Գործ հ.
ԵԿԴ/0221/01/16



Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ ՈՒ Ն
Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
վարչական շրջանների ընդհանուր
իրավասության դատարանի դատավճիռ,
գործ թիվ ԵԿԴ/0221/01/16
դատավոր` Ա.Բեկթաշյան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
/այսուհետ նաև`Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահությամբ` դատավոր Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
մասնակցությամբ` դատավորներ Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆԻ
Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
պաշտպան Մ.ՖԱՐՄԱՆՅԱՆԻ

ամբաստանյալ Մ.ԲԱՐԻԿՅԱՆԻ


2017թվականի փետրվարի 21-ին, Երևան քաղաքում,

դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով ամբաստանյալ Մնացական Բարիկյանի շահերի պաշտպան Գարեգին Մարգարյանի վերաքննիչ բողոքը` բերված Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի /այսուհետ նաև` Դատարան/ 2016 թվականի նոյեմբերի 21-ի դատավճռի դեմ, քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Մնացական Մամիկոնի Բարիկյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով



Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.

ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնի հետաքննիչ Վ.Սիմոնյանի` 29.03.2016 թվականի որոշմամբ Մնացական Բարիկյանի հաղորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժվել է և Մնացական Բարիկյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` վերջինիս արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Երևան քաղաքի դատախազ Ա.Դավթյանի` 28.04.2016 թվականի որոշմամբ Մնացական Բարիկյանի հաղորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերով քրեական գործ հարուցելը մերժելու մասին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնականի բաժնի հետաքննիչ Վ.Սիմոնյանի կողմից 29.03.2016 թվականին կայացված որոշումը Մնացական Բարիկյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասով վերացվել է և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 63202816 քրեական գործը:
ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Համբարձումյանի 12.05.2016 թվականի որոշմամբ թիվ 63202816 քրեական գործը ընդունվել է վարույթ:
2016 թվականի հունիսի 30-ին Մնացական Բարիկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2016 թվականի հուլիսի 07-ին Մնացական Բարիկյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2016 թվականի օգոստոսի 19-ին քրեական գործը` մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի նոյեմբերի 21-ի դատավճռով ամբաստանյալ Մնացական Մամիկոնի Բարիկյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկի` 200.000 /երկու հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Ամբաստանյալ Մնացական Բարիկյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` ստորագրությունը չհեռանալու մասին, պետք է վերացնել` դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Վճռվել է. դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո` ապացույց ճանաչված «datalex.am» ինտերնետային կայքից արտատպված թիվ ԵԱԴԴ/0607/02/11 դատական գործի դատավճռի պատճենը և Մ.Բարիկյանի կողմից կազմված համաձայնության պատճենը` թողնել քրեական գործի նյութերին կցված` դրա պահելու ամբողջ ժամանակահատվածում:
Դատական ծախսերի հարցը համարվել է լուծված:
Գործի քննությունն իրականացվել դատական քննության արագացված կարգով:
Դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Մնացական Բարիկյանի շահերի պաշտպան Գարեգին Մարգարյանը 14.12.2016 թվականին` ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի գրասենյակ մուտքագրելու միջոցով բերել է վերաքննիչ բողոք, որով խնդրել է այն պատժի մասով բեկանել և փոփոխել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նվազեցնելով տուգանքի ձևով նշանակված պատժի չափը:
Վերաքննիչ բողոքի առթիվ գրավոր պատասխան չի ստացվել:
Վերաքննիչ դատարանի 2017 թվականի հունվարի 11-ի որոշմամբ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և գործը նշանակվել է քննության` ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:

2.Գործի փաստական հանգամանքները.
Ամբաստանյալ Մնացական Բարիկյանը դատապարտվել է այն բանի համար, որ նա 2009 թվականի փետրվարի 19-ին, «Կենտրոն» նոտարական տարածքի նոտարում, իր գրավոր համաձայնությունն է տվել այն մասին, որ Հարություն Բարիկյանը և Հակոբ Բարիկյանը, հանդիսանան Երևան քաղաքի Ա.Վշտունու 2-րդ նրբանցքի 7-րդ տան բաժնեմասի համասեփականատեր, որից հետո 2016 թվականի մարտի 23-ին ներկայացել է Երևան քաղաքի Ս.Վրացյան 90 հասցեում գտնվող ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին, որտեղ գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղակատվությունը կեղծ է և նախազգուշացված լինելով սուտ մատնություն կատարելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, իրականությանը չհամապատասխանող և խեղաթյուրող հարղորդում է տվել այն մասին, որ փաստաբան Մարինե Թովմասյանը, խաբեությամբ և իր վստահությունը չարաշահելով, իր ստորագրմանն է ներկայացրել վերը նշված փաստաթուղթը` իր եղբոր որդիներ` Հարութ և Հակոբ Բարիկյանների կողմից Երևան քաղաքի Ա.Վշտունու 2-րդ նրբանցքի 7-րդ տան բաժնեմասի համասեփականատեր հանդիսանալու վերաբերյալ` դրանով իսկ ակնհայտ անմեղ անձ Մ.Թովմասյանին մեղադրելով հանցագործության կատարման մեջ:

3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոնշյալ հիմնավորումներով:
Բողոքաբերը, վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի համապատասխան դրույթները, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի օգոստոսի 30-ի թիվ ՎԲ-145/07 որոշմամբ արտահայտած դիքորոշումը, նշել է, որ ամբաստանյալ Մնացական Բարիկյանը առաջին անգամ կատարել է ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն, թոշակառու է, ամբողջ կյանքում զբաղվել է հանրօգուտ աշխատանքով, բնութագրվում է դրական, նախկինում դատապարտված չի եղել, ընտանիքի միակ կերակրողն է, նրա խնամքին է գտնվում հաշմանդամ կինը, ընդունել է մեղքը, անկեղծորեն զղջացել է կատարվածի համար:
Գործի նյութերում ամբաստանյալի պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
Բողոքաբերը նշել է նաև, որ նման պայմաններում ամբաստանյալ Մնացական Բարկյանի նկատմամբ հնարավոր է տուգանքի ձևով նշանակված պատժի չափը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նվազեցնել:
Վերոգրյալի հիման վրա ամբաստանյալ Մնացական Բարիկյանի շահերի պաշտպան Գարեգին Մարգարյանը խնդրել է վիճարկվող դատական ակտը պատժի մասով բեկանել և փոփոխել, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նվազեցնել տուգանքի ձևով նշանակված պատժի չափը:

4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
Ըստ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջների` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 386-րդ հոդվածի պահանջների` վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերաքննիչ դատարանն ստուգում է գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեական դատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Մնացական Բարիկյանի շահերի պաշտպան Գարեգին Մարգարյանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Սույն գործով կայացված դատական ակտի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ դատարանը ամբաստանյալ Մնացական Բարիկյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս արձանագրել է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով»:
Ամբաստանյալ Մնացական Բարիկյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել, զղջացել է կատարած արարքի համար, բնութագրվում է դրականորեն, հանդիսանում է կենսաթշակառու, ունի առողջական խնդիրներ:
Դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալ Մնացական Բարիկյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չկան:
Դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի համաձայն` ամբաստանյալ Մնացական Բարիկյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է. «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է. «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է. «Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները: (….): Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»:
Սույն քրեական գործով ամբաստանյալ Մնացական Բարիկյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որի սանկցիան նախատեսում է հետևյալ պատժատեսակները` տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկից վեցհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանք՝ մեկից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմում՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
Այլընտրանքային սանկցիաների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ.Մադաթյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ. «(…) այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա:
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը: (…)» (տես Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը):
Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Մնացական Բարիկյանի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չլինելու հանգամանքը, կենսաթոշակառու և վատառողջ լինելը, դրականորեն բնութագրվելը, ինչպես նաև այն որ առաջին անգամ կատարել է ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն և զղջացել է կատարած արարքի համար, պատասանատվությունը ու պատիժը մեղմացնող և պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը` Դատարանը գտնել է, որ Մնացական Բարիկյանի նկատմամբ չի կարող նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված կալանք կամ ազատազրկում պատժատեսակները և ղեկավարվելով օրինականության, արդարության, պատժի անհատականացման ու մարդասիրության սկզբունքներով, Դատարանը հանգել է այն համոզման, որ ամբաստանյալ Մնացական Բարիկյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրվող հանցագործության համար, նշված հոդվածով նախատեսված պատիժներից նվազ խիստ տեսակը նշանակելիս կարող է ապահովել պատժի նպատակները, հետևաբար` ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել տուգանքի ձևով, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատարանը բավարար չափով հաշվի առնելով ամբաստանյալ Մնացական Բարիկյանի կողմից կատարված հանացագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, ամբաստանյալ Մնացական Բարիկյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված իր հայեցողության շրջանակներում ղեկավարվելով պատժի նշանակման օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներով, հաշվի առնելով նրա անձը բնութագրող տվյալները, ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, վերջինիս նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայի շրջանակներում նշանակել է արդարացի և համաչափ պատիժ, որը կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Մնացական Բարիկյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառելիության հարցը, Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների համաձայն` հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելու դեպքում կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով, կամ չկիրառել որպես պարտադիր նախատեսված լրացուցիչ պատիժ:
Ըստ նույն հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների` բացառիկ կարող են ճանաչվել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը:
Անձի նկատմամբ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է թիվ ՎԲ-55/07, ՎԲ-145/07, ՎԲ-185/07, ՎԲ-11/08, ՎԲ-13/08, ՎԲ-25/08 և այլ որոշումներում:
Մասնավորապես` Վ. Մնացականյանի վերաբերյալ որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ. «ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի բովանդակությունից երևում է, որ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար անհրաժեշտ է հետևյալ երկու պայմաններից առնվազն մեկը՝
1. գործի բացառիկ հանգամանքները.
2. խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելը:
Ինչպես նշված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածում, բացառիկ հանգամանքները կապված են հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի հետ: Այդպիսիք կարող են լինել նաև այլ հանգամանքներ, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը: Ընդ որում, կարևորը ոչ թե պատիժը մեղմացնող տվյալների քանակն է, այլ այն, թե ինչքանով են դրանք էականորեն ազդել պատժի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի նվազեցման վրա»: (տես Վաչիկ Մնացականյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2008 թվականի մայիսի 23-ի թիվ ՎԲ-25/08 որոշման 21-րդ կետը):
Հ. Հովհաննիսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ. «Օրենքում օգտագործված «բացառիկ» բառը ենթադրում է, որ տվյալ փաստական հանգամանքը կամ դրանց համակցությունը դուրս են գալիս սովորականի շրջանակներից: Այլ կերպ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառման համար հիմք հանդիսացած մեղմացնող հանգամանքը կամ մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը պետք է այն աստիճան առանձնահատուկ լինեն, որ վերածվեն բացառության» (տե´ս Հակոբ Հովհաննիսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2008 թվականի փետրվարի 29-ի թիվ ՎԲ-13/08 որոշումը):
Տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Մնացական Բարիկյանի անձը բնութագրող տվյալները, որոնց մասին հիշատակված է նաև բերված վերաքննիչ բողոքում, ինչպես առանձին վերցված, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունն էականորեն չեն նվազեցնում նրա կողմից կատարված հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանը` դրանք այն աստիճան առանձնահատուկ չեն, որ վերածվեն բացառության, ուստի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքն այդ առումով պետք է մերժել:
Վերաքննիչ դատարանը միևնույն ժամանակ արձանագրում է, որ գործը քննելիս և լուծելիս Դատարանի կողմից քրեադատավարական իրավունքի այնպիսի էական խախտումներ, որոնք ազդել կամ կարող էին ազդել սույն գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա` թույլ չեն տրվել:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործի շրջանակներում Դատարանի կողմից կայացվել է գործն ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտ, այն օրինական է, հիմնավորված և պատճառաբանված, ուստի պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Մնացական Բարիկյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցին, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն հիմնավոր է և պետք է թողնել անփոփոխ։
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության 2016 թվականի նոյեմբերի 21-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Մնացական Մամիկոնի Բարիկյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան՝ այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ


Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ