ԵԿԴ/0226/01/16



Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը,

նախագահությամբ` դատավոր Մ. Մարտիրոսյանի,
քարտուղարությամբ` Ա. Հովհաննիսյանի,

մասնակցությամբ`

մեղադրող,
Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
վարչական շրջանների
դատախազության դատախազ Վ. Ասատրյանի,

պաշտպաններ Մ. Ալավերդյանի,
Գ. Պապոյանի,

տուժող և քաղաքացիական հայցվոր Գ. Բրուտյանի,

տուժող և քաղաքացիական
հայցվոր Գ. Բրուտյանի ներկայացուցիչ Ա. Սաֆարյանի,



2017թ. հունվարի 19-ին Երևանում,

դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի

Արա Անդրանիկի Կարապետյանի`
ծնված 1975թ. օգոստոսի 12-ին, Երևան քաղաքում, հայ, Հայաստանի Հանրապետության /այսուհետ ՀՀ/ քաղաքացի, ութամյա կրթությամբ, ամուրի, խնամքին երեք անձ (թոշակառու ծնողները և մեկ անչափահաս երեխան), նախկինում դատված`
(1. ԵԷԴ/0075/01/09 քրեական գործով, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2009թ. սեպտեմբերի 22-ի որոշմամբ փոփոխված` Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն համայնքների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2009թ. օգոստոսի 11-ի դատավճռով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով, 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 4-րդ կետերով, նույն օրենսգրքի 66-րդ և 69-րդ հոդվածների 4-րդ մասերի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման` 3 (երեք) տարի 1 (մեկ) ամիս 20 (քսան) օր ժամկետով։ Ա. Կարապետյանի նկատմամբ կիրառվել է «Համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ Ազգային Ժողովի 2009թ. հունիսի 19-ի որոշումը, նրա նկատմամբ նշանակված պատժի ժամկետը կրճատվել է և պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 2 (երկու) տարի 1 (մեկ) ամիս 3 (երեք) օր ժամկետով։ Պատժի կրումից ազատվել է 2010թ. դեկտեմբերի 24-ին։
2. ԵԿԴ/0158/01/11 քրեական գործով, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011թ. նոյեմբերի 02-ի դատավճռով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է ազատազրկման 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։ Պատիժը կրել է ամբողջությամբ և կալանավայրից ազատվել է 2013թ. դեկտեմբերի 28-ին),
ֆիզիկապես վատառողջ` երրորդ խմբի հաշմանդամ, չի աշխատել, հաշվառված է Երևանի Նոր Արեշ թիվ 27 փողոցի թիվ 9 տանը, կալանքի տակ է 2016թ. օգոստոսի 18-ից, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։


Գործի դատավարական նախապատմությունը
2016թ. հունիսի 14-ին Գագիկ Գուրգենի Բրուտյանը ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնում հաղորդում է տվել այն մասին, որ նույն օրը, ժամը 13։10-ից մինչև ժամը 14։20-ն ընկած ժամանակահատվածում, անհայտ անձը Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի թիվ 105 հասցեի մոտակայքում կայանված և իրեն պատկանող «ՎԱԶ-2121» մակնիշի, 64 LO 079 պետհամարնիշի ավտոմեքենայի սրահից գաղտնի հափշտակել է պայուսակը, որի մեջ եղել է համակարգիչ և այլ իրեր։
Դեպքի առթիվ ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնում նախապատրաստված նյութերով, 2016թ. հունիսի 17-ին, ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցվել է թիվ 15120216 քրեական գործը և ընդունվել է վարույթ։
Նախաքննության մարմնի 2016թ. օգոստոսի 5-ի որոշմամբ քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` որպես մեղադրյալ ներգրավման ենթակա անձը հայտնի չլինելու պատճառաբանությամբ։
Նախաքննության մարմնի 2016թ. օգոստոսի 18-ի որոշմամբ քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է։ Նույն օրն Ա. Կարապետյանը ձերբակալվել է։
Նախաքննության մարմնի 2016թ. օգոստոսի 19-ի որոշմամբ Ա. Կարապետյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։
Դատարանի նույն օրվա որոշմամբ Ա. Կարապետյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է կալանավորումը։
Նախաքննության մարմնի 2016թ. օգոստոսի 26-ի որոշումներով Ա. Կարապետյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։ Ա. Կարապետյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ հետևյալ արարքի համար, որ նա. «2016 թվականի հունիսի 14-ին, ժամը 13։10-ից մինչև 14։20-ն ընկած ժամանակահատվածում, Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի թիվ 105 հասցեի մոտ կայանված և Գագիկ Գուրգենի Բրուտյանին պատկանող «ՎԱԶ-2121» մակնիշի, 64 LO 079 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի սրահից կատարել է ուրիշի գույքի խոշոր չափերի գաղտնի հափշտակություն։
Այսպես.
2016 թվականի հունիսի 14-ին, ժամը 13։10-ից մինչև 14։20-ն ընկած ժամանակահատվածում, Արա Անդրանիկի Կարապետյանը գտնվելով Երևան քաղաքի Տերյան փողոցի թիվ 105 հասցեի մոտ, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ բացել է նույն վայրում կայանված և Գագիկ Գուրգենի Բրուտյանին պատկանող «ՎԱԶ-2121» մակնիշի, 64 LO 079 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի դուռն ու ավտոմեքենայի սրահից գաղտնի հափշտակել է վերջինիս պատկանող խոշոր չափի` 699.300 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողության «ԼԵՆՈՎՈ» տեսակի դյուրակիր համակարգիչը` պայուսակով, «ԱՅՓՈԴ» տեսակի երաժշտական նվագարկիչը, «ՋԻ ԲԻ ԷԼ» տեսակի բարձրախոսը, «ՖԻԼԻՊՍ» տեսակի ականջակալները, խոշորացույցը, արյան ճնշման չափման սարքը, «ՊՈՌՇԵ» տեսակի արևային ակնոցը, հեռախոսի մարտկոցը, 16 և 32 գեգաբայթ հիշողության 2 կրիչները, համակարգչի մկնիկը, մանրադիտակը, ծալովի դանակը և այլ իրեր։
Այսինքն` Արա Անդրանիկի Կարապետյանին մեղսագրվում է հանցավոր արարք՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։»։
2016թ. սեպտեմբերի 02-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, 2016թ. սեպտեմբերի 05-ին ընդունվել է դատարանի վարույթ, իսկ 2016թ. սեպտեմբերի 14-ին որոշում է կայացվել քրեական գործի դատական քննությունը 2016թ. սեպտեմբերի 24-ին, ժամը 12։00-ին նշանակելու մասին։

Տուժող Գ. Բրուտյանի ներկայացուցիչ Ա. Սաֆարյանի կողմից, 2016թ. նոյեմբերի 02-ի դատական նիստում դատարանին է ներկայացվել հայցադիմում ամբաստանյալ Ա. Կարապետյանի դեմ, որի համաձայն տուժող Գ. Բրուտյանը խնդրել է ամբաստանյալ Ա. Կարապետյանից հօգուտ իրեն բռնագանձել 734.476 /յոթ հարյուր երեսունչորս հազար չորս հարյուր յոթանասունվեց/ ՀՀ դրամ ընդհանուր գումար, որից 699.300 ՀՀ դրամը` որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում, իսկ մնացած 35.176 /երեսունհինգ հազար հարյուր յոթանասունվեց/ ՀՀ դրամը` որպես ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 411-րդ հոդվածով սահմանված տոկոսներ։

Ամբաստանյալ Ա. Կարապետյանը վերոհիշյալ քաղաքացիական հայցի դեմ առարկել է։

Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները
Դատաքննությամբ, գործի տվյալներով, դատարանը հիմնավորված է համարում հետևյալը.
2016թ. հունիսի 14-ին, ժամը 13։10-ից 14։20-ն ընկած ժամանակահատվածում, Երևանի Տերյան փողոցի թիվ 105 շենքի մոտ, ամբաստանյալ Ա. Կարապետյանը նկատելով փողոցում կայանված, Գ. Բրուտյանին պատկանող, «ՎԱԶ-2121» մակնիշի, 64 LO 079 պետհամարանիշի ավտոմեքենան և պարզելով, որ դրա սրահում պայուսակ կա` մտադրվել է գողանալ այն։ Զննելով շուրջը և համոզվելով, որ իր գործողություններին չեն հետևում` նա բացել է ավտոմեքենայի ձախ դուռը և սրահից գաղտնի հափշտակել պայուսակը` իր պարունակությամբ։ 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, այդ պայուսակում եղել են տուժող Գ. Բրուտյանին պատկանող, 400.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, «ԼԵՆՈՎՈ» («LENOVO») տեսակի դյուրակիր համակարգիչը, 40.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, «ԱՅՓՈԴ» («iPod») տեսակի նվագարկիչն իր պատյանով, 50.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, «ՋԻ ԲԻ ԷԼ» («JBL») տեսակի բարձրախոսը, 1.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, «ՖԻԼԻՊՍ» («PHILIPS») տեսակի ականջակալերը, 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ խոշորացույցը, 15.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ճնշման չափման սարքը, 15.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ արևային ակնոցը, 18.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ հեռախոսի մարտկոցը, 25.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ հիշողության երկու կրիչներն իրենց «Քյումօ» («QUMO») տեսակի փոխարկիչով, 15.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ համակարգչի մկնիկը, 25.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ մանրադիտակը, 50.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ դանակը, 300 ՀՀ դրամ արժողությամբ լիցքավորման լարը, 25.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ նվագարկչի լարը և աշխատանքային թղթերը։ Դրանից հետո Ա. Կարապետյանը տաքսի ավտոմեքենայով ուղևորվել է Երևան քաղաքի «Մալաթիա» տոնավաճառ, որտեղ պայուսակում առկա «ԼԵՆՈՎՈ» («LENOVO») տեսակի դյուրակիր համակարգիչը 50.000 ՀՀ դրամ գումարով վաճառել է անծանոթ գնորդի` գումարը ծախսելով անձնական կարիքների համար։ Նախաքննության ընթացքում, «Այփոդ» («iPod») տեսակի նվագարկիչն իր պատյանով, «ՖԻԼԻՊՍ» («PHILIPS») տեսակի ականջակալը, հիշողության կրիչի «Քյումօ» («QUMO») տեսակի փոխարկիչը և լիցքավորման լարն Ա. Կարապետյանը ներկայացրել է վարույթն իրականացնող մարմնին։


Ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալների, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների ուսումնասիրման արդյունքում պարզվել է, որ ամբաստանյալ Ա. Կարապետյանը վատառողջ է` երրորդ խմբի հաշմանդամ, խնամքին են կենսաթոշակառու ծնողները` 1937թ.-ին ծնված Անդրանիկ Արայի Կարապետյանը և 1948թ. ծնված Խանում Եղիազարի Նազարյանը և անչափահաս որդին` 2000թ. հուլիսի 20-ին ծնված Հարություն Արայի Կարապետյանը։


Ապացույցների հետազոտում և գնահատում

Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքներն հիմնավորվում են հետևյալ ապացույցներով.
Ամբաստանյալ Ա. Կարապետյանի մասնակի խոստովանական ցուցմունքներով այն մասին, որ 2016թ. հունիսի 14-ի ցերեկը, Երևանի Տերյան փողոցում մոտեցել է այդտեղ կայանված «Նիվա» մակնիշի ավտոմեքենային, բացել է դուռը, սրահից գողացել է պայուսակը և հեռացել է դեպքի վայրից։ Այնուհետև, պատահական տաքսի ավտոմեքենայով ուղևորվել է Երևանի «Մալաթիա» տոնավաճառ, որտեղ անծանոթ գնորդին 50.000 ՀՀ դրամով վաճառել է պայուսակի մեջ եղած «Լենովո» տեսակի համակարգիչը, իսկ պայուսակում առկա մյուս իրերը տեղափոխել է իր բնակարան։ Պայուսակը և դրանում առկա լուսանկարը նետել է աղբանոց, իսկ մնացած իրերը հանձնել է քննիչին։ 2016թ. օգոստոսի 18-ին բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժին, որտեղ խոստովանել է կատարած արարքը։ Փորձել է իր արարքի հետևանքով տուժողին պատճառված նյութական վնասը վերականգնել, վերադարձնել նրանից գողացված իրերը, սակայն դա հնարավոր չի եղել ամբողջությամբ կատարել։
Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում մասնակիորեն, ընդունում է տուժողի ավտոմեքենայից նրա պայուսակը` առգրավված իրերի և համակարգչի հետ միասին հափշտակելու վերաբերյալ իրեն առաջադրված մեղադրանքը, սակայն համաձայն չէ այդ իրերի արժեքի վերաբերյալ տուժողի հայտարարած գումարի չափի հետ։ Իրականում այդ համակարգչի արժեքն ավելի ցածր է, քանի որ մինչ դա վաճառելը` համապատասխան խանութներից ճշտել և պարզել է, որ դրա արժեքը` չօգտագործված վիճակում, կազմում է 200.000-250.000 ՀՀ դրամ։ Բացի առգրավված իրերից և «Լենովո» տեսակի համակարգչից` այլ իրեր պայուսակում չեն եղել, ուստի այդ մասով նույնպես մեղադրանքը չի ընդունում։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 63-64, 111, 157/
Տուժող Գագիկ Գուրգենի Բրուտյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2016թ. հունիսի 14-ին, ժամը 13։10-ի սահմաններում, իրեն պատկանող` «ՎԱԶ-2121» մակնիշի 64 LO 079 պետհամարանիշի ավտոմեքենան կայանել է Երևան քաղաքի Տերյան փողոցում և իր գործերով գնացել Հայաստանի ազգային պոլիտեխնիկական համալսարանի քիմիական ֆակուլտետ։
Շուրջ մեկ ժամ անց վերադառնալով իր ավտոմեքենայի մոտ` նկատել է, որ վարորդի դուռը գտնվում է կիսաբաց վիճակում, իսկ սրահից բացակայում է իր պայուսակը, որի մեջ եղել են համակարգիչ, նվագարկիչ, ճնշման չափման սարք, մանրադիտակ, համակարգչի մկնիկ և այլ իրեր։ Կատարված գողությամբ իրեն պատճառված վնասը կազմել է 734.300 ՀՀ դրամ։ Դիմել է ոստիկանություն և կատարվածի կապակցությամբ հաղորդում է տվել։
Առարկաները ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության ընթացքում տեսել և ճանաչել է իրենից հափշտակված, Ա. Կարապետյանից առգրավված «Այփոդ» տեսակի նվագարկիչը, հիշողության կրիչի փոխարկիչը, որից բացակայել է 32 ԳԲ ծավալով միկրոկրիչը, ականջակալը և լիցքավորման լարը։
Պաշտպանության կողմի ներկայացրած «ԼԵՆՈՎՈ» տեսակի դյուրակիր համակարգիչն իրենից գողացված համակարգիչը չէ։ Իր մասնակցությամբ մասնագետի կողմից վերականգնվել է «ԼԵՆՈՎՈ» տեսակի դյուրակիր համակարգչում առկա տեղեկությունը և պարզվել է, որ այդ տեղեկության որոշ հատված համընկել է իրենից գողացված համակարգչում առկա տեղեկություններին։ Իրենից գողացված «ԼԵՆՈՎՈ» տեսակի դյուրակիր համակարգիչը գնել է շուրջ երեք տարի առաջ, 1.200 ԱՄՆ դոլար գումարով։ Համակարգիչը շահագործել է։
Քաղաքացիական հայցը պնդում է ամբողջությամբ։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 13-15, 133-134, 139/
Դատաապրանքագիտական փորձաքննության 2016թ. օգոստոսի 24-ի թիվ 741-ԱՊ-16 եզրակացությամբ« որի համաձայն` փորձաքննությանը ներկայացված «Այփոդ» («iPod») տեսակի նվագարկչի և դրա պատյանի միջին շուկայական արժեքը գնահատվել է 40.000 /քառասուն հազար/ ՀՀ դրամ, «ՖԻԼԻՊՍ» («PHILIPS») տեսակի ականջակալի միջին շուկայական արժեքը գնահատվել է 1.000 /մեկ հազար/ ՀՀ դրամ, հիշողության կրիչի «Քյումօ» («QUMO») տեսակի փոխարկիչի միջին շուկայական արժեքը գնահատվել է 350 /երեք հարյուր հիսուն/ ՀՀ դրամ, լիցքավորման լարի միջին շուկայական արժեքը գնահատվել է 300 /երեք հարյուր/ ՀՀ դրամ։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 142-145/
Ա. Կարապետյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության 2016թ. օգոստոսի 18-ի արձանագրությամբ և դրան կից ներկայացված լուսանկարչական հավելվածներով« որոնց համաձայն` Ա. Կարապետյանը մատնացույց է արել դեպքի վայրը, հափշտակված համակարգչի իրացման վայրը և նկարագրել է իր կատարած արարքի մանրամասները։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 66-71/
Առարկաները ճանաչման ներկայացնելու մասին 2016թ. օգոստոսի 24-ի արձանագրություններով, որոնց համաձայն տուժող Գ. Բրուտյանն իրեն ճանաչման ներկայացված առարկաների շարքում ճանաչել է Ա. Կարապետյանից առգրավված «Այփոդ» տեսակի նվագարկիչը, հիշողության կրիչի փոխարկիչը, ականջակալը, լիցքավորման լարը։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 135-138/
Ամբաստանյալ Ա. Կարապետյանից առգրավված և իրեղեն ապացույց ճանաչված, «Այփոդ» տեսակի նվագարկչով, հիշողության կրիչի փոխարկիչով, ականջակալով և լիցքավորման լարով։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 72-73, 146/
Որպես այլ փաստաթուղթ` ապացույց ճանաչված ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնի 2016թ. հունիսի 30-ի թիվ 30/11015 գրությամբ նախաքննության մարմնին ներկայացված, դեպքի վայրում տեղադրված տեսախցիկների տեսաձայնագրությունը պարունակող լազերային սկավառակով և դա զննելու մասին 2016թ. օգոստոսի 01-ի արձանագրությամբ, որոնց համաձայն 2016թ. հունիսի 14-ին, ժամը 13։55-ի սահմաններում, Երևանի Տերյան փողոցի թիվ 105 հասցեում, նիհարավուն կառուցվածքով, միջինից փոքր ինչ բարձր հասակով, կարճ կտրած մազերով, կիսաթև մուգ շապիկով մի տղամարդ մոտենում, բացում է այդտեղ կայանված «ՎԱԶ-2121» մակնիշի ավտոմեքենայի ձախ կողմի դուռը, ավտոմեքենայի սրահից վերցնում է մեկ պայուսակ և փակելով դուռը` հեռանում։
/դատական նիստի արձանագրություն, հատոր 1, գ.թ. 28, 29-31/


Դատարանի իրավական վերլուծությունները.

Վերլուծելով ամբաստանյալ Ա. Կարապետյանին առաջադրված մեղադրանքը, ամբաստանյալի, տուժողի ցուցմունքները և գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցները, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա. Կարապետյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, խոշոր չափերով գողություն կատարելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Ա. Կարապետյանի նկատմամբ, նրա կատարած, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը։
Այդ առումով դատարանը հաշվի է առնում նաև հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն`
«2. Հանցագործությունների ռեցիդիվը վտանգավոր է համարվում`
1) դիտավորությամբ հանցանք կատարելու դեպքում, եթե անձը նախկինում երկու անգամից ոչ պակաս ազատազրկման է դատապարտվել դիտավորյալ հանցագործության համար. (…)»։
Ամբաստանյալ Ա. Կարապետյանը մինչև տվյալ քրեական գործով իրեն վերագրվող հանցանքը կատարելը` երկու անգամ ազատազրկման է դատապարտվել դիտավորյալ միջին ծանրության հանցագործությունների կատարման համար, այսինքն` առկա է հանցագործությունների վտանգավոր ռեցիդիվ։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի, վտանգավոր և առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում կատարված հանցագործությունների քանակը, բնույթը և ծանրությունը, այն հանգամանքները, որոնց հետևանքով նախկին պատիժը բավարար չի եղել մեղավորի ուղղման համար, ինչպես նաև նոր հանցագործության բնույթը, ծանրությունը և հետևանքները (…)
Հանցագործությունների վտանգավոր ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի երկու երրորդից (…)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն`
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Տիգրանի Հարությունյանի վերաբերյալ ՎԲ-201/07 քրեական գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները` 2007թ. նոյեմբերի 30-ին կայացված որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումները.
«4. (…) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։ Սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի բովանդակությունից։ Այն սահմանում է, որ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի, համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար։ Սոցիալական արդարության վերականգնումը հնարավոր է, եթե հանցանք կատարած անձի նկատմամբ նշանակվի այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ ու բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար։
Պատիժ նշանակելու արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ։ Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ պատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։ Պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։ (…)»։
Արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի վերաբերյալ ԵՇԴ/0029/01/08 քրեական գործով 2009թ. փետրվարի 17-ի որոշման մեջ, որտեղ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումները.
«14. (…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ։
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը։
15. Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը։ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը։ (…)»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ ԵԿԴ/0252/01/13 քրեական գործով 2014թ. հոկտեմբերի 31-ի որոշման մեջ արտահայտել է նաև հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«(…) նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին (…)։
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա (…)
Նշված նորմի վերլուծության հիման վրա դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ հանցագործության վերաբերյալ գործերով պատժի անհատականացման սկզբունքի տեսանկյունից արարքի հանրային վտանգավորությունը որոշելիս դատարանը, ի թիվս այլնի, պետք է հաշվի առնի. (…)
դրա չափը (…),
արարքի կատարման նպատակն ու շարժառիթը (…)։
Վկայակոչված հանգամանքները, այլ հանգամանքների հետ համակցությամբ ազդում են արարքի հանրային վտանգավորության վրա և պետք է իրենց համապատասխան գնահատականը ստանան յուրաքանչյուր գործով պատիժ նշանակելիս։
Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով։ Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս։ Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ` գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն (…)»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն`
4. Սույն գլխում զգալի չափ է համարվում հանցագործության պահին Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երեսնապատիկից հինգհարյուրապատիկը չգերազանցող գումարը (արժեքը), իսկ գողության միջոցով հափշտակություն կատարելու պահին` Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկից հինգհարյուրապատիկը չգերազանցող գումարը (արժեքը)։ (…)»։
Ամբաստանյալ Ա. Կարապետյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում վերոհիշյալ իրավական ակտերում և նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները, ամբաստանյալ Ա. Կարապետյանի անձը, այն, որ նա վատառողջ է` երրորդ խմբի հաշմանդամ, նրա խնամքին են գտնվում անչափահաս որդին` 2000թ. հուլիսի 20-ին ծնված Հարություն Արայի Կարապետյանը և թոշակառու ծնողները` 1937թ.-ին ծնված Անդրանիկ Արայի Կարապետյանը և 1948թ. ծնված Խանում Եղիազարի Նազարյանը Դատարանը հաշվի է առնում նաև ամբաստանյալի կողմից միջին ծանրության հանցագործություն դիտավորությամբ կատարած լինելը և դրա` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, նաև այն, որ ամբաստանյալի կողմից կատարված գողության ընդհանուր չափը` 699.300 /վեց հարյուր իննսունինը հազար երեք հարյուր/ ՀՀ դրամ գումարն առավել մոտ է տվյալ հանցագործության համար ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված` խոշոր չափի նվազագույն սահմանին։ Դատարանը հաշվի է առնում նաև հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործություն կատարելուց հետո հանցավորի դրսևորած վարքագիծը, այն, որ Ա. Կարապետյանը մասնակի խոստովանական ցուցմունքներ է տվել, մասնակիորեն ընդունել է գողություն կատարելու մասով իրեն առաջադրված մեղադրանքը և գողացված իրերի մի մասը կամովին ներկայացրել է նախաքննության մարմնին։ Ա. Կարապետյանի վերաբերյալ վերոգրյալ հանգամանքների համակցությունը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հիման վրա դատարանը հաշվի է առնում որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք։
Դատարանը հաշվի է առնում նաև խախտված հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը։
Ամբաստանյալ Ա. Կարապետյանի կատարած հանցագործության համար պատիժ նշանակելիս` որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում հանցագործությունների վտանգավոր ռեցիդիվը։
Վերոգրյալը հաշվի առնելով` դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման համար ամբաստանյալ Ա. Կարապետյանը ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով, որը չի կարող նվազ լինել այդ արարքի համար նախատեսված առավելագույն պատժի երկու երրորդից։
Միաժամանակ դատարանը գտնում է, որ նշանակված պատիժն ամբաստանյալ Ա. Կարապետյանը պետք է կրի, քանի որ դրան խոչընդոտող հանգամանքներ առկա չեն, պատժի կրումից նրան ազատելու վերաբերյալ բավարար հիմնավորումներ դատարանին չեն ներկայացվել։
Քննելով ամբաստանյալ Ա. Կարապետյանի դեմ ներկայացված քաղաքացիական հայցի հարցը` դատարանը գտնում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Քաղաքացիական պատասխանող է ճանաչվում ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի վրա օրենքով, քրեական գործով վարույթի ընթացքում ներկայացված հայցի հիման վրա կարող է դրվել գույքային պատասխանատվություն քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով գույքային վնաս պատճառած մեղադրյալի գործողությունների համար։»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն «Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով։»։
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Քաղաքացիական դատավարական օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն սույն օրենսգրքով։»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար։»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի համաձայն` «1. Գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի սահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել։ (…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի համաձայն`
«Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության։»։
Քաղաքացիական հայցի հիմքին և առարկային վերաբերող վերոշարադրյալ քրեադատավարական նորմերը Վճռաբեկ դատարանը համակարգային վերլուծության է ենթարկել Ա.Մկրտչյանի և Ա.Ստեփանյանի գործերով կայացված որոշումներում։
Մասնավորապես, Ա.Մկրտչյանի գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին։ Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի։ (…)» (տե՛ս Ավետիս Մկրտչյանի վերաբերյալ ՎԲ-150/07 գործով Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի որոշումը)։
Ա.Ստեփանյանի գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) քրեական դատավարությունում մեղադրյալի կամ մեղադրյալի գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձի դեմ քաղաքացիական հայց կարող է ներկայացվել և, համապատասխանաբար, դատարանում քննության առարկա լինել բացառապես հանցագործությամբ պատճառված և քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնասի առկայության պարագայում։ Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության հիմքում ընկած է միասնական իրավաբանական փաստը` հանցագործությունը, որի կատարման համար անձը ենթարկվում է ինչպես քրեական, այնպես էլ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվության այն դեպքերում, երբ առկա է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնաս (…)։
(…) դատարանը, ապացուցված համարելով հանցագործության մեջ մեղադրվող անձի մեղքը, ինչպես նաև հանցավոր արարքի և հասցված վնասի միջև պատճառական կապը, լուծում է նաև քաղաքացիական հայցը` գնահատելով ներկայացված հայցադիմումի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքը» (տե՛ս Ալվարդ Չուբարի Ստեփանյանի վերաբերյալ ԼԴ/0327/01/10 գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի որոշման 21-րդ կետը)։
Նույն որոշման 23-րդ կետում դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) ինչպես բխում է սույն որոշման 21-րդ կետում շարադրված վերլուծությունից, քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասն է, հետևաբար հանցագործություն չհամարվող արարքի համար չէր կարող առաջանալ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվություն։»։
Սույն քրեական գործի դատական քննությամբ հաստատվել է, որ ամբաստանյալ Ա. Կարապետյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության` Գ. Բրուտյանից 699.300 /վեց հարյուր իննսունինը հազար երեք հարյուր/ ՀՀ դրամ ընդհանուր գումարի չափով գույքի գողության համար, մինչդեռ` գողացված գույքից 40.000 /քառասուն հազար/ ՀՀ դրամ արժողությամբ «Այփոդ» («iPod») տեսակի նվագարկիչն իր պատյանով, 1.000 /մեկ հազար/ ՀՀ դրամ արժողությամբ «ՖԻԼԻՊՍ» («PHILIPS») տեսակի ականջակալը, 350 /երեք հարյուր հիսուն/ ՀՀ դրամ արժողությամբ «Քյումօ» («QUMO») տեսակի փոխարկիչը, 300 /երեք հարյուր/ ՀՀ դրամ արժողությամբ լիցքավորման լարը հայտնաբերվել և ճանաչվել են իրեղեն ապացույցներ։
Հետևաբար, տուժող և քաղաքացիական հայցվոր Գ. Բրուտյանի քաղաքացիական հայցը` 734.376 /յոթ հարյուր երեսունչորս հազար երեք հարյուր յոթանասունվեց/ ՀՀ դրամ գումար ամբաստանյալ Ա. Կարապետյանից բռնագանձելու վերաբերյալ, պետք է բավարարել մասնակիորեն. ամբաստանյալ և քաղաքացիական պատասխանող Ա. Կարապետյանից հօգուտ Գ. Բրուտյանի պետք է բռնագանձել 657.650 /վեց հարյուր հիսունյոթ հազար վեց հարյուր հիսուն/ ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում, 41.650 /քառասունմեկ հազար վեց հարյուր հիսուն/ ՀՀ դրամ գումարի մասով քաղաքացիական հայցը պետք է մերժել` անհիմն լինելու պատճառով, իսկ մնացած` որպես տոկոսներ 35.176 /երեսունհինգ հազար մեկ հարյուր յոթանասունվեց/ ՀՀ դրամ գումար բռնագանձելու մասով քաղաքացիական հայցը պետք է թողնել առանց քննության, ինչն արգելք չի հանդիսանում հետագայում քաղաքացիական դատավարության կարգով հայց հարուցելու համար։
Քննելով գույքի վրա դրված կալանքի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա. Կարապետյանի գույքի (այդ թվում դրամական միջոցների) վրա դատարանի 2017թ. հունվարի 19-ի որոշմամբ դրված կալանքը պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի կատարումը։
Քննելով իրեղեն ապացույցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, նախաքննության մարմնի 2016թ. օգոստոսի 26-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված, «Այփոդ» տեսակի նվագարկիչը, «Ֆիլիպս» տեսակի ականջակալը, հիշողության կրիչի փոխարկիչը և լիցքավորման լարը պետք է վերադարձնել տուժող Գագիկ Բրուտյանին։
Քննելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Ա. Կարապետյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումն ընտրված է ճիշտ և այն վերացվելու կամ փոփոխվելու ենթակա չէ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, քանի որ ամբաստանյալի` ազատության մեջ գտնվելու դեպքում, պատիժը կրելուց խուսափելու հավանականությունը բարձրանում է` ազատազրկման ձևով պատժի դատապարտվելու պատճառաբանությամբ։
Դատական ծախսերի վերաբերյալ տեղեկություններ դատարանին չեն ներկայացվել։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 232-238-րդ, 154-160, 357-360-րդ, 364-365-րդ, 367-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով` դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ամբաստանյալ Արա Անդրանիկի Կարապետյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման 3 /երեք/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով։
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ արդարադատության նախարարության համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2016թ. օգոստոսի 18-ից։
Խափանման միջոց կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Տուժող և քաղաքացիական հայցվոր Գագիկ Բրուտյանի քաղաքացիական հայցը բավարարել մասնակիորեն` ամբաստանյալ և քաղաքացիական պատասխանող Արա Անդրանիկի Կարապետյանից` հօգուտ Գագիկ Բրուտյանի բռնագանձել 657.650 /վեց հարյուր հիսունյոթ հազար վեց հարյուր հիսուն/ ՀՀ դրամ գումար` որպես հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցում։
Քաղաքացիական հայցը` 41.650 /քառասունմեկ հազար վեց հարյուր հիսուն/ ՀՀ դրամ գումար բռնագանձելու մասով մերժել` անհիմն լինելու պատճառով, իսկ մնացած` որպես տոկոսներ 35.176 /երեսունհինգ հազար մեկ հարյուր յոթանասունվեց/ ՀՀ դրամ գումար բռնագանձելու մասով թողնել առանց քննության։
Ամբաստանյալ Արա Անդրանիկի Կարապետյանի գույքի (այդ թվում դրամական միջոցների) վրա դատարանի 2017թ. հունվարի 19-ի որոշմամբ դրված կալանքը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի կատարումը։
Դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, նախաքննության մարմնի 2016թ. օգոստոսի 26-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված, «Այփոդ» տեսակի նվագարկիչը, «Ֆիլիպս» տեսակի ականջակալը, հիշողության կրիչի փոխարկիչը և լիցքավորման լարը վերադարձնել տուժող Գագիկ Բրուտյանին։
Դատավճիռը վերաքննության կարգով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում։


ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ