանի և Արթուրի առաջին հանդիպման ժամանակ Շիրխանյանն Արթուրին խորհուրդներ է տվել, մասնավորապես ասել է, որ եթե ինչ-որ բան պետք է ձեռնարկի, ապա դա պետք է անի սեպտեմբեր կամ հոկտեմբեր ամսին: Երկրորդ հանդիպմանը Արթուրն ու Շիրխանյանն ավելի կոնկրետ են խոսել և խոսակցության ձայնագրությունը կա: Արթուր Վարդանյանը հեղաշրջման նպատակ ունեցել է, ինչի մասին ինքն իմացել է Շիրխանյանի հետ հանդիպման ժամանակ: Իրավապահներին չի դիմել, քանի որ նախ ստույգ որևէ գործողության և քայլի ականատես չի եղել, և բացի այդ, տարբեր առիթներով Արթուրն իրեն զգուշացրել է, որ տեսածի և լսածի մասին որևէ մեկին չասի, հակառակ դեպքում դա իրեն չի ներվի: Հավելել է, որ երբևէ ներկա չի գտնվել նրա համախոհների հետ հանդիպման ժամանակ: Արթուրն ասել է նաև, որ «Երրորդմասցի Լյովիկի» շրջապատի հետ է մտերիմ…»:
Լ.Թորոսյանը 15.01.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս`
«…2015թ. սեպտեմբերի 25-ին Գյումրի քաղաքի Ղութանյան 83 հասցեում գտնվող ռադիոյի շենքում աշխատանքային օրվա ավարտից հետո Անտոն Թոթոնջյանի իմացությամբ հանդիպել է Արթուր Վարդանյանին, Սիլվային, Միշել Դավուդյանին: Խոսակցության ժամանակ Արթուր Վարդանյանն ասել է, որ զորավարժություններ է սկսել Սպիտակի իրենց գյուղում, հավելել է, որ շուտով պատմությունը փոխվելու է և մարդիկ սկսելու են ավելի լավ ապրել: Զինված հեղաշրջման մասին իր ներկայությամբ ոչինչ չի ասվել: Ինքը կարծել է, որ խումբը Սիրիա մեկնելու համար է պատրաստվում: Հեղաշրջման ծրագրի մասին տեղեկացել է Արթուր Վարդանյանի և Վահան Շիրխանյանի խոսակցություինից, որի ձայնագրությունը ներկայացրել է: Դրանից հետո Ա. Վարդանյանը ասել է, որ մոռանա իր տեսածն ու լսածը` այնլապես` կասի իր՝ քրեական միջավայրում հեղինակություն վայելող եղբորը…»:
Լ.Թորոսյանը 08.09.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս`
«…Իրեն ներկայացվող ուղերձում, որտեղ Արթուրը խոսում է հեղափոխության մասին, ինքը տեղյակ չի եղել, միայն նշել է, որ 2015 թվականի հոկտեմբեր-նոյեմբեր ամիսներին հայր Անտոնը իրեն կանչել է և ասել, որ որոշ նյութ ունի տեսաձայնագրելու և իրենից պահանջել է տեսախցիկը միացնել գրասենյակում, որից հետո ինքը դուրս է եկել այնտեղից: Այդ ժամանակ Արթուրը նստած է եղել Անտոնի աշխատասենյակում՝ նրա աթոռին, որը հստակ երևում է տեսաձայնագրության մեջ, սակայն առկա «Հայոց վահան» ՀԿ դրոշը Անտոնին պատկանող գրասենյակում տեսախցիկը իր կողմից միացնելու ժամանակ առկա չի եղել: Աշխատասենյակում իր գտնվելու ժամանակահատվածում Արթուրը և Անտոնը ոչ մի խոսակցություն չեն ունցել նշված տեսաձայնագրության մասին, ոչ մի խոսակցություն չի եղել հեղափոխության մասին և իրեն որևէ կերպ չեն տեղեկացրել ձայնագրվելիք նյութի մասին: Անտոնը, որոշ ժամանակ անց իր ետևից նույնպես դուրս է եկել: Արթուրը մոտ 15-20 րոպե անց դուրս է եկել և ասել, որ ավարտել է և կարող է անջատել տեսախցիկը: Ինքը նրանց չի հարցրել, թե ինչի համար է անհրաժեշտ եղել տեսախցիկը և ինչ են նկարահանում: Ներկայացված փաստաթղթում, որտեղ առկա է խմբում ընդգրկված անձանց տվյալները, հայտնել է, որ Գևորգ Ջնդոյանին ճանաչում է դեռևս ուսանողական տարիներից, նրա լրագրության բաժնում է սովորել և մասնագիտական նյութերի առումով օգնել է նրան: Գևորգի հետ իրեն ծանոթացրել է հայր Անտոնը, երբ Գևորգը 10-րդ դասարան էր և պետք է լրագրող դառնար, իսկ ինքը այդ ժամանակ արդեն ուսանող էր: Գևորգը շատ սիրված է Անտոնի կողմից, քանի որ Անտոնը տվյալ համայնքի հոգևոր հովիվն էր: Ինքը տեղյակ չի եղել որ նա ընդգրկված է եղել այդ խմբի մեջ, նրան Արթուրի հետ չի չի տեսել և չի իմացել: Նելլիին տեսել է 2 անգամ, Արթուրը նրան բերել է ռադիոկայան և վերջին անգամ տեսել է, երբ գնացել են ԼՂՀ՝ Պարգև Սրբազանի մոտ և այդ ժամանակ էլ տեսել է նաև Ասյային, ծանոթացել է նրանց հետ, քանի որ նույն մեքենայի մեջ են եղել: Հակոբ Հակոբյանին գիտի երկար տարիներ, քանի որ նա բնակվում է Գյումրիում և վարում է տաքսի, իսկ ինքը նրա ծառայություններից շատ է օգտվել: Երբ պետք է ԼՂՀ գնար հարցազրույցի, իրեն տաքսի է պետք եղել, հայր Անտոնի խորհրդով զանգահարել է Հակոբին, քանի որ Հակոբի տղան ծառայում էր ԼՂՀ-ում, որպեսզի նա նույնպես գար երեխային տեսնելու: Իր զանգահարելուց հետո Հակոբը մոտեցել է իրեն և Արթուրին, և այդ ժամանակ է Արթուրը ծանոթացել Հակոբի հետ և հետագայում օգտվել է նրա ծառայություններից: Ինքը տեղյակ չէ, թե Հակոբը խմբում ընդգրկված եղել է, թե` ոչ: Իրեն Սրբուհու հետ ծանոթացրել է Արթուրը 2015 թվականի հոկտեմբեր ամսին, Գյումրիում Անտոնը հայտնել է, որ ցանկանում է ինտերնետային կայքէջ բացել, այնտեղ տեղադրել բոլոր իր կողմից հավաքված նյութերը, որոնք վերաբերում են իշխանավորների ունեցվածքներին, հայտարարագրված գումարներին: Այդ ժամանակ խոսակցությանը ներկա են եղել Արթուրը, նրա ծանոթ Սիլվան, Անտոնը և ինքը: Արթուրն ասել է, որ ունի լավ ծանոթ, ում վրա 4 տարի աշխատել է, սարքել իր ուզած մարդը և ինչ տեղեկատվություն պետք եղել է՝ նա հավաքել և տվել է: Արթուրն ասել է, որ այդ աղջիկը` Սրբուհի Այվազյանը կարող է իրեն այդ հարցում օգնել և տրամադրել իրեն հետաքրքրող նյութերը: Ինքը չի հիշում՝ Սրբուհու հետ Արթուրն է պայմանավորվել, թե ինքն է զանգել, պայմանավորվել է ք. Երևան «Մոսկվա» կինոթատրոնի մոտ, նա տրամադրել է կրիչ և հայտնել է, որ դրա վրա առկա են իշխանությունների ունեցվածքի վերաբերյալ նյութեր: Ինքն այն ուսումնասիրել է, սակայն իրեն անհրաժեշտ տեղեկատվություն դրանում չի եղել: Այժմ չի մտաբերում, թե ինչ տեղեկատվություն է եղել: Չի հիշում` դրանք պահել է, թե` ոչ: Ինքը նրա հետ հանդիպման ժամանակ պաշտոնատար անձանցից մեկ-երկու հոգու անուն է տվել, որից հետո նա բերել է տեղեկատվություն իր մատնանշած անձանց վերաբերյալ, սակայն ինքը դա չի օգտագործել, քանի որ ուսումնասիրել է, և դրանք նույնպես անհրաժեշտ չեն եղել: Ինքը տեղյակ չի եղել, թե նա խմբում ընդգրկված եղել է, թե` ոչ, քանի որ նրան երբեք չի տեսել և Արթուրից նրա մասին ոչինչ չի լսել: Ինքը չգիտի, թե Արթուրը Ա1+ կամ «Շանթ» հեռուստաընկիերություններում ծանոթ լրագրողներ ունի, թե` ոչ: Եթե նշված ուղերձը նկարահանվել է իր հայտնած ժամանակ, մասնավորապես երբ իրեն խնդրել են միացնել տեսախցիկը և դուրս գալ, ապա այդ ժամանակ այլ անձանց չի տեսել: Ուղերձը դիտելուց հետո ինքը վստահ չէ, որ այն նկարահանվել է իր նշված ժամանակ, քանի որ թե տեսախցիկը միացնելիս և թե այն անջատելիս սենյակում ինքը չի նկատել Արթուրի կազմակերպության դրոշը: «Սամսունգ» բջջային հեռախոսը, որի մեջ առկա է 055203330 հեռախոսահամարը պատկանում է իրեն, իսկ «Նոկիա» տեսակի հեռախոսը, բջջային հեռախոսաքարտը տվել է հայր Անտոնը, քանի որ այն «Վիվասել» է և ավելի էժան է խոսելը: Մնացած բոլոր հայտնաբերված և վերցված հեռախոսները պատկանում են իր ընտանիքի անդամներին: «PHILIPS» տեսակի ձայնագրիչը պատկանում է «Ռադիո Մարիամին», որը աշխատանքային նպատակով օգտագործում են բոլոր աշխատակիցները: Ինքը դա վերցրել է Արթուրի և Շիրխանյանի հանդիպումը ձայնագրելու համար, որի մասին տվել է մանրակրկիտ ցուցմունքներ: «DELL» տեսակի համակարգիչը և աշխատանքի վայրից վերցված համակարգիչը պատկանում են իրեն, որի մեջ առկա տեղեկությունները քրեական գործի համար նշանակություն ունեցող տվյալները իր կողմից տրամադրվել են: Իր ներկայությամբ բոլոր իրեն պատկանող իրերը զննվել են և ինքը տվել է համապատասխան բացատրություններ: Ինքը չի հայտնել Արթուրի և Անտոնի մասին, քանի որ վախեցել է և այդ հանգամանքների մասին տվել է մանրակրկիտ ցուցմունքներ: Բացի այդ նշել է, որ Արթուր Վարդանյանի և Վահան Շիրխանյանի ու Արթուրի և Պարգևի միջև կայացած խոսակցությունները ինքն է ձայնագրել, այնուհետև Անտոնի խնդրանքով տվել է նրան, սակայն նրանցից գաղտնի ինքը պահել է իր մոտ՝ իր ապահովության համար: Իրավապահներին չի ասել, քանի որ չի կարևորել և վախեցել է…»:
Լ.Թորոսյանը 16.09.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս`
«…055203330 հեռախոսահամարը իր անձնական օգտագործման հեռախոսահամարն է եղել, իսկ 077015854 և 095810592 հեռախոսահմարները տվել է հայր Անտոնը: Ինչ վերաբերում է 099-70-70-93 հեռախոսահամարին, ապա դա ինքը չի օգտագործել, հնարավոր է ընտանիքի անդամներից մեկինը եղած լինի նախկինում…»:
/տես՝ հատոր 3 գ.թ.69, 78-79, 84-85, hատոր 6 գ.թ. 47, hատոր 9 գ.թ. 84-85, hատոր 11 գ.թ. 61-65, hատոր 12 գ.թ. 216-218, hատոր 32 գ.թ. 104-106, 296, դատական նիստի արձանագրությունը/
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո Լ.Թորոսյանը պնդել է նախաքննական ցուցմունքներն ամբողջությամբ և հրաժարվել է պատասխանել առաջադրված հացերին:
/տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Թիվ 58216515 քրեական գործով մեղադրյալ հանդիսացած Հովհաննես Շավարշի Բալաբանյանը հայտնել է, որ սույն գործով անցնող անձանցից ճանաչում է Էդվարդ Ներսիսյանին, ում հետ ծանոթացել է 2015 թվականին` Սողոմոն Քոչարյանի թաղման ժամանակ: Ճանաչել է նաև Ավետին, Նելլիին, կարծել է վերջինս Արթուրի կնոջ քույրն է, քանի որ առանձնատանը Նելլիին տեսել է խոհանոցային աշխատանքներ կատարելիս, իր մոտ ձևավորվել է այդ կարծիքը: Քանի որ այդ առանձնատանն եղել է ընտանեկան մթնոլորտ, կարծել է ընտանիքի անդամներ են: Քանի որ Ապարն իմացել է, որ ինքն աշխատանք է փնտրում, հուղարկավորությունից որոշ ժամանակ անց զանգահարել է իրեն և ասել, որ մի լավ տղա կա, եկել է Իսպանիայից, հնարավոր է աշխատանքի պահով կարողանա իրեն օգնել: Հետո իմացել է, որ այդ անձնավորությունն Արթուր Վարդանյանն է: Ինքը մասնագիտությամբ հացթուխ է, քանի որ առողջական խնդիրներ ուներ` շաքարային դիաբետ, առողջական վիճակը պատճառով չէր կարողանում հացթուխ աշխատել, հիմնականում այլ աշխատնք է փնտրել, մասնավորապես` պահակի: Նույնիսկ Ա. Վարդանյանի հետ ծանոթանալուց հետո ինքն այդ ժամանակահատվածում շարունակել է աշխատանք փնտրել: Իր ներկայությամբ որևէ հարցեր չեն քննարկվել, զուտ ընտանեկան, աշխատանքային: Քանի որ ինքը Փարաքար գյուղից է, Արթուրն իրեն օդանավակայանի հետ կապված հարցեր է տվել` «Զվարթնոց» օդանավակայանից ինքնաթիռն որ գյուղի վրայով է բարձրություն հավաքում, օդանավերն որտեղ են կանգնում, նմանատիպ այլ հարցեր, ինքը մտածել է, որ նոր է եկել Հայաստան, ուղղակի հետաքրքիր է: Նորքի առանձնատանն ինքն եղել է 2 անգամ: Իրեն մեկ անգամ սև համազգեստ են տվել հագնելու, ինքը կարծել է, որ իրեն պահակի աշխատանք են առաջարկելու: Այն անձանց, ում տեսել է Նորքի առանձատանը, մտածել է, որ Ա. Վարդանյանի ընկերներն են: Որոշ ժամանակ անց եկել են իրավապահ մարմնի աշխատակիցները և ձերբակալել իրեն, հետո կալանավորել: Մեղադրողի կողմից Հարություն Սարիբեկյանին մատնացույց անելուց հետո Հ. Բալաբանյանը հայտնել է, որ վերջինիս դեմքը ծանոթ է, սակայն չի կարողանում հիշել, թե որտեղ է տեսել:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի հիմքով դատարանում հրապարակվել են Հովհաննես Բալաբանյանի նախաքննական ցուցմունքները:
Հ. Բալաբանյանը 27.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Աշխատել է ՌԴ Մոսկվա քաղաքում` որպես հացթուխ: Հայաստան է վերադարձել թվականի սեպտեմբերի 14-ին: Եռաբլուր պանթեոնում, 2015 թվականի նոյեմբերի կեսերին, Սողոմոն Քոչարյանի թաղման արարողության ժամանակ, պատահական ծանոթացել է Էդվարդ Ներսիսյանի հետ, որի մականունը «Ապար» է: Խոսակցության ժամանակ Էդվարդ Ներսիսյանը, տեղեկանալով, որ ինքն աշխատանք է փնտրում, առաջարկել է հետագայում հանդիպել աշխատանքի համար և փոխանակվել են հեռախոսահամարներով: 2015 թվականի նոյեմբերի 22-ին, Օպերայի հարակից տարածքում հանդիպել է Էդվարդ Ներսիսյանի հետ, ով Նելլիի Մինասյանի միջոցով իրեն տարել է Նորքի առանձնատուն: Նորքի առանձնատանը ծանոթացել է Արթուր Վարդանյանի հետ, վերջինս հետաքրքրվել է իր ընտանեկան դրությամբ, աշխատանքային և զինվորական պատրաստավածությունից, որից հետո պահանջել է անձնագրի պատճենը և տվել է իր հեռախոսահամարը: Մի քանի օրից, իր հիշելով նոյեմբերի 24-ին, իրեն է զանգահարել Ավետիս Բարեյանը և իր տանից՝ Փարաքար գյուղից, տարել է Նորքի առանձնատուն: Ա. Վարդանյանը իրեն հարցեր է տվել, թե «Զվարթնոց» օդանավակայանից ինքնաթիռն որ գյուղի վրայով է բարձրություն հավաքում, օդանավերն որտեղ են կանգնում, որից հետո Ա. Վարդանյանի ցուցումով տանը գտնվող անձանցից մեկի հետ ինքը գնացել է զինվորական սև համազգեստ փորձելու: Ա. Վարդանյանը իրեն չի հայտնել, թե այդ հարդերձանքը ինչ նպատակով է փորձում և կոնկրետ ինչ աշխատանք է իրեն առաջարկելու: Այդ խոսակցությանը ներկա գտնվածներից ոչ մեկին չի ճանաչել, բացի Արթուր Վարդանյանից, սակայն նույն խոսակցության ժամանակ այդ պահին տեղեկացել է, որ խոսակցության մասնակցողների մեկի անունը Հարութ է: Համազգեստը փորձելուց հետո, երբ Ա. Բարեյանը իրեն բերել է նաև զինվորական կոշիկները, ինքը հայտնել է, որ տառապում է շաքարային դիաբետով: Այդ հայտնելուց հետո Ա. Վարդանյանը և մյուսները զարմացած հայացքներով նայել են իրեն, որից հետո Ա. Վարդանյանը կարգադրել է հանել համազգեստը և մնալ տանը, մյուս անձանց հետ ծանոթանալու համար, սակայն ինքը մերժել է և իրեն «Մերսեդես» մոդելի սև գույնի ավտոմեքենայով տարել են տուն: Իր ներկայությամբ ինքնաթիռը խոցելու որևէ կոնկրետ գործողության մասին չի խոսվել, ինքը որևէ դերակատարություն չէր ունենա այդ գործողություններում: Հնարավոր է նման խոսակցություն տեղի ունեցած լինի, սակայն ինքը չի լսել և միգուցե այդ պահին համազգեստն է փոխելուց եղել…»:
Հ. Բալաբանյանի 28.11.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ տված ցուցմունքն այն մասին, որ`
«…Իրեն առաջադրված մեղադրանքը չի ընդունում, Արթուր Վարդանյանի հանցավոր ծրագրերի մասին չի իմացել, ոչ մի հանցավոր արարք չի կատարել…»:
Հ. Բալաբանյանի 04.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ տված ցուցմունքն այն մասին, որ`
«…Երբ Ավետիքի հետ 2-րդ անգամ գնացել է Նորքի տուն և հանդիպել Արթուրին, նրա հետ են եղել 3 անձ, որոնցից մեկի անունը եղել է Հարութ, իսկ մյուսների անունները չի հիշում: Երբ մոտեցել է այդ անձանց և ողջունել, նրանք դադարեցրել են խոսակցությունը: Արթուրը միանգամից իրեն հարցրել է, թե ինչ չափի հագուստ և կոշիկ է հագնում: Ինքը պատասխանել է, որից հետո Արթուրն իրեն տվել է սև գույնի համազգեստ և խնդրել այն փորձել՝ չափն ավելի կոնկրետ ճշտելու համար: Այդ տղամարդկանցից մեկն իրեն հարցրել է, թե արդյոք ինքը Փարաքար գյուղից է, և արդյոք ինքնաթիռները «Կառգո» համալիրի մոտից են արագություն հավաքում դեպի թռիչք: Ինքը պատասխանել է՝ այո: Այդ տղամարդն իրեն հարցրել է՝ ինքնաթիռն արագություն հավաքելուց և թռչելուց հետո Արևաշատ գյուղի վրայով է անցնում: Ինքը դարձյալ պատասխանել է՝ այո: Հետո փորձել է համազգեստը, և Արթուրն ասել է, թե այն նորմալ չափի է: Հետո ինքն Արթուր Վարդանյանին ասել է, որ շաքարային դիաբետ ունի, ինչպես կարող է պահակ աշխատել: Արթուրն ասել է, որ շտապում է, գործեր ունի և առաջարկել է մնալ տանը՝ ծանոթանալու խմբի մյուս անդամների հետ, սակայն ինքը մերժել է, և Ավոն իրեն տարել է տուն…»:
Հ. Բալաբանյանի 11.03.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ տված ցուցմունքն այն մասին, որ`
«…Ինքը տեղյակ չի եղել, որ Արթուր Վարդանյանի խումբը հանցավոր խումբ է, իսկ Արթուրի հետ ծանոթացել է Ապարի միջոցով: Արթուրի հետ ծանոթանալուց հետո ճանաչել է Ավետին, Ապարին և Տիգրանին: Ինքը տեղյակ չէ, թե նրանք ինչ դերակատարություն են ունեցել այդ խմբում: Տեղյակ չէ, թե ում էր պատկանում «Մերսեդես» սև գույնի 001 պ/հ ավտոմեքենան, և չի կարող նկարագրել, թե ինչ տեսք ուներ ավտոմեքենայի վարորդը, ով իրեն տարել է տուն: Տեղյակ չէ նաև, թե այդ 4 ազամարտիկները, որոնք Նորքի տանն են եղել, ովքեր են եղել: Չի ճանաչում այն աղջկան, ով առաջին անգամ Օպերայի մոտից Նորքի տուն գնալուց իրեն ասել է, որ անհրաժեշտ է անջատել բջջային հեռախոսը: Այդ աղջկան իրեն Ապարն է ցույց տվել և ասել է, որ հետևի նրան, նստել է սև «Մերսեդես» 001 պ/հ ավտոմեքենան և գնացել Նորքի տուն: Հաստատել է, որ տառապում է շաքարային դիաբետով և կարող է ներկայացնել դրա վերաբերյալ բժշկական փաստաթղթերի պատճեներ…»:
Հովհաննես Բալաբանյանը վերը նշված իր ցուցմունքը պնդել է Տիգրան Բոյաջյանի (Հատոր 20 գ.թ 64-66) և Ավետիս Բարեյանի (Հատոր 20 գ.թ. 67-69) հետ առերես հարցաքննության ժամանակ։
(Տես` հատոր 3 գ.թ 143-145, 155, հատոր 20 գ.թ. 70-71, դատակա նիստի արձանագրությունը):
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո Հ.Բալաբանյանը պնդել է նախաքննական ցուցմունքներն ամբողջությամբ:
/Տես՝ դատական նիստի արձանագրությունը/
Բացի վերոգրյալից, դատարանում հետազոտվել և ուսումնասիրվել են ներքոհիշյալ ապացույցներն ու գործին վերաբերելի փաստաթղթերը.
Թիվ 58216515 քրեական գործով մեղադրյալ հանդիսացած Ստեփան Գուրգենի Չիլինգարյանի 24.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ տված ցուցմունքն այն մասին, որ`
«…Աշխատել է Գյումրիի օդակայանում՝ որպես ավիացիոն անվտանգության ծառայության պատասխանատու, 2015 թվականի դեկտեմբերի սկզբին դիմում է գրել աշխատանքից ազատվելու մասին, քանի որ հայրը՝ Գուրգենը, վատառողջ է եղել, ցանկացել է հորը խնամել: Իր պապը՝ Ստեփան Չիլինգարյանը, մահացել է 1996 թվականին, որից հետո 2002 թվականին նրա եղբայր Կարապետը մահանալուց առաջ իրեն ասել է, որ պապը, մինչև մահանալը զենքեր է ունեցել և պահել է դրանք տան նկուղում, որտեղ ինքը բնակվում է: Այնուհետև ինքը նկուղում փնտրել և գտել է երկու 7.62մմ տրամաչափի ԱԿ տեսակի ինքնաձիգներ՝ տեղադրված սև պայուսակի մեջ, ինչպես նաև դրանց փամփշտակալներն առաձին դրված պայուսակում՝ թվով 6 կամ 7 հատ: Դրանք լիցքավորված էին փամփուշտներով, մոտ 150 փամփուշտ: Այդ սև պայուսակի կողքին գտել է նաև մեկ պարկ, որում եղել է մեկ հատ 7.62 մմ տրամաչափի ԱԿ տեսակի ինքնաձիգ և մեկ հատ Մուխա անվանմամբ մեկանգամյա օգտագործման նռնականետ: Նշված պարկում առկա է եղել նաև 3 փամփշտակալ՝ իրենց փամփուշտներով: Դրանք այդ ժամանակ ուսումնասիրել է, սակայն չի փորձարկել, այդպես թողել է նկուղում՝ նույն վիճակով՝ որպես պապուց հիշատակ: Հայտնել է, որ ինքը՝ Անուշավան Ավետիսյանին ճանաչում է մանկուց, միասին բնակվել են նույն թաղամասում, գիտի, որ նա տաքսի մեքենա է վարում՝ Կիա մակնիշի, և տաքսիի անհրաժեշտության դեպքում, օգտվել է նրա ծառայություններից: 2015 թվականի հոկտեմբերի վերջին թե նոյեմբերի սկզբին, երբ հերթական անգամ օգտվել է նրա ծառայությունից, Անուշավանն իրեն հարցրել է, թե արդյոք պապից զենքեր և զինամթերք չի մնացել, քանի որ պապը Գյումրի քաղաքում հայտնի անձնավորություն է եղել և մտերիմ է եղել Վազգեն Սարգսյանի հետ: Անուշավանն ասել է իրեն, որ զենքեր գնել ցանկացող կա, որպեսզի դրանք տեղափոխեն Սիրիա և Քեսաբում տեղի ունեցող մարտական գործողությունների ժամանակ օգտագործեն: Ինքը շատ է զարմացել, թե ինչպես կարող էին այդ զենքերը տեղափոխել Սիրիա, ինչին Անուշավանը պատասխանել է, որ այդ հարցը պետական մակարդակով լուծված է, մնացել է միայն զենքերը գտնել և գնել: Քանի որ իրեն այդ ժամանակ գումար է անհրաժեշտ եղել, բացի այդ հավատալով, որ պետական մակարդակով է իրականացվելու դրանց տեղափոխումը և ինքը խնդիր չի ունենա այդ զենքերը վաճառելուց, Անուշավանին ասել է, որ ունի մեկ ինքնաձիգ և մեկ նռնականետ, որոնք կարող է վաճառել: Անուշավանն իրեն ասել է, որ եթե դրանք լինեն լավ վիճակում, ապա դրանցից յուրաքանչյուրի համար կվճարի 1500-ական ԱՄՆ դոլար գումար: Պայմանավորվելուց հետո, ինքը մի երկու օր անց զանգահարել է Անուշավանին, պայմանավորվել են հանդիպել` զենքերը վաճառելու նպատակով: Քանի որ Գյումրի քաղաքի ֆուտբոլի մարզադաշտը ոչ մարդաշատ տեղ է, իրենք պայմանավորվել են հանդիպել այնտեղ: Ինքը նկուղից վերցրել է մեկ ինքնաձիգով և մեկ նռնականետով պարկը՝ 3 փամփշատակալներն իրենց փամփուշտներով, պատահական տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է մարզադաշտ և այնտեղ հանդիպել Անուշավանին: Պարկը տվել է Անուշավանին, վերջինս խոստացել է ուսումնասիրել և տեղեկացնել, թե ցանկանում են արդյոք գնել դրանք, թե` ոչ: Բաժանվելուց հետո` մոտ 2-3 օր անց, իրեն զանգահարել է Անուշավանը և ասել, որ 2400 ԱՄՆ դոլար գումարով ցանկանում են գնել ինքնաձիգը և նռնականետը, քանի որ դրանք իրեն պետք չէին, և քանի որ իրեն գումար էր պետք՝ վարկերը և պարտքերը մարելու համար, համաձայնել է, և նույն օրը երեկոյան Անուշավանը հանդիպել և իրեն է փոխանցել 2400 ԱՄՆ դոլար: Տեսնելով, որ Անուշավանը չի ստում և այդ զենք գնելու առաջարկն իրական է, ինքը փորձել է մյուս երկու ինքնաձիգներն էլ վաճառել, զանգահարել է Անուշավանին և առաջարկել դրանք: Կրկին փողոցից պատահական տաքսի է վերցրել և զենքերով պայուսակով գնացել նրա տուն: Հասնելով, զանգահարել է Անուշավանին, վերջինս դուրս է եկել տնից, քայլել իր խանութի ուղղությամբ և ճանապարհին նրան է տվել այդ պայուսակը և հայտնել, որ դրանում կա երկու հատ ինքնաձիգ և որքանով հիշում է՝ 6 թե 7 հատ փամփշտակալ՝ իրենց փամփուշտներով: Անուշավանին ասել է, որ ցանկանում է ևս 2400 ԱՄՆ դոլար՝ այդ երկու ինքնաձիգի համար, ինչին նա պատասխանել է, որ այդ զենքերը ցույց կտա ինչ-որ մարդկանց և գնի մասին կտեղեկացնի: Մոտ երկու օր անց իրեն զանգահարել է Անուշավանը և ասել, որ ինքնաձիգները լավ վիճակում չեն և դրանց համար կտա 2300 ԱՄՆ դոլար: Ինքը համաձայնել է, որից հետո նա տվել է այդ գումարը: Դրանից հետո զենքի մասին այլևս չեն զրուցել: Զենքի վաճառքի մասին բացի իրենից և Անուշավանից ոչ ոք չի իմացել: …»:
Ս. Չիլինգարյանի 25.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ տված ցուցմունքն այն մասին, որ`
«… Չի ընդունել իրեն առաջադրված մեղադրանքը, մեղքն ընդունել է միայն Անուշավանին զենք վաճառելու մասով: Չի իմացել Արթուր Վարդանյանի հանցավոր մտադրությունների մասին, իրեն վստահեցրել են, որ զենքը տեղափոխվելու է Սիրիա…»:
Ս. Չիլինգարյանի 19.04.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ տված ցուցմունքն այն մասին, որ`
«… Ներկայացված փորձագետի 07.04.2016թ. թիվ 3522-15 եզրակացությունը ուսումնասիրել և հայտնել է, որ ինքն Անուշավանին վաճառել է փորձագետի եզրակացության թիվ 7 պատկերված ԱԿՄ տեսակի և թիվ 18 նկարում պատկերված ԱԿՄ տեսակի ինքնաձիգը, որոնք ճանաչել է, քանի որ դրանց փողերի եզրերը կոտրված են, վաճառել է նույն եզրակացության մեջ թիվ 34 նկարում պատկերված /ներքևինը/ ԱԿ-74Ն տեսակի ինքնաձիգը, որը ճանաչել է, քանի որ բացակայում է ուսին գցելու համար նախատեսված ռեմենը, իսկ փողի եզրը կոտրված է: Այդ երեք ինքնաձիգներից բացի վաճառել է նաև մեկ հատ ՌՊԳ-18 տեսակի հակատանկային նռնականետ, որը պատկերված է թիվ 84 նկարում /ներքևինը/: Անուշավանին վաճառել է այդ երեք ինքնաձիգները, մեկ հատ ՌՊԳ-18 նռնականետը, մոտ 10 հատ փամփուշտակալներ՝ իրենց փամփուշտներով, սակայն կոնկրետ չի կարողացել եզրակացությամբ մատնանշել, թե որ փամփուշտակալներն ու փամուշտներն է ինքը վաճառել, միայն հիշել է, որ փամփուշտակալներից երեքն ամբողջությամբ դատարկ են եղել, իսկ մնացածը` ամբողջությամբ լիցքավորված…»:

Ս. Չիլինգարյանի 23.05.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ տված ցուցմունքն այն մասին, որ`
«…Հարություն Հովհաննիսյանին ճանաչում է մոտ 15 տարի, միասին աշխատել են Գյումրու օդանավակայանում, գտնվել են նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ, մտերիմ ընկերներ չեն եղել: Տեղյակ չի եղել, որ Հարություն Հովհաննիսյանը նույնպես զենքեր է վաճառել Անուշավանին: Հարություն Հովհաննիսյանը ևս տեղյակ չի եղել, որ ինքը նույնպես զենքեր է վաճառել Անուշավանին։ Ինքնը վերջինիս անգամ չի ասել, թե որտեղից իրեն այդ զենքերը: Կարծել է, որ դա այնպիսի հարց է, որ պետք չէ ինչ-որ մեկին պատմել, այդ իսկ պատճառով էլ գաղտնի է պահել: Խոսակցության ժամանակ Անուշավանը սակարկել է զենքերի գները, սակայն ինքն ասել է, որ զենքերն իրենը չեն, չի կարող էժանացնել, որպեսզի նա երկրորդ անգամ չփորձեր իրեն դիմել նման խնդրանքով: Հայտնել է, որ այդ զենքերը իրականում եղել են իրենը, ինչպես արդեն նշել է դրանք մնացել են պապից, սակայն ինքը Անուշավանին ասել է, որ դրանք իրենը չեն` հետագայում ավելորդ խոսակցություններից խուսափելու համար: Անուշավանին վաճառել է միայն պապից մնացած զենքերը: Որևէ մեկից չի փորձել զենքեր հայթայթել` Անուշավանին վաճառելու նպատակով…»:
Ս. Չիլինգարյանի 06.06.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ տված ցուցմունքն այն մասին, որ`
«…Անուշավանին վաճառել է փորձագետի 07.04.2016թ. թիվ 3522-15 եզրակացության մեջ թիվ 7 լուսանկարում պատկերված ԱԿՄ տեսակի և թիվ 18 լուսանկարում պատկերված ԱԿՄ տեսակի ինքնաձիգը: Նրան նաև վաճառել է ոչ թե եզրակացության մեջ թիվ 34 լուսանկարում պատկերված ԱԿ-74Ն տեսակի ինքնաձիգը, այլ` թիվ 15 լուսանկարում պատկերվածը: Հավելել է, որ այդ բոլոր զենքերը պատկանել են իր պապին, որոնց մասին իմացել է պապի եղբայր Կարապետից` 2001 թվականին, երբ արդեն պապը մահացել էր և ինքը ճշգրիտ չի կարող ասել, թե իր պապին այդ զենքերը որտեղից::Դրանք գտնվել են իրենց տան նկուղում…»:
/Տես՝ հատոր 10 գ. թ. 218-221, 231, հատոր 25 գ. թ. 188-189, հատոր 28 գ. թ. 148-149, հատոր 29 գ. թ. 37-38, դատական նիստի արձանագրությունը/
Թիվ 58216515 քրեական գործով մեղադրյալ հանդիսացած Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանի 04.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես կասկածյալ հրաժարվել է ցուցմունք տալ:
Թիվ 58216515 քրեական գործով մեղադրյալ հանդիսացած Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանի 05.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք չի տվել, համաձայն չի եղել իրեն առաջադրված մեղադրանքի հետ:

Թիվ 58216515 քրեական գործով մեղադրյալ հանդիսացած Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանի 14.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ հրաժարվել է ցուցունք տալ:

Թիվ 58216515 քրեական գործով մեղադրյալ հանդիսացած Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանի 04.03.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ տված ցուցմունքն այն մասին, որ`
«…Խաչիկ Ավետիսյանին ճանաչում է 1992-1993թթ. երբ միասին մասնակցել են Արցախի ազատմարտին: Խաչիկի հետ մտերմություն է սկսել անել վերջին 5-6 տարիների ընթացքում: 2015 թվականի հոկտեմբեր ամսին, կոնկրետ օրը չի հիշում, Խաչիկը հերթական հանդիպման ժամանակ իրեն հարցրել է, թե արդյոք կարող է ոչ որսորդական հրազեններ ճարել կռվին մասնակցած տղաներից, քանի որ քեսաբցիներ կան, ովքեր ցանկանում են գնել այդ զենքերը և ուղարկել Քեսաբ: Խաչիկ Ավետիսյանը իրենից հետաքրքրվել է, թե ինչ զենք և ռազմամթերք ունի իր մոտ մնացած կռվի տարիներից, պատասխանել է, որ ունի ինքնաձիգի փամփուշտներ, «Տրատիլ» տեսակի պայթուցիչներ, դրանց ճայթիչներ և այլ տեսակի ռազմամթերք, որոնք խուզարկությամբ հայտնաբերվել են իր բնակարանից, բացառությամբ «Տրատիլ» տեսակի պայթուցիչներից և դրանց ճայթիչներից, որոնք ինքը 2015 թվականի հոկտեմբերի կեսերին տվել է Խաչիկին՝ առանց որևէ գումարի: «Տրատիլ» տեսակի պայթուցիչները եղել են 4 կտորից, գործարանային վիճակում, որոնցից 2-ը՝ 100 գրամանոց, իսկ մյուս 2-ը՝ 200 գրամանոց, իսկ ճայթիչները եղել են 2 հատ, որոնք գործել են հոսանքով: Խաչիկ Ավետիսյանն իրեն տվել է մի բջջային հեռախոս՝ հեռախոսահամարով, որպեսզի իր հետ միայն այդ հեռախոսահամարով կապ հաստատի: Խաչիկի խնդրանքով սկսել է զենքեր գտնելու հարցով զբաղվել, սակայն ապարդյուն, քանի որ ոչ ոքի մոտ զենք չի մնացել: Խաչիկին ստել է, թե Վանաձորում զենքեր կան, որ պետք է գնա նայի: Վերջինս ասել է, որ ճանապարհածախսն իրենք կհոգան և մեքենա կուղարկեն: Սակայն իրականում ինքը նպատակ է ունեցել գնալ զինծառայող որդուն՝ Սիմոն Հովհաննիսյանին տեսակցելու: Հաջորդ օրն առավոտյան իրեն զանգահարել է Արթուր անունով մի տղա, ասել որ մեքենան կմոտենա և իրենց հետ կգա նաև մի տղամարդ: Վանաձորում ինքը մեքենայից իջել է ու մոտ 15-20 րոպե շրջել տարածքով, իբր գնացել է զենք նայելու, հետո վերադարձել ու ասել է, որ չկա ու խնդրել, որպեսզի գնան Նոյեմբերյան՝ որդուն տեսնելու: Այդ տաքսիով գնացել են որդու զորամասը, հանդիպել նրան, վերադարձի ճանապարհին ինքն իջել է Վանաձորում ու այդ օրը գիշերել քրոջ տանը, իսկ հաջորդ օրը տաքսիով վերադարձել Երևան: Հեռախոսազրույցի ժամանակ Խաչիկին առաջարկել է որսորդական ինքնաձիգներ ձեռք բերել՝ օրինական ճանապարհով: Այսպիսով, Խաչիկի խնդրանքով զենքեր չի ճարել ու իր օգնությամբ Խաչիկ Ավետիսյանը զենք չի գնել, սակայն ինքը նրան տվել է գործարանային վիճակում 4 հատ «Տրատիլ» տեսակի պայթուցիչ, իրենց էլեկտրոնային ճայթիչներով, առանց որևիցե շահ հետապնդելու: Խուզարկությամբ հայտնաբերված զենք-զինամթերքը 1994թ. հրադադարից հետո է իր հետ բերել ու պահել: Խաչիկին տրված «Տրատիլ» տեսակի պայթուցիչները նույնպես այդ ժամանակներից են մնացել: Զենք-զինամթերքը մինչ այդ չի հանձնել, քանի որ մտածել է, թե պատերազմը կարող է վերսկսվել, և այդ ժամանակ ինքը պետք է մասնակցի պատերազմին՝ իր մոտ եղած զինամթերքով: Ինքն անձամբ Արթուր Վարդանյանին չի տեսել ու չի ճանաչում, միայն շփվել է Խաչիկ Ավետիսյանի հետ և նրա խնդրանքով էլ տվել է պայթուցիչները: Ինքնաձիգներ հայթայթելու հարցով դիմել է մարտական ընկերներին, որոնց անունները հրաժարվել է նշել և խնդրել է դադարեցնել հարցաքննությունը…»:
Թիվ 58216515 քրեական գործով մեղադրյալ հանդիսացած Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանի 25.03.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ տված ցուցմունքն այն մասին, որ`
«…Վարորդը տեղյակ չի եղել, որ իրենք գնում են իբր զենք փնտրելու և ավտոմեքենայի մեջ ինքը Վաղինակ Ստեփանյանի և վարորդի հետ որևիցե թեմայով չի զրուցել: Արթուր Վարդանյանին նաձամբ չի ճանաչել, նրա բնակարաններում երբևիցե չի եղել վերջինիս կողմից կազմված խմբի անդամներից ճանաչում է Խաչիկ Ավետիսյանին, որին 2015 թվականի հոկտեմբեր ամսին Գումի շուկայի տարածքում փոխանցել է տրատիլնեը` պոլիէթիլային տոպրակով, որի ժամանակ իրենց հետ ոչ ոք չի եղել…»:
Թիվ 58216515 քրեական գործով մեղադրյալ հանդիսացած Մկրտիչ Սիմոնի Հովհաննիսյանի 16.09.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ տված ցուցմունքն այն մասին, որ`
«… Ծանոթանալով փորձագետի 07.04.2016թ, թիվ 3522 եզրակացության հետ կարող է ասել, որ ինքը միայն Խաչիկ Ավետիսյանին տվել է հետևյալը`
- 2 հատ տրոտիլային պայթաղյուս` գործարանային վիճակում, յուրաքանչյուրը՝ 400 գրամ չափով, որոնց լուսանկարները առկա են եզրակացության 69-րդ էջի 109-րդ նկարում,
- 1 հատ տրոտիլային պայթաղյուս գործարանային վիճակում՝ 200 գրամ չափով, որի լուսանկարը առկա է եզրակացության 69-րդ էջի 108-րդ նկարում,
- 1 հատ տրոտիլային պայթաղյուս, որի մի մասը պոկված վիճակում է եղել և ըստ փորձագետի եզրակացության այն կազմել է 161 գրամ և դրա լուսանկարը առկա է եզրակացության 69-րդ էջի 108-րդ նկարում,
- 2 հատ էլեկտրական ճայթիչները, որոնց լուսանկարները առկա են եզրակացության 75-րդ էջի 116-րդ նկարում:
Բացի վերը նշվածից, ուրիշ զենք և ռազմամթերք ինքը Խաչիկ Ավետիսյանին չի տվել: Խաչիկ Ավետիսյանին ինքը տվել է միայն 400 գրամ տրոտիլային պայթաղյուսը, սակայն զարթուցիչ և մարտկոց չի տվել և դրանցով պայթուցիկ չի պատրաստել նրանց համար:
Բացի վերը նշվածից, ինքը ուրիշ զենք և ռազմամթերք Խաչիկ Ավետիսյանին չի տվել: Խաչիկ Ավետիսյանին ինքը տվել է միայն 400 գրամ տրոտիլային պայթաղյուսը, զարթուցիչը և մարտկոցը չի տվել և դրանցով պայթուցիկ չի պատրաստել նրանց համար:
Մկրտիչ Հովհաննիսյանը վերը նշված իր ցուցմունքը պնդել է Վաղինակ Ստեփանյանի (Հատոր 2014 գ.թ 192) հետ առերես հարցաքննության ժամանակ։
(Տես` հատոր 6 գ.թ.150, 163, hատոր 8 գ.թ. 193, hատոր 20 գ.թ 42-43, hատոր 23 գ.թ.35, hատոր 32 գ.թ. 281, դատական նիստի արձանագրությունը)

Դատարանում հրապարակվել և հետազոտվել են ներքոհիշյալ ապացույցները և փաստաթղթերը`
Այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված` Ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, տուն 78 հասցեում գտնվող 25.10.2016թ. բնակելի տան վարձակալության պայմանագիրը, համաձայն որի՝
«…Վարձատու Շողիկ Հախվերդյանը վարձակալ Մարինե Կաթանյանին ժամանակավոր օգտագործման նպատակով տրամադրել է ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, տուն 78 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը։ Վարձակալման ժամկետը սահմանվել է 25.10.2015թ.-ից մինչև 25.11.2015թ.-ն։ Վարձակալը վարձակալված բնակարանի համար վճարում է ամսեկան 900 ԱՄՆ դոլար գումար։ Պայմանագիրը ստորագրված է վարձատու Շողիկ Հախվերդյանի (հեռ. 055 65-59-91, 096 04-39-09) և Մարինե Կաթանյանի (հեռ. 098 10-12-77, 055 10-12-89) անունից…»։
/տես՝ հատոր 1 գ.թ.273-276, դատական նիստի արձանագրությունը/
Այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված` ՀՀ ոստիկանության Լոռու մարզային վարչության Սպիտակի բաժնի 21.01.2016թ. թիվ 61/3-182 գրությամբ ուղարկված, 29.09.2015թ. որոշմամբ քրեական գործի հարուցումը՝ հանցագործության դեպքի բացակայության հիմքով մերժված նյութերը, համաձայն որի՝
«…2015թ. սեպտեմբերի 10-ին Մարատ Թադևոսյանը և Ավետիս Բարեյանը իրենց ընկերոջ՝ Արթուր Վարդանյանի հետ գնացել են վերջինիս ԼՄ Ծաղկաբեր գյուղում գտնվող հայրական տուն՝ իրենց հետ տանելով Մարատ Թադևոսյանի անվամբ օրինական գրանցված 12մմ տրամաչափի «ABN18948» համարի «ՏՕԶ-34 ԵՊ» մոդելի որսորդական հրացանը, որտեղից Մարատ Թադևոսյանը մեկնել է 19.09.2015թ.-ին, իսկ նշված որսորդական հրացանը թողել է Ավետիս Բարեյանի հսկողության ներքո։ Մարատ Թադևոսյանի կողմից ողորկափող որսորդական հրազեն պահելու կարգը խախտելու դեպքի հետևանքով վերջինի նկատմամբ 02.10.2015թ.-ին վարչական տույժ է կիրառվել՝ 20.000 ՀՀ դրամ…»։
/տես՝ հատոր 13 գ.թ. 158, հատոր 14 գ.թ. 1-48, դատական նիստի արձանագրությունը/
Այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված` ՀՀ ԱԱԾ օպերատիվ ստորաբաժանումների կողմից իրականացված «Արտաքին դիտում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման տեսագրությամբ «Verbatim» DVD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակը, որում առկա տեսագրություններից երևում է, թե ինչպես են Ասյա Մկրտչյանն ու Ավետիս Բարեյանը միասին շրջում են Երևանի Շարլ Ազնավուրի հրապարակում և Աբովյան փողոցում՝ ուսումնասիրելով շրջակա տարածքը, 2015թ. նոյեմբերի 13-ին ժամը 15։43-ին՝ Խաչիկ Ավետիսյանը ոտքով քայլելով անցնում է Արթուր Վարդանյանի կողմից վարձակալված՝ ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, 78 առանձնատան դիմացի մայթով՝ ուսումնասիրելով շրջակա վիճակը և այնուհետև մտնում նշված տուն, Արթուր Վարդանյանը դուրս է գալիս Երևան քաղաքի Աբովյան փողոցի «Մոսկվա» կինոթատրոնի շենքի մուտքից, իսկ նրանից անմիջապես հետո նույն մուտքից դուրս են գալիս Ավետիս Բարեյանը և Վաղինակ Ստեփանյանը, այդ ընթացքում նույն տարածքում է գտնվում Հրանտ Վարդանյանը, 2015թ. նոյեմբերի 22-ին՝ Հայկ Վարդանյանը և Հովհաննես Բալաբանյանը «Կարապի Լճի» հարակից տարածքում՝ Տերյան-Թումանյան փողոցների խաչմերուկի հատվածում ուսումնասիրում են շրջակա տարածքը, նույն օրը ժամը 17։01-ին՝ Կարեն Խաչատրյանը համակարգչով «Կարապի Լճի» տարածքում նկարահանում է շրջակայքը, որի ընթացքում նրան է մոտենում Աղասի Մարտիրոսյանը՝ ևս մեկ տղամարդու հետ, 2015թ. նոյեմբերի 24-ին՝ Արթուր Վարդանյանի կողմից վարձակալված՝ ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոց, 78 առանձնատանն է մոտենում Արման Հայրապետյանին պատկանող «Ֆոլկսվագեն գոլֆ» մակնիշի 88 DR 883 պ/հ ավտոմեքենան։
/տես՝ հատոր 6 գ.թ. 78, հատոր 32 գ.թ. 195-199, դատական նիստի արձանագրությունը/
Այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված` ՀՀ ԱԱԾ օպերատիվ ստորաբաժանումների կողմից իրականացված «Ներքին դիտում» օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման խոսակցության գաղտնալսմամբ թվով 1 լազերային սկավառակը, որում առկա տեսագրություններից երևում է, որ 2015թ. նոյեմբերի 13-ին Արթուր Վարդանյանը, Արա Պողոսյանը, Էդուարդ Ներսիսյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, գտնվելով Երևան «Կովկաս» ռեստորանում զրուցել են Հայաստանի վիճակի մասին այն դեպքում, եթե իրենց հաջողվեր հեղաշրջում իրականացնել։ Արթուր Վարդանյանը զրույցի ընթացքում ասել է, որ Արա Պողոսյանը պետք է մտածի ոստիկանության մասին, պաշտպանության նախարարությամբ զբաղվելու է անձամբ ինքը՝ Արցախյան պարտերազմի մասնակիցների հետ միասին, հեղաշրջումից հետո ռազմական արդյունաբերություն են ստեղծելու։ Բացի այդ, քննարկել են, թե պետական որ ոլորտներում ինչ մասնագետներ են պետք։
/տես՝ հատոր 1 գ.թ. 34-44, հատոր 32 գ.թ. 123-194, դատական նիստի արձանագրությունը/
Այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված` հեռախոսային խոսակցությունների գաղտնալսումները, մասնավորապես`
«1. Արթուր Վարդանյանի 093 14-01-62 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-722-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 4 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
2. Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-726-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 23 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
3. Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-707-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 28 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
4. Խաչիկ Ավետիսյանի 055 28-28-29 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-724-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 1 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
5. Խաչիկ Ավետիսյանի 093 28-28-29 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-725-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 4 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
6. Խաչիկ Ավետիսյանի 091 28-28-41 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-728-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 2 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
7. Խաչիկ Ավետիսյանի 093 14-01-36 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-712-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 3 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
8. Ավետիս Բարեյանի 077 02-64-61 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-727-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 4 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
9. Արթուր Եղիազարյանի 077 01-56-59 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-738-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 3 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
10. Արթուր Եղիազարյանի 098 75-22-23 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-709-15» ձեռագիր գրառումը։ Սկավառակում առկա են դրա 2 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
11. Անտոն Թոթոնջյանի 055 43-46-73 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-732-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 6 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
12. Անտոն Թոթոնջյանի 095 81-05-93 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-731-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 2 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
13. Լիլիթ Թորոսյանի 055 20-33-30 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-711-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 31 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
14. Մարինե Կաթանյանի 077 02-31-38 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-721-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 4 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
15. Մկրտիչ Հոհաննիսյանի 094 25-12-45 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-719-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 9 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
16. Նելլի Մինասյանի 098 30-62-68 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-720-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 5 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
17. Ասյա Մկրտչյանի 098 30-64-67 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-713-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 3 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
18. Էդվարդ Ներսիսյանի 091 54-75-08 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-739-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 2 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
19. Արա Պողոսյանի 096 07-50-08 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-741-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 15 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
20. Գևորգ Ջնդոյանի 055 47-32-36 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-733-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 3 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
21. Վահագն Սալնազարյանի 077 67-58-20 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-736-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 8 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
22. Վահագն Սալնազարյանի 093 14-01-54 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-737-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 8 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
23. Վաղինակ Ստեփանյանի 077 50-53-29 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-734-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 3 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
24. Վաղինակ Ստեփանյանի 077 01-58-52 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-735-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 7 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
25. Արկադի Մարդոյանի 098 30-69-64 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-714-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 5 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
26. Վլադիմիր Առաքելյանի 093 14-01-95 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-729-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 3 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
27. Անուշավան Ավետիսյանի 077 01-57-34 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-740-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 9 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
28. Հակոբ Հակոբյանի 093 47-53-61 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-710-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 18 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը։
29. Հակոբ Հակոբյանի 095 47-53-61 հեռախոսահամարով կայացած հեռախոսազրույցների գաղտնալսման ձայնագրությունները՝ «Verbatim» CD-R տեսակի թվով 1 լազերային սկավառակով՝ «X-718-15» ձեռագիր գրառմամբ։ Սկավառակում առկա են դրա 6 թերթից անձնագրում նշված ֆայլերը…»։
Վերոգրյալ ձայնագրությունների զննության արձանագրությունը, մասնավորապես`
«…- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Գևորգ Ջնդոյանի 055 47-32-36 հեռախոսահամարների միջև 05.11.15թ. ժամը 11։27։01-ի 00։00։07 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Գևորգ Ջնդոյանի 055 47-32-36 հեռախոսահամարների միջև 05.11.15թ. ժամը 13։13։29-ի 00։04։46 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Գառնիկ Մարգարյանի 093 21-21-57 հեռախոսահամարների միջև 06.11.15թ. ժամը 15։13։38-ի 00։05։56 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արա Պողոսյանի 096 07-50-08 և Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 հեռախոսահամարների միջև 07.11.15թ. ժամը 12։31։40-ի 00։01։17 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արա Պողոսյանի 096 07-50-08 և Էդուարդ Ներսիսյանի 091 54-75-08 հեռախոսահամարների միջև 07.11.15թ. ժամը 12։36։39-ի 00։00։57 տևողությամբ խոսակցությունը։ Սանկցիան չկա
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Հակոբ Հակոբյանի 093 14-01-86 հեռախոսահամարների միջև 07.11.15թ. ժամը 21։28։35-ի 00։01։31 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Էդուարդ Ներսիսյանի 091 54-75-08 հեռախոսահամարների միջև 07.11.15թ. ժամը 23։45։41-ի 00։01։26 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Հակոբ Հակոբյանի 095 47-53-61 հեռախոսահամարների միջև 08.11.15թ. ժամը 15։11։11-ի 00։01։48 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Հակոբ Հակոբյանի 093 14-01-86 հեռախոսահամարների միջև 08.11.15թ. ժամը 17։06։08-ի 00։02։12 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Հակոբ Հակոբյանի 093 14-01-86 հեռախոսահամարների միջև 08.11.15թ. ժամը 17։40։24-ի 00։03։41 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Անտոն Թոթոնջյանի 095 81-05-93 հեռախոսահամարների միջև 08.11.15թ. ժամը 18։24։36-ի 00։00։46 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Անտոն Թոթոնջյանի 095 81-05-93 հեռախոսահամարների միջև 08.11.15թ. ժամը 18։41։48-ի 00։02։06 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Անուշավան Ավետիսյանի 077 01-57-34 հեռախոսահամարների միջև 08.11.15թ. ժամը 20։05։20-ի 00։00։32 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Մարինե Կաթանյանի 077 02-31-38 հեռախոսահամարների միջև 08.11.15թ. ժամը 20։36։20-ի 00։00։54 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Հակոբ Հակոբյանի 093 14-01-86 հեռախոսահամարների միջև 08.11.15թ. ժամը 21։08։17-ի 00։08։59 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Վահագն Սալնազարյանի 093 14-01-54 հեռախոսահամարների միջև 08.11.15թ. ժամը 21։56։58-ի 00։01։23 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Վահագն Սալնազարյանի 093 14-01-54 հեռախոսահամարների միջև 09.11.15թ. ժամը 08։33։59-ի 00։05։11 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Մկրտիչ Հովհաննիսյանի (Յուրա) 098 30-67-64 հեռախոսահամարների միջև 09.11.15թ. ժամը 08։40։29-ի 00։01։37 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Հակոբ Հակոբյանի 093 14-01-86 հեռախոսահամարների միջև 09.11.15թ. ժամը 08։53։47-ի 00։02։21 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Վաղինակ Ստեփանյանի 077 01-58-52 հեռախոսահամարների միջև 09.11.15թ. ժամը 12։23։58-ի 00։01։24 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Վաղինակ Ստեփանյանի 077 01-58-52 հեռախոսահամարների միջև (խոսում է նաև Յուրան) 09.11.15թ. ժամը 18։05։13-ի 00։02։52 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արա Պողոսյանի 096 07-50-08 և Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 հեռախոսահամարների միջև 10.11.15թ. ժամը 12։10։46-ի 00։01։29 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Սիլվա Կանկռունիի 961 330-27-45 հեռախոսահամարների միջև 10.11.15թ. ժամը 16։57։57-ի 00։01։23 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արա Պողոսյանի 096 07-50-08 և Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 հեռախոսահամարների միջև 10.11.15թ. ժամը 17։34։58-ի 00։01։19 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Հակոբ Հակոբյանի 093 14-01-86 հեռախոսահամարների միջև 10.11.15թ. ժամը 17։47։00-ի 00։02։42, ժամը 18։05։58-ի 00։10։04-ի, ժամը 18։26։59-ի 00։07։18 տևողությամբ խոսակցությունները։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Հակոբ Հակոբյանի 093 14-01-86 հեռախոսահամարների միջև 10.11.15թ. ժամը 20։23։46-ի 00։01։00 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Հակոբ Հակոբյանի 093 14-01-86 հեռախոսահամարների միջև 10.11.15թ. ժամը 23։03։44-ի 00։05։08 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Լիլիթ Թորոսյանի 077 01-58-54 հեռախոսահամարների միջև 11.11.15թ. ժամը 1։18։49-ի 00։01։28 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Լիլիթ Թորոսյանի 077 01-58-54 հեռախոսահամարների միջև 11.11.15թ. ժամը 1։31։03-ի 00։01։03 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Լիլիթ Թորոսյանի 077 01-58-54 հեռախոսահամարների միջև 11.11.15թ. ժամը 4։24։22-ի 00։13։30 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Հակոբ Հակոբյանի 093 14-01-86 հեռախոսահամարների միջև 11.11.15թ. ժամը 10։27։50-ի 00։01։25 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Լիլիթ Թորոսյանի 077 01-58-54 հեռախոսահամարների միջև 11.11.15թ. ժամը 10։54։11-ի 00։02։09 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Լիլիթ Թորոսյանի 077 01-58-54 հեռախոսահամարների միջև 11.11.15թ. ժամը 13։10։42-ի 00։03։03 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Հակոբ Հակոբյանի 093 14-01-86 հեռախոսահամարների միջև 11.11.15թ. ժամը 13։59։06-ի 00։05։46 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Էդվարդ Ներսիսյանի 091 54-75-08 հեռախոսահամարների միջև 11.11.15թ. ժամը 15։58։56-ի 00։01։38 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Լիլիթ Թորոսյանի 077 01-58-54 հեռախոսահամարների միջև 11.11.15թ. ժամը 15։56։12-ի 00։12։29 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Խաչիկ Ավետիսյանի 093 14-01-36 հեռախոսահամարների միջև 11.11.15թ. ժամը 17։01։17-ի 00։01։28 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Հակոբ Հակոբյանի 093 14-01-86 հեռախոսահամարների միջև 11.11.15թ. ժամը 18։12։26-ի 00։02։04 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Հակոբ Հակոբյանի 093 14-01-86 հեռախոսահամարների միջև 11.11.15թ. ժամը 23։24։21-ի 00։04։52 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Հայկ Վարդանյանի 077 80-83-64 հեռախոսահամարների միջև 11.11.15թ. ժամը 23։00։33-ի 00։03։21 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Լիլիթ Թորոսյանի 077 01-58-54 հեռախոսահամարների միջև 12.11.15թ. ժամը 09։35։07-ի 00։02։15 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Հակոբ Հակոբյանի 093 14-01-86 հեռախոսահամարների միջև 12.11.15թ. ժամը 12։12։58-ի 00։03։46 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Խաչիկ Ավետիսյանի 093 14-01-36 հեռախոսահամարների միջև 12.11.15թ. ժամը 12։18։07 00։01։09-ի տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Լիլիթ Թորոսյանի 077 01-58-54 հեռախոսահամարների միջև 12.11.15թ. ժամը 12։21։19-ի 00։01։34 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Մարինե Կաթանյանի 077 02-31-38 հեռախոսահամարների միջև 12.11.15թ. ժամը 17։09։34-ի 00։01։53 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Մարինե Կաթանյանի 077 02-31-38 հեռախոսահամարների միջև 12.11.15թ. ժամը 17։13։06-ի 00։01։23 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Վաղինակ Ստեփանյանի (խոսում է նաև Գևորգ Ջնդոյանը) 077 01-58-52 հեռախոսահամարների միջև 12.11.15թ. ժամը 17։26։06-ի 00։01։17 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Վահագն Սալնազարյանի (խոսում է նաև Արթուր Եղիազարյանը) 093 14-01-54 հեռախոսահամարների միջև 12.11.15թ. ժամը 18։46։43-ի 00։02։24 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Արթուր Եղիազարյանի 077 01-56-59 հեռախոսահամարների միջև 12.11.15թ. ժամը 21։35։36-ի 00։03։27 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Հակոբ Հակոբյանի 093 14-01-86 հեռախոսահամարների միջև 12.11.15թ. ժամը 22։57։29-ի 00։01։09 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Հակոբ Հակոբյանի 093 14-01-86 հեռախոսահամարների միջև 13.11.15թ. ժամը 00։58։05-ի 00։01։38 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Հակոբ Հակոբյանի 093 14-01-86 հեռախոսահամարների միջև 13.11.15թ. ժամը 12։22։31-ի 00։04։39 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Հակոբ Հակոբյանի 093 14-01-86 հեռախոսահամարների միջև 13.11.15թ. ժամը 13։00։47-ի 00։03։18 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Վոլոդյա Ռուշանյանի 077 76-37-35 հեռախոսահամարների միջև 13.11.15թ. ժամը 13։41։59-ի 00։01։28 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Լիլիթ Թորոսյանի 077 01-58-54 հեռախոսահամարների միջև 13.11.15թ. ժամը 15։21։35-ի 00։01։13 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Արման Հայրապետյանի 098 30-73-79 հեռախոսահամարների միջև 13.11.15թ. ժամը 17։08։12-ի 00։01։55 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Վազգեն Սիսլյանի 093 14-01-58 հեռախոսահամարների միջև 13.11.15թ. ժամը 20։32։16-ի 00։01։39 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Արթուր Եղիազարյանի 077 01-56-59 հեռախոսահամարների միջև 13.11.15թ. ժամը 22։26։33-ի 00։00։40 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Վազգեն Սիսլյանի 093 14-01-58 հեռախոսահամարների միջև 14.11.15թ. ժամը 13։07։01-ի 00։00։25 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Լիլիթ Թորոսյանի 077 01-58-54 հեռախոսահամարների միջև 14.11.15թ. ժամը 13։28։15-ի 00։00։46 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Լիլիթ Թորոսյանի 077 01-58-54 հեռախոսահամարների միջև 14.11.15թ. ժամը 14։53։35-ի 00։01։25 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Անտոն Թոթոնջյանի 095 81-05-93 հեռախոսահամարների միջև 14.11.15թ. ժամը 14։12։54-ի 00։01։07 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Արթուր Եղիազարյանի 077 01-56-59 հեռախոսահամարների միջև 15.11.15թ. ժամը 14։47։03-ի 00։01։28 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Խաչիկ Ավետիսյանի 055 28-28-29 հեռախոսահամարների միջև 15.11.15թ. ժամը 15։35։32-ի 00։01։16 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Արկադի Մարդոյանի 098 30-69-64 հեռախոսահամարների միջև 15.11.15թ. ժամը 18։37։18-ի 00։00։35 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Վաղինակ Ստեփանյանի 077 01-58-52 հեռախոսահամարների միջև 15.11.15թ. ժամը 18։41։55-ի 00։00։50 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Վլադիմիր Առաքելյանի 093 14-01-95 հեռախոսահամարների միջև 16.11.15թ. ժամը 11։13։07-ի 00։01։42 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Էդվարդ Ներսիսյանի 091 54-75-08 հեռախոսահամարների միջև 16.11.15թ. ժամը 11։21։42-ի 00։00։47 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Արա Պողոսյանի 096 07-50-08 հեռախոսահամարների միջև 16.11.15թ. ժամը 14։13։05-ի 00։01։59 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Ավետիս Բարեյանի 077 02-64-61 հեռախոսահամարների միջև 16.11.15թ. ժամը 15։32։51-ի 00։01։59 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Գառնիկ Մարգարյանի 093 21-21-57 և Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 հեռախոսահամարների միջև 16.11.15թ. ժամը 16։13։47-ի 00։01։55 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Վաղինակ Ստեփանյանի 077 01-58-52 հեռախոսահամարների միջև 16.11.15թ. ժամը 16։16։06-ի 00։00։47 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Ավետիս Բարեյանի 077 02-64-61 հեռախոսահամարների միջև 16.11.15թ. ժամը 16։31։01-ի 00։01։43 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Էդվարդ Ներսիսյանի 091 54-75-08 հեռախոսահամարների միջև 16.11.15թ. ժամը 16։27։09-ի 00։03։37 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Արկադի Մարդոյանի 098 30-69-64 հեռախոսահամարների միջև 16.11.15թ. ժամը 16։34։10-ի 00։01։27 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Ավետիս Բարեյանի 077 02-64-61 հեռախոսահամարների միջև 16.11.15թ. ժամը 18։25։24-ի 00։00։53 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և «Կոմբատ» խանութից Արմենի 055 56-72-55 հեռախոսահամարների միջև 16.11.15թ. ժամը 18։03։28-ի 00։01։17 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Ավետիս Բարեյանի 077 02-64-61 և Վաղինակ Ստեփանյանի 077 01-58-52 հեռախոսահամարների միջև 16.11.15թ. ժամը 19։30։24-ի 00։01։00 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Լիլիթ Թորոսյանի 077 01-58-54 հեռախոսահամարների միջև 17.11.15թ. ժամը 13։24։31-ի 00։03։35 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Վաղինակ Ստեփանյանի 077 01-58-52 հեռախոսահամարների միջև 17.11.15թ. ժամը 14։37։11-ի 00։04։09 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Վաղինակ Ստեփանյանի 077 01-58-52 հեռախոսահամարների միջև 17.11.15թ. ժամը 17։54։13-ի 00։01։58 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Ավետիս Բարեյանի 077 02-64-61 հեռախոսահամարների միջև 17.11.15թ. ժամը 18։05։08-ի 00։01։08 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Ավետիս Բարեյանի 077 02-64-61 հեռախոսահամարների միջև 17.11.15թ. ժամը 12։34։57-ի 00։03։22 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Ավետիս Բարեյանի 077 02-64-61 հեռախոսահամարների միջև 17.11.15թ. ժամը 21։31։24-ի 00։00։59 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Լիլիթ Թորոսյանի 077 01-58-54 հեռախոսահամարների միջև 17.11.15թ. ժամը 21։33։43-ի 00։07։27 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Լիլիթ Թորոսյանի 077 01-58-54 հեռախոսահամարների միջև 18.11.15թ. ժամը 11։42։27-ի 00։01։16 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և «Կոմբատ» խանութից Արմենի 055 56-72-55 հեռախոսահամարների միջև 18.11.15թ. ժամը 12։31։34-ի 00։01։17 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Իշխան Քիշմիրյանի 098 84-05-02 հեռախոսահամարների միջև 18.11.15թ. ժամը 15։50։22-ի 00։00։39 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արա Պողոսյանի 096 07-50-08 և Էդվարդ Ներսիսյանի 091 54-75-08 հեռախոսահամարների միջև 18.11.15թ. ժամը 17։08։34-ի 00։01։49 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Արա Պողոսյանի 096 07-50-08 հեռախոսահամարների միջև 18.11.15թ. ժամը 17։38։26-ի 00։00։48 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Ավետիս Բարեյանի 077 02-64-61 հեռախոսահամարների միջև 18.11.15թ. ժամը 18։25։09-ի 00։01։11 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Արթուր Եղիազարյանի 077 01-56-59 հեռախոսահամարների միջև 18.11.15թ. ժամը 18։27։02-ի 00։00։55 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Արթուր Եղիազարյանի 077 01-56-59 հեռախոսահամարների միջև 18.11.15թ. ժամը 21։35։05-ի 00։11։07 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Արկադի Մարդոյանի 098 30-69-64 հեռախոսահամարների միջև 19.11.15թ. ժամը 11։58։47-ի 00։02։32 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Վլադիմիր Առաքելյանի 093 14-01-95 հեռախոսահամարների միջև 19.11.15թ. ժամը 12։36։27-ի 00։01։03 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Արթուր Եղիազարյանի 077 01-56-59 հեռախոսահամարների միջև 19.11.15թ. ժամը 12։39։58-ի 00։08։06 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Խաչիկ Ավետիսյանի 093 14-01-36 հեռախոսահամարների միջև 19.11.15թ. ժամը 12։53։19-ի 00։02։04 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Մարինե Կաթանյանի 077 02-31-38 հեռախոսահամարների միջև 19.11.15թ. ժամը 14։48։28-ի 00։00։38 տևողությամբ խոսակցությունը (խոսում են Տիգրան Բոյաջյանի մասին)։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Ավետիս Բարեյանի 077 02-64-61 հեռախոսահամարների միջև 19.11.15թ. ժամը 15։03։31-ի 00։02։04 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Հակոբ Հակոբյանի 093 14-01-86 հեռախոսահամարների միջև 19.11.15թ. ժամը 15։39։27-ի 00։03։01 տևողությամբ խոսակցությունը (խոսում են Լիլիթին նռնակ տալու մասին)։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Արա Պողոսյանի 096 07-50-08 հեռախոսահամարների միջև 19.11.15թ. ժամը 18։28։22-ի 00։01։48 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արա Պողոսյանի 096 07-50-08 և Իշխան Քիշմիրյանի 098 84-05-02 հեռախոսահամարների միջև 19.11.15թ. ժամը 17։51։36-ի 00։01։00 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Ավետիս Բարեյանի 077 02-64-61 հեռախոսահամարների միջև 19.11.15թ. ժամը 18։54։40-ի 00։00։55 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Լիլիթ Թորոսյանի 077 01-58-54 հեռախոսահամարների միջև 19.11.15թ. ժամը 23։08։50-ի 00։06։57 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Միսակյանի 091 47-79-75 հեռախոսահամարների միջև 20.11.15թ. ժամը 12։46։03-ի 00։01։10 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Վազգեն Սիսլյանի 093 14-01-58 հեռախոսահամարների միջև 20.11.15թ. ժամը 15։20։24-ի 00։02։16 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Լիլիթ Թորոսյանի 077 01-58-54 հեռախոսահամարների միջև 20.11.15թ. ժամը 15։30։42-ի 00։00։37 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Ավետիս Բարեյանի 077 02-64-61 հեռախոսահամարների միջև 20.11.15թ. ժամը 15։34։58-ի 00։00։51 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Նելլի Մինասյանի 098 30-62-68 հեռախոսահամարների միջև 20.11.15թ. ժամը 16։12։56-ի 00։00։52 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Հրանտ Վարդանյանի 098 02-77-46 հեռախոսահամարների միջև 20.11.15թ. ժամը 16։18։01-ի 00։00։31 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Արթուր Եղիազարյանի 077 01-56-59 հեռախոսահամարների միջև 20.11.15թ. ժամը 17։30։54-ի 00։01։09 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Նելլի Մինասյանի 098 30-62-68 հեռախոսահամարների միջև 20.11.15թ. ժամը 17։33։08-ի 00։01։27 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Էդվարդ Ներսիսյանի 091 54-75-08 հեռախոսահամարների միջև 20.11.15թ. ժամը 20։25։41-ի 00։02։05 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Նելլի Մինասյանի 098 30-62-68 հեռախոսահամարների միջև 20.11.15թ. ժամը 21։11։27-ի 00։01։12 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Արթուր Եղիազարյանի 077 01-56-59 հեռախոսահամարների միջև 20.11.15թ. ժամը 22։50։59-ի 00։05։19 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Հակոբ Հակոբյանի 093 14-01-86 հեռախոսահամարների միջև 20.11.15թ. ժամը 23։06։37-ի 00։10։17 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Վաղինակ Ստեփանյանի 077 01-58-52 հեռախոսահամարների միջև 21.11.15թ. ժամը 12։02։09-ի 00։03։17 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Վաղինակ Ստեփանյանի 077 01-58-52 հեռախոսահամարների միջև 21.11.15թ. ժամը 12։10։00-ի 00։01։22 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Վազգեն Սիսլյանի 093 14-01-58 հեռախոսահամարների միջև 21.11.15թ. ժամը 12։27։52-ի 00։00։51 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Ավետիս Բարեյանի 077 02-64-61 հեռախոսահամարների միջև 21.11.15թ. ժամը 12։37։00-ի 00։02։21 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Ավետիս Բարեյանի 077 02-64-61 հեռախոսահամարների միջև 21.11.15թ. ժամը 13։57։37-ի 00։04։13 տևողությամբ խոսակցությունը (այդ ընթացքում խոսում է նաև Արթուր Եղիազարյանը)։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Ավետիս Բարեյանի 077 02-64-61 հեռախոսահամարների միջև 21.11.15թ. ժամը 14։03։40-ի 00։00։35 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Ավետիս Բարեյանի 077 02-64-61 հեռախոսահամարների միջև 21.11.15թ. ժամը 16։39։25-ի 00։00։32 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Սենիկ Նիկողոսյանի (հարևան) 091 52-20-40 հեռախոսահամարների միջև 21.11.15թ. ժամը 21։47։01-ի 00։01։28 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Վազգեն Սիսլյանի 093 14-01-58 հեռախոսահամարների միջև 21.11.15թ. ժամը 22։00։45-ի 00։00։44 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Խաչիկ Ավետիսյանի 093 28-28-29 հեռախոսահամարների միջև 22.11.15թ. ժամը 10։01։15-ի 00։01։25 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Հակոբ Հակոբյանի 093 14-01-86 հեռախոսահամարների միջև 22.11.15թ. ժամը 10։05։41-ի 00։03։24 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Վաղինակ Ստեփանյանի 077 01-58-52 (խոսում է Արթուր Վարդանյանը) և Ավետիս Բարեյանի 077 02-64-61 հեռախոսահամարների միջև 22.11.15թ. ժամը 13։00։43-ի 00։01։11 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Վաղինակ Ստեփանյանի (խոսում է Արթուր Վարդանյանը) 077 01-58-52 և Ավետիս Բարեյանի 077 02-64-61 հեռախոսահամարների միջև 22.11.15թ. ժամը 13։02։00-ի 00։00։51 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արա Պողոսյանի 096 07-50-08 և Ավետիս Բարեյանի (խոսում է Գևորգ Ջնդոյանը) 094 17-10-72 հեռախոսահամարների միջև 22.11.15թ. ժամը 14։38։01-ի 00։01։35 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Ավետիս Բարեյանի 077 02-64-61 հեռախոսահամարների միջև 22.11.15թ. ժամը 15։34։07-ի 00։05։13 տևողությամբ խոսակցությունը ։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Արա Պողոսյանի 096 07-50-08 հեռախոսահամարների միջև 22.11.15թ. ժամը 16։15։51-ի 00։01։02 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Ավետիս Բարեյանի 077 02-64-61 և Վահագն Սալնազարյանի 093 14-01-54 հեռախոսահամարների միջև 22.11.15թ. ժամը 17։14։38-ի 00։00։49 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Արա Պողոսյանի 096 07-50-08 հեռախոսահամարների միջև 22.11.15թ. ժամը 17։26։46-ի 00։00։46 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Հակոբ Հակոբյանի 093 14-01-86 հեռախոսահամարների միջև 22.11.15թ. ժամը 23։08։24-ի 00։02։43 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Վահան Շիրխանյանի 091 55-96-00 հեռախոսահամարների միջև 12.11.15թ. ժամը 14։49։56-ի 00։59 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Լիլիթ Թորոսյանի 055 20-33-30 և Վահան Շիրխանյանի 091 55-96-00 հեռախոսահամարների միջև 14.11.15թ. ժամը 13։56։54-ի 00։77 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Լիլիթ Թորոսյանի 055 20-33-30 և Վահան Շիրխանյանի 091 55-96-00 հեռախոսահամարների միջև 14.11.15թ. ժամը 14։49։56-ի 00։59 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 094 33-79-39 և Վահան Շիրխանյանի 091 55-96-00 հեռախոսահամարների միջև 23.11.15թ. ժամը 12։46։47-ի 211 տևողությամբ խոսակցությունը։
- Արթուր Վարդանյանի 098 30-65-62 և Ավետիս Բարեյանի 077 02-64-61 հեռախոսահամարների միջև 23.11.15թ. ժամը 20։08։44-ի 00։01։42 տևողությամբ խոսակցությունը…»։

Համաձայան վերը նշված գաղտնալսումների արձանագրության`
«…2015 թվականի նոյեմբերի 05-ին, ժամը 11:27:01-ին Ա. Վարդանյանը /37494337939/ զանգահարում է Գևորգ Ջնդոյանի /37455473236/ հեռախոսահամարին և խոսում է Գևորի /Գ/ /ըստ դիմելու/ հետ: Գ-ն տեղեկացնում է Ա-ին, որ չի կարողացել խոսել վերջինիս հետ, քանի որ տրանսպորտի մեջ է եղել և շուրջն էլ` շատ մարդիկ: Գ-ն նշում է նաև, որ այն գործերով /չի հստակ./ է զբաղվում` հավելելով, որ եթե շուտ ավարտի, կգնա, հակառակ դեպքում, “եթե շատ շտապ գործ չկա”, վաղը առավոտյան կգնա, որից հետո`
Ա-Շատ շտապ ա, էսօր արի:
Գ-Լավ, կաշխատեմ գալ, բայց չեմ խոստանում:
Ա-Շատ շտապ ա, էսօր աշխատի անպայման գաս, էսօր անպայման աշխատի /չի ավ./, հետո ի՞նչ տարբերություն էգուց առավոտը, թե էսօր գիշեր, տարբերություն չկա: Դու որ մի տեղ գնում ես /չի ավ./, դե լավ, արի կխոսանք:
Գ-Տրանսպորտին հասցնելու հարց ա /չի ավ./:
Ա-Դու որ մի տեղ գնում ես, ընգեր ջան, մի տեղ որ դուս ես գալի, չէ՞ /չի ավ./, հարցը էն չի` գնում ես, չես գնում, հարցը էն ա, որ մի հատ զգուշացրա` ուր ես գնում: Դու /չի ավ./, երեկ սաղ գիշեր մինչև առավոտ նստել ենք /չի ավ./:
Գ-Դե, քնած էիր, չուզեցա քեզ արթնացնեի, Վաղոյին /ըստ լսողության/ ասեցի` ասեմ, ինքն էլ էր քնած/չի ավ./:
Ա-Ավետին ձենն տայիր, ախպեր, լավ ինձի ձեն չտվիր, ախպեր, Ավետին ձեն /չի ավ./:
Գ-Ինքն էլ էր քնած:
Ա-Մենք մինչև առավոտ չորսն էլ նստած էինք, եթե դու պլանավորած ունեիր էսօր գնալու, խի չասիր երեկ կես բերան, երեկ էլ հո քնա՞ծ չէի:
Գ-Պլանավորած չունեի, որովհետև ես էսօր առավոտ եմ իմացել, որ քուրս ամուսնու հետ եկելա:
Ա-ն շարունակում է նախատել Գ-ին Արթիկ գնալու վերաբերյալ իրեն կամ Ավետին չտեղեկացնելու համար, որից հետո անդրադառնում է եղելությանը, որ երեկ ևս հրապարակ գնալիս Գ-ն չի նախազգուշացրել իրենց, ապա`
Գ-Դե դուք ձեր գործերով եք, ձեզի չեմ ուզում խանգարեմ:
Ա-Էհ, չհասկացա, մեր գործերը քո գործերը չի՞:
Գ-Ինձ ի՞նչ գործ եք տվել որ:
Ա-Կապ չունի, մեր գործը քո գործը չի՞:
Գ-Բայց չորսը պատի մեջ նստելուց բացի ինչ֊որ հանձնարարություն տվե՞լ եք:
Ա-Բայց մենակ դու չես նստում չորսը պատի մեջ, սաղ են նստում չորսը պատի մեջ, ախպերս:
Գ-Դե, ինձ ինչ գործ որ տվել եք, ես արել եմ:
Ա- Բա դրա համար եմ ասում` դու երեկ /չի ավ./, բա երեկ հրապարակ /1բ./ ընգեր:
Գ-Ես հրապարակ իմ անձնական գործերով եմ եղել:
Ա-Հրապարակ կողքդ ենք եղել, ախպեր, անձնականը ի՞նչ կապ ունի, ստե անձնական գոյություն ունի՞, կարո ղ ա էսի հանրակացարան ա Գևոր, հա՞, ախպերս, կամ էսքան վախտ մի բանի հետ, որ մի բան քեզ պետք ա եղել, կարո՞ղ ա հետս չես խոսացել, արա:
Ա-ն շարունակում է բարկանալ Գ-ի վրա, նշել, որ վերջինս կարող է հուզող հարցերի շուրջ խոսել իր հետ` հավելելով, որ հարկ եղած դեպքում ինքը հնարավոր է` նաև կարողանա օգտակար լինել Գ֊ին: Ա-ն կրկին անդրադառնում է հրապարակում Գ-ի լինելու մասին տեղյակ լինելու թեմային, ինչի հետ կապված` Գ-ն տեղեկացնում է, որ հրապարակում ինքը 15-20 րոպե է գտնվել, որից հետո Օպերա է գնացել` ինչ-որ մեկի հետ հանդիպելու և գնացել տուն, ապա`
Ա-Կարող ա քեզի հավքում տանում էին, կարո՞ղ ա մենակ հավերին են հավաքում տանում, ախպեր:
Գ-Լավ, էսի հեռախոսային խոսակցություն չի, կգամ, կխոսենք:
Ա-Հել արի, լավ:
Գ-Լավ:
Հեռախոսազրույցն ավարտվում է:
/Տես` հ. 18, գ. թ. 1-3/
…
2015 թվականի նոյեմբերի 09-ին, ժամը 8:33:59-ին Արթուրը /Ա/ /37498306562/ զանգահարում է և խոսում Մաեստրոյի /Մ//ըստ դիմելու/ /093/140154/ հետ:
Առանց ողջյունի Ա-ն հեռախոսահամար է թելադրում՝ 098306764 /գրանցված չէ/ Յուրա, որից հետո`
Ա-Դու ոչ մի բանից խաբար չես, դու հարիֆ տաքսիստ ես, լավ ախպեր ես, քեզ ասում են` գնա ապրանքը վեկալ արի, էտքան բան: Դու ժամը 10-ին լինում ես Գումի շուկայի մոտ, ինքը ընդեղ սպասում ա: Ասում ես` համարը տվեցին ինձ Խաչիկը, որ ես քեզ պետք ա տանեմ Կիրովական ու ընդեղից հետ դառնամ: ճամփեն դու իրա հետ ոչ մի բան չխոսաս, ինքը ոչ մի բան չգիտի, ոչ մի բան էլ պետք չի, որ իմանա, ոչ էլ դու գիտես` ի՞նչ ես բերում: Դու էթում ես, բարձում ես ավտոն, քշում ես քո համար հանգիստ, տաքսու զնակով հետ ես գալիս, ուղիղ գալիս ես դբա լավը:
Մ-Ինքը Կիրովական մնում ա՞:
Ա-Հա, ինքը մնում ա: Դու էթում ես իրա տունը, իրա գարաժը, ուր ես էթում, բարձում ես, գալիս ես:
Մ-Ում որ պիտի տանեմ, դրա համարն ա:
Ա- Հա ֆիդային տղա ա, Յուրա, ազատամարտիկ ա:
Մ-Եղավ:
Ա-Հեսա ես իրան էլ կզանգեմ: Էս համարով զանգի, քո սովորական համարով մի զանգի, որովհետև` էսի մեր համարներից ա:
Մ-Լավ
Ավարտվում է խոսակցությունը:
/Տես` հ. 18, գ. թ. 23/:
…
2015 թվականի նոյեմբերի 09-ին, ժամը 8:53:48-ին Արթուրը /Ա/ /37498306562/ զանգահարում և խոսում է Ուստի /Ու/ /ըստ դիմելու/ հետ:
Միմյանց բարի լույս մաղթելուց հետո` Ա-ն հարցնում է Ու-ից, թե մեքենան իր արդեն վերցրել է, վերջինս տալիս է դրական պատասխան:
Այնուհետև` Ա-ն տեղեկացնում է Ու֊ին, որ վերջինիս հեռախոսահամարը փոխանցում է Վաղինակին ու Վահագնին, ովքեր գալիս են այդ կողմերը և եթե օգնության կարիք լինի Ու-ն գնա Վանաձոր: Վերջինս պատասխանում է, որ ոչ մի խնդիր չկա: Ա-ն ավելացնում է, որ նրանց օգնելուց հետո Ու֊ն կգա Երևան: Ապա` Ա-ն հայտնում է Ու-ին, որ հիմա Վաղինակի հեռախոսահամարից կզանգահարի Ու-ին ու վերջինս միայն այսօր կզանագահարի այդ հեռախոսահամարին: Ու֊ն ճշտում է, թե այս իր հեռախոսահամարով զանգահարի Վաղինակին, Ա-ն պատասխանում է, որ միայն սրանով: Ու-ն համաձայնվում է ու ավարտում են խոսակցությունը:
/Տես` հ. 18, գ. թ. 25/
…
2015 թվականի նոյեմբերի 11-ին, ժամը 1:18:49-ին Արթուրը /Ա/ /37498306562/ զանգահարում և խոսում է Լիլիթի /Լ/ /ըստ դիմելու/ հետ:
Ա-Վարպետը Գևորին կանգնել ասել ա` ես էտ գործի մեջ 100 հազար դոլար ե՞մ դրել:
Լ-Ե՞րբ:
Ա-Չգիտեմ, հարցնում եմ:
Լ-Ես չեմ կարծում:
…
Ա-Էգուց կզանգես Վարպետի հետ կխոսաս, էտի մի հատ կճշտես ու ինձ կասես, տենամ Վարպետը ըտենց բան ասելա, թե չէ:
Լ-Էսօր ա՞ քեզ ասել Գևորը:
Ա- Մեր տղերքից մեկին ա ասել` Արթուրին: Եթե ըտենց բան կա, ասա Վարպետին թող զանգի ինձ, խոսալու բան կա:
Ավարտում են խոսակցությունը:
/Տես` հ. 18, գ. թ. 36/
…
2015 թվականի նոյեմբերի 11-ին, ժամը 1:31:03-ին զանգահարում է Լիլիթը /Լ//ըստ դիմելու/ /077015854/ և խոսում Արթուրի /Ա/ /3749836562/ հետ:
Լ-Եթե Գևորը նման բան ա ասել, ուրեմն` հազար տոկոս Վարպետն ա իրան ասել, ոչ մի բան հարցնելու կարիք չկա:
Ա- Ուրեմն էգուց դու էտի ճշտում ես, ու վաղը ժողով, բոլորտ:
Լ-Բոլորը ո՞վ:
Ա-Մեկը դու, մեկը Վարպետը:
Լ-Ես որպես ի՞նչ գամ:
Ա-Ըտենց եմ ուզում: Եղա՞վ: Վաղը Երևանում:
Լ-Ես չկամ էտ ժողովի մեջ, ժամանակին ինձ շան տեղ դնող չկար:
Ա-Վաղը գալիս ես, վսյո:
Լ-Սպասի:
Անջատում է:
/Տես` հ. 18, գ. թ. 37/
…
2015 թվականի նոյեմբերի 11-ին, ժամը 4:24:22-ին զանգահարում է Լիլիթը /Լ//ըստ դիմելու/ /077015854/ և խոսում Արթուրի /Ա/ /3749836562/ հետ:
Լ-Ասա:
Ա-Հեչ, դու ասա:
Լ-Ի՞նչ ասեմ:
Ա-Չգիտեմ:
Լ-Դուխդ չգցես:
Ա-Բան չկա, էդ ավելի լավ ա չարժի, հարյուր տոկոս:
Լ- Ես ամեն ինչ հասկանում եմ, շատ ճիշտ ես ասում:
Ա-Ես հիմա պիտի բռնեմ/չի ավ./: Ես էդ ամեն ինչը որ ասում եմ էտի` ձեզ պաշտպանելու համար եմ ասում: Ես կարամ բացեբաց ասեմ ըսենց, ըսենց, ըսենց:
Լ-Գիտեմ:
Ա-Ավելի լավ է, բայց ճիշտ չի:
Լ- Դե վաղը կզբաղվեմ էդ հարցով:
Ա-Առանց էդ էլ մենք քաքի մեջ ծանրաբեռնված ենք: Չեմ կարա ըտենց դատարակ բաների վրա րոպե մեկ պրոստը ըտենց դնեմ ըտենց ախմախ բաների վրա ժամանակ կորցնեմ: Ես էսօր պիտի դնեի հանգստանայի, հավայի տեղը դրեցի էտի, ինչի՞ համար:
Լ-Գնա քնի հիմա:
Ա-Չեմ ուզում քնեմ, քունս չի տանում:
Լ-Պարկի լավ:
Ա-Չեմ էլ ուզում պարկեմ, ոչ հավես ունեմ ոչ էլ: Հենա հելել եմ բալկոն ծխում եմ:
Լ-Ի՞նչ անեմ, ասա:
Ա-Ոչ մի բան, ազիզ: Պրոստը ես մի հատ հլը դրա հետ խոսամ լուրջ, որովհետև ըսենց չի կարա լինի, ճիշտ չի: Կարող ա ինքը մտածում օգուտ տա, բայց ասենք դրա օգուտը ո՞րն ա, ինչի՞ համար: Ցավդ տանեմ ինչի՞:
Լ-Մի բան չեմ հասկանում թե դրան ինչի՞ ես վստահում, էդ չեմ հասկանում: Չգիտեմ ի՞նչ կա էդ արանքում չեմ հասկանում: Ախր դրան առաջին անգամ չի, որ քաշել ա հազար անգամ: Գիտես, հազար անգամ:
Ա-Ու էլի ա անելու:
Լ-Իհարկե, ինչի՞ մասին ա խոսքը:
Ա-դե երեսուն անգամ ասեցի, երեսուն անգամ էն օրը խոսացի հետը, բացատրեցի ըսենց, ըսենց, ըսենց: Պանիկայի մեջ ընկավ: Ըսենց, ըսենց, ըսենց: Այ մարդ ըսենց ա, այ մարդ ես իրան բացատրում եմ, ասում եմ, էլի ինձ ասողին լսող ա պետք: Էլի ինքը ասում ա ես հարուր հազար դոլար /1 բառ//չի ավ/: Չեմ ուզում հեռախոսով խոսամ:
Լ-Լավ պետք չի: Մի խոսքով:
Ա-Մի խոսքով ներվ ա պետք: Նույնն էլ Կարդենալի պատմություն ա:
Լ-Գիտեմ, հասկացա:
Լ-Երեսուն անգամ ես իրան ասեմ եմ այ մարդ պետք չի, այ մարդ պետք չի, երեսուն անգամ տորմուզ եմ տվել հազար հոգու մոտ, երեսուն անգամ ստոպ եմ տվել, երեսուն անգամ ոտը սեղմել եմ: Ձեռը սեղմել եմ, ձեռս դրեմ եմ /չի ափ/: Ուրիշի մոտ ցույց եմ տալիս որ պետք չի, հիմա որ պիտի չանեմ ես:
Լ-Վահանը /՞/ պիտի ոչ մի բան չանի, խելոք նստի:
Ա-Չեմ ասում խելոք թող նստի, բայց համենայնդեպս ջոկի, որ ինչը որ իրա մակարդակին չի պետք չի: Ինձ ես ասում բարձր մնա, ինձ ես ասում էս: Ինքն էլ պիտի ջոկի, որ ինքն էլ պիտի բարձր մնա: Էնի ո՞վ ա: Ինձի բացատրի տենամ ո՞վ:
Լ-Չգիտեմ ես էդ չեմ հասկանում, ինչ-որ մի բան կա իրանց մեջ, էլի: Չգիտեմ: Ի՞նչ ասեմ: Վաղը մի քիչ կփորձեմ հասկանալ ինչի մասին ա խոսքըքը: Բայց իրոք գլխացավից մեռնում եմ:
Ա-Դու գլխացավ ունես ես ի՞նչ ունեմ գլխի ռա՞կ:
Լ-Բայց լավ կլինի, ոչինչ:
Ա-Հա էլի լավ ա լինելու: Խի՞ ըսենց լավ լինի: Անպայման պիտի հասկանանք մեր ճակատին գրած ա, որ ամեն ինչին արյունով պիտի հասնե՞նք: Չի կարա՞ մի բանը հեշտ լինի:
Լ-Ոչ: Ես քեզ ասել եմ, հիշու՞մ ես էն օրը հարցրեցի ամեն ինչ նորմալ էթու՞մ ա, ասեցիր հա: Ասի էդ լավ չի, էդ նորմալ չի:
Ա-Ես կզարմանայի, որ մի բանը նորմալ լիներ: Ըտենց բան չկա:
Լ-Դու ուժեղ ես, էս էլ կանցնես:
Ա-Հա էլի անցնեմ, բայց խի՞ անցնեմ: Ախր որ իմանամ եսիմ ինչ կարևոր բան ա, որ եսիմ ինչ, լավ անցնեմ, ասեմ անցնեմ: Բայց խի՞ այ ախպեր:
Լ-Որովհետ էս մարդը միամիտ մարդ ա, ի՞նչ ասեմ: Միմտություն արեց:
Ա-Ես հեսա իրա հետ կխոսամ: Էս անգամ ջղայնանալու եմ իսկականից:
Լ-Ես արդեն գիտեմ առավոտ ինչ եմ ասելու:
Ա-Գիտես ինչ տհաճ ա ինձ համար:
Լ-Գիտեմ:
Ա-Գիտես ինչ տհաճ ա ինձ համար, չես պատկերացնի ինչքան տհաճ ա ինձ ամար: Հարցը էն չի, ես ըստեղ խնդիր չունեմ, հասկանու՞մ ես ինչ եմ ասում: Խնդիր չունեմ ես, հարցը էդ չի: Ես դրա վրա չեմ ջղայնանում, արա: Էդ ճիշտ չի:
Լ-Ես հազար տոկոս համաձայն եմ, ինքը ո՞վ ա աստծո սիրուն:
Ա-Ու մի մոռացի, որ էն մարդը որ գա, որ կարա մյուսի մոտ խոսի ու մյուսի մեջ կասկած առաջացնի, դա իմ համար խնդիր ա: Ես էդ մարդուն չեմ կարա ասեմ գնա քո տուն:
Լ-Գիտեմ:
Ա-Հասկանու՞ ես:
Լ-Եթե նույնիսկ ինքը ընկնի ես չեմ կարա ասեմ գնա քո տուն, հասկացա՞ր ինչ եմ ասում: Կամ պիտի կուլ տամ, կամ պիտի ուրիշ քայլի գնամ: Մի հասարակ քայլի պատճառով, ապուշ քայլի պատճառով ես պիտի որոշում կայացնեմ ու դա ճիշտ չի, երբ-որ ես կարամ էդ որոշումը չկայացնեմ:
Լ-Գիտեմ: Ի՞նչ անենք: Լավ, ունենք, էս վերջ, հիմււլմտածում ենք ի՞նչ ենք անում:
Ա-Հիմա պիտի ասենք, որ սրանից հետո ոչ մեկին ոչ մի խոսք, այ ախպեր, գործի մասին և միայն գործի մասին,ոչ թե ըսենց տափակ բաներ: էսո՞վ ա: Ախր ինչի՞ համար: Լավ ասենք ընենց մարդու ասես ասեմ լավ դե հերն էլ անիծած, խնդիր չկա, բայց ախր ու՞մ` իրա:
Լ-Դե աչքիս վաղը պիտի նստեմ դրա մասին մի քիչ ավելի մանրամասն փաստերով խոսեմ հետը, որ հասկանա ո՞վ ա:
Ա-Տար դրան ասա, էդ էլ ասա այ մարդ խի՞:
Լ-Դու էն ժամանակ չթողեցիր թե չէ կասեի:
Ա-Հիմա ասեմ:
Լ-Լավ կասեմ: Բայց ահավոր ծանր խոսակցություն կլինի իրա համար:
Ա-Թող ծանր լինի: Թող լինի, Լիլ: Բայց հանկարծ ինքը չէթա ինքը ասի խի՞ ես ասել Արթուրին և այլն, և այլն:
Լ-Էդ էլ կասեմ, պրոբլեմ չի: Ես հասկացել եմ ինչի մսաին ա խոսքը:
Ա-Կամ էլ սպասի կգա ըստեղ իրար հետ կխոսանք հետը:
Լ-Չեմ դիմանա:
Ա-Չի կարելի այ ախպեր:
Լ-Մի հատ կխոսամ հետո հինգշաբթի էլ երկուսով կխոսենք: Լա՞վ:
Ա-Լավ ազիզ ջան: Դե դու էլ հանգստացի, քնի, կխոսանք:
Լ-Չեմ ուզում որ էս վիճակում մնաս:
Ա-Լավ ազիզ ջան:
Լ-Լավ էլի խնդրում եմ:
Ա-Հա, հա, սաղ լավ ա:
Լ-Լսի, ոչ մեկին ցույց չտաս, ոչ մեկին, լսու՞մ ես:
Ա-Լավ դե բան չկա, հակառակը, էսի ավելի ուժեղ ա, հարցը էտի չի: Հասկանու՞մ ես հարցը էտի չի:
Լ-Հասկանում եմ, դրա համար ասում եմ բոլորի հանդեպ դարձի բռնակալ:
Ա-Վաբշե եմ ասում, բոլորի հանդեպ ինձի ավելի ուժեղացրեց, որ ինչ-որ ժամանակ առ ժամանակ պետք ա չէ՞, որ մեկին կզցնես, ես կզցրեցի մի երկու հոգու, ավելի չյոտկի դառավ: Հարցը էտի չի: Ավելի ընտիր դառավ ամեն ինչ: Իմ համար ավելի ընտիր: Բայց ես նեղվում եմ, որ ինչի՞ համար, ախպեր: Ինչի՞ համար, հարցը էտի չի: Ինքը դաժե ինձի լավություն արեց: Ես էտի գիտես որ կարամ օգտագործեմ ճիշտ: Բայց հարցը էտի չի, խի՞ արա, ի՞նչ եմ արել:
Լ-Իրա պարզ միամտությունն ա, ուրիշ ոչ մի բան: Տակը ոչ մի բան չկա:
Ա-Ձ՞եռ ես առնում:
Լ-Բա ի՞նչ ասեմ: Ուրիշ բառ կարո՞ղ եմ եմ գտնել, միամտություն:
Ա-Ուրեմն ջղայնացի վաղը վրեն:
Ա-Վաղը ես կզանգեմ քեզ ու կասեմ:
Լ-Հա զանգի: Մի հատ ավելի ճիշտ կլինի եթե գալու եք արեք /չի ափ/: Եթե պիտի գա նստենք մի հատ իրար հետ խոսանք թեմաները:
Ա-Հինգշաբթի օրն ա գալու:
Ա-Վաղը ի՞նչ օր ա:
Լ-Չորեքշաբթի:
Ա-Լավ, ուրեմն հինգշաբթի կգա կնստենք մի հատ դեմ առ դեմ խոսենք:
Լ-Հա էդ մեկից մեկ:
Ա-Մի հատ էլ Միշելին, իրան ու Միշելին` երկուսին էլ: Մենակ պահանջելուց չի, էսի չի, էսի ընենց ա, էսի ընենց չի, էնի ըսենց, ախր, ախր: Ես իրա վրա ջղայնացա փողոցի մեջտեղը: Իմ եղբայրը ուզում ա գա, թող գա, ո՞վ ա բռնել:
Լ-Եսիմ: Ես քեզ մի անգամ ասել եմ էլի կասեմ ոչ մեկին հաշվետու չլինես:
Ա-Ես նեղվում եմ, ես չեմ ուզում պրոստը իրա հետ կոպիտ լինեմ: Դու լավ գիտես:
Լ-Կոպիտ մի ասա, ինֆորմացիա մի տուր:
Ա-Ախր ինքը ուզում ա, ես իրան էն օրը քսան անգամ ասեցի պետք չի, մի իմացի: Ախր ինչպե՞ս, ո՞նց չիմանամ: Ինձի պետք է: Լավ պետք ա` ասում եմ: Էթում ա իրան ա ասում: Յա:
Լ-Դե վաղը էդ առումով էլ մի հատ տեսնեմ ի՞նչ կանեմ:
Ա-Ինքը պիտի հասկանա որ իրանը չի, իմն ա: Ինքը չի կարա կապ ունենա, հասկանու՞մ ես քեց ինչ եմ ասում, վերջացավ իրա կապը:
Լ-Օքեյ, ինքը ուղղակի ուզում ա օգնել, չգիտի, որ հակառակն էր ստացվելու:
Ա-Այսինքն, օգնում ա ասում ա որ ըսենց, ըսենց ա: Թող միանգամից մի երկու բան էլ ավել ասի պրծնենք /1 բառ/:
Լ-Ոնց եմ քեզ հասկանում:
Ա-Հետո ինձ ասում ա օր ասա: Յա հիսուս տեր Քրիստոս լավ ա որ գլուխս գոնե կոպեկի խելք կա:
Լ-Ոչ մեկին ոչ մի բան հաշվետու չլինես, ոչինչ չասես, քեզ ոնց ձեռ ա տալիս` ըտենց կանես, հասկացա՞ր: Ոնց քեզ ձեռ ա տալիս: Ոչ մեկին:
Ա-Հոգիս գնաց ամեն ինչի վրա: Գիտես չէ ինչքան բարդու դժվար ա լինում` էնքան ավելի հեշտ եմ անում: Լուրջ բան եմ ասում գիտես չէ՞: Ընենց մանր տափակ բաներ կան ուզում են ասեն, որ դու չես կարա պատկերացնես, որ որ պիտի ըսենց/չի ափ/: Կարող ա մոմենտի տակ ընենց բան ա հելնում դեմս, որ ես զարմանում եմ, որ էդ բանը կարա պրոստը ուժ առնի իմ դեմ:
Լ-Արա ընենց ոնց քեզ պետք ա:
Ա-Իմ սաղ կյանքի մեջ ում երբ ասել եմ ջանս դու ես, ասում եմ դուշմանս դու ես: Ես քեզ լուրջ բան եմ ասում: Միշտ ջանի կողմից եմ ես հարված ստացել, միշտ: Լուրջ բան եմ ասում քեզ: Հետո դու ասում ըսենց չի, ընենեց չի:
Լ-Բոլորն են էդպես:
Ա-Հասկանու՞մ ես, դրա համար պետք չի, չեմ ուզում էդ ջանը, ախպեր: Ինձ չոռը ավելի ա ձեռ տալիս, ըտենց լավ ա:
Լ-Ես բան չասեցի:
Ա-Մի հատ ջան ես ասում, մտածում ես որ էդ ջանը էգուց չէ մյուս օր չոռ չդառնա քո դեմ:
Լ-Արա ընենց ոնց ճիշտ ես գտնում, հասկացա՞ր:
Ա-Լավ կլինի:
Լ-Ոչ մեկին հաշվետու չես, մի էլ նեղվի:
Ա-Ես պրծա, բան չմնաց, էս էլ կպրծնեմ, նադայել եղա, վերջացավ, վսյո բան չմնաց, վերջացավ: Եղա՞վ ազիզ: Վսյո դե քնի, դավայ: Ես էլ տենամ ի՞նչ եմ անում:
Լ-Լավ:
/Տես` հ. 18, գ. թ. 38-42/
…
2015 թվականի նոյեմբերի 11-ին, ժամը 15:41:56-ին Ա. Վարդանյանը /37494337939/ զանգահարում է և խոսում Ապարի /Ապ/ /091547508/ հետ: Ապ-ն ասում է, որ թաղման սեղանի է մասնակցում: Ա-ն առաջարկում է Ապ-ին, ազատվելուն պես հանդիպել:
Ապ-Իմ վրա + 20 գրի, 20, 30 պլյուս արա վոբշմ:
Ա-Հա՞:
Ապ-Հա:
Ա-Դե վսյո, հենց պրծնես, մի հատ զանգի, տենանք իրար:
Ապ-Ես որ գարանտի եմ ասում, էտի չյոտկի եմ ասում:
Ա-Էտի շատ լավ ա, մեռնեմ քեզ, ուրեմն գրեց: Դե էսօր վերջացնես, ձեն հանի, Կոմսին ուղարկեմ հետևիցդ:
/Ապ-ն ասում է, որ Ղռերում է, ճաշարանում: Ա-ն ասում է, որ հեսա գործերը կավարտի, Կոմսին կուղրկի Ապ-ի ետևից: Այսքանով ավատում են:
/Տես` հ. 18, գ. թ. 50/
…
2015 թվականի նոյեմբերի 11-ին, ժամը 15:56:12-ին զանգահարում է Լիլիթը /Լ/ /077015854/ /ըստ հեռախոսահամարի և դիմելաձևի/ և խոսում Արթուրի /Ա/ /3749836562/ հետ:
Լ-Դե առավոտ գնացի, ասեց` ի՞նչ ա եղել, մի տեսակ ես և այլն, վատ բան ա եղե՞լ, ասեցի` հա, միանգամից գույնը գցեց, հարցրեց` ի՞նչ ա եղել, էս, էն, էն, ես էլ
Ա-/ընդհ/ էս էն էն-ը ո՞րն ա, նորմալ` բառ առ բառ, պատմի:
Լ-Լավ բառ առ բառ հեռախոսով արժի՞:
Ա-Բառ առ բառ ասա, բայց ոչ անուն, կոնկրետ մի ասա /մեկ բառ/, բայց կոնկրետ:
Լ-Մի խոսքով ասեցին` էս մարդն ո՞վ է, որ իմանա, որ դու էս գործի մեջ կաս, էսքան գումար ես դրել:
Ա-Հետո՞:
Լ-Միանգամից դեմքը փոխվեց: Ասեցի` ինքը ինչի՞ պիտի իմանա:
Ա-Ի՞նչ ասավ բա:
Լ-Մի խոսքով, ինքն ասեց, որ էս ամբորջ պատմությունն եղել է իրա խոստովանանքի ժամանակ, ինչ-որ գնացել էր վարպետի մոտ` խոստովանության, ինչ-որ պրոբլեմներ էր ունեցել: Խոսքը մեր մեջ, ինչ, որ ասում եմ, էլի, հասկացա՞րլԵվ վարպետն իրեն հույս տալու համար ասել է, որ, այսինքն` ինքը մեջն է, ինքը կա, և ինքը չանհանգստանա, հասկացա՞ր, չվախենա, չանհանգստանա և այլն: Նրա համար ա ասել, որ իմանա, որ մի տեսակ, ոնց որ, ես էլ եմ մեջը, էլի, վախենալու բան անհանգստանալու բան չունես: Ու էն, ինչ, որ խոսվում է խոստովանանքի ժամանակ, էդ համարվում է չափազանց գաղտնի, և կողմերից ոչ մեկն ասելու իրավունք չունի, հասկանու՞մ ես:
Ա-Բա խի՞ ա ասել:
Լ-Որովհետև անասուն ա ինքը, հասկացա՞ր:
Ա-Լավ, մեղավորությունն ու՞մն ա` անասունի՞նը, թե՞ չոբանինը:
Լ-Դե հիմա ինքն իր մեղավորությունն ընդունեց էն աստիճան, որ
Ա-/ընդհ/ Գառները, որ ցրվում են, ո՞վ ա մեղավոր` հովի՞վը, թե՞ գառները:
Լ-Դե սպասիր, ինքն իր մեղավորությունն ընդունեց ու շատ, անչափ վատ է մինչև հիմա:
Ա-Ոչինչ, էս արդեն ո՞րերդն ա: Քո պահով ասեցի՞ր:
Լ-Ամեն ինչ ասեցի:
Ա-Կարդինալն ասի՞ր:
Լ-Ամեն, ամեն ինչ:
Ա-Ի՞նչ ասավ, բա:
Լ-Դե շոկի մեջ էր: Ես ասում եմ` եթե ինքը մտադրվ /չ.շ/ էդ շատ մեծ վտանգ է, հասկանու՞մ ես: Եվ ասեցի` դու, փաստացի, էդ մարդուն կանգնեցրել ես ընտրության առաջ` կամ, կամ:
Ա-Հիմա ո՞ր մեկն ընտրեմ ես: սմ այստեղ գոյություն ունի: լ ո՞ր մեկն ընտրեմ ես:
Լ-Մեկ կամ այստեղ գոյություն ունի:
Ա-Ասեիր ո՞ր մեկն ընտրեմ ես:
Լ-Ինքն ազում է` միանշանակ, ազատվել:
Ա-Միանշանակ, ազատվե՞լ:
Լ-Ըհը:
Ա-Այսինքն` ես ի՞նչի պետք ա կանգնեմ էդ կամ֊ի առաջ:
Լ-Դե ես էդ ամեն ինչն իրան ասել եմ:
Ա-Հասկանու՞մ ես:
Լ-Ինքն էլ ասում ա` էն, ինչ, որ հիմա ունենք, փաստորեն, միակ տարբերակը դա է:
Ա-Միակ տարբերակը որոշողը ես եմ:
Լ-Գիտեմ, որ դու ես: Ես էլ ասեցի, որ տղան շատ խելացի է
Ա-/ընդհ/ հլը, մի րոպե սպասիր: Լավ, ասա:
Լ-Ես էլ ասեցի, որ մեր տղան շատ խելացի է և հաստատ լուծումը կգտնի: Ասեցի, ուղղակի, էստեղ հասկացիր, որ խնդիրն էն մեկը չի, այլ խնդիրը դու ես և ամբողջ մտահոգությունը կապված է քո անձի հետ: Մի խոսքով, ինչ, որ պետք էր, ասել եմ, խոսել ենք: Վաղը, որ հանդիպեք, վաղը ինքը քեզ արդեն
Ա-/ընդհ/ Վաղը ես ջղայնանալու եմ ու լավ եմ ջղայնանալու մեկի վրա, իրա վրա եմ ջղայնանալու ու մեկ էլ էն մյուսի վրա եմ ջղայնանալու ու լավ եմ ջղայնանալու իրանց վրա: Որովհետև էսի, գիտե՞ս` ոնց, էսի հանաք բան չի, հասկանու՞մ ես
Լ-/ընդհ/ Ես էդ ամենն էսօր ասել եմ:
Ա-Եթե ես ասած չլինեի, զգուշացրած չլինեի ու դու լավ գւտես, քո դեմն էլ եմ զգուշացրել իրան:
Լ-Գիտեմ:
Ա-Քո դեմն էլ եմ զգուշացրել իրան, հարյուր անգամ, երբ, որ խոսացել, չէ՞, ես միշտ ասել եմ /չ.շ/ Հիշու՞մ ես` մի անգամ ասեցի` էս ամեն ինչը, էս ինչ, որ ասում եմ, ասում եմ իրա պաշտպանության համար: Չէ, հարյուր անգամ ասել եմ ես:
Լ-Գիտեմ:
Ա-Գիտե՞ս` ոնց, եթե ես ասած չլինեի մի երեսուն հազար անգամ, կարող ա, ասեի` դե, լավ չէի ասել և այլն, և այլն, բայց, երբ, որ ինչ֊որ մի բանը երեսուն անգամ ասում ես ու անում են, դա արդեն, կարելի ա ասել, որ էն չի, ինչ-որ մի բան էն չի, հասկանու՞մ ես
Լ-/ընդհ/ Դե, վաղը կխոսես, վաղը կասես
Ա-/ընդհ/ Ես տենց էլ գիտեի, որ տենց բան լինելու ա, թե չգիտեի, մեռնեմ, ես քեզ ասում եմ` մեռնելուս օրը մենակ չգիտեմ, ես լավ գիտեի, որ լինելու ա տենց բան: Ես դրա համար զգուշացրի առաջի /չ.շ/ Երբ, որ մարդկանց ես խնդրում եմ, ասում եմ` խնդրում եմ, էսինչ բանը մի արեք, ես գիտեմ, որ էդ ինչ-որ մարդը կարա անի կամ չի կարա անի կամ կարողա պատահի, դրա համար ես զգուշացնում եմ նախօրոք:
Լ-Չվերցնեիր, չվերցնեիր, , հազար անգամ ասեցի` չվերցնեիր:
Ա-Չէ, պետք ա ինձ:
Լ-Ի՞նչն էր պետք, հազար անգամ ես ասեցի:
Ա-Ամեն ինչը։Ես, ավելի լավ ա` ունենամ, իմանամ` ով ա, քան թե
Լ-/ընդհ/ Դե նայիր, ես էսօր ասում եմ, լսի, Արթուր, մի րոպե լսիր
Ա-/ընդհ/ Լավ, ես իմ քայլերն արդեն /չ.շ/ լավ, սպասիր, հիմա դու ինձ լսիր Լիլ ջան: Դու միշտ ասում ես, ես քեզ լսում եմ, չէ՞, խոսում ես հետս և այլն, ես լսում եմ, չէ՞: Ամեն ինչ իր տեղն ունի, հասկանու՞մ ես, ես իմ քայլերն արդեն գիտեմ, ես իմ քայլերն արդեն դրել եմ, համենայն դեպս, ճիշտ դրեցի, էսօր առավոտ զարթնել եմ, իմը սիրուն դրել եմ, ինչ-որ պետք ա:
Լ-Ապրես:
Ա-Եղա՞վ, ամեն ինչ արդեն արված ա: Հարցը դա չի, հարցն էն ա, որ ես չեմ սիրում, երբ, որ ինչ֊որ մեկը, կողքից, պրոստը տակ, որոշում ա, որ ինքը կարա կամ ինքը մտածում ա, որ ճիշտ ա կամ որ պետք ա էդպես անի: Հասկանու՞մ ես, պետք չի ոչ մեկին հույս տալ, եթե հույս տալու լինենք, ինձանից լավ հույս տվող չկա էս աշխարհում:
Լ-Լավ:
Ա-Եղա՞վ, ցավդ տանեմ: Պետք չի, ես երեսուն անգամ իրան էն անգամ ասեցի` պետք չի, ցավդ տանեմ, պետք չի: Ւդ` ինչ, որ կա, լավ, հասկացանք, ես հիմա մեկին բերում եմ, հասցնում եմ, ասում եմ` լավ, խոսա, զրուցի և այլն, ես գիտեմ` խի եմ բերում, ես գիտեմ` ում եմ բերում, ես գիտեմ խի ու ինչ չափանիշներով, հասկանու՞մ ես` ինչ եմ ասում: Բայց դա չի նշանակում, որ ամեն տապորի մոտ /չ.շ/ հասկանու՞մ ես, ես քսան անգամ մենակ իրան կտրել եմ, դու լավ գիտես, քսան անգամ իրան կտրել եմ մենակ, որ ինքը կարար խոսար ու չեմ թողել` խոսա: Հասկանու՞մ ես, ես հասկանում եմ, որ ինքը չի վախենում և այլն, դուխը հա, էլի, Աստված մեր հետ ա, բայց նենց չանենք, որ Աստված նեղանա մեզնից:
Լ-Հիմա կարո՞ղ եմ մի բան ասել:
Ա-Խի՞ մի բան, երկուսն ասա, ես ադնառազովի չեմ:
Լ-Նայիր, ցավդ տանեմ, լսի, սենց, թե նենց, խնդիր պիտի ունենայինք, անհնար էր, որ խնդիր չլիներ: Եվ էս պարագայում ավելի լավ է, որ ինքն է խնդիրը, հասկացա՞ր:
Ա-Ես դրա համար եմ իրան վերցրել, որովհետև խնդիր ստեդծողն ինքն ա լինելու, ես գիտեմ: Լիլ, էդքանը ես հաշվարկի տակ առել եմ, եթե մի բանը հաշվարկի տակ չեմ առնում, գնդակը /ձայնը կտրատվում է/ գիտեմ` որտեղից ա գալու գնդակը: Հարց դա չի, ես, հո, դեբի՞լ չեմ:
Լ-Իսկ վարպետն իրա տեղն արդեն առավ, հավատա, էն, ինչ կարգավիճակում ինքն էսօր ա, ես իրեն էդպես վեց տարվա մեջ չէի տեսել: Ինքն իրենը առավ, դու չես պատկերացնում
Ա-/ընդհ/ Իրան ասա, որ ոչ մի բան չխոսա, ոչ մի բան չասի:
Լ-Ասել եմ, ինքը, լուրջ եմ ասում, ես երբեք իրան էդպես չէի տեսել, էնպես, որ
Ա-/ընդհ/ Ես էսօր պատասխանատու գործի եմ դրել էդ տղային, շատ մեծ պատասխանատու գործի եմ դրել, շատ մեծ: Հասկացա՞ր, ես էդքանը գիտեմ, ես իմ քայլերը լավ գիտեմ: Պրոստը, ես նեղվում եմ, ոչ թե որ կարող ա, ձախողվի կամ, կարող ա, իմ քայլերին վնաս տա, հարցը վնաս տալը չի, ես թքած ունեմ: Վնասն էլ կարամ օգուտ սարքեմ, հարցը դա չի, հասկանու՞մ ես:
Լ-Գիտեմ, ես միլիարդ տոկոս քեզ հասկանում եմ:
Ա-Ես իրա վրա եմ ջղայնանում, որ ինքը ոչ թե մտածի ուրիշի մասին, ինքը պետք է մտածի մեր մասին, այ ախպեր:
Լ-Այո:
Ա-Դու ասում ես, էթում, ասում ա, ես ասում եմ, էթում ասում ա, ինչի՞ համար, դու ինձ ես
Լ-/ընդհ/ Լսի, հա, ամենակարևորը, նայիր, էդ սրբազանի հետ կապված, որ ասեցի` սենց, սենց, ասում է` ախր, ես իրեն էդպիսի բան չեմ ասել, ես ուրիշ բան եմ ասել, ասում եմ` լավ, եթե էդպես չես ասել, ի՞նչ իմաստ ունի, որ ինքը, ինչ-որ ձևակերպումներ արած, ավելացրած, գնացել, խոսել է: Էդ էլ մի այլ տեսակի վտանգ է, մոտը բան ես խոսում, ինքը տասը հատ ավելացրած տանում, ասում ա:
Ա-Իսկ դա ճիշտ չի, Լիլ ջան, հասկացա՞ր, մեռնեմ քեզ:
Լ-Ես գիտեմ: Բայց էսօրվա խոսակցությունը, իրոք, էնքան ծանր էր, որ հավատա, որ սկսեց կրծքավանդակը ցավալ, ինչ-որ դեղեր սկսեց խմել, ահավոր վիճակում էր, մեղքս տվեց: Ախր, ինքն էլ մտադրված չի արել, ուրիշին բարիք անելու համար, չգիտեմ, զուտ լավն անելու համար ինքը սխալ արեց
Ա-/ընդհ/ Ես իրան երեսուն անգամ ասեցի, քսան անգամ աս»ցի` էս գործն էն գործն ա, վարպետ, մեր բիզնեսն էն բիզնեսն ա, որ պետք ա մենակ մեր մասին մտածենք հիմա, որովհետև ոչ մեկ մեր մասին չի մտածելու: Ես հա նեղվում եմ, ես ամաչում եմ, չեմ կարում իրա հետ խոսամ, բայց էսօրվանից էլ էդի վերջացավ, հասկացա՞ր, ընկեր, ես .ամաչում էի, ես նեղվում էի, հասկանու՞մ ես, ամեն անգամ խոսալուց: Փոխանակ, տես` հազար բան եմ իրա հետ խոսում ու միշտ, հա, ասենք, աշխատում եմ սենց լինել, բայց ինքը եթե ինձ հիմա տենց բան ա ասում, ինչի՞ համար:
Լ-Հասկացա, դե վաղը կխոսեք, ավելի կհանգստանա:
Ա-Ինձ դնում ես մի հատ իրավիճակի մեջ, որ պետք չի, փոխանակ, մեր մասին մտածես, քո մասին մտածոս, դու վեց տարուց ավելի ա, իրա հետ ես, դու իրա հետ չարչարվում ես, աշխատում, տալիս, առնում ես, էդքան գործ ես անում, ի՞նչի պետք է մեկ ուրիշն իմանա` դու ինչ գործ ես արել, ինչի՞:
Լ-Այո:
Ա-Հիշում ես, որ դու խոսում էիր մեր ծերուկի հետ, մեր ծերուկի հետ, որ խոսացիր, ես քեզ ի՞նչ ասացի, ասացի` ամենակարևորը, լավը պահիր քեզ: Ես խի՞ եմ թողնում քեզ: Ես խի՞ եմ ասում` պետք չի, չոմ ուզում մի ասա, դու շարունակի, որովհետև դու գիտես, ասենք, մոտավոր ես քեզ բառերն ասեմ, դու ջոկում ես: Ինձ պետք չի ավելորդ ինչ-որ խեսքոր քեզ ասեմ կամ ինչ-որ ասեմ` պետք չի, հասկանու՞մ ոս ընկեր: Իսկ իրան ես քսան անգամ էդ յան եմ տորմուզ տվել, ստոպ եմ տվել իրան, ասի` պետք չի, սպասի, հա, ի՞նչքան անեմ:
Լ-Ես ամեն ինչն իմ ձեռքը կվերցնեմ, խոստանում եմ և ամեն մի բան, որ պետք է խոսի ու անի, ես էնպես կանեմ, որ կանտրոլի տակ լինի:
Ա-Էդ ժամանակ ղջայնանում է, քսան անգամ ասում եմ` վարպետ /չ.շ./ էն օրն ինձ փողոցում ասում ա` բանը պետք ա գա, հիմա գա՞, թե՞ չգա, ասում եմ` ձեռ ես առնու՞մ ինձ, վարպետ, թող գա, ասոիմ ա` դու ինձ կոնկրետ բան ասա` գա՞, թե՞ չգա, կոնկրետ բան չկա:
Լ-Ցավդ տանեմ, խնդրում եմ, էդ մանր բաների հետևից մի ընկիր:
Ա-Դու պատկերացնու՞մ ես` ասենք, ինչ բանը, բանը, փողոցի մեջտեղը ինձի քաշել, ասում ա` հիմա գա, չգա, ի՞նչ ասեմ, զանգեմ իմ ախպորը, ի, արա, ասա` թող գա, քո ախպերն ա, թող գա, բա որ չկարենա գա:
Լ-ն հորդորում է Ա-ին հանգիստ լինել, քանի որ Ա-ին առջևում ավելի շատ խնդիրներ են սպասում: Ա-ն նշում է, որ անսպասելի փորձություններ չի սիրում: Խոսակցությունն ավարտվում է:
/Տես` հ. 18, գ. թ. 51-56/
…
2015 թվականի նոյեմբերի 12-ին, ժամը 17:26:06-ին զանգահարում է Գևը /Գ/ /ըստ դիմելաձևի/ /077015852/ և խոսում Արթուրի /Ա/ /37498306562/ հետ:
Գ-Լսիր, քաղաքի տեսարժան վայրերից ահագին սիրուն նկարներ ունեմ:
Ա-Ահան:
Գ-Հիմի ուզում եմ գնամ ավելի հետաքրքիր վայր: Էդ նկարներ լիցքաթափելուց հետո՞ գնամ, թե սենց գնամ:
Ա-Տեղ չունե՞ս էլ նկարելու:
Գ-Տեղ ունեմ: Էդ նկարները հե՞տս գնամ:
Ա-Հա, հա, էդ նկարները հետդ գնա, քո հավեսին գնա: Դու տուրիստ մարդ ես, քո համար հավեսին պռճկվի մի յան:
Գ/Ծիծաղելով/-Լավ, Արթ ջան:
Ա-Եղավ, ցավդ տանեմ: Դու, ես գիտեմ, լավ էլ անում ես, չյոտկի անում ես: Սրանից հետո, էդ ամեն ինչը, ինչ որ անում ենք, մենակ ես ու դու գիտենք, եղա՞վ, Գև:
Գ-Օքեյ, ախպերս: Լավ:
Ա-Եղա՞վ, էդ ոչ մեկի, ոչ մեկի ոչ մի բան չասես: էդ հետո հեռախոսը կվեկալենք, կնստենք, կնայենք սաղ իրար հետևից:
Գ-Հա: Լավ, Արթ ջան:
Ա-Եղա՞վ, ցավդ տանեմ: Զգույշ, անփորձանք, մեռնեմ քեզ: Փող կա՞ մոտդ:
Գ-Հա, հա:
Ա-Հաստա՞տ, դե վսյո:
Գ-Երեկվա տվածիցդ 100 դրամ եմ ծախսել, կա:
Ա-Վայ, քո տունը չքանդվի, էկոլոգիապես մաքուր:/Ծիծաղում է/: Դավայ, ախպեր ջան:
/Տես` հ. 18, գ. թ. 73/
…
2015 թվականի նոյեմբերի 12-ին, ժամը 21:35:36-ին զանգահարում է Արթուրը /Ա1/ /ըստ դիմելաձևի/ /077015659/ և խոսում Վարդանյան Արթուրի /Ա/ /37498306562/ հետ:
Ա1-ը հարցնում է, թե իրենք վաղը երեկոյան կարող են երկու հյուր ընդունել, Ա-ն պատասխանում է, որ կարող են, հետո հարցնում է, թե Ա1-ը հաստատ վստահ է` 100 տոկոսով: Ա1-ն ասում է, որ Ա-ն իրեն լավ է ճանաչում, ինքն ընդամենը երկու հոգու է բերելու, ոչ թե մնացած բոլորին, և դա արվում է նրա համար, որպեսզի Ա-ն իր վերջին խոսքն ասի: Ա-ն հետաքրքրվում է, թե հիմա Ա1-ը որտեղ է: Ա1-ը պատասխանում է, որ հիմա նստած են մի քանի հոգով` հիմնականներով: Ա-ն ցանկանում է իմանալ, թե քանի հոգի են Ա1-ենք: Ա1-ը պատասխանում է, որ չհաշված Վահագը, 5 հոգի են: Ա-ն ափսոսանքով նշում է, որ եթե չալարեր, կպոկվեր Ա1-ենց մոտ: Ա-ն պատասխանում է, որ պետք չէ, ուղղակի վաղը նրանք կազմակերպելու են, որ երկու հոգով գան և իրենք հավաքվեն իրենց տեղում: Ա-ն նշում է, որ դա խնդիր չէ, մեքենան էլ կգա նրանց հետևից, հետո հարցնում է, թե Ա1-ի տնեցիներն ինչպես են: Ա1-ը պատասխանում է, որ տուն չի մտել, հիմնարկում է հիմա և նստած «ախպերներով» Ա-ի կենացն են խմում: Ա-ն իր բարևները և հետևյալ բառերն է փոխանցում նրանց` «տղերք, պինդ եղեք, հալալ ա ձեզ», և ավարտում են խոսակցությունը:
/Տես` հ. 18, գ. թ. 75-76/
…
2015 թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժամը 17:08:12-ին զանգահարում է Արմանը /Ամ/ /098307379/ և խոսում Արթուրի /Ա/ /37498306562/ հետ:
Ողջունելուց հետո Ամ-ն ցանկանում է իմանալ Եղոն ինչու է անհասանելի: Ա-ն ասում է, որ հավանաբար մարտկոցը չի լիցքավորել:
Ամ-Ի՞նչ կա որոշ բաներ կան, իմ հետ կապված:
Ա-Չէ, հլը, որ ջիգյար, դու նորություն ունե՞ս:
Ամ-Չէ, ուզում եմ իմանալ ի՞նչ կարծիքի ես արժի՞ հետը հանդիպել, թե թողես մի քանի օրից:
Ա-Դու ոնց ես արել, լա՞վ ես հետը, արե՞լ ես, լավլցե՞լ ես:
Ամ-Հա, լավ արած ա ամեն ինչ:
Ա-Կարելի ա մի հատ վաղը հանդիպել, եթե լավ արած ա:
Ամ-Հա, կարելի ա:
Ա-Մի հատ պրոստո ծանոթանալ, չխոսամ, թող մնա վերջին օրը կարելի ա մի հատ խոսալ վերջանականը: Ջոկի՞ր ինչ եմ ասում: Պրոստո ծանոթանալ արժի մի հատ:
Ամ-Դե կարանք կազմակերպենք վաղը էտի:
Ա-Հա, մեռնեմ քեզ, վաղը կազմակերպի չորսից, հինգից հետո, մի հատ տենանք, մեռնեմ կյանքիդ:
Ամ-Կկազմակերպեմ, ապ ջան:
Ա-Նորմալ ա:
Ամ-Լրիվ նորմալ: Տունն եք լինելու՞:
Ա-Հա, երեվա իրիկվա կողմ:
Միմյանց հրաժեշտ են տալիս:
/Տես` հ. 18, գ. թ. 88-89/
…
2015 թվականի նոյեմբերի 16-ին, ժամը 15:32:51-ին զանգահարում է Ավետը /Ավ/ /37477026461/ և խոսում Արթուրի /Ա/ /098306562/ հետ:
Ավ-Ապարը մի քիչ առևտուր է արել, հիմի էդ չենք ուզում հետներս տանենք, ֆռցնենք, բերենք:
Ա-Արա, չէ, պետք չի, թող մնա առևտուրը տունը իրա:
Ավ-Վերցրել ենք, ավտոյի մեջ ա:
Ա-Ուտելի՞ք ա առևտուր արել:
Ավ-Հա:
Ա-Վախ, հորս արև: Լավ, հլա գնացեք, գործերը վերջացրեք, հետո կասեմ: Հենց վերջացնեք սաղ, ամեն ինչը: Ասիր՞ր, տեղ կա՞ գնալու հետ:
Ավ-Հա, Հոկտեմբերյան ենք իջնում:
Ա-Իսկ բացի Հոկտեմբերյանից իրա ասած տեղերով պիտի էթա՞ք:
Ավ-Դե, էդ ա, մեկին պիտի ստեղ տենանք ու էթանք էնտեր:
Ա-Հլա սաղ տեղերը նայի, ասա, ով կա, սաղին թող զանգի, գնա տես ով կա:
Ավ-Հա, էդ եմ ասում, ասի` որտեց ինչ կա տենալու:
Ա-Սաղին, սաղին, սաղքին: Ապարին ասա, թող նստի հեռախոսի վրա, սաղին զանգի, ասի` գալիս եմ տենալու քեզ:
Ավ-Հա, էդ եմ ասում, սրա պահը ո՞նց անենք: Ավտոյի մեջ ա: Տա՞մ Արան տանի հետը:
Ա- Եթե բան ուտելիք ա, լսու՞մ ես: Ի՞նչ ա` ուտելիք ուտելի՞ք խանութի, թե մեր ուզած, մեր ուտելիքներից ա:
Ավ-Լավ, հլա ճշտեմ ինչ ա, եթե բան ա` Արան թոր հետը իջեցնի:
Ա-Արան կարա իջացնի, ու՞ր պիտի բերի, ստեղ տեղը չի կարա բերի:
Ավ-Զանգեմ, ախպեր: Չէ, ասում եմ` տամ, իրանց տուն տանի:
Ա-Չէ, չէ, թող բերի ստեղ, եթե մեր ուզած ուտեւիքներից ա, ւսու՞մ ես:
Ավ-Հեսա ճշտեմ, զանգեմ:
Ա-Արային մի զանգի, ճշտի ինչ ա, ու զանգի ինձ:
Ավ-Լավ:
/Տես` հ. 18, գ. թ. 106-107/
…
2015 թվականի նոյեմբերի 16-ին, ժամը 16:31:01-ին Ավետը /Ավ/ կրկին զանգահարում է /37477026461/ և խոսում Արթուրի /Ա/ /098306562/ հետ:
Ա-Լսի` հաշվառման կանգնեցրու, գրի` քանի հոգի են, ով որտեղ ա: Ու մեկ էլ գրի` ինչ ունես: Հասկացա՞ր: Անուն-ազգանուն ասա պետք չի, ի՞նչ ունեք: Հասկացա՞ր: Ի՞նչ ունեք դուք, տղերք: Որովհետև, ասա, որ մի քանի տուն պիտի լինի, ջոկում ես, էլի տուն վերցնել կա, տեղ կա էլի: Որ կարենաք տուն վերցնեք, էդ մարդկանց կարանք տեղավորենք, կամ եթե քիչ են, ստեղ տեղավորենք, ախպեր: Հո չեն գալու` ստեղ մի շաբաթ լռվեն: Հասկացա՞ր ինչ եմ ասում: Բայց դու իրանց ասա ով ինչ ունի, ու ասա, ու պետք ա, ասա, ձեր ընտանիքներին զգուշացնեք, որ ասեք դուրս եք գնում և այլն, և այլն: Սենց հավայի ձեզ չեմ վեկալի` տանեմ առանց ոչ մի բանի: Վեշչ կա՞ հետները:
Ավ֊ՉԷ:
Ա - Բա որ ասում եմ` ոչ մի բան չունեք, սենց ո՞նց եք գալու: Ասա` ինձ մի հատ գրեք, ասեք` ինչ ունեք: Ու սաղինը գրի, ախպերս: Թուղթ ու գրիչ ունե՞ս մոտդ:
Ակ- ճարելը դժվար չի:
Ա- Դե, ճարի: Ի՞նչ ունես, ախպերս` էս, էս, էս: Լավ, ե՞րբ պատրաստ կլինեն էն վեշչերը: Սենց-սենց: Էդ Ապարին էլ ասա` մի րոպե, համբերի: Ինձ Արթուրը ոնցոր քեզ ա հանձնարարություն տվել, նենց էլ ինձ: Վսյո: Ու սուս մնա, մի րոպե սպասի, Ապար ջան: Սենց-սենց-սենց: Էս ու՞ր ես, ախպերս, ե՞րբ պատրաստ կլինես, որ պատրաստի գանք, քեզ վերցնենք: Մեկ առ մեկ, եթե պետք լինի, 100 անգամ էլ կգանք, կվերցնենք, պրոբլեմ չկա: Բայց պատրաստի լինեք, որ էլ չգամ, գնանք, ասեք «էս ա ինձ պակաս, պիտի տուն էթամ, Հիտլերը տեղում չի, բագաժնիկը չի բացվում»: Եղա՞վ, մեռնեմ քեզ:
Ավ-Լավ:
/Տես` հ. 18, գ. թ. 107-108/
…
2015 թվականի նոյեմբերի 16-ին, ժամը 16:16:06-ին Վաղոն /Վ/ զանգահարում է /077015852/ և խոսում Արթուրի /Ա/ /37498306562/ հետ:
Վ-Հարմա՞ր ա:
Ա-Հա:
Վ-Ախպեր, /1բ/ սաղ տարել են ասեց:
Ա-Վայ, հորս արև:
Վ-Մի քիչ թել կա, էդ թելը վեկալի, գամ, տենանք հլը:
Ա-Իսկ բանը` Արթու՞րը:
Վ-Հեսա էթում ենք արդեն էդ ուղղությունը:
Ա-Եղավ, հենց հասնեք` կզանգեք:
Վ-Հա, կզանգեմ:
Ա-Էդ հա, էդ վեկալ, արի, բայց աշխատեք, որ Արթուրը դատարկ չգա:
Վ-Հա:
Ա-Անպայման գնացեք, տեսեք:
Վ-Էթում ենք հիմի էնտեղ:
Ա-Լավ, մեռնեմ քեզ, դավայ, ախպեր ջան:
/Տես` հ. 18, գ. թ. 110/
…
2015 թվականի նոյեմբերի 16-ին, ժամը 16:27:09-ին Ապարը /Ապ/ զանգահարում է /091547508/ և խոսում Արթուրի /Ա/ /37494337939/ հետ:
Ապ-Ախպեր, հիմի ո՞նց ենք ապրում:
Ա-Պրծա՞ք դուք:
Ապ-Ես ի՞նչ անեմ, որ պրծնեմ:
Ա-Մա՞րդ պիտի չտենայի՞ր, տղերքի պիտի չտենայի՞ր, գնա` տես:
Ապ-Հա, տեսել եմ, ասել եմ:
Ա-Սաղի՞ն:
Ապ-Այ մարդ, ինչքան հասցրել եմ, տեսել եմ, հենս` տեսածն էլ ցվրվում են, արա: Ցվրվում են էն բանով, որ էսօր պիտի էթամ տուն:
Ա-Չհասկացա՞:
Ապ- Ախպեր, հեսա` կողքս կայնած են` մեկ, երկու
Ա-/ընդհ./ Հլա տուր Ավետին:
Ապ-Կվարտալ եմ ես: Ախպեր, եկա Աղասենց յան, վոբշչեմ Զիմն /՞/ էլ ա հետս, ես էլ եմ հետս: Հեսա
Ա-/ընդհ./ Հլա տուր Ավետին:
Ապ-ը փոխանցում է հեռախոսը Ավետին /Ավ/:
Ա-Ի՞նչ ա եղել, խի՞ են ցվրվում, չեմ հասկանում:
Ավ-Ապարը շտապում ա, դրա համար, ուրիշ բան չկա:
Ա-Դրա՞ համար են ցվրվում, թե՞:
Ավ-Չէ, չէ, ուրիշ բան չկա:
Ա-Ասա նենց դու խոսա, որ մենք իմանանք, թե ում ենք հավքում: Տուր իրան հլա:
Հեռախոսը կրկին Ապ-ն է վերցնում:
Ա-Ավետին ես ասել եմ հեռախոսով չխոսանք,հա՞:
Ապ-Է, բայց նույն դվիժենին վաղը պիտի անեմ: 3 անգամ անեմ:
Ա-Ուրեմն 4 անգամ, 5 անգամ արա նույն դվիժենին, բայց սաղին պիտի անես, հասկացա՞ր, սաղին:
Ապ-Արա, 3 հոգու չեմ կարում շողուլի բերեմ, ինչ մնաց` սաղին:
Ա-Շողուլը ո՞րն ա, արա:
Ապ-Բա, եկել, կայնել են կողս, ղրգում եմ տներով:
Ա-Ի, ու՞ր ես ղրգում, արա:
Ապ-Տուն: Այ ախպեր ջան, ինչի՞ ես տենց/չի ավարտ./ Այ ախպեր, ես հելա Մասիս, գնացի Հայրենիքից բանին վեկալա, եկա 1000 ու մի տեղ, հիմա հավաքեցի, հիմի ասում եմ` գնացեք տուն:
Ա-Լսի, հավաքել ես, իրանք պատրա՞ստ են:
Ապ-Այ մարդ, ինչքանով որ պատրաստ են, Արթուր ջան:
Ա-Լսի, Ապար, գրի գրի առեք, լսու՞մ ես, որ իմանամ Ես էդ մարդկանց քանի հոգի են օբշչի, քանի հոգու պիտի տեղավորեմ, ախպերս: Հասկացա՞ր:
Ապ-Չյոտկի ես քեզ ասեմ: Ի՞նձ էլ հաշվեմ:
Ա-Չէ, քեզ մի հաշվի:
Ապ-Մեկ, երկու, երեք
Ա-/ընդհ./ Լսի, լսի, Ավետի մոտ հեռախոս կա, Ավետին ասա, թող էդ հեռախոսով զանգի:
Ապ-Հա:
/Տես` հ. 18, գ. թ. 111-112/
…
2015 թվականի նոյեմբերի 18-ին, ժամը 17:38:26-ին Արան /Ա/ զանգահարում է /37496075008/ և խոսում Արթուրի /Աթ/ /37494337939/ հետ:
Ա-Ախպրես, ազա՞տ ես, երկու հատ բան հարցնեմ:
Աթ-Ասա:
Ա-Մենք թռնող նկարող բան ունենք, չէ՞:
Աթ-Այո:
Ա-Այսինքն էտի ստեղ պետք ա, վարձակալության համար ենք խոսում, մտածեցի, որ ունենք:
Աթ-Չէ, կա, կամերայով, ամենինչով կա:
Ա-Իսկ քշող կա՞:
Աթ-Հա:
Ա-Արմաը էտի կարա քշի:
Աթ-Հա, հա, 100 տոկոս:
Ա-Վսյո, ուրեմն, էդ հարցը պրծանք ուրեմն: Լավ, ախպերս:
Անջատում են:
/Տես` հ. 18, գ. թ. 137/
…
2015 թվականի նոյեմբերի 19-ին, ժամը 12:39:58-ին Արթուրը /Ա/ զանգահարում /37498306562/ և խոսում է մյուս Արթուրի /Ա1/ /077015659/ հետ:
Ա - Ե՞րբ պիտի գայի ես գյուղ:
Ա1- Վաղը, իրանց գանգից հետո: Իրանք որ զանգեն, ասեն՝ գալիս ենք:
Ա-Լավ: Հիշու՞մ ես, որ եկան ստեղ ախպերները:
Ա1-Հա:
Ա - Մի հատ օբշչի, ընդհանուր հավաք կազմակերպի: Հավաք ասելով` իրար գլուխ հավաքի մի հատ ու ինձ խաբար արա:
Ա1- Լավ, ախպեր:
Ա - Գիշեր լինի՝ ավելի չյոտկի կլինի: էսօրվա վրա կարա՞նք անենք:
Ա1- Դե, հեսա զանգում եմ, բան անեմ, կզանգեմ քեզ:
Ա - Դավայ, ցավդ տանեմ, լա՞վ ա մոտներդ ամեն ինչ, ընկեր:
Ա1-Նորմալ ա, հեսա գնում եմ, գյուղապետի հետ եմ պայմանավորված:
Ա-Ի՞նչ ա եղել, հո բան չի՞ եղել:
Ա-Չէ, էն որ պայմանավորվանք, է, որ ասի` էթամ սենց ասեմ մի հատ: Պրոստո երեկ Ավոն որ գնացել, տեսել ա,ախպեր, ջոկու՞մ ես, ես երեկ էի ուզում տենայի, պրոստո որ հելավ, գլուխը տնկեց, գնաց տեսավ գյուղապետին, հետո Վաղենին տենում, բա ախպեր, Գառոն մուտիտ ա արել, բլեֆ ա արել, տենց բան չկա: Ասում ա` էդ մոմենտին Վաղենը ասում ա` Գառոն եկավ, կայնավ, Ավետը թողեց, ցվրվավ, նույն բանը ինձ ասեց, ախպեր, ինչ քեզ էր ասել, նույն բանը ինձ ասեց գյուղապետը: Ասում ա ֆռացի, տենամ Ավոն չկա, թողեց գնաց, ախպեր: Զանգում եմ, ասում եմ` ախպեր, էդ դու ուզում ես ցվրվես, գնաս ընդեղ, ախպեր, բայց չես մտածում, որ քո էթալով կարաս ամեն բան հետդ տանես էնտեղ ու ես չեմ ջոկում` տունը չես կարու՞մ մնաս:Հագնում են իրար, թե ինչ` իրար դեմ կայնած: Տենց իրիկունը եկան, որ իրար հետ էինք, ասեց` սենց-սենց: Դրա համար հեռախոսը տվի,որ քեզ ասեր: Էն չգիտես նրա խասյաթը, էն չի կարում խոսա:
Ա-Լավ, ես խոսացի իրա հետ, ասեց` գալիս եմ, ասի` չգաս, մնա գյուղը, ես գյուղ եմ գալու: Ասեց` ճամփեն եմ, գալիս եմ, ասի` չէ, ֆռա, հետ գնա: Հետ եմ ուղարկել նորից:
Ա1-Հեսա մտնեմ գյուղապետին տենամ:
Ա - Գիտե՞ս ինչ պիտի անես:
Ա1- Հա, իրար հետ կարող ա էթանք մի հատ էն յան, էլի:
Ա - Հա, հասկացա:
Ա1-Ես վաբշչե հեռու, ինքը` հա, մի հատ էթա, մարդ կա տենա, հելնի ու ինձ կոնկրետ բան ասի, էլի: Ես իմ վրա վեկալեմ, ջոկի՞ր:
Ա-Հա, բայց գիտե՞ս ինչ արա, ասա` աշխատում եմ, էթում֊գալիս եմ, փող եմ աշխատում:
Ա1-էն որ վերջում քեզ ասեցի, հա: Էդ ձևով ասեմ:
Ա - Հա, տան համար փող եմ աշխատում, էդ ասա: Կազմակերպության վրով ոչ մի բան մի ասա, ասա` ձեր ի՞նչ գործն ա, արա:
Ա1- Տո, չէ, ախպեր, իմ մոմենտը, իմ մոմենտը, ասեմ, որ մի երկու հատ սպրոս եմ արել:
Ա-Հա, չէ, չէ, էդ բան մի արա: Մի էլ ասա, տենց չի: Ավետին էլ ասա, որ էն Կորյուն-մորյունը, որ կան, դրանք, ախպեր, էս մեր մեջ մնա, էս Ավետը հագել ա, չէ՞, մեկի հետ: Էդ ակադեմիայի պահով հագել ա էդ Կորյունի վրով, լսու՞մ ես: Տենց մոմենտ կա ինչ-որ, էդ շուտ ա եղել էդ հագնելը: Էդ որ ինքը շուտ հելավ, գնաց մարդկանց տենալու, որ հելավ, ես զանգի Վաղոյին, ասի` ուշադիր եղեք, Ավետը գնացել ա, էդ մոմենտն ա: Իմ կարծիքով, ինձ թվում ա` դրա վրով ա եղել ավելի շատ, քան ձեր վրով: Հասկանու՞մ ես: Երևի հարցրել են, ասել են` ուր ա, երևի տունն են հարցրել կամ ախպորն են հարցրել, ասել` ուր ա, ասել ա` Արթուրի, Վաղոյի հետ գնացել ա Երևան, դրա վրով ա էթում ավելի շատ, քան թե ինչ-որ եսիմինչ բան:
Ա1-Ախպեր, պրյամո քեզ ասեմ, գոռալով, էն օրը, որ փող տվիր, ասիր` Վաղենենց տունը փող կտաս: Էդ օրը Վաղենը զանգում ա, որ մի 50 անգամ եկած են լինում Վաղենենց տուն, Վաղենը զանգում ա, ասում ա` զանգի, կնիկն ասեց` ո՞վ ա, ասի` Վաղենն ա, ու ասում ա` մի հանգի թռավ դեմքիս` ես ամեն ինչ գիտեմ, իմ մարդը չեկավ տուն, տունը չեղավ, ես ախպորն ասում եմ ու էթում եմ միլիցիայություն, ինձ ընդհանրապես ոչ մեկդ չեք հետաքրքրում: Ես ձեզ կարճ-կոնկրետ ասում եմ: Հետո էլ Ավոն արդարացել ա, յանիմ բանը/չի շարուն./ Դրա համար էին հագել երեկ գյուղը իրար: Արդարացել ա, յանիմ` իմ կնիկը պրոստո տենց ասել ա, որ դու ինձ շուտ խաբար անես, ես զանգեմ, կատակ ա արել: Վաղոյին էլ չգիտե՞ս, հայհոյել ա, ասել ա` էդ կատա՞կ էր: Պրոստո Վաղենը, որ իրար հետ կռված են, չի կարում խոսա: Ինձ ասում ա` Արթուր, էս սաղին պոդստավկա ա անելու, ոչ թե ինքը, այլ իրա ընտանիքը:
Ա-Լավ, հլա որ էդտեղ մնացեք: Նորմա՞լ ա հիմա ամեն ինչ:
Ա1 - Դե, ես Վաղոյին ասում եմ` ախպեր, դու շատ մի իրա հետ վիճի, շատ մի դավադիտ արա: Էն քյալլա ա, տունը կռվում ա:
Ա - Չէ, ես իրան ասել եմ` չգաս ստեղ, թող մնա տունը, մինչև ես իրան ասեմ: Լավ, վոբշչեմ, դու գնա, տես ինչ ես անում: Քո տասովկեքով, և այլն: Մի հատ էլ կազմակերպի, որ ասում էիր տեղ կա, համ էլ տենանք: Լսու՞մ ես:
Ա1-Հա:
11 - Նենց տեղ կազմակերպի, որ խախանդ տեղ լինի, եղա՞վ, բայց չասես, ոո ես եմ գալու: Պրոստո սաղին հավքի իրար գլուխ:
Ա1-Լավ:
Ա- Ու խաբար արա: Սպասում եմ, ցավդ տանեմ:
/Տես` հ. 18, գ. թ. 149-151/
…
2015 թվականի նոյեմբերի 21-ին, ժամը 21:47:01-ին զանգահարում է մի տղամարդ /Տ/ /37491522040/ և խոսում է Արթուրի /Ա/ /094337939/ հետ:
Միմյանց ողջունելուց հետո Տ-ն հետաքրքրվում է` Ա-ն որտեղ է: Ա-ն նշում է, որ ինքը «Վստրեչ» է գալիս: Ապա`
Տ-Ես տնից հելնում եմ:
Ա-Տուն են զանգել, հա՞, շատ ա ջուր, բան թափել:
S- Արա, չեմ էլ իմանում, ապեր, զանգել են, շուխուրը դրել են, ինձ ասում են` գնա ընդեղ, արա, ասեմ` էթամ, ի՞նչ անեմ, ախպեր, ես ընդեղի ոչ դուռը կարամ բացեմ, ոչ
Ա-/ընդհ/ էթում եմ, էթում եմ ընդեղ:
Տ- Ու՞ր ես դու հիմա հասել:
Ա- Խանջյանի վրա եմ:
Տ- Հա, ես էլ տնից հելել եմ, արի:
Ա- Լսի, ասում ա` բեսամթ շուխուր են դրել սաղ շենքավորները, նենց, բան արա, լսի, խոսքի, հետդ մարդ չմտնի ներս:
Ա-Չէ, չէ, ախպեր, չէ, մարդ չկա, մենակ եմ:
Տ- Հա, չէ, շենքավորները /չ.շ/ հեսա ես Օլյայի հետ կիջնեմ ներ /չ.շ/ տասնմեկ, ընդեղ դրանց կխոսցնենք, կասենք` զանգել ենք, հեսա կգա, կհասնի, դուք պրյամոյ հելեք տուն:
Ա- Հա, ես տուն եմ հելնում, լավ:
Տ- Ընդեղ ի՞նչ ունես, լսի, ընդեղ դասա
Ա- /ընդհ/ Ոչ մի բան չկա, դատարկ ա:
Տ- Չկա, դե, լսի, պատի վրի էն բանն էլ պոկիր, ջոկիր` ի՞նչը:
Ա-Ո՞ր ը:
Տ-էն զալի պատի վրա բան կա կպցրած:
Ա-Ի՞նչ ա կպցրած, ախպեր, զալի պատի վրա:
Կ-Քարտեզ չկա՞ կպցրած:
Ա-Չէ, չէ, ախպեր, չկա ոչ մի բան:
Կ-Դե, լավ, ուրեմն, արի, լավ:
Ա-Հա, էթում եմ, ոչ մի բան չկա ընդեղ, լավ:
Խոսակցությունն ավարտվում է:
/Տես` հ. 18, գ. թ. 189-190/
…
2015 թվականի նոյեմբերի 22-ին, ժամը 13:02:00-ին Վաղոյի հեռախոսահամարից Արթուրը /Ա/ զանգահարում /077015852/ և շարունակում է խոսել Ավետիքի /Ավ/ /37477026461/ հետ:
Ա֊Լավ, դուք գնացե՛ք ձեր գործով:
Ավ-Լավ, ախպե՛ր:
Ա֊ճամփեն /չի շար./, մի հատ ճամփեն նա-վսյակի որ տենաս, լսու՞մ ես, էտ ցուցակը մոռցի: Որ տենաս, արդեն մոտավոր գիտես` ինչ պտի տենաս:
Ավ-Հա:
Ա-Թող Գևորը մի երկու հատ բան անի, կայևե՛ք ընդե, մի երկու հատ, չգիտեմ, մի բան վեկալե՛ք, և այլն, և այլն, թող նկարի:
Ավ֊Լավ, ախպե՛րս:
Ա-Մի հատ թող selfie անի իրան, եղա՞վ:
Ավ֊Ըհը:
Ա-Մի հատ ասեմ` կարա՞ գրի Գևորը: Լսի հլը, ասում եմ` կարաս վայրկյանական գրես:
Զրույցի այս հատվածում լսվում է, որ Ա-ի կողքին գտնվող մի տղամարդ խորհուրդ է տալիս Ա֊ին հեռախոսով չասել, որից հետո`
Ա֊Լավ, հեռախոսով պետք չի, դուք գնացեք ձեր գործին, թող էտի, գնա՛, Գնորը գիտի` ինչ կանի, գնացե՛ք, լավ:
Հեռախոսազրույցն ավարտվում է:
/Տես` հ. 18, գ. թ. 196/
…
2015 թվականի նոյեմբերի 22-ին, ժամը 17:26:46-ին Արան /Ա/ զանգահարում /37496075008/ և խոսել է Արթուրի /Աթ/ /37494337939/ հետ:
Ա-Ես տղերքի հետ եմ:
Աթ-Սաղի հետ ե՞ս օբշի:
Ա-Հա
Աթ-Ուզում ե՞ք հելնեք վերև:
Ա-Ես, Գևը ու ախպերը արդեն շարժվանք:
Աթ-Հեռախոսը անջատի, ակումլյատորը հանի:
Ա-Բա մյու՞սը:
Աթ-Սաղ:
Ավարտում են խոսակցությունը:
/Տես` հ. 18, գ. թ. 202-203/
…
2015 թվականի նոյեմբերի 23-ին, ժամը 20:08:44-ին Արթուրը /Ա/ /ըստ ձայնի/ զանգահարում `/098306562/ և խոսում Ավետի /Ավ/ /37477026461/ հետ:
Առանց ողջույնի`
Ա-Զանգի՞ր Հովո, Կարեն, Աղաս:
Ավ-Կարենին առավոտը զանգեցի, Հովոյին էլ զանգում եմ, չի վերցնում, Աղասին էլ ասին` մի զանգի:
Ա-Հա, Աղասին, հա, պետք չի Աղասին /չ.շ/ Մի հատ Արլասին զանգի, ասա` սաղ լա՞վ ա, լսու՞մ ես` ինչ եմ ասում, լսու՞մ ես, մեկ էլ ասա` պրոստը, հարցրա` ո՞նց ես, լսու՞մ ես, ասա` վաղը, կարող ա, հանդիպենք, որովհետև վաղը, կարող ա, գործ ըլնի, ուզում եմ, որ բան անենք, քանի որ ինքը ուզում եմ` մեր հետ լինի: Ես, մի հատ, ուզում եմ` կանչեմ` օբշի, տենանք` որը որտեղ ա էթում: Ջոկի՞ր` ինչ եմ ասում` ինքն ու Կարենը: Աշխատիր կապվես Հովոյի հետ:
Ավ-Հեսա փորձեմ:
Ա-Անպայման, կապվի, հա, էլի, փորձի, կապվի Հովոյի հետ, նավսյակի սլուչի, մի հատ: Հենց կապվես, վաղը հետը պայմանավորվի, էգուց, բայց քաղաքի մեջ պայմանավորվիր վաղը, մեռնեմ քեզ:
Ավ-էս, հլը, չես ուզու՞մ` գաս:
Ա-Ես գործ ունեմ, ազիզ, ստեղ բան եմ նայում իրավաբանի հետ:
Ավ-Հա, Մաեստրոն սպասի՞:
Ա-Մաեստրոյին ասա` թող գա իմ հետևից:
Ավ-/փոխանցում է Ա-ի խոսքը` Մաեստրո, գնա սենսեյի ետևից/
Ա- Բայց ասա` թող իջնի, պիտի ինձ սպասի, թող քաղաք իջնի, թող ըտեղ չսպասի: Թող իջնի քաղաք, որովհետև կարող ա, գործ ունեմ, թող իջնի քաղաք, սպասի, ես թատրոնի կողմերն եմ, ես թատրոնն եմ, ջոկի՞ր: Թող ինքը, որ հասնի թատրոն, թող սպասի, մինչև ես վերջացնեմ, եղա՞վ, ընկեր:
Ավ-Եղավ, ախպեր:
Խոսակցությունն ավարտվում է:
/Տես` հ. 18, գ. թ. 205-206/
…»:
/տես՝ հատոր 1 գ.թ. 34-44, հատոր 11 գ.թ. 169-300, հատոր 17 գ.թ 129-143, հատոր 18 գ.թ. 1-210, դատական նիստի արձանագրությունը/
Այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված` «ԱրմենՏել», «Ղ-Տելեկոմ», «Օրանժ Արմենիա» ՓԲ ընկերություններից և «Յուքոմ» ՍՊ ընկերությունից ստացված 094-33-79-39, 098-30-65-62 և 093-140-162, 096-07-50-08, 055-20-33-30, 077-01-58-54, 095-81-05-92, 055-43-46-73, 095-81-05-93, 077-02-64-61, 098-75-22-23, 077-01-56-59, 077-50-53-29, 077-01-57-50, 077-01-58-52, 077-67-58-20, 093-140-154, 091-54-75-08, 091-28-28-41, 093-28-28-29, 055-28-28-29, 093-140-136, 094-25-12-45, 098-30-67-64, 093-93-26-60, 098-30-73-79, 055-47-32-36, 098-30-69-64, 098-30-62-68, 098-30-64-67, 098-10-12-77, 077-02-31-38, 077-01-57-34, 095-47-53-61, 093-47-53-61, 093-140-186, 098-02-77-46, 077-80-83-64, 055-01-80-72 և 010-45-11-42, 094-03-13-72, 094-74-57-12, 043-303397, 093-16-47-55, 094-14-77-99 և 010-34-21-52, 091-55-96-00, 093-27-79-79, 094-93-35-38, 093-21-21-57 հեռախոսահամարների ելքային և մուտքային հեռախոսազանգերի վերծանումները, համաձայն որոնց`
«…Արթուր Վարդանյանը պարբերաբար կապ է պաշտպանել խմբի բոլոր անդամների հետ, մասնավորապես՝ Գառնիկ Մարգարյանի (28.04.2015թ.-24.11.2015թ.), Անտոն Թոթոնջյանի (29.08.2015թ.-24.11.2015թ.), Խաչիկ Ավետիսյանի (19.10.2015թ.-24.11.2015թ.), Էդվարդ Ներսիսյանի (20.09.2015թ.-22.11.2015թ.), Գեւորգ Ջնդոյանի (26.09.2015թ.-21.11.2015թ.), Արա Պողոսյանի (23.04.2015թ.-10.11.2015թ.), Վահան Շիրխանյանի (17.07.2015թ.-23.11.2015թ), Տիգրան Բոյաջյանի (01.10.2015թ.-28.10.2015թ), Արթուր Եղիազարյանի (28.08.2015թ.-24.11.2015թ.), Վահագն Սալնազարյանի (23.04.2015թ.-11.11.2015թ.), Վաղինակ Ստեփանյանի (07.09.2015թ-25.11.2015թ.), Արկադի Մարդոյանի (03.09.2015թ.-24.11.2015թ.) Ավետիս Բարեյանի (25.10.2015թ.-24.11.2015թ), Մարինե Կաթանյանի (30.10.2015թ.-24.11.2015թ.), Արման Հայրապետյանի (08.11.2015թ.-21.11.2015թ.), Մկրտիչ Հովհաննիսյանի (09.11.20152թ), Նելլի Մինասյանի (26.10.2015թ.-24.11.2015թ.), Ասյա Մկրտչյանի (02.11.2015թ.-21.11.2015թ.) եւ Վլադիմիր Առաքելյանի (26.10.2015թ.-24.11.2015թ.) հետ…»:
/տես՝ հատոր 1 գ.թ. 243-245, հատոր 9 գ.թ. 16-8, 20, հատոր 10 գ.թ. 119-120, հատոր 13 գ.թ. 24-25, 46-47, հատոր 22 գ.թ. 18-21, հատոր 25 գ.թ. 182-183, հատոր 25 գ.թ. 61-62, հատոր 33 գ.թ. 1-281, դատական նիստի արձանագրությունը/
Այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված` «Հայաստանի հանրային հեռուստատեսություն» ՓԲ ընկերությունից ստացված 02.12.2015թ. թիվ 02-225 գրությունը, համաձայն որի`
«…Աշխատակից Արման Հայրապետյանը մուտք է գործել Ընկերության տարածք մեքենայի համար նախատեսված մուտքից ս.թ. նոյեմբերի 14-ին ժամը 23։22։11-ին և դուրս է եկել 23։35։20-ին, սակայն նրա հետ այլ քաղաքացիների մուտք չի արձանագրվել…»։
/տես՝ հատոր 6 գ.թ. 85, 87, դատական նիստի արձանագրությունը/
Այլ փաստաթղթի կարգով ապացույց ճանաչված` «Հայաստանի հանրային հեռուստատեսություն» ՓԲ ընկերությունից ստացված 14.01.2016թ. թիվ 02-03 գրությունը, համաձայն որի`
«…Ասյա Մկրտչյանը, Նելլի Մինասյանը և Մարինե Կաթանյանը մուտք են գործել Ընկերության տարածք 2015թ. սեպտեմբերի 14-ին ժամը 18։30-ից մինչև 21։00 ընկած ժամանակահատվածը՝ «Երգ երգոց» հաղորդաշարի 19։00-ի նկարահանմանը մասնակցելու նպատակով։ Նրանց ուղեկցել է նաև Տիգրան Բոյաջյանը…»։
/տես՝ հատոր 12 գ.թ. 134, դատական նիստի արձանագրությունը/
Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 04.12.2015թ. արձանագրությունը, համաձայն որի`
«…ՀՀ Արմավիրի մարզի Արևաշատ գյուղը հարակից է «Զվարթնոց» օդանավակայանին, ինքնաթիռները վերսլաց կամ վայրէջք իրականացնելիս տեսանելի են՝ բարձրությունը վերսլացի ժամանակ՝ 0-ից 300 մետր, վայրէջք՝ 100-ից 0 մետր, իսկ թռիչքուղու հեռավորությունը գտնվում է մոտ 200մ-ի վրա։
Գործի տվյալների համաձայն մեղադրյալ Հարություն Սարիբեկյանը բնակվել է այդ գյուղում, և խմբի կողմից Նորքի տանը քննարկվել է ՀՀ նախագահի ինքնաթիռն այդ տարածքից խոցելու հնարավոր ծրագիրը…»։
/տես՝ հատոր 6 գ.թ.79-87, 199-200, դատական նիստի արձանագրությունը/
Ցուցմունքները տեղում ճշտելու մասին 20.01.2016թ. արձանագրությունը, համաձայն որի`
«…Ավետիս Բարեյանը մատնացույց է արել, թե խուզարկությամբ հայտնաբերված զենքերից որն ում է պատկանել խմբի անդամներից…»։
/տես՝ հատոր 13 գ.թ.98-99, դատական նիստի արձանագրությունը/
Ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոցի թիվ 78 հասցեում կատարված խուզարկության արձանագրությունը, որով հատյնաբերված՝ 780.000 ՀՀ դրամ (280.000 ՀՀ դրամը Արթուր Վարդանյանի գրավոր համաձայնությամբ հանձնվել է Շողիկ Հախվերդյանին, որպես գույքային վնասի հատուցում), 3.500 եվրո և 13.000 ԱՄՆ դոլար գումարներն, որոնք ըստ Անտոն Թոթոնջյանի կազմում են իր կողմից Արթուր Վարդանյանին տրված շուրջ 60.000 ԱՄՆ դոլարի մի մասը։
/տես՝ հատոր 1 գ.թ. 102-121, դատական նիստի արձանագրությունը/
Ք. Երևան, Նորքի 9-րդ փողոցի թիվ 78 հասցեում կատարված խուզարկության արձանագրությունը, որով հայտնաբերվել են Արթուր Վարդանյանի հանցավոր համագործակցության կողմից ձեռք բերված ու պահված հրազենը, ռազմամթերքը, պայթուցիկ և այլ նյութերը, «acer» մակնիշի, «Aspire 5740DG» մոդելի, LXPRF02010002045202000 սերիական համարով դյուրակիր համակարգիչը, ինչպես նաև վերը նշված մյուս էլ. կրիչները, փաստաթղթերը, իրերն ու պարագաները։
/տես՝ հատոր 1 գ.թ. 100-101, 102-121, դատական նիստի արձանագրությունը/
Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի փաստացի բնակության վայրում և դրան օժանդակ կառայուցներում՝ ք. Գյումրի Ղորղանյան փողոց տուն 83 հասցեով կատարված խուզարկության արձանագրությունը, որով հայտնաբերվել է՝ «hp» մակնիշի, «15-r052nr» մոդելի, CND43890WG սերիական համարով դյուրակիր համակարգչը։
/տես՝ հատոր 1 գ.թ. 138-139, 140-148, դատական նիստի արձանագրությունը/
Համակարգչատեխնիկական փորձաքննության 18.03.2016թ. թիվ 15-3393 եզրակացությունը, համաձայն որի` հետազոտվել են խուզարկությունների արդյունքում հայտնաբերված համակարգիչները և էլեկտրոնային կրիչները։
/տես՝ հատոր 5 գ.թ. 18ա-գ, հատոր 15 գ.թ. 229, հատոր 21 գ.թ.22-96, դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատաձգաբանական, սառը զենքի, հետքաբանական, մատնադրոշմային և պայթունատեխնիկական համալիր փորձաքննության 07.04.2016թ. թիվ 15-3522 եզրակացությունը, համաձայն որի` վերը նշված փամփուշտները և նյութերը հանդիսանում են զենք և տարատեսակ պայթուցիկ նյութեր։
/տես՝ հատոր 5 գ.թ. 23-26, 40-46, հատոր 13 գ.թ. 48, հատոր 19 գ.թ. 53, հատոր 25 գ.թ. 1-64, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանում հետազոտվել են նաև հետևյալ իրեղեն ապացույցները`
1) Երևան քաղաքի Նորքի 9-րդ փողոցի 78-րդ տնից հասցեից 25.11.2015թ. խուզարկությամբ առգրավված ներքոհիշյալ զենքերը, ռազմամթերքը, պայթուցիկ և այլ նյութերը.
Հակոբ Հակոբյանի և Անուշավան Ավետիսյանի կողմից նախնական համաձայնությամբ Ստեփան Չիլինգարյանից և Հարություն Հովհաննիսյանից ձեռք բերված ու Արթուր Վարդանյանի խմբին իրացված՝
1. 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի ջնջված համարով (հայտածվել է՝ 1969 AH 219 թվի ուրվագիծը), հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 7 նկար), որը խմբում հատկացված է եղել Գևորգ Ջնդոյանին։
2. 1973թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 461637 համարի հրազեն հանդիսանցող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 18 նկար), որը խմբում հատկացված է եղել Արկադի Մարդոյանին։
3. 1967թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի БИ 5247 համարի «ԱԿՄ» տեսակի հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 15 նկար), որը խմբի անդամներից որևէ մեկին դեռևս հատկացված չի եղել։
4. 1983թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 2475470 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 4 նկար), որը խմբում հատկացված է եղել Մարինե Կաթանյանին։
5. Ռազմամթերք հանդիսացող 1 հատ «ՌՊԳ-18» տեսակի հակատանկային նռնականետը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 18 նկար),
Էդվարդ Ներսիսյանի («Ապար») կողմից ձեռք բերված ու Արթուր Վարդանյանի խմբին իրացված՝
6. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1185190 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 1 նկար), որը խմբում հատկացված է եղել Տիգրան Բոյաջյանին։
7. Գործարանային արտադրության, նպատակային օգտագործման համար պիտանի և ռազմամթերք հանդիսացող «Ф-1» տեսակի մարտական ձեռքի բեկորային նռնակը:
8. Նպատակային օգտագործման համար պիտանի և ռազմամթերք հանդիսացող «ԷԴՍ» տեսակի էլեկտրական ճայթիչը:
Գառնիկ Մարգարյանի կողմից ձեռք բերված ու Արթուր Վարդանյանի խմբին իրացված՝
9. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 3 նկար), որը խմբում հատկացված է եղել Ասյա Մկրտչյանին։
Արթուր Եղիազարյանի կողմից ձեռք բերված ու Արթուր Վարդանյանի խմբին իրացված՝
10. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ջնջված համարներով (հայտածվել է՝ 81 1233107 թվի ուրվագիծը), հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 5 նկար), որը խմբում հատկացված է եղել Վաղինակ Ստեփանյանին։
Վլադիմիր Առաքելյանի կողմից ձեռք բերված ու Արթուր Վարդանյանի խմբին իրացված՝
11. 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի հրազեն հանդիսացող ատրճանակը՝ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 16 նկար), որը խմբի անդամներից կրել է Արթուր Վարդանյանը։
12. 1969թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 1969 АН 219 համարի կոռոզիապատ վիճակում գտնվող, հրազեն չհանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 34 նկար՝ վերևինը)։
Հարություն Սարիբեկյանի կողմից ձեռք բերված ու Արթուր Վարդանյանի խմբին իրացված՝
13. Ռազմամթերք հանդիսացող 1 հատ «ՌՊԳ-22» տեսակի հակատանկային նռնականետը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 18 նկար)
Նելլի Մինասյանի կողմից ձեռք բերված ու Արթուր Վարդանյանի խմբին իրացված՝
14. 4,5 մմ տրամաչափի «ES-92» մոդելի «186» համարի օդաճնշիչ, հրազեն չհանդիսացող հրացանը։
Չպարզված աղբյուրից ձեռք բերված և Արթուր Վարդանյանի խմբին իրացված՝
15. 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 256769 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 2 նկար), որը խմբում հատկացված է եղել Նելլի Մինասյանին։
16. 1977թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ-74» տեսակի 935300 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը, առանց խզակոթի, խլացուցիչով (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 9 նկար), որը խմբում հատկացված է եղել Արթուր Վարդանյանին։
17. 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի BE 30 3755 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 17 նկար), որը խմբում հատկացված է եղել Արթուր Եղիազարյանին։
18. «ԻԺ-12» մոդելի 12մմ տրամաչափի «H 21037» համարի երկփողանի ողորկափող հրազեն հանդիսացող հրացան (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 20 նկար)։
Մկրտիչ Հովհաննիսյանի կողմից ձեռք բերված և Խաչիկ Ավետիսյանի հետ նախնական համաձայնությամբ Արթուր Վարդանյանի խմբին իրացված՝
19. 1987թ. գործարանային արտադրության, նպատակային օգտագործման համար պիտանի և փշրտող պայթուցիկ նյութ հանդիսացող 400 գրամանոց տրոտիլային պայթաղյուսները (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 109 նկար)։
20. 2 հատ խորանարդաձև, գործարանային արտադրության, նպատակային օգտագործման համար պիտանի և փշրտող պայթուցիկ նյութ հանդիսացող տրոտիլային պայթաղյուսները, մեկը՝ 200 գրամ քաշով, իսկ մյուսը՝ 161 գրամ քաշով՝ ջարդված բեկորի տեսքով։ (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 108 նկար)։
21. «ԻԺ-12» մոդելի 12մմ տրամաչափի «H 21037» համարի երկփողանի ողորկափող հրազեն հանդիսացող հրացանը (փորձագետի թիվ 3522-15 եզրակացությունում թիվ 20 նկար)։
22. 1981թ. գործարանային արտադրության, նպատակային օգտագործման համար պիտանի, ռազմամթերք հանդիսացող «МОН-50» տեսակի հակահետևակային ականը:
23. 1987թ. գործարանային արտադրության, նպատակային օգտագործման համար պիտանի, փշրտող պայթուցիկ նյութերի շարքին դասվող 400 գրամանոց տրոտիլային պայթաղյուսը, իսկ զարթուցիչը և մարտկոցը հրազեն, փամփուշտ, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութ, պայթուցիկ սարք, սառը զենք չեն հանդիսանում, պարզել, թե փորձաքննության տրամադրված տրոտիլային պայթաղյուսը, զարթուցիչը և մարտկոցը միասին հանդիսանում են պայթուցիկ սարք, թե ոչ, հնարավոր կլինի միայն՝ էլեկտրոտեխնիկական բնագավառի մասնագետի առկայության դեպքում.
Վերը նշված անձանցից, ինչպես նաև այլ աղբյուրներից ձեռք բերված և Արթուր Վարդանյանի խմբին իրացված՝
24. 7,62մմ և 5,45մմ տրամաչափի «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգների համար նախատեսված 2 հատ դատարակ պահունակներ։
25. Ռազմամթերք հանդիսացող և կրակվելու համար պիտանի, ընդհանուր թվով 60 հատ գործարանային արտադրության տարբեր տրամաչափի և նմուշի փամփուշտները 30 հատը` 5,45մմ տրամաչափի (5,45x39) 1974թ. նմուշի մարտական փամփուշտներ են՝ նախատեսված «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգներից, «ՌՊԿ-74» տեսակի ձեռքի գնդացիրներից և այլ տեսակի մարտական ակոսափող հրազեններից կրակվելու համար, իսկ 30 հատը` 7,62մմ տրամաչափի 7,62x39 1943թ. նմուշի մարտական փամփուշտներ են՝ նախատեսված «ԱԿ» տեսակի ինքնաձիգներից, «ՌՊԿ» տեսակի ձեռքի գնդացիրներից և այլ տեսակի մարտական ակոսափող հրազեններից կրակվելու համար:
26. Ռազմամթերք հանդիսացող և կրակվելու համար պիտանի, գործարանային արտադրության 63 հատ 7,62մմ տրամաչափի 7,62x54R հրացանային մարտական փամփուշտները, նախատեսված «ՍՎԴ» տեսակի նշանառու հրացաններից, «ՊԿ» տեսակի գնդացիրներից և այլ տեսակի մարտական ակոսափող հրազեններից կրակվելու համար։
27. Ռազմամթերք հանդիսացող և կրակվելու համար պիտանի, գործարանային արտադրության 1 հատ 7,62մմ տրամաչափի 7,62x39 1943թ. նմուշի մարտական փամփուշտը, նախատեսված համապատասխան տրամաչափի «ԱԿ» տեսակի ինքնաձիգներից, «ՌՊԿ» տեսակի ձեռքի գնդացիրներից և այլ տեսակի մարտական ակոսափող հրազեններից կրակվելու համար։
28. Ռազմամթերք հանդիսացող և կրակվելու համար պիտանի, գործարանային արտադրության 1210 հատ 5,45մմ տրամաչափի (5,45x39) 1974թ. նմուշի մարտական փամփուշտները, նախատեսված համապատասխան տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգներից, «ՌՊԿ-74» տեսակի ձեռքի գնդացիրներից և այլ տեսակի մարտական ակոսափող հրազեններից կրակվելու համար։
29. Ռազմամթերք չհանդիսացող և կրակվելու համար պիտանի, գործարանային արտադրության 4 հատ 5,45մմ տրամաչափի ГРАУ 7Х3 ուսումնաիմիտացիոն նշանակության փուստ փամփուշտները, նախատեսված համապատասխան տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգներից, «ՌՊԿ-74» տեսակի ձեռքի գնդացիրներից և այլ տեսակի հրազեններից կրակվելու համար:
30. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, գործարանային արտադրության 41 հատ պահունակը, նախատեսված 5,45մմ տրամաչափի «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգների համար (յուրաքանչյուրը՝ 30-ական փամփուշտի համար), պահունակներից 10 հատը, երկուական հատերով՝ կպչաժապավենների օգնությամբ ամրացված են միմյանց:
31. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, գործարանային արտադրության 2 հատ պահունակը, նախատեսված 5,45մմ տրամաչափի «ՌՊԿ-74» տեսակի ձեռքի գնդացիրների համար (յուրաքանչյուրը՝ 45-ական փամփուշտի համար)
32. Ռազմամթերք հանդիսացող և կրակվելու համար պիտանի, գործարանային արտադրության 5 հատ 5,45մմ տրամաչափի 5,45x39 մարտական փամփուշտներ, նախատեսված համապատասխան տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգներից, «ՌՊԿ-74» տեսակի ձեռքի գնդացիրներից և այլ տեսակի մարտական ակոսափող հրազեններից կրակվելու համար
33. 49 հատ 5 հատ 5,45մմ տրամաչափի 5,45x39 փամփուշտներ, նախատեսված համապատասխան տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգներից, «ՌՊԿ-74» տեսակի ձեռքի գնդացիրներից և այլ տեսակի մարտական ակոսափող հրազեններից կրակվելու համար, որոնք կոռոզիապատ և կիսաքայքայված լինելու պատճառով, ներկայացված վիճակում պիտանի չեն կրակվելու համար և չեն հանդիսանում ռազմամթերք։
34. Ռազմամթերք հանդիսացող և կրակվելու համար պիտանի, գործարանային արտադրության 4 հատ 7,62մմ տրամաչափի 7,62x39 1943թ. նմուշի մարտական փամփուշտներ, նախատեսված համապատասխան տրամաչափի «ԱԿ» տեսակի ինքնաձիգներից, «ՌՊԿ» տեսակի ձեռքի գնդացիրներից և այլ տեսակի մարտական ակոսափող հրազեններից կրակվելու համար։
35. 2 հատ 7,62մմ տրամաչափի 7,62x54R հրացանային մարտական փամփուշտները, նախատեսված «ՍՎԴ» տեսակի նշանառու հրացաններից, «ՊԿ» տեսակի գնդացիրներից և այլ տեսակի մարտական ակոսափող հրազեններից կրակվելու համար, որոնք՝ կոոռոզիապատ և կիսաքայքայված լինելու պատճառով, ներկայացված վիճակում պիտանի չեն կրակվելու համար և չեն հանդիսանում ռազմամթերք։
36. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, 5,45մմ տրամաչափի (5,45x39) փամփուշտներ տեղադրելու համար նախատեսված մեկ հատ պահիչ դետալը (սանրիկ), գտնվող կոոռոզիապատ վիճակում։
37. Հրազեն չհանդիսացող և կրակվելու համար ոչ պիտանի, 1969թ. գործարանային արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի «AH 219» համարի կոոռոզիապատ վիճակում գտնվող ինքնաձիգը՝ փակաղակային տուփով, փողով և գազային մխոցի հետ միասնական փակաղակային հենքով (առանց փակաղակի, քանդված վիճակում՝ բացակայող դետալներով, ամբողջությամբ կոոռոզիապատ և կիսաքայքայված, իսկ ձգանահարվածական մեխանիզմի դետալները՝ ոչ ամբողջական և անսարք վիճակում։
38. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար ոչ պիտանի, 1 հատ «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգի գազախցիկը, 2 հատ «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգի փակաղակատուփի կափարիչները (դրանցից մեկի վրա ընթերցվում են՝ «T 976…» գործարանային բնույթի դրոշմվածքները), 2 հատ «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգի հետադարձնող զսպանակները, 1 հատ կիսափտած վիճակում գտնվող «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգի փայտյա խզակոթը և 1 հատ օպտիկական նշանառության սարք տեղադրելու համար նախատեսված դետալը՝ կոոռոզիապատ և կիսաքայքայված վիճակում:
39. Ռազմամթերք հանդիսացող և կրակվելու համար պիտանի, գործարանային արտադրության տարբեր տրամաչափի և նմուշի 481 հատ փամփուշտներ։
40. Ռազմամթերք չհանդիսացող և կրակվելու համար պիտանի 29 հատ 5,45մմ տրամաչափի ГРАУ 7Х3 ուսումնաիմիտացիոն նշանակության փուստ փամփուշտները:
41. Հրազեն կամ ռազմամթերք չհանչիսացող, օպտիկական նշանառության սարք ամրացնելու համար նախատեսված՝ ընդհանուր թվով 8 հատ առանձին դետալները, 1 հատ լազերային նշանացույցը՝ իր տուփով վերջինիս ներսում համապատասխան մարտկոցը բացակայում է, իսկ արտաքին մակերեսների վրա առկա են՝ «LaserScope LASER SIGHT MODULE ARMED FORCES» գործարանային բնույթի դրոշմվածքները), 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի գործարանային արտադրության ինքնաձիգի փողի առաջամասում ամրացվող՝ մեկ հատ մանեկը, «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգի համար նախատեսված՝ 1 հատ շամփուրը, 1 հատ դատարկ կանաչավուն գործվածքատիպ պայուսակը՝ ինքնաձիգի 2 հատ պահունակ տեղադրելու համար նախատեսված տեղամասերով, 4,5մմ տրամաչափի օդաճնշիչ զենքերից արձակելու համար նախատեսված՝ ընդհանուր թվով 13 հատ 4,5մմ տրամաչափի գնդակները՝ լցված «SUPER OZTAY MAGNUM…» գրառումներով մետաղյա տուփի մեջ, ողորկափող զենքի փողի մաքրման համար նախատեսված խնամքի պարագաները (նարնջագույն պլաստմասսայե տուփի մեջ տեղադրված) և «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգի համար նախատեսված խնամքի տարբեր պարագաները՝ իրենց մետաղյա տուփի մեջ տեղադրված:
42. Ռազմամթերք հանդիսացող և կրակվելու համար պիտանի, ընդհանուր թվով 195 հատ համապատասխանաբար՝ 150 հատ, 10 հատ և 35 հատ քանակություններով գործարանային արտադրության 12 տրամաչափի որսորդական փամփուշտները՝ նախատեսված 12 տրամաչափի որսորդական ողորկափող հրազեններից կրակվելու համար։
43. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, 7,62մմ տրամաչափի «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգների փողաբերանին ամրացվող, ընդհանուր թվով 3 հատ խլացուցիչները (հավանաբար՝ գործարանային արտադրության):
44. Ռազմամթերք հանդիսացող և որսորդական ողորկափող հրազեններից կրակվելու կրակվելու համար պիտանի, փամփշտագոտու մեջ տեղադրված՝ ընդհանուր թվով 9 հատ ինքնաշեն որսորդական փամփուշտներ, ինքնաշեն եղանակով վերալիցքավորված գործարանային արտադրության 12 տրամաչափի որսորդական կրակված փամփուշտների պարկուճների հիմքի վրա։
45. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, 2 հատ փամփշտային պահիչ դետալները (սանրիկները)։
46. Ռազմամթերք հանդիսացող և կրակվելու համար պիտանի, ընդհանուր թվով 26 հատ գործարանային արտադրության 5,45մմ տրամաչափի (5,45x39) 1974թ. նմուշի մարտական փամփուշտները, նախատեսված համապատասխան տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգներից, «ՌՊԿ-74» տեսակի ձեռքի գնդացիրներից և այլ տեսակի մարտական ակոսափող հրազեններից կրակվելու համար, լիցքավորված 2 հատ փամփշտային պահիչ դետալների (սանրիկների) մեջ։
47. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, գործարանային արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգերի 4 հատ պահունակներ։
48. 4 հատ պահունակների մեջ լիցքավորված վիճակում, ռազմամթերք հանդիսացող և կրակվելու համար պիտանի թվով 120 հատ գործարանային արտադրության 5,45մմ տրամաչափի (5,45x39) 1974թ. նմուշի մարտական փամփուշտներ, նախատեսված համապատասխան տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգներից, «ՌՊԿ-74» տեսակի ձեռքի գնդացիրներից և այլ տեսակի մարտական ակոսափող հրազեններից կրակվելու համար։
49. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի 1 հատ դատարկ պահունակ, նախատեսված գործարանային արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգի 30 հատ 5,45մմ տրամաչափի փամփուշտների համար։
50. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի 3 հատ պահունակներ, 2 հատը՝ մետաղական, իսկ 1-ը՝ պլաստմասսայե իրաններով, (յուրաքանչյուրը լիցքավորված 7,62մմ տրամաչափի 30-ական հատ փամփուշտներով։
51. 3 հատ պահունակների մեջ լիցքավորված, ռազմամթերք հանդիսացող և կրակվելու համար պիտանի ընդհանուր թվով 90 հատ գործարանային արտադրության 7,62մմ տրամաչափի (7,62x39) 1943թ. նմուշի մարտական փամփուշտներ, նախատեսված համապատասխան տրամաչափի «ԱԿ» տեսակի ինքնաձիգներից, «ՌՊԿ» տեսակի ձեռքի գնդացիրներից և այլ տեսակի մարտական ակոսափող հրազեններից կրակվելու համար։
52. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի 1 հատ դատարկ պահունակը, նախատեսված գործարանային արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգի 30 հատ 7,62մմ տրամաչափի փամփուշտներ լիցքավորելու համար)
53. 2 հատ գործարանային արտադրության 12,7մմ տրամաչափի գնդացիրային խոշոր տրամաչափի մարտական փամփուշտները, նախատեսված են համապատասխան տրամաչափի «ԴՇԿ» և այլ խոշոր տրամաչափի գնդացիրներից կրակվելու համար:
54. Ռազմամթերք հանդիսացող և կրակվելու համար պիտանի, ընդհանուր թվով 15 հատ գործարանային արտադրության 7,62մմ տրամաչափի 7,62x25 ՏՏ մարտական փամփուշտներ, նախատեսված համապատասխան տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի ատրճանակներից, «ՊՊՇ», «ՊՊԴ», «ՊՊՍ» տեսակի ատրճանակ-գնդացիրներից և այլ տեսակի մարտական ակոսափող հրազեններից կրակվելու համար։
55. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի 2 հատ պահունակները, նախատեսված 7,62մմ տրամաչափի գործարանային արտադրության «ՏՏ» տեսակի ատրճանակների համար։
56. Ռազմամթերք հանդիսացող և կրակվելու համար պիտանի, ընդհանուր թվով 47 հատ գործարանային արտադրության 9մմ տրամաչափի (9x18 ՊՄ) ատրճանակային մարտական փամփուշտներ` նախատեսված «Մակարով», «ԱՊՍ» տեսակի ատրճանակներից և այլ տեսակի ակոսափող հրազեններից կրակվելու համար, տեղադրված երեք առանձին ստվարաթղթե տուփերում:
57. Ռազմամթերք հանդիսացող և կրակվելու համար պիտանի, 1 հատ գործարանային արտադրության 7,62մմ տրամաչափի 7,62x54R հրացանային մարտական փամփուշտ, նախատեսված «ՍՎԴ» տեսակի նշանառու հրացաններից, «ՊԿ» տեսակի գնդացիրներից և այլ տեսակի մարտական ակոսափող հրազեններից կրակվելու համար։
58. Հրազեն կամ ռազմամթերք չհանդիսացող, 7,62մմ տրամաչափի ուսումնական «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգի ձգանահարվածական մեխանիզմի բաղկացուցիչ մասը կազմող՝ մեկ հատ «KE 4549» համարի գործարանային արտադրության գազային մխոցով փակաղակային հենք։
59. Հրազեն կամ ռազմամթերք չհանդիսացող, 7,62մմ տրամաչափի «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգի ձգանահարվածական մեխանիզմի բաղկացուցիչ մասը կազմող՝ մեկ հատ «ЯЕ 9499» համարի փակաղակ։
60. Հրազեն կամ ռազմամթերք չհանդիսացող, 5,45մմ տրամաչափի «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգի ձգանահարվածական մեխանիզմի բաղկացուցիչ մասը կազմող՝ մեկ հատ «107» համարի փակաղակ:
61. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի 5,45մմ տրամաչափի (5,45x39) փամփուշտներ տեղադրելու համար նախատեսված կոոռոզիապատ վիճակում գտնվող 1 հատ պահիչ դետալ, (սանրիկ)։
62. Ռազմամթերք չհանդիսացող, «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգի համար նախատեսված 1 հատ շամփուր՝ կոոռոզիապատ և կիսաքայքայված վիճակում։
63. Ռազմամթերք չհանդիսացող, «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգի համար նախատեսված՝ հետադարձնող զսպանակը ֆիքսող 1 հատ դետալ՝ կոոռոզիապատ վիճակում։
64. Ռազմամթերք չհանդիսացող, «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգի համար նախատեսված, խնամքի պարագաների մետաղյա տուփը խնամքի համար նախատեսված տարբեր պարագաներով։
65. Ռազմամթերք չհանդիսացող, «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգի համար նախատեսված մեկ հատ փայտյա խզակոթ։
66. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, գործարանային արտադրության օպտիկական նշանառության սարքը՝ «Bushnell 3-9x40EG» գործարանային բնույթի դրոշմվածքներով։
67. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի գործարանային արտադրության 2 հատ հեռադիտակները (մեկը՝ գործվածքատիպ պատյանով։
68. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, զենք կրելու համար նախատեսված 1 հատ թևկալը (հավանաբար՝ արհեստագործական եղանակով պատրաստված)՝ ատրճանակային և դանակային պատյաններով։
69. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, գործարանային արտադրության 2 հատ մետաղական հիմքով սաղավարտները (մեկը՝ կանաչավուն պաշտպանիչ ներկածածկույթով, իսկ մյուսը՝ կոմուֆլյաժ տիպի արտաքին կտորատիպ գործվածքային շերտով)։
70. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, 2 հատ ծալվող զինվորական տիպի բահերն իրենց կոմուֆլյաժ տիպի պատյաններով, ինչպես նաև՝ մարմնի վերջույթներին կրելու համար նախատեսված՝ 3 հատ առանձին պաշտպանիչ հանդերձանքի առարկաները:
71. Ռազմամթերք հանդիսացող և կրակվելու համար պիտանի, 3 հատ կանաչավուն պաշտպանական ներկածածկույթներով պատված՝ առանձին մետաղյա փամփշտային արկղներում գտնվող տարբեր քանակություններով ընդհանուր թվով 2848 հատ 5,45մմ տրամաչափի (5,45x39) 1974թ. նմուշի մարտական փամփուշտները, նախատեսված համապատասխան տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգներից, «ՌՊԿ-74» տեսակի ձեռքի գնդացիրներից և այլ տեսակի մարտական ակոսափող հրազեններից կրակվելու համար:
72. Ռազմամթերք հանդիսացող և կրակվելու համար պիտանի, ընդհանուր թվով 21 հատ տարբեր տրամաչափի և նմուշի գործարանային արտադրության փամփուշտները 20 հատը՝ 7,62մմ տրամաչափի 7,62x39 1943թ. նմուշի մարտական փամփուշտներ են՝ նախատեսված «ԱԿ» տեսակի ինքնաձիգներից, «ՌՊԿ» տեսակի ձեռքի գնդացիրներից և այլ տեսակի մարտական ակոսափող հրազեններից կրակվելու համար, իսկ 1 հատը՝ 5,45մմ տրամաչափի (5,45x39) 1974թ. նմուշի մարտական փամփուշտ է՝ նախատեսված համապատասխան տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգներից, «ՌՊԿ-74» տեսակի ձեռքի գնդացիրներից և այլ տեսակի մարտական ակոսափող հրազեններից կրակվելու համար:
73. Ռազմամթերք հանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, 1949թ. գործարանային արտադրության «УЗРГМ» տեսակի մարտա¬կան նռնակ։
74. Ռազմամթերք հանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, 1973թ. գործարանային արտադրության «УЗРГМ» տեսակի մար¬տական պայթուցիչ, նա¬խա¬տես¬ված «Ф-1», «РГД-5», «РГ-42» տեսակի մարտական ձեռքի բեկորային նռնակների հա¬մար։
75. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, 1 հատ գործարանային արտադրության «Ф-1» տեսակի ուսումնական նռնակ:
76. Հրազեն, փամփուշտ, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութ, պայթուցիկ սարք, սառը զենք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, գործարանային արտադրության «ПМ-4» տեսակի պայթեցման մեքենա` նախատեսված էլեկտրական միջոցով պայթեցման աշխատանքներ կատարելու համար։
77. Ռազմամթերք հանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, 2 հատ գործարանային արտադրության «КД-8-С» տեսակի հրապատիճ-ճայթիչները /դետոնատորները/։
78. Նետողական պայթուցիկ նյութերի շարքին դասվող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, մետաղյա գլանաձև տարայում առկա 186,8 գրամ քաշով անծուխ վառոդ:
79. Հրազեն, փամփուշտ, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութ, պայթուցիկ սարք, սառը զենք չհանդիսացող, կանաչ գույնի պլաստմասսայատիպ նյութից պատրաստված զարթուցիչ:
80. Ռազմամթերք հանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, 3 հատ գործարանային արտադրության «РГ-42» նռնակներ:
81. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, գործարանային արտադրության երկու հատ «РДА-Ч» տեսակի ծխային նռնակներ:
82. Ռազմամթերք հանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, ընդհանուր թվով 10 հատ գործարանային արտադրության «Ф-1» տեսակի մարտական ձեռքի բեկորային նռնակներ:
83. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, 1977թ. գործարանային արտադրության 3 հատ «Ф-1» տեսակի ուսումնական նռնակներ։
84. Ռազմամթերք հանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, 2 հատ գործարանային արտադրության «РГД-5» տեսակի մարտական ձեռքի բեկորային նռնակներ:
85. Ռազմամթերք հանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, 1 հատ «Ջ-1» անվանումը ստացած գործարանային պայմաններում պատրաստված ինքնաշեն մարտական ձեռքի բեկորային նռնակ:
86. Նետողական պայթուցիկ նյութերի շարքին դասվող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, մետաղյա գլանաձև տարայում առկա 214,4 գրամ քաշով անծուխ վառոդ:
87. Հրազեն, փամփուշտ, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութ, պայթուցիկ սարք, սառը զենք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, 1965թ. գործարանային արտադրության «КПМ-1А» տեսակի №633 համարի պայթեցման մեքենա` նախատեսված էլեկտրական միջոցով պայթեցման աշխատանքներ կատարելու համար:
88. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, 2 հատ գործարանային արտադրության փամփուշտները, որոնցից մեկ հատը` «РОП-40» տեսակի լուսաազդանշանային փամփուշտ, իսկ երկրորդը` «НСДП» տեսակի լուսաազդանշանային փամփուշտ:
89. Նետողական պայթուցիկ նյութերի շարքին դասվող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, դեղին գույնի պլաստմասե տարայում առկա 82,1 գրամ քաշով անծուխ վառոդ:
90. Փշրտող պայթուցիկ նյութ հանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, 1 հատ ամբողջական խորանարդաձև զանգված՝ գործարանային արտադրության 200 գրամանոց տրոտիլային պայթաղյուս:
91. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, 2 հատ 1974թ. գործարանային արտադրության «НСП» տեսակի կանաչ գույնի ծխի փամփուշտներ, նախատեսված ծխային ազդանշան տալու համար:
92. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, 4 հատ գործարանային արտադրության «МУВ-4» տեսակի պայթուցիչների հարվածական մեխանիզմներ, որոնցից 3 հատը 1987թ. արտադրության են, իսկ մեկ հատը` 1986թ. արտադրության:
93. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, 3 հատ գործարանային արտադրության «МУВ-2» տեսակի պայթուցիչների հարվածական մեխանիզմներ, որոնցից մեկը 1961թ. արտադրության է:
94. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, 3 հատ 1977թ. գործարանային արտադրության «УЗРГМ» տեսակի ուսումնական պայթուցիչներ, նախատեսված «Ф-1», «РГ-42» և «РГД-5« տեսակի ձեռքի ուսումնական նռնակների համար:
95. Ռազմամթերք հանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, 9 հատ գործարանային արտադրության պայթուցիչներ, որոնցից վեց հատը` «УЗРГМ» տեսակի պայթուցիչներ են, մեկ հատը` «УЗРГМ-2» տեսակի պայթուցիչ, իսկ երկու հատը` «УЗРГ» տեսակի պայթուցիչներ` նախատեսված «Ф-1», «РГ-42» և «РГД-5» տեսակի ձեռքի բեկորային մարտական նռնակների համար:
96. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, ընդհանուր թվով 21 հատ գործարանային արտադրության ուսումնաիմիտացիոն դետոնատորներ, նախատեսված «УЗРГМ» տեսակի պայթուցիչների համար:
97. Ռազմամթերք հանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, գործարանային արտադրության «ЭДС» տեսակի 3 հատ էլեկտրական ճայթիչը /էլեկտ¬րոդետոնատոր/։
98. Ռազմամթերք հանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, գործարանային արտադրության «КД-8-С» տեսակի հրապատիճ-ճայթիչը /դետոնատոր/:
99. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, գործարանային արտադրության 2 հատ միանման «НМ» տեսակի հարվածական մեխանիզմները և մեկ հատ «M-60» տեսակի հերմետիկ բոցավառիչը:
100. Ռազմամթերք չհանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, գործարանային արտադրության «НМ» տեսակի հարվածական մեխանիզմները և մեկ հատ «M-60» տեսակի հերմետիկ բոցավառիչը:
101. Պայթուցիկ նյութերի շարքին դասվող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, 155սմ երկարությամբ գործարանային արտադրության «ДША» տեսակի դետոնացիոն քուղ:
102. Պայթուցիկ սարք հանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, 1985թ. գոր¬ծարանային արտադրության «ИМ-100» տեսակի իմիտացիոն փամփուշտ` նախատեսված հրանոթային կրակոցների իմիտացիայի, ինչպես նաև ձայնաչափական ստորաբաժանումների անձնակազմին` կրակող հրանոթների նշանահատումը սովորեցնելու համար:
103. Պայթուցիկ սարք հանդիսացող և նպատակային օգտագործման համար պիտանի, 1978թ. գոր¬ծարանային արտադրության էլեկտրական պայթափաթեթ` նախատեսված ավիացիոն հրանոթային արկերի պայթեցման իմիտացիայի համար:
104. Մոխրաշագանակագույն երանգի, պլաստիկ՝ սեղմելիս դեֆորմացվող զանգված, պարունակող փշրտող պայթուցիկ նյութերի շարքին դասվող հեքսոգեն տեսակի պայթուցիկ նյութ:
105. Հրազեն, փամփուշտ, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութ, պայթուցիկ սարք, սառը զենք չհանդիսացող, գործարանային արտադրության նռնակի նմանողությամբ պատրաստված մակետ:
106. Մոխրաշագանակագույն երանգի, պլաստիկ՝ սեղմելիս դեֆորմացվող զանգված, պարունակող փշրտող պայթուցիկ նյութերի շարքին դասվող հեքսոգեն տեսակի պայթուցիկ նյութ:
107. ինքնաշեն եղանակով պատրաստված նիզակը:
108. Արհեստագործական եղանակով պատրաստված 2 հատ պատյանով դանակները:
109. Գործարանային արտադրության տուրիստական կացնիկը։
110. Մեկ հատ սնկաձև մոխրագույն մետաղյա առարկան, պատրաստված է արհեստագործական եղանակով՝ կռփազենքերի նմանողությամբ, դասվող հարվածող-փշրող սառը զենքերի շարքին։
111. Երկու հատ սև գույնի սնկաձև առարկաներ՝ պատրաստված են արհեստագործական եղանակով՝ կռփազենքերի նմանողությամբ, դասվող հարվածող-փշրող սառը զենքերի շարքին։
112. Մեկ հատ դանակ-կռփազենք՝ գործարանային արտադրության կոմբինացված սառը զենք, որի դանակը՝ սառը զենք չէ, իսկ կռփազենք-բռնակը՝ դասվում է հարվածող-փշրող սառը զենքերի շարքին:
113. Երկու հատ գործարանային արտադրության սև գույնի լապտեր մահակներ:
114. Մարտական շեղբավոր սառը զենքերի շարքին դասվող 2-րդ մոդելի սվին-դանակ՝ նախատեսված գործարանային արտադրության 7,62մմ տրամաչափի ԱԿՄ և ԱԿՄՍ ինքնաձիգների համար։
115. Շեղբավոր սառը զենքերի շարքին դասվող 1 հատ միակողմանի սահմանափակիչով դանակ, պատրաստված արհեստագործական եղանակով՝ ընդհանոր նշանակության որսորդական դանակների նմանողությամբ։
116. Քաղաքացիական շեղբավոր սառը զենքերի շարքին դասվող 1 հատ գործարանային արտադրության ընդհանուր նշանակության որսորդական դանակ։
117. Մարտական սառը զենքերի շարքին դասվող, սև գույնի կտորանման գործվածքից գոտու ֆիբրանման ճարմանդի մեջ քողարկաված գործարանային արտադրության քողարկված հարվածային դանակ:
Երևան քաղաքի Նորքի 9-րդ փողոցի 78-րդ տնից 25.11.2015թ. խուզարկությամբ առգրավված ներքոհիշյալ էլեկտրոնային կրիչները, զինվորական հանդերձանքը, փաստաթղթերը, բջջային հեռախոսները, կապի միջոցները`
1. Հայաստանի Հանրապետության դրոշ, որի վրա պատկերված է «Հայոց վահան» կազմակերպության զինանշանը՝ 1 հատ։
2. Հայաստանի Հանրապետության դրոշի և «Հայոց վահան» կազմակերպության զինանշանի պատկերով թևկապեր՝ 27 հատ։
3. «Cobra» տեսակի (մեծ) ձեռքի ռադիոկայան՝ 4 հատ։
4. «Cobra» տեսակի (փոքր) ձեռքի ռադիոկայան՝ 4 հատ։
5. «Kenwood» տեսակի ձեռքի ռադիոկայան՝ 1 հատ։
6. Զբոսաշրջիկների համար նախատեսված, Գյումրի քաղաքի քարտեզ՝ ծալված վիճակում, որում ձեռագիր, քառակուսի պատկերներով, սև գույնի գրիչով առանձին հատվածների վրա նշագրումներ են կատարվել, ընդ որում առանձին քառակուսի պատկերների մեջ նշվել են նաև թվեր (մանրամասն տես 08.02.2016թ. զննության արձանագրությունում)։
7. 1։8500 մաշտաբի Գյումրի քաղաքի քարտեզ, որի վրա ձեռագիր նշագրումներ են կատարվել (մանրամասն տես 08.02.2016թ. զննության արձանագրությունում)։
8. 1։400.000 մաշտաբի Հայաստանի Հանրապետության քարտեզ, որի վրա ձեռագիր, կլոր նշագրումներ են կատարվել (մանրամասն տես 08.02.2016թ. զննության արձանագրությունում)։
9. 1։17.000 մաշտաբի Երևան քաղաքի քարտեզ, որում ձեռագիր նշագրումներ են կատարվել (մանրամասն տես 08.02.2016թ. զննության արձանագրությունում)։
10. Հայաստանի և հարակից երկրների ավտոճանապարհների ատլաս՝ 1 հատ, որի էջերում չկան ձեռագիր նշագրումներ։
11. «Հայոց վահան» կազմակերպության երդման տեքստի գունավոր բնօրինակը։
12. A-4 ֆորմատի սպիտակ թուղթ, որի վրա ձեռագիր, կապույտ թանաքով գծագրվել է ՀՀ Սահմանադրական դատարանի շենքը, դրա մատույցները և հարակից տարածքները։
13. Սահմանադրական բարեփոխումներին առնչվող թռուցիկներ՝ 22 հատ։
14. Աշակերտական վանդակավոր տետրից պոկված 1 հատ թերթ, որի երկու կողմերում առկա են մի քանի ձեռագիր գրառումներ՝ հայերեն և ռուսերեն լեզուներով։ Ռուսերեն գրված գրառումները հայերեն թարգմանությամբ հետևյալն են՝ «Արտի սենյակ, պահարանի մեջ 1 հատ որսորդական հրացան, կալաշ + մագ. 1 հատ՝ 30 հատով»։ Հայերեն գրառումները վերաբերում են հեռախոսահամարների ու անձանց։
15. Անձնագրերի և անձը հաստատող այլ փաստաթղթերի պատճեններ՝ 9 թերթ, որոնք վերաբերում են՝ Հովհաննես Բալաբանյանին, Արկադի Մարդոյանին, Վաղինակ Ստեփանյանին, Նելլի Մինասյանին, Ասյա Մկրտչյանին, Մարինե Կաթանյանին, Տիգրան Բոյաջյանին, Արթուր Եղիազարյանին, Ավետիս Բարեյանին և Գևորգ Ջնդոյանին։
16. 3 հատ թղթի կտորներ՝, որոնց վրա ձեռագիր կատարվել են հետևյալ գրառումները, 1-ին թղթում՝ «Լամբադա կամուրջ, Բարեկամություն հրապարակ, Ավանի 2 կամուրջ, Հրազդան կամուրջ, Սասնա Ծռեր-Եղվարդ խճուղի, Գևորգ Չաուշ-Մելքումով, Թբիլիսյան խճուղի, հայռուսգասպրոմ, Մաշտոց-Սայաթ-Նովա, Գարեգին Նժդեհի հրապարակ (վերջին անվանումը ջնջված է), 2-րդ և 3-րդ թղթերում՝ «Դավիթ Բեկ-վիշկա, Մհեր գազալցակայան, խաչմերուկ, հայրենիք, Երևանյան լիճ կամուրջ, ոստիկան ակադեմիա, Արգավանդ կամուրջ, օդանավակայան մուտք, օդանավակայան»։
17. Հայաստանի Հանրապետության սահմանադրության վերաբերյալ ձեռագիր և տպագիր փաստաթղթեր՝ 3 հատ, որոնցից 2-ը՝ ձեռագիր, իսկ 1-ը՝ տպագիր։
18. «Հայոց վահան մեկ» մարզամշակութային հասարակական կազմակերպության կանոնադրությունը և գրանցման վերաբերյալ այլ փաստաթղթեր,
19. A-4 ֆորմատի սպիտակ գույնի թղթեր՝ 2 հատ, որոնցից 1-ի վրա առկա գրառումները կատարվել են կարմիր թանաքով, իսկ մյուսի վրա՝ կապույտ։ Կարմիր թանաքով գրառումներն ունեն հետևյալ բովանդակությունը՝ «Հարկային և մաքսային՝ 1. Վիրաբյան Ահարոն, 2. Ռուշանյան Լուսինե», «Սպորտի՝ 1. Մարտիրոսյան Էրիկ, 2. Թամիրյան Հարութ», «Կրթության, Գիտության, Մշակույթի՝ 1. Մինասյան Վրեժ, 2. Ալոյան Հայկ, 3. Սևանյան Սամվել, 4. Առաքելյան Սեյրան», «Էկոնոմիկայի՝ 1. Մայիլյան Արամ», «էներգետիկայի՝ 1. Մարտիրոսյան Զավեն, 2. Կարապետյան սարգիս, 3. Սիմոն», «Տրանսպորտի և կապի՝ 1. Այվազյան Հրաչ», իսկ կապույտ գրիչով գրառումներն ունեն հետևյալ բովանդակությունը՝ «Էներգետիկա՝ Զուրաբյան Վիգեն … Սիմոն (անունը ջնջելով վրան խաչ է արվել), Հովակիմյան Հրաչ … Սաքո (անունը ջնջելով վրան խաչ է արվել)», «Տարածքային կառավարման՝ Սահակյան Ստեփան», «Էկոնոմիկայի՝ Գաբրիելյան Մեխակ»։
20. A-4 ֆորմատի, սպիտակ գույնի թղթեր՝ 5 հատ, որոնք տպագրված են համակարգչային տպիչով, դրանցից 1-ի վրա առկա տեքստն սկսվում է՝ «Հարկային. Ոչ մի տուգանք մինչև նոր հրահանգներ տրվեն։ Առնվազն երեք անգամ զգուշացնել սխալների և ուշացումների վերաբերյալ» բառերով, 2-րդը սկսվում է՝ «Նպատակը երբեք չի արդարացնում միջոցները։ Բայց ուրիշ միջոց չունեինք, որովհետև ուրիշ միջոց չկար», 3-րդը՝ «Հայաստանում և Արցախում հանրաքվե անցկացնելու Արցախը Հայաստանի մարզ ճանաչելու համար։», 4-րդը՝ «Լուծարել ազգային ժողովը – ինչի հիման վրա։», 5-րդը՝ «Կարևոր է, որ սպան գիտենա իր արժեքը և գիտենա որ հատուկ գործ ունի անելու՝ երկրի խաղաղությունը և անվտանգությունն ապահովելու համար»։
21. Կարմիր գույնի կազմով նոթատետր, վերևի աջ անկյունում «PAPERLINE» գրառմամբ, որի էջերում առկա են կարևորություն ներկայացնող տվյալներ, մասնավորապես նշվել են խմբի առանձին անդամների անձնագրային կենսորոշիչ տվյալները, բացի այդ առանձին էջի վրա, ծածկագրված եղանակով, գրվել է խմբի տրամադրության տակ գտնվող զենքերի, ռազմամթերքի տեսակների ու քանակության վերաբերյալ տվյալներ, բացի այդ, առանձին էջերում նշվել են խմբի անդամների մականունները (ծածկանուները), նրանցից յուրաքանչյուրին հատկացված զինվորական հանդերձանքի և զենք-զինամթերքի վերաբերյալ տվյալներ։
22. Կարմիր գույնի կազմով նոթատետր, վերևի աջ անկյունում «PAPERLINE» գրառմամբ, որի էջերում առկա են կարևորություն ներկայացնող տվյալներ, մասնավորապես՝ ծածկագրման եղանակով, այլ անվանումներ օգտագործելով, գծագրվել ու նշագրվել են այն տեղանքները, որոնք հետաքրքրություն են ներկայացրել խմբի համար։ Նման տեղեկություններ պարունակող Էջերից մեկում տեքստը սկսվում է «Էրեբունի թանգարան, 13-ին 11-ի կողմերը» բառերով, տեքստը զբաղեցնում է 3 էջ, իսկ 4-րդի վրա առկա է գծագիր՝ հայերեն գրառումներով։
23. Սպիտակ գույնի կազմով նոթատետր, վերևի աջ անկյունում «PAPERLINE» գրառմամբ, որի 1-ին էջի վրա առկա է «CZ 75 1975» բառերով սկսվող գրառում, էջերում առկա են կարևորություն ներկայացնող տվյալներ, մասնավորապես՝ գծագրվել ու նշագրվել են այն տեղանքները, որոնք հետաքրքրություն են ներկայացրել խմբի համար։ Նման գծագրեր առկա են 3 էջերի վրա, բացի այդ մեկ այլ էջում նշվել են խմբի ծախսերը 6.10.2015թ. ամսաթվով։
24. Սպիտակ գույնի կազմով նոթատետր, վերևի աջ անկյունում «PAPERLINE» գրառմամբ, կազմի դարձերեսին մանուշակագույն թանաքով կատարված «Ստեփանյան Վաղինակ» գրառմամբ։ որի առանձին էջերում ձեռագիր նշվել են անձանց անվանական տվյլաներ, պետական մարինների անվանումների հապավումներ, դրանց դիմաց նշված թվերով։ Մասնավորապես՝ 2-րդ էջում առկա են հետևյալ գրառումները՝ «Արթուր – B26 + 20 = 22, Վաղո – ԱԺ +50, Գևորգ – ՍԴ + 6+ 4 = 12, ԱԿ 47 – ՀԿ + 10 +10 =22, Մարին – Էյֆել + 10 = 30, Տիգրան – ՍԴ, Արա – ՀԿ, Ավետ – ԱԺ, Ասյա – Էյֆել, Վովա ԱԺ, Խաչիկ - B26, Ռազ – ԱԺ»։ Բացի այդ, նոթատետրի առանձին էջերում նշվել են անձանց անուններ, որոնցից մի մասի դիմաց առկա է «+» նշանը և թիվ, բացի այդ նշվել են պետական գերատեսչությունների անվանումներ, որոնց դիմաց ևս դրվել են «+» նշանը և թիվ։ Բացի այդ, առանձին էջերում նշված են խմբի անդամների մականունները (ծածկանուները), նրանցից յուրաքանչյուրին հատկացված զինվորական հանդերձանքի և զենք-զինամթերքի վերաբերյալ տվյալներ։ Դրանից բացի, առանձին էջերում առկա են գծագրեր, որոնց վրա թվային նշումներ են կատարված։ Նույն նոթատետրի մեջ առկա է վանդակավոր թղթի կտոր, պատռված 3 մասերի, որոնց վրա առկա է՝ «1. Թբիլիսյան, 2. Ավան-Մասիվ մոստ, 3. Լամբադա, 4. Դավթաշեն, 5. Կվարտալ» գրառումները։
25. Կանաչ, կապույտ և սպիտակ գույների կազմով նոթատետր՝ կարմիր գույնի «ITALY» գրառմամբ, որի առանձին էջերում նշվել են խմբի կենցաղային ծախսերի մասին տվյալներ, բացի այդ նոթատետրի էջերին փակցվել են կպչուն թղթեր, որոնց վրա առկա են նույնաբովանդակ գրառումներ։
26. Կանաչ գույնի աշակերտական 12 թերթանի տետր, որի առանձին էջերում նշվել է, թե տան որ սենյակում ինչ ռազմամթերք, զենք ու հանդերձանք է պահվել, բացի այդ նշվել է հերթապահության ցուցակը, առանձին էջերում առկա են գծագրեր։
27. «hp 4GB» գրառմամբ մետաղական, արծաթագույն էլեկտրոնային կրիչը, որում առկա են՝
a) «20.08.15 V.SH» անվանմամբ ֆայլը, պարունակող Վահան Շիրխանյանի, Արթուր Վարդանյանի և Լիլիթ Թորոսյանի միջև տեղի ունեցած առանձնազրույցի ձայնագրությունը։
Համաձայն որի`
«…
ՎՇ-… քո գործերից ասա:
ԱՎ-Իմ գործերը հիանալի են:
ՎՇ-Հա՞:
ԱՎ-Էտ խի՞ ունքերդ սենց արիր, չէիր հավատում:
ՎՇ-Չեմ լսել հլը ոչ մի բան:
ԱՎ-Զարմացավ, էլի: Զրմանալու բան չկա: Իմ գործերը շատ լավ ա էթում, շատ ընտիր ա էթում: Նախապատրաստել ենք ամեն ինչ գործի համար: Հը՞ /ծիծաղալով/:
ՎՇ-Չէ, հավատում եմ, լսում եմ:
ԱՎ-Ահագին հարց լուծեցինք: Նաև տեխնիկական հացեր, որ չունեինք, էտ էլ լուծեցինք:
ՎՇ-Հա՞: Ռադիոկապ, թե կարգին /չի ավ./
ԱՎ-Ամեն ինչ:
ՎՇ-Ամեն ինչ լուծել ես: Լավ է:
ԱՎ-Ամեն ինչ լուծեցի, հիմա ինձ մի բան ա անհանգստացնում: Ասենք, էտ Ներքին զորքերի մեկն էլ Պաշտպանության նախարարության քայլերը որ կարան լինեն:
ՎՇ-Ուրեմն, մոտավորապես ժամկետն ասա, երբ է լինելու: Մոտավորապես:
ԱՎ-Մոտավոապես ես հավանականության եմ քցում, որ հեկտեմբերի սկզբին կամ մինչև հոկտեմբերի կես:
ՎՇ-Ամեն ինչ հանգիստ կլինի:
ԱՎ-Ես ուզում էի մի հատ, եթե /չի ավ./: Դու խոստացել ես, չէ՞, Սեյրանի հետ դրա վրով:
ՎՇ-Ես խոսել եմ: Սեղանին դրած է արդեն կանոնադրությունը, էն որ ասում էի «Սպաների համահայկական միություն»: Սեյրանին ասել էի դա մի 7-8 ամիս առաջ: Գնալուց առաջ մեկը զանգեց իրա տեղակալներից, բա` հանդիպենք: Հանդիպեցինք: Բերեց կանոնադրությունը, արդեն գրանցած: Միությունը գրանցվել է:Հիմա երեկ զանգեցի ընկերոջս, որ կապվի հետը: Գնացել էր շրջան Սեյրանը: Որ էս շաբաթվա մեջ, շաբաթ-կիրակի մի հատ անպայման նստենք խոսենք: Մեր օֆիսը ես ասի, որ պետք է լինի Պաշտպանության նախարարության շենքը Աշտարակի ճանապարհի վրա: Նախնական ինքը համաձայնվել ա: Միությունում լինելու է 25 հազարից ոչ պակաս սպա: Դրսի գեներալներ, մի երկու ադիրալ /՞/ ունենք: Դրանք: Եվ այլն, և այլն: Շատ հզոր բան է լինելու: Հիմա էտ բանից հետո, ընդ որում ես ասի, որ դու պետք է նախագահը լինես: Ինքը թե չէ, դու պիտի լինես: Ասի չէ, նախագահը պետք է լինի գործող անձը, դու կլինես, ես էլ ամեն ինչով կօգնեմ: Ուրեմն, դա ստեծելուց հետո, դա մի հատ պահեստային բանակ է:
ԱՎ-Պարզ ա արդեն, 25 հազար սպա քիչ չի, էլի:
ՎՇ-Սպա: Դա զինվոր չի: Սպա: Եվ էդտեղ մենք շատ-շատ բաներ կանենք: Շատ-շատ: Իսկ բանի մասին ես կոնկրետ իրան մի անգամ ասել եմ, հիմա ավելի մանրամասն: Ինչքան մոտենա` ես իրան ավելի կոնկրետ կասեմ, որ եթե հանկարծ նման բան եղավ, դու /չի ավ./
ԱՎ-/ընդհ./ Բայց ինքը գիտի՞ կոնկրետ, որ կարող ա նման բան լինի: Սեյրանը:

ՎՇ-Ես իրան ասել եմ: Ոչ թե քո հետ կապկած, այլ ժողովրդի ատելությունը էնքան մեծ է, որ մի օր մեկ էլ կլսես հեռուստացույցով, որ էսպիսի բան է եղել: Ի՞նչ ես անելու: Ասեց` ես իմ ժողովրդի դեմ դուրս չեմ գա:
Ավ-Կարա՞ պահի բանակը ինքը, որ հանկարծ տանկերը փողոց չհելնեն, որովհետև շատ վատ կլինի, արնահեղություն կլինի: Սենց ասեմ, հաղթանակ լինելու ա, բայց իզուր զինվորի արյուն ա թափվելու:
ՎՇ-Չէ, ոչ մի տանկ փողոց դուրս չի գա:
ԱՎ-Իսկ Ներքին զորքերը՞:
ՎՇ-Եթե դա չվերածվի քաղաքի մեջ կռվի: Այսինքն, մի 200 հոգի մի կողմից, մի 100 հոգի էն կողմից, կամ 300, սկսեն իրար վրա բան անել:
ԱՎ-Եթե դաժե էտ ձև լինի, էլի Պաշտպանության նախարարությունը չպիտի խառնվի:
ՎՇ-Չէ, տենց բաներին Ներքին զորքերը չեն կարա չխառնվել, որովհետև քաղաքի մեջ իրար վրա կրակում են:
ԱՎ-Բայց չի կարա, պետք ա նենց անենք չխառնվի Ներքին զորքերը:
ՎՇ-Ուրեմն, առաջին հեթին պետք է ամեն ինչ անել քաղաքից դուրս:
ԱՎ-Նայի ասեմ: Քո ասածի հիման վրա ենք ասենք ուզում անենք, որ շատ քիչ քանակով աշխատվի ու հնարավորինս չափ ասենք լավ ձևով բռնցվի, բայց համենայն դեպս քաղաքից դուրս բռնելը էսօր բոլորին մի տեղ համատեղ մի քիչ դժվար ա:
ՎՇ-Բոլորը քեզ պետք չեն:
ԱՎ-Բոլորը ասելով էտ մի քանի հոգին ա պետք:
ՎՇ-Էտ մի քանի հոգին միշտ իրար հետ են:
ԱՎ-Միշտ իրար հե՞տ են:
ՎՇ-Միշտ: Իհարկե: Ամեն շաբաթ մի անգամ գնում է էն մի հատ հիմար կա, ասա:
ԱՎ-Մհեր:
ՎՇ-Մհերի մոտ: Մհերի գազի զապռավկայում բլոտ խաղալու:
ԱՎ-Ինքը՞:
ՎՇ-Հա:
ԱՎ-Բայց ու՞մ հետ: Մհերը՞, էլ ո՞վ:
ՎՇ-Էտ թեման ա, էլի: Մհերի հետ պիտի լինի Չոռնի Գագո, պիտի լինի բլոտ խաղացող:
ԱՎ-Իսկ Սաշիկ-Մաշիկը՞:
ՎՇ-Սաշիկին ինքը հետը ման չի տալիս: Ոչ Սաշիկին է տանում, ոչ իրա էն մյուս ախպորը: Ինքը մենակ է: Բայց իրա հետ լինում են մի խումբ տականքներ: Կարևոր չի: Թող բոլորը հավաքվեն: Էտ հանի մտքիցդ:
ԱՎ-Չէ, ես ասենք էտ մի քանի հոգուն եմ /չի ավ./
ՎՇ-/ընդհ./ Ընդհակառակը, մի քանի հոգուց մի հինգը կլինեն իրա հետ հաստատ: Հաստատ կլինեն:
ԱՎ-Դու ոնց ես տեսնում ասենք, էտ հինգից հետո: Ասենք Սերժը վարի գնաց /չի ավ./
ՎՇ-/ընդհ./ Ամեն ինչ անցնում է Սեյրանի ձեռը: Ամեն ինչ անցնում է իրա ձեռը մի անգամից և կշարժվի մեր ասածով:
ԱՎ-Իսկ եթե չշարժվի մեր ասածով Սեյրանը՞:
ՎՇ-Անհնար է: Անհնար:
ԱՎ-Եթե արդեն ուժն իրա ձեռն ա, անհնար ոչինչ չկա:
ՎՇ-Անհնար է: Նա ամբողջ իրա ապագան կապում է մեզ հետ: Ողջ ապագան: Ընտրովի լինի, զոռով լինի` կապ չունի:
ԱՎ-Ինքը ոնց ա տենում դրանից հետո իրա կարգավիճակը: Սեյրանը:
ՎՇ- Ուրեմն, կարգավիճակն օրենքով, Սահմանադրությունով պիտի լինի: Դնել ինչ-որ ժամանակավոր կառավարություն, Էս-էն, դա Հայաստանի դեպքում հնարավոր չէ: Դեպք եղավ, ժամկետ կա Սահմանադրությունով, էդքան ժամկետ հետո ընտրություններն են: Ընտրությունների ժամանակ թեկանծուներ: Մեր թեկնածուն կընտրենք:
ԱՎ-Մի հատ բան էլ հարցնեմ, Վահան ջան: Ուրեմն, ընտրությունները պետք ա կազմակակերպվի մաքուր, չէ՞:
ՎՇ-Իհարկե: Բա, դրա համար է էս միությունը ինչ ենք ստեղծում:
ԱՎ-Հլը մի րոպե ասեմ: Ուրեմս, Սեյրանն ասենք Պաշտպանության Նախարարությունը իր ձեռի տակ ա հանձն առնում ասենք պաշտպանությունն ամբողջ Հայաստանում, թե ներքին, թե արտաքին: Ճի՞շտ ա:
ՎՇ-Ըհը:
ԱՎ-Վերցնում ա իր պաշտպանության ներքո:
ՎՇ-Իհարկե:
ԱՎ-էտ ամեն ինչը կարա՞նք Սեյրանի հետ խոսանք: Անձամբ կարա՞մ խոսամ: Հնարավո՞ր ա:
ՎՇ-Ինչ ասես:
ԱՎ-Խոսանք: Ասեմ էս ամենչը մանրուքներն ա: Ինչ-ոնց պետք ա լինի: Իրա հետ հնարավո՞ր ա հանդիպել: Լինի գաղտնի հանդիպում: Բառիս բուն իմաստով գաղտնի հանդիպում լինի: Ես շատ կուզենայի մի հատ իրա հետ խոսայի: Նախքան էս քայլը անելը ես կուզենայի անձամբ: Նենց չի, որ քեզ չեմ վստահում: Ընդհակառակը ես քեզ շատ-շատ եմ վստահում, Վահան ջան: Բայց մի հատ ես անձամբ կուզենայի իրա հետ խոսայի, որովհետև ասենք ես քեց համարում եմ մերը: Որովհետև մենք տենց պանավորվեցինք, հիշու՞մ ես, խոսեցինք: Ես քո խոսքը համարում եմ որպես էն մարդու խոսք, որ կարա ասենք թեքում չկա: Բայց ես կուզենայի իրա հետ խոսայի: Մի հատ իրա հետ անձամբ ես ու դու: Ավել ոչ մի մարդ: Մարդ չլինի: Ես ու դու: Մի հատ նստենք: Թեկուզ գաղտնի հանդիպում լինի: Բառիս բուն իմաստով գաղտնի: Մի երկու բառ իրա հետ խոսեի: Հնարավո՞ր ա էտի: Կարա՞ս էտի կազմակերպես: Էտի շատ կարևորա ինձ համար:
ՎՇ-էսօր ինքր կգգուշանա:
ԱՎ-Թող գաղտնի լինի հանդիպումը:
ՎՇ-ՉԷ, միևնույն է: Գաղտնի Հայաստանում ոչինչ հնարավոր չի:
ԱՎ-Ցավդ տանեմ, հազար ձև կարելի ա գաղտնի կազմակերպել: Արագածի դոշին, Գյումրի, Շիրակ, Արթիկ:
ՎՇ-Ուրեմն, իրա բանը դրված է շատ խիստ: Հսկողությունը:
ԱՎ-Հասկացանք, բայց ես էտի կարամ նենց անեմ, որ /չի ավ./
ՎՇ-/ընդհ./ Շենքից դուրս է գալիս մեքենայով:
ԱՎ-էտի անհնար ոչինչ չկա: Դու էլ լավ գիտես, որ անհնար լիներ` Արցախը հետ չէինք բերի, չէինք ազատագրի: Հնարավոր ա: Դու մի հատ իրա հետ խոսա:
ՎՇ- Կզգուշանա: Էս պահին կզգուշանա:
ԱՎ- Բա ոնց անենք, որ չզգուշանա, որ մենք էլ ասենք /չի ավ./
ՎՇ- /ընդհ./ Երբ որ մենք ստեղծեցինք էտ միությունը:
ԱՎ- էտ իչքան ժամանակ կտևի:
ՎՇ- Դե, Էս մի քանի օրը պիտի հանդիպենք: Հանդիպեցինք, արդեն հանրգումարի օրը նշանակեցինք, դա կլինի մոտավորապես էլի հոկտեմբեր ամիս: Մի երկու ամիս մեզ պետք կլինի, որ /չի ավ./
ԱՎ- /ընդհ./ Շատ ա էտի երկու ամիսը: Սահմանադրությունը չեմ ուզում հասցնենք:
ՎՇ-Չէ, Սահմանադրություն չի լինի: Այ դրանից հետո ինքը շատ ավելի վստահ կլինի, քան էսօր:
ԱՎ-Լավ բան չէս ասում էտի: Շատ կարևոր ա, որ մի հատ թեկուզ ասենք մի տեղ համագումար ստեղծվի: Կարելի ա նախնական համագումար ստեղծել, որտեղ էտ Սպաների միությունն ա և այլն հավաքվի, ես էլ ներկա լինեմ, որպես քո կողմից եկած-հրավիրված ու դրա մեջ կարելի ա էտ համագումարից հետո: Ասենք ձևական մի համագումար ստեղծել, որին որ ինքը ներկա լինի: Էտի կարանք էտ ձև անենք: Ներկա լինեմ, որպես քո կողմից եկած-հրավիրված ու դրա մեջ կարելի Էտ համագումարից հետո: Ասենք ձևական մի համագումար ստեղծել, որին որ ինքը ներկա լինի: Էտի կարանք էտ ձև անենք:
ՎՇ-Էս հանդիպման ժամանակ կքննարկենք տարբերակներ:
ԱՎ-Նենց մի տեղ, որ ես հրավիրված լինեմ քո կողմից, քո հետ գամ: Համագումարը ասենք ձևական բնույթ կրի, համագումարը ցրվի, մնանք ես, դու, ինքը: Բառիս բուն իմաստով: 5 րոպեն էլ ա ինձ հերիք: 5 րոպեից քիչ դաժե: էնքան որ ես ու դու նստենք պռոստը իրա դեմը, երկու բառ խոսեմ: Էդքանը ինձ բառի բուն իմաստով հերիք ա, ցավդ տանեմ: էդ քո ասած տարբերակը շատ լավն ա, էտ Թոխմախի ՄԱհերի որ: Մեկ էլ /չի ավ.
ՎՇ-/ընդհ./ Դու քո էն որ ասում էիր միություններ բաներ, քանակություն Հայաստանում: Դրանց հետ աշխատու՞մ ես:
ԱՎ-Բոլորի հետ: Բառիս բուն իմաստով: Շատերը կան, որ տականքի մեկն են ծախված: Դրանց հանում եմ մի կողմ: Չեմ թողնում մտնեն: Բայց մնացածը, ովքեր որ գոնե ինչ-որ մի մաքրություն կա նրանց մեջ /չի ավ./
ՎՇ-/ընդհ./ Գլխավորը նրանք չպիտի իմանան նպատակը:
ԱՎ-Չկա, ոչ մեկ չգիտի: էտ ինչ-որ խոսում ենք՝ ես գիտեմ, դու գիտես: Ավել մարդ չգիտի: էսի Լիլիթը գիտի երևի, մեկ էլ Վարպետն էլ երևի էդքան չգիտի: Վարպետը ոչ մի բան համարյա չգիտի:
ՎՇ-Նայի ինչ եմ ասում: Ուրեմն, եթե իրա հետ կոնկրետ խոսակցություն գնա, որ մենք էսպիսի բան ենք անում, քեզ խնդրում ենք, որ բան չանես քր կողմից:
ԱՎ-Ձեռնպահ մնաս:
ՎՇ-Ես որ իրա հետ խոսում եմ, ես ասում եմ՝ ես կանխատեսում եմ, որ ժողովուրդը մի օր կատաղելու է և անելու է մի բան, որով վերջ տրվի էս ամենին: Իսկ եթե նա կոնկրետ տեսնի, իմանա և բան անի, հետագայում դա հարաբերությունների մեջ բարդություն է մտցնելու: Հետագայում:
ԱՎ-Ինչի համար: ,
ՎՇ-Որովհետև դա գնահատվելու է սենց, որ իբր թե նախօրոք ինքը /չի ավ./
ԱՎ- Տեղյա՞կ էր, հա՞:

ՎՇ-Մարդ է գտել, տեղյակ էր, արել է: Եվ էտ մարդու նկատմամբ, քո նկատմամբ ուրիշ հարաբերություններ հետագայում կարող է լինել: Իսկ եթե նա մենակ գլխի ընկնելով է, ոչ թե կոնկրետ, այլ գլխի ընկնելով, իմ միջոցով գլխի ընկնելով:
ԱՎ-Հեսա վերջացրա, ես քեզ ասեմ:
ՎՇ-Գլխի ընկնելով: Երբ որ մի բան պատահեց, ես էլ իրան ասի տեղդ նստի ոչինչ չանես, չէ՞: Ու գնացին հանդիպումներ, թե ինչ ենք անելու ոնց ենք կազմակերպում և այլն, և այլն: Ես քեզ ներկայացնում եմ: Ինքը կարող է գլխի ընկնի: Չպետք է գտնեն քեզ: Քեզ չպիտի գտնեն: Դու պիտի չերևաս որպես հայտնի անձ, հայտնի գործողություն կատարած: Դա քեզ խանգարելու է սաղ կյանքդ: Խանգարելու է: Ուուզում ես մի հատ եզ լինի, տականք լինի, գող լինի: Ով ուզում է լինի: Դա խանգարելու է քեզ հետագայում: Պիտի հայտնի չլինես: Բայց ինքը պիտի մոտավորապես հասկանա:
ԱՎ-Հիմա ես քեզնից մենակ մի բան եմ խնդրում, որ եթե հնարավոր ա, մնացածն էդ քո ասածով կլինի, ասենք, որ դժբախտ պատահար կլինի թե ասենք, հնարավորության չափ, ասենք, իրար մեջ կկրակեն, ընդեղ իրար կսպանեն, ասենք, դա հնարավոր ա անել, բայց մենակ պետք ա, որ ես մի հատ Սեյրանի հետ երկու րոպե, էտի մենակ դու կարենաս ինձ կազմակերպես, շատ լավ կլինի էդ:
…
ՎՇ-Հա: Եվ մենք կսպասենք, երբ, որ դա լինի կուլմինացիա, էն ժամանակ ավելի կոնկրոտ կխոսենք:
ԱՎ-Որպեսզի ժամանակ չկորցնենք, շատ քիչ ժամանակ ունենք:
ՎՇ- Իսկ դու պիտի բոլոր բաներով` մարշրուտներով, բաներով պատրաստ լինես:
ԱՎ- Հը: Մենք բանը, ամսի 10-ին ցույց ենք կազմակերպել` հակասահմանադրական, նոր սահմանադրության, բայց դե, ասենք, սրա հետ կապ չունի: Այսինքն` ավելի շատ, ոչ թե ես եմ կազմակերպել, այլ ես օգնում եմ մի քանի նախաձեռնությունների, որպեսզի էդ ցույցն ամսի 10-ին խաղաղ ցույց լինի էդ բանում` Ազատության հրապարակում, որ ժողովուրդը հավաքվի ու ասենք , ասի «Ոչ», տեղեկացվի ժողովրդին, որ Սահմանադրությունը չյոտկի ինքը չի: Բայց ասենք, Ազատության հրապարակումա լինելու ա: Ընենց ենք անելու, որ բառից բուն իմաստով բախում չլինի` լրիվ ցույցը լինի օրինական:
ՎՇ- Դաժան բան եմ ասում, բայց լսի: Ես ոչ մի բանի առաջ կանգնող չեմ` ոչ մի /շեշտում է/, էս երկիրը / չ. շ. /:
…
ՎՇ- էս երկիրը փրկելու, ժողովրդին փրկելու և այլն: Ինքնաթիռը թռնում է ու ընկնում է/ կամաց է ասում/, թող մեջը մի 50 հոգի էլ մարդ լինի, ընկնում է:
…
ՎՇ- Ինքնաթիռը թռնում է և ընկնում:
ԱՎ-Հա:
…
ՎՇ- Հա, վերջացավ: Հիսուն տարի ման են գալու, թե ո՞նց եղավ, ի՞նչ եղավ, հիսուն տարի:
ԱՎ- Կարա՞նք իմանանք` ո՞ր օրնա թռնելու:
ԱՎ- Պիտի իմանանք: Բա, ինֆորմացիան, բա, ամենագլխավոր խնդիրը հիմա մշտական ինֆորմացիային ճշգրիտ տիրապետելն է` ու՞ր է գնալու, ընդեղ գնում է, նախնական ասում են, բայց պիտի մարդ ունենալ էնտեղ, որը մշտական /չ.շ./:
ԱՎ- /Ընդհ/ Ի՞նչ մարդ:
ՎՇ- Հա, պիտի ինքն ասի, որ պատրաստվում ենք այսօր գնալ, կամ էն ինչ օրը թռնում է էս ինչ տեղը:
ԱՎ- Կարող է հերթափոխություն է լինում, միշտ չի, որ իրանց տեղեկացնում են:
ՎՇ- Ուրեմն, ամենաբան տարբերակը, Շեվարնադձեի հինգ անգամ փորձեցին, Ալիևի վրա բազմաթիվ անգամ, որովհետև բոլորն էլ հասկանում են, որ ամենաբան տարբերակը` հանգիստ, հետագայում, որ հետք չմնա, դա է, բայց պիտի մտածել, իսկ էստեղ լեռնային երկիր է, ոնց էլ լինի ինքն էդ հասանելի բանի վրա է /հազում է/: Մտածել է պետք, լուրջ մտածել, չեմ ուզում, որ դու ինքդ քեզ պադստավկա անես: Ինքդ քեզ ներկայացնես` որպես վրիժառու, հերոս, մոռացի դա:
ԱՎ- Ես չեմ էլ երևալու, վաբշե:
ՎՇ- Մոռացի:
ԱՎ- Ես չեմ երևալու, բացի դրանից տղաներն էլ չեն երևալու:
…
ՎՇ- Հա: Էդ ժամանակ բան կանենք` կկազմակերպենք: Իսկ հիմա նայի, սաղ բաներին, ուրեմն, ասում էիր` Ավիացիոն պոլկում մարդ ունես, ռեալ է՞ դա, թե՞ չէ:
ԱՎ- Հա, ո՞նց չէ:
ՎՇ- Ուրեմն, ինքը կիմանա:
ԱՎ-Վայեննի Ավիացիայում:
ՎՇ-Ուրեմն, ինքը կիմանա, որովհետև թռիչքի և վայրէջքի ժամանակ իրենք ուղեկցում են: Հասկացա՞ր: Էսօր պիտի զանգեն, ասեն` պատրաստվեք, վաղը որ ուղեկցելու: Զանգեն, պիտի ասեն` պատրաստվեք դիմավորելու, երկու հատ անպայման պիտի թռնեն ու իրան ուղեկցեն:
…
ՎՇ-Հիմա նույնը, ինչ, որ ասենք, թե դրսում է. գնացել է, եսիմ ի՞նչ, ավարիա եղավ, ավարիա` մեքենա դուրս եկավ դեմը, ավարիա:
…
ԱՎ-…Ես տարբերակները կընտրեմ, իրար հետ մի հատ կնստենք էդ տարբերակները կնայենք` ո՞րն ա ավելի հավանական, ավելի ճիշտ էդ տարբերակները ու դրա հիման վրա արդեն կաշխատենք:
…
ԱՎ-Ասենք` տես` քո ասածի համար տարբերակներ կա, կամ Մհերի բանը, կարա կնստի, կարա ինքնաթիռով ընկնի, կարա օրինակ` Գորիս գնալուց մեքենաներով ընկնի օրինակի համար, կարա ուղղաթիռով ընկնի, չէ՞, ասենք:
ՎՇ-Հա:
…
ԱՎ-…Վահան ջան, կտենանք` ո՞ր տարբերակն ա ավելի լավն էս անասուններին մաքրելու: Ի՞նչ ասիր:
ՎՇ-Պիտի ամենահեշտը` համեմատաբար և ապահովն ընտրել:
…
ԱՎ-Իմ տղաները, ոչ մեկ չգիտի էս, ինչ, որ խոսում ենք:
ՎՇ-Չէ, չէ, հետագայում, դրանք պիտի չերևան:
ԱՎ-Իրանք բոլորը մասկեքով են լինելու, բոլորը` բառից բուն իմաստով: Մասկաներով են լինելու բոլորը: Բոլորի հետ էդ ամեն ինչը սաղ կազմակերպված ա:
ՎՇ-Եթե հանկարծ մեկն ընկավ իրանց ձեռը /չ. շ./:
ԱՎ-/ընդհ./ Չի ընկնի ոչ մեկը, քեզ խոսք եմ տալիս:
ՎՇ-Ուրեմն` դատ է լինելու, և դրա դեմ ոչինչ չես կարա ասես:
…
ԱՎ-Հը, կարելի ա, ինչի՞ չէ: Վսյո, ուրեմն` լավ, պայմանավորվեցինք, Վահան ջան: Դու զբաղվում ես Սեյրանով, որ Սեյրանի հետ էդ հանդիպումը լինի, էդ, որ ինչ-որ ասեցիր, շատ լավ բան ասեցիր, որ ինքն էդ ձև չի սիրում Սերժին-մերժին:
…
ԱՎ-Լավ, ուրեմն, ցավդ տանեմ, էլ քեզանից երկար ժամանակ չխլենք, ես սպասեմ /չ. շ./, ես մոտավոր արդեն ընենց չի, էլի, որ ես քո հետ ամեն անգամ խոսում եմ, առաջին հերթին` գիտեմ, որ դու մերն ես, մեր հետ ես, ես էդպես եմ, ասենք, մտածում:
ՎՇ-Ես Հայաստանի հետ եմ:
ԱՎ-Տո, ես գիտեմ, մենք էլ ենք Հասատանի հետ:
ՎՇ-Այո, դրա համար էլ մենք միասին ենք:
ԱՎ-Համենայն դեպս, էս գործողության մեջ մենք էս ամեն ինչի մեջ իրար հետ ենք:
ՎՇ-Մենք հասկացել ենք և ընդունել ենք, որ միակ էֆեկտիվ ճանապարհը դա է:
ԱՎ-Էտի շատ կարևոր ա: Շատ կարևոր ա, որ ես գիտեմ, ասենք, 100 տոկոս, որ դու, 100 տոկոս մեր հետ ես:
ՎՇ-Իհարկե:
…»:
b) «nkar» պանակը՝ «MVI_0411», «MVI_0442», «MVI_0443», «MVI_0444», «MVI_0470», «MVI_0538» անվանումներով ֆայլերով, որոնք պարունակում են ՀՀ նախագահի այցելությունը Գյումրի կաթոլիկե եկեղեցի տեսաձայնագրությունները։
28. «DataTraveler G4, 16GB» գրառմամբ սպիտակ գույնի էլեկտրոնային կրիչը, որում առկա են՝
a) 2015 թվականի սեպտեմբերի 29-ին ժամը 15:22:17-ին ստեղծված, «11120013.MP4» անվանմամբ ֆայլը, գործով մեղադրյալ Արթուր Վարդանյանի ուղերձի տեսաձայնագրությամբ՝ ոչ վերջնական տեսքով, որի ընթացքում Արթուր Վարդանյանն աթոռին նստած՝ կանաչ գույնի ֆոնին, իր ուղերձը սկսում է «Իմ հայ ժողովուրդ, այսօր իրականացավ մի քայլ, որի մասին խոսում էիք բոլորդ, երազում էինք, որ կգա գուցե մի պահ, մի օր, որ կլինեն անձնավորություններ մեր հայ ազգի մեջ, որոնք ոտքի կկանգնեն հանուն հայ ազգի, հանուն արդարության, հանուն Հայաստանի Հանրապետության» արտահայտությամբ և ավարտում է «Ես համոզված եմ՝ կատարյալ հաղթանակը մերն է լինելու: Հավատացեք և Աստված Ձեզ օգնական» արտահայտությամբ։ Նշված տեսաուղերձն ըստ քննության տվյալների եթեր էր արձակվելու իշխանությունը բռնությամբ զավթելուց հետո։
b) 2015 թվականի հոկտեմբերի 5-ին ժամը 09:46:51-ին ստեղծված «1.MP4» անվանմամբ ֆայլը՝ ՀՀ պետական դրոշի վրա պատկերված «Հայոց վահան» կազմակերպության զինանշանի ֆոնին ձայնային ուղերձով հայ ժողովրդին, որը սկսում է «Հայ ժողովուրդ, եկել է ուրախության և ցնծության ժամանակը: Մի վախեցեք, եղավ այն, ինչ տարիներ շարունակ սպասում էինք» արտահայտությամբ և ավարտում է «Մի վախեցեք, եկել է հավատալու, վստահելու և միասին կառուցելու ժամանակը» արտահայտությամբ։
c) 2015 թվականի հոկտեմբերի 5-ին ժամը 09:48:17-ին ստեղծված «2.mp4» անվանմամբ ֆայլը՝ ՀՀ պետական դրոշի վրա պատկերված «Հայոց Վահան» կազմակերպության զինանշանի ֆոնին ձայնային ուղերձով հայ ժողովրդին, որը սկսում է «Ոչ մի ոճրագործ անպատիժ չի մնալու: Բոլոր գողացված գումարները վերադարձվելու են հայ ժողովրդին և Հայաստանի Հանրապետության գանձարան» արտահայտությամբ և ավարտում է «Այն ինչ որդեգրել ենք այսօր, իմ հայ ժողովուրդ, ուժի մեջ է անմիջապես և կլինի ընտրություններից հետո և նոր կառավարության ձևավորումից հետո ևս: Աստված Ձեզ օգնական, շնորհակալություն» արտահայտությամբ։
d) 2015 թվականի հոկտեմբերի 5-ին ժամը 07:23:17-ին ստեղծված «Video.mp4» անվանմամբ ֆայլը, գործով մեղադրյան Արթուր Վարդանյանի ուղերձի տեսաձայնագրությամբ վերջնական տարբերակով, որի ընթացքում Արթուր Վարդանյաննը աթոռին նստած՝ Հայաստանի Հանրապետության պետական դրոշի վրա պատկերված «Հայոց վահան» կազմակերպության զինանշանի ֆոնին, իր ուղերձը սկսում է «Բարև Ձեզ, իմ հայ ժողովուրդ: Այսօր Հայոց Վահան կազմակերպությունն ի կատար ածեց մի գործողություն, որի մասին խոսում էիք բոլորդ, որի մասին երազում էիք բոլորդ, որին սպասում էիք բոլորդ» արտահայտությամբ և ավարտում է «Հայաստանը մենք ոչ մեկին չենք տա, Արցախը մենք ոչ մեկի չենք տա և մինչև վերջին մարդը, մինչև վերջին անձնավորությունը կպայքարենք մեր արժանապատվության, մեր հայրենիքի, մեր ազգի համար: Աստված Ձեզ օգնական և շնորհակալություն» արտահայտությամբ։ Նշված տեսաուղերձն ըստ քննության տվյալների եթեր էր արձակվելու իշխանությունը բռնությամբ զավթելուց հետո։
29. «Faster 4GB 1» և «Plus High Speed» գրառմամբ մետաղական, մուգ արծաթագույն էլեկտրոնային կրիչը, որի «kjasdksjhfksjhfksjdhfksdjhfksdjhfksdjhiki» անվանմամբ պանակում առկա է 24.09.2015թ.-ին գրառված, Սպիտակի շրջանի Ծաղկաբեր գյուղում Արթուր Վարդանյանի հայրական տանը 06.09.2015թ.-ին կատարված խմբակային լուսանկարը, որում «Հայոց վահան» կազմակերպության զինանշանի ֆոնին պատկերված է Արթուր Վարդանյանը և թվով 9 դիմակավորված այլ անձինք, երկուսի ձեռքին առկա են որսորդական հրացաններ, իսկ մեկի ֆեռքին՝ «ԱԿ-74» տեսակի ինքնաձիգ։ Բացի այդ, նույն պանակում առկա են նաև 24.09.2015թ.-ին գրառված ֆայլեր՝ Արթուր Վարդանյանի, Նելլի Մինասյանի և Լիլիթ Թորոսյանի լուսանկարներով, որոնք կատարվել են Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցի ՀՀ նախագահի այցի օրը, ընդ որում՝ Արթուր Վարդանյանը լուսանկարվել է եկեղեցական հանդերձանքով։
30. «OltraMax SDHC 16GB» գրառմամբ պլաստմասե, սև գույնի էլեկտրոնային կրիչը, որում գրառված ֆայլերի թվում առկա են Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցի ՀՀ նախագահի այցի, ինչպես նաև գիշերային ժամերին հանրային հեռուստաաշտարակի տեսանկարահանումներ՝ հարակից տարածքից։
31. ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնի 14.12.2015թ.թիվ 30/1-2-4483 գրությամբ ստացված, Երևան քաղաքի Նորքի 9-րդ փողոցի 78 տան բնակչուհի Շ. Հախվերդյանի կողմից ներկայացված «SanDisk» գրառմամբ, սև և կարմիր գույնի էլեկտրոնային կրիչը, որում առկա են ՀՀ նախագահի օդանավի, «Զվարթնոց» օդանավակայանի, ՀՀ նախագահի նստավայրի, ՀՀ ազգային ժողովի, «Հ-1» հեռուստաընկերության և հեռուստաաշտարակի, ինչպես նաև դրանց մատույցների լուսանկարներով և տեսագրություններով ֆայլեր, ընդ որում առանձին լուսանկարներ ներբեռնվել են համացանցից, իսկ որոշ մասը կատարվել է խմբի անդամների կողմից բջջային հեռախոսներով՝ քողարկված եղանակով։
32. Արթուր Վարդանյանի կողմից ծպտյալ հեռախոսակապ պաշտպանելու համար օգտագործված «Alcatel onetouch 1016G» մոդելի, «359160060345252» նույնացման (IMEI) համարի բջջային հեռախոսը՝ «Vivacell MTS 8937493309070583111» գրառմամբ SIM-քարտով, հեռախոսի մեջ տեղադրված է եղել գաղտնի՝ 098 30-65-62 հեռախոսահամարը, որը գաղտնալսվել է։
33. Արման Հայրապետյանի կողմից ծպտյալ հեռախոսակապ պաշտպանելու համար օգտագործված «Alcatel onetouch» մոդելի, «359160060345153» նույնացման (IMEI) համարի բջջային հեռախոսը՝ «Vivacell MTS 8937493309070583145» գրառմամբ SIM-քարտով, հեռախոսի մեջ տեղադրված է եղել գաղտնի՝ 098 30-73-79 հեռախոսահամարը:
34. Ավետիս Բարեյանի կողմից ծպտյալ հեռախոսակապ պաշտպանելու համար օգտագործված «Alcatel onetouch 1016G» մոդելի, «359160060345070» նույնացման (IMEI) համարի բջջային հեռախոսը՝ «Vivacell MTS 8937493309070583103» գրառմամբ SIM-քարտով, հեռախոսի մեջ տեղադրված է եղել գաղտնի՝ 077 02-64-61 հեռախոսահամարը, որը գաղտնալսվել է։
35. Մարինե Կաթանյանի կողմից ծպտյալ հեռախոսակապ պաշտպանելու համար օգտագործված «Alcatel onetouch 1016G» մոդելի, «359160060344933» նույնացման (IMEI) համարի բջջային հեռախոսը՝ «Vivacell MTS 8937493309070586882» գրառմամբ SIM-քարտով, հեռախոսի մեջ տեղադրված է եղել գաղտնի՝ 077 02-31-38 հեռախոսահամարը, որը գաղտնալսվել է։
36. Նելլի Մինասյանի կողմից ծպտյալ հեռախոսակապ պաշտպանելու համար օգտագործված «Alcatel onetouch 1016G» մոդելի, «359160060345021» նույնացման (IMEI) համարի բջջային հեռախոսը՝ «Vivacell MTS 8937493309070583095» գրառմամբ SIM-քարտով, հեռախոսի մեջ տեղադրված է եղել գաղտնի՝ 098 30-62-68 հեռախոսահամարը, որը գաղտնալսվել է։
37. Վաղինակ Ստեփանյանի կողմից ծպտյալ հեռախոսակապ պաշտպանելու համար օգտագործված «Alcatel onetouch 1016G» մոդելի, «359160060345146» նույնացման (IMEI) համարի բջջային հեռախոսը՝ «Vivacell MTS 8937493309070586858» գրառմամբ SIM-քարտով, հեռախոսի մեջ տեղադրված է եղել գաղտնի՝ 077 01-58-52 հեռախոսահամարը:
38. Խաչիկ Ավետիսյանի կողմից ծպտյալ հեռախոսակապ պաշտպանելու համար օգտագործված «Alcatel onetouch 1016G» մոդելի, «359160060333241» նույնացման (IMEI) համարի բջջային հեռախոսը՝ «Vivacell MTS 8937493309070590660» գրառմամբ SIM-քարտով, հեռախոսի մեջ տեղադրված է եղել գաղտնի՝ 093 14-01-36 հեռախոսահամարը, որը գաղտնալսվել է։
39. Արթուր Եղիազարյանի կողմից ծպտյալ հեռախոսակապ պաշտպանելու համար օգտագործված «Alcatel onetouch 1016G» մոդելի, «359160060345468» նույնացման (IMEI) համարի բջջային հեռախոսը՝ «Vivacell MTS 8937493309070586833» գրառմամբ SIM-քարտով, հեռախոսի մեջ տեղադրված է եղել գաղտնի՝ 077 01-56-59 հեռախոսահամարը, որը գաղտնալսվել է։
40. Արթուր Վարդանյանի կողմից ծպտյալ հեռախոսակապ պաշտպանելու համար օգտագործված «Nokia RM 1133» մոդելի, «353715078601701» նույնացման (IMEI) համարի բջջային հեռախոսը՝ «Vivacell MTS 8937493309070590694 8937493309062971795F» գրառումներով 2 SIM-քարտերով, հեռախոսի մեջ տեղադրված է եղել գաղտնի՝ 093 14-01-62 հեռախոսահամարը, որը գաղտնալսվել է։
41. Ավետիս Բարեյանի կողմից ծպտյալ հեռախոսակապ պաշտպանելու համար օգտագործված «Nokia RM 1133» մոդելի, «353715078601644» նույնացման (IMEI) համարի բջջային հեռախոսը՝ «Vivacell MTS 8937493309070586890» գրառմամբ SIM-քարտով, հեռախոսի մեջ դրվել է նաև գաղտնի 077 02-64-61 հեռախոսահամարը)։
42. Հակոբ Հակոբյանի կողմից օգտագործված «Nokia X101» մոդելի, «358278043281468» նույնացման (IMEI) համարի բջջային հեռախոսը՝ «Vivacell MTS 8937493309026523427» գրառմամբ և «Orange 1304061839780» գրառմամբ 2 SIM-քարտերով, որը գաղտնալսվել է։
43. Հակոբ Հակոբյանի կողմից ծպտյալ հեռախոսակապ պաշտպանելու համար օգտագործված «Nokia RM 1133» մոդելի, «353715078582406» նույնացման (IMEI) համարի բջջային հեռախոսը՝ «Vivacell MTS 8937493309070590702» գրառմամբ SIM-քարտ՝, որը գաղտնալսվել է։
44. Լիլիթ Թորոսյանի կողմից ծպտյալ հեռախոսակապ պաշտպանելու համար օգտագործված «Nokia 1600» մոդելի, «353650/01/766021/3» նույնացման (IMEI) համարի բջջային հեռախոսը՝ «Vivacell MTS 8937493309070586866» գրառմամբ SIM-քարտով, որը գաղտնալսվել է։
45. Արթուր Վարդանյանի կողմից օգտագործված «Nokia 2220s» մոդելի, «358280/04/361532/3» նույնացման (IMEI) համարի բջջային հեռախոս, որը գաղտնալսվել է։
46. Խաչիկ Ավետիսյանի կողմից օգտագործված «Samsung GT-C5212i» մոդելի, «R21C33R0Z4M» նույնացման (IMEI) համարի՝ 359892/04/241396/0 բջջային հեռախոսը՝ «Vivacell Alo 8937493307011603246» գրառմամբ SIM-քարտով և «Beeline» գրառմամբ 2 SIM-քարտերով, հեռախոսի մեջ տեղադրված են եղել գաղտնի՝ 091 28-28-41, 093 28-28-29 հեռախոսահամարները, որորոնք գաղտնալսվել է։
47. Արթուր Եղիազարյանի կողմից օգտագործված «Samsung GT-C3011» մոդելի, «RF1CC19B8TK» նույնացման (IMEI) համարի՝ 353600/05/624268/8 բջջային հեռախոսը՝ «Vivacell MTS 8937493808012310681» գրառմամբ SIM-քարտով, հեռախոսի մեջ տեղադրված է եղել գաղտնի՝ 098 75-22-23 հեռախոսահամարը, որը գաղտնալսվել է։
48. Արթուր Վարդանյանի կողմից օգտագործված «iPhone A1332» բջջային հեռախոսը՝ «DIGI mobil 8934221309030341705A7» գրառմամբ SIM-քարտով, հեռախոսի մեջ հավանաբար տեղադրված է եղել գաղտնի՝ 094 33-79-39 հեռախոսահամարը, որը գաղտնալսվել է։
49. «Samsung GT-I9192» մոդելի, «R2F181ZPAY» սերիական համարի՝ 352603/06/000717/1 բջջային հեռախոսը՝ «Vivacell MTS» և «Orange 1311063925913» գրառմամբ 2 SIM-քարտերով, հեռախոսի մեջ տեղադրված է եղել Գևորգ Ջնդոյանի 055 47-32-36 հեռախոսահամարը։ Հեռախոսում առկա են բազմաթիվ լուսանկարներ, այդ թվում՝ Սրբուհի Այվազյանի, Արթուր Վարդայանի, Նելլի Մինասյանի, Ավետիս Բարեյանի, Անտոն Թոթոնջյանի, Տիգրան Բոյաջյանի Գևորգ Ջնդոյանի, Ասյա Մկրտչյանի և Վազգեն Սիսիլյանի խմբակային լուսանկարը, բացի այդ, առկա են նաև Հովիկ Աբրահամայնի, Լևոն Տեր-Պետրոսյանի, ինչպես նաև Երևանի Բարեկամության հրապարակի, Ֆրանսիայի հրապարակի, Հաղթանակ և Կիևյան կամուրջների, Մրգաշեն գյուղի Սեյրան Օհանյանի հայրական տան ու դրա մատույցների բազմաթիվ լուսանկարներ և տեսանկարահանումներ, ինչպես նաև Արթուր Վարդայնանի կնոջ հորը պատկանող բնակարանում գտնվելիս Նելլի Մինասյանի վերաբերյալ տեսագրություն, որից երևում է, որ բնակարանի սենյակի պատին փակցված են գործով հայտնաբերված երկու քարտեզներ՝ նշագրումներով։
50. «X Drone G-Shock evolution» թռչող-նկարահանող սարքը՝ առանց հիշողության կրիչի։
51. Պատյանով հեռադիտակը։
52. 5 հատ դանակները։
53. 1 հատ կացինը։
54. Անթև, սև գույնի զինվորական վերնազգեստ՝ 9 հատ, որոնցից 7-ի վրա, հետևի կողմից, մեջքի հատվածում, փակցված է «Հատուկ գումարտակ», իսկ երկուսի վրա փակցված չէ, սակայն առանձին առկա են նույն գրառմամբ տարբերանշաններ։
55. Սև գույնի զինվորական դաշտային համազգեստի 7 հատ տաբատները և վերնազգեստները։
56. Կանաչ գույնի զինվորական դաշտային համազգեստի 8 հատ տաբատները և վերնազգեստները։
57. Կապույտ գույնի, ոստիկանական դաշտային համազգեստի 1-ական տաբատը, վերնազգեստը և ձմեռային վերնազգեստը։
58. ՊՊԳՎ տարբերանշանով ոստիկանական համազգեստը՝ վերնաշապիկը և տաբատը։
59. Սև գույնի զինվորական 6 հատ տաբատները և վերնազգեստները։,
60. Սև ու կանաչ գույների զինվորական 7 հատ սվիտերները։
61. Կարճաթև, ամառային, զինվորական 7 հատ շապիկները։
62. դիմակներ կտորից՝ 5 հատ, որոնցից 2-ը կանաչ, 3-ը սև գույների,
63. գլխարկներ (բերետ)՝ 3 հատ, որոնցից 1-ը ՀՀ զինանշանով,
64. 5 հատ զինվորական ձմեռային գլխարկները։
65. 17 զույգ զինվորական կիսաճիտք կոշիկները։
66. «Հայոց-վահան» կազմակերպության զինանշանի և ՀՀ դրոշի պատկերով կտորից շորին փակցվող 30 հատ տարբերանշանները։
67. Կանաչ գույնի, զինվորական 11 զույգ ձեռնոցները։
68. 4 զույգ ծնկի պաշտպանիչները, զինվորական։
69. 8 զույգ արմունկի պաշտպանիչները, զինվորական։
70. 3 զույգ սև և վարդագույն անմատ ձեռնոցները։
71. Կանաչ և սև գույների 4 հատ զինվորական գոտները։
72. 2 հատ զինվորական բահերը՝ պատյանով։
73. 3 հատ կանաչ գույնի զինվորական պայուսակները։
74. 3 զույգ սև գույնի գուլպաները։
75. 3 զույգ սև գույնի զինվորական ձեռնոցները։
76. Հեծանվորդի 1 հատ ուսապարկը։
77. «Հատուկ գումարտակ» գրառումով թևի 1 հատ տարբերանշանը։
78. 1 հատ ոստիկանական փողկապը
79. 1 հատ ատրճանակի պատյանը։
80. 5 հատ զենքի պատյանով գոտիները։
81. Արտաքին գրպաններով 1 հատ զինվորական սվիտերը։
82. Սև գույնի, առանց գրառման՝ 1 հատ տարբերանշանը։
Արթուր Վարդանյանի վարձակալած Երևանի Նորքի 9-րդ փոցողի 78-րդ տնից խուզարկությամբ հայտնաբերված «acer» մակնիշի, «Aspire 5740DG» մոդելի, LXPRF02010002045202000 սերիական համարով դյուրակիր համակարգչում հայտնաբերված հետևյալ ֆայլերը՝
1. «Partition1:\Users\Acer\Desktop\1 todo\todo\GERB\1abaa~1.doc» հասցեով պանակում առկա «doc» ձևատեսակի ֆայլը՝ «1abaa~1.doc» անվանմամբ, ստեղծված 2013/10/08, ժ. 20:38:36-ին, «Ազգային պետության ճանապարհին» վերնագրով տեքստով, որն իրենից ներկայացնում է Սահմանադրության նախագիծ։
2. «Partition1:\Users\Acer\Desktop\1 todo\հայ.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «հայ.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/03/09, ժ. 12:51:38-ին, «Հայոց Տուն» երիտասարդական հայրենասիրական հասարակական կազմակերպություն» կանոնադրությամբ։
3. «Partition1:\Users\Acer\Desktop\1todo\hayoc vahan\իմ» հասցեով պանակում առկա «jpg» ձևատեսակի 3 ֆայլերը՝ «IMG_0031.JPG», «IMG_0032.JPG» և «IMG_0033.JPG» անվանումներով, ստեղծված 2015/09/06, ժ. 17:52:45։ Նշված ֆայլերն իրենցից ներկայացնում են դիմակավորված, զինվորական համազգեստով 10 հոգանոց խմբի լուսանկար, որոնցից կենտրոնում կանգնած անձանցից մեկը զինված է ինքնաձիգով, աջ և ձախ եզրերից կանգնած անձինք զինված են որսորդական հրացաններով, իսկ կենտրոնում աթոռին նստած անձը՝ դաշույնով։
4. «Partition1:\Users\Acer\Desktop\Gevorg Cardenal» հասցեով պանակում առկա «jpg» ձևատեսակի 3 ֆայլերը՝ «20151112_173842.jpg», «20151112_173842(0).jpg» և «20151112_173841.jpg» անվանումներով, ստեղծված 2015 թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժամը ժ. 01:30:15-ին և ժ.01:28:05-ին։ Նշված ֆայլերն իրենցից ներկայացնում են Երևանի Բաղրամյան պողոտայի 1-ին անցուղու լուսանկարները (ՀՀ Նախագահի նստավայրի մոտակայք)։
5. «Partition1:\Users\Acer\Desktop\Gevorg Cardenal» հասցեով պանակում առկա «jpg» ձևատեսակի 8 ֆայլերը՝ «20151112_171600.jpg», «20151112_171557.jpg», «20151112_171556.jpg», «20151112_171553.jpg», «20151112_171549.jpg», «20151112_171546.jpg», «20151112_171542.jpg» և «20151112_171541.jpg» անվանումներով, ստեղծված 2015 թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժ.01:30:14-ին։ Նշված ֆայլերն իրենցից ներկայացնում են բարձրունքից ՀՀ Ազգային Ժողովի շենքի և հարակից տարածքի լուսանկարները։
6. «Partition1:\Users\Acer\Desktop\Gevorg Cardenal» հասցեով պանակում առկա «jpg» ձևատեսակի 3 ֆայլերը՝ «20151112_171513.jpg», «20151112_171510.jpg» և «20151112_171504.jpg» անվանումներով, ստեղծված 2015 թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժ. 01:30:41-ին։ Նշված ֆայլերն իրենցից ներկայացնում են բարձրունքից ՀՀ Սահմանադրական դատարանի շենքի և հարակից տարածքի լուսանկարները։
7. «Partition1:\Users\Acer\Desktop\Gevorg Cardenal» հասցեով պանակում առկա «jpg» ձևատեսակի 6 ֆայլերը՝ «20151112_160631.jpg», «20151112_160630.jpg», «20151112_160629.jpg», «20151112_160628.jpg», «20151112_160627.jpg» և «20151112_160626.jpg» անվանումներով, ըստ «Properties» համակարգչային հնարավորության տվյալների ստեղծված 2015 թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժ. 01:27:14-ին։ Նշված ֆայլերն իրենցից ներկայացնում են «Էրեբունի» հյուրանոցի մուտքի լուսանկարները։
8. «Partition1:\Users\Acer\Desktop\Gevorg Cardenal» հասցեով պանակում առկա «jpg» ձևատեսակի 6 ֆայլերը՝ «20151112_160025.jpg», «20151112_160022.jpg», «20151112_160019.jpg», «20151112_160015.jpg», «20151112_155949.jpg» և «20151112_155949.jpg» անվանումներով, ստեղծված 2015 թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժ. 01:26:41-ին։ Նշված ֆայլերն իրենցից ներկայացնում են ՀՀ կենտրոնական բանկի շքամուտքի լուսանկարը։
9. «Partition1:\Users\Acer\Desktop\Gevorg Cardenal» հասցեով պանակում առկա «jpg» ձևատեսակի 2 ֆայլերը՝ «20151112_155318.jpg» և «20151112_155303.jpg» անվանումներով, ստեղծված 2015 թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժ.01:30:39-ին։ Նշված ֆայլերն իրենցից ներկայացնում են ՀՀ Կենտրոնական բանկի և Երևանի Դեղատան փողոցի լուսանկարը։
10. «Partition1:\Users\Acer\Desktop\Gevorg Cardenal» հասցեով պանակում առկա «jpg» ձևատեսակի ֆայլը՝ «20151112_154039.jpg» անվանումով, ըստ «Properties» համակարգչային հնարավորության տվյալների ստեղծված 2015 թվականի նոյեմբերի 13-ին, ժ. 01:28:44-ին։ Նշված ֆայլն իրենից ներկայացնում է «Մելլաթ բանկ» ՓԲԸ մասնաճյուղի շքամուտքի լուսանկարը։
11. «Partition1:\DCIM\138_1122» հասցեով պանակում արկա «mp4» ձևատեսակի 23 ֆայլերը՝ «MVI_0161.MP4», «MVI_0160.MP4», «MVI_0158.MP4», «MVI_0159.MP4», «MVI_0157.MP4», «MVI_0156.MP4», «MVI_0155.MP4», «MVI_0154.MP4», «MVI_0161.MP4», «MVI_0160.MP4», «MVI_0159.MP4», «MVI_0158.MP4», «MVI_0157.MP4», «MVI_0156.MP4», «MVI_0155.MP4», «MVI_0154.MP4», «MVI_0153.MP4», «MVI_0152.MP4», «MVI_0151.MP4», «MVI_0150.MP4», «MVI_0149.MP4», «MVI_0148.MP4» և «MVI_0147.MP4» անվանումներով, ստեղծված 2015 թվականի նոյեմբերի 22-ին, ժ. 03:13:27-ին, որոնք իրենցից ներկայացնում են դեպի «Զվարթնոց» օդանավակայան տանող ճանապարհի նկարահանումը։
Արթուր Վարդանյանի վարձակալած Երևանի Նորքի 9-րդ փոցողի 78-րդ տնից խուզարկությամբ հայտնաբերված «acer» մակնիշի, «Aspire 5740DG» մոդելի, LXPRF02010002045202000 սերիական համարով դյուրակիր համակարգչում հայտնաբերված «Ֆեյսբուք» սոցիալական ցանցում Արթուր Վարդանյանի «Վարդանանց իշխան» անվանմամբ անհատական էջի զննմամբ առգրավված, «Վարդանանց Իշխան» և «Կոմս Արա Պողոսյան» անվանումներով օգտատերերի միջև նամակագրությունը` վերաբերող 2013 թվականի դեկտեմբերի 24-ից մինչև 2015 թվականի սեպտեմբերի 15-ն ընկած ժամանակահատվածին։ Նշված նամակագրության բովանդակությունից բխում է, որ Արթուր Վարդանյանը և Արա Պողոսյանը տևական ժամանակ ծրագրավորել են ստեղծել գաղտնի կազմակերպություն և «փոքր արյամբ» գալ իշխանության։
Արթուր Վարդանյանի «Ֆեյսբուք»-ի անձնական էջի պարունակությունը։
Անտոն Թոթոնջյանի համակարգչի ֆայլերից արտատպվածքները։
Անտոն Թոթոնջյանի բնակության վայրից խուզարկությամբ հայտնաբերված «hp» մակնիշի, «15-r052nr» մոդելի, CND43890WG սերիական համարով դյուրակիր համակարգչում հայտնաբերված հետևյալ ֆայլերը՝
1. «Partition4:\Users\Fr Anton\Desktop\ARMENIA AT CROSSROADS.doc» հասցեով պանակում առկա «doc» ձևատեսակի ֆայլը՝ «ARMENIA AT CROSSROADS.doc» անվանմամբ, ստեղծված 2015/10/22, ժ. 21:35:17-ին։
2. «Partition2:\Users\Fr.Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\Նպատակը երբեք չի արդարացնում միջոցները.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «Նպատակը երբեք չի արդարացնում միջոցները.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/09/19, ժ. 21:49:20-ին։
3. «Partition4:\Users\Fr Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\Նպատակը երբեք չի արդարացնում միջոցները.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «Նպատակը երբեք չի արդարացնում միջոցները.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/11/12, ժ. 10:23:07-ին։
4. «Partition2:\Users\Fr.Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\Հարկային.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «Հարկային.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/10/24, ժ. 09:37:32-ին։
5. «Partition4:\Users\Fr Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\Հարկային.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝«Հարկային.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/11/12, ժ. 10:23:07-ին։
6. «Partition2:\Users\Fr.Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\Հայ ժողովուրդ.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «Հայ ժողովուրդ.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/09/29, ժ. 10:29:31-ին։
7. «Partition4:\Users\Fr Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\Հայ ժողովուրդ.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «Հայ ժողովուրդ.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/11/12, ժ.10:23:07-ին։
8. «Partition2:\Users\Fr.Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\Դեսպանների յօղօվ.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «Դեսպանների յօղօվ.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/11/17, ժ. 13:17:31-ին։
9. «Partition4:\Users\Fr Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\Դեսպանների յօղօվ.docx հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «Դեսպանների յօղօվ.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/11/15, ժ. 09:53:04։
10. «Partition4:\Users\Fr Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\Դեսպան նամակ.docx հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «Դեսպան նամակ.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/11/15, ժ. 09:52:58-ին։
1. «Partition4:\Users\Fr Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\Здравствуй мой армянский народ.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «Здравствуй мой армянский народ.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/11/12, ժ. 10:23:06-ին։
12. «Partition4:\Users\Fr Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\In the following weeks.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝«In the following weeks.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/11/12, ժ. 10:23:06-ին։
13. «Partition4:\Users\Fr Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\In the following weeks eng.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝«In the following weeks eng.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/11/12, ժ. 10:23:06-ին։
14. «Partition2:\Users\Fr.Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\His Heatitude.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «His Heatitude.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/09/03, ժ. 06:51:51-ին։
15. «Partition4:\Users\Fr Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\His Heatitude.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «Heatitude.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/11/12, ժ. 10:23:06-ին։
16. «Partition4:\Users\Fr Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\Dear Edele.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «Dear Edele.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/11/12, ժ. 10:23:06-ին։
17. «Partition4:\Users\Fr Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\ARMENIA AT CROSSROADS.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝«ARMENIA AT CROSSROADS.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/10/22, ժ. 12:04:09-ին։
18. «Partition4:\$Recycle.Bin\S-1-5-21-486294996-3456001701-719313472-1001\ARMENIA AT CROSSROADS - Copy.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝«ARMENIA AT CROSSROADS - Copy.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/10/22, ժ. 12:05:23-ին։
19. «Partition4:\Users\Fr Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\ambas.avant.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «ambas.avant.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/11/12, ժ. 10:23:06-ին։
20. «Partition2:\Users\Fr.Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\2015 թ. ՀՀ պետ. բյուդջե.doc» հասցեով պանակում առկա «doc» ձևատեսակի ֆայլը՝ «2015 թ. ՀՀ պետ. բյուդջե.doc» անվանմամբ, ստեղծված 2015/08/17, ժ. 19:25:03-ին։
21. «Partition2:\Users\Fr.Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\1 Հայաստանյաց կառավարությունը մի մեծ գյուտ հնարեց որպեսզի աշխատատեղերը սեվ շուկայով չսպաղվեն և աշխատավարձի վճարումները ուրեմն սկսան լինել միայն փոխանցումով.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «1 Հայաստանյաց կառավարությունը մի մեծ գյուտ հնարեց որպեսզի աշխատատեղերը սեվ շուկայով չսպաղվեն և աշխատավարձի վճարումները ուրեմն սկսան լինել միայն փոխանցումով.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/10/19, ժ. 08:17:18-ին։
22. «Partition2:\Users\Fr.Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\1111.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «1111.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/11/02, ժ. 19:47:36-ին։
23. «Partition2:\Users\Fr.Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\ambas.avant.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «ambas.avant.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/09/28, ժ. 19:22:53-ին։
24. «Partition2:\Users\Fr.Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\Arajin orva hamar.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «Arajin orva hamar.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/11/23, ժ. 06:10:23-ին։
25. «Partition2:\Users\Fr.Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\ARMENIA AT CROSSROADS.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «ARMENIA AT CROSSROADS.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/10/22, ժ. 11:58:25-ին։
26. «Partition2:\Users\Fr.Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\In the following weeks eng.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «In the following weeks eng.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/08/22, ժ. 07:19:50-ին։
27. «Partition2:\Users\Fr.Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\In the following weeks.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «In the following weeks.docx» անվանմամբ, ըստ «Properties» համակարգչային հնարավորության տվյալների ստեղծված 2015/08/29, ժ. 19:35:41։ «Partition2:\Users\Fr.Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\In the following weeks.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «In the following weeks.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/08/29, ժ. 19:35:41-ին։
28. «Partition2:\Users\Fr.Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\New law.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «New law.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/09/14, ժ. 08:43:31-ին։
29. «Partition2:\Users\Fr.Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\Здравствуй мой армянский народ.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «Здравствуй мой армянский народ.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/10/27, ժ. 12:41:38-ին։
30. «Partition2:\Users\Fr.Anton\Desktop\ARMENIAN REPUBLIC\Դեսպան նամակ.docx» հասցեով պանակում առկա «docx» ձևատեսակի ֆայլը՝ «Դեսպան նամակ.docx» անվանմամբ, ստեղծված 2015/11/17, ժ. 13:17:28-ին։
Լիլիթ Թորոսյանի անձնական օգտագործման «DELL» մակնիշի, «P26E» մոդելի, 9RS2432 սերիական համարով դյուրակիր համակարգչում՝ «C։\Users\Dell\Desktop\Nkarneri arxiv\Vahan հասցեով պանակում հայտնաբերված «20.08.15» անվանմամբ ֆայլը, գրառված համակարգչում(Created) 2015 թվականի սեպտեմբերի 5-ին ժամը 16։33։09-ին, իսկ վերջին անգամ ձևափոխված(Modified) 2015 թվականի օգոստոսի 21-ին, ժամը 10։09։53-ին։
Լիլիթ Թորոսյանի անձնական օգտագործման «DELL» մակնիշի, «P26E» մոդելի, 9RS2432 սերիական համարով դյուրակիր համակարգչում՝ «C։\Users\Dell\Desktop\Nkarneri arxiv\Vahan հասցեով պանակում հայտնաբերված «310804_001» անվանմամբ ֆայլը, գրառված համակարգչում(Created) 2015 թվականի սեպտեմբերի 5-ին ժամը 16։33։12-ին, իսկ վերջին անգամ ձևափոխված (Modified) 2031 թվականի օգոստոսի 4-ին, ժամը 10։24։54-ին։

/տես՝ հատոր 1 գ.թ. 100-101, 102-121, հատոր 8 գ.թ. 226-227, հատոր 9 գ.թ. 1-8ա, հատոր 16 գ.թ. 1-199, հատոր 17 գ.թ 1-128, 144-278, հատոր 22 գ.թ. 7-392, հատոր 29 գ.թ. 87-228, դատական նիստի արձանագրությունը/

Հետազոտվել են նաև ամբաստանյալների անձը բնութագրող և բժշկական փաստաթղթերը, վերջիններիս պատկանող գույքերի վրա կալանք դնելու մասին փաստաթղթերը, ինչպես նաև՝ նրանց մասին ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագրերը:

3.Դատարանի իրավական վերլուծությունները

Դատարանը, սույն քրեական գործով նախքան ամբաստանյալներին մեղսագրված արարքների հիմնավորվածության վերաբերյալ մեղադրանքի և պաշտպանության կողմի հետևություններին և փաստարկներին անդրադառնալը, ցանկանում է քննարկման առարկա դարձնել ամբաստանյալ Ա.Թոթոնջյանի պաշտպան Ս.Աղվանյանի կողմից 30.08.2019թ.-ին ներկայացրած` «Քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին» միջնորդությանը, որի լուծումը դատարանը նախ՝ 05.09.2019թ.-ի` «Դատական քննության նշանակելու մասին» որոշմամբ, իսկ այնուհետև նաև՝ դատական քննության փուլում կայացված արձանագրային որոշումներով հետաձգել է` մինչև որոշում ընդունելու համար էական հանգամանքների պարզումը, որոշելով, ի վերջո, դրան անդրադառնալ վերջնական դատական ակտ կայացնելիս՝ խորհրդակցական սենյակում:
Այսպես.
Միջնորդությամբ, պաշտպանը պնդել է, որ քրեական գործը հարուցելուց հետո՝ դրա քննչական ենթակայության հարցը լուծելու և քրեական գործի նախնական քննությունը ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության իրավասությանը վերապահելու ժամանակ, ՀՀ գլխավոր դատախազ հանդիսացած Գևորգ Կոստանյանը 2015թ.-ի նոյեմբերի 24-28-ը աշխատանքային այցով Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետությունում չի գտնվել, քանի որ 2015թ.-ի նոյեմբերի 27-ին պաշտոնական հանդիպում է ունեցել ՀՀ նախագահի հետ, ինչը արտացոլվել է լրատվամիջոցներով, հետևաբար, դատարանի հարցման վերաբերյալ ՀՀ գլխավոր դատախազությունից 21.02.2018թ-ին դատարան ուղարկված թիվ 6/21-8-18 գրությունը և դրան կից թիվ 274-Ա հրամանն առ այն, որ 2015թ.-ի նոյեմբերի 24-28-ը ներառյալ, թիվ 274-Ա հրամանով գլխավոր դատախազի պարտականությունները դրված են եղել ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Ա.Հարությունյանի վրա, չեն համապատասխանում իրականությանը:
Ուսումնասիրելով քրեական գործի նյութերը և դրանց լույսի ներքո քննարկման առարկա դարձնելով պաշտպան Ս.Աղվանյանի միջնորդությունը, դատարանն այն համարում է ոչ տրամաբանական, քանի որ ՀՀ գլխավոր դատախազի թիվ 274-Ա հրամանի մեջ նշված է, որ` «…Աշխատանքային այցով Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն մեկնելու կապակցությամբ ՀՀ գլխավոր դատախազի պարտականությունների կատարումը ս.թ. նոյեմբերի 24-28-ը ներառյալ դնել ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Ա.Հարությունյանի վրա…»: Նշված հանգամանքը վկայում է այն մասին, որ հիշյալ օրերի ընթացքում ՀՀ գլխավոր դատախազին վերապահված բոլոր լիազորությունները փոխանցվել են նրա տեղակալ հանդիսացող Ա.Հարությունյանին: Ավելին, հրամանը չի կարող հիմք հանդիսանալ որևէ մեկին ողջամտորեն կարծելու, որ ՀՀ գլխավոր դատախազն այդ ողջ ժամանակահատվածում պարտավոր էր աշխատանքային այցով գտնվել Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետությունում, ուստի, 27.11.2015թ.-ին ՀՀ գլխավոր դատախազի պաշտոնական հանդիպումը ՀՀ նախագահի հետ որևէ խոչընդոտ չէր կարող հանդիսանալ, որպեսզի ՀՀ գլխավոր դատախազի հրամանով նրա պարտականությունները կատարող տեղակալը, իրականացնելով իր դատավարական պարտականությունները՝ գործի քննությունը հանձներ իր նախընտրած նախաքննական մարմնին, ինչը և արվել է քննարկվող պարագայում: Դատարան արձանագրում է, որ ՀՀ գլխավոր դատախազի հրամանն առ այն, որ իր պարտականությունները աշխատանքային այցի կապակցությամբ դրվում են տեղակալի վրա, աներկբա չի վկայում այն մասին, որ ՀՀ գլխավոր դատախազը պարտավոր էր ԼՂՀ-ում անպայմանորեն գտնվել հենց 2015 թվականի նոյեմբերի 24-ից 28-ն ընկած ժամանակահատվածում: Ավելին, անկախ այն հանգամանքից, թե քանի օր կտևեր ՀՀ գլխավոր դատախազի այցը Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն, վերջինս՝ մինչ այդ և օրենքով սահմանված կարգով իր լիազորոթյունները պատվիրակել, վերապահել է իր տեղակալին, որն էլ սույն քրեական գործի նախաքննությունը վերապահել է ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտին, որի իրավունքն ուներ նախկինում գործող ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 53-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով սահմանված կարգով:
Հետևաբար, ինչ վերաբերում է այս հիմքով Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի նկատմամբ իրականացվող քրեական հետապնդումը դադարեցնելուն ու քրեական գործի վարույթը կարճելուն՝ ապա դատարանը գտնում է, այս դեպքում քրեադատավարական օրենքի այնպիսի էական խախտում, որը կարող էր վկայել վերջինիս՝ օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել մասին կամ կարող էր ազդել գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, կամ ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, չեն հայտնաբերվել, իսկ ինչ վերաբերում է քրեական գործի ապացույցները ձեռք բերելուց քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմանը, դրանց դատարանը կանդրադառնա հաջորդիվ:
Ուստի, դատարանն արձանագրում է, որ Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի նկատմամբ իրականացվող քրեական հետապնդումը՝ պաշտպանի՝ վերը նշված պատճառաբանությամբ դադարեցնելու, առավել ևս՝ քրեական գործի ամբողջ վարույթը կարճելու հիմքեր առկա չեն:
Քննվող քրեական գործով անցնող ամբաստանյալներին մեղսագրված քրեորեն պատժելի արարքների հետ վերջիններիս առնչությունը հաստատելու կամ հերքելու նպատակով, դատարանը գտնում է, որ նախ և առաջ անհրաժեշտ է վերլուծել հիշյալ հանցակազմերի քրեաիրավական բնութագրիչները և դրանից հետո միայն, քննարկման առարկա դարձնելով գործով հավաքված ապացույցների ամբողջությունը` հանգել հետեևության, թե արդյոք հիմնավորված են ամբաստանյալներին մեղսագրված հանցանքները և հատկապես որ ամբաստանյալի և որ հանցակազմի առումով:
Բացի այդ, հիմք ընդունելով գործող ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 483-րդ հոդվածի 7-րդ մասը, համաձայն որի՝
«…7. Այն քրեական գործերը, որոնցով մինչև սույն օրենսգիրքն ուժի մեջ մտնելը դատական քննություն նշանակելու մասին որոշում է կայացվել, քննվում և լուծվում են մինչև 2022 թվականի հուլիսի 1-ը գործող կարգով…», դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով դատական ակտ կայացնելիս կիրառելի են 01.07.1998թ.-ին ընդունված և մինչև 01.07.2022 գործող ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի կանոնները՝ այդ թվում նաև ապացույցների գնահատման և դրանց օգտագործման թույլատրելիության հարցերը քննարկելիս:
Նշված իրավակարգավորումներից ելնելով, դատարանը, նախ և առաջ ցանկանում է անդրադառնալ Արթուր Վալերիկի Վարդանյանին` 18.04.2003թ.-ին ընդունված և մինչև 01.07.2022թ.-ը գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի՝ 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Անտոն Դիկրանի Թոթոնջյանին, Վահան Գրիգորի Շիրխանյանին, Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին, Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, Վաղինակ Վոլոդիայի Ստեփանյանին, Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին, Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին, Արման Արսենի Հայրապետյանին, Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին, Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին, Արա Լեռնիկի Պողոսյանին, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին, Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանին, Արկադի Հակոբի Մարդոյանին, Նելլի Սլավիկի Մինասյանին, Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին և Մարինե Մարտունի Կաթանյանին՝ ` 18.04.2003թ.-ին ընդունված և մինչև 01.07.2022թ.-ը գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված հանցակազմերը բնորոշող քրեաիրավական առանձահատկություններին:
Այսպես`
2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն`
«1. Հանցավոր համագործակցություն ստեղծելը կամ հանցավոր համագործակցություն ղեկավարելը`
պատժվում է ազատազրկմամբ` ութից տասներկու տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:
2. Հանցավոր համագործակցությանը մասնակցելը`
պատժվում է ազատազրկմամբ` վեցից տասը տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասը պատասխանատվություն է սահմանում հանցավոր համագործակցություն ստեղծելու կամ ղեկավալու, իսկ 2-րդ մասը` հանցավոր համագործակցությանը մասնակցելու համար:
Վերլուծության ենթարկելով վերոնշյալ հանցակազմը դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Հանցագործության անմիջական օբյեկտը քաղաքացիների, հասարակության և պետության անվտանգության պաշտպանությանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են:
Օբյեկտիվ կողմից հանցագործությունը դրսևորվում է հոդվածում նշված գործողություններից որևէ մեկի կատարմամբ:
Դրանք են.
1. հացավոր համագործակցություն ստեղծելը,
2. հանցավոր համագործակցությունը ղեկավարելը,
3. հանցավոր համագործակցությանը մասնակցելը:
Հանցավոր համագործակցություն ստեղծել նշանակում է հավաքագրել համագործակցության անդամներին, մշակել հանցավոր գործունեության ծրագրերը, որոշել համագործակցության նպատակները, կազմակերպական կառուցվածքը և այլն: Հանցավոր համագործակցության ստեղծումը կարող է դրսևորվել նաև առանձին կազմակերպված խմբեր միավորելով, կազմակերպված խմբերի կազմակերպիչների և ղեկավարների միավորում ստեղծելով և այլն:
Ղեկավարել հանցավոր համագործակցությունը նշանակում է մշակել հանցավոր գործունեության ծրագրերը, ցուցումներ և առաջադրանքներ տալ համագործակցության կամ դրա առանձին ստորաբաժանումների շարքային անդամներին, նրանց միջև բաժանել դերերը, հետևել կարգապահությանը, հսկողություն իրականացնել համագործակցության ֆինանսական վիճակի նկատմամբ, համագործակցության շարքային անդամների նկատմամբ կիրառել խրախուսանքի և տույժի միջոցներ և այլն:
Հանցագործության վերը նշված ձևերը համարվում են ավարտված համագործակցությունը ստեղծելու կամ ղեկավարելու պահից:
Հանցավոր համագործակցությանը մասնակցել նշանակում է անդամագրվել համագործակցությանը, կազմակերպված խմբերի կազմակերպիչների և ղեկավարների միավորումներին և մասնակցել դրանց կողմից իրականացվող գործունեությանը: Հանցագործության այս տեսակն ավարտված է համարվում համագործակցության օգտին գործունեություն իրականացնելու համաձայնություն տալու, համագործակցության կազմակերպիչների և ղեկավարների նիստերին փաստացի մասնակցելու պահից:
Հանցավոր համագործակցության կողմից կատարված կոնկրետ հանցանքները պետք է լրացուցիչ որակվեն: Այսինքն` ինչպես և բանդիտիզմի ժամանակ, կոնկրետ հանցանքներ կատարելու դեպքում արարքը պետք է որակել հանցագործությունների համակցության կանոններով:
Հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ: Սուբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ է ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցանքներ կատարելու նպատակը (ՀՀ քրեական օրենսգրքի հոդված 41-ի չորրորդ մաս):
Հանցագործության սուբյեկտ կարող է լինել 16 տարին լրացած մեղսունակ ֆիզիկական անձը:
18.04.2003թ.-ին ընդունված և մինչև 01.07.2022թ.-ը գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Ապօրինի կերպով հրազեն, բացի ողորկափող հրազենից և դրա փամփուշտներից, ռազմամթերք, ակոսափող հրազենի փամփուշտներ, պայթուցիկ նյութեր կամ պայթուցիկ սարքեր ձեռք բերելը, իրացնելը, պահելը, փոխադրելը կամ կրելը`
պատժվում է կալանքով` առավելագույնը երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ` առավելագույնը երեք տարի ժամկետով:
/…/
3. Սույն հոդվածի առաջին մասով նախատեսված արարքները, որոնք կատարվել են կազմակերպված խմբի կողմից`
պատժվում են ազատազրկմամբ` երեքից ութ տարի ժամկետով…»:
Քննարկվող հանցագործության 1-ին մասը պատասխանատվություն է սահմանում ապօրինի կերպով հրազեն, բացի ողորկափող հրազենից և դրա փամփուշտներից, ռազմամթերք, ակոսափող հրազենի փամփուշտներ, պայթուցիկ նյութեր կամ պայթուցիկ սարքեր ձեռք բերելու, իրացնելու, պահելու, փոխադրելու կամ կրելու համար:
Հոդվածում նկարագրված գործողությունների հանրային վտանգավորությունն այն է, որ դրանցով նշված առարկաների հանցավոր նպատակներով օգտագործման իրական հնարավորություն է ստեղծվում, ինչը վտանգ է առաջացնում մարդկանց կյանքի և առողջության համար:
Քննարկվող հանցագործության անմիջական օբյեկտ են հանդիսանում հոդվածում նշված առարկաների և սարքավորումների անօրինական շրջանառությունից մարդու և հասարակության անվտանգության պաշտպանությանն ուղղված հասարակական հարաբերությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասում նախատեսված հանցագործության առարկա են հանդիսանում հրազենը (բացի ողորկափող զենքից), ռազմամթերքը (բացի ողորկափող հրազենի փամփուշտներից), ակոսափող հրազենի փամփուշտները, պայթուցիկ նյութերը, պայթուցիկ սարքերը: «Զենքի մասին» ՀՀ օրենքի հոդված 1-ի համաձայն. զենքն` իրենց կառուցվածքով կենդանի կամ այլ նշանակետ խոցելու կամ ազդանշան արձակելու համար նախատեսված սարքերն ու առարկաներն են: Նույն հոդվածի բ) կետի համաձայն` հրազենը վառոդի կամ այլ էներգիայի հաշվին` նպատակաուղղված շարժում ստացած գնդակի միջոցով տարածության վրա գտնվող նշանակետի մեխանիկական խոցման համար նախատեսված զենքն է, որի հիմնական բաղկացուցիչ մասերն են փողը, փակաղակը, թմբուկը, իրանը, փողի պահանակը:
Քննարկվող հոդվածով նախատեսված հանցագործության օբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է ապօրինի կերպով հրազեն, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր կամ պայթուցիկ սարքեր ձեռք բերելու, իրացնելու, պահելու, փոխադրելու կամ կրելու մեջ: Ինչպես տեսնում ենք, հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը նկարագրված է երկընտրելի գործողությունների միջոցով, որոնցից թեկուզ մեկի կատարումը բավական է արարքն ավարտված հանցագործություն ճանաչելու համար: Հանձակազմը ձևական է. արարքն ավարտված հանցագործություն ճանաչելու համար բավական է հոդվածում նկարագրված գործողություններից որևէ մեկի կատարումը` անկախ հետևանքներից:
Հանցագործությունը կատարվում է միայն գործողությամբ:
Հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ:
Հանցագործության սուբյեկտ կարող է լինել 16 տարին լրացած մեղսունակ ֆիզիկական անձը:
Քննարկվող հոդվածի 3-րդ մասում նախատեսված է հանցագործության առավել ծանրացնող հանգամանքը` հանցանքը կազմակերպված խմբի կողմից կատարելը: Այս ծանրացնող հանգամանքի բովանդակությունն արդեն բացահայտվել է այլ հանցակազմերի կապակցությամբ և քննարկվող հանցակազմի հետ կապված որևէ առնաձնահատկություն չունի:
Հանցագործության անմիջական օբյեկտ են հանդիսանում հոդվածում նշված առարկաների և սարքավորումների անօրինական շրջանառությունից մարդու և հասարակության անվտանգության պաշտպանությանն ուղղված հասարական հարաբերությունները:
Հանցակազմի առարկա են հանդիսանում գազային զենքը, սառը զենքը (դաշույնը, ֆիննական դանակը կամ այլ սառը զենքը), նետողական զենքը:
Քննարկվող հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է նշված առարկաներից որևէ մեկը կրելու մեջ: Կրելու հասկացությունը նույնն է, ինչ որ հրազենի դեպքում:
18.04.2003թ.-ին ընդունված և մինչև 01.07.2022թ.-ը գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 300-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«1. Իշխանությունը զավթելը` բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով, ինչպես նաև Սահմանադրությամբ չնախատեսված այլ եղանակով Հանրապետության Նախագահի, Ազգային ժողովի, կառավարության կամ սահմանադրական դատարանի լիազորություններին տիրանալը`
պատժվում են ազատազրկմամբ` տասից տասնհինգ տարի ժամկետով...»:

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 300-րդ հոդվածի 1-ին մասը պատասխանատվություն է սահմանում իշխանությունը զավթելու, այսինքն բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքի միջոցով, ինչպես նաև Սահմանադրությամբ չնախատեսված այլ եղանակով Հանրապետության Նախագահի, Ազգային ժողովի, կառավարության կամ սահմանադրական դատարանի լիազորություններին տիրանալու համար:
Այս հանցագործությունն ուղղված է ՀՀ Սահմանադրական կարգի այն հիմունքների դեմ, որոնցով ամրագրված են պետական իշխանության կազմավորման և գործունեության սկզբունքները: ՀՀ Սահմանադրությունը հռչակում է, որ՝ «ՀՀ-ում իշխանությունը պատկանում է ժողովրդին: Ժողովուրդն իր իշխանությունն իրականացնում է ազատ ընտրությունների, հանրաքվեների, ինչպես նաև Սահմանադրությամբ նախատեսված պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների ու պաշտոնատար անձանց միջոցով: Իշխանության յուրացումը որևէ կազմակերպության կամ անհատի կողմից հանցագործություն է»:
ՀՀ-ում պետական իշխանությունն իրականացվում է հանրապետության Նախագահի, Ազգային ժողովի, կառավարության և սահմանադրական դատարանի կողմից: Իշխանության յուրաքանչյուր թևի (օրենսդիր, գործադիր, դատական) յուրացումը ընդգրկվում է քննարկվող հանցակազմի մեջ:
Հանցագործության օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է օրենքում ամրագրված արարքներից որևէ մեկի կատարմամբ:
Դավադրությունը իշխանությունը զավթելու համար պետք է որակել որպես 300-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության նախապատրաստություն:
Հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը բնութագարվում է ուղղակի դիտավորությամբ:
Հանցագործության սուբյեկտ կարող են լինել 16 տարին լրացած ինչպես ՀՀ քաղաքացին, այնպես էլ օտարերկրյա քաղաքացին և քաղաքացիություն չունեցող անձը:
Վերլուծելով սույն գործով անցնող բոլոր ամբաստանյալներին մեղսագրված հանրորեն վտանգավոր արարքների հանցակազմերը և դրանք դիտարկելով քրեական գործի՝ ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատական քննության ընթացքում ձեռք բերված ապացույցների լույսի ներքո, դատարանն ընդգծում է, որ սույն գործով առավել քան կարևոր է, թե ստացված և դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցների արժանահավատությունը, դրանց բավարարությունն ու փոխկապակցվածությունն ինչ աստիճանի է, որը կարող է դատարանին բերել որոշակի եզրահանգումների՝ կապված ամբաստանյալների մեղավորության կամ անմեղության հետ:

Հետևաբար, սույն գործի արդարացի լուծման տեսանկյունից, դատարանը` նախ հարկ է համարում անդրադառնալ Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ին կայացված թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ ապացույցների բավարարության վերաբերյալ արտահայտած իրավական դիրքորոշումներին, քանի որ այս դեպքում էական է այն հանգամանքը, թե արդյոք գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված ապացույցները բավարար են ամբաստանյալների նկատմամբ իրականացված քրեական հետապնդման բոլոր հոդվածներով մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար, նույնը նաև մասնակի արդարացման դատական ակտի առումով.
Նախադեպային հիշյալ որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ՝
« (…) 28. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝
« (…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։ (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` «Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
«Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում (...)
3) այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները»:
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս. Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած։ Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկածը (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 14-15-րդ կետերը, իսկ վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքի, դատավարական որոշումների հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության, անմեղության կանխավարկածի մասին մանրամասն տե՛ս նույն որոշման 16-19-րդ կետերը):
29. Վերահաստատելով և զարգացնելով նախորդ կետում մեջբերված գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ապացույցների բավարարությունըե որոշելու չափանիշներն են.
1) անմեղության կանխավարկածը,
2) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3) դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը։
30. Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը: Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով: Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում։ Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ:
Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության:
Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը, սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև՝ դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…): (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը)։ Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ (տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետը):
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ (տե՛ս, ի թիվս այլոց, Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ):
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար:
31. Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին՝ ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ «(…) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը (…)»: (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը):
Այսպիսով, «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է: Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ)։ Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ):
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից: Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա: Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա:
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է: Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման:
31.1. Ապացույցների թույլատրելիության հատկանիշը վերաբերում է դրանց ձևական կողմին։ Դրա էությունը կազմում է ապացույցները ձեռք բերելիս օրենքով նախատեսված դատավարական պահանջների պահպանվածությունը և ենթադրում է.
- աղբյուրի օրինականություն՝ ապացույցը պետք է ձեռք բերվի միայն օրենքով սահմանված աղբյուրներից (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մաս),
- ձեռքբերման միջոցների օրինականություն՝ պետք է պահպանված լինեն ապացույցների ձեռքբերմանն ուղղված գործողություններ կատարելուն օրենքով առաջադրված պահանջները,
- դատավարական ձևակերպում՝ ապացույցը, դրա ձեռքբերման գործընթացը պետք է օրենքով սահմանված կարգով ենթարկվեն դատավարական ձևակերպման,
- լիազորված սուբյեկտ՝ այն պետք է ստացված լինի ապացույց ձեռք բերելու լիազորությամբ օժտված սուբյեկտի կողմից։
Ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու հիմքերը հստակ սահմանված են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով։
31.2. Վերաբերելիությունն ապացույցի կարողությունն է իր բովանդակությամբ ծառայելու ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքները, գործի քննության և լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ տվյալները բացահայտելուն և հաստատելուն: Այլ խոսքով՝ ապացույցի վերաբերելիության հատկանիշն արտացոլում է ապացույցի և գործի քննության ու լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների միջև կապը։ Ապացույցը կհամարվի վերաբերելի, եթե տեղեկություններ պարունակի գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաստի մասին:
31.3. Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից։
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա:
32. Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը)։ Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն:
Վերջին դիրքորոշումը բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջից, որի համաձայն՝ «Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված: Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները»:
Դատական ակտի պատճառաբանվածության հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ֆ.Գալստյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ (…) Դատական ակտի պատճառաբանվածությունը կոչված է պարզաբանելու, թե ինչու է դատարանը եկել այս կամ այն հետևության, որ իրավանորմերով է ղեկավարվել նման որոշում կայացնելիս և միևնույն ժամանակ հնարավորություն է ստեղծում վերադաս դատարանի կողմից դատական ակտի օրինականության և հիմնավորվածության ստուգման համար:
(…) Պատճառաբանված որոշման բացակայությունն արդեն իսկ օբյեկտիվորեն սահմանափակում է վերադաս դատական ատյանի հնարավորությունը` լիարժեք դատական ստուգման ենթարկելու բողոքարկվող դատական ակտի օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը և կայացնելու արդարացի որոշում, հետևաբար դատական ակտի չպատճառաբանված լինելը հանգեցնում է քրեական դատավարության կարևորագույն սկզբունքներից մեկի` ՀՀ Սահմանադրությամբ և քրեադատավարական օրենքով երաշխավորված արդար դատական քննության իրավունքի խախտման։
(…) Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն իր մի շարք որոշումներում՝ ներպետական դատարանների կողմից կայացված որոշումների չպատճառաբանվածությունը կամ ոչ բավարար պատճառաբանվածությունը դիտել [է] «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մասով երաշխավորված` անձի արդար դատական քննության իրավունքի խախտում (տե՛ս Սալովն ընդդեմ Ուկրաինայի (Salov v. Ukraine) 06.09.2005 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 65518/01, Բոլդեան ընդդեմ Ռումինիայի (Boldea v. Romania) 15.02.2007 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 19997/02, Գրադինարն ընդդեմ Մոլդովայի (Gradinar v. Moldova) 08.04.2008 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 7170/02)ե (տե՛ս Ֆրունզիկ Գալստյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի մարտի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09 որոշման 18-20-րդ կետերը)»:
Վերահաստատելով Ֆ.Գալստյանի գործով որոշմամբ ձևավորած իրավական դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ դատարանը պարտավոր է իր դատական ակտում ամրագրել և թույլատրելիության, վերաբերելիության ու արժանահավատության տեսանկյունից գնահատման ենթարկել այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև նշել այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի 3-րդ կետ)։ Հակառակ դեպքում ապացույցների գնահատումը, դրա արդյունքում դատարանի համապատասխան ներքին համոզմունքի ձևավորումը կկրեն սուբյեկտիվ բնույթ, կհանգեցնեն կամայականության և անձի արդար դատաքննության իրավունքի խախտման՝ սահմանափակելով նաև դատական ակտի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը ստուգելու վերադաս դատարանի հնարավորությունը:
33. Սույն որոշման 29-32-րդ կետերում կատարված իրավական վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց:
Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է. «Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…) ։ Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում։ (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը)»:
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած (...) »:
Վերը նշված հանցակազմերի վերլուծության և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ մեջբերված նախադեպային որոշումների համատեքստում անդրադառնալով սույն գործով անցնող ամբաստանյալներից յուրաքանչյուրի կողմից դրսևորած հակաիրավական վարքագծին, դատարանը ցանկանում է առանձին-առանձին անդրադառնալ նրանցից յուրաքանչյուրին մեղսագրված հանցանքների հիմնավորվածությանը, վերլուծել ու համադրել այդ առումով նրանց վերաբերյալ ձեռք բերված և պատշաճ իրավական ընթացակարգով հետազոտված ապացույցների ամբողջությունը:
Քրեական գործով՝ հատկապես նախաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցների արժանահավատության առումով, գործով անցնող ամբաստանյալկների մեծ մասը դատական քննության ժամանակ հայտարարել են, որ դրանք ձեռք են բերվել քննության համար մի շարք խորթ մեթոդների կիրառմամբ՝ տարբեր պաշտոնյանների կողմից իրենց նկատմամբ դրսևորած հոգեբանական ճնշումների, հարազատների նկատմամբ հնարավոր բռնությունների կիրառման և այլ ֆիզիկական զրկանքների ազդեցության արդյունքում:
Մասնավորապես, Արթուր Վարդանյանը, Անտոն Թոթոնջյանը, Արա Պողոսյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Տիգրան Բոյաջյանը և այլոք, դատարանում պնդել են, որ խոստովանական ցուցմունքներ են տվել իբրև թե ֆիզիկական և հոգեբանական տարբեր ճնշումների արդյունքում, ավելին, իրենց հավաստիացրել են, որ այդպիսի ցուցմունքներ տալու դեպքում շուտափույթ կազատվեն կալանքից, իսկ հակառակ պարագայում՝ իրենց սպառնում է «ցմահ ազատազրկում»:
Քննարկման առարկա դարձնելով հիշյալ ամբաստանյալների կողմից դատարանում հայտնած նմանաբնույթ տեղեկությունները, դատարանը դրանք դիտում է ոչ արժանահավատ հետևյալ պատճառաբանությամբ.
նախ՝ տվյալ ամբաստանյալները, նախաքաննության հենց սկզբից՝ բերման ենթարկվելուց անմիջապես հետո, ունեցել են պաշտպաններ, ընդ որում նրանցից մի քանիսը՝ միանգամից մի քանի պաշտպան: Քրեական գործի նախաքննական նյութերում թեև կան քննչական կամ դատավարական գործողություներ, որոնք իրականացվել են ամբաստանյալներից ոմանց մասնակցությամբ, սակայն առանց պաշտպանի, այդուամենայնիվ, դատարանն ընդգծում է, որ վերջիններս, հետագայում՝ արդեն իրենց պաշտպանների ներկայությամբ ոչ միայն պնդել են իրենց կողմից նախկինում տրված ցուցմունքներն ամբողջությամբ, այլևս տվել են նույնաբովանդակ, առավել դետալային ցուցմունքներ: Ավելին, տարբեր քննչական գործողությունները ոչ միայն տեսանկարահանվել են, այլ դրանց մասնակցել են մի քանի պաշտպաններ: Մասնավորապես, Անտոն Թոթոնջյանի այն հարցաքննությանը, որում վերջինս տվել է մանրամասն խոստովանական ցուցմունքներ, ներկա են գտնվել նրա՝ այդ ժամանակ պաշտպան հանդիսացող փաստաբաններ Սիրուշ Աղվանյանն ու Պետրոս Բոյաջյանը: Նշված հարցաքննության ժամանակ ամբաստանյալ Թոթոնջյանը, ազատորեն, իր պաշտպանների ներկայությամբ, ոչ միայն պնդել է իր նախկինում տրված ցուցմունքները, այլև ներկայացրել նոր մանրամասներ, հայտնել այնպիսի տվյալներ, որոնք այդ պահին չէին կարող հայտնի լինել վարույթն իրականացնող մարմնին: Նույնը նաև ամբաստանյալ Արթուր Վարդանյանի դեպքում. վերջինիս, բոլոր հարցաքննություններին /այդ թվում՝ տեսանկարահանված/ ներկա են գտնվել նրա պաշտպաններ Սիրուշ Աղվանյանն ու Լևոն Բաղդասարյանը, որոնց ներկայությամբ ամբաստանյալը ներկայացրել է իր կողմից ստեղծված և ղեկավարվող խմբի անդամներից յուրաքանչյուրի դերակատարությունն ու ընդհանուր խմբի նպատակները: Ավելին, այս առումով հատկանշական է այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալների մեծ մասը՝ Անտոն Թոթոնջյանը, Արկադի Մարդոյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Նելլի Մինասյանը, Մարինե Կաթանյանը և այլոք, ի սկզբանե՝ նախաքաննական մարմնում, մի քանի անգամ հրաժարվել են ցուցմունք տալուց, հարցերին պատասխանելուց և չեն ընդունել իրանց առաջադրված մեղադրանքները: Միևնույն ժամանակ, ամբաստանյալներ Հարություն Սարիբեկյանը, Վլադիմիր Առաքելյանն ու Խաչիկ Ավետիսյանը, կարելի է ասել, նախաքննության ժամանակ առհասարակ ցուցմունք չեն տվել: Ասվածից հետևում է, որ եթե վարույթն իրականացնող նախաքննական մարմինն ու այդ լիազորություններն իրականացնող առանձին պաշտոնատար անձինք դրսևորեին այնպիսի՝ ենթադրյալ հակաօրինական վարքագիծ, ինչպիսին նկարագրում եմ ամբաստանյալներից ոմանք, ապա դա տեղի կունենար բոլորի նկատմամբ և անձինք, իրականում, հնարավորություն չէին ունենա իրենց վերապահված՝ մեղադրյալի իրավունքների շրջանակներում հրաժարվել ցուցմունքներ տալուց, այդ թվում՝ առերես հարցաքննությունների ժամանակ:
Այս առումով՝ դատարանում իրենց առաջադրված այն հարցերին, թե ինչու այդ պահին կամ ազատ արձակվելուց հետո ամբաստանյալները չեն դիմել պատկան մարմիններին՝ իրենց նկատմամբ անօրինականություններ գործած պաշտոնատար անձանց պատասխանատվության ենթարկելու հաղորդումներով, բոլորը միաբերան պատասխանեցին, որ այդ ժամանակ նշված անձինք պաշտոնավարում էին իրենց բարձր պաշտոններում և իրենք հույս չունեին, թե կարող են որևէ հաջողության հասնել: Նշվածի կապակցությամբ, դատարանն արձանագրում է, որ այն պաշտոնյաները, ովքեր, իբրև թե, անօրինական մեթոդներով էին ամբաստանյալներից կորզել իրականությանը չհամապատասխանող ցուցմունքներ, վաղուց ի վեր չեն աշխատում իրենց պաշտոններում և եթե ամբաստանյալների կողմից հայտնած տեղեկությունները իրականություն են, ապա նրանք ազատորեն կարող էին դիմել իրավապահ մարմիններին` այդ անձանց պատասխանատվության կանչելու համար՝ հատկապես այն պայմաններում, երբ գործը դատարանում է արդեն ավելի քան 6 տարի, բացի այդ, 2018 թվականի գարնանային իրադարձություններից հետո երկրում տեղի ունեցած փոփոխություններից հետո, այն բարձրաստիճան պաշտոնյաները, որոնց դեմ ուղղված է եղել ամբաստանյալների հանցավոր գործունեությունը, այլևս չունեն այնպիսի իշխանական լծակներ, որոնց գործադրմամբ կարող էին խոչընդոտել ամբաստանյալների հայտնած տեղեկություններում առկա փաստերի բացահայտմանը:
Ավելին, քրեական գործի դատական քննության ժամանակ, յուրաքանչյուր ամբաստանյալի հարցաքննությունից հետո, գործով մեղադրանքը պաշտպանող դատախազ Վ.Ղազարյանը հորդորել է բոլոր ամբաստանյալներին տալ հանցագործության մասին հաղորդում՝ պարզաբանելով, որ յուրաքանչյուր դեպք կարժանանա մանրակրկիտ քննության: Այդուհանդերձ, ամբաստնայալներից և ոչ մեկը նման հաղորդմամբ հանդես չի եկել՝ բացառությամբ Վահան Շիրխանյանի, ով իր ճառը ներկայացնելուց հետո, դրանում արտացոլված որոշ տվյալներ խնդրեց ընդունել որպես հանցագործության մասին հաղորդում:
Ընդհանրացնելով վերոշարադրյալը, դատարանն արձանագրում է, որ գործի դատաքննությամբ չհիմնավորվեց այն փաստը, որ ամբաստանյալների կողմից նախաքննության ընթացքում տրված խոստովանական, իսկ առերես հարցաքննությունների ընթացքում՝ միմյանց մերկացնող ցուցմունքները, ստացվել են վերջիններիս նկատմամբ իբրև թե գործադրված՝ քննության համար խորթ մեթոդների, այն է՝ բռնության, դրա սպառնալիքի, հոգեբանական ճնշումերի կամ իրենց հարազատների նկատմամբ հաշվեհարդար տեսնելու հնարավոր ազդեցության տակ:
Հետևաբար, դատարանը սույն դատավճռում արտացոլված՝ ամբաստանյալների նախաքննական բոլոր ցուցմունքները դիտում է, որպես օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված ապացույցներ, որոնք ենթակա են գնահատման դատական քննությամբ ձեռք բերված մյուս ապացույցների ընդհանուր զանգվածում:
Այսպիսով, անդրադառնալով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներին, դատարանն արձանագրում է, որ Արթուր Վարդանյանը, նպատակ ունենալով ՀՀ-ում իրականացնել զինված հեղաշրջում, իր ծրագրերն իրականացնելու համար հավաքագրելով տարբեր անձանց և իրականացնելով նրացից յուրաքանչյուրի դերաբաշխումը, ստեղծել է հանցավոր համագործակցություն, տարբեր անձանցից ձեռք է բերել զենք և տարբեր ռազմամթերք՝ հետագայում զինված հարձակումների ժամանակ կիրառելու նպատակով: Միևնույն ժամանակ, դատարանն ընդգծում է, որ բացառությմաբ խմբի անդամների մեծամասնության, ոչ բոլորն են մինչև վերջ տեղեկացված եղել Ա.Վարդանյանի իրական նպատակներից, քանի որ ի սկզբանե վերջինս իր պլաններում ներկայացրել է մտացածին պատճառաբանություններ, որ իբր խմբի ստեղծումը, զենքեր ձեռք բերելն ու դրա անդամների տարբեր մարզումները, նպատակ են հետապնդում պատերազմ սկսվելու դեպքում մեկնել Արցախ և կազմակերպել ինքնապաշտպանություն, բացի դա՝ անհրաժեշտությա դեպքում մեկնել նաև Սիրիա՝ Քեսաբ, այնտեղի հայությանը զինված օգնություն ցուցաբերելու համար: Մինչդեռ, իր նախաքննական ցուցմունքներում բացահայտելով իր կողմից ստեղծած «Հայոց վահան» կազմակերպության նպատակները, Ա.Վարդանյանը հայտնել է, որ՝ «...Իր և Անտոն Թոթոնջյանի քննարկումների ընթացքում երկուսն էլ եկել են այն եզրահանգման, որ Հայաստանում պետք է կատարել հեղափոխություն և անհրաժեշտության դեպքում կիրառել զենք: Առաջին անգամ Վարդապետ Անտոնն իրեն տվել է մոտ 5.000 ԱՄՆ դոլար՝ 2015 թվականի ամռանը, ավելի ստույգ չի հիշում: Ընդհանուր առմամբ, 4-5 փուլերով, նա իրեն տվել է շուրջ 60.000 ԱՄՆ դոլարի չափով գումար: Գումարը միշտ տվել է անձամբ և կանխիկ, իսկ գումարի ստացման հանգամանքը որևէ կերպով չի փաստաթղթավորվել և, բնականաբար, «Հայոց վահան» կազմակերպությունում հաշվապահական ձևակերպում չի ստացել: 2015 թվականի հուլիսին Հայաստանում հիմնել է «Հայոց Վահան» հասարակական կազմակերպությունը...»: Նշվածի վերաբերյալ իր ցուցմունքում Ա.Թոթոնջյանը հայտնել է, որ Վ.Շիրխանյանի հետ հանդիպումներից մեկի ժամանակ եղել է հետևյալը. «... Այդ ժամանակ Արթուրն ասել է, որ իր մտքում հեղաշրջման 6-7 ձևեր կան և նա խնդրել է, որ ինքը չստիպի նրան մանրամասնել կոնկրետ ծրագրերը, որովհետև նա դեռ չէր որոշել, թե կոնկրետ ինչ եղանակով է այն իրականացնելու, միայն պարզ էր, որ հեղաշրջում էր կատարվելու ուժի կիրառմամբ։ Արթուրի ակնկալիքը Շիրխանյանից այն է եղել, որ վերջինս կազմակերպեր հանդիպում ՀՀ ՊՆ նախարար Օհանյանի հետ, որպեսզի Արթուրը համաձայնության գար Օհանյանի հետ հեղաշրջմանն օգնելու հարցում...»։ Ա. Վարդանյանը 14.01.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք տալիս մանրամասն նկարագրել է խմբի անդամներից յուրաքանչյուրի դերը, կապերը ծանոթությունը և իր կողմից նրանցից ակնկալվող տեղեկությունները: Մասնավորապես, Արթուր Վարդանյանի՝ ՀՀ-ում զինված հեղաշրջում իրականացնելու ռեալ մտադրության մասին են վկայում գործի նախաքննությամբ մյուս ամբաստանյալների կողմից տրված մի շարք ցուցմունքներ: Վաղինակ Ստեփանյանն իր ցուցմունքում հայտնել է, որ «...Հաջորդ օրը երեկոյան, զրույցի ժամանակ Արթուր Վարդանյանը իրեն ասել է, որ նա պետք է նախագահի ինքնաթիռի վրա կրակի «ՊԿ» տեսակի գնդացիրով: Ինքը հրաժարվել է՝ ասելով, թե ահաբեկիչ չէ, որպեսզի ինքնաթիռի վրա կրակի ու անմեղ մարդկանց կյանքը խլի: Դրանից հետո Վարդանյանն իրեն ասել է, որ շենքերից մեկի տանիքից կկրակի նախագահական և Ազգային ժողովի շենքերի կողմը, ինքը դարձյալ հրաժարվել է և ասել, որ իրենք գյուղի տղաներով պիտի հեռանան..»: Ամբաստանյալ Արթուր Եղիազարյանը 30.03.2016 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ «…25.11.2015թ. Նորքի տանը գտնված անձինք եղել են Արթուր Վարդանյանի ստեղծած հանցավոր խմբի անդամները, որոնց թվում եղել է նաև ինքը: Արթուր Վարդանյանը պլանավորել էր զինված հարձակումներ իրականացնել ՀՀ նախագահի նստավայրի, Ազգային ժողովի շենքի, Սահմանադրական դատարանի, Կառավարության շենքի և Հ1 հեռուսաընկերության վրա՝ հեղաշրջում իրականացնելու նպատակով...»: Իր՝ նույն ցուցմուքում Եղիազարյանը պնդել է, որ «...Արթուրն իրեն նաև ասել է, որ խմբի անդամներին հանձնարարություններ է տվել՝ նկարել տարբեր շենքեր և շինություններ ու խնդրել է, որպեսզի ինքն ու Վաղոն կապի մեջ լինեն Ավոյի հետ, ով վերահսկում է այդ աշխատանքները, և կատարեն նրա հրահանգները: Հետագայում խմբի անդամներից ինքն իմացել է, որ նրանք նկարել են ԱԺ շենքի մոտակայքը, մուտքը և ելքը, Կառավարության շենքը և այլն...»: Վերջինս նշել է նաև, որ՝ «...Մի քանի օր անց Արթուրի զանգից հետո ինքը, Ավոն ու Վաղոն գնացել են Երևանում գտնվող «Վստրեչի» տուն: Արթուրը տանը մենակ է եղել: Նա ասել է, որ Հայաստանում հեղաշրջում կատարելու ծրագիր ունի, ցանկանում է զինված հարձակումներ իրականացնել ՀՀ պետական օբյեկտների վրա և գրավել իշխանությունը, որպեսզի ինքն իր կողմնակիցների հետ կառավարի երկիրը: Դրա համար պետք է մեծ քանակությամբ զենք և զինամթերք: ... Նաև ասել է իրեն, որ եթե ինքը չհամաձայնի մնալ, ապա իրեն ու ընտանիքին կարող է վտանգ սպառնալ, քանի որ հորեղբոր սպանության դեպքով հետաքրքրվելու համար խնդիրներ կարող է ունենալ: Ինքը, լինելով խուճապի մեջ և վախենալով ընտանիքի համար, որոշել է համաձայնել, իսկ տեսաձայնագրությունը ստանալուց հետո խզել կապերն Արթուրի հետ...»: «...Արթուրը զրույցների ժամանակ մշտապես ասել է, որ հեղաշրջում է անելու` զինված եղանակով, կան բազմաթիվ ազամարտիկներ, որոնք պատրաստ են իր հետ միասին իրագործել այն, ունի Գյումրիում բնակվող եկեղեցական Թոթոնջյան, ով նույնպես իր կողմնակիցն է և ֆինանսավորում է ինչպես գումարով, այնպես էլ զենքով ու զինամթերքով..»: Ավելին՝ «...Դրանից մի քանի օր անց Արթուրը կրկին իրեն կանչել է Նորքի տուն, հայտնել, որ պլանավորում է մոտակա ժամանակները կատարել զինված հեղաշրջումը: Իրեն հանձնարարել է, որ պետք է գրավի Բաղրամյան 26-ը՝ ՀՀ Նախագահի նստավայրը՝ խմբի այլ անդամների հետ՝ դեռ չի որոշել, թե կոնկրետ ում հետ: Ինքը վիճել է Արթուրի հետ, վերջինս նրան սպառնացել է, թե չի տա վերոնշյալ տեսաերիզը, բացի այդ, ասել է, որ իրեն և իր ընտանիքին ուղղված վտանգը շատ լուրջ է, քանի որ իր մասին գիտի արդեն ծրագիրը ֆինանսավորողը, ում կողմից էլ կարող են լինել սպառնալիքներ...»:
Ընդհանրացնելով ամբաստանյալ Արթուր Վարդանյանի, Վաղինակ Ստեփանյանի և Արթուր Եղիազարյանի՝ վերը շարադրված և մի շարք այլ ամբաստանյալների ցուցմունքներ, դատարանն արձանագրում է, որ Ա.Վարդանյանն ունեցել է ՀՀ-ում զինված հեղաշրջում իրականացնելու իրական նպատակ և կոնկրետ ծրագիր, որը նախատեսել է իրականացնել ամբաստանյալներ Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի ֆինանսավորմամբ, այդ նպատակով ընդգրկելով Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, Վաղինակ Վոլոդիայի Ստեփանյանին, Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին, Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին, Արման Արսենի Հայրապետյանին, Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին, Արա Լեռնիկի Պողոսյանին, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին, Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանին, Արկադի Հակոբի Մարդոյանին, Նելլի Սլավիկի Մինասյանին, Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին և Մարինե Մարտունի Կաթանյանին: Նշված անձինք ստանձնել են կոնկրետ դերակատարություն: Քրեական գործի դատական քննության ժամանակ հրապարակված նախաքննական ցուցմունքներով մի շարք ամբաստանյալներ, այդ ժամանակ ընդունելով իրենց առաջադրված մեղադրանքները, մանրակրկիտ ցուցմունքներ են տվել, թե ինչ խոսակցություններ են ունեցել Վարդանյանի հետ, ինչպես են տեղեկացել նրա նպատակների մասին և ինչ գործողություններ պիտի անեին իրենցից յուրաքանչյուրն այդ նպատակն իրականացնելու համար: Ինչպես արդեն նշվեց, Անտոն Թոթոնջյանը ստանձնել է Ա.Վարդանյանի հանցավոր ծրագիրը ֆինանսավորողի պարտականությունը, որի ընթացքում նրան է փոխանցել շուրջ 60.000 ԱՄՆ դոլար գումար՝ հանցավոր խմբի անդամներին ժամանակ առ ժամանակ ֆինանսավորելու, զենք, հանդերձանք, ռազմամթերք, հեռախոսներ ու կապի տարբեր միջոցներ, քարտեզներ ձեռք բերելու, նոր անդամներ ներգրավելու, նրանց հետ վարժանքներ, կրակային պատրաստություն անցկացնելու համար: Ամբաստանյալներ Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանը, Վաղինակ Վոլոդիայի Ստեփանյանը, Արթուր Զորիկի Եղիազարյանը, Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանը, Արա Լեռնիկի Պողոսյանը, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանը, Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանը և Արկադի Հակոբի Մարդոյանն ունեցել են կոնկրետ հանձնարարություն և դերաբաշխում՝ զինված հարձակումների ժամանակ ՀՀ պետական տարբեր շենքեր գրավելու առումով: Դրանց մասին են վկայում գործով ձեք բերված հետևյալ ապացույցների բավարար ամբողջությունը: Մասնավորապես, Տիգրան Բոյաջյանն իր ցուցմունքում հայտնել է, որ «…Մասնակից է եղել Արթուր Վարդանյանի ստեղծած հանցավոր խմբին, իրենք պետք է զինված հարձակում գործեին Երևանում գտնվող 5 օբյեկտների վրա` Ազգային ժողով, Նախագահական նստավայր, Սահմանադրական դատարան, Կառավարության շենք /վերջին 2-ը վերջնական չի եղել/ և Հանրային հեռուստաընկերություն ու դրան հարակից հեռուստաաշտարակ: 25.11.2015թ. խուզարկության ժամանակ Նորքի տանը իր հետ գտնված ևս 9 անձինք` Գևորգ Ջնդոյանը, Արթուր Վարդանյանը /կազմակերպիչ/, Արթուր Եղիազարյանը, Վաղինակ Ստեփանյանը, Ավետիս Բարեյանը, Նելլի Մինասյանը, Ասյա Մկրտչյանը, Մարինե Կաթանյանը և Արման Հայրապետյանը պետք է մասնակցեին այդ զինված հեղաշրջմանը...»: Բացի այդ, Տ.Բոյաջյանի կողմից տրված ցուցմունքի համաձայն՝ «... Նորքի տանը եղած ժամանակ Արթուրը մշակել է 5 օբյեկտի վրա միաժամանակ հարձակում, որոնց մասնակիցները փոփոխվել են: Սկզբում, ըստ Արթուրի, զինված հեղաշրջմանը պետք է մասնակցեին մոտ 200 հոգի, այնուհետև այդ թիվը կրճատվել և հասել է 80-ի: Դրա մեջ մտել են իրենց խմբի անդամները` Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, «Ակա» մականունով Արկադին, Մարինեն, Ասյան, Նելլին, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Ավետիս Բարեյանը, Արա Պողոսյանը, Ապարը, նրա ջոկատի անդամները, որոնցից ճանաչել է մոտ 6 հոգու, Խաչիկ Ավետիսյանը և նրա ջոկատի անդամները, որոնց չի ճանաչել, Գառնիկ Մարգարյանը և նրա ջոկատի անդամները, ում ջոկատի անդամներին ևս չգիտի, Վլադիմիր Առաքելյանը...»:
Ավետիս Բարեյանի կողմից տրված ցուցմունքներով ևս հիմնավորվել և հաստատվել է, որ անդամագրվելով զինված խմբին հստակ նպատակ է հետապնդել դրա կազմում մասնակցելու զինված հեղաշրջմանը: Այսպես. ի տարբերություն դատաքննության, Ա.Բարեյանը իր կողմից տրված ցուցմունքում նախաքննության ընթացքում հայտնել է, որ՝ «..Զինված հեղաշրջումը պետք է կատարեին Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Ական, Մարինեն, Ասյան, Նելլին, Վաղինակ Ստեփանյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Արա Պողոսյանը, Ապարը, նրա ջոկատի վերը նշված անդամները, Խաչիկ Ավետիսյանը և նրա ջոկատի անդամները, Գառնիկ Մարգարյանը և նրա ջոկատի անդամները, Վլադիմիր Առաքելյանը, Արման Հայրապետյանը պետք է ապահովեր «Հ1»-ով եթերը. նա չէր կռվելու...»:
Ա. Բարեյանը 23.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել նաև այն մասին, որ` «...Գյումրիի և Երևանի քարտեզների վրա առկա նշումները կատարվել են Արթուր Վարդանյանի և Արա Պողոսյանի կողմից, իսկ ՀՀ քարտեզի վրա առկա նշումները կատարվել են միայն Արթուր Վարդանյանի կողմից: Երևանի և Գյումրիի քարտեզներն Արթուրն Արայի հետ սկսել է նշել դեռևս «Վստրեչի» տանից, այնտեղ դրանք փակցված են եղել հյուրասենյակի պատին...»:
Ա. Բարեյանը 12.01.2016 թվականին (ցուցմունքը տեսանկարահանվել է) ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ` «…ՀՀ նախագահի ինքնաթիռին խփելու խոսակցությունը Նորքի տանը եղել է նոյեմբերի 22-ին կամ 24-ին, հստակ չի հիշում: Գառնիկ Մարգարյանն Արթուր Վարդանյանին տվել է Ծաղկաբեր գյուղում եղած մեկ հատ հրացանը և Կալաշնիկով ինքնաձիգը: Ինքն ու Արթուր Վարդանյանը միասին գնացել և Գառնիկի՝ Եղվարդի տնից վերցրել են այդ հրացանը: Միասին մտել են ներս, առանձնատնից քիչ հեռու Գառնիկն ուներ տնականման մի տեղ, որտեղ զրուցել են 3-ով: Այնուհետև Գառնիկն Արթուրին հասկացրել է, որ ցանկանում է իր բացակայությամբ խոսակցությունը շարունակել, և ինքը դուրս է եկել: Խոսակցությունն ավարտելուց հետո Արթուրը, արդեն հրացանով, դուրս է եկել և իրենք ուղևորվել են Սպիտակի Ծաղկաբեր գյուղ: Կալաշնիկով ինքնաձիգն եղել է գյուղում: Արթուրից իմացել է, որ այն նույնպես տվել է Գառնիկ Մարգարյանը: Արթուրից իմացել է նաև, որ Գառնիկը հանդիսանում է իր համախոհը, նա նույնպես գիտի զինված հեղաշրջման մասին և այդ հարցում օժանդակում է Արթուրին: Սակայն իր տվյալներով, Գառնիկ Մարգարյանը երբեք Նորքի կամ «Վստրեչի» տանը չի եղել: Արթուր Վարդանյանի ծրագրած հանցագործություններում Վլադիմիր Առաքելյանի` «Ադիդասի Վովայի» մասնակցության առնչությամբ հայտնել է, որ Վովան մեկ անգամ եկել է Նորքի տուն՝ Արթուրին և խմբի անդամներին հանդիպելու համար: Այդ հանդիպմանը ներկա են եղել Տիգրան Բոյաջյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Ասյան, Մարինեն և Նելլին: Հանդիպման ժամանակ Արթուր Վարդանյանը Վովային ցույց է տվել Երևանի քարտեզը, որի վրա կատարված են եղել նշումներ` հարձակման ենթակա օբյեկտների և փակվելիք փողոցների վրա: Արթուրը և Վովան 2-ով հյուրասենյակում քննարկել են հարձակման ծրագիրը, իսկ իրենք այդ ժամանակ նրանց կողքին չեն եղել: Մի հանդիպում էլ տեղի է ունեցել Վովայի` Սասունցի Դավթի արձանի մոտ գտնվող տանը՝ նոյեմբերի կեսերին, որին մասնակցել են ինքը, Արթուր Վարդանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Արա Պողոսյանը, Խաչիկ Ավետիսյանը, Սարի թաղի «Վրեժ» մականունով անձը, ում ամբողջական անունը չգիտի, ևս մի հոգի Արմավիր գյուղից` Գառնիկ Սադոյանը: Տիգրանը և Արթուր Եղիազարյանը, Արթուր Վարդանյանի ցուցումով, հսկել են տան մուտքը, իսկ մնացածը մասնակցել են խոսակցությանը, որտեղ Արթուր Վարդանյանը ներկայացրել է հեղաշրջման ծրագիրը: Սարի թաղի Վրեժը խոսակցության վերջում հրաժարվել է մասնակցել այդ ծրագրին, բարկացել է Վովայի վրա, թե ինչու է վերջինս իր հետ ծանոթացրել Արթուր Վարդանյանի պես անլուրջ մարդուն, դրանից հետո Արթուրը սկսել է համոզել Վրեժին, թե իբր ինքը հաստատ կանի հեղաշրջում, սակայն Վրեժը մերժել է նրան: Դրանից հետո, Վրեժը դուրս է եկել տնից, նրա ետևից իրենք էլ են դուրս եկել: Հաջորդ օրը ինքը Հրանտ Վարդանյանի հետ գնացել է Արմավիր գյուղ` Գառնիկ Սադոյանի ետևից, նրան բերել են Նորքի տուն, որտեղ Արթուրը նրա հետ խոսել է: Գառնիկը հարցրել է, թե քանի մարդ կա Արթուրի խմբում, ով ասել է, թե բավական մարդիկ ունի, սակայն չի նշել՝ կոնկրետ քանիսն են: Դրանից հետո Արթուրը Գառնիկին հարցրել է, թե արդյոք կարող է իր հետ մարդ բերել, Գառնիկը մերժել է և գնացել է: Դրանից մի քանի օր անց ինքը պետք է գնար Գառնիկի ետևից Արմավիր գյուղ, սակայն վերջինս իրեն հեռախոսազանգով տեղեկացրել է, որ ցանկություն չունի մասնակցել Արթուրի` հեղաշրջում կատարելու ծրագրերին և խնդրել է այդ ամենը փոխանցել նրան…»:
Արա Պողոսյանի նախաքննական ցուցմունքներով հիմնավորվել է, որ «…Արթուրը հայտնել է, որ մտադիր է պայթեցնել ՀՀ նախագահի ինքնաթիռը, երբ նա կմեկնի հանդիպման: Ինքնաթիռը պետք է պայթեցվեր օդանավակայանի մերձակա գյուղերից, չի խոսվել, թե ով պետք է աներ դա»: ... «…Պնդում է նախորդ ցուցմունքները: Նոյեմբերի 24-ին Նորքի տանը, երբ խոսել են նախագահի ինքնաթիռը խոցելու մասին, զրույցին ներկա են եղել, ինքը, Արթուր Վարդանյանը, Ավետը, Վաղոն, Գևորգը, Արկադին, աղջիկները՝ Նելլին, Մարինեն և Ասյան, այդ ժամանակ խոհանոցում են եղել, Հրանտը և Հայկը նույնպես սենյակում չեն եղել: Ներկա է եղել ևս մեկը, ում չի ճանաչել…»:
Ա. Պողոսյանը 03.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Թեև տեղյակ է եղել Արթուրի մտադրություններից՝ հեղաշրջում կատարելու, սակայն չի պատրաստվել մասնակցել դրանց: Իրականում տեղյակ է եղել և Նորքի տանը տեսել է զենք-զինամթերքը: Զենքի հարցում Արթուրին օգնել է Ապարը, ում ազգանունը Ներսիսյան է, և ինքն է ծանոթացրել Արթուրի հետ: Հայտնել է, որ ազատամարտիկ Հակոբն էլ Ապարի միջոցով է ծանոթացել Արթուրի հետ: Հարութն էլ Արթուրին նռնակներ է տվել…»:
Ա. Պողոսյանը 04.12.2015 թվականին ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտում որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝
«…Հարութի հետ, ով ազատամարտիկ է, ծանոթացել է Ապարի միջոցով: Հոկտեմբերի կեսերին, ինքը, Արթուրը, Ավետը 2 տաքսիով Երևանից մեկնել են Հոկտեմբերյանի մոտ ինչ-որ գյուղ: Գնացել են Հարութի խոստացած ռազմամթերքը բերելու: Գյուղում Հարութն ասել է, որ գազային ատրճանակ ունի, հնարավոր է արդյոք վերանորոգել: Ինքն ասել է, որ հնարավոր է, և Հարութն ատրճանակը տուփով ու փաստաթղթերով հանձնել է իրեն: Հետո Արթուրին նաև նռնակ է տվել: Բացի այդ, Արթուրն ուզել է ԱԿ-74-ի համար խլացուցիչներ գնել, Ապարն ասել է, որ ծանոթ խառատ ունի, ով կարող է սարքել հատը 4000 դրամով: Արթուրն ասել է, որ մի հատ նախնական պատրաստի, հետո ինքը 50 հատ կպատվիրի: Մի փորձնական խլացուցիչը պատվիրել են, վճարել են, սակայն հարմար չեն եղել ավտոմատների վրա և այլևս չեն պատվիրել...»: ... Պայուսակները բացելուց նկատել է կանաչ գույնի զինվորական հագուստներ, հանել դրանք: Մյուսներն էլ բացել են մյուս պայուսակները, որոնց մեջ դասավորված են եղել Կալաշնիկովի 2 կամ 3 ինքնաձիգ, պահեստատուփեր, փամփուշտներ, հեռադիտակներ և ռացիաներ: Այդ ժամանակ հասկացել է, որ այս ամենը կատակ չէ: Արթուրը հայտարարել է, որ արդեն ժամանակն է հեղաշրջում անելու, որ ինքը բավականին ուժեղ է, որ որևէ ֆինանսական կախվածություն չունի և միակն է Հայաստանում, որ ինքնաֆինանսավորմամբ է ամեն ինչ անում: Դրա համար նա Ավետին ասել է, որ պետք է քարտեզներ գնել` Գյումրվա և Երևանի: Ավետի հետ ինքը և Տիգրան Բոյաջյանը գնացել են Հանրապետության հրապարակում գտնվող Նոյան Տապան գրախանութ, որտեղից Ավետը գնել է այդ 2 քարտեզները, հետո նրանք գնացել են Արթուրի մոտ, իսկ ինքը՝ իրենց տուն: Արթուրին դուր չի եկել իր հանդիպումները այլ անձանց հետ և այս թեմայով հաճախ ընդհարվել են: Հաջորդ օրը Արթուրի հետ երեկոյան գնացել է նրա տուն: Իր հիշելով, այդ քարտեզներն արդեն պատի վրա փակցված են եղել և մի քանի գնդասեղներով նշված են եղել քաղաքի ինչ-որ կետեր: Մոտեցել է քարտեզին և սկսել է հարցնել, թե որն ինչ է նշանակում: Նախ նա մի քանի փողոցներ է նշել, որոնց վրա ինքը գնդասեղներ է դրել, հետո ցույց է տվել ԱԺ, Կառավարության, Հանրային հեռուստաընկերության, Նախագահի նստավայրի տեղերը և ասել, որ դրանք կարևոր օբյեկտներն են: Նկատել է նաև այլ կետեր, որոնք Արթուրի ասելով, այն ճամփաներն են, որոնք փակվելու են: ... Ական, չնայած Արթուրին ցույց չի տվել, բայց միշտ իր մոտ բողոքել է, մի անգամ նույնիսկ ասել է, որ վարկ է ուզում բանկից վերցնել, որպեսզի Ռուսաստան գնա: ... Երբ Արթուր Վարդանյանը պլանավորել է կատարել հեղաշրջում, նա առանձնացրել է 4 կետ, որոնք իր ասելով պետք է վերցնել հսկողության տակ: Այդ կետերից է եղել Հանրային հեռուստաընկերության շենքը, որը Արթուրի ասելով պետք է աղջիկները վերցնեին իրենց հսկողության տակ: Աղջիկներից Նելլին, Մարինեն և Ասյան զբաղվել են Հանրայինի ուսումնասիրմամբ և իրենք պետք է մասնակցեին այդ գործողությանը: Այդ օբյեկտը ուսումնասիրելու նպատակով աղջիկները Հանրային հեռուստաընկերության աշխատակից Արման Հայրապետյանի հետ մտել են հեռուստաընկերության տարածք: Հաջորդ օբյեկտը, ըստ Վարդանյանի, պետք է լիներ ՀՀ Ազգային Ժողովի շենքը, որը ըստ իրեն գրավելու էր ինքը` ազատամարտիկների աջակցությամբ: Նախագահական նստավայրը, ըստ Վարդանյանի, պետք է վերցներ Ավետիս Բարեյանը` ազատամարտիկների մեկ այլ խմբի հետ: Իսկ Կառավարության շենքով, հետագայում իրեն հայտնել է, որ ինքը և Արկադի Մարդոյանը պետք է զբաղվեին: Սակայն մինչ այդ, դեռ այն ժամանակ, երբ Վարդայնանը ինտենսիվորեն զենք-զինամթերքով է հետաքրքրվել կամ ձեռք բերել, հայտնել է, որ չի մասնակցի ՀՀ կառավարության շենքի հետ կապված նշված գործողությանը, և որ դա խելահեղություն է: Իր իմանալով հետագայում նա արդեն փոխել է այդ ծրագիրը նախնական ձևից: Արթուրը Կառավարության շենքի մասին իր ներկայությամբ ասել է նաև Արկադի Մարդոյանին, որը արտաքուստ համաձայնության նշան է ցույց տվել` գլխով և աչքերով ցույց տալով, որ համաձայն է, իսկ հետագայում իրեն ասել է, որ դա ինքնասպանություն է: Ական խմբի մեջ եղել է այն եզակիներից, որ դժգոհ է եղել Վարդանյանի ծրագրերից և եթե ոչ անձամբ Վարդանյանին, ապա խմբի մյուս անդամների մոտ երբեմն բարձրաձայնել է…»:
Վահագն Սամվելի Սալնազարյանը՝ հստակ տեղեկացված լինելով հանցավոր խմբի պլանների և վերջնանպատակի մասին, ստանձնել է զինված խմբի հիմնական վարորդի դերակատարությունը, բազմիցս խմբի անդամներին տեղափոխելով ինչպես ՀՀ տարբեր մարզեր, այնպես էլ՝ Արցախ, տարբեր հանդիպումների՝ այդ թվում նաև՝ զենք ձեռք բերելու նպատակով: Հիշյալ հանգամանքի մասին են վկայում ինչպես մի շարք ամբաստանյալների կողմից տրված և սույն դատավճռում արձանագրված ցուցմունքները, այնպես էլ՝ հեռախոսային խոսակցության գաղտնալսմամբ ի հայտ եկած այն տեղեկությունները, որոնց համաձայն Ա.Վարդանյանը խոսելով Վ.Սալնազարյանի հետ թաքնված կերպով հասկացնում է, թե ուր պետք է գնա Վանաձորում, ումից վերցնի «ապրանքը»: Հիշյալ խոսակցությամբ ամրագրված է հետևյալը՝
2015 թվականի նոյեմբերի 09-ին, ժամը 8:33:59-ին Արթուրը /Ա/ /37498306562/ զանգահարում է և խոսում Մաեստրոյի /Մ//ըստ դիմելու/ /093/140154/ հետ:
Առանց ողջյունի Ա-ն հեռախոսահամար է թելադրում՝ 098306764 /գրանցված չէ/ Յուրա, որից հետո`
Ա-Դու ոչ մի բանից խաբար չես, դու հարիֆ տաքսիստ ես, լավ ախպեր ես, քեզ ասում են` գնա ապրանքը վեկալ արի, էտքան բան: Դու ժամը 10-ին լինում ես Գումի շուկայի մոտ, ինքը ընդեղ սպասում ա: Ասում ես` համարը տվեցին ինձ Խաչիկը, որ ես քեզ պետք ա տանեմ Կիրովական ու ընդեղից հետ դառնամ: Ճամփեն դու իրա հետ ոչ մի բան չխոսաս, ինքը ոչ մի բան չգիտի, ոչ մի բան էլ պետք չի, որ իմանա, ոչ էլ դու գիտես` ի՞նչ ես բերում: Դու էթում ես, բարձում ես ավտոն, քշում ես քո համար հանգիստ, տաքսու զնակով հետ ես գալիս, ուղիղ գալիս ես դբա լավը:
Մ-Ինքը Կիրովական մնում ա՞:
Ա-Հա, ինքը մնում ա: Դու էթում ես իրա տունը, իրա գարաժը, ուր ես էթում, բարձում ես, գալիս ես:
Մ-Ում որ պիտի տանեմ, դրա համարն ա:
Ա- Հա ֆիդային տղա ա, Յուրա, ազատամարտիկ ա:
Մ-Եղավ:
Ա-Հեսա ես իրան էլ կզանգեմ: Էս համարով զանգի, քո սովորական համարով մի զանգի, որովհետև` էսի մեր համարներից ա:
Մ-Լավ
Ավարտվում է խոսակցությունը:
/Տես` հ. 18, գ. թ. 23/:
2015 թվականի նոյեմբերի 09-ին, ժամը 8:53:48-ին Արթուրը /Ա/ /37498306562/ զանգահարում և խոսում է Ուստի /Ու/ /ըստ դիմելու/ հետ:
Միմյանց բարի լույս մաղթելուց հետո` Ա-ն հարցնում է Ու-ից, թե մեքենան իր արդեն վերցրել է, վերջինս տալիս է դրական պատասխան:
Այնուհետև` Ա-ն տեղեկացնում է Ու֊ին, որ վերջինիս հեռախոսահամարը փոխանցում է Վաղինակին ու Վահագնին, ովքեր գալիս են այդ կողմերը և եթե օգնության կարիք լինի Ու-ն գնա Վանաձոր: Վերջինս պատասխանում է, որ ոչ մի խնդիր չկա: Ա-ն ավելացնում է, որ նրանց օգնելուց հետո Ու֊ն կգա Երևան: Ապա` Ա-ն հայտնում է Ու-ին, որ հիմա Վաղինակի հեռախոսահամարից կզանգահարի Ու-ին ու վերջինս միայն այսօր կզանագահարի այդ հեռախոսահամարին: Ու֊ն ճշտում է, թե այս իր հեռախոսահամարով զանգահարի Վաղինակին, Ա-ն պատասխանում է, որ միայն սրանով: Ու-ն համաձայնվում է ու ավարտում են խոսակցությունը:
/Տես` հ. 18, գ. թ. 25/
Արման Արսենի Հայրապետյանին վերապահվել է նաև այլ առաքելություն՝ Հ1 պետական հեռուստաընկերության հարձակումն իրականացնելուց հետո կազմակերպել Ա.Վարդանյանի կողմից նախապես տեսագրված տեսաուղերձի հեռարձակումն առ այն, որ երկրում տեղի է ունեցել հեղաշրջում, նախկին իշխանությունն այլևս չկա, որից հետո պիտի ձևավորվեր նոր կառավարություն: Նշվածը Ա.Հայրապետյանը պետք է իրականացներ Մ.Կաթանյանի միջոցով, ում նախապես տարել և իր հետ Հ1 հեռուստաընկերություն մուտք ապահովելով, ցույց էր տվել այն վայրը, որտեղից պետք է իրականացվեր հեռարձակումը: Նշվածի կապակցությամբ Ա.Հայրապետյանը հայտնել է, որ՝ «...Այդ ժամանակ ինքը զարմացած հարցրել է, թե ինչով կարող է օգտակար լինել իրեն այդ հարցում, որին վերջինս պատասխանել է, որ ինչ-որ տեսանյութ ունի, որը պետք է Հանրային հեռուստաընկերությամբ եթեր տրվի: Այդ ժամանակ ինքն Արթուրին ասել է, որ դա իր իրավասություններից վեր է և ինքը չի կարող այդ հարցում իրեն օգտակար լինել: Ինչից հետո Արթուր Վարդանյանը իրենից հետաքրքրվել է, թե ում իրավասության տակ է գտնվում նման հարցերի կարգավորումը: Պատասխանել է, որ նման հարցերով զբաղվում է տնօրինությունը: ... Այդ խոսակցության ընթացքում, Արթուր Վարդանյանը նշել է, որ եթե գրավի հեռուստաընկերության շենքը, ապա այդ ժամանակ ինքը տեխնիկապես կարող է օգտակար լինել իրենց: Ինչին ինքը պատասխանել է, որ եթե գրավի ու հասնի իրեն, ապա ինքը ինքնաբերաբար կդառնա Արթուրի ենթական, կկարողանա ապահովել եթերի հետ կապված տեխնիկական աշխատանքները ... Զրույցի ընթացքում ինքը հարցրել է, իսկ եթե իր մտադրության մասին հայտնի դառնա իրավապահ մարմիններին մինչև ծրագրի իրագործելը, որին Արթուր Վարդանյանը պատախանել է, որ ով մատնի իրենց, նա պատասխան կտա իր ընտանիքի անդամների կյանքով: Վերջինս մեկնաբանել է նաև, որ մատնության հետևանքով կտուժեն իր համախոհների ընտանիքները: Նշված մեկնաբանությունից հետո, իր մեջ վախ է առաջացել, որ նրա հետ համագործակցությունից հրաժարվելը կդիտվի որպես դավաճանություն և նա կարող է վնաս պատճառել իրեն և իր ընտանիքի անդամներին, ինչից դրդված համագործակցության համար պայման է առաջ քաշել, որ հեռուստաընկերությունը գրավելուց հետո, իր բոլոր կոլեգաներին առանց վնասելու պետք է արձակի, ինչից հետո ինքն որպես պատանդ կկատարի իր բոլոր հրահանգները, վերջինս համաձայնվել է իր առաջարկին և այդ պահից սկսած սկսվել է իրենց գործակցությունը...»: Նշված հանդիպման ժամանակ ինքն Արթուր Վարդանյանից հարցրել է, թե ինչպես է պատրաստվում գրավել հեռուստաընկերությունը, ով անմիջապես պատասխանել է իրեն, որ զենքի գործադրմամբ է պատրաստվում գրավել: Այդ հարցի պատասխանից ինքն անակնկալի գալով հարցրել է, ինչպես թե զենքով, ով իրեն պատասխանել է, որ հատուկ նշանակության ջոկատի համազգեստով են լինելու, մարդկանց չեն վնասելու, ուղակի ամեն ինչ տեղի է ունենալու զենքի սպառնալիքի ազդեցության տակ...»: Այս առումով, իր հերթին Տ.Բոյաջյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ «...Արմանից Արթուր Վարդանյանը հետաքրքրվել է Հանրային հեռուստաընկերության և հեռուստաաշտարակ մուտք գործելու հնարավոր ձևերից, պահպանությունից: Արմանը խորհուրդներ է տվել, թե ինչպես մուտք գործել: Բացի այդ, նոյեմբերի կեսերին Արմանը Մարինեի հետ գնացել է հեռուստաընկերություն, որպեսզի Մարինեն ծանոթանա տեղանքին: Արթուրի ցուցումով հոկտեմբերի կեսերին ինքը, Նելլին և Մարինեն մեկ անգամ գնացել են հեռուստաաշտարակ հետախուզության, որտեղ ինքն ու Նելլին անցել են դարպասի վրայով, Մարինեն սպասել է մինչ դարպաս հասնելը, այնուհետև ինքը մենակ անցել է փշալարերը և մտել հեռուստաաշտարակի տարածք: Գիտի, որ Արթուրի ցուցումով Մարինեն, Ասյան և Նելլին դեռ հոկտեմբեր ամսին այցելել են Հանրային հեռուստաընկերություն՝ հաղորդում նայելու, սակայն իրական նպատակն եղել է տեղանքին ծանոթանալը...»: Նշված և գործով ձեռք բերված մյուս փաստական հանգամանքներով, մասնավորապես, հիշյալ տեսանյութի առկայությամբ, ինչպես նաև վկաներ Արթուր Ճիտոյանի, Հարություն Մեհրաբյանի և Տիգրան Աբազյանի ցուցմունքնորով հիմնավորվում է, որ իրականում Ա.Հայրապետյանն ունեցել է պատասխանատվության ոլորտ՝ կազմակերպել Ա.Վարդանյանի տեսանյութի՝ անխափան եթեր թողարկումը՝ Մ.Կաթանյանի օժանդակությամբ: Նշվածի առնչությամբ Մարինե Կաթանյանի կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքներով հիմնավորվել է, որ՝ «...Առաջին անգամ` 2015 թվականի հոկտեմբեր ամսին՝ օրինական կարգով, գրանցվելով գնացել են ինքը, Նելլին և Ասյան՝ իրենց իսկ ցանկությամբ, օրինական կարգով գրանցվելով մասնակցել են «Երգ երգոց» հաղորդաշարին, երկրորդ անգամ 2015 թվականի հոկտեմբերի վերջերին Արթուրի հանձնարարությամբ ինքը, Տիգրան Բոյաջյանը, Ասյա Մկրտչյանը և Նելլի Մինասյանը Հանրայինի տարածքին ծանոթանալու նպատակով գնացել են այնտեղ, այդ ամենը տևել է մոտ 30 րոպե, իսկ երրորդ անգամ գնացել են 2015 թվականի նոյեբերի կեսերին` նույնպես Արթուրի հանձնարարությամբ և Արման Հայրապետյանի առաջարկությամբ, քանի որ Արթուրն իրեն ասել է, որ այդ օրը Հ1-ում Արմանի ընկերներն են գիշերային հերթապահության, ճիշտ ժամանակն է գնալ Արմանի հետ այնտեղ, որպեսզի տեսնեն Արմանի աշխատանքի վայրը և որ հետագայում Արթուրը, իրեն տար էլեկտրոնային կրիչ, ինքը տաներ այն այնտեղ և փոխանցեր Արմանին, որպիսի նա էլ իր հերթին Արթուրի տեքստը հեռարձակեր եթերով: Արմանը նշել է նաև, որ այդ ժամանակ այնտեղ գնալը հարմար է, քանի որ ինքը շատ է աղջիկներ տանում հեռուստաընկերություն և դա ընկերների համար նորություն չի լինի, որ ինքը նրա հետ մտնի ներս: Դրանից հետո, Արմանի հետ նրա մեքենայով գնացել են հեռուստաընկերություն, գլխավոր մուտքով մտել հեռուստաընկերության տարածք, որից հետո մտնելով վարչական շենք՝ բարձրացել Արմանի աշխատասենյակ, որտեղ այդ ժամանակ գտնվել են Արմանի գործընկերները։ Արմանն իրեն ցույց է տվել աշխատասենյակը, որից հետո դուրս են եկել հեռուստաընկերությունից և գնացել Նորքի տուն: ... Արմանը միայն ցույց է տվել աշխատասենյակը, ասել է, որ այստեղ պետք է տանի և նրան փոխանցի Արթուրի ելույթով` նրա կողմից տրված էլեկտրոնային կրիչը, ցույց է տվել այն էկրանը, որով ըստ նրա խոսքերի նրանք տեսնում են դրանով, թե կոնկրետ որ ծրագիրն է այդ պահին ուղիղ եթերով ցուցադրվում: Դրանից հետո տուն գալով՝ Արթուրն իրեն հարցրել է, թե արդյոք տեսել է այդ ամենը, թե` ոչ, որին ինքը պատասխանել է, որ, այո, տեսել է և պարզ է, թե ինչ պետք է անի: ... Այդ ամենի մասին ասել է Արմանին, ով էլ պատասխանել է. «Oրը կգա, քեզ մի բան կասենք, դու ամենակարևորը հիշիր, թե ինչպես պետք է հասնես իմ աշխատասենյակ»: Հետևաբար, դատարանն արժանահավատ չի համարում Ա.Հայրապետյանի պաշտպանի այն պնդումները, թե վերջինս հանցավոր խմբի մեջ է ներգրավվել խարդախությամբ Ա.Վարդանյանից գումար հափշտակելու նպատակով: Այս առումով դատարանը ցանկանում է ընդգծել, որ խմբում ընդգրկվելուց և Ա.Վարդանյանին ավելի մոտիկից ծանոթանալուց հետո Ա.Հայրապետյանը չէր կարող չգիտակցել, որ Վարդանյանն այն անձը չէ, ումից հնարավոր կլիներ խաբությամբ՝ այն էլ առանց իր համար բացասական հետևանքների, գումար հափշտակել, հատկապես այն պայմաններում, երբ նա սպառնում էր, որ խմբի նկատմամբ որևէ դավաճանական գործողություն կատարելու դեպքում՝ ոչ միայն դրա անդամները, այլ նաև` նրանց հարազատները կենթարկվեն պատասխանտվության և պատժամիջոցների՝ այդ թվում նաև՝ ֆիզիկական հաշվեհարդարի եղանակով:
Ինչ վերաբերում է Նելլի Սլավիկի Մինասյանին և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին, ապա վերջիններս՝ Մ.Կաթանյանի հետ միասին, հանդիսացել են Ա.Վարդանյանի անմիջական աջակիցները, նրա հետ մշտապես գտնվել այն բկարաններում, որտեղ կենտրոնացած են եղել խմբի անդամները, ավելին, քաջ տեղեկացված են եղել ինչպես նրա հանցավոր պլաններից, այնպես էլ՝ ձեռք բերված և պահվող զենք - զինամթերքից: Այս առումով Նելլի Սլավիկի Մինասյանը հայտնել է, որ՝ «...Այդ տանը սենյակում տեսել է, երկու հատ զինվորական գլխարկ, որոնցով ինքը ու Ասյան նկարվել են, տեսել է մեկ հատ ատրճանակ, մեկ հատ ՏԻՐ հրացան և մեկ հատ ավտոմատ: Այդ օրը մնացել է այդ տանը, և գիշերը, երբ Արթուրը տանը չի եղել, իրենք զվարճանալու համար հագել են զինվորական համազգեստը և նկարվել ատրճանակով: Այդ տանը մնացել է մեկ օր: Երբ Արթուրը եկել է, իրեն ցույց է տվել այդ նկարը, սակայն նա բարկացել և խփել է իրեն, արգելել բացարձակ նկարվել և ձեռք տալ որևէ զենքի առանց իր թույլտվության կամ ներկայության, արգելել է նաև մտնել «Ֆեյսբուք» սոցիալական կայք և եթե սրա մասին հայտնի որևէ մեկին, ապա նա դա կհամարի դավաճանութուն, և պատասխան կտա դրա համար ոչ միայն ինքը, այլև ընտանիքի անդամները: ... Հետո գնացել են Նորքի տուն: Արթուրը Կոմսի հետ առանձին խոսել է: Տան մեջ նա ցույց է տվել երեք հատ ինքնաձիգ և իրեն ու Տիգրանին հանձնարարել է մաքրել դրանք: Մաքրել են և տվել նրան: Մեկ անգամ Տիգրանի հետ ուղարկել է մի քանի փողոց նկարելու, ինքը չի ցանկացել գնալ, քանի որ քննության է եղել, բայց նա ստիպել է գնալ և նկարել: Որևէ անգամ չի ասել, թե ինչ նպատակով պետք է նկարել այդ փողոցները և հարցերին հրաժարվել է պատասխանել՝ կոպտելով իրեն: Ինքը տեղյակ է եղել, որ Արթուրը հավաքված զենքերով պատրաստվում է ինչ-որ գործողություն կատարել, սակայն թե ում նկատմամբ է այդ գործողությունները կատարվելու, չի իմացել…»: Իր մյուս ցուցմունքերում Նելլի Մինասյանը նշել է, որ «...Ինքը հասկացել է, որ Վարդանյանն ինչ-որ անօրինական գործ պետք է անի, սակայն վերջինս կոնկրետ ոչինչ չի ասել և միշտ ահաբեկել է, որ եթե փորձեն հրաժարվել իր հանձնարարությունները կատարելուց, ապա վրեժխնդիր կլինի իրենցից և իրենց ընտանիքներից: Ինքնաձիգից կրակել է ոչ իր ցանկությամբ, Արթուր Վարդանյանն է ստիպել, և դա եղել է մեկ անգամ՝ Արմավիրի մարզի Եղեգնուտի լճերում...»:
Ի թիվս այլնի, Ասյա Մկրտչյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ «…Պնդում է նախկինում տված ցուցմունքները և ցանկանում է որոշակի ճշտումներ մտցնել այն մասին, որ իրականում Վահան Շիրխանյանին ճանաչել է նկարով: Արթուր Վարդանյանի հանձնարարությամբ ինքը, Նելլի Մինասյանը և Տիգրան Բոյաջյանը գնացել են և ուսումնասիրել են Վահան Շիրխանյանի տան տարածքը, որքանով որ հիշում է` այդ ամենը եղել է 2015 թվականի հոկտեմբեր ամսին, սակայն հստակ օրը չի հիշում և Արթուրը չի ասել, թե ինչ նպատակով է այդ հանձնարարությունը իրենց տվել, վերջինս ուղղակի հանձնարարել է նայել ընդհանուր տան տարածքը, և թե Վահան Շիրխանյանը երբ է տուն մտնում և տանից դուրս գալիս, ինչպես նաև, թե ով է նրա տուն մտնում ու դուրս գալիս: Վահան Շիրխանյանի տան հստակ հասցեն և տեղակայումը չի հիշում: ... Բացի այդ, Արթուր Վարդանյանը չի թողել, որ իրենք` տանը գտնվողները մեկը մյուսի հետ խոսեն նրա կողմից տրված կամ ասված հանձնարարությունների մասին, նշելով, որ եթե նման բան լինի, նա խիստ կպատժի այդ անձանց: Արթուր Վարդանյանը թե միմյանց հետ խոսալու և թե խմբից հեռանալու դեպքում բոլորին սպառնացել է հաշվեհարդար տեսնել, նույնիսկ ձեռքով ժեստ էր անում գլխից խփելու և իրական թվալու համար, երդվում էր իր երեխայով, այդ ամենը վախի մթնոլորտ է առաջացրել իր մոտ, և ինքը շատ բաներ կատարել է վախից ելնելով և ոչ իր ցանկությամբ։ ... Ցանկացել է դուրս գալ այդ խմբից, սակայն չի կարողացել, քանի որ վախեցել է: Հանրային հեռուստանընկերություն գնացել է ոչ թե մեկ անգամ, ինչպես նախկինում է նշել, «Երգ երգոց» ծրագրին, այլ մեկ անգամ էլ Արթուրի հանձնարարությամբ 2015 թվականի հոկտեմբեր ամսվա վերջերին տեղանքը ուսումնասիրելու` գնացել են ինքը, Մարինեն, Նելլին և Տիգրանը: Արթուրը իրեն տվել է մի հեռախոս` իր քարտով, որով պետք է խոսեին խմբի ներսում և Արթուրի հետ, սակայն կոնկրետ համարը չի հիշում: Ինքը զենք տեսել է «Վստրեչի» տանը` գյուղ գնալու օրը, դա եղել է «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգ։ Ինչպես նախկին ցուցմունքում է նշել` Նորքի տանը նույնպես տեսել է զենքեր: Արմավիրի գյուղերից մեկում, երբ որ երկրորդ անգամ գնացել են կրակելու, կրակելուց հետո Արթուրն իրեն տվել է «Կալաշնիկով» տեսակի զենք` նշելով, որ այն օրինական է և սարքելու է իր անունով, ասել է, որ այն մաքուր պահի, քանի որ այդ զենքը այդ պահից սկսած իրենը պետք է լինի: Արթուրը միանշանակ ոչինչ չի ասել, միայն մի քանի անգամ եղել է դեպք, որ նա ասել է, որ ինքը իբր պետք է մասնակցի Հանրային հեռուստաընկերության և աշտարակի գրավման գործընթացին: ... «Վստրեչի» տան պատին փակցված քարտեզների վրա տեսել է նշումներ՝ Ազգային ժողովի, Նախագահականի ու Կառավարության շենքի, որից ելնելով ենթադրել է, որ Արթուրի կողմից ստեղծված խումբը, այսինքն իրենք, իրենց տան անդամներով, պետք է գրավեին նաև քարտեզների վրա նշված տարածքները...»:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Արկադի Մարդոյանի կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքներին, դատարանն ընդգծում է, որ դրանք ևս վկայում են նրա՝ հանցավոր խմբին գիտակցաբար անդամակցելու, զինված հարձակումներին նախապատրաստվելու և ծրագրերի իրականացմանն ուղղված այլ ակտիվ գործողություններ կատարելու դիտավորության մասին: Մասնավորապես իր նախաքննական ցուցմունքներում Մարդոյանը նշել է, որ՝ «... Նորքի տանը գտնվելու ժամանակ զրույցների ընթացքում ինքը լսել է Արթուրից, որ նա մտադրվել է Հայաստանում զինված հեղափոխություն անել: Ինքը դրան դեմ է եղել, և այդ հարցի շուրջ վիճել են: Նշված վիճաբանությանը ներկա են եղել Արան, Գևորգը, Արթուր Եղիազարյանը և ևս մի քանի հոգի: ... Արթուրի հանձնարարությամբ 2015 թվականի նոյեմբեր ամսին, ինքը, Ավետը, Ասյան և Արման Հայրապետյանը, վերջինի ավտոմեքենայով գնացել են Հանրային հեռուստաընկերության հարակից խաչմերուկ, որտեղի ճանապարհները նկարահանելով՝ հասել են մինչև օդանակավակայնի խաչմերուկ, իր հարցին, թե ինչու են նկարահանում նշված ճանապարհները, Արթուրը պատասխանել է, որ իրեն հարկավոր է և պետք է հետը տանի Իսպանիա՝ միևնույն ժամանակ չմանրամասնելով, թե ինչի համար: Մի անգամ էլ, 2015 թվականի նոյեմբերի 24-ին, ինքը Նորքի տանից Դավիթաշեն` իր տուն է ցանկացել վերադառնալ, Արմանն ասել է, որ իրեն կտանի տուն, նրանց միացել է նաև Ավետը: Հասնելով Զովունի՝ Ավետն ասել է, որ մի տեղ պետք է մտնեն, որից հետո նոր իրեն կտանեն տուն, և ուղևորվել են Կոտայքի մարզի Մրգաշեն գյուղ: Գյուղի տարածքում շրջել են և վերադարձել, ինքն իջել է Դավիթաշենում: Հետո Նորքի տանը զրուցների ժամանակ իմացել է, որ այդ գյուղում Սեյրան Օհանյանի առանձնատունն է, իսկ թե ինչու են այնտեղ գնացել, ոչ ոք իրեն չի ասել: Դրանից հետո էլ այլևս այդ գյուղ չի գնացել և ոչ մի նկարահանում էլ չի արել այդտեղ: Հետո ինքն Արթուրին ասել է, որ հոգնել է արդեն նրա երեխայական խաղերից և ցանկանում է մեկնել ՌԴ` արտագնա աշխատանքի, ինչին Արթուրը պատասխանել է, որ սա երեխայական խաղ չէ, հետո վիճել են, Արթուրը նորից ասել է, որ ամեն ինչ լավ կլինի, ինքը չհեռանա, սակայն ինքը չի փոխել իր որոշումը և հեռացել է այդ տանից և նրա կողմից ստեղծված տարօրինակ խմբից: Նաև հայտնել է, որ զրույցների ժամանակ Արթուրը ասել է, թե մի քանիսը` չնշելով կոնկրետ ովքեր, պետք է իբր գրավեն Սահմանադրական դատարանի շենքը, մի քանիսը` ՀՀ նախագահի նստավայրը, մի քանիսը՝ Հանրային հեռուստաընկերությունը, մի քանիսն էլ` Կառավարության շենքը, սակայն Արթուրն անընդհատ փոխել է իր ծրագրերը...»: Իր առերես հարցաքննություներում ևս Ա.Մարդոյանն ընդունել է, որ տեղյակ է եղել Ա.Վարդանյանի ծրագրերի մասին, մասնակցել է դրանց իրագործման ծրագրին, թեև եղել են պահեր, երբ չի վստահել դրանց լրջությանը:
Այսպիսով, ընդհանրացնելով ամբաստանյալներ Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի, Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի, Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանի, Վաղինակ Վոլոդիայի Ստեփանյանի, Արթուր Զորիկի Եղիազարյանի, Վահագն Սամվելի Սալնազարյանի, Արման Արսենի Հայրապետյանի, Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանի, Արա Լեռնիկի Պողոսյանի, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանի, Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանի, Արկադի Հակոբի Մարդոյանի, Նելլի Սլավիկի Մինասյանի, Ասյա Մարտունի Մկրտչյանի և Մարինե Մարտունի Կաթանյանի՝ սույն դատավճռում շարադրված նախքաննական ցուցմունքներն ու առերես հարցաքննություններում առկա տեղեկությունները, դատարանն արձանագրում է որ դրանցում առկա փաստական տվյալները աներկբա վկայում են Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի կողմից հանցավոր համագործակցություն ստեղծելու, իսկ հիշյալ անձանց կողմից դրան անդամագրվելու և վերջինիս հետ կազմակերպված խմբի կազմում զենք զինամթերք պահելու, ինչպես նաև՝ իշխանությունը յուրացնելու նախապատրաստության մասին:
Դատարանն ընդգծում է, որ թեև այս բաժնում մեջ չեն բերվել հիշյալ բոլոր ամբաստանյալների նախաքննական ցուցմունքների այն հատվածները, որոնք՝ ի թիվս սույն դատավճռում շարադրված մյուս՝ մեղադրող ապացույցների հետ վկայում են նրանց մեղավորության մասին, այդուամենայիվ, դրանք ոչ միայն չեն հակասում, այլ իրադարաձությունների հաջորդականության դետալներով փոխլրացնում են միմյանց, որի պայմաններում դատարանը գտնում է, որ վերջիններիս առաջադրված մեղադրանքները լիովին հիմնավոր են և ապացուցված: Նույն համատեքստում դատարանն անարժանահավատ է համարում ամբաստանյալների՝ իրենց մեղքը ժխտող դատաքննական ցուցմունքները՝ այն պատճառաբանությամբ, որ դրանք մտացածին են, չեն հաստատվում այլ ապացույցներով, մինչդեռ նրանց նախաքննական ցուցմունքներում առկա տվյալները համակցվում են, ոչ միայն միմյանց դեմ տրված առերես հարցաքննությունների արձանագրություններով, այլ նաև՝ իրականացված գաղտնալսումներով, հեռախոսազանգերի վերծանումներով, հայտնաբերված և իրեղեն ապացույց ճանաչված առարկաներով, ինչպես նաև՝ գործի մյուս ապացույցներով: Դատարանն անարժանահավատ է համարում ամբաստանյալների այն պնդումները, թե իբր խումբը գործում էր նպատակ ունենալով Քեսաբ կամ Արցախ մեկնելու և զինված ինքնապաշտպանություն իրականացնելու վերջնական նպատակով, քանի որ որևէ ողջամիտ ենթադրությամբ հնարավոր չէ ընդունել այն վարկածը, որ նույնիսկ այն դեպքում, երբ Ա.Վարդանյանը կանխատեսել էր Ադրբեջանի կողմից Հայաստանի նկատմամբ լայնամասշտաբ հարձակումը, դժվար թե մի քանի՝ որոշ դեպքերում նաև անպիտան և կոռոզիային ենթարկված ինքնաձիգներով կամ մեկ հակատանկային հրթիռով հնարավոր լիներ պաշտպանել Արցախը կամ Քեսաբը: Բացի այդ, ամբաստանյալներից և ոչ ոք չկարողացավ տրամաբանական պատասխան տալ այն հարցին, թե այդ դեպքում ինչ նպատակի էին ծառայելու Երևանի կամ Գյումրու քարտեզները, որոնց վրա տարբեր նշումներով առանձնացված էին այն վայրերը, որոնց վրա պատրաստվում էին զինված հարձակում իրականացնել խմբի անդամները, կամ ինչ նպատակ էր հետապնդում այդ ժամանակվա պաշտպանության նախարար Ս.Օհանյանի առանձնատան տեղը պարզելն ու այն նկարահանելը, անընդհատ Վահան Շիրխանյանին հետևելն ու ձայնագրելը, ինչպես նաև Երևանից մինչև Զվարթնոց օդանավակայան ճանապարհն ամբողջությամբ տեսանկարահանելը: Ավելին, ինչպես Արթուր Վարդանյանը, այնպես էլ զինված խմբի անդամներից որևէ մեկը չկարողացան տրամաբանական պատասխան տալ այն հարցերին, թե դիմել էին արդյոք ՀՀ ՊՆ-ին իրենց ջոկատը պահեստազորում գրանցելու, այն զինելու նպատակով, իսկ եթե ոչ, ապա ինչպես էին պատրաստվում ինքնագլուխ Արցախի պաշտպանությունն իրականացնելը, կամ ձեռք բերված անօրինական զենքերով ՀՀ և ոչ միայն, պետական սահմանները հատելն ու Քեսաբում հայտնվելը: Այս դեպքում՝ առավել քան արժանահավատ են այն փաստերն ու ապացույցները, որ նշված միջոցառումներն իրականացվել են /հատկապես Ս.Օհանյանի տան նկարահանումները/ իշխանությունը յուրացնելուց հետո որոշակի՝ կանխարգելիչ քայլեր իրականացնելու՝ այթ թվում ՀՀ պաշտպանության նախարարի ընտանիքի համար վտանգ ստեղծելու սպառնալիքով՝ ՀՀ զինված ուժերը մայրաքաղաք մտցնելը կանխելու նպատակով:
Հիշյալ եզրահանգմանը գալիս դատարանը կարևոր է համարում անդրադառնալ ևս մի շարք հանգամանքների:
Այսպես. Արթուր Վարդանյանի կողմից ստեղծված և ղեկավարվող հանցավոր համագործակցության վերաբերյալ սույն գործով պաշտպանական կողմը ներկայացրել է մի շարք փաստարկներ, որոնցով վիճարկել է հանցավոր համագործակցության առկայությունն առհասարակ: Հիշյալ մոտեցումների հետ դատարանը համակարծիք չէ, ելնելով մի շարք փաստարկներից: Նախ, ինչպես նշվեց վերևում, Ա.Վարդանյանի վերջնական և բուն նպատակի՝ իշխանությունը յուրացնելու մասին, ի սկզբանե ոչ բոլորն են եղել տեղեկացված, այդուամենայնիվ, որոշ ժամանակ անց, տեղեկանալով խմբի իրական նպատակների մասին, դրան անդամագրված անձինք՝ Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանը, Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանը, Վաղինակ Վոլոդիայի Ստեփանյանը, Արթուր Զորիկի Եղիազարյանը, Վահագն Սամվելի Սալնազարյանը, Արման Արսենի Հայրապետյանը, Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանը, Արա Լեռնիկի Պողոսյանը, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանը, Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանը, Արկադի Հակոբի Մարդոյանը, Նելլի Սլավիկի Մինասյանը, Ասյա Մարտունի Մկրտչյանը և Մարինե Մարտունի Կաթանյանը շարունակել են իրենց գործողություններով մասնակցել, նպաստել այդ հանցավոր նպատակների իրագործմանը՝ փաստացի տալով համաձայնություն՝ հանդիսանալ այդ խմբի անդամ՝ համապատասխան դերաբաշխումներով: Հանցավոր խմբի մասին խոսելիս, սույն դեպքում պետք է առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնել դրա կայունությանը, ուղղահայաց ղեկավարման համակարգին, որի վերևում կանգնած է եղել Ա.Վարդանյանը: Վերջինս, ունեցել է անառարկելի հեղինակություն խմբի բոլոր անդամների մոտ, ավելին, իրեն օժտել է հրամաններ, կարգադրություններ արձակելու, ցուցումներ տալու իրավասությամբ, որոնք, գործի տվյալների համաձայն, անվերապահորեն կատարվել են խմբի բոլոր անդամների կողմից: Դրա մասին են վկայում տարբեր զինատեսակների հայթայթումը, խմբի անդամների կողմից տարբեր անձանց բնակարանների նկարահանումն ու նրանց հետևելը, նրա կարգադրությամբ և առանց առարկելու որոշակի դերակատարություն ստանձնելու պատրաստակամությունը՝ այդ թվում նաև զինված հարձակումներ իրականացնելու առումով: Հանցավոր համագործակցություն ստեղծելու և դրա գործունեության մասին է վկայում նաև այն փաստը, որ Ա.Վարդանյանը՝ դրամականան միջոցներ, այդ թվում նաև կայուն աշխատավարձ վճարելու խոստումով, աշխատանքից ազատել և խմբում ընդգրկել է Մարինե Կաթանյանին, Ասյա Մկրտչյանին, Արկադի Մարդոյանին: Նա խոստացել է լուծել նաև Արման Հայրապետյանի ֆինանսական խնդիրները, նրան ժամանակ առ ժամանակ տալով որոշակի գումարներ: Ի վերջո, խմբի կայունության մասին է վկայում նաև այն, որ դրա անդամները հստակ գիտակցել են, որ որևէ՝ Ա.Վարդանյանի ասածից դուրս, արարք կատարելու դեպքում, կարող են ենթարկվել պատժամիջոցների ոչ միայն իրենք, այլ նաև իրենց հարազատները: Ավելին, ուղղակի և միջնորդավորված սպառնալիքներ են եղել նաև ինքնագլուխ խմբից հեռանալու կամ առանց թույլտվության որոշակի վայրերում գտնվելու համար: Հիշյալ հանգամանքները հիմնավորվել են հենց իրենց՝ ամբաստանյալների ցուցմունքներով: Հետևաբար, դատարանն արձանագրում է, որ Ա.Վարդանյանը՝ Ա.Թոթոնջյանի ֆինանսավորմամբ և նրա գիտությամբ, ստեղծել և ղեկավարել է հանցավոր համագործակցություն, որի կազմում հավաքագրվել և ընդգրկվել են Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանը, Վաղինակ Վոլոդիայի Ստեփանյանը, Արթուր Զորիկի Եղիազարյանը, Վահագն Սամվելի Սալնազարյանը, Արման Արսենի Հայրապետյանը, Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանը, Արա Լեռնիկի Պողոսյանը, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանը, Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանը, Արկադի Հակոբի Մարդոյանը, Նելլի Սլավիկի Մինասյանը, Ասյա Մարտունի Մկրտչյանը և Մարինե Մարտունի Կաթանյանը: Վերջիններս, քաջատեղյակ են եղել խմբի ծրագրերից, մասնակցել են դրանց մշակմանը, ակտիվ միջոցներ ձեռնարկել զենքի գործադրմամբ իշխանությունը յուրացնելու նպատակով՝ այդ թվում՝ պետական շենքեր զավթելու, ինչպես նաև ՀՀ նախագահի ինքնաթիռը խոցելու ուղղությամբ:
Պաշտպանության կողմի որոշ ներկայացուցիչներ, համեմատական անցկացնելով «ՊՊԾ գնդի գրավման» գործի հետ, նշելով դրա առանձնահատուկ վտանգավորության աստիճանն ու առավել կազմակերպված լինելը, հայտնել են, որ այս գործով անցնող անձինք չեն կարող դիտարկվել որպես հանցավոր համագործակցության անդամներ՝ իրենց նպատակների նվազ վտանգավորության և մի շարք այլ պատճառներով: Դատարանն ընդգծում է, որ նախկինում գործող ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքը և դրա 309-րդ հոդվածը սահմանում էր, որ դատարանում գործը քննվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի սահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրված, ավելին, դատարանի կողմից մեղադրանքի խստացում նախկին քրեադատավարական օրենքը հնարավոր չէր համարում:
Արձանագրելով, որ «ՊՊԾ գնդի գրավման» քրեական գործով ամբաստանյալներին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածով մեղադրանք չէր առաջադրված, ուստի, դատարանն առարկայազուրկ է համարում այս երկու գործերի միջև համեմատականներ անցկացնելը և այդ առումով իրավական վերլուծություններ կատարելը:
Դատարանն արձանագրում է, որ ի տարբերություն հիշյալ ամբաստանյալների, գործով ձեռք չեն բերվել այնպիսի փաստական տվյալներ և ապացույցներ, որոնք թույլ կտային դատարանին գալու այն եզրահանգման, որ մյուս ամբաստանյալներ Վահան Գրիգորի Շիրխանյանը, Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանը, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանը, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանը և Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանը անդամագրվել են Ա.Վարդանյանի կողմից ստեղծված հանցավոր համագործակցությանը, ավելին` պատրաստակամություն են հայտնել մասնակցել նրա ծրագրավորած՝ բռնությամբ իշխանությունը յուրացնելուն, կամ հայտնվելով կազմակերպված խմբի կազմում միասնաբար ձեռք են բերել զենք, զինամթերք ու ապօրինաբար պահել դրանք: Այս առումով որոշակի բացառություն է կազմում Վահան Շիրխանյանը, ում մեղսագրված արարքներին դատարանը կանդրադառնա ստորև՝ հետագայում:
Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները դատարանին թույլ են տալիս գալու այն եզրահանգման, որ թեև ամբաստանյալներ Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանը, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանը, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանը և Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանը՝ ամեն մեկը յուրովի շփում են ունեցել Ա.Վարդանյաի կամ նրա կողմից ստեղծած խմբավորման անդամներից որոշ մասի հետ, այդուամենայիվ, հնարավոր չէ փաստել, որ նրանք ևս ներգրավվել են Վարդանյանի կողմից ստեղծված հանցավոր համագործակցության մեջ, ավելին, տվել են իրենց համաձայնությունը կամ պատրաստակամ են եղել մասնակցել նրա կողմից իրականացվելիք հանցավոր գործողություններին: Դատարանն արձանագրում է, որ հիշյալ ամբաստանյալներից Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանը, ունենալով որոշակի տեսակետներ գործող իշխանության ներկայացուցիչների և նրանց՝ իր գնահատմամբ հանցավոր անցյալի նկատմամբ, մի քանի անգամ՝ այդ թվում նաև իր տանը հանդիպել է Ա.Վարդանյանի, Վ.Առաքելյանի հետ, զրուցել տարբեր քաղաքական թեմաներից: Հետագայում արդեն, տեղեկանալով Արթուրի՝ Արցախը կամ Քեսաբը պաշտպանելու մտադրությունների մասին, նրան է տվել որոշակի քանակությամբ զենք և զինամթերք՝ այդ կերպ արտահայտելով իր օժանդակությունը հայապահպանության հարցում: Նշվածը, մինչդեռ, ամենևին չի կարող վկայել այն մասին, որ Գ.Մարգարյանը հանդիսացել է Ա.Վարդանյանի զինված խմբավորման անդամ, տեղեկացած է եղել նրա հանցավոր պլաններից, որոնք ուղղված են եղել ՀՀ իշխանության դեմ: Քրեական գործի դատական քննության ընթացքում բոլոր ամբաստանյալները՝ բացառությամբ Ա.Վարդանյանից, Վ.Առաքելյանից և Վ.Շիրխանյանից պնդել են, որ երբևէ լուրջ առնչություն չեն ունեցել Գ.Մարգարյանի հետ: Այսինքն, կարելի է արձանագրել, որ Գ.Մարգարյանի կողմից դրսևորած հանցավոր վարքագիծը կայացել է ընդամենը ապօրինաբար զենք զինամթերք պահելու, իսկ հետագայում դրանք՝ Ա.Վարդանյանին իրացնելու մեջ: Նույնը նաև՝ ամբաստանյալներ Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանի, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանի և Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանի պարագայում: Նշված անձինք, անկախ այն բանից, թե որքանով են ճանաչել Արթուր Վարդանյանին կամ շփվել նրա հետ, որևէ տեղեկություն չեն ունեցել նրա հանցավոր պլանների մասին, անկեղծորեն մտածելով, թե զենքերը նրան պետք են Արցախի պաշտպանության համար: Ավելին, նույնիսկ այն պարագայում, երբ սկզբնական մակարդակում իմացել են նրա հանցավոր պլանների մասին, տեսնելով որոշակի քարտեզներ, անմիջապես մերժել են նման գաղափարները: Մեղադրանքի կողմի դիրքորոշմամբ՝ Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանը ընդգրկված լինելով հանցավոր համագործակցության մեջ, Ա.Վարդանյանին է տվել ՌՊԳ տեսակի հակատանկային հրթիռ՝ նախագահի ինքնաթիռը՝ Հ.Սարիբեկյանի՝ «Զվարթնոց» օդանավակայնին հարակից Արևաշատ գյուղից խոցելու նպատակով: Ընդ որում զենքը Սարիբեկյանը տվել է գյուղի տարածքից, որը՝ խմբի մյուս անդամները Ա.Վարդանյանի ցուցումով տեղափոխել են Նորքի առանձնատուն: Եթե մի պահ ընդունենք, որ Հ.Սարիբեկյանն ընդգրված է եղել խմբի մեջ և համաձայնություն է տվել խոցել նախագահի ինքնաթիռն ու հենց իր գյուղի տարածքից, ապա որն է տրամաբանությունը, որ հիշյալ զենքը վերցրել են նրանից և տեղափոխել Նորքի առանձնատուն, այն դեպքում, երբ միևնույն է ինքնաթիռը պետք է խոցվեր հենց այդ գյուղից: Արդյո՞ք չի եղել վտանգ, որ այն Երևան և հակառակը՝ գյուղ տեղափոխելիս այն կարող էր հայտնաբերվել, իսկ այն տեղափոխողները՝ բռնվել: Ասվածն անհերքելիորեն վկայում է այն մասին, որ Հ.Սարիբեկյանն Ա.Վարդանյանի հանցավոր համագործակցության մեջ չի եղել, այլ նրան իրացրել է զենք՝ որը դրանից առաջ ապօրինաբար ձեռք է բերել և պահել: Գործով ձեռք բերված ապացույցները վկայում են այն մասին, որ ամբաստանյալ Սարիբեկյանին ոչ բոլորն են տեսել ու շփվել նրա հետ, ավելին, որոշ մարդիկ նրա մասին լսել և ցուցմունք են տվել որպես «Մուսալեռցի Հարութ», մինչդեռ, հաստատվեց, որ Հ.Սարիբեկյանը Մուսալեռ գյուղի հետ որևէ առնչություն չունի:
Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանի և Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանի պարագայում դատարանի համոզմամբ տեղի է ունեցել նույնը, վերջիններս չեն տվել որևէ համաձայնություն Ա.Վարդանյանի պլաններին մասնակից լինելու առումով, այլ նրան են իրացրել՝ մի դեպքում՝ ռազմամթերք, իսկ մյուս դեպքում՝ ՏՏ տեսակի ատրճանակ: Որոշակի առումով տեղեկանալով Ա.Վարդանյանի հանցավոր պլանների մասին, Խ.Ավետիսյանը և Վ.Առաքելյանը հրաժարվել է դրան մասնակցելուց՝ ըստ էության կշտամբելով նրան, որ կողմ չեն երկրում նման իրավիճակի ստեղծմանը և խզել կապը Վարդանյանի հետ: Ավելին, վարույթն իրականացնող նախաքննական մարմինը այդպես էլ չի պարզել և հիմնավորել, թե ովքեր են այն 30-80 հոգի անձինք, ովքեր իբրև թե հանդիսացել են Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանի, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանի և Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանի ջոկատի անդամները, որոնք պետք է զինված հարձակման ժամանակ վերջիններիս գլխավորությամբ իրականություն դարձնեին Ա.Վարդանյանի հանցավոր մտահաղացումները:
Այլ խոսքով՝ գործով ձեռք բերված ապացույցների վերլուծությունը և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ վերը շարադրված որոշումը, դատարանին բերում են այն եզրահանգման, որ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով չհիմնավորվեց, որ ամբաստանյալներ Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանը, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանը, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանը և Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանը՝ բացառությամբ ապօրինաբար զենք և զինամթերք ձեռք բերելու, պահելու, իսկ հետագայում` դրանք՝ Ա.Վարդանյանին իրացնելու, կատարել են այլ հանցավոր արարքներ:
Հետևաբար պետք է ճանաչվի և հռչակվի հիշյալ ամբաստանյալների անմեղությունը նրանց մեղսագրված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 35-300-րդ և 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված հանցանքներում, իսկ մեղսագրված՝ 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասը ենթակա է վերավորակման նույն հոդվածի 1-ին մասով:
Այսպիսով, կարելի է արձանագրել, այն անձինք, ովքեր ունեցել են որոշակի անցյալ՝ մասնակցել են Արցախյան ազատամարտին կամ նախկինում զբաղեցրել պատասխանատու պաշտոններ, չեն միացել Ա.Վարդանյանի՝ բռնի իշխանափոխության գաղափարին՝ կտրականապես մերժելով այն, հետևաբար, Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանը, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանը, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանը և Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանը ենթակա են պատասխանատվության միայն իրականում իրենց կողմից դրսևորած հանցավոր վարքագծի համար:
Անդարադառնալով Վ.Շիրխանյանին մեղսագրված արարքներին, դատարանն արձանագրում է, որ դրանց ճիշտ քրեաիրավական գնահատական տալու համար, նախ անհրաժեշտ է քննարկման առարկա դարձնել այն հարցը, թե արդյոք թույլատրելի է վերջինիս, Արթուր Վարդանյանի և Լիլիթի Թորոսյանի միջև 20.08.2015թ.-ին տեղի ունեցած զրույցի ձայնագրառումը` որպես ապացույցի օգտագործում: Թեև Վ.Շիրխանյանը դատարանում վերահաստատել է, որ խոսակցության կողմերից մեկն ինքն է, սակայն հայտարարել է, որ ձայնագրառումը մոնտաժված է, այնտեղ կան հատվածներ, որ իր ձայնը չէ: Գործի քննությամբ հաստատվել է, որ հիշյալ խոսակցության արձանագրությունը հայտնաբերվել է Լ.Թորոսյանի դյուրակիր համակարգչում, իսկ Ա.Թոթոնջյանն իր ցուցմունքերից մեկում հայտնել է, որ իր տեղեկությամբ խոսակցությունը ձայնագրել է Լ.Թորոսյանը՝ Ա.Վարդանյանի ցուցումով:
Այդ կապակացությամբ դատարանը ցանկանում է անդրադառնալ 19.09.2016թ.-ին վարույթն իրականացնող նախաքննական մարմնի որոշմամբ որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված ձայնագրառմանը և դրանում առկա տեղեկատվության՝ որպես ապացույց ճանաչելու թույլատրելիության հարցին:
Այսպես.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»:
Այս առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր` Վահիկ Մխիթարյանի վերաբերյալ թիվ ԼԴ/0002/01/18 քրեական գործով կայացված որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ դիրքորոշումը.
«Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ մասնավոր անձանց կողմից կատարված հեռախոսային խոսակցության ձայնագրությունը չպետք է նույնացնել քրեական հետապնդման մարմինների կողմից քրեադատավարական ճանապարհով անձի հաղորդակցության վերահսկման, այդ թվում` նրանց իրազեկվածությամբ` քրեական կամ այլ պաշտոնական քննության համատեքստում համագործակցող անձանց կողմից իրականացված ձայնագրառման հետ, և դրանց համար սահմանված չափանիշները մեխանիկորեն կիրառել մասնավոր անձանց կողմից կատարված հեռախոսային խոսակցությունների ձայնագրության նկատմամբ։ Այսինքն, ի տարբերություն մասնավոր անձանց, որոնց գործողությունները, ինչպես նշել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը, ենթակա չեն իրավական կարգավորման և չեն կարող որակվել որպես դատավարական գործողություններ, քրեական վարույթի հանրային մասնակիցները, հանրային շահի պաշտպանությունն ապահովելու իրենց գործառույթի շրջանակներում, անձի հեռախոսային խոսակցությունների գաղտնիությունը կարող են սահմանափակել բացառապես օրենքով սահմանված դեպքերում, օրենքով սահմանված կարգով և դատարանի որոշմամբ: Նշված չափանիշները ենթակա են վերագրման պետական իշխանության մարմիններին, ովքեր, ի տարբերություն մասնավոր անձանց, իրավասու են կատարելու միայն այնպիսի գործողություններ, որոնց համար լիազորված են Սահմանադրությամբ կամ օրենքներով: Ուստի, նշված չափանիշները նպատակ են հետապնդում կանխելու պետական իշխանության մարմինների հնարավոր չարաշահումները և պաշտպանելու անձի անձնական ու ընտանեկան կյանքն անհարկի միջամտությունից։
Վերոնշյալ իրավական դիրքորոշումների հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ մասնավոր անձի կողմից կատարված հեռախոսային խոսակցության ձայնագրությունը որպես ապացույց ճանաչելու և քրեական դատավարությունում օգտագործելու հնարավորությունը գնահատելիս քրեադատավարական կարգավորումները չպետք է մեկնաբանվեն չափազանց ձևականացված։ Այսինքն` հեռախոսային խոսակցության ձայնագրությունը մասնավոր անձի կողմից կատարելն ինքնին չպետք է դիտարկվի որպես անվերապահ հիմք` դրա օգտագործումը քրեական դատավարությունում բացառելու համար։ Այլ կերպ, ձայնագրությունը մասնավոր անձի կողմից կատարած լինելու հանգամանքը չի կարող գնահատվել որպես դատավարական այնպիսի խախտում, որի նկատմամբ կիրառելի կլինեն քրեական հետապնդման մարմիններին վերագրվող պահանջները և որն անվերապահորեն կվկայի այն որպես ապացույց ճանաչելու անթույլատրելիության մասին։
18.1. Միաժամանակ, Վճռաբեկ դատարանը կարևոր է համարում սահմանել այն հակակշռող գործոնները, որոնք իրավակիրառողները պետք է գնահատեն մասնավոր անձի կողմից օրենքով չկանոնակարգված եղանակով կատարված հեռախոսային խոսակցության ձայնագրության` որպես ապացույց օգտագործելու թույլատրելիությունն ըստ յուրաքանչյուր գործի փաստական հանգամանքների որոշելիս։ Մասնավորապես.
- հեռախոսային խոսակցության ձայնագրառման իրականացման պայմանները.
Անհրաժեշտ է գնահատման ենթարկել այն հանգամանքները, որոնց պարագայում իրականացվել է հեռախոսային խոսակցության ձայնագրառումը։ Այս առումով առանցքային նշանակություն ունի այն, թե արդյո՞ք հաղորդակցվող անձը ողջամտորեն ուներ կամ կարող էր ունենալ իր մասնավոր կյանքի գաղտնիության լեգիտիմ ակնկալիք։ Այսինքն` անձի գտնվելու վայրից (օրինակ` հասարակական վայրում կամ մասնավոր տարածքում գտնվելը), այդ վայրում հնարավոր տեխնիկական սպասարկման միջոցների առկայությունից (օրինակ` տեսաձայնագրող սարքերի հսկողության ներքո զրուցելը), հեռախոսազանգի նպատակից (օրինակ` անանուն, գործնական կամ անձնական բնույթի զրույց ունենալը), ձայնագրված լինելու կամահայտնությունից (օրինակ` ձայնագրված լինելուն համաձայնվելը կամ հրաժարվելը) և մասնավոր կյանքի գաղտնիության երաշխիքից օգտվելու մասին վկայող այլ հանգամանքներից ելնելով պետք է պարզել, թե անձը կարո՞ղ էր «պահանջել մեկուսացում» և ողջամտորեն ակնկալել, որ գտնվում է անձնական կյանքի տիրույթում։ Նշված երաշխիքի լեգիտիմ ակնկալիքի առկայության պայմաններում միայն կարող է քննարկման առարկա դարձվել դրա սահմանափակման իրավաչափության հարցը,
- հեռախոսային խոսակցության ձայնագրառմամբ անձի իրավունքների նկատմամբ իրականացված միջամտության բնույթը.
Հեռախոսային խոսակցության ձայնագրառմամբ անձի իրավունքների նկատմամբ իրականացված միջամտության իրավաչափությունը գնահատման ենթարկելու համար էական նշանակություն ունի այն իրավունքների շրջանակի պարզումը, որոնք շոշափվել են իրականացված գաղտնի ձայնագրությամբ։ Մասնավորապես, պետք է հստակեցնել, թե իրականացված ձայնագրառմամբ անձի ո՞ր իրավունքն է միջամտության ենթարկվել, այն է` մասնավոր և ընտանեկան կյանքի, հաղորդակցության ազատության և գաղտնիության, անձնական տվյալների պաշտպանության, պատվի ու բարի համբավի անձեռնմխելիության, թե՞ ՀՀ Սահմանադրության 2-րդ գլխով նախատեսված այլ հիմնական իրավունքները։
- հեռախոսային խոսակցության ձայնագրառման նպատակը.
Մասնավոր անձի կողմից կատարված հեռախոսային խոսակցության ձայնագրառումը որպես ապացույց օգտագործելու հնարավորությունը որոշելիս պետք է գնահատման ենթարկել ձայնագրության իրականացման նպատակը։ Այսպես, կատարված ձայնագրառումը պետք է հետապնդած լինի իրավաչափ նպատակ, այն է` պաշտպանելու անձի իրավունքներն ու օրինական շահերը, ուղղված լինի հակաիրավական վարքագծի կանխմանը, բացահայտմանը և նշանակալի մասնավոր շահերը (“significant private interest”) պաշտպանելուն: Միաժամանակ, հարկ է նշել, որ որպես իրավաչափ նպատակ կարող է դիտարկվել նաև մասնավոր անձի կողմից հեռախոսային խոսակցության ձայնագրառումն անձի անմեղությունը կամ այլուրեքությունն ապացուցելու համար։ Այլ կերպ, հեռախոսային խոսակցության ձայնագրառումը կարող է արդարացված համարվել, եթե հետապնդել է անձի իրավական պաշտպանությունն ապահովելու նպատակ,
- հանրային և մասնավոր շահերի հարաբերակցությունը.
Մասնավոր անձի կողմից կատարված հեռախոսային խոսակցության ձայնագրառումը որպես ապացույց օգտագործելու հնարավորությունը որոշելիս առանցքային նշանակություն ունի մրցակցող շահերի, այն է` մի կողմից` հաղորդակցվող անձի մասնավոր կյանքի գաղտնիության իրավունքի և մյուս կողմից` հանցագործության կանխման, բացահայտման հանրային շահի հարաբերակցության գնահատումը։ Այդ համատեքստում Վճռաբեկ դատարանը կարևոր է համարում ընդգծել, որ հանրային շահի պաշտպանության տեսանկյունից անձի իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանության անհրաժեշտությունը պետք է լինի առավել ծանրակշիռ և գերակայի այլ անձի իրավունքների նկատմամբ օրենքով կանոնակարգված ընթացակարգերի կիրառմամբ միջամտություն իրականացնելու անհրաժեշտությանը։
Այսինքն` անհրաժեշտ է պարզել, թե արդյո՞ք ընտրված միջոցը` հեռախոսային խոսակցության ձայնագրությունը, արդարացված էր սպառնացող վտանգի բնույթին և հետևանքներին համապատասխան այն կանխելու, չեզոքացնելու կամ բացահայտելու համար ու ունե՞ր ծանրակշիռ արդարացում (“weighty justification”)։ Այս առումով հատկանշական կարող են լինել անձի կյանքին և առողջությանը սպառնացող իրական վտանգի, ահաբեկչության, շորթման, պատանդ վերցնելու, խոշտանգման, թրաֆիքինգի կամ դրանց համարժեք հանրային վտանգավորություն ներկայացնող այլ դեպքերում հեռախոսային խոսակցության ձայնագրման միջոցով մասնավոր անձի կողմից իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանության իրականացումը։
Միաժամանակ, մրցակցող շահերի միջև հարաբերակցությունը գնահատելիս, Վճռաբեկ դատարանը կարևոր է համարում նաև այն, թե արդյո՞ք գործի փաստական հանգամանքների համատեքստում ողջամտորեն բացակայել են այլընտրանքային` անձի իրավունքների նկատմամբ նվազ միջամտության միջոցների կիրառմամբ հետապնդվող նպատակին հասնելու հնարավորությունները։
Վերոգրյալի հետ մեկտեղ, Վճռաբեկ դատարանը կարևոր է համարում ընդգծել, որ լիարժեք մասնավորության լեգիտիմ ակնկալիքի դեպքում, երբ խոսակցությունն առնչվում է խորապես անձնական բնույթ կրող տեղեկություններին (օրինակ` ինտիմ բնույթի), պաշտպանվող հանրային շահի կշիռը պետք է լինի առավել բարձր` արդարացնելով որպես իրավական պաշտպանության վերջին միջոց (last resort) հեռախոսային խոսակցության ձայնագրառումը,
- հեռախոսային խոսակցության ձայնագրառման շարժառիթները.
Այս առումով կարևոր նշանակություն ունի հեռախոսային խոսակցության ձայնագրառման դրդապատճառների ուսումնասիրությունը։ Մասնավորապես, անհրաժեշտ է որոշել, թե արդյո՞ք անձը հեռախոսային խոսակցությունը ձայնագրելիս գործել է բարեխղճորեն, թե չարամիտ դիտավորությամբ։ Որպես այդպիսին, դրանք ենթակա են գնահատման ըստ յուրաքանչյուր գործի փաստական հանգամանքների` համակողմանի և օբյեկտիվ ուսումնասիրման ենթարկելով ձայնագրառողի վարքագիծը։ Չարամիտ դիտավորության մասին կարող է վկայել այն, որ անձը հեռախոսային խոսակցության ձայնագրառումը կանխամտածված կատարած լինի խաբեության կամ հաղորդակցվողի վստահությունը չարաշահելու միջոցով` ներկայացնելով խոսակցության հիմնական բովանդակությունից կտրված, օբյեկտիվ իրականությունը խեղաթյուրող տեղեկատվություն։ Ձայնագրառողը չպետք է նպաստած լինի հեռախոսային խոսակցության բովանդակության ձևավորմանը` սադրելով, դրդելով այլ անձի` իր համար «բարենպաստ» տեղեկատվություն հայտնել: Միաժամանակ, ներկայացված ձայնագրառման ամբողջականության այնպիսի խախտումը, մոնտաժումը կամ փոփոխությունը, որը ողջամտորեն կարող է խեղաթյուրել խոսակցության բովանդակությունը, ևս կարող է վկայել ձայնագրառողի չարամիտ դիտավորության մասին,
- հեռախոսային խոսակցության ձայնագրառման սուբյեկտը.
Ձայնագրությունը որպես ապացույց օգտագործելու հնարավորությունը գնահատելիս իրավակիրառողները պետք է ուշադրություն դարձնեն նաև այն հանգամանքին, թե ում կողմից է այն կատարվել` հեռախոսային խոսակցության անմիջական մասնակցի, թե երրորդ անձի: Վերջին դեպքում որպես բացառիկ միջոց հեռախոսային խոսակցության ձայնագրառումը կարող է արդարացվել հանրային շահի, իրավական պաշտպանության առարկայի կարևորությամբ,
- հեռախոսային խոսակցության ձայնագրառումը քրեական վարույթի ընթացքում.
Մասնավոր անձի կողմից կատարված հեռախոսային խոսակցության ձայնագրառումը որպես ապացույց օգտագործելու հնարավորությունը որոշելիս էական նշանակություն ունի այն հանգամանքը, թե ձայնագրությունն իրականացվել է մինչև քրեական վարույթի սկսվելը, թե դրանից հետո: Գործող քրեադատավարական մոդելի պայմաններում քրեական վարույթով ապացույցների հավաքման ծանրակշիռ դերը վերապահված է քրեական հետապնդման մարմիններին, ովքեր, օժտված լինելով համապատասխան քրեադատավարական գործիքակազմով և պետաիշխանական լիազորություններով, իրավասու են գործի լուծման համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների բացահայտման նպատակով սահմանափակել անձի հաղորդակցության գաղտնիության իրավունքը։ Ուստի, հեռախոսային խոսակցության ձայնագրառումը չպետք է կրի անձի մեղադրանքը հիմնավորելու համար քրեական վարույթին զուգահեռ գործով ապացույց ձեռքբերելու դատավարական նպատակ: Նշվածը գնահատելիս էական նշանակություն կարող է ունենալ նաև ձայնագրառողի հնարավոր նախաձեռնողականության դրսևորումը: Մասնավորապես, պետք է պարզվի, թե արդյո՞ք խոսակցությունը կայացել է ձայնագրառողի ակտիվ, նախապես ծրագրված գործողությունների արդյունքում, թե նվազագույն ողջամիտ ջանքերի գործադրմամբ։
Միաժամանակ, քրեական վարույթի ընթացքում կատարված հեռախոսային խոսակցության ձայնագրությունն օգտագործելու հնարավորությունը որոշելիս, մրցակցող շահերի տեսանկյունից, կարևոր նշանակություն կարող է ունենալ նաև ձայնագրառողի իրավունքների նկատմամբ իրականացվող ոտնձգության շարունակականության գնահատումը:
18.2 Արդար դատաքննության իրավունքի պաշտպանությունը հեռախոսային խոսակցության ձայնագրառումը որպես ապացույց օգտագործելիս.
Հեռախոսային խոսակցության ձայնագրառումը քրեական դատավարությունում որպես ապացույց օգտագործելիս Վճռաբեկ դատարանը կարևոր է համարում նաև հաղորդակցության գաղտնիության իրավունքը կրողի արդար դատաքննության իրավունքի պաշտպանության անհրաժեշտությունը։ Մասնավորապես, հեռախոսային խոսակցության ձայնագրությունը որպես անձի մեղադրանքը հիմնավորող ապացույց օգտագործելու դեպքում, վերջինիս համար պետք է երաշխավորված լինի այդ ձայնագրության բովանդակությունը, դրա իսկությունը մրցակցային դատավարության պայմաններում վիճարկելու, ձայնագրառողին հակընդդեմ հարցման ենթարկելու հնարավորությունը։
Ավելին, սույն որոշման 17.1-րդ կետում մեջբերված Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի իրավական դիրքորոշումների հաշվառմամբ, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արդար դատաքննության իրավունքի համատեքստում կարևոր նշանակություն ունի նաև այն հանգամանքը, թե արդյո՞ք հեռախոսային խոսակցության ձայնագրությունն անձի մեղադրանքը հիմնավորող միակ կամ վճռորոշ ապացույցն է, թե ոչ (13)։ Այլ կերպ, քրեական վարույթի ընդհանուր առմամբ արդարացիությունը գնահատելու համար առանցքային նշանակություն ունի այն, թե գործով ձևավորված ապացուցողական զամբյուղում առկա այլ ապացույցներով արդյո՞ք հնարավոր է ստուգել հեռախոսային խոսակցության բովանդակությունը։
19. Այսպիսով, ամփոփելով վերոնշյալ իրավական դիրքորոշումները, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ մասնավոր անձի կողմից կատարված հեռախոսային խոսակցության ձայնագրությունը որպես ապացույց օգտագործելու թույլատրելիությունը գնահատելիս` պետք է հաշվի առնվեն ձայնագրության կատարման օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ հանգամանքները, մասնավորապես այն, թե`
- արդյո՞ք ձայնագրությունը կատարվել է քրեական հետապնդման մարմինների իրազեկվածությամբ, տրամադրված տեխնիկական միջոցներով, պաշտոնական քննության շրջանակներում,
- անձը, ում հետ ունեցած հեռախոսային խոսակցությունը ձայնագրառվել է, ողջամտորեն ունե՞ր կամ կարո՞ղ էր ունենալ իր մասնավոր կյանքի գաղտնիության լեգիտիմ ակնկալիք,
- արդյո՞ք հեռախոսային խոսակցության ձայնագրառմամբ անձի իրավունքների նկատմամբ իրականացվել է միջամտություն,
- հեռախոսային խոսակցության ձայնագրառմամբ անձի ո՞ր իրավունքների նկատմամբ է իրականացվել միջամտություն,
- արդյո՞ք ձայնագրառման կատարումը հետապնդել է իրավաչափ նպատակ,
- արդյո՞ք հետապնդվող նպատակը եղել է առավել ծանրակշիռ և գերակայել է արդյո՞ք անձի իրավունքների նկատմամբ օրենքով կանոնակարգված ընթացակարգերի կիրառմամբ միջամտություն իրականացնելու անհրաժեշտությանը,
- արդյո՞ք բացակայել է այլընտրանքային` անձի իրավունքների նկատմամբ նվազ միջամտության միջոցների կիրառմամբ հետապնդվող նպատակին հասնելու հնարավորությունը,
- արդյո՞ք անձը գործել է բարեխղճորեն, թե չարամիտ դիտավորությամբ,
- արդյո՞ք ձայնագրառումը կատարվել է հեռախոսային խոսակցության անմիջական մասնակցի, թե երրորդ անձի կողմից,
- արդյո՞ք ձայնագրառումը կատարվել է մինչև քրեական վարույթ սկսելը, թե դրանից հետո:
Միաժամանակ, քրեական վարույթի ընդհանուր առմամբ արդարացիությունը գնահատելու առումով պետք է հաշվի առնվի այն, թե`
- արդյո՞ք ամբաստանյալը հնարավորություն է ունեցել մրցակցային դատավարության պայմաններում վիճարկելու հեռախոսային խոսակցության ձայնագրության բովանդակությունը, դրա իսկությունը և հարցման ենթարկելու ձայնագրառողին,
- արդյո՞ք ձայնագրությունն անձի մեղավորությունը ենթադրյալ հանցանքի կատարման մեջ հիմնավորող միակ կամ վճռորոշ ապացույցն է, թե դրա բովանդակությունը կարելի է նաև հաստատել ապացուցողական զամբյուղում ներառված այլ ապացույցներով։
Ամփոփելով վերոգրյալը, Վճռաբեկ դատարանը եզրահանգում է, որ մասնավոր անձի կողմից քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին ներկայացված հեռախոսային խոսակցության ձայնագրառումը կարող է ճանաչվել որպես ապացույց` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով նախատեսված այլ փաստաթուղթ, և ենթարկվել իրավական գնահատման` ըստ անհրաժեշտության նաև հիմք հանդիսանալով քննչական կամ այլ դատավարական գործողությունների կատարման համար...»։
Վերը նշված նախադեպային որոշման լույսի ներքո վերլուծության ենթարկելով սույն գործի փաստական հանգամանքները և Լիլիթ Թորոսյանի կողմից արված ձայնագրառումը` ակնհայտ է, որ վերջինս հանդիսացել է մասնավոր անձ և ձայնագրառումը կատարել է մասնավոր իրավահարաբերությունների շրջանակում: Լ. Թորոսյանը հանդիսացել է ձայնագրառման մեջ առկա խոսակցության երկրորդ կողմը, այսինքն` ձայնագրառումը չի կատարվել երրորդ անձի կողմից: Բացի այդ, գործով ձեռք բերված փաստական տվյալներից ակնհայտ է, որ վերջինս այդ ձայնագրառումը կատարել է Ա. Վարդանյանի ցուցումով, որպեսզի նախապատրաստվող հանցագործության վերաբերյալ Վ. Շիրխանյանի կողմից իրեն տրված խորհուրդներն անհրաժեշտության դեպքում կրկին լսելու հնարավորություն ունենա /համաձայն Ա. Թոթոնջյանի ցուցմունքի/: Բացի այդ, դատարանն առարակայազուրկ է համարում նաև Վ. Շիրխանյանի պաշտպանի հայտարարությունն այն մասին, որր այդ ձայնագրառումը կատարվել է ոչ թե Լիլիթ Թորոսյանի, այլ` երրորդ անձի` իրավապահ մարմինների աշխատակիցների կողմից: Ձայնագրառման հենց սկզբնական հատվածում հստակորեն լսվում է, թե ինչպես են Ա. Վարդանյանը և Լ. Թորոսյանը մինչև Վ. Շիրխանյանի բնակարան մտնելը խոսում միմյանց հետ, Ա. Վարդայանը հարցնում է Լ. Թորոսյանին, թե արդյոք նախապես փորձակել է այն, որին ի պատասխան Լ. Թորոսյանը հայտնում է, որ ամեն ինչ կարգին է, փորձարկել է: Հստակ լսվում է, որ այդ ձայնագրող սարքը գտնվում է Լ. Թորոսյանի պայուսակում, անգամ լսվում է, թե ինչպես է վերջիս բացում-փակում իր պայուսակը: Ինչ վերաբերում է ձայնագրառումը մոնտաժած լինելու հանգամանքին, ապա, դատարանը, ուսումնասիրելով նշված ձայնագրառումը, չի հանգում նման հետևության, ձայնագրառումն ըստ դատարանի ներքին համոզման ամբողջական է, բացի այդ, սույն գործով գրեթե 6 տարի ընթացել է դատաքննություն /2016-2019թթ.` դատավոր Ա. Բեկթաշյան, 2019-2022թթ.` դատավոր Մ. Մակյան/, եթե ամբաստանյալն ուներ նման դիրքորոշում, ապա ինչու այսքան տարվա մեջ գեթ մեկ անգամ նրա կամ վերջինիս պաշտպանի կողմից չմիջնորդվեց համապատասխան փորձաքննություն նշանակել և ստուգել ձայնագրառման մոնտաժված լինելու հանգամանքը:
Ձայնագրառումը հետազոտվել է դատական քննության ընթացքում` ամբաստանյալներ Վ. Շիրխանյանի և Ա. Վարդանյանի ներկայությամբ: Դատարանում հարցաքննվել է նաև Լ. Թորոսյանը, Վ. Շիրխանյանին և իր պաշտպանին հնարավորություն է ընձեռնվել հակընդդեմ հարցման ենթարկել ձայնագրությունը ներկայացրած անձին: Հետևաբար, դատարանն արձանագրում է, որ ապահովվել է Վ. Շիրխանյանի` հաղորդակցության գաղտնիության իրավունքը կրողի արդար դատաքննության իրավունքը: Վերջինիս հասանելի է եղել ձայնագրության բովանդակությունը և նա հնարավորույթյուն է ունեցել վիճարկելու դրա իսկությունը մրցակցային դատավարության պայմաններում և հակընդդեմ հարցման ենթարկելու ձայնագրառողին: Ուստի, նկարագրված պայմաններում՝ դատարանը գտնում է, որ 19.09.2016թ.-ին վարույթն իրականացնող նախաքննական մարմնի որոշմամբ որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված ձայնագրառումը` որպես ապացույց օգտագործելը թույլատրելի է և իրավաչափ:
Քրեական գործում առկա գաղտնալսման համաձայն՝ Վ.Շիրխանյանի տանը տեղի է ունեցել հետևյալ խոսակցությունը:
Համաձայն Վահան Շիրխանյանի /ՎՇ/, Արթուր Վարդանյանի /ԱՎ/ և Լիլիթի /Լ/ միջև տեղի ունեցած 20.08.2015թ.-ին տեղի ունեցած զրույցի ձայնագրման վերծանման.
«…
ՎՇ-… քո գործերից ասա:
ԱՎ-Իմ գործերը հիանալի են:
ՎՇ-Հա՞:
ԱՎ-Էտ խի՞ ունքերդ սենց արիր, չէիր հավատում:
ՎՇ-Չեմ լսել հլը ոչ մի բան:
ԱՎ-Զարմացավ, էլի: Զրմանալու բան չկա: Իմ գործերը շատ լավ ա էթում, շատ ընտիր ա էթում: Նախապատրաստել ենք ամեն ինչ գործի համար: Հը՞ /ծիծաղալով/:
ՎՇ-Չէ, հավատում եմ, լսում եմ:
ԱՎ-Ահագին հարց լուծեցինք: Նաև տեխնիկական հացեր, որ չունեինք, էտ էլ լուծեցինք:
ՎՇ-Հա՞: Ռադիոկապ, թե կարգին /չի ավ./
ԱՎ-Ամեն ինչ:
ՎՇ-Ամեն ինչ լուծել ես: Լավ է:
ԱՎ-Ամեն ինչ լուծեցի, հիմա ինձ մի բան ա անհանգստացնում: Ասենք, էտ Ներքին զորքերի մեկն էլ Պաշտպանության նախարարության քայլերը որ կարան լինեն:
ՎՇ-Ուրեմն, մոտավորապես ժամկետն ասա, երբ է լինելու: Մոտավորապես:
ԱՎ-Մոտավոապես ես հավանականության եմ քցում, որ հեկտեմբերի սկզբին կամ մինչև հոկտեմբերի կես:
ՎՇ-Ամեն ինչ հանգիստ կլինի:
ԱՎ-Ես ուզում էի մի հատ, եթե /չի ավ./: Դու խոստացել ես, չէ՞, Սեյրանի հետ դրա վրով:
ՎՇ-Ես խոսել եմ: Սեղանին դրած է արդեն կանոնադրությունը, էն որ ասում էի «Սպաների համահայկական միություն»: Սեյրանին ասել էի դա մի 7-8 ամիս առաջ: Գնալուց առաջ մեկը զանգեց իրա տեղակալներից, բա` հանդիպենք: Հանդիպեցինք: Բերեց կանոնադրությունը, արդեն գրանցած: Միությունը գրանցվել է:Հիմա երեկ զանգեցի ընկերոջս, որ կապվի հետը: Գնացել էր շրջան Սեյրանը: Որ էս շաբաթվա մեջ, շաբաթ-կիրակի մի հատ անպայման նստենք խոսենք: Մեր օֆիսը ես ասի, որ պետք է լինի Պաշտպանության նախարարության շենքը Աշտարակի ճանապարհի վրա: Նախնական ինքը համաձայնվել ա: Միությունում լինելու է 25 հազարից ոչ պակաս սպա: Դրսի գեներալներ, մի երկու ադիրալ /՞/ ունենք: Դրանք: Եվ այլն, և այլն: Շատ հզոր բան է լինելու: Հիմա էտ բանից հետո, ընդ որում ես ասի, որ դու պետք է նախագահը լինես: Ինքը թե չէ, դու պիտի լինես: Ասի չէ, նախագահը պետք է լինի գործող անձը, դու կլինես, ես էլ ամեն ինչով կօգնեմ: Ուրեմն, դա ստեծելուց հետո, դա մի հատ պահեստային բանակ է:
ԱՎ-Պարզ ա արդեն, 25 հազար սպա քիչ չի, էլի:
ՎՇ-Սպա: Դա զինվոր չի: Սպա: Եվ էդտեղ մենք շատ-շատ բաներ կանենք: Շատ-շատ: Իսկ բանի մասին ես կոնկրետ իրան մի անգամ ասել եմ, հիմա ավելի մանրամասն: Ինչքան մոտենա` ես իրան ավելի կոնկրետ կասեմ, որ եթե հանկարծ նման բան եղավ, դու /չի ավ./
ԱՎ-/ընդհ./ Բայց ինքը գիտի՞ կոնկրետ, որ կարող ա նման բան լինի: Սեյրանը:
ՎՇ-Ես իրան ասել եմ: Ոչ թե քո հետ կապկած, այլ ժողովրդի ատելությունը էնքան մեծ է, որ մի օր մեկ էլ կլսես հեռուստացույցով, որ էսպիսի բան է եղել: Ի՞նչ ես անելու: Ասեց` ես իմ ժողովրդի դեմ դուրս չեմ գա:
Ավ-Կարա՞ պահի բանակը ինքը, որ հանկարծ տանկերը փողոց չհելնեն, որովհետև շատ վատ կլինի, արնահեղություն կլինի: Սենց ասեմ, հաղթանակ լինելու ա, բայց իզուր զինվորի արյուն ա թափվելու:
ՎՇ-Չէ, ոչ մի տանկ փողոց դուրս չի գա:
ԱՎ-Իսկ Ներքին զորքերը՞:
ՎՇ-Եթե դա չվերածվի քաղաքի մեջ կռվի: Այսինքն, մի 200 հոգի մի կողմից, մի 100 հոգի էն կողմից, կամ 300, սկսեն իրար վրա բան անել:
ԱՎ-Եթե դաժե էտ ձև լինի, էլի Պաշտպանության նախարարությունը չպիտի խառնվի:
ՎՇ-Չէ, տենց բաներին Ներքին զորքերը չեն կարա չխառնվել, որովհետև քաղաքի մեջ իրար վրա կրակում են:
ԱՎ-Բայց չի կարա, պետք ա նենց անենք չխառնվի Ներքին զորքերը:
ՎՇ-Ուրեմն, առաջին հեթին պետք է ամեն ինչ անել քաղաքից դուրս:
ԱՎ-Նայի ասեմ: Քո ասածի հիման վրա ենք ասենք ուզում անենք, որ շատ քիչ քանակով աշխատվի ու հնարավորինս չափ ասենք լավ ձևով բռնցվի, բայց համենայն դեպս քաղաքից դուրս բռնելը էսօր բոլորին մի տեղ համատեղ մի քիչ դժվար ա:
ՎՇ-Բոլորը քեզ պետք չեն:
ԱՎ-Բոլորը ասելով էտ մի քանի հոգին ա պետք:
ՎՇ-Էտ մի քանի հոգին միշտ իրար հետ են:
ԱՎ-Միշտ իրար հե՞տ են:
ՎՇ-Միշտ: Իհարկե: Ամեն շաբաթ մի անգամ գնում է էն մի հատ հիմար կա, ասա:
ԱՎ-Մհեր:
ՎՇ-Մհերի մոտ: Մհերի գազի զապռավկայում բլոտ խաղալու:
ԱՎ-Ինքը՞:
ՎՇ-Հա:
ԱՎ-Բայց ու՞մ հետ: Մհերը՞, էլ ո՞վ:
ՎՇ-Էտ թեման ա, էլի: Մհերի հետ պիտի լինի Չոռնի Գագո, պիտի լինի բլոտ խաղացող:
ԱՎ-Իսկ Սաշիկ-Մաշիկը՞:
ՎՇ-Սաշիկին ինքը հետը ման չի տալիս: Ոչ Սաշիկին է տանում, ոչ իրա էն մյուս ախպորը: Ինքը մենակ է: Բայց իրա հետ լինում են մի խումբ տականքներ: Կարևոր չի: Թող բոլորը հավաքվեն: Էտ հանի մտքիցդ:
ԱՎ-Չէ, ես ասենք էտ մի քանի հոգուն եմ /չի ավ./
ՎՇ-/ընդհ./ Ընդհակառակը, մի քանի հոգուց մի հինգը կլինեն իրա հետ հաստատ: Հաստատ կլինեն:
ԱՎ-Դու ոնց ես տեսնում ասենք, էտ հինգից հետո: Ասենք Սերժը վարի գնաց /չի ավ./
ՎՇ-/ընդհ./ Ամեն ինչ անցնում է Սեյրանի ձեռը: Ամեն ինչ անցնում է իրա ձեռը մի անգամից և կշարժվի մեր ասածով:
ԱՎ-Իսկ եթե չշարժվի մեր ասածով Սեյրանը՞:
ՎՇ-Անհնար է: Անհնար:
ԱՎ-Եթե արդեն ուժն իրա ձեռն ա, անհնար ոչինչ չկա:
ՎՇ-Անհնար է: Նա ամբողջ իրա ապագան կապում է մեզ հետ: Ողջ ապագան: Ընտրովի լինի, զոռով լինի` կապ չունի:
ԱՎ-Ինքը ոնց ա տենում դրանից հետո իրա կարգավիճակը: Սեյրանը:
ՎՇ- Ուրեմն, կարգավիճակն օրենքով, Սահմանադրությունով պիտի լինի: Դնել ինչ-որ ժամանակավոր կառավարություն, Էս-էն, դա Հայաստանի դեպքում հնարավոր չէ: Դեպք եղավ, ժամկետ կա Սահմանադրությունով, էդքան ժամկետ հետո ընտրություններն են: Ընտրությունների ժամանակ թեկանծուներ: Մեր թեկնածուն կընտրենք:
ԱՎ-Մի հատ բան էլ հարցնեմ, Վահան ջան: Ուրեմն, ընտրությունները պետք ա կազմակակերպվի մաքուր, չէ՞:
ՎՇ-Իհարկե: Բա, դրա համար է էս միությունը ինչ ենք ստեղծում:
ԱՎ-Հլը մի րոպե ասեմ: Ուրեմս, Սեյրանն ասենք Պաշտպանության Նախարարությունը իր ձեռի տակ ա հանձն առնում ասենք պաշտպանությունն ամբողջ Հայաստանում, թե ներքին, թե արտաքին: Ճի՞շտ ա:
ՎՇ-Ըհը:
ԱՎ-Վերցնում ա իր պաշտպանության ներքո:
ՎՇ-Իհարկե:
ԱՎ-էտ ամեն ինչը կարա՞նք Սեյրանի հետ խոսանք: Անձամբ կարա՞մ խոսամ: Հնարավո՞ր ա:
ՎՇ-Ինչ ասես:
ԱՎ-Խոսանք: Ասեմ էս ամենչը մանրուքներն ա: Ինչ-ոնց պետք ա լինի: Իրա հետ հնարավո՞ր ա հանդիպել: Լինի գաղտնի հանդիպում: Բառիս բուն իմաստով գաղտնի հանդիպում լինի: Ես շատ կուզենայի մի հատ իրա հետ խոսայի: Նախքան էս քայլը անելը ես կուզենայի անձամբ: Նենց չի, որ քեզ չեմ վստահում: Ընդհակառակը ես քեզ շատ-շատ եմ վստահում, Վահան ջան: Բայց մի հատ ես անձամբ կուզենայի իրա հետ խոսայի, որովհետև ասենք ես քեց համարում եմ մերը: Որովհետև մենք տենց պանավորվեցինք, հիշու՞մ ես, խոսեցինք: Ես քո խոսքը համարում եմ որպես էն մարդու խոսք, որ կարա ասենք թեքում չկա: Բայց ես կուզենայի իրա հետ խոսայի: Մի հատ իրա հետ անձամբ ես ու դու: Ավել ոչ մի մարդ: Մարդ չլինի: Ես ու դու: Մի հատ նստենք: Թեկուզ գաղտնի հանդիպում լինի: Բառիս բուն իմաստով գաղտնի: Մի երկու բառ իրա հետ խոսեի: Հնարավո՞ր ա էտի: Կարա՞ս էտի կազմակերպես: Էտի շատ կարևորա ինձ համար:
ՎՇ-էսօր ինքր կգգուշանա:
ԱՎ-Թող գաղտնի լինի հանդիպումը:
ՎՇ-ՉԷ, միևնույն է: Գաղտնի Հայաստանում ոչինչ հնարավոր չի:
ԱՎ-Ցավդ տանեմ, հազար ձև կարելի ա գաղտնի կազմակերպել: Արագածի դոշին, Գյումրի, Շիրակ, Արթիկ:
ՎՇ-Ուրեմն, իրա բանը դրված է շատ խիստ: Հսկողությունը:
ԱՎ-Հասկացանք, բայց ես էտի կարամ նենց անեմ, որ /չի ավ./
ՎՇ-/ընդհ./ Շենքից դուրս է գալիս մեքենայով:
ԱՎ-էտի անհնար ոչինչ չկա: Դու էլ լավ գիտես, որ անհնար լիներ` Արցախը հետ չէինք բերի, չէինք ազատագրի: Հնարավոր ա: Դու մի հատ իրա հետ խոսա:
ՎՇ- Կզգուշանա: Էս պահին կզգուշանա:
ԱՎ- Բա ոնց անենք, որ չզգուշանա, որ մենք էլ ասենք /չի ավ./
ՎՇ- /ընդհ./ Երբ որ մենք ստեղծեցինք էտ միությունը:
ԱՎ- էտ իչքան ժամանակ կտևի:
ՎՇ- Դե, Էս մի քանի օրը պիտի հանդիպենք: Հանդիպեցինք, արդեն հանրգումարի օրը նշանակեցինք, դա կլինի մոտավորապես էլի հոկտեմբեր ամիս: Մի երկու ամիս մեզ պետք կլինի, որ /չի ավ./
ԱՎ- /ընդհ./ Շատ ա էտի երկու ամիսը: Սահմանադրությունը չեմ ուզում հասցնենք:
ՎՇ-Չէ, Սահմանադրություն չի լինի: Այ դրանից հետո ինքը շատ ավելի վստահ կլինի, քան էսօր:
ԱՎ-Լավ բան չէս ասում էտի: Շատ կարևոր ա, որ մի հատ թեկուզ ասենք մի տեղ համագումար ստեղծվի: Կարելի ա նախնական համագումար ստեղծել, որտեղ էտ Սպաների միությունն ա և այլն հավաքվի, ես էլ ներկա լինեմ, որպես քո կողմից եկած-հրավիրված ու դրա մեջ կարելի ա էտ համագումարից հետո: Ասենք ձևական մի համագումար ստեղծել, որին որ ինքը ներկա լինի: Էտի կարանք էտ ձև անենք: Ներկա լինեմ, որպես քո կողմից եկած-հրավիրված ու դրա մեջ կարելի Էտ համագումարից հետո: Ասենք ձևական մի համագումար ստեղծել, որին որ ինքը ներկա լինի: Էտի կարանք էտ ձև անենք:
ՎՇ-Էս հանդիպման ժամանակ կքննարկենք տարբերակներ:
ԱՎ-Նենց մի տեղ, որ ես հրավիրված լինեմ քո կողմից, քո հետ գամ: Համագումարը ասենք ձևական բնույթ կրի, համագումարը ցրվի, մնանք ես, դու, ինքը: Բառիս բուն իմաստով: 5 րոպեն էլ ա ինձ հերիք: 5 րոպեից քիչ դաժե: էնքան որ ես ու դու նստենք պռոստը իրա դեմը, երկու բառ խոսեմ: Էդքանը ինձ բառի բուն իմաստով հերիք ա, ցավդ տանեմ: էդ քո ասած տարբերակը շատ լավն ա, էտ Թոխմախի Մհերի որ: Մեկ էլ /չի ավ.
ՎՇ-/ընդհ./ Դու քո էն որ ասում էիր միություններ բաներ, քանակություն Հայաստանում: Դրանց հետ աշխատու՞մ ես:
ԱՎ-Բոլորի հետ: Բառիս բուն իմաստով: Շատերը կան, որ տականքի մեկն են ծախված: Դրանց հանում եմ մի կողմ: Չեմ թողնում մտնեն: Բայց մնացածը, ովքեր որ գոնե ինչ-որ մի մաքրություն կա նրանց մեջ /չի ավ./
ՎՇ-/ընդհ./ Գլխավորը նրանք չպիտի իմանան նպատակը:
ԱՎ-Չկա, ոչ մեկ չգիտի: էտ ինչ-որ խոսում ենք՝ ես գիտեմ, դու գիտես: Ավել մարդ չգիտի: էսի Լիլիթը գիտի երևի, մեկ էլ Վարպետն էլ երևի էդքան չգիտի: Վարպետը ոչ մի բան համարյա չգիտի:
ՎՇ-Նայի ինչ եմ ասում: Ուրեմն, եթե իրա հետ կոնկրետ խոսակցություն գնա, որ մենք էսպիսի բան ենք անում, քեզ խնդրում ենք, որ բան չանես քր կողմից:
ԱՎ-Ձեռնպահ մնաս:
ՎՇ-Ես որ իրա հետ խոսում եմ, ես ասում եմ՝ ես կանխատեսում եմ, որ ժողովուրդը մի օր կատաղելու է և անելու է մի բան, որով վերջ տրվի էս ամենին: Իսկ եթե նա կոնկրետ տեսնի, իմանա և բան անի, հետագայում դա հարաբերությունների մեջ բարդություն է մտցնելու: Հետագայում:
ԱՎ-Ինչի համար: ,
ՎՇ-Որովհետև դա գնահատվելու է սենց, որ իբր թե նախօրոք ինքը /չի ավ./
ԱՎ- Տեղյա՞կ էր, հա՞:
ՎՇ-Մարդ է գտել, տեղյակ էր, արել է: Եվ էտ մարդու նկատմամբ, քո նկատմամբ ուրիշ հարաբերություններ հետագայում կարող է լինել: Իսկ եթե նա մենակ գլխի ընկնելով է, ոչ թե կոնկրետ, այլ գլխի ընկնելով, իմ միջոցով գլխի ընկնելով:
ԱՎ-Հեսա վերջացրա, ես քեզ ասեմ:
ՎՇ-Գլխի ընկնելով: Երբ որ մի բան պատահեց, ես էլ իրան ասի տեղդ նստի ոչինչ չանես, չէ՞: Ու գնացին հանդիպումներ, թե ինչ ենք անելու ոնց ենք կազմակերպում և այլն, և այլն: Ես քեզ ներկայացնում եմ: Ինքը կարող է գլխի ընկնի: Չպետք է գտնեն քեզ: Քեզ չպիտի գտնեն: Դու պիտի չերևաս որպես հայտնի անձ, հայտնի գործողություն կատարած: Դա քեզ խանգարելու է սաղ կյանքդ: Խանգարելու է: Ուուզում ես մի հատ եզ լինի, տականք լինի, գող լինի: Ով ուզում է լինի: Դա խանգարելու է քեզ հետագայում: Պիտի հայտնի չլինես: Բայց ինքը պիտի մոտավորապես հասկանա:
ԱՎ-Հիմա ես քեզնից մենակ մի բան եմ խնդրում, որ եթե հնարավոր ա, մնացածն էդ քո ասածով կլինի, ասենք, որ դժբախտ պատահար կլինի թե ասենք, հնարավորության չափ, ասենք, իրար մեջ կկրակեն, ընդեղ իրար կսպանեն, ասենք, դա հնարավոր ա անել, բայց մենակ պետք ա, որ ես մի հատ Սեյրանի հետ երկու րոպե, էտի մենակ դու կարենաս ինձ կազմակերպես, շատ լավ կլինի էդ:
…
ՎՇ-Հա: Եվ մենք կսպասենք, երբ, որ դա լինի կուլմինացիա, էն ժամանակ ավելի կոնկրոտ կխոսենք:
ԱՎ-Որպեսզի ժամանակ չկորցնենք, շատ քիչ ժամանակ ունենք:
ՎՇ- Իսկ դու պիտի բոլոր բաներով` մարշրուտներով, բաներով պատրաստ լինես:
ԱՎ- Հը: Մենք բանը, ամսի 10-ին ցույց ենք կազմակերպել` հակասահմանադրական, նոր սահմանադրության, բայց դե, ասենք, սրա հետ կապ չունի: Այսինքն` ավելի շատ, ոչ թե ես եմ կազմակերպել, այլ ես օգնում եմ մի քանի նախաձեռնությունների, որպեսզի էդ ցույցն ամսի 10-ին խաղաղ ցույց լինի էդ բանում` Ազատության հրապարակում, որ ժողովուրդը հավաքվի ու ասենք , ասի «Ոչ», տեղեկացվի ժողովրդին, որ Սահմանադրությունը չյոտկի ինքը չի: Բայց ասենք, Ազատության հրապարակումա լինելու ա: Ընենց ենք անելու, որ բառից բուն իմաստով բախում չլինի` լրիվ ցույցը լինի օրինական:
ՎՇ- Դաժան բան եմ ասում, բայց լսի: Ես ոչ մի բանի առաջ կանգնող չեմ` ոչ մի /շեշտում է/, էս երկիրը / չ. շ. /:
…
ՎՇ- էս երկիրը փրկելու, ժողովրդին փրկելու և այլն: Ինքնաթիռը թռնում է ու ընկնում է/ կամաց է ասում/, թող մեջը մի 50 հոգի էլ մարդ լինի, ընկնում է:
…
ՎՇ- Ինքնաթիռը թռնում է և ընկնում:
ԱՎ-Հա:
…
ՎՇ- Հա, վերջացավ: Հիսուն տարի ման են գալու, թե ո՞նց եղավ, ի՞նչ եղավ, հիսուն տարի:
ԱՎ- Կարա՞նք իմանանք` ո՞ր օրնա թռնելու:
ԱՎ- Պիտի իմանանք: Բա, ինֆորմացիան, բա, ամենագլխավոր խնդիրը հիմա մշտական ինֆորմացիային ճշգրիտ տիրապետելն է` ու՞ր է գնալու, ընդեղ գնում է, նախնական ասում են, բայց պիտի մարդ ունենալ էնտեղ, որը մշտական /չ.շ./:
ԱՎ- /Ընդհ/ Ի՞նչ մարդ:
ՎՇ- Հա, պիտի ինքն ասի, որ պատրաստվում ենք այսօր գնալ, կամ էն ինչ օրը թռնում է էս ինչ տեղը:
ԱՎ- Կարող է հերթափոխություն է լինում, միշտ չի, որ իրանց տեղեկացնում են:
ՎՇ- Ուրեմն, ամենաբան տարբերակը, Շեվարնադձեի հինգ անգամ փորձեցին, Ալիևի վրա բազմաթիվ անգամ, որովհետև բոլորն էլ հասկանում են, որ ամենաբան տարբերակը` հանգիստ, հետագայում, որ հետք չմնա, դա է, բայց պիտի մտածել, իսկ էստեղ լեռնային երկիր է, ոնց էլ լինի ինքն էդ հասանելի բանի վրա է /հազում է/: Մտածել է պետք, լուրջ մտածել, չեմ ուզում, որ դու ինքդ քեզ պադստավկա անես: Ինքդ քեզ ներկայացնես` որպես վրիժառու, հերոս, մոռացի դա:
ԱՎ- Ես չեմ էլ երևալու, վաբշե:
ՎՇ- Մոռացի:
ԱՎ- Ես չեմ երևալու, բացի դրանից տղաներն էլ չեն երևալու:
…
ՎՇ- Հա: Էդ ժամանակ բան կանենք` կկազմակերպենք: Իսկ հիմա նայի, սաղ բաներին, ուրեմն, ասում էիր` Ավիացիոն պոլկում մարդ ունես, ռեալ է՞ դա, թե՞ չէ:
ԱՎ- Հա, ո՞նց չէ:
ՎՇ- Ուրեմն, ինքը կիմանա:
ԱՎ-Վայեննի Ավիացիայում:
ՎՇ-Ուրեմն, ինքը կիմանա, որովհետև թռիչքի և վայրէջքի ժամանակ իրենք ուղեկցում են: Հասկացա՞ր: Էսօր պիտի զանգեն, ասեն` պատրաստվեք, վաղը որ ուղեկցելու: Զանգեն, պիտի ասեն` պատրաստվեք դիմավորելու, երկու հատ անպայման պիտի թռնեն ու իրան ուղեկցեն:
…
ՎՇ-Հիմա նույնը, ինչ, որ ասենք, թե դրսում է. գնացել է, եսիմ ի՞նչ, ավարիա եղավ, ավարիա` մեքենա դուրս եկավ դեմը, ավարիա:
…
ԱՎ-…Ես տարբերակները կընտրեմ, իրար հետ մի հատ կնստենք էդ տարբերակները կնայենք` ո՞րն ա ավելի հավանական, ավելի ճիշտ էդ տարբերակները ու դրա հիման վրա արդեն կաշխատենք:
…
ԱՎ-Ասենք` տես` քո ասածի համար տարբերակներ կա, կամ Մհերի բանը, կարա կնստի, կարա ինքնաթիռով ընկնի, կարա օրինակ` Գորիս գնալուց մեքենաներով ընկնի օրինակի համար, կարա ուղղաթիռով ընկնի, չէ՞, ասենք:
ՎՇ-Հա:
…
ԱՎ-…Վահան ջան, կտենանք` ո՞ր տարբերակն ա ավելի լավն էս անասուններին մաքրելու: Ի՞նչ ասիր:
ՎՇ-Պիտի ամենահեշտը` համեմատաբար և ապահովն ընտրել:
…
ԱՎ-Իմ տղաները, ոչ մեկ չգիտի էս, ինչ, որ խոսում ենք:
ՎՇ-Չէ, չէ, հետագայում, դրանք պիտի չերևան:
ԱՎ-Իրանք բոլորը մասկեքով են լինելու, բոլորը` բառից բուն իմաստով: Մասկաներով են լինելու բոլորը: Բոլորի հետ էդ ամեն ինչը սաղ կազմակերպված ա:
ՎՇ-Եթե հանկարծ մեկն ընկավ իրանց ձեռը /չ. շ./:
ԱՎ-/ընդհ./ Չի ընկնի ոչ մեկը, քեզ խոսք եմ տալիս:
ՎՇ-Ուրեմն` դատ է լինելու, և դրա դեմ ոչինչ չես կարա ասես:
…
ԱՎ-Հը, կարելի ա, ինչի՞ չէ: Վսյո, ուրեմն` լավ, պայմանավորվեցինք, Վահան ջան: Դու զբաղվում ես Սեյրանով, որ Սեյրանի հետ էդ հանդիպումը լինի, էդ, որ ինչ-որ ասեցիր, շատ լավ բան ասեցիր, որ ինքն էդ ձև չի սիրում Սերժին-մերժին:
…
ԱՎ-Լավ, ուրեմն, ցավդ տանեմ, էլ քեզանից երկար ժամանակ չխլենք, ես սպասեմ /չ. շ./, ես մոտավոր արդեն ընենց չի, էլի, որ ես քո հետ ամեն անգամ խոսում եմ, առաջին հերթին` գիտեմ, որ դու մերն ես, մեր հետ ես, ես էդպես եմ, ասենք, մտածում:
ՎՇ-Ես Հայաստանի հետ եմ:
ԱՎ-Տո, ես գիտեմ, մենք էլ ենք Հասատանի հետ:
ՎՇ-Այո, դրա համար էլ մենք միասին ենք:
ԱՎ-Համենայն դեպս, էս գործողության մեջ մենք էս ամեն ինչի մեջ իրար հետ ենք:
ՎՇ-Մենք հասկացել ենք և ընդունել ենք, որ միակ էֆեկտիվ ճանապարհը դա է:
ԱՎ-Էտի շատ կարևոր ա: Շատ կարևոր ա, որ ես գիտեմ, ասենք, 100 տոկոս, որ դու, 100 տոկոս մեր հետ ես:
ՎՇ-Իհարկե…»:
Ներկայցված խոսակցությունն, իրականում, Վ.Շիրխանյանի կողմից հերքվել է այնքանով, որքանով նա պնդել է, որ դա մոնտաժված է, տեղ-տեղ իր խոսքերն ու արտահայտությունները չեն: Այդուամենայնիվ, վերջինս ու նրա պաշտպանը երբևէ չեն միջնորդել, որպեսզի նշված հանգամանքները պարզելու համար նշանակվի համապատասխան փորձաքննություն, հետևաբար, դատարանը կասկածի տակ չդնելով ձայնագրության իսկությունը, հիմնավոր չի համարում վերջինիս այն պնդումները, որ այն մոնտաժված է կամ ձայնն իրենը չէ: Հիմք ընդունելով բուն խոսակցության բնույթն ու դրանում արտահայտված մտքերը և դրանք դիտարկելով վերը նշված նախադեպային որոշման լույսի ներքո, դատարանն ընդգծում է, որ ձայնագրությունը հետապնդել է իրավաչափ նպատակ, քանի որ դրանում արտահայտված մտքերից մեծ մասը վկայել են երկրում բռնի իշխանափոխության, պետական բարձրաստիճան պաշտոնյաների սպանությունը նախաձեռնելու, դրա ձևերի ու հնարավոր հետևանքների մասին: Չի բացառվում, որ ձայնագրողն այն իրականացրել է իր հետագա անվտանգությունն ապահովելու ու մասնակցությունը բացառող փաստեր ներկայացնելու նպատակով:
Այս համատեքստում արդեն, քննարկման առարկա դարձնելով Վ.Շիրխանյանին մեղսագրված հանցանքների հիմնավորվածության հարցը, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Դատարանում հերքելով Վ.Շիրխանյանի առնչությունն իրեն մեղսագրված արարքների հետ, Ա.Վարդանյանը նախաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝ «...Ըստ Շիրխանյանի, միակ ելքը կայանում էր գործող իշխանությանը վերացնելու մեջ, մասնավորապես` ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանին: Վահան Շիրխանյանը հայտնել է նաև, որ անձամբ կարող է կազմակերպել հեղաշրջումը, սակայն չունի անհրաժեշտ գումարը, որը կազմում է 500.000 ԱՄՆ դոլար: Շիրխանյանն ավելացրել է նաև, որ հեղաշրջումն իրականացնելուց հետո Արթուրն ու իր համախոհները չպետք է երևան և իրենց ի հայտ բերեն, իսկ երբ լինի իշխանափոխություն, և նա իր աջակիցների հետ գա իշխանության, ապա նրանք կմտածեն իրենց մասին: Ինքը չի համաձայնել Վահան Շիրխանյանի հետ և բանավեճի ընթացքում հայտնել է, որ ի սկզբանե մարդկանց վերացման ճանապարհով գնալն անընդունելի է: Իր չհամաձայնելը Շիրխանյանին դուր չի եկել: Վարդապետ Անտոնը նույնպես միակարծիք է եղել իր հետ` հեղաշրջման եղանակը թողնելով իր հայեցողությանը: Լիլիթը չի միջամտել այդ զրույցին: Շիրխանյանի հետ հանդիպումից հետո հայտնել է Վարդապետ Անտոնին, որ չի վստահում Վահան Շիրխանյանին և կարծում է, որ նա ուզում է իրենց օգտագործել սեփական շահերի համար, և Անտոնը համաձայնել է իր հետ...»: Իր հետագա ցուցմունքներում սակայն, Վարդանյանը հայտնել է, որ «... ՀՀ պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանի հետ առհասարակ որևէ շփում չի ունեցել, հեղաշրջմանը նրա օժանդակության մասին անձամբ նրանից որևէ երաշխիք չի ստացել, սակայն նրա անունից իրեն այդպիսի երաշխիքներ տվել է Վահան Շիրխանյանը: Թե իրականում Սեյրան Օհանյանն այդ կապակցությամբ Վահան Շիրխանյանի հետ ինչ-որ պայմանավորվածություններ ունեցել է, թե` ոչ, չգիտի: Հեղաշրջմանը չխանգարելու Սեյրան Օհանյանի պատրաստակամության մասին ինքն իմացել է միայն Վահանի խոսքերից, որոնց ճշտության վրա կասկածել է».. Քանի որ ինքը ցանկացել է հանդիպել Սեյրան Օհանյանի հետ, և այդ հարցում այլևս հույսեր չի կապել Վահան Շիրխանյանի հետ, ուստի խնդրել է Գևորգին, որ նա լուսանկարահանի ՀՀ պաշտպանության նախարարի տունը: ... Ըստ Վահան Շիրխանյանի, հեղաշրջման ընթացքում նա պետք է հետ պահեր ՀՀ պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանին և ՀՀ բանակը իրենց դեմ գործողություններ ձեռնարկելուց: Շիրխանյանը երաշխավորել է, որ կարող է լուծել այդ հարցը, և հավատացրել է, որ նույնիսկ վերացականորեն խոսել է այդ մասին Սեյրան Օհանյանի հետ, ու որ վերջինս չի միջամտի իրենց գործին: Ամեն դեպքում, ինքը Շիրխանյանին երբեք չի վստահել և կասկածամիտ է եղել նրա յուրաքանչյուր խոսքի ու արարքի նկատմամբ` կարծելով, որ նա պարզապես ուզում է իրենց օգտագործել անձնական շահի համար...»: Իր հերթին Ա.Թոթոնջյանն այս առումով ցուցմունք է տվել, որ՝ «..Խոսելով իշխանափոխության մասին՝ Վ. Շիրխանյանն ասել է, որ որպես ՀՀ նախագահ՝ ինքը տեսնում է Սեյրան Օհանյանին։ Հաջորդ անգամ հանդիպել են Գյումրիում, որին ներկա են եղել նաև Արթուր Վարդանյանը և Լիլիթ Թորոսյանը։ Շատ մակերեսային խոսել են իշխանափոխությունից, Արթուրն ասել է, որ ինքը չի վստահում Վահան Շիրխանյանին։ Այնուհետեև հանդիպել են Շիրխանյանի տանը, որը գտնվում է Պռոշյան փողոցում։ Հանդիպմանը ներկա են եղել ինքը, Լիլիթը, Արթուրը և Վահան Շիրխանյանը։ Այնտեղ ավելի պարզ է խոսվել իշխանափոխությունից և Շիրխանյանն ասել է, որ եթե միայն ՀՀ նախագահը վերացվի, ամբողջ իշխանությունը կփոխվի։ Արթուրը կարծիք է հայտնել, որ պետք է մեծ թվով անձինք մասնակցեն հեղաշրջմանը, բայց Շիրխանյանը ասել է, որ կարիք չկա, միայն երկու կամ երեք հոգին կարող են գործը կատարել՝ սեպտեմբերի 21-ի տոնական միջոցառումների ժամանակ։ Շիրխանյանը հայտնել է, որ կարող է այդ մարդկանց ներս տանել այնտեղ, որտեղ պետք է գտնվեր ՀՀ նախագահը։ Կոնկրետ որևէ պայմանավորվածություն չի եղել իրենց ու Շիրխանյանի միջև։ Արթուրը դուրս գալուց հետո ասել է, որ Շիրխանյանն իրենց կսպանի՝ իբրև ահաբեկիչներ և իշխանությունը կփոխանցի Օհանյանին։ Արթուրը Շիրխանյանի հետ խոսակցության ժամանակ ընդունել է նրա առաջարկությունը՝ ցույց տալով իբր համակարծիք է, սակայն իրեն ասել է, որ իրենք այդքան հիմար չեն, որ շարժվեն Շիրխանյանի ծրագրով և հիշեցրել է, որ ինքը առաջին վայրկյանից, դեռևս Գյումրիում կայացած հանդիպման ժամանակ, չէր վստահել Շիրխանյանին»։ Հիշյալ ցուցմունքները, անհերքելիորեն վկայում են այն մասին, որ Ա.Վարդանյանը, չի վստահել Վ.Շիրխանյանին, որի պայմաններում նա չէր կարող իր բոլոր պլանների մասին պատմել նրան: Դատարանում հետազոտված և ոչ մի ապացույցով չհիմնավորվեց, որ Վ.Շիրխանյանը համաձայնել ու ներգրավվել է Ա.Վարդանյանի կողմից ստեղծած հանցավոր համագործակցությունը և որևէ կերպ առնչություն է ունեցել նրա կողմից զենք ձեռք բերելուն, առավել ևս կազմակերպված խմբի կողմից այն պահելուն: Նման ապացույց գործում առկա չէ: Խմբի անդամների մեծ մասը, բացառությամբ մեկ երկու հոգու, Վ.Շիրխանյանին առհասարակ չեն ճանաչել, նրա հետ երբևէ շփում չեն ունեցել: Այն անձինք, ովքեր պատկերացում են ունեցել, որ Վ.Շիրխանյանի մասին, տեղյակ են եղել, որ Ա.Վարդանյանը հանդիպել է նրա հետ և ունի պայմանավորվածություն, որ զինված հեղաշրջման պարագայում, Ս.Օհանյանը կօգնի իրենց: Մինչդեռ, հիշյալ հանգամանքի մասին այդ անձինք լսել են միայն Ա.Վարդանյանից: Դատարանում հետազոտված ձայնագրությունը վկայում է այն մասին, որ Վ.Շիրխանյան իր խորհուրդներով, մտքերի փոխանակությամբ օժանդակել է Ա.Վարդանյանին իրականացնելու այլ գործողություններ, քան նա պլանավորել էր: Այսպես. Շիրխանյանը դեմ է արտահայտվել մեծ աղմուկով, շենքեր շինություններ զավթելով իշխանափոխության դեմ, խորհուրդ տալով այդ ամենն անել անաղմուկ՝ օրինակ մի հարմար տեղում հանրապետության նախագահի սպանությունը կազմակերպելով՝ թեկուզև նրա օդանավը կամ ուղղաթիռը խոցելու եղանակով: Չի խորշել նաև այն մտքից, որ այդ գործողության ժամանակ, կարող էին զոհ գնալ մոտ 50 հոգի: Այլ կերպ ասած՝ Վ.Շիրխանյանի կողմից Ա.Վարդանյանին ցուցաբերվել է օժանդակության՝ քրեական իրավունքում հայտնի ինտելեկտուալ տարբերակը, որի պայմաններում անձը մեկ այլ անձի՝ հանցանքը կատարողին ներշնչում է վստահություն է, ամրապնդում այն՝ թեկուզև որոշակի խոստումներ տալով: Սույն դեպքում, Վ.Շիրխանյանը քաջալերել է Ա.Վարդանյանին, որ ինքը խոսել է ՊՆ Սեյրան Օհանյանի հետ և նա պատրաստակամություն է հայտնել օժանդակել իրեն, այն դեպքում, երբ ինքը կհաջողի: Այդ դեպքում նա զորք չի մտցնի քաղաք, քանի որ ինքը ևս դեմ է օրվա իշխանություններին: Այսինքն, իր խորհուրդներով ու օգնելու պատրաստակամությամբ Շիրխանյանը ամրապնդել է Ա.Վարդանյանի վճռականությունը՝ որևէ կերպ իշխանության վերնախավից՝ բռնության միջոցով ազատվելու առումով:
Համաձայն 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ին դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի.
«Հանցագործության նախապատրաստություն է համարվում ուղղակի դիտավորությամբ հանցանք կատարելու համար միջոցներ կամ գործիքներ ձեռք բերելը կամ հարմարեցնելը, ինչպես նաև դիտավորությամբ այլ պայմաններ ստեղծելը, եթե հանցագործությունն ավարտին չի հասցվել այդ անձի կամքից անկախ հանգամանքներով»:
Համաձայն 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ին դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածի.
«…5. Օժանդակող է համարվում այն անձը, ով հանցագործությանն օժանդակել է խորհուրդներով, ցուցումներով, տեղեկատվություն կամ միջոցներ, գործիքներ տրամադրելով կամ խոչընդոտները վերացնելով, ինչպես նաև այն անձը, ով նախապես խոստացել է պարտակել հանցագործին, հանցագործության միջոցները կամ գործիքները, հանցագործության հետքերը կամ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, ինչպես նաև այն անձը, ով նախապես խոստացել է ձեռք բերել կամ իրացնել այդպիսի առարկաները»:
Օժանդակողի դերը հանցագործությունների մեծ մասում ավելի պասիվ է, քան մյուս հանցակիցներինը: Օրենքը սպառիչ թվարկել է այն եղանակները և միջոցները, որոնցով օժանդակողը մասնակցում է հանցագործությանը: Օրենքում չնշված այլ եղանակներով կամ միջոցներով օժանդակությունը բացառվում է:
Քրեական իրավունքի տեսության մեջ օժանդակությունն ընդունված է բաժանել երկու տեսակի.
1) ինտելեկտուալ (գիտակցական),
2) ֆիզիկական:
Ինտելեկտուալ օժանդակությունը դրսևորվում է խորհուրդներ, ցուցումներ կամ տեղեկատվություն տալով, ինչպես նաև` հանցագործին, հանցագործության միջոցներն ու գործիքները, հանցագործության հետքերը կամ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները պարտակելու, այդպիսի առարկաները ձեռք բերելու կամ իրացնելու խոստումով:

Խորհուրդներով օժանդակողը կատարողի մոտ առաջացնում է վճռականություն` հանցանքն ավելի հաջող կատարելու համար: Այս առումով օժանդակողը խուրհուրդ է տալիս ինչպես նախապատրաստվել հանցագործությանը, ինչ միջոց կամ գործիք ընտրել, հանցանքն օրվա որ ժամին կատարել և այլն: Խորհուրդը կարող է վերաբերել ինչպես ամբողջ հանցագործությանը, այնպես էլ նրա առանձին հատկանիշներին (կատարման եղանակին, ժամանակին, հետքերը թաքցնելուն, գործիքին և այլն):
Ցուցումներ տալն ըստ էության նման է խորհուրդներ տալուն, սակայն եթե խորհուրդ տալու նախաձեռնողը, որպես կանոն, կատարողն է, ապա ցուցումներ տալու նախաձեռնողը կարող է լինել օժանդակողը:
Ցուցում տալը, որպես կանոն, վերաբերում է հանցագործության կոնկրետ հատկանիշին և պարտադիր է կատարողի համար, իսկ խորհուրդը կարող է ընդունվել, կամ` ոչ:
Տեղեկատվություն տրամադրելը օժանդակության նոր ձև է և ավելի պասիվ ձև, քան խորհուրդ կամ ցուցում տալը: Այն արտահայտվում է տուժողի գույքի գտնվելու, դրա պահպանության և հանցագործության հետ կապված այլ տվյալների վերաբերյալ տեղեկություններ հաղորդելու մեջ:
Խորհուրդը, ցուցումը կամ տեղեկատվությունը կարող են տրվել ինչպես բանավոր, այնպես էլ գրավոր կամ կապի միջոցներով:
Այսպիսով, վերլուծելով ապացույցների ամբողջությունը դատարանն արձանագրում է, որ Վ.Շիրխանյանի արարքում առկա է միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասի՝ իշխանությունը յուրացնելուն օժանդակելու հանցակազմը, որն արտահայտվել է Ա.Վարդանյանի կողմից այդ գործողության կատարման առումով ինտելեկտուալ օժանդակություն ցուցաբերելով՝ քաջալերելով նրան և ավելի հաստատակամ դարձնելով նրա վճռականությունը: Նման եզրահանգման գալիս, դատարանը հիմք է ընդունում քրեական գործի նախաքննության և դատական քննության ընթացքում ձեռք բերված և ուսումնասիրված ապացույւցները, որոնց զանգվածում չկա գեթ մեկը, որը կվկայեր այն մասին, որ Վահան Շիրխանյանը համաձայնություն է տվել ընդգրկվել, ավելին իր փաստացի գործողություններով ընդգրկվել է Արթուր Վարդանյանի կողմից ստեղծված հանցավոր համագործակցությանը: Վահան Շիրխանյանի և Արթուր Վարդանյանի խոսակցության մեջ, որը հայտնաբերվել է Լ.Թորոսյանի համակարգչում, Շիրխանյանը քննարկում է երկրում ստեղծված քաղաքական իրավիճակը, տեղեկանում Ա.Վարդանյանի պլաններից, որի ժամանակ ճշտում, թե արդյո՞ք ունի վստահելի և բավականաչափ մարդիկ և զենք ու հատուկ միջոցներ՝ ծրագրավորածն իրականացնելու մասին: Նշվածն անհերքելիորեն վկայում է այն մասին, որ Վ.Շիրխանյանն առհասարակ գաղափար չի ունեցել Վարդանյանի խմբի և դրա զինված լինելու մասին, հակառակ պարագայում նման հարցադրումներ չէր անի: Ավելին, նույն խոսակցության մեջ Շիրխանյանը մի քանի անգամ Վարդանյանին հորդորում է ծրագրավորածն իրականացնել փոքր խմբով՝ անաղմուկ, տալով որոշակի ուղղություններ, թե ինչ կերպ կարելի է «ազատվել» օրվա իշխանություններից: Ընդհանրացնելով վերը շարադրվածը, դատարանն արձանագրում է, որ հավասարը հավասարի պես խոսող Վ.Շիրխանյանը ոչ միայն չի հանդիսացել Ա.Վարդանյանի ստեղծած հանցավոր համագործակցության մաս, այլ վերջինս է խնդրել նրան օժանդակել իրեն՝ Ս.Օհանյանի կողմից որոշակի երաշխիքներ ստանալու առումով՝ ծրագրավորածն իրագործելուց հետո, նրա աջակցությունն ունենալու համար: Ի վերջո՝ Ա.Վարդանյանը, իր տարբեր զրույցներում հայտնել է, որ չի վստահում Վ.Շիրխանյանին և կարծում է, որ նա ուզում է օգտագործել իրեն՝ հետագայում իշխանության գալու համար, ինչից ելնելով էլ հանձնարարել է անընդհատ հետևել Շիրխանյանին, ինպես նաև Լ.Թորոսյանի միջոցով՝ իրականացրել է իրենց խոսակցության ձայնագրությունը:
Ամփոփելով վերոգրյալը, դատարանն արձանագրում է, որ Վ.Շիրխանյանը տեղյակ չի եղել Ա.Վարդանյանի կողմից ստեղծված հանցավոր համագործակցության մասին, դրանում ընդգրկված չի եղել, այդ համագործակցությանն անդամագրված անձանց հետո նախնական համաձայնությամբ զենք չի պահել, այլ Ա.Վարդանյանից տեղեկացված լինելով նրա կողմից նախապատրաստության փուլում գտնվող՝ իշխանությունը բռնի ուժով՝ զենքի գործադրմամբ յուրացնելու ծրագրերի և նպատակների մասին, տվել է խորհուրդներ, ցուցաբերել ինտելեկտուալ օժանդակություն՝ վերջինիս մոտ առաջացնելով վճռականություն առ այն, որ ծրագրավորածը հաջողությամբ իրագործելու դեպքում կհամոզի Ս.Օհանյանին, որ զորքը Երևան քաղաք չմտցնի և չխոչընդոտի Վարդանյանի՝ ծրագրերն ավարտին հասցնելուն:
Ուստի, ելնելով գործի փաստական հանգամանքներից և վերոգրյալ ապացույցների բավարար ամբողջությունից դատարանը հաստատված է համարում այն, որ՝
Արթուր Վալերիկի Վարդանյանը՝ 2015 թվականի ապրիլից գտնվելով Հայաստանի Հանրապետության տարածքում, ստեղծել ու ղեկավարել է ՀՀ քաղաքացիներից կազմված հանցավոր համագործակցություն, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսինքն` Արթուր Վալերիկի Վարդանյանը կատարել է հանրության համար վտանգավոր արարք` նախատեսված 18.04.2003թ-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանը` 2015 թվականի ապրիլից անձնապես ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վարդանյանի հետ, մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված ու ղեկավարած հանցավոր համագործակցությանը՝ ֆինանսավորելով այն, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսինքն` Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանը կատարել է հանրության համար վտանգավոր արարք` նախատեսված 18.04.2003թ-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանը` դեռևս 2014 թվականից համացանցի սոցիալական կայքերով ծանոթ լինելով Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, վերջինիս Երևան ժամանելուց հետո, հանդիպել են միմյանց ու նրա առաջարկությամբ 2015 թվականի մայիսից մասնակցել է ստեղծված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսինքն` Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանը կատարել է հանրության համար վտանգավոր արարք` նախատեսված 18.04.2003թ-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանը` Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանի միջոցով ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված ու ղեկավարված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսինքն` Վաղինակ Վոլոդյայի Ստեփանյանը կատարել է հանրության համար վտանգավոր արարք` նախատեսված 18.04.2003թ-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Արթուր Զորիկի Եղիազարյանը` Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանի միջոցով ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված ու ղեկավարված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսինքն` Արթուր Զորիկի Եղիազարյանը կատարել է հանրության համար վտանգավոր արարք` նախատեսված 18.04.2003թ-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Վահագն Սամվելի Սալնազարյանը` ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված ու ղեկավարված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսինքն` Վահագն Սամվելի Սալնազարյանը կատարել է հանրության համար վտանգավոր արարք` նախատեսված 18.04.2003թ-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Արման Արսենի Հայրապետյանը` Արթուր Զորիկի Եղիազարյանի միջոցով ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված ու ղեկավարված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսինքն` Արման Արսենի Հայրապետյանը կատարել է հանրության համար վտանգավոր արարք` նախատեսված 18.04.2003թ-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանը` Երևանում ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված ու ղեկավարված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսինքն` Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանը կատարել է հանրության համար վտանգավոր արարք` նախատեսված 18.04.2003թ-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Արա Լեռնիկի Պողոսյանը` դեռևս 2014 թվականից համացանցի սոցիալական կայքերով ծանոթ լինելով Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, վերջինիս Երևան ժամանելուց հետո, հանդիպել են միմյանց ու նրա առաջարկությամբ 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է ստեղծված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսինքն` Արա Լեռնիկի Պողոսյանը կատարել է հանրության համար վտանգավոր արարք` նախատեսված 18.04.2003թ-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանը` Արա Լեռնիկի Պողոսյանի միջոցով ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված և ղեկավարված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսինքն` Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանը կատարել է հանրության համար վտանգավոր արարք` նախատեսված 18.04.2003թ-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանը` Գյումրու կաթոլիկե եկեղեցու քահանա Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի միջոցով ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված և ղեկավարված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսինքն` Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանը կատարել է հանրության համար վտանգավոր արարք` նախատեսված 18.04.2003թ-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Արկադի Հակոբի Մարդոյանը` ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված և ղեկավարված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսինքն` Արկադի Հակոբի Մարդոյանը կատարել է հանրության համար վտանգավոր արարք` նախատեսված 18.04.2003թ-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Ասյա Մարտունի Մկրտչյանը` Սրբուհի Վարդանի Այվազյանի միջոցով ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված ու ղեկավարված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսինքն` Ասյա Մարտունի Մկրտչյանը կատարել է հանրության համար վտանգավոր արարք` նախատեսված 18.04.2003թ-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Մարինե Մարտունի Կաթանյանը` Սրբուհի Վարդանի Այվազյանի միջոցով ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված ու ղեկավարված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսինքն` Մարինե Մարտունի Կաթանյանը կատարել է հանրության համար վտանգավոր արարք` նախատեսված 18.04.2003թ-ին և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Նելլի Սլավիկի Մինասյանը` Արա Լեռնիկի Պողոսյանի և Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին միջոցով ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, 2015 թվականի մայիսից հետո մասնակցել է վերջինիս կողմից ստեղծված և ղեկավարված հանցավոր համագործակցությանը, կազմակերպված խմբի կազմում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել, պահել, փոխադրել և կրել մեծ քանակությամբ զենք, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր, պայթուցիկ սարքեր՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը յուրացնել, այսինքն՝ զավթել՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսինքն` Նելլի Սլավիկի Մինասյանը կատարել է հանրության համար վտանգավոր արարք` նախատեսված 18.04.2003թ-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Վահան Գրիգորի Շիրխանյանը` իր խորհուրդներով, ցուցումներով և հետագայում առաջացող հնարավոր արգելքները վերացնելու խոստմամբ օժանդակել է Ա.Վարդանյանին՝ յուրացնել Հայաստանի Հանրապետությունում իշխանությունը, այսինքն՝ զավթել այն՝ բռնություն գործադրելու կամ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով, ինչը ավարտին չի հասցվել Ա.Վարդանյանի կամքից անկախ հանգամանքներով, քանի որ հանցավոր համագործակցության մեջ ներգրավված անձինք բացահայտվել ու 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին վնասազերծվել են Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։
Այսինքն` Վահան Գրիգորի Շիրխանյանը կատարել է հանրության համար վտանգավոր արարք` նախատեսված 18.04.2003թ-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանը` 2015 թվականի մայիսից հետո անձնապես ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, վերջինիս Եղվարդի իր տանն անձամբ իրացրել է ապօրինի կերպով ձեռք բերված և պահվող՝ 1981թ. արտադրության 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74» տեսակի 1490458 համարով հրազեն հանդիսացող ինքնաձիգ և «ԻԺ-25» մոդելի 12մմ տրամաչափի ջնջված համարով երկփողանի որսորդական ողորկափող հրացան:
Այսինքն` Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանը կատարել է հանրության համար վտանգավոր արարք` նախատեսված 18.04.2003թ-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանը` 2015 թվականի մայիսից հետո, Արթուր Վարդանյանին է իրացրել ապօրինի կերպով ձեռք բերված և պահվող՝ 1950թ. արտադրության 7,62 մմ տրամաչափի «ՏՏ» տեսակի BA 2410 համարի հրազեն հանդիսացող ատրճանակ՝ լիցքավորված փամփուշտներով, 1969թ. արտադրության 7,62մմ տրամաչափի «ԱԿՄ» տեսակի 1969 АН 219 համարի կոոռոզիապատ վիճակում գտնվող հրազեն չհանդիսացող ինքնաձիգ և 5,45մմ տրամաչափի «ԱԿ-74Ն» տեսակի կոոռոզիապատ վիճակում գտնվող հրազեն չհանդիսացող ինքնաձիգ:
Այսինքն` Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանը կատարել է հանրության համար վտանգավոր արարք` նախատեսված 18.04.2003թ-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանը` 2015 թվականի մայիսից հետո, Արթուր Վարդանյանին է իրացրել ապօրինի կերպով ձեռք բերված և պահվող՝ 1987թ. գործարանային արտադրության, փշրտող պայթուցիկ նյութ հանդիսացող 400 գրամանոց տրոտիլային պայթաղյուսներ, 2 հատ խորանարդաձև գործարանային արտադրության, փշրտող պայթուցիկ նյութ հանդիսացող տրոտիլային պայթաղյուսներ, մեկ հատը ջարդված բեկորի տեսքով, մեկը՝ 200 գրամ, իսկ մյուսը՝ 161 գրամ, 2 հատ ռազմամթերք հանդիսացող էլեկտրական ճայթիչներ «նժկ» և «նժ-8-ն» տեսակի, «ԻԺ-12» մոդելի 12մմ տրամաչափի «H 21037» համարի երկփողանի ողորկափող հրազեն հանդիսացող հրացան, 1981թ. գործարանային արտադրության «МОН-50» տեսակի հակահետևակային ական, 1987թ. գործարանային արտադրության 400 գրամանոց տրոտիլային պայթաղյուս՝ զարթուցիչի և մարտկոցի հետ միասին։
Այսինքն` Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանը կատարել է հանրության համար վտանգավոր արարք` նախատեսված 18.04.2003թ-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանը` Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանի միջոցով ծանոթանալով Իսպանիայից ժամանած Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի հետ, 2015 թվականի մայիսից հետո վերջինիս է իրացրել ապօրինի կերպով ձեռք բերված և պահվող՝ ռազմամթերք հանդիսացող 1 հատ «ՌՊԳ-22» տեսակի հակատանկային նռնականետ:
Այսինքն` Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանը կատարել է հանրության համար վտանգավոր արարք` նախատեսված 18.04.2003թ-ին ընդունված 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 253-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն`
«1. Հանցավոր համագործակցություն ստեղծելը կամ հանցավոր համագործակցություն ղեկավարելը`
պատժվում է ազատազրկմամբ` ութից տասներկու տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:
2. Հանցավոր համագործակցությանը մասնակցելը`
պատժվում է ազատազրկմամբ` վեցից տասը տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա»:
2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված և 2022 թվականի հուլիսի 01-ին ուժի մեջ մտած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 318-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցավոր կազմակերպություն ստեղծելը կամ ղեկավարելը՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ ութից տասներկու տարի ժամկետով...»:

2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված և 2022 թվականի հուլիսի 01-ին ուժի մեջ մտած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի համաձայն`
«Հանցավոր կազմակերպությանը մասնակցելը՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից ութ տարի ժամկետով...»:
Համաձայն 2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի.
«...2. Արարքի հանցավորությունը լրիվ կամ մասնակիորեն վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող օրենսդրությունն ունի հետադարձ ուժ: Նշված դեպքում այն տարածվում է մինչև դրա ուժի մեջ մտնելը հանցանք կամ քրեական օրենսդրությամբ նախատեսված արարք կատարած այն անձանց վրա, որոնց վերաբերյալ դեռևս առկա չէ օրինական ուժի մեջ մտած եզրափակիչ դատավարական ակտ...»:
Սույն դեպքում, համապարփակ վերլուծության ենթարկելով 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածը և 2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված և 2022 թվականի հուլիսի 01-ին ուժի մեջ մտած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 318-րդ հոդվածը և համեմատելով վերը նշված հոդվածների 1-ին մասերով նախատեսված արարքները` ակնհայտ է, որ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված` ՀՀ քրեական օրեսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը համապատասխանում է 2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված և 2022 թվականի հուլիսի 01-ին ուժի մեջ մտած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 318-րդ հոդված 1-ին մասին, և, նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Արթուր Վալերիկի Վարդանյանին մեղսագրված ՀՀ քրեական օրեսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 318-րդ հոդված 1-ին մասին համապատասխանեցնելու արդյունքում բարելավվում է վերջինիս վիճակը, քանի որ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 318-րդ հոդված 1-ին մասով գույքի բռնագրավում նախատեսված չէ, ուստի դատարանը գտնում է, որ անհրաժեշտ է 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված` ՀՀ քրեական օրեսգրքի 223-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը համապատասխանեցնել 2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված և 2022 թվականի հուլիսի 01-ին ուժի մեջ մտած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 318-րդ հոդված 1-ին մասին:
Նույնը նաև վերաբերելի է 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասը՝ 2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված և 2022 թվականի հուլիսի 01-ին ուժի մեջ մտած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասին համապատասխանեցնելու հանգամանքին, քանի որ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով գույքի բռնագրվաում նախատեսված չէ, ինչպես նաև պատժաչափն ավելի մեղմ է, քան նախկին օրենսգրքում նախատեսվածը, հետևաբար, համապատասխանեցման արդյունքում բարելավվում են այդ հոդվածով մեղավոր ճանաչված անձանց վիճակը՝ պատժի նշանակման համաչափության տեսանկյունից:
Գործի դատական վիճաբանությունների փուլում ամբաստանյալներ Արթուր Վարդանյանի, Անտոն Թոթոնջյանի, Ավետիս Բարեյանի, Վաղինակ Սետփանյանի, Արթուր Եղիազարյանի, Արման Հայրապետյանի, Արա Պողոսյանի, Տիգրան Բոյաջյանի, Գևորգ Ջնդոյանի, Արկադի Մարդոյանի, Վահագն Սալնազարյանի, Մարինե Կաթանյանի, Ասյա Մկրտչյանի և Նելլի Մինասյանի պաշտպանները, հերքելով իրենց պաշտպանյալների մասնակցությունը մեղսագրված հանցագործությանը, այդուամենայիվ, խնդրել են նրանց մեղավոր ճանաչելու դեպքում՝ քննարկել նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցը: Անդրադառնալով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը նշված ամբաստանյալների կողմից փաստացի կրելու և դրա համատեքստում՝ փորձաշրջան նշանակելու վերաբերյալ պաշտպանների կողմից բարձրացված հարցերին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 18.12.2015թ-ին կայացված ԵԱՔԴ/0091/01/14 քրեական գործով նախադեպային որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը`
«..11. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մաuին։
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիu դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (...)։
Սույն քրեաիրավական նորմը Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքում բազմիցս վերլուծության է ենթարկվել, և մշտապես վերահաստատվել դիրքորոշումն առ այն, որ առանց պատիժը փաստացի կրելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության վերաբերյալ դատարանի հետևությունները պետք է հիմնված լինեն հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների, հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի համակողմանի ու ամբողջական գնահատման վրա։ Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանն այն կիրառելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով` նպատակ ունենալով ապահովելու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում թվարկված պատժի նպատակների իրացվելիությունը (տես, ի թիվ այլնի, Վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԱԴԴ/0034/01/12, ԼԴ/0093/01/12, ՏԴ/0018/01/13, ԵԿԴ/0096/01/13, ԵԿԴ/0252/01/13, ԵՄԴ/0027/01/14, ԳԴ/0014/01/14, ՍԴ/0204/01/13 որոշումները)։
12. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս հաշվի առնվող հանգամանքներից հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանը հետևյալ իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել. « (...) «հանցավորի անձնավորություն» եզրույթն ի տարբերություն «հանցագործության սուբյեկտ» եզրույթի, ավելի ընդարձակ է, և օժտված է սոցիալ-ժողովրդագրական, բարոյահոգեբանական և քրեաիրավական բնութագրերով։ ՀՀ գործող քրեական օրենսդրության իմաստով «հանցավորի անձնավորություն» եզրույթը դիտարկվում է որպես քրեական պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք, հանցավորի անձը բնութագրող առանձին հատկանիշները և վարքագիծը օրենքում նախատեսված են որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներ, ինչպես նաև դատապարտյալին պատժից ազատելու նախապայման։
Հիմք ընդունելով (...) ՀՀ Սահմանադրության մեջ ամրագրված դրույթն այն մասին, որ մարդը, նրա արժանապատվությունը, հիմնական իրավունքները և ազատությունները բարձրագույն արժեքներ են (հոդված 3), մարդու արժանապատվությունը՝ որպես նրա իրավունքների և ազատությունների անքակտելի հիմք, հարգվում և պաշտպանվում է պետության կողմից (հոդված 14)՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պատժի անհատականացման ժամանակ հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները հաշվի առնելու անհրաժեշտությունը պայմանավորված է ինչպես պատժի նպատակների իրականացման, այնպես էլ անձի արժանապատվության հարգման սահմանադրական պահանջի առկայությամբ (տե՛ս Սերոբ Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ՍԴ/0109/01/12 որոշման 36-37-րդ կետերը)։
Ս. Աղախանյանի գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է.
«(…) Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատում է իր դիրքորոշումն առ այն, որ յուրաքանչյուր գործով նշանակված պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը լուծելիս դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների (կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափ, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճան, հանցագործության կատարման եղանակ և այլն), պետք է բազմակողմանի վերլուծության ու գնահատման ենթարկի հանցավորի անձը։
Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ պատասխանատվության և պատժի անհատականացման և հետևաբար նաև նշանակված պատժի կրման հարցի լուծման համար էական նշանակություն ունեն հանցավորի անձի ոչ միայն ֆիզիկական ու հոգեկան, այլև սոցիալական առանձնահատկությունների վերաբերյալ փաստական տվյալները։
Հետևաբար, հանցավորի պատասխանատվությունն ու պատիժն անհատականացնելիս և նշանակված պատիժը փաստացի կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը պետք է ուսումնասիրի հանցավորի ընտանեկան դրության, նրա խնամքին այլ անձանց առկայության, սոցիալական միջավայրում նրա զբաղեցրած տեղի ու դիրքի, սոցիալական միջավայրում նրա ունեցած բնութագրի և մի շարք այլ հանգամանքների վերաբերյալ փաստական տվյալները։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս և այն փաստացի կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը պետք է հաշվի առնի նաև այն հանգամանքը, թե նշանակված պատիժն ինչպիսի ազդեցություն կարող է ունենալ ամբաստանյալի ընտանիքի կյանքի պայմանների վրա։ (…) (տե՛ս Սեյրան Աղախանյանի գործով 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ի թիվ ԱՎԴ/0082/01/12 որոշման 19-րդ կետը)։
13. Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատում է նախորդ կետում մեջբերված` Սերոբ Սարգսյանի և Սեյրան Աղախանյանի գործերով որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումներն այն մասին, որ յուրաքանչյուր դեպքում պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը որոշելիս հանցագործության հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի համատեքստում կարևոր նշանակություն ունի հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների ամբողջական վերլուծությունը։ Մասնավորապես, հանցավորի անձը դրականորեն բնութագրող սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկանիշները, հանցագործությունից հետո դրսևորած դրական վարքագիծը (կատարվածի համար զղջալը, ճշմարտացի ցուցմունքներ տալը, քննությանը չխոչընդոտելը, պատճառված վնասը հատուցելը և այլն) կարող են վկայել, որ պատժի նպատակների իրագործման տեսանկյունից բացակայում է պատիժը փաստացի կրելու անհրաժեշտությունը։ Այլ խոսքով` հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները բացահայտելու և օբյեկտիվորեն հաշվի առնելու դատարանի պարտականությունն ուղղակիորեն բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի տրամաբանությունից, որի համաձայն՝ պատժի նպատակը, սոցիալական արդարությունը վերականգնելուց բացի, դատապարտյալի ուղղումն է և նոր հանցագործությունների կանխումը (տե՛ս, mutatis mutandis, Արտաշ Շաքարյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի օգոստոսի 15-ի թիվ ԵԿԴ/0163/01/13 որոշման 13-րդ կետը)։
Այլ կերպ` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի՝ սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը»։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր մեկ այլ` 28.11.2008թ-ին կայացված ԱՎԴ2/0059/01/08 քրեական գործով նախադեպային որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը`
«...2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին: Փաստորեն պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց իրական պատիժ նշանակելու ամբաստանյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները...»:
Վերը նշված նախադեպային որոշումները վկայում են այն մասին, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու ինստիտուտը կիրառելու դեպքում պետք է հաշվի առնել մի շարք հանգամանքներ` կատարվածի համար զղջալը, ճշմարտացի ցուցմունքներ տալը, քննությանը չխոչընդոտելը, պատճառված վնասը հատուցելը և այլն: Այսինքն` այդ հանգամանքների առկայությունը միայն կարող է վկայել պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու դեպքում պատժի նպատակների իրականացման մասին: Նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալներ Արթուր Վարդանյանը, Ավետիս Բարեյանը, Վաղինակ Սետփանյանը, Արթուր Եղիազարյանը, Արման Հայրապետյանը, Արա Պողոսյանը, Տիգրան Բոյաջյանը, Գևորգ Ջնդոյանը, Արկադի Մարդոյանը, Վահագն Սալնազարյանը և Ասյա Մկրտչյանն իրենց առաջադրված մեղադրանքը չեն ընդունել, չեն զղջացել կատարածի համար, որի պայմաններում դատարանը չունի համոզվածություն, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու դեպքում ամբաստանյալների նկատմամաբ նշանակված պատիժը կծառայի իր օրենսդրական նպատակներին:
Նշված փաստերն անհերքելիորեն վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրական հիմքերի բացակայության մասին, քանի որ այդ պայմաններում չի իրագործվի, ավելին, կխաթարվի պատժի նշանակման օրենսդրական նպատակների առնվազն մեկ բաղադրիչի` պատժի արդարացիության էությունը, որն իր հերթին կբերի նաև արդարության և արդարադատության իմաստազրկմանը` նկատի ունենալով, որ արդարադատությունը ոչ միայն պետք է իրականացվի այլ այն պետք է իրականացվի և հանրության կողմից լինի տեսանելի և ընկալելի։ Ավելին, այն պարագայում, երբ ամբաստանյալները չեն ընդունել իրենց առաջադրված մեղադրանքը և չեն զղջացել դրա համար, չի կարող խոսք գնալ նրանց ուղղման ճանապարհին կանգնած լինելու, ինչպես նաև սոցիալական արդարությունը վերականգված լինելու մասին, որի պայմաններում, միայն, կարող էր կիրառելի լինել պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու ինստիտուտը:
Այլ խոսքով, վերը շարադրված պայմաններում, դատարանն ամբաստանյալներ Արթուր Վարդանյանի, Ավետիս Բարեյանի, Վաղինակ Սետփանյանի, Արթուր Եղիազարյանի, Արման Հայրապետյանի, Արա Պողոսյանի, Տիգրան Բոյաջյանի, Գևորգ Ջնդոյանի, Արկադի Մարդոյանի, Վահագն Սալնազարյանի և Ասյա Մկրտչյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը համարում է ոչ նպատակահարմար, քանի որ առկա չէ դատարանի համոզվածությունն ու վստահությունը` նման պարագայում պատժի նպատակների իրագործման վերաբերյալ:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալներ Նելլի Մինասյանին, Մարինե Կաթանյանին և Անտոն Թոթոնջյանին, ապա դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Ամբաստանյալ Նելլի Մինասյանը վերջին խոսքով հանդես գալու ժամանակ հայտնել է, որ թեև առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, սակայն դատարանին խնդրում է ներողամիտ գտնվել իր կողմից թույլ տրված ախալների նկատմամբ, ընդունելով այն փաստը, որ գուցե ճիշտ չի կոմնորոշվել, թե ինչ միջավայրում է հայտնվել: Դատարանը որպես ամբաստանյալ Նելլի Մինասյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում պատիժ նշանակելու պահին վերջինիս խնամքին նրա անչափահաս երեխայի՝ Մարիամ Արմանի Մինասյանի /ծնված` 18.01.2018թ.-ին, ծննդյան վկայականի համար` ԱԲ 618210/ առկայությունը, ինչպես նաև, այն, որ Ն. Մինասյանն անմիջական մասնակցություն է ունեցել 2016թ.-ին, 2020թ.-ին և 2022թ.-ին Ադրբեջանի կողմից ՀՀ-ի նկատմամբ սանձազերծած պատերազմներին:
Որպես ամբաստանյալ Մարինե Կաթանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը դիտում է վերջինիս կողմից կատարվածի համար անկեղծորեն զղջալը, մասնավորապես` վերջին խոսքով հանդես գալու ժամանակ Մ.Կաթանյանը հայտնել է, որ այս ընթացքում շատ դժվարությունների միջով են անցել, գիտակցում է իր սխալը, հասկացել է, որ սխալվել է, խնդրել է ներողամիտ գտնվել, ամբողջությամբ վստահում է դատարանի որոշմանը և խնդրում է որ դատարանը ներողամիտ գտնվի իր նկատմամբ:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Անտոն Թոթոնջյանին, ապա, դատարանն արձանագրում է, որ թեև վերջինս չի զղջացել կատարվածի համար, սակայն ղեկավարվելով գործող քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետով, այն է. «Հանցանք կատարելու կամ պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի 65 տարին լրացած լինելը», որպես ամբաստանյալ Անտոն Թոթոնջյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում վերջինիս` հանցանքը կատարելու պահին 65 տարին լրացած անձ, իսկ ներկայումս՝ 78 տարեկան լինելու հանգամանքը:
Այսպիսով, հաշվի առնելով վերը շարադրված հանգամանքները, դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալներ Նելլի Մինասյանի, Մարինե Կաթանյանի և Անտոն Թոթոնջյանի ուղղվելը հնարավոր է նաև առանց նշանակված պատիժները փաստացի կրելու, ուստի գտնում է, որ նրանց նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պետք է 2003թ-ի ապրլի 04-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդված կարգով պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան՝ դրա առավելագույն ժամանակահատվածով, փորձաշրջանի ընթացքում նրանց նկատմամբ սահմանելով լրացուցիչ պարտականություն՝ չփոխել մշտական բնակության վայրը, իսկ այդպիսի անհրաժեշտություն առաջանալու դեպքում՝ պատշաճ կերպով տեղեկացնել իր վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող իրավասու պետական մարմնին։ Այս առումով դատարանն արձանագրում է, որ կիրառելի են ոչ թե ներկայումս գործող, այլ 2003թ-ի ապրլի 04-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի իրավակարգավորումները, քանի որ ներկայիս իրավակարգավորումներով հիշյալ ինտիտուտին վերաբերող պահանջներն ավելի խիստ են և եթե նախկինում դատարանի հայեցողությունն էր որոշակի պարտավորություն դնելը դատապարտվողի վրա, ապա ներկայումս դա դատարանի պարտավորությունն է: Ավելին, ներկայիս իրավակարգավորումներով դատարանը անձի վրա կարող է դնել միաժամանակ մի քանի պարտավորություն, ինչը նախկին օրենսդրությամբ թույլատրելի չէր:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալների կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու դրանց հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրանցից յուրաքանչյուրի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Որպես ամբաստանյալներ Գ. Ջնդոյանի, Ա. Պողոսյանի, Տ. Բոյաջյանի, Վ. Ստեփանյանի, Ա. Հայրապետյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ` դատարանը հաշվի է առնում նրանց դրական բնութագրերը, Ա. Բարեյանի, Վ. Ստեփանյանի, Ա. Վարդանյանի պատվոգրերը, ամբաստանյալներ Ա. Վարդանյանի, Ա. Եղիազարյանի և Ա. Պողոսյանի խնամքին անչափահաս երեխաների առկայությունը, ինչպես նաև նախկինում նրանց դատված չլինելը:
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալների պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ գործում առկա չեն:
Ելնելով գործի հանգամանքներից, ինչպես նաև հիմք ընդունելով այն, որ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար, այն, որ պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, նպաստել անձի վերասոցիալականացմանը և կանխել հանցագործությունները և այն, որ պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի, Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանի, Վաղինակ Վոլոդիայի Ստեփանյանի, Արթուր Զորիկի Եղիազարյանի, Արման Արսենի Հայրապետյանի, Արա Լեռնիկի Պողոսյանի, Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանի, Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանի, Արկադի Հակոբի Մարդոյանի, Վահագն Սամվելի Սալնազարյանի և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքների համար նրանց նկատմամբ պետք է նշանակվեն պատիժներ՝ ազատազրկման ձևով, որպիսի պատիժները վերջիններս պետք է կրեն և այդ պատիժներում պետք է հաշվակցվի՝ նրանց կողմից նախնական քննության և դատական քննության ժամանակ կալանքի տակ գտնվելու ժամկետները: Միևնույն ժամանակ, դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալների նկատմամբ յուրաքանչյուր արարքի համար պատիժ նշանակելով, այդ պատիժները հանցանքների համակցությամբ ենթակա են գումարման 2003թ-ի ապրլի 04-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի իրավակարգավորումներով, քանի որ գործող իրավակարգավորումների համաձայն՝ ՀՀ քրեական օերնսգրքի հոդվածով սահմանված է, որ՝ «…Հանցագործությունների համակցությամբ յուրաքանչյուր հանցագործության համար առանձին պատիժ (հիմնական և լրացուցիչ) նշանակելով` դատարանը վերջնական պատիժը որոշում է նշանակված պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով: Մասնակի գումարման դեպքում վերջնական պատիժը պետք է ավելի լինի, քան համակցության մեջ մտնող հանցագործությունների համար նշանակված առավել խիստ պատիժը: Հանցագործությունների համակցությամբ վերջնական պատիժը որոշելիս մասնակի գումարվող պատիժը չի կարող պակաս լինել տվյալ պատժատեսակի համար սույն օրենսգրքով նախատեսված նվազագույն չափից կամ ժամկետից, սակայն վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել սույն հոդվածի 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ, 5-րդ, 6-րդ և 9-րդ մասերով նախատեսված առավելագույն չափը կամ ժամկետը…»: Նմանատիպ կարգավորում, նախկինում գործող քրեական օրենսգրքով նախատեսված չէր, հետևաբար այն ավելի բարենպաստ է ամբաստանյալների նկատմամբ և այս դեպքում՝ կիրառելի:
Այս համատեքստում առավել բարենպաստ է նոր հանցագործության նախապատրաստության համար պատժի նշանակման կանոնները:
Այսպես՝ 2003թ-ի ապրլի 04-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «2. Հանցագործության նախապատրաստության համար ազատազրկման ձևով պատժի ժամկետը չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով կամ հոդվածի մասով որոշակի ժամկետով ազատազրկման ձևով նախատեսված պատժի առավելագույն ժամկետի կեսը»: Մինդեռ, այս առումով գործող քրեական օրենսգրքի 73-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ «Ծանր և առանձնապես ծանր հանցագործությունների նախապատրաստության համար ազատազրկման ձևով պատժի առավելագույն ժամկետը չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի կամ հոդվածի մասի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկման առավելագույն ժամկետի մեկ երկրորդը, իսկ նվազագույն ժամկետը չի կարող պակաս լինել Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի կամ հոդվածի մասի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկման նվազագույն ժամկետի մեկ երկրորդից»: Ասվածից հետևում է, որ գործող օրեսդրության համաձայն 2003թ-ի ապրլի 04-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 35-300-րդ հոդվածի համար նշանակվող պատժի միջակայքն է 5 տարուց 7 տարի 6 ամիս ժամկետով ազատազրկումը, մինչդեռ նախկինում գործող օրենսդրթույամբ այդ պատժաչափը մեկն է՝ 7 տարի 6 ամիս ժամկետով ազատազրկումը:
Անդրադառնալով ամբաստանյալների նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցների հարցին՝ դատարանն արձանագրում է, որ Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` գրավը, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո` օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում, այն պետք է վերադարձնել գրավատուին կամ նրա կողմից լիազորված անձին:
Արթուր Զորիկի Եղիազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` անձնական երաշխավորությունը` պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո` անձնական երաշխավորողների կողմից դատարանի դեպոզիտ հաշվին վճարված գումարները` օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում պետք է վերադարձնել վերջիններիս կամ նրանց կողմից լիազորված անձին:
Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` գրավը, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո` օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում, այն պետք է վերադարձնել գրավատուին կամ նրա կողմից լիազորված անձին:
Արկադի Հակոբի Մարդոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` գրավը, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո` օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում, այն պետք է վերադարձնել գրավատուին կամ նրա կողմից լիազորված անձին:
Վահագն Սամվելի Սալնազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` անձնական երաշխավորությունը` պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո` անձնական երաշխավորողների կողմից դատարանի դեպոզիտ հաշվին վճարված գումարները` օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում պետք է վերադարձնել վերջիններիս կամ նրանց կողմից լիազորված անձին:
Ասյա Մարտունի Մկրտչյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` գրավը, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո` օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում, այն պետք է վերադարձնել գրավատուին կամ նրա կողմից լիազորված անձին:
Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանի, Վաղինակ Վոլոդիայի Ստեփանյանի, Արման Արսենի Հայրապետյանի, Արա Լեռնիկի Պողոսյանի և Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալաու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վերը շարադրված՝ պատիժ նշանակելու ենթակա անձանցից սույն գործով այս փուլում բացառություն է կազմում ամբաստանյալ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանը՝ հետևյալ հիմնավորմամբ:
Դատաքննության ընթացքում պաշտպան Կ.Պողոսյանը միջնորդություն է ներկայացրել` իր պաշտպանյալ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանի նկատմամբ դատաբժշկական հանձնաժողովային փորձաքննություն նշանակելու մասին, որում նշել է.
«…Էդվարդ Կոլյաի Ներսիսյանը սույն գործով 25.11.2015թ.-ին կալանավորվել է: Կալանքը կրելու ընթացքում 25.08.2016թ. շտապ կարգով ուղեգրվել է «Էրեբունի» ԲԿ Գլխուղեղի արյան շրջանառության սուր խանգարում ախտորոշմամբ:
Էդվարդ Ներսիսյանը հանդիսանում է պատերազմի 2-րդ խմբի հաշմանդամ ՀՀ և ԼՂՀ սահմանների ազատագրման ընթացքում ստացած բազմաթիվ վնասվածքների, կոնտուզիայի և քրոնիկական վիրուսային հեպատիտ С-ի հետևանքով:
21.07.2017թ-ին դատարանի կողմից մասնակի բավարարվել է պաշտպանական կողմի միջնորդությունը ամբաստանյալ Էդվարդ Ներսիսյանի նկատմամբ միջգերատեսչական բժշկական փորձաքննություն նշանակելու մասին:
Փորձաքաննության կատարումը հանձնարարվել է ՀՀ ԱՆ միջգերատեսչական բժշկական հանձնաժողովին:
Փորձաքննությունը սկսվել է 27.07.2017թ-ին ավարտվել 25.12.2017թ-ին:
Փորձաքննության ընթացքում ընթացքում պատասխանելով առաջադրված հարցերին փորձագետները եկել են այն հետևության, որ
1.Էդվարդ Ներսիսյանը մինչև ՀՀ ԱՆ «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ տեղափոխվելը տառապել է հետևյալ հիվանդությամբ լակունար ինսուլտ:
Մուլտիլակունար վիճակ դիզարթրիայով, վարքային խանգարումներով պսևդոբուլբար համախտանիշով, զարկերակային հիպերտենզիայով:
2.Համաձայն սույն փորձաքննության ընթացքում իրականացված հետազոտությունների արդյունքի Էդվարդ Ներսիսյանի մոտ առկա է «Թեթև մնացորդային երևույթներ տարած ինսուլտից հետո»:
Փորձաքննությանը ներկայացված հարցերից ամենաառաջնայինին, թե Էդվարդ Ներսիսյանի հիվանդությունները համապատասխանու՞մ են արդյոք ՀՀ Կառավարության 26.05.2016թ. N 825-Ն որոշմամբ սահմանված ցանկին պատասխան չի տրվել:
Առանց բժշկական համապատասխան կրթության ակնհայտ տեսանելի է, որ ամբաստանյալ Էդվարդ Ներսիսյանի առողջական վիճակը օր օրի վատթարանում է, դատական նիստերին, հնարավոր է առողջական վիճակով պայմանվորված, ամբաստանյալը այլևս չկարողնա ներկայանալ, որը կխաթարի ոչ միայն դատարանի բնականոն աշխատանքը, այլ մյուս ամբաստանյալների՝ քրեական գործը ողջամիտ ժամկետում քննելու իրավունքը: Ամբաստանյալի ներկայիս առողջական վիճակի վերաբերյալ հարցերի պարզումը էական նշանակություն ունի գործի համար, իսկ այդ հանգամանքները պարզելու համար անհրաժեշտ են հատուկ գիտելիքներ, ուստի նրա նկատմամբ պետք է նշանակվի դատաբժշկակաան փորձաքննություն:
Ամբաստանյալ Էդվարդ Ներսիսյանի հիվանդությունների սրացումը առաջացրել է անհրաժեշտություն՝ կրկին դատաբժշկական փորձաքնություն անցկացնելու համար, այն հիմնավորմամբ, որ ներկայիս առողջական վիճակը հնարավորություն չի տալիս նրան ներկա գտնվել դատական նիստերին»:
Դատարանը 03.06.2022թ.-ի դատական նիստին քննարկելով պաշտպանի ներկայացրած միջնորդությունը, բավարարել է այն, որի կատարումը հանձնարարել է ՀՀ ԱՆ Միջգերատեսչական բժշկական հանձնաժողովի փորձագետներին:
Պարզաբանման համար փորձագետներին առաջադրելով հետևյալ հարցերը.
ա. Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանը տառապում է արդյոք որևէ հիվանդությամբ, եթե այո` ապա ինչպիսի:
բ. Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանի մոտ հայտնաբերված հիվանդությունը /ները/ կարո՞ղ է /են/ արդյոք խոչընդոտ հանդիսանալ նրա կողմից դատական քննությանը մասնակցելուն, թե` ոչ:
գ. Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանի մոտ հայտնաբերված հիվանդությունը /ները/ համապատասխանում են արդյոք ՀՀ Կառավարության 26.05.2016թ. N 825-Ն որոշմամբ սահմանված ցանկին:
դ. Դատական քննությանը մասնակցելու պարագայում ժամային սահմանափակումներ կարո՞ղ են լինել, թե՝ ոչ:
ե. Եթե Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանի մասնակցությունը գործի քննությանն անհնար է, ապա նրա բուժումը որքա՞ն ժամանակ կարող է տևել:
զ. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 85-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 4-րդ կետով սահմանված կարգով պատասխանել նաև այն հարցերին, որոնք առաջադրված չեն սույն որոշմամբ, որոնց, սակայն անհրաժեշտ կլինի պատասխանել՝ փորձաքննության լրիվությունն ապահովելու նպատակով:
Միջգերատեսչական դատաբժշկական հանձնաժողովային փորձաքննություն թիվ 280/հձ եզրակացության համաձայն ամբաստանյալ Էդվարդ Ներսիսյանի մոտ առկա է ախտորոշում՝ «Պրոգրեսիվ վասկուլյար լեյկոէնցեֆալոպաթիա` Բինսվանգերի հիվանդություն: Կրած իշեմիկ ինսուլտ 2016թ.: Աջակողմյան սպաստիկ հեմիպարեզ: Զուգակցված բուլբար և պսևդոբուլբար համախտանիշեր: Մեծ նեյրոկոգնիտիվ խանգարում: Ըստ 20.06.2022թ. ՄՌՏ հետազոտության` ՄՌ պատկերը բնորոշ է գլխուղեղի լեյկոարեոզին (Fazekas3), գլխուղեղի պարենքիմայի դիֆուզ ատրռֆիային և Վիրխով-Ռոբենի տարածությունների լայնացմանը/»:
2. 4. էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանի մոտ սույն փորձաքննության ընթացքում իրականացված հետազոտություններով պարզված ախտորոշումը խոչընդոտում է նրա կողմից դատական քննությանը մասնակցելու համար:
3. էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանի մոտ սույն փորձաքննության ընթացքում իրականացված հետազոտություններով պարզված ախտորոշումը, այո, համապատասխանում է ՀՀ Կառավարության 26.05.2016թ. N 825-Ն որոշմամբ սահմանված կողմնորոշիչ ցանկին /գլուխ V, կետ 20, ենթակետ 1-ին/:
5. էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանի մոտ առկա հիվանդությունը ենթակա չէ բուժման, կատարվող բուժումները ախտանիշային են` ուղղված են առկա վիճակը հնարավորինս պահպանելու համար, իրականացվող բուժումների արդյունքում չի ակնկալվում վիճակի լավացում»:
ՀՀ Սահմանադրության 26-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Ոչ ոք չի կարող ենթարկվել խոշտանգման, անմարդկային կամ նվաստացնող վերաբերմունքի կամ պատժի:
/…/
3. Ազատությունից զրկված անձինք ունեն մարդասիրական վերաբերմունքի իրավունք»:
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի /այսուհետ` նաև Կոնվենցիա/ 3-րդ հոդվածի համաձայն` «Ոչ ոք չպետք է ենթարկվի խոշտանգումների կամ անմարդկային կամ նվաստացնող վերաբերմունքի կամ պատժի»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 11-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգիրքը ծառայում է մարդու ֆիզիկական, հոգեկան, նյութական, էկոլոգիական և այլ անվտանգությունն ապահովելուն:
2. Ոչ ոք չպետք է ենթարկվի խոշտանգումների կամ դաժան, անմարդկային կամ իր արժանապատվությունը նվաստացնող վերաբերմունքի կամ պատժի»:
Գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 87-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն`
«3. Եթե հանցանքը կատարելուց հետո, բայց մինչև դատավճիռ կայացնելը անձի մոտ ի հայտ է եկել այնպիսի այլ հիվանդություն, որն անհնարին է դարձնում պատիժ նշանակելը, ապա դատաբժշկական փորձաքննության հիման վրա պատժի նշանակումը հետաձգվում է: Անձի առողջական վիճակի այնպիսի փոփոխության դեպքում, որը, բժշկական հանձնաժողովի եզրակացության համաձայն, հնարավոր է դարձնում պատժի կատարումը, դատարանը պատիժ է նշանակում»:
Վերը նշված նորմը ՀՀ քրեական օրենսգրքով սահմանված մարդասիրության սկզբունքի դրսևորումներից է:
Դատարանն ուսումնասիրելով սույն գործի փաստական հանգամանքները, արձանագրում է, որ հանցանքը կատարելուց հետո և մինչև դատավճիռ կայացնելը ի հայտ են եկել ամբաստանյալ Էդվարդ Ներսիսյանի նկատմամբ պատժի նշանակումը հետաձգելու հիմքեր:
Ախտորոշման մեջ արտացոլված հիվանդություններն իրենց բնույթով, կլինիկական ընթացքով ծանր են և համապատասխանում են ՀՀ Կառավարության 26.05.2006թ. թիվ 825-Ն որոշմամբ հաստատված պատիժը կրելուն խոչընդոտող ծանր հիվանդությունների ցանկում ընդգրկված հիվանդությունների առաջացրած բարդություններին /հիմք՝ ՀՀ Կառավարության 26.05.2006թ. թիվ 825-Ն որոշմամբ հաստատված պատիժը կրելուն խոչընդոտող ծանր հիվանդությունների ցանկում ընդգրկված հիվանդությունների հավելվածի գլուխ 5, կետ 20, ենթակետ 1-ին/։
Վերոգրյալների հիման վրա, հաշվի առնելով ամբաստանյալ Էդվարդ Ներսիսյանին վերագրվող հանցանքների ծանրությունը, որոնք իրենց բնույթով, կլինիկական ընթացքով ծանր են և համապատասխանում են ՀՀ Կառավարության 26.05.2006թ. թիվ 825-Ն որոշմամբ հաստատված պատիժը կրելուն խոչընդոտող ծանր հիվանդությունների ցանկում ընդգրկված հիվանդությունների առաջացրած բարդություններին /հիմք՝ ՀՀ Կառավարության 26.05.2006թ. թիվ 825-Ն որոշմամբ հաստատված պատիժը կրելուն խոչընդոտող ծանր հիվանդությունների ցանկում ընդգրկված հիվանդությունների հավելվածի գլուխ 5, կետ 20, ենթակետ 1-ին/, դատարանը հանգում է այն հետևության, որ պետք է հետաձգել ամբաստանյալ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանի նկատմամբ պատժի նշանակումը։
Անդրադառնալով նշված ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցին՝ դատարանն արձանագրում է, որ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալաու մասին ստորագրությունը, պետք է վերացնել:
Ինչ վերաբերում է Վահան Գրիգորի Շիրխանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-35-300-րդ հոդվածով նշանակվելիք պատիժը՝ ազատազրկումը, նրա կողմից կրելու հարցին, ապա վերջինիս նկատմամբ առավելագույնը 6 տարի ժամկետով ազատազրկում նշանակելու դեպքում կիրառելի է «Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին Հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետի և 10-րդ մասի 5-րդ կետով նախատեսված հիմքը, որի պայմաններում վերջինս ենթակա է ազատման նշանակված պատժից, քանի որ՝ համաձայն «Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին Հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետի՝
«...2. Համաներում հայտարարելով` պատժից ազատել առավելագույնը վեց տարի ժամկետով ազատազրկման դատապարտված`
(…)
5) 60 տարին լրացած անձանց:
(…)…»:
Համաձայն «Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին Հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 10-րդ մասի 5-րդ կետի՝
«...10) Համաներումը չկիրառել (բացառությամբ սույն հոդվածի 9-րդ և 11-րդ մասերով նախատեսված դեպքերի)`
5) Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 11-րդ կետով, 132-րդ հոդվածով, 132.2-րդ հոդվածով, 133-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 18-րդ գլխով, 149-րդ հոդվածով, 150-րդ հոդվածով, 153-րդ հոդվածով, 154.1-ին հոդվածով, 154.2-րդ հոդվածով, 154.4-րդ հոդվածով, 154.5-րդ հոդվածով, 164-րդ հոդվածով, 166-րդ հոդվածով, 168-րդ հոդվածով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ և 3-րդ մասերով, 217-րդ, 218-րդ, 219-224-րդ հոդվածներով, 238-րդ հոդվածի 2-4-րդ մասերով, 261-րդ հոդվածի 2-րդ և 3-րդ մասերով, 262-րդ հոդվածի 2-րդ և 3-րդ մասերով, 265-րդ հոդվածով, 266-րդ հոդվածի 2-րդ և 3-րդ մասերով, 272-րդ հոդվածի 2-րդ և 3-րդ մասերով, 287-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, 299-րդ հոդվածով, 300-300.2-րդ հոդվածներով, 301.1-ին հոդվածով, 302-305-րդ հոդվածներով, 309.1-ին հոդվածով, 310.1-ին հոդվածով, 314.3-րդ հոդվածով, 329-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 336-րդ հոդվածով, 341-րդ հոդվածի 2-րդ և 3-րդ մասերով, 352-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 358.1-ին հոդվածով, 33-րդ գլխով նախատեսված հանցագործությունները կատարելու մեջ մեղադրվող կամ այդ հանցագործությունները կատարելու համար դատապարտված անձանց նկատմամբ, եթե դրանք հանցափորձ կամ հանցագործության նախապատրաստություն չեն (…)…»:
Ինչպես նշվեց վերևում՝ հիշյալ օրենքն ուժի մեջ մտնելու օրվա դրությամբ Վ.Շիրխանյանը եղել է 60 տարին լրացած անձ /ծնվել է 15.07.1947թ./:
Միևնույն ժամանակ, դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում առկա չէ Վահան Գրիգորի Շիրխանյանի նկատմամբ ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից ընդունված համաներման ակտը կիրառելու որևէ սահմանափակում:
Նման պայմաններում՝ Վահան Շիրխանյանին նշանակված պատժից ազատելու պարագայում, անդրադառնալով վերջինիս նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` անձնական երաշխավորության հարցին, դատարանը գտնում է, որ այն պետք է վերացնել, իսկ անձնական երաշխավորողների կողմից դատարանի դեպոզիտ հաշվին վճարված գումարները` օրինական հիմքերի առակայության պայմաններում, վերադարձնել վերջիններիս կամ նրանց կողմից լիազորված անձանց:
Վերը նշվածից զատ, անդրադառնալով ամբաստանյալներ Գառնիկ Մարգարյանին, Վլադիմիր Առաքելյանին, Խաչիկ Ավետիսյանին և Հարություն Սարիբեկյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղավոր ճանաչելու և նրանց նկատմամբ այդ հոդվածով պատիժ նշանակելու հնարավորության հարցերին՝ դատարանն արձանագրում է հետևյալը:
01.07.1998թ. ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետի համաձայն.
«Քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե անցել են վաղեմության ժամկետները»:
Նույն հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն.
«Դատարանը, հայտնաբերելով քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքներ, լուծում է ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հարցը»:
Նույն օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Հանցագործության համար կասկածվողը կամ մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով»:
18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել են հետևյալ ժամկետները.
/…/
2) հինգ տարի` միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից.
/…/
2. Վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահը: Տևող հանցագործության դեպքում վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է արարքը դադարելու, իսկ շարունակվող հանցագործության դեպքում` վերջին արարքը կատարելու պահից:
3. Վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատվում է, եթե մինչև նշված ժամկետներն անցնելն անձը կատարում է միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապես ծանր նոր հանցանք: Այս դեպքում վաղեմության ժամկետի հաշվարկն սկսվում է նոր հանցանքի ավարտված համարելու պահից:
4. Վաղեմության ժամկետի ընթացքը կասեցվում է, եթե անձը խուսափում է քննությունից կամ դատից: Այս դեպքում վաղեմության ընթացքը վերսկսվում է անձին ձերբակալելու կամ մեղայականով նրա ներկայանալու պահից: Ընդ որում, անձը չի կարող քրեական պատասխանատվության ենթարկվել, եթե ոչ մեծ ծանրության կամ միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել է տասը տարի, իսկ ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից` քսան տարի, և վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատված չի եղել նոր հանցագործությամբ:
/…/:
Նույն օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն.
«3. Միջին ծանրության հանցագործություններ են համարվում դիտավորությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում հինգ տարի ժամկետով ազատազրկումը, ինչպես նաև անզգուշությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում տասը տարի ժամկետով ազատազրկումը»:
Ինչպես նշվեց վերևում՝ դատարանն ապացուցված համարեց, որ ամբաստանյալներ Գառնիկ Մարգարյանը, Վլադիմիր Առաքելյանը, Խաչիկ Ավետիսյանը և Հարություն Սարիբեկյանը կատարել են հանցավոր արարքներ՝ նախատեսված նախկոինում գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որով առավելագույն պատիժ էր նախատեսված ազատազրկում՝ առավելագույնը 3 տարի ժամկետով, որը հանդիսանում էր միջին ծանրության հանցագործություն:
Հետևաբար, ղեկավարվելով վերը նշված հոդվածների պահանջներով և նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալներ Գառնիկ Մարգարյանի, Վլադիմիր Առաքելյանի, Խաչիկ Ավետիսյանի և Հարություն Սարիբեկյանի կատարած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով որակված նրանց արարքի համար սահմանված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում տասը տարի ժամկետով ազատազրկումն ու քրեական գործի նյութերին համաձայն` ամբաստանյալներ Գառնիկ Մարգարյանին, Վլադիմիր Առաքելյանին, Խաչիկ Ավետիսյանին և Հարություն Սարիբեկյանին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետը լրացել է և առկա չեն 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածով նախատեսված սահմանափակումները, այսինքն` նրանք կատարել են միջին ծանրության հանցագործություն և կատարած հանցանքի ավարտված լինելու օրվանից անցել է 5 տարի և վաղեմության ժամկետի ընթացքը չի ընդհատվել կամ կասեցվել, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Գառնիկ Մարգարյանի, Վլադիմիր Առաքելյանի, Խաչիկ Ավետիսյանի և Հարություն Սարիբեկյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը պետք է դադարեցվի` վերջիններիս՝ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով:
Անդրադառնալով ամբաստանյալների նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցների հարցին՝ դատարանն արձանագրում է, որ.
Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` անձնական երաշխավորությունը` պետք է վերացնել, իսկ անձնական երաշխավորողների կողմից դատարանի դեպոզիտ հաշվին վճարված գումարները` օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում պետք է վերադարձնել վերջիններիս կամ նրանց կողմից լիազորված անձին:
Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` անձնական երաշխավորությունը` պետք է վերացնել, իսկ անձնական երաշխավորողների կողմից դատարանի դեպոզիտ հաշվին վճարված գումարները` օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում պետք է վերադարձնել վերջիններիս կամ նրանց կողմից լիազորված անձին:
Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` անձնական երաշխավորությունը` պետք է վերացնել, իսկ անձնական երաշխավորողների կողմից դատարանի դեպոզիտ հաշվին վճարված գումարները` օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում պետք է վերադարձնել վերջիններիս կամ նրանց կողմից լիազորված անձին:
Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալաու մասին ստորագրությունը, պետք է վերացնել:
Նկատի ունենալով, որ Վահան Գրիգորի Շիրխանյանը, Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանը, Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանը, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանը և Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանը ենթակա են արդարացման իրենց մեղսագրված որոշ արարքներում, որոնց մասին վերլուծություններն արվել են վերևում, հետևաբար նրանց անհրաժեշտ է պարզաբանել 01.07.1998թ-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 66-րդ և 67-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարացվածի և նրան պատճառված /հնարավոր/ վնասի հատուցման իրավունքներն ու հատուցման կարգը` այդ մասին ուղարկելով համապատասխան ծանուցում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն դատարանը, դատավճիռ կայացնելիս սահմանված հաջորդականությամբ պարտավոր է պատասխանել հետևյալ հարցերին.
«(…)
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքիոր հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն. (...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալի անմեղությունը` այն մեղադրանքով, որով նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
2. Դատարանը պարտավոր է սույնօրենսգրքի 35 հոդվածի առաջին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ:
3. Եթե արդարացման դատավճիռ կայացնելիս անհայտ է մնում այդ հանցանքը կատարած անձը, դատարանը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, գործն ուղարկում է դատախազին` լուծելու նոր անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու հարցը:
4. Դատարանում մեղադրանքը պաշտպանող դատախազը մեղադրանքից հրաժարվելու դեպքում դատարանը մեղադրանքի այդ մասով կայացնում է արդարացնող դատավճիռ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի 1-ին, 2-րդ և 3-րդ մասերի համաձայն՝
«1. Դատարանը, դատախազը, քննիչը, հետաքննության մարմինը պարտավոր են արդարացվածին պարզաբանել վնասի հատուցում ստանալու իրավունքը:
2. Դատարանի արդարացման դատավճռի կամ համապատասխան որոշման պատճենը, ինչպես նաև վնասի հատուցման կարգը պարզաբանող ծանուցումը դատավճիռը կամ որոշումը կայացնելուց հետո` եռօրյա ժամկետում հանձնվում կամ ուղարկվում է արդարացվածին: Ծանուցման մեջ նշվում է, թե օրենքին համապատասխան ինչպիսի վնաս կարող է հատուցվել, ինչ ժամկետում, որ մարմնին պետք է դիմել վնասը հատուցելու պահանջով:
3. Արդարացվածին պատճառված վնասը հատուցվում է քաղաքացիական դատավարության կարգով»:
Դատարանն անդրադառնալով ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից թիվ 58216515 քրեական գործով 08.02.2016թ-ին կայացված` «Գույքի վրա կալանք դնելու մասին» որոշումներով ամբաստանյալներ Արա Լեռնիկի Պողոսյանին, Արկադի Հակոբի Մարդոյանին, 23.03.2016թ~ին կայացված` «Գույքի վրա կալանք դնելու մասին» որոշումներով ամբաստանյալներ Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին, Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին, Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին, Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին, 24.03.2016թ-ին կայացված` «Գույքի վրա կալանք դնելու մասին» որոշումներով ամբաստանյալներ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին, Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին, էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին, 29.03.2016թ-ին կայացված` «Գույքի վրա կալանք դնելու մասին» որոշումներով ամբաստանյալներ Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին, Նելլի Սլավիկի Մինասյանին, Վահան Գրիգորի Շիրխանյանին և 03.05.2016թ-ին կայացված` «Գույքի վրա կալանք դնելու մասին» որոշմամբ` ամբաստանյալ Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին միանձնյա կամ համատեղ սեփականության իրավունքով պատկանող շարժական և անշարժ գույքերի վրա դրված կալանքներին, գտնում է, որ դրանք պետք է վերացնել:
Միևնույն ժամանակ դատարանն անդրադառնալով Երևան քաղաքի Նորքի 9-րդ փողոցի 78-րդ տանից 25.11.2015թ.-ի խուզարկությամբ հայտնաբերված և ՀՀ ԱԱԾ Ֆինանսական վարչությանն ի պահ հանձնված 13.000 /տասներեք հազար/ ԱՄՆ դոլար, 3.500 /երեք հազար հինգ հարյուր/ եվրո և 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարին, գտնում է, որ այն պետք է բռնագրավվի և հանձնվի ՀՀ ֆինանսների նախարարությանը` որպես հանցագործության միջոց, հաշվի առնելով, որ դատարանում հաստատվեց, որ հիշյալ ֆինանսական մջոցները Արթուր Վարդանյանի՝ իշխանությունը յուրացնելու ֆինանսավորման նպատակով տվել է Անտոն Թոթոնջյանը: Միևնույն ժամանակ, որևէ այլ ապացույցով չհիմնավորվեց, որ այդ դրամական միջոցները Ա.Վարդանյանի անձնականն են: Հետևաբար, այս դեպքում կիառելի է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի կանոնները, համաձայն որի՝ հանցագործության միջոցները ենթակա են բռնագանձման և հանձնման համապատասխան պետական հիմնարկներին:
Անդրադառնալով Արկադի Հակոբի Մարդոյանի կողմից 09.07.2021 թ.-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի դեպոզիտ հաշվին` որպես նրան ընդհանուր համատեղ սեփականության իրավունքով պատկանող ՀՀ Շիրակի մարզ Գյումրի քաղաքի Կ.Հալաբյան փողոցի 10-րդ շենքի 33-րդ բնակարանի բաժնեմասի արժեք վճարված 1.700.000 /մեկ միլիոն յոթ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարին, դատարանը գտնում է, որ այն պետք է վերադարձվի վերջինիս կամ նրա կողմից լիազորված անձին /վճարման անդորրագիր թիվ 210709022092003/,
Միևնույն ժամանակ, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածով, լուծելով քրեական գործով վարույթն իրականացնող նախաքննական մարմնի կողմից 19.09.2016թ.-ին կայացված որոշմամբ քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված` Երևան քաղաքի Նորքի 9-րդ փողոցի 78-րդ տանից 25.11.2015թ.-ի խուզարկությամբ հայտնաբերված և առգրավված զենքերին, ռազմամթերքին, պայթուցիկ նյութերին, հանդերձանքին, հրազեն կամ ռազմամթերք չհանդիսացող իրերին ու այլ առարկաներին, որոնք պահվում են ՀՀ ԱԱԾ տնտեսական վարչությունում և քննչական դեպարտամենտի իրեղեն ապացույցների պահման համար նախատեսված սենյակում, դատարանը գտնում է, որ դրանք պետք է թողնել վարույթն իրականացնող մարմնի` ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտի տնօրինությանը` դեպարտամենտում գտնվող և վարույթը կասեցված թիվ 58216515 քրեական գործով հետագա ընթացքը օրենքով սահմանված կարգով լուծելու նպատակով,
քրեական գործի հետ դատարան ստացված` քրեական գործից առանձին պահվող և քրեական գործին կցված փաստաթղթերը, լազերային կրիչներն ու գրանցում առկա ֆայլերի փաստաթղթային պարունակությունը, հեռախոսային խոսակցությունների գաղտնալսումները, գործով անցնող անձանց հեռախոսահամարների ելքային և մուտքային հեռախոսազանգերի վերծանումները, ատլասն ու թվով 4 քարտեզները, ՀՀ Սահմանադրական դատարանի սխեման, «Հայոց Վահան» կազմակերպության տարբերանշաններով դրոշն ու թևկապները, նույն կազմակերպության երդման տեքստը, կանոնադրությունը, թվով 22 թռուցիկները, նոթատետրերը, աշակերտական վանդակավոր տետրը, թվով 27 /քսանյոթ/ տարբեր մոդելների բջջային հեռախսոսները, բջջային հեռախոսների թվով 4 քարտերը, թվով 6 էլեկտրոնային կրիչները /ֆլեշկա/, Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի նամակը ուղղված Արթուր Վալերիկի Վարդանյանին, ինչպես նաև Երևան քաղաքի Նորքի 9-րդ փողոցի 78-րդ տանից 25.11.2015թ ֊ի խուզարկությամբ հակտնաբերված և առգրավված թվով 9 /ինը/ հատ կապի միջոցները` պահել քրեական գործի հետ միասին,
Արթուր Վարդանյանի վարձակալած` Երևանի Նորքի 9-րդ փոցողի 78-րդ տանից խուզարկությամբ հայտնաբերված և առգրավված "acer" մակնիշի, "Aspire 5740DG" մոդելի, LXPRF02010002045202000 սերիական համարով դյուրակիր համակարգիչը, Անտոն Թոթոնջյանի բնակության վայրից խուզարկությամբ հայտնաբերված և առգրավված "hp" մակնիշի, "15-ր 052 որ" մոդելի, CND43890WG սերիական համարով դյուրակիր համակարգիչը և Լիլիթ Թորոսյանի անձնական օգտագործման "DELL" մակնիշի, "P26E" մոդելի, 9RS2432 սերիական համարով դյուրակիր համակարգիչը` վերադարձնել վերջիններիս:

4.Եզրափակիչ մաս

Ղեկավարվելով 01.07.1998թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360-րդ, 364-366-րդ և 369-373-րդ հոդվածներով դատարանը՝

Վ Ճ Ռ Ե Ց

1. Արթուր Վալերիկի Վարդանյանին մեղավոր ճանաչել 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի՝ 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 05.05.2021թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 318-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունները կատարելու մեջ:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 5 /հինգ/ տարի ժամկետով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 7 /յոթ/ տարի ժամկետով, 05.05.2021թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 318-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 9 /ինը/ տարի ժամկետով:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով՝ հանցանքների համակցությամբ՝ 05.05.2021թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 318-րդ հոդվածի 1-ին մասով Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի նկատմամբ նշանակված 9 /ինը/ տարի ժամկետով ազատազրկմանը մասնակիորեն գումարել՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նշանակված պատժից՝ 2 /երկու/ տարի և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժից՝ 2 /երկու/ տարի ժամկետով ազատազրկումը և Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 13 /տասներեք/ տարի ժամկետով:

Նշանակված պատժում հաշվակցել Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի՝ նախաքննության և դատական քննության ընթացքում կալանքի տակ գտնվելու 3 /տարի/ 9 /ինը/ ամիս 19 /տասնինը/ օր ժամկետը և վերջնական պատիժ սահմանել՝ ազատազրկում 9 /ինը/ տարի 2 երկու/ ամիս 11 /տասնմեկ/ օր ժամկետով, պատժի կրման սկիզբը հաշվելով նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:

Արթուր Վալերիկի Վարդանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ գրավը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո՝ օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում, այն վերադարձնել գրավատուին կամ նրա կողմից լիազորված անձին:

2. Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին մեղավոր ճանաչել 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 05.05.2021թ-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունները կատարելու մեջ:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 4 /չորս/ տարի ժամկետով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 6 /վեց/ տարի ժամկետով, 05.05.2021թ-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով՝ հանցանքների համակցությամբ՝ նույն օրենսգրքի 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի նկատմամբ նշանակված 6 /վեց/ տարի ժամկետով ազատազրկմանը մասնակիորեն գումարել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նշանակված պատժից՝ 1 /մեկ/ տարի և 05.05.2021թ-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժից՝ 2 /երկու/ տարի ժամկետով ազատազրկումը և Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 9 /ինը/ տարի ժամկետով:

Նշանակված պատժում հաշվակցել՝ Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի՝ նախաքննության ընթացքում կալանքի տակ գտնվելու 2 /երկու/ ամիս ժամկետը և վերջնական պատիժ սահմանել՝ ազատազրկում 8 /ութ/ տարի 10 /տասը/ ամիս ժամկետով:

Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով պայմանականորեն չկիրառել, սահմանելով փարձաշրջան 5 /հինգ/ տարի ժամկետով՝ նրա վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դնելով ՀՀ Արդարադատության նախարարության պրոբացիայի պետական ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման վրա՝ ըստ բնակության վայրի:

Փորձաշրջանի ընթացում Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի վրա դնել պարտականություն՝ չփոխել մշտական բնակության վայրը, իսկ այդպիսի անհրաժեշտություն առաջանալու դեպքում՝ այդ մասին տեղյակ պահել իր վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող պետական իրավասու մարմնին:

Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո այն վերացնել:

3. Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին մեղավոր ճանաչել 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 05.05.2021թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունները կատարելու մեջ:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 4 /չորս/ տարի ժամկետով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 6 /վեց/ տարի ժամկետով, 05.05.2021թ-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով՝ հանցանքների համակցությամբ՝ նույն օրենսգրքի 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանի նկատմամբ նշանակված 6 /վեց/ տարի ժամկետով ազատազրկմանը մասնակիորեն գումարել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նշանակված պատժից՝ 1 /մեկ/ տարի և 05.05.2021թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժից՝ 2 /երկու/ տարի ժամկետով ազատազրկումը և Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 9 /ինը/ տարի ժամկետով:

Նշանակված պատժում հաշվակցել՝ Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանի՝ նախաքննության ընթացքում կալանքի տակ գտնվելու 2 /երկու/ ամիս ժամկետը և վերջնական պատիժ սահմանել՝ ազատազրկում 8 /ութ/ տարի 10 /տասը/ ամիս ժամկետով, պատժի կրման սկիզբը հաշվելով նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:

Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո այն վերացնել:

4. Վաղինակ Վոլոդիայի Ստեփանյանին մեղավոր ճանաչել 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 05.05.2021թ-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունները կատարելու մեջ:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով Վաղինակ Վոլոդիայի Ստեփանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 4 /չորս/ տարի ժամկետով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 6 /վեց/ տարի ժամկետով, 05.05.2021թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով՝ հանցանքների համակցությամբ՝ նույն օրենսգրքի 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով Վաղինակ Վոլոդիայի Ստեփանյանի նկատմամբ նշանակված 6 /վեց/ տարի ժամկետով ազատազրկմանը մասնակիորեն գումարել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նշանակված պատժից՝ 1 /մեկ/ տարի և 05.05.2021թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժից՝ 2 /երկու/ տարի ժամկետով ազատազրկումը և Վաղինակ Վոլոդիայի Ստեփանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 9 /ինը/ տարի ժամկետով:

Նշանակված պատժում հաշվակցել Վաղինակ Վոլոդիայի Ստեփանյանի՝ նախաքննության և դատական քննության ընթացքում կալանքի տակ գտնվելու 2 /երկու/ տարի 9 /ինը/ ամիս 23 /քսաներեք/ օր ժամկետը և վերջնական պատիժ սահմանել՝ ազատազրկում 6 /վեց/ տարի 2 /երկու/ ամիս 7 /յոթ/ օր ժամկետով, պատժի կրման սկիզբը հաշվելով նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:

Վաղինակ Վոլոդիայի Ստեփանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո այն վերացնել:

5. Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին մեղավոր ճանաչել 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 05.05.2021թ-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունները կատարելու մեջ:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով Արթուր Զորիկի Եղիազարյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 4 /չորս/ տարի ժամկետով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 6 /վեց/ տարի ժամկետով, 05.05.2021թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով՝ հանցանքների համակցությամբ՝ նույն օրենսգրքի 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով Արթուր Զորիկի Եղիազարյանի նկատմամբ նշանակված 6 /վեց/ տարի ժամկետով ազատազրկմանը մասնակիորեն գումարել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նշանակված պատժից՝ 1 /մեկ/ տարի և 05.05.2021թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժից՝ 2 /երկու/ տարի ժամկետով ազատազրկումը և Արթուր Զորիկի Եղիազարյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 9 /ինը/ տարի ժամկետով:

Նշանակված պատժում հաշվակցել Արթուր Զորիկի Եղիազարյանի՝ նախաքննության և դատական քննության ընթացքում կալանքի տակ գտնվելու 2 /երկու/ տարի 9 /ինը/ ամիս 23 /քսաներեք/ օր ժամկետը և վերջնական պատիժ սահմանել՝ ազատազրկում 6 /վեց/ տարի 2 /երկու/ ամիս 7 /յոթ/ օր ժամկետով, պատժի կրման սկիզբը հաշվելով նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:

Արթուր Զորիկի Եղիազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ անձնական երաշխավորությունը՝ թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո անձնական երաշխավորների կողմից դատարանի դեպոզիտ հաշվին վճարված գումարները՝ օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում վերադարձնել վերջիններիս կամ նրանց կողմից լիազորված անձանց:

6. Արման Արսենի Հայրապետյանին մեղավոր ճանաչել 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 05.05.2021թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունները կատարելու մեջ:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով Արման Արսենի Հայրապետյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 4 /չորս/ տարի ժամկետով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 6 /վեց/ տարի ժամկետով, 05.05.2021թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով՝ հանցանքների համակցությամբ՝ նույն օրենսգրքի 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով Արման Արսենի Հայրապետյանի նկատմամբ նշանակված 6 /վեց/ տարի ժամկետով ազատազրկմանը մասնակիորեն գումարել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նշանակված պատժից՝ 1 /մեկ/ տարի և 05.05.2021թ-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժից՝ 1 /մեկ/ տարի ժամկետով ազատազրկումը և Արման Արսենի Հայրապետյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 8 /ութ/ տարի ժամկետով:

Նշանակված պատժում հաշվակցել՝ Արման Արսենի Հայրապետյանի՝ նախաքննության ընթացքում կալանքի տակ գտնվելու 2 /երկու/ ամիս ժամկետը և վերջնական պատիժ սահմանել՝ ազատազրկում 7 /յոթ/ տարի 10 /տասը/ ամիս ժամկետով, պատժի կրման սկիզբը հաշվելով նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:

Արման Արսենի Հայրապետյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո այն վերացնել:

7. Արա Լեռնիկի Պողոսյանին մեղավոր ճանաչել 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 05.05.2021թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունները կատարելու մեջ:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով Արա Լեռնիկի Պողոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 4 /չորս/ տարի ժամկետով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 6 /վեց/ տարի ժամկետով, 05.05.2021թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով՝ հանցանքների համակցությամբ՝ նույն օրենսգրքի 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով Արա Լեռնիկի Պողոսյանի նկատմամբ նշանակված 6 /վեց/ տարի ժամկետով ազատազրկմանը մասնակիորեն գումարել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նշանակված պատժից՝ 1 /մեկ/ տարի և 05.05.2021թ-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժից՝ 2 /երկու/ տարի ժամկետով ազատազրկումը և Արա Լեռնիկի Պողոսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 9 /ինը/ տարի ժամկետով:

Նշանակված պատժում հաշվակցել՝ Արա Լեռնիկի Պողոսյանի՝ նախաքննության և դատական քննության ընթացքում կալանքի տակ գտնվելու 2 /երկու/ տարի 9 /ինը/ ամիս 23 /քսաներեք/ օր ժամկետը և վերջնական պատիժ սահմանել՝ ազատազրկում 6 /վեց/ տարի 2 /երկու/ ամիս 7 /յոթ/ օր ժամկետով, պատժի կրման սկիզբը հաշվելով նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:

Արա Լեռնիկի Պողոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո այն վերացնել:

8. Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին մեղավոր ճանաչել 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 05.05.2021թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունները կատարելու մեջ:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 3 /երեք/ տարի ժամկետով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով, 05.05.2021թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով՝ հանցանքների համակցությամբ՝ նույն օրենսգրքի 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանի նկատմամբ նշանակված 5 /հինգ/ տարի ժամկետով ազատազրկմանը մասնակիորեն գումարել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նշանակված պատժից՝ 6 /վեց/ ամիս և 05.05.2021թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժից՝ 6 /վեց/ ամիս ժամկետով ազատազրկումը և Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 6 /վեց/ տարի ժամկետով:

Նշանակված պատժում հաշվակցել՝ Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանի՝ նախաքննության ընթացքում կալանքի տակ գտնվելու 6 /վեց/ ամիս ժամկետը և վերջնական պատիժ սահմանել՝ ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով, պատժի կրման սկիզբը հաշվելով նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:

Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո այն վերացնել:

9. Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանին մեղավոր ճանաչել 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 05.05.2021թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունները կատարելու մեջ:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 4 /չորս/ տարի ժամկետով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 6 /վեց/ տարի ժամկետով, 05.05.2021թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով՝ հանցանքների համակցությամբ՝ նույն օրենսգրքի 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանի նկատմամբ նշանակված 6 /վեց/ տարի ժամկետով ազատազրկմանը մասնակիորեն գումարել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նշանակված պատժից՝ 1 /մեկ/ տարի և 05.05.2021թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժից՝ 1 /մեկ/ տարի ժամկետով ազատազրկումը և Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 8 /ութ/ տարի ժամկետով:

Նշանակված պատժում հաշվակցել՝ Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանի՝ նախաքննության և դատական քննության ընթացքում կալանքի տակ գտնվելու 2 /երկու/ տարի 10 /տասը/ ամիս 3 /օր/ ժամկետը և վերջնական պատիժ սահմանել՝ ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի 1 /մեկ/ ամիս 27 /քսանյոթ/ օր ժամկետով, պատժի կրման սկիզբը հաշվելով նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:

Գևորգ Պետրոսի Ջնդոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ գրավը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո՝ օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում այն վերադարձնել գրավատուին կամ նրա կողմից լիազորված անձին:

10. Արկադի Հակոբի Մարդոյանին՝ մեղավոր ճանաչել 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 05.05.2021թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունները կատարելու մեջ:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով Արկադի Հակոբի Մարդոյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 4 /չորս/ տարի ժամկետով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 6 /վեց/ տարի ժամկետով, 05.05.2021թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով՝ հանցանքների համակցությամբ՝ նույն օրենսգրքի 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով Արկադի Հակոբի Մարդոյանի նկատմամբ նշանակված 6 /վեց/ տարի ժամկետով ազատազրկմանը մասնակիորեն գումարել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նշանակված պատժից՝ 1 /մեկ/ տարի և 05.05.2021թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժից՝ 1 /մեկ/ տարի ժամկետով ազատազրկումը և Արկադի Հակոբի Մարդոյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 8 /ութ/ տարի ժամկետով:

Նշանակված պատժում հաշվակցել Արկադի Հակոբի Մարդոյանի՝ նախաքննության ընթացքում կալանքի տակ գտնվելու 9 /ինն/ ամիս 8 /օր/ ժամկետը և վերջնական պատիժ սահմանել՝ ազատազրկում 7 /յոթ/ տարի 2 /երկու/ ամիս 22 /քսաներկու/ օր ժամկետով, պատժի կրման սկիզբը հաշվելով նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:

Արկադի Հակոբի Մարդոյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ գրավը, թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո՝ օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում այն վերադարձնել գրավատուին կամ նրա կողմից լիազորված անձին:

11. Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին՝ մեղավոր ճանաչել 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 05.05.2021թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունները կատարելու մեջ:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով՝ Վահագն Սամվելի Սալնազարյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 4 /չորս/ տարի ժամկետով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 6 /վեց/ տարի ժամկետով, 05.05.2021թ-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով՝ հանցանքների համակցությամբ՝ նույն օրենսգրքի 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով Վահագն Սամվելի Սալնազարյանի նկատմամբ նշանակված 6 /վեց/ տարի ժամկետով ազատազրկմանը մասնակիորեն գումարել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նշանակված պատժից՝ 1 /մեկ/ տարի և 05.05.2021թ-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժից՝ 2 /երկու/ տարի ժամկետով ազատազրկումը և Վահագն Սամվելի Սալնազարյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 9 /ինը/ տարի ժամկետով:

Նշանակված պատժում հաշվակցել Վահագն Սամվելի Սալնազարյանի՝ նախաքննության և դատական քննության ընթացքում կալանքի տակ գտնվելու 2 /երկու/ տարի 9 /ինն/ ամիս 23 /քսաներեք/ օր ժամկետը և վերջնական պատիժ սահմանել՝ ազատազրկում՝ 6 /վեց/ տարի 2 /երկու/ ամիս 7 /յոթ/ օր ժամկետով, պատժի կրման սկիզբը հաշվելով նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:

Վահագն Սամվելի Սալնազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ անձնական երաշխավորությունը՝ թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո անձնական երաշխավորների կողմից դատարանի դեպոզիտ հաշվին վճարված գումարները՝ օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում, վերադարձնել վերջիններիս կամ նրանց կողմից լիազորված անձանց:


12. Մարինե Մարտունի Կաթանյանին մեղավոր ճանաչել 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 05.05.2021թ-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունները կատարելու մեջ:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով Մարինե Մարտունի Կաթանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 3 /երեք/ տարի ժամկետով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով, 05.05.2021թ-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով՝ հանցանքների համակցությամբ՝ նույն օրենսգրքի 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով Մարինե Մարտունի Կաթանյանի նկատմամբ նշանակված 5 /հինգ/ տարի ժամկետով ազատազրկմանը մասնակիորեն գումարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նշանակված պատժից՝ 6 /վեց/ ամիս և 05.05.2021թ-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժից՝ 6 /վեց/ ամիս ժամկետով ազատազրկումը և Մարինե Մարտունի Կաթանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 6 /վեց/ տարի ժամկետով:

Նշանակված պատժում հաշվակցել՝ Մարինե Մարտունի Կաթանյանի՝ նախաքննության ընթացքում կալանքի տակ գտնվելու 4 /չորս/ ամիս 8 /ութ/ օր ժամկետը և վերջնական պատիժ սահմանել՝ ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի 7 /յոթ/ ամիս 22 /քսաներկու/ օր ժամկետով:

Մարինե Մարտունի Կաթանյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով պայմանականորեն չկիրառել, սահմանելով փարձաշրջան 5 /հինգ/ տարի ժամկետով՝ նրա վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դնելով ՀՀ Արդարադատության նախարարության պրոբացիայի պետական ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման վրա՝ ըստ բնակության վայրի:

Փորձաշրջանի ընթացում Մարինե Մարտունի Կաթանյանի վրա դնել պարտականություն՝ չփոխել մշտական բնակության վայրը, իսկ այդպիսի անհրաժեշտություն առաջանալու դեպքում՝ այդ մասին տեղյակ պահել իր վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող պետական իրավասու մարմնին:

Մարինե Մարտունի Կաթանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ գրավը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո՝ օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում այն վերադարձնել գրավատուին կամ նրա կողմից լիազորված անձին:

13. Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին մեղավոր ճանաչել 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 05.05.2021թ-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունները կատարելու մեջ:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով՝ Ասյա Մարտունի Մկրտչյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 4 /չորս/ տարի ժամկետով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 6 /վեց/ տարի ժամկետով, 05.05.2021թ-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով՝ հանցանքների համակցությամբ՝ նույն օրենսգրքի 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով Ասյա Մարտունի Մկրտչյանի նկատմամբ նշանակված 6 /վեց/ տարի ժամկետով ազատազրկմանը մասնակիորեն գումարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նշանակված պատժից՝ 1 /մեկ/ տարի և 05.05.2021թ-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժից՝ 1 /մեկ/ տարի ժամկետով ազատազրկումը և Ասյա Մարտունի Մկրտչյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 8 /ութ/ տարի ժամկետով:

Նշանակված պատժում հաշվակցել՝ Ասյա Մարտունի Մկրտչյանի՝ նախաքննության ընթացքում կալանքի տակ գտնվելու 4 /չորս/ ամիս 8 /ութ/ օր ժամկետը և վերջնական պատիժ սահմանել՝ ազատազրկում 7 /յոթ/ տարի 7 /յոթ/ ամիս 22 /քսաներկու/ օր ժամկետով, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվելով նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:

Ասյա Մարտունի Մկրտչյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ գրավը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո՝ օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում այն վերադարձնել գրավատուին կամ նրա կողմից լիազորված անձին:

14. Նելլի Սլավիկի Մինասյանին մեղավոր ճանաչել 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 05.05.2021թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունները կատարելու մեջ:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով՝ Նելլի Սլավիկի Մինասյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 4 /չորս/ տարի ժամկետով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 6 /վեց/ տարի ժամկետով, 05.05.2021թ-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով:

18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կարգով՝ հանցանքների համակցությամբ՝ նույն օրենսգրքի 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով Նելլի Սլավիկի Մինասյանի նկատմամբ նշանակված 6 /վեց/ տարի ժամկետով ազատազրկմանը մասնակիորեն գումարել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նշանակված պատժից՝ 1 /մեկ/ տարի և 05.05.2021թ-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժից՝ 1 /մեկ/ տարի ժամկետով ազատազրկումը և Նելլի Սլավիկի Մինասյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում՝ 8 /ութ/ տարի ժամկետով:

Նշանակված պատժում հաշվակցել Նելլի Սլավիկի Մինասյանի՝ նախաքննության ընթացքում կալանքի տակ գտնվելու 2 /երկու/ ամիս ժամկետը և վերջնական պատիժ սահմանել՝ ազատազրկում՝ 7 /յոթ/ տարի 10 /տասը/ ամիս ժամկետով:

Նելլի Սլավիկի Մինասյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով պայմանականորեն չկիրառել, սահմանելով փարձաշրջան 5 /հինգ/ տարի ժամկետով՝ նրա վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դնելով ՀՀ Արդարադատության նախարարության պրոբացիայի պետական ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման վրա՝ ըստ բնակության վայրի:

Փորձաշրջանի ընթացում Նելլի Սլավիկի Մինասյանի վրա դնել պարտականություն՝ չփոխել մշտական բնակության վայրը, իսկ այդպիսի անհրաժեշտություն առաջանալու դեպքում՝ այդ մասին տեղյակ պահել իր վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնող պետական իրավասու մարմնին:

Նելլի Սլավիկի Մինասյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, որից հետո այն վերացնել:

15. Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին մեղավոր ճանաչել 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 05.05.2021թ-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 319-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունները կատարելու մեջ:

Հիմք ընդունելով ՀՀ Առողջապահության նախարարության միջգերատեսչական հանձնաժողովային դատաբժշկական փորձաքննության 29.07.2022թ-ի թիվ 280/հձ եզրակացությունը և 05.05.2021թ-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 87-րդ հոդվածի 3-րդ կետը՝ Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանի նկատմամբ պատժի նշանակումը հետաձգել:

Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը՝ վերացնել:

16. Վահան Գրիգորի Շիրխանյանին՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 235-րդ հոդվածի 3-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքներում արդարացնել՝ ճանաչելով և հռչակելով նրա անմեղությունն այդ hոդվածներով նախատեսված հանցանքների կատարման մեջ՝ մեղսագրված արարքներում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Վահան Գրիգորի Շիրխանյանին պարզաբնել՝ 01.07.1998թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 66-րդ և 67-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարացվածի և նրան պատճառված /հնարավոր/ վնասի հատուցման իրավունքներն ու հատուցման կարգը` այդ մասին նրան ուղարկելով համապատասխան ծանուցում:
Վահան Գրիգորի Շիրխանյանին մեղավոր ճանաչել 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունը կատարելու մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել՝ ազատազրկում 6 /վեց/ տարի ժամկետով:

Նշանակված պատժում հաշվակցել Վահան Գրիգորի Շիրխանյանի՝ նախաքննության և դատական քննության ընթացքում կալանքի տակ գտնվելու 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս 6 /վեց/ օր ժամկետը և վերջնական պատիժ սահմանել՝ ազատազրկում՝ 3 /երեք/ տարի 5 /հինգ/ ամիս 24 /քսանչորս/ օր ժամկետով:

ՀՀ Ազգային Ժողովի կողմից 2018թ.-ի նոյեմբերի 01-ին ընդունված՝ «Էրեբունի-Երևանի հիմնադրման 2800-ամյակի և Հայաստանի առաջին հանրապետության հռչակման 100-ամյակի կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 5-րդ կետի և 10-րդ մասի 5-րդ կետի հիմքով՝ Վահան Գրիգորի Շիրխանյանին ազատել նշանակված պատժից:
Վահան Գրիգորի Շիրխանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ անձնական երաշխավորությունը՝ վերացնել, իսկ անձնական երաշխավորների կողմից դատարանի դեպոզիտ հաշվին վճարված գումարները՝ օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում, վերադարձնել վերջիններիս կամ նրանց կողմից լիազորված անձանց:

17. Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներում արդարացնել՝ ճանաչելով և հռչակելով նրա անմեղությունն այդ hոդվածներով նախատեսված հանցանքների կատարման մեջ՝ մեղսագրված արարքներում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին պարզաբանել՝ 01.07.1998թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 66-րդ և 67-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարացվածի և նրան պատճառված /հնարավոր/ վնասի հատուցման իրավունքներն ու հատուցման կարգը` այդ մասին նրան ուղարկելով համապատասխան ծանուցում:
Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին մեղավոր ճանաչել՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նույն օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն նրան ազատել քրեական պատասխանատվությունից` քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով:
Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ անձնական երաշխավորությունը, վերացնել, իսկ անձնական երաշխավորների կողմից դատարանի դեպոզիտ հաշվին վճարված գումարները՝ օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում վերադարձնել վերջիններիս կամ նրանց կողմից լիազորված անձանց:

18. Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներում արդարացնել՝ ճանաչելով և հռչակելով նրա անմեղությունն այդ hոդվածներով նախատեսված հանցանքների կատարման մեջ՝ մեղսագրված արարքներում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին պարզաբանել՝ 01.07.1998թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 66-րդ և 67-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարացվածի և նրան պատճառված /հնարավոր/ վնասի հատուցման իրավունքներն ու հատուցման կարգը` այդ մասին նրան ուղարկելով համապատասխան ծանուցում:
Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին մեղավոր ճանաչել՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նույն օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն նրան ազատել քրեական պատասխանատվությունից` քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով:
Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ անձնական երաշխավորությունը՝ վերացնել, իսկ անձնական երաշխավորների կողմից դատարանի դեպոզիտ հաշվին վճարված գումարները՝ օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում վերադարձնել վերջիններիս կամ նրանց կողմից լիազորված անձանց:

19. Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներում արդարացնել՝ ճանաչելով և հռչակելով նրա անմեղությունն այդ hոդվածներով նախատեսված հանցանքների կատարման մեջ՝ մեղսագրված արարքներում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին պարզաբանել՝ 01.07.1998թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 66-րդ և 67-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարացվածի և նրան պատճառված /հնարավոր/ վնասի հատուցման իրավունքներն ու հատուցման կարգը` այդ մասին ուղարկելով համապատասխան ծանուցում:
Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին մեղավոր ճանաչել՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նույն օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն նրան ազատել քրեական պատասխանատվությունից` քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով:
Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ անձնական երաշխավորությունը՝ վերացնել, իսկ անձնական երաշխավորների կողմից դատարանի դեպոզիտ հաշվին վճարված գումարները՝ օրինական հիմքերի առկայության պայմաններում վերադարձնել վերջիններիս կամ նրանց կողմից լիազորված անձանց:

20. Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ.-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 223-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 35-300-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներում արդարացնել՝ ճանաչելով և հռչակելով նրա անմեղությունն այդ hոդվածներով նախատեսված հանցանքների կատարման մեջ՝ մեղսագրված արարքներում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին պարզաբանել՝ 01.07.1998թ.-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 66-րդ և 67-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարացվածի և նրան պատճառված /հնարավոր/ վնասի հատուցման իրավունքներն ու հատուցման կարգը` այդ մասին ուղարկելով համապատասխան ծանուցում:
Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանին մեղավոր ճանաչել՝ 18.04.2003թ.-ին ընդունված և 01.07.2022թ-ի դրությամբ գործող խմբագրությամբ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նույն օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն նրան ազատել քրեական պատասխանատվությունից` քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով:
Հարություն Կնյազի Սարիբեկյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը՝ վերացնել:

Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո՝

վերացնել՝ վարույթն իրականացնող նախաքննական մարմնի՝ ՀՀ ԱԱԾ քննչական վարչության կողմից թիվ 58216515 քրեական գործով 08.02.2016թ-ին կայացված՝ «Գույքի վրա կալանք դնելու մասին» որոշումներով ամբաստանյալներ Արա Լեռնիկի Պողոսյանին, Արկադի Հակոբի Մարդոյանին, 23.03.2016թ-ին կայացված՝ «Գույքի վրա կալանք դնելու մասին» որոշումներով ամբաստանյալներ Տիգրան Դավիթի Բոյաջյանին, Ավետիս Ռազմիկի Բարեյանին, Վահագն Սամվելի Սալնազարյանին, Գառնիկ Գևորգի Մարգարյանին, Արթուր Զորիկի Եղիազարյանին, Խաչիկ Վանուշի Ավետիսյանին, 24.03.2016թ-ին կայացված՝ «Գույքի վրա կալանք դնելու մասին» որոշումներով ամբաստանյալներ Մարինե Մարտունի Կաթանյանին, Ասյա Մարտունի Մկրտչյանին, Էդվարդ Կոլյայի Ներսիսյանին, 29.03.2016թ-ին կայացված՝ «Գույքի վրա կալանք դնելու մասին» որոշումներով ամբաստանյալներ Վլադիմիր Փայլակի Առաքելյանին, Նելլի Սլավիկի Մինասյանին, Վահան Գրիգորի Շիրխանյանին և 03.05.2016թ-ին կայացված՝ «Գույքի վրա կալանք դնելու մասին» որոշմամբ՝ ամբաստանյալ Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանին միանձնյա կամ համատեղ սեփականության իրավունքով պատկանող շարժական և անշարժ գույքերի վրա դրված կալանքները,

Երևան քաղաքի Նորքի 9-րդ փողոցի 78-րդ տանից 25.11.2015թ.-ի խուզարկությամբ հայտնաբերված և ՀՀ ԱԱԾ Ֆինանսական վարչությանն ի պահ հանձնված 13.000 /տասներեք հազար/ ԱՄՆ դոլարը, 3.500 /երեք հազար հինգ հարյուր/ եվրոն և 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամը՝ որպես հանցագործության միջոց բռնագրավել և հանձնել Հայաստանի Հանրապետության Ֆինանսների նախարարությանը,

Արկադի Հակոբի Մարդոյանի կողմից 09.07.2021 թ-ին Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դեպոզիտ հաշվին՝ որպես նրան ընդհանուր համատեղ սեփականության իրավունքով պատկանող ՀՀ Շիրակի մարզ Գյումրի քաղաքի Կ.Հալաբյան փողոցի 10-րդ շենքի 33-րդ բնակարանի բաժնեմասի արժեք վճարված 1.700.000 /մեկ միլիոն յոթ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ գումարը վերադարձնել վերջինիս կամ նրա կողմից լիազորված անձին /վճարման անդորրագիր թիվ 210709022092003/,

վարույթն իրականացնող նախաքննական մարմնի կողմից 19.09.2016թ.-ին կայացված որոշմամբ քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ Երևան քաղաքի Նորքի 9-րդ փողոցի 78-րդ տանից 25.11.2015թ.-ի խուզարկությամբ հայտնաբերված և առգրավված զենքերը, ռազմամթերքը, պայթուցիկ նյութերը, հանդերձանքը, հրազեն կամ ռազմամթերք չհանդիսացող իրերն ու այլ առարկաները, որոնք պահվում են ՀՀ ԱԱԾ տնտեսական վարչությունում և քննչական դեպարտամենտի իրեղեն ապացույցների պահման համար նախատեսված սենյակում՝ թողնել վարույթն իրականացնող մարմնի՝ ՀՀ ԱԱԾ քննչական դեպարտամենտի տնօրինությանը՝ դեպարտամենտում գտնվող և վարույթը կասեցված թիվ 58216515 քրեական գործով հետագա ընթացքը օրենքով սահմանված կարգով լուծելու նպատակով,
քրեական գործի հետ դատարան ստացված՝ քրեական գործից առանձին պահվող և քրեական գործին կցված փաստաթղթերը, լազերային կրիչներն ու դրանցում առկա ֆայլերի փաստաթղթային պարունակությունը, հեռախոսային խոսակցությունների գաղտնալսումները, գործով անցնող անձանց հեռախոսահամարների ելքային և մուտքային հեռախոսազանգերի վերծանումները, ատլասն ու թվով 4 քարտեզները, ՀՀ Սահմանադրական դատարանի սխեման, «Հայոց Վահան» կազմակերպության տարբերանշաններով դրոշն ու թևկապները, նույն կազմակերպության երդման տեքստը, կանոնադրությունը, թվով 22 թռուցիկները, նոթատետրերը, աշակերտական վանդակավոր տետրը, թվով 27 /քսանյոթ/ տարբեր մոդելների բջջային հեռախսոսները, բջջային հեռախոսների թվով 4 քարտերը, թվով 6 էլեկտրոնային կրիչները /ֆլեշկա/, Անտոն Դիկրան Հարությունի Թոթոնջյանի նամակը՝ ուղղված Արթուր Վալերիկի Վարդանյանին, ինչպես նաև Երևան քաղաքի Նորքի 9-րդ փողոցի 78-րդ տանից 25.11.2015թ.-ի խուզարկությամբ հակտնաբերված և առգրավված թվով 9 /ինը/ հատ կապի միջոցները՝ պահել քրեական գործի հետ միասին,
Արթուր Վարդանյանի վարձակալած՝ Երևանի Նորքի 9-րդ փոցողի 78-րդ տանից խուզարկությամբ հայտնաբերված և առգրավված ՙՙacer՚՚ մակնիշի, ՙՙAspire 5740DG՚՚ մոդելի, LXPRF02010002045202000 սերիական համարով դյուրակիր համակարգիչը, Անտոն Թոթոնջյանի բնակության վայրից խուզարկությամբ հայտնաբերված և առգրավված ՙՙhp՚՚ մակնիշի, ՙՙ15-r 052 nr՚՚ մոդելի, CND43890WG սերիական համարով դյուրակիր համակարգիչը և Լիլիթ Թորոսյանի անձնական օգտագործման ՙՙDELL՚՚ մակնիշի, ՙՙP26E՚՚ մոդելի, 9RS2432 սերիական համարով դյուրակիր համակարգիչը՝ վերադարձնել վերջիններիս:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակման օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:






Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն