Գործ
ԵԿԴ/0293/01/16

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

,,23,, դեկտեմբերիի 2016թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
/այսուհետև` դատարան/

Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի
Քարտուղարությամբ՝ Թ. Խաչատրյանի
Մասնակցությամբ՝
Մեղադրող Հ. Պետրոսյանի
Տուժողի ներկայացուցիչներ Ա. Հարությունյանի
Ս. Սարգսյանի
Է. Իգիթյանի
Ա. Մարտիրոսյանի
Վ. Թորոսյանի
Պաշտպան Վ.Նիկողոսյանի

դռնբաց դատական նիստերում, Երևան քաղաքում, դատական քննության արագացված կարգի կիրառմամբ քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Տիգրան Վահանի Մարգարյանի` ծնված 27.01.1982թ.-ին, Երևան քաղաքում,ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ութամյա կրթությամբ, նախկինում չդատված, ամուրի, չի աշխատում, բնակվող՝ք.Երևան Ֆուչիկի 1-ին նրբանցք1-ինշենք17-րդ բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 225-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը։


1.Գործի դատավարական նախապատմությունը
Ըստ դատարան ուղարկվածմեղադրական եզրակացության և քրեական գործի նյութերի՝
«Տիգրան Վահանի Մարգարյանը մեղադրվում է այն բանի համար« որ նա 2016թ. հուլիսի 20-ին Երևան քաղաքում տեղի ունեցած« հասարակական անվտանգությունը վտանգած՝ բռնությամբ« ջարդերով« գույք ոչնչացնելով և վնասելով արտահայտված զանգվածային անկարգությունների ընթացքում բռնություն է գործադրել ոստիկանության աշխատակիցների նկատմամբ« որպիսի գործողություններն արտահայտվել են հետևյալում.
2016թ. հուլիսի 17-ին կազմակերված խմբի անդամները պետությանը որոշակի գործողություններ կատարելուն պարտադրելու նպատակով զինված հարձակում են գործել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության պարեկապահակային գնդի վրա՝ զավթելով և պահելով այն։
Նույն պահից սկսած հիշյալ և հարակից տարածքներում իրավապահ մարմինները օրենքով սահմանված կարգով կազմակերպել և իրականացրել են հանցագործության բացահայտմանը« կանխմանը« ինչպես նաև պետության շահերի և քաղաքացիների անվտանգության ապահովմանն ուղղված հատուկ միջոցառումներ։
Նկարագրված միջոցառումների շրջանակներում ՀՀ ոստիկանության տարբեր ստորաբաժանումների ծառայողներ ժամանակավորապես սահմանափակել են տրանսպորտային միջոցների և քաղաքացիների երթևեկությունը Երևան քաղաքի Մովսես Խորենացու և Քրիստափորի փողոցների խաչմերուկից։
2016թ. հուլիսի 20-ին ժամը 22։00-ի սահմաններում« նշված վայրում հավաքվել են բազմաթիվ անձինք« ովքեր փորձել են ներթափանցել հատուկ միջոցառումների իրականացման գոտի։
Հիշյալ վայրում ծառայություն իրականացնող ոստիկանության աշխատակիցները հավաքվածներին բազմիցս նախազգուշացրել են իրականացվող միջոցառումների և այդ վայր քաղաքացիների մուտքն արգելված լինելու մասին։
Չնայած դրան՝ մի խումբ անձանց հրահրմամբ սկսվել են զանգվածային անկարգություններ« որի ընթացքում դրա մասնակիցները չեն ենթարկվել նշված վայրում ծառայություն իրականացնող իշխանության ներկայացուցիչների՝ տարածքն ազատելու և առաջ շարժվելն արգելված լինելու օրինական պահանջներին« այլ վտանգելով հասարակական անվտագնությունը՝ բռնություն են գործադրել ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցների նկատմամբ՝ ոտքերով« ձեռքերով« տարատեսակ առարկաներով հարվածներ են հասցրել« քարեր և այլ առարկաներ են նետել նրանց ուղղությամբ« ինչի հետևանքով նշված վայրում ծառայություն իրականացնող ոստիկանության 46 աշխատակիցներ ստացել են տարբեր աստիճանի մարմնական վնասվածքներ« վնասվել ու ոչնչացվել է ՀՀ ոստիկանությանը« Երևանի քաղաքապետարանին և տարբեր իրավաբանական անձանց պատկանող« ընդհանուր՝ 9.641.760 ՀՀ դրամ արժողությամբ գույքը։
Նկարագրված զանգվածային անկարգությունների ժամանակ դրա անմիջական մասնակից Տիգրան Մարգարյանը բռնություն է գործադրել՝ քար է նետելիրենց ծառայողական պարտականությունները կատարող« իշխանության ներկայացուցիչ հանդիսացող ոստիկանության աշխատակիցների վրա»։
Դեպքի առթիվ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության կողմից 2016 թվականի հուլիսի21-ին հարուցվել է թիվ 59104716 քրեական գործ։
21.10.2016թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի ՀԿԳ քննության գլխավոր վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ռ.Սարդարյանի կողմից կայացվել է որոշում՝ թիվ 59104716 քրեական գործի նյութերից մաս անջատելու և առանձին վարույթում առանձմացնելու մասին, համաձայն որի՝ թիվ 59104716 քրեական գործից անջատվել է Տիգրան Վահանի Մարգարյանի մասը, առանձնացվել առաձնձին վարույթում և դրան շնորհվել է 69109716 համարը։
24.07.2016թ.-ին Տիգրան Վահանի Մարգարյանը ձերբակալվել է։
2016 թվականի հուլիսի 27-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի հատկապես կարևոր գործերի քննության գլխավոր վարչության կողմից կայացվել է որոշում` Տիգրան Վահանի Մարգարյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 225-րդ հոդվածի 2-րդ մասով։

27.07.2016թ.-ին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացվել է որոշում` Տիգրան Վահանի Մարգարյանինկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու մասին։

23.08.2016թ-ին ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի կողմից կայացվել է որոշում, համաձայն որի՝ Տիգրան Վահանի Մարգարյանը ազատվել է կալանքից։ Նույն օրը ՀՀ քննչական կոմիտեի հատկապես կարևոր գործերի քննության գլխավոր վարչության կողմից կայացված որոշմամբ՝Տիգրան Վահանի Մարգարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը։

2016 թվականի հոտեմբերի21-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի հատկապես կարևոր գործերի քննության գլխավոր վարչության կողմից կայացվել է որոշում` Տիգրան Վահանի Մարգարյանի նկատմամբ առաջադրված մեղադրանքի ծավալը լրացնելու մասին և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 225-րդ հոդվածի 2-րդ մասով։

Քրեականգործը ՀՀ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 08.11.2016թ.-ին։
2.Արագացված դատական քննություն
Մինչև դատաքննությունը սկսելը՝ ամբաստանյալՏիգրան Վահանի Մարգարյանը միջնորդել է դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով և հայտարարել, որ միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր, խորհրդակցել է պաշտպանի հետ, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է մեղադրանքի հետ և առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում լիովին։
Չնայած այն բանին, որ դատախազ Հ.Պետրոսյանը, գործով մեղադրական եզրակացությունը հաստատելիս, արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ առարկել է, սակայն դատարանում,օգտվելով իր դատավարական լիազորություններից,փոխել է իր դիրքորոշումը, հայտնելով, որ չի առարկում արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ։
Տուժողներ Ս.Գաբրիելյանը, Ն.Վիրաբյանը, Մ.Ավետիսյանը, Ե.Կիրակոսյանը, Ա.Ղազարյանը, Ա.Գևորգյանը, Դ.Սարգսյանը, Գ.Տեր-Ղազարյանը, Գ.Ավետիսյանը, Վ.Մկրչտյանը, Ա.Խաչատրյանը, Ա.Համբարձումյանը, Ն.Հարությունյանը, Ժ.Պետերջիկյանը, Ա.Ալավերդյանը, Ն.Անտոնյանը, Ն.Թադևոսյանը, Կ.Ղարիբյանը դատարանին ուղղված լիազորագրերով լիազորել են ՀՀ Ոստիկանության 1033 զորամասի սոցիալ-իրավական հարցերով ավագ սպա Ս.Սարգսյանին, Ա.Մարգարյանը, Դ.Սիմոնյանը, Ս.Հովհաննիսյանը, Ա.Հովհաննիսյանը, Ա.Բարամյանը, Շ.Սահակյանը, Ա.Մկրտչյանը, Լ.Ազիզբեկյանը, Ա.Խոջայանը, Բ.Ավետիսյանը, Ե.Հակոբյանը, Գ.Կոլյանը, Ա.Քիշմիրյանը, Հ.Մելքոնյանը, Մ.Հարությունյանը, Ա.Հարությունյանը, Ս.Առաքելյանը, Ա.Մուրադյանը և Ա.Ամիրյանը՝ լիազորել են ՀՀ Ոստիկանության 1033 զորամասի սոցիալ-իրավական հարցերով ավագ սպա Ս.Սարգսյանին և ՀՀ Ոստիկանության զորքերի 1032 զորամասի սոցիալ-իրավական հարցերով ավագ սպա Է.Իգիթյանին, իսկտուժողներԱ.Բարսեղյանը, Ա.Կիրակոսյանը, Գ.Մուրադյանը, Ա.Մարտիրոսյանը, Վ.Սամսոնյանը, Ա.Սահակյանը և Գ.Արսենյանը լիազորել են ՀՀ Ոստիկանության իրավաբանական վարչության իրավական պաշտպանության բաժնի տեսուչ Ա.Հարությունյանին դատարանում ներկայացնելուիրենց շահերը։ Երևանի քաղաքապետարանի և «Ֆլեշ» ՍՊԸ-ի շահերը դատարանում ներկայացրել են՝ համապատասխանաբար Ա.Մարտիրոսյանը և Վ.Թորոսյանը։
Ըստ այդմ, տուժողների ներկայացուցիչներ Ս.Սարգսյանը, Ա.Հարությունյանը, Ա.Մարտիրոսյանը, Վ.Թորոսյանը և Է.Իգիթյանը նույնպես չեն առարկել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու դեմ։
Դատարանը, համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.1 և 375.2 հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին։
3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները` տուժողներ Ա.Բարսեղյանի, Ա.Կիրակոսյանի, Գ.Մուրադյանի, Ե.Կիրակոսյանի, Մ.Ավետիսյանի, Ս.Գաբրիելյանի, Ն.Վիրաբյանի, Ա.Մկրտչյանի, Լ.Ազիզբեկյանի, Գ.Կոլյանի, Ա.Մարտիրոսյանի, Վ.Սամսոնյանի, Ա.Մուրադյանի, Հ.Մելքոնյանի, Ս.Հովհաննիսյանի, Ե.Հակոբյանի, Ա.Ալոյանի, Ա.Մարգարյանի, Ա.Խոջայանի, Ս.Առաքելյանի, Ա.Գևորգյանի, Վ.Մկրտչյանի, Ա.Խաչատրյանի, Գ.Բարսեղյանի, Գ.Ավետիսյանի, Բ.Ավետիսյանի, Ա.Քիշմիրյանի, Ա.Բարսամյանի, Ա.Հարությունյանի, Դ.Սարգսյանի, Ա.Ղազարյանի, Գ.Տեր-Ղազարյանի, Ա.Ամիրյանի, Դ.Սիմոնյանի, Ա.Հովհաննիսյանի, Ժ.Պետրջիկյանի, Ա.Ալահվերդյանի, Ն.Անտոնյանի, Ն.Հարությունյանի, Մ.Հարությունյանի, Ա.Համբարձումյանի, Կ.Ղարիբյանի, Ա.Սահակյանի, Ն.Թադևոսյանի, Շ.Մանուկյանի և Գ.Արսենյանի ցուցմուքները, դատաբժշկական փորձաքննությունների թիվ 2091, 1589/հ, 2477/հ, 2403, 2398, 2400, 2393, 1585/հ, 2109, 2105, 1590/հ, 2104, 2435, 2434, 1566/հ, 1572/հ, 1567/հ, 1561/հ, 2395, 1578, 1569/հ, 1564/հ, 2436, 2437, 2433, 1562/հ, 2396, 1579/հ, 1607/հ, 1606/հ, 2402, 2391, 1596/հ, 2114, 2392, 1574/հ, 2399, 2431, 1597/հ եզրակացությունները, ապացույց ճանաչված՝ ՀՀ Ոստիկանության պետի տեղակալի թիվ 11/1697 գրությունները, դրան կից երկու տեղեկանքները և 9 լուսանկարները, առարկաների զննության մասին արձանագրությունը, դատաապրանքագիտական և հետքաբանական համալիր փորձաքննությունների թիվ 16-1980 եզրակացությունը, տուժող՝ ՀՀ Ոստիկանության ներկայացուցիչ Ա.Հարությունյանի ցուցմունքը, ապացույց ճանաչված՝ Երևանի քաղաքապետարանի աշխատակազմի իրավաբանական վարչության պետիթիվ 07/45678Հ գրությունը, տուժող՝ Երևանի քաղաքապետարանի ներկայացուցիչ Ա.Մարտիրոսյանի ցուցմունքը, տեղանքի զննության մասին արձանագրությունը, դատաապրանքագիտական և հետքաբանական համալիր փորձաքննության թիվ 16-1995 եզրակացությունը, տուժող՝ «Ֆլեշ» ՍՊԸ ներկայացուցիչ Վ.Թորոսյանի ցուցմունքը, տեղանքի զննության մասին արձանագրությունը, դատաապրանքագիտական և հետքաբանական համալիր փորձաքննության թիվ 16-1996 եզրակացությունը, տուժող՝ «Անի պլաստ» ՍՊԸ-ի ներկայացուցիչ Ռ.Պետրոսյանի ցուցմունքը, ապացույց ճանաչված՝ 2016թ.-ի հուլիսի 20-ին Երևան քաղաքի Մ.Խորենացի փողոցում կատարված զանգվածային անկարգությունների ընթացքում Տ.Մարգարյանի գործողությունների տեսաձայնագրությունները կրող «DVD-R, XDigital» գրառումներով լազերային սկավառակը, ինչպես նաև՝ լազերային սկավառակը զննության ենթարկելու մասին արձանագրությունը, Տ.Մարգարյանի՝ Երևան քաղաքի Ֆուչիկի 1-ին նրբանցքի 1-ին շենքի 17-րդ բնակարանի խուզարկության և Տ.Մարգարյանից առգրավում կատարելու մասին արձանագրությունը, ինչպես նաև՝ իրեղեն ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված, 2016թ.-ի հուլիսի 20-ին Երևան քաղաքի Խորենացի փողոցումտեղի ունեցած զանգվածային անկարգությունների ժամանակ Տ.Մարգարյանի հագին եղած հագուստների և գլխարկի զննություն կատարելու արձանագրությունը, վկաներ՝ Ա.Անանյանի, Ա.Կզարթմյանի, Վ.Թադևոսյանի, ՀՀ Ոստիկանության զորքերի 1033 զարամասի 2-րդ գումարտակի շտաբի պետ Վ.Հովհաննիսյանի, ՀՀ Ոստիկանության զորքերի 1033 զորամասի ՀԿՊ 2-րդ գումարտակի հրամանատարի տեղակալ Ռ.Մնացականյանի, ՀՀ Ոստիկանության զորքերի 1033 զորամասի ՀԿՊ 2-րդ գումարտակի 1-ին վաշտի հրամանատար Ս.Բաղդասարյանի, ՀՀ Ոստիկանության զորքերի 1032 զորամասի հասարակական կարգի պահպանության 2-րդ գումարտակի հրամանատար Գ.Մկրտչյանի, ՀՀ Ոստիկանության զորքերի 1032 զորամասի հասարակական կարգի պահպանության 2-րդ գումարտակի 3-րդ վաշտի հրամանատար Ն.Գևորգյանի, ՀՀ Ոստիկանության զորքերի 1032 զորամասի հասարակական կարգի պահպանության 1-ին գումարտակի 2-րդ վաշտի հրամանատար Է.Աբգարյանի ցուցմուքները, դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությունները, դեպքի վայրից վերցված առարկաների զննության արձանագրությունը, դատապայթյունատեխնիկական, դատաքիմիական և դատահետքաբանական համալիր փորձաքննության թիվ 30941603 եզրակացությունը, ապացույց ճանաչված՝ ՀՀ Ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր վարչությունից և Երևան քաղաքի վարչությունից ստացված լազերային և էլեկտրոնային կրիչները, ինչպես նաև՝ 2016թ.-ի հուլիսի 26-ին դրանք զննելու մասին արձանագրությունը ևՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան հետազոտելով ու գնահատելով վերը շարադրված ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում ամբաստանյալՏ.Մարգարյանին մեղսագրված հանցագործության կատարումը և գտնում, որ կատարած արարքի համար վերջինս ենթակա է պատժի։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրաանձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալ Տիգրան Վահանի Մարգարյանիանձը դրականորեն բնութագրող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով չի անցնում, նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել։
Բացի այդ, դատարանը որպեսՏիգրան Վահանի Մարգարյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք էհաշվի առնում այն, որ նա հարևաններ Լ.Պետրոսյանի, Ս.հովհաննիսյանի, Հ.Հայրապետյանի, Ռ.Ջալումյանի, Ն.Մուրադյանի, Ա.Գաբրիլյանի և Մ.Բաթմանյանի կողմից բնութագրվում է դրականորեն։
/տես` քրեական գործի նյութերը և դատական նիստի արձանագրությունը/
Դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` որպես ամբաստանյալՏիգրան Վահանի Մարգարյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտում նաև՝ դատարանում մեղքն ամբողջությամբ ընդունելը, կատարած հանցանքի համար անկեղծորեն զղջալը, ինչպես նաև՝ առողջական խնդիրների առկայությունը։
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալՏիգրան Վահանի Մարգարյանի արարքում նրապատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
/տես` դատական նիստի արձանագրությունը և քրեական գործի նյութերը/
Ելնելով գործի հանգամանքներից, ինչպես նաև հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և 61-րդ հոդվածը, ըստ որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալՏիգրան Վահանի Մարգարյանի կողմից կատարված հանցավոր արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է նշանակվի պատիժ՝ ազատազրկման ձևով, սակայն հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող դրական տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքերի առկայությունը, ինչպես նաև նրան մեղսագրված արարքում պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հաշվի առնելով, որ դրանք նախ վկայում են ամբաստանյալի՝ որպես հանցավորի, անձի հասարակական ցածր վտանգավորության մասին, ապա հաստատում՝ վերջինիս՝ ուղղման ճանապարհին կանգնած լինելու իրական փաստը, գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը հնարավոր է պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան։
Ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ։Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.
«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։
Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։
Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 225-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝
« (…)
2. Զանգվածային անկարգությունների ժամանակ դրանց մասնակցի կողմից բռնություն գործադրելը, ջարդ կամ հրկիզում իրականացնելը, գույք ոչնչացնելը կամ վնասելը, հրազեն, պայթուցիկ նյութեր կամ պայթուցիկ սարքեր գործադրելը կամ իշխանության ներկայացուցչին զինված դիմադրելը`
պատժվում են ազատազրկմամբ` երեքիցութ տարի ժամկետով, եթե այդ արարքները կատարելն ինքնինչի առաջացնում սույնօրենսգրքի այլ հոդվածներով ավելի խիստ պատասխանատվություն (…)»։
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Տ.Մարգարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 225-րդ հոդվածի 2-րդ մասովնախատեսված ազատազրկում պատժատեսակը նշանակվելու պարագայում հնարավոր է այն պայմանականորեն չկիրառել՝ նշանակված պատիժը նրա կողմից փաստացի կրելու անհրաժեշտության բացակայության հիմնավորմամբ, ինչը պատճառաբանվում է հետևյալով.
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 18.12.2015թ-ին կայացված ԵԱՔԴ 0091/01/14 քրեական գործով նախադեպային որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը`

«...11. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն՝

«1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մաuին։
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիu դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (...)։
Սույն քրեաիրավական նորմը Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքում բազմիցս վերլուծության է ենթարկվել, և մշտապես վերահաստատվել դիրքորոշումն առ այն, որ առանց պատիժը փաստացի կրելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության վերաբերյալ դատարանի հետևությունները պետք է հիմնված լինեն հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների, հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի համակողմանի ու ամբողջական գնահատման վրա։ Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանն այն կիրառելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով` նպատակ ունենալով ապահովելու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում թվարկված պատժի նպատակների իրացվելիությունը (տես, ի թիվ այլնի, Վճռաբեկ դատարանի թիվ ԵԱԴԴ/0034/01/12, ԼԴ/0093/01/12, ՏԴ/0018/01/13, ԵԿԴ/0096/01/13, ԵԿԴ/0252/01/13, ԵՄԴ/0027/01/14, ԳԴ/0014/01/14, ՍԴ/0204/01/13 որոշումները)։
12. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս հաշվի առնվող հանգամանքներից հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանը հետևյալ իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել.«(...) «հանցավորի անձնավորությունեզրույթն ի տարբերություն «հանցագործության սուբյեկտ»‰ եզրույթի, ավելի ընդարձակ է, և օժտված է սոցիալ-ժողովրդագրական, բարոյահոգեբանական և քրեաիրավական բնութագրերով։ ՀՀ գործող քրեական օրենսդրության իմաստով «հանցավորի անձնավորություն»‰ եզրույթը դիտարկվում է որպես քրեական պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք, հանցավորի անձը բնութագրող առանձին հատկանիշները և վարքագիծը օրենքում նախատեսված են որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներ, ինչպես նաև դատապարտյալին պատժից ազատելու նախապայման։
Հիմք ընդունելով (...) ՀՀ Սահմանադրության մեջ ամրագրված դրույթն այն մասին, որ մարդը, նրա արժանապատվությունը, հիմնական իրավունքները և ազատությունները բարձրագույն արժեքներ են (հոդված 3), մարդու արժանապատվությունը՝ որպես նրա իրավունքների և ազատությունների անքակտելի հիմք, հարգվում և պաշտպանվում է պետության կողմից (հոդված 14)՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պատժի անհատականացման ժամանակ հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները հաշվի առնելու անհրաժեշտությունը պայմանավորված է ինչպես պատժի նպատակների իրականացման, այնպես էլ անձի արժանապատվության հարգման սահմանադրական պահանջի առկայությամբ‰ (տե՛ս Սերոբ Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ՍԴ/0109/01/12 որոշման 36-37-րդ կետերը)։

Ս.Աղախանյանի գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է.

«(…) Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատում է իր դիրքորոշումն առ այն, որ յուրաքանչյուր գործով նշանակված պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը լուծելիս դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների (կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափ, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճան, հանցագործության կատարման եղանակ և այլն), պետք է բազմակողմանի վերլուծության ու գնահատման ենթարկի հանցավորի անձը։
Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ պատասխանատվության և պատժի անհատականացման և հետևաբար նաև նշանակված պատժի կրման հարցի լուծման համար էական նշանակություն ունեն հանցավորի անձի ոչ միայն ֆիզիկական ու հոգեկան, այլև սոցիալական առանձնահատկությունների վերաբերյալ փաստական տվյալները։
Հետևաբար, հանցավորի պատասխանատվությունն ու պատիժն անհատականացնելիս և նշանակված պատիժը փաստացի կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը պետք է ուսումնասիրի հանցավորի ընտանեկան դրության, նրա խնամքին այլ անձանց առկայության, սոցիալական միջավայրում նրա զբաղեցրած տեղի ու դիրքի, սոցիալական միջավայրում նրա ունեցած բնութագրի և մի շարք այլ հանգամանքների վերաբերյալ փաստական տվյալները։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս և այն փաստացի կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը պետք է հաշվի առնի նաև այն հանգամանքը, թե նշանակված պատիժն ինչպիսի ազդեցություն կարող է ունենալ ամբաստանյալի ընտանիքի կյանքի պայմանների վրա։ (…)‰ (տե՛ս Սեյրան Աղախանյանի գործով 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ի թիվ ԱՎԴ/0082/01/12 որոշման 19-րդ կետը)։
13. Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատում է նախորդ կետում մեջբերված` Սերոբ Սարգսյանի և Սեյրան Աղախանյանի գործերով որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումներն այն մասին, որ յուրաքանչյուր դեպքում պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը որոշելիս հանցագործության հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի համատեքստում կարևոր նշանակություն ունի հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների ամբողջական վերլուծությունը։Մասնավորապես, հանցավորի անձը դրականորեն բնութագրող սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկանիշները, հանցագործությունից հետո դրսևորած դրական վարքագիծը (կատարվածի համար զղջալը, ճշմարտացի ցուցմունքներ տալը, քննությանը չխոչընդոտելը, պատճառված վնասը հատուցելը և այլն) կարող են վկայել, որ պատժի նպատակների իրագործման տեսանկյունից բացակայում է պատիժը փաստացի կրելու անհրաժեշտությունը։ Այլ խոսքով` հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները բացահայտելու և օբյեկտիվորեն հաշվի առնելու դատարանի պարտականությունն ուղղակիորեն բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի տրամաբանությունից, որի համաձայն՝ պատժի նպատակը, սոցիալական արդարությունը վերականգնելուց բացի, դատապարտյալի ուղղումն է և նոր հանցագործությունների կանխումը (տե՛ս, mutatis mutandis, Արտաշ Շաքարյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2014 թվականի օգոստոսի 15-ի թիվ ԵԿԴ/0163/01/13 որոշման 13-րդ կետը)։
Այլ կերպ` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի՝ սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը։
Սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու մասին կարող է վկայել հանցագործությունից հետո հանցավորի դրսևորած վարքագիծը, մասնավորապես` տուժողին պատճառած վնասը հարթելը կամ այն հարթելուն ուղղված ողջամիտ միջոցներ ձեռնարկելը (…)»»։

Քննվող քրեական գործով ձեռք բերված տվյալները դիտարկելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից կայացված, վերը շարադրված նախադեպային որոշումների լույսի ներքո, դատարանը ցանկանում է ընդգծել, որ ամբաստանյալ Տ.Մարգարյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի անհատականացման ժամանակ վերջինիս անձը բնութագրող տվյալները հաշվի առնելու անհրաժեշտությունը պայմանավորված է ինչպես պատժի նպատակների իրականացման, այնպես էլ՝անձի արժանապատվության հարգման սահմանադրական պահանջի առկայությամբ։‰

Դատարանը, գնահատելով Տ.Մարգարյանի` որպես հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս վերջինիս դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարողի, ով պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձի՝ իր անհատական հատկանիշներով, փաստում է հետևյալը`
ինչպես նշվեց վերևում, ամբաստանյալՏիգրան Մարգարյանը նախկինում դատված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չի եղել, բնութագրվում ենբացառապես դրական կողմերով։ Բացի այդ, Տ.Մարգարյաննունի առողջական խնդիրներ։ Մասնավորապես, Տ.Մարգարյանը հաշվառված է հոգեբուժական կլինիկայում, վերջինիսմոտ ախտորոշվել է «Օլիգոֆրենիա» հիվանդությունը։ Ըստ գործով անցկացված ամբուլատոր դատահոգեբուժական փորձագիտական հանձնաժողովի թիվ 463/16 եզրակացության՝
«/…/ Տիգրան Վահանի Մարգարյանը նախկինում և ներկայումս տառապել է «Սահմանային մտավոր հետամնացություն» ախտորոշմամբ։ Սակայն ինտելեկտուալ մակարդակի սահմանափակումը արտահայտված չէ այն աստիճանի, չիուղեկցվում ակտիվ հոգեախտաբանական նշաններով, մտածողության, հիշողության, էմոցիոնալ-կամային ոլորտի այնպիսի խանգարումներով, որպեսզի զրկի նրան իր գործողությունների համար իրեն հաշիվ տալու և դրանք ղեկավարելու ունակությունից՝ ինչպեսիրեն մեղսագրվող արարքի կատարման ժամանակահատվածում, այնպես էլ ներկայումս։ Ուստի Տիգրան Մարգարյանին հարկ է կատարածի նկատմամբ ճանաչել մեղսունակ։Տիգրան Մարգարյանը կարող էր և ներկայումս նույնպես կարող է ճիշտ ընկալել և վերարտադրել գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքները և դրանց վերաբերյալ տալ ճշմարտացի ցուցմունքներ։ Որպես մեղսունակ անձ՝ նա հարկադրական բուժման կարիք չունի»։

Միևնույն ժամանակ դատարանը, սույն գործով որպես ամբաստանյալի` հետագայում նմանատիպ կամ այլ հանցավոր արարքներ չկատարելու փաստարկված հիմք է դիտում այն, որ վերջինս գիտակցել են իր կողմից կատարած արարքի բնույթը, դրա վտանգավորության աստիճանը և դատարանում խորապես զղջացել են իրենց կողմից կատարված հանրորեն վտանգավոր արարքի համար։

Դատարանն արձանագրում է, որ նման պայմաններում չի իրագործվի, ավելին, կխաթարվի պատժի նշանակման օրենսդրական նպատակների առնվազն մեկ բաղադրիչի՝ պատժի արդարացիության, էությունը, որն իր հերթին կբերի նաև արդարության և արդարադատության իմաստազրկմանը՝ նկատի ունենալով, որ արդարադատությունը ոչ միայն պետք է իրականացվի այլ այն պետք է իրականացվի և հանրության կողմից լինի տեսանելի և ընկալելի։

Այսպիսով, հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող վերը շարադրված տվյալները, ինչպես պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը, այնպես էլ` պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է նաև առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու, ուստի գտնում է, որ նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատիժը պետք է պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան։

Դատարանը փաստում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա ամբաստանյալՏ.Մարգարյանինկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու և այն պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին՝ սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձանց ուղղմանը և նմանատիպ հանցագործությունների կանխմանը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(...)

3. Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվակցվում է ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով նշանակված պատժին՝ մեկ օրը հաշվելով մեկ օրվա դիմաց, իսկ հանրային աշխատանքների դեպքում՝ մեկ օրը երեք ժամի դիմաց։

(...)»։

ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ նախաքննության ընթացքում Տ.Մարգարյանըմինչև դատարանի որոշմամբ կալանքից ազատ արձակվելը 30 /երեսուն/օր գտնվել է կալանավորման տակ, ուստի նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակելիս այն պետք է հաշվակցվի նշանակվող պատժին։

Նման պայմաններում, անդրադառնալով Տ.Մարգարյանինկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի` չհեռանալու մասին ստորագրության, հարցին, դատարանը գտնում է, որ այնպետք է թողնել անփոփոխ՝մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։

Լուծելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածով` դատարանը գտնում է, որ քրեական գործով իրեղեն ապացույց հանդիսացող՝ դեպքի վայրից հայտնաբերված՝ 16 հատ շշերը, 13 հատ փայտերը, ընդհանուր՝ 9 հատ մետաղյա խողովակները և անկյունակների կտորները, որոնք պահվում են ՀՀ քննչական կոմիտեի ՀԿԳ քննության վարչությունում՝ պետք է թողնել հիշյալ մարմնի մոտ՝ մինչև նույն դեպքի վերաբերյալ քննվող քրեական գործերով վարույթ իրականացնող մարմինների կողմից վերջնական որոշում կայացնելը։ ՀՀ Ոստիկանության զորքերի թիվ 1032 զորամասի զինծառայողների անհատական պաշտպանության միջոցները՝ 20 ռետինե մահակները և 2 թափանցիկ վահանները, որոնք պատասխանատու պահպանության են հանձնվել ՀՀ Ոստիակնության զորքերի թիվ 1032 զորամասի հրամանատարությանը, պետք է թողնել վերջինիս տնօրինությանը։ Ամբաստանյալ Տ.Մարգարյանի հագուստները պետք է վերադարձնել նրան։


4. Եզրափակիչ մաս
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373 375.1-375.4-րդ հոդվածներով, դատարանը




Վ Ճ Ռ ԵՑ

Տիգրան Վահանի Մարգարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 225-րդ հոդվածի 2-րդ մասովնախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի կարգով, նշանակված պատժում հաշվակցել նախաքննության ընթացքում Տիգրան Վահանի Մարգարյանի` 30 /երեսուն/ օր կալանքի տակ գտնվելու ժամկետը ևվերջինիս նկատմամբ վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկում` 2 /երկու/ տարի 11 /տասնմեկ/ ամիս ժամկետով։
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով նշանակվածվերջնական պատիժը պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան 3 /երեք/ տարի ժամկետով՝Տիգրան Վահանի Մարգարյանի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը դնելով ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի պետական ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման վրա։
Տիգրան Վահանի Մարգարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժիմեջմտնելը։
Քրեական գործովորպեսիրեղեն ապացույցներ ճանաչված՝ դեպքի վայրից հայտնաբերված 16 հատ շշերը, 13 հատ փայտերը, ընդհանուր՝ 9 հատ մետաղյա խողովակները և անկյունակների կտորները՝ որոնք պահվում են ՀՀ քննչական կոմիտեի ՀԿԳ քննության վարչությունում՝ թողնել հիշյալ մարմնի մոտ, մինչև նույն դեպքի վերաբերյալ քննվող քրեական գործերով վարույթ իրականացնող մարմինների կողմից վերջնական որոշում կայացնելը։ ՀՀ ոստիկանության զորքերի թիվ 1032 զորամասի զինծառայողների անհատական պաշտպանության միջոցները՝ 20 ռետինե մահակները և 2 թափանցիկ վահանները, որոնք պատասխանատու պահպանության են հանձնվել ՀՀ ոստիկանության զորքերի թիվ 1032 զորամասի հրամանատարությանը՝ թողնելվերջինիս տնօրինությանը, իսկ ամբաստանյալ Տիգրան Վահանի Մարգարյանի հագուստները՝ վերադարձնել նրան։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան՝հրապարակման օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում՝ բացառությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին կետով նախատեսված հիմքի։



Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ. Մ Ա Կ Յ Ա Ն