ԵԿԴ/0196/01/16

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

«25» դեկտեմբերի 2017թ. ք.Երևան
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով.
նախագահող դատավոր Կ.Մարդանյան
դատավորներ Ն.Հովակիմյան
Ա.Մնացականյան
քարտուղարությամբ Մ.Մահտեսյանի
մասնակցությամբ` պաշտպան Ա.Ալվանդյանի ամբաստանյալ Յու.Նեջաթի
դատախազ Գ.Մադոյանի
թարգմանիչ Է.Մանուկյանի
դռնբաց դատական նիստում, ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով, քննության առնելով Յուսեֆ Ասադոլլահի Նեջաթիի վերաբերյալ քրեական գործով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի օգոստոսի 21-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Յուսեֆ Նեջաթիի և մեղադրող Գ.Մադոյանի վերաքննիչ բողոքները,
ՊԱՐԶԵՑ՝
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2015 թվականի նոյեմբերի 06-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով հարուցվել է թիվ 13838315 քրեական գործը:
2015 թվականի նոյեմբերի 09-ին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարք կատարելու կասկածանքով Յուսեֆ Ասադոլլահի Նեջաթին ձերբակալվել է:
2015 թվականի նոյեմբերի 12-ին Յուսեֆ Նեջաթին ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով:
Նույն օրը մեղադրյալ Յուսեֆ Նեջաթիի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
2016 թվականի հունիսի 22-ին Յուսեֆ Նեջաթիին առաջադրված մեղադրանքը լրացվել և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2016 թվականի հուլիսի 15-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան):
Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի օգոստոսի 21-ի դատավճռով՝ Յուսեֆ Ասադոլլահի Նեջաթին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչվել է անմեղ և արդարացվել է՝ հանցագործության դեպքի բացակայության հիմքով: Յուսեֆ Նեջաթիին մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել ազատազրկման՝ 1 (մեկ) տարի ժամկետով: Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2015 թվականի նոյեմբերի 9-ից: Ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, վերացվել է:
Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են բերել ամբաստանյալ Յուսեֆ Նեջաթին և մեղադրող Գ.Մադոյանը, որոնք Վերաքննիչ դատարանի՝ 2017 թվականի հոկտեմբերի 02-ի որոշմամբ ընդունվել են վարույթ:
Վերաքննիչ բողոքի պատասխան չի ներկայացվել:
Գործի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
2. Յուսեֆ Նեջաթիին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ. «նա 2015 թվականի նոյեմբերի 03-ին, ժամը 04:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Խորենացու փողոցի 29Ա շենքի, թիվ 13 բնակարանում, ՀՀ քաղաքացի Արմինե Վաչագանի Շահբագյանի կամքին հակառակ, վերջինիս նկատմամբ բռնություն գործադրելով, որպես զենք օգտագործվող դանակ գործադրելու սպառնալիքով կատարել է սեքսուալ բնույթի բռնի գործողություններ, ինչպես նաև առանց իրացնելու նպատակի ապօրինի ձեռք է բերել և պահել է 0,05 գրամ ընդհանուր քաշով՝ զգալի չափերով, «Կլոնազեպամ» տեսակի հոգեմետ նյութ։
Այսպես.
Իրանի Իսլամական Հանրապետության քաղաքացի Յուսեֆ Ասադոլլահի Նեջաթին Երևանի Արամի փողոցի թիվ 35 հասցեում գործող «Մոնոթո» ակումբում ծանոթացել է Արմինե Վաչագանի Շահբազյանի հետ։ 2015թ-ի նոյեմբերի 02-ի ուշ երեկոյան հրավիրել է Ա.Շահբազյանին, իր վարձակալած՝ Երևան քաղաքի Խորենացու փողոցի 29Ա շենքի, թիվ 13 բնակարան՝ զվարճանալու համար։ Ա.Շահբազյանը համաձայնել է, և եկել հիշյալ բնակարան։ Արդեն 2016թ. նոյեմբերի 4-ին, ժամը 4-ի սահմաններում, զվարճանքի ընթացքում Յու.Նեջաթին ցանկացել է համբուրել Ա.Շահբազյանին, սակայն մերժում ստանալով և վերջինիս հեռանալու ցանկության մասին տեղեկանալով, նրա նկատմամբ սեքսուալ բնույթի բռնի գործողություններ կատարելու ուղղակի դիտավորությամբ՝ բռնություն է գործադրել Ա.Շահբազյանի նկատմամբ՝ ձախ ձեռքով հարվածելով նրա աջ ականջի շրջանին։ Դրանից հետո, Արմինե Շահբազյանից պահանջել է հանել հագուստները և մտնել լոգարան, որտեղ նրան ստիպել է կանգնել սառը ցնցուղի տակ, օճառոտել է նրա դեմքը և դրանից հրճվել, ապա Արմինե Շահբազյանի ձեռքից քաշելով տարել է ննջասենյակ, հանել նաև իր հագուստները և նստել է նրա մարմնին։ Շարունակելով իր հանցավոր մտադրությունը՝ բռնություն գործադրելով ևս մեկ անգամ ձեռքով հարվածել է Արմինե Շահբազյանի աջ ականջի շրջանին, որից հետո նրանից պահանջել է բերանով կենակցել։ Ստանալով Արմինե Շահբազյանի մերժումը, դուրս է եկել ննջասենյակից, մտել հյուրասենյակ, վերցրել դանակ և կրկին վերադառնալով ննջասենյակ՝ նստել է Արմինե Շահբազյանի մարմնի վրա, որպես զենք օգտագործվող նշված դանակը դնելով նրա պարանոցին՝ հնչեցրել է սպառնալիքներ՝ պահանջելով, որ վերջինս բերանով կենակցի։
Արմինե Շահբազյանն իրական համարելով իրեն սպառնալու հանգամանքը, վախի ազդեցության տակ՝ համաձայնել է կատարել ներկայացված պահանջը։ Յուսեֆ Նեջաթին ձեռքի դանակը դրել է մահճակալին կից գտնվող փայտե հարթակին, ինչը տեսնելով՝ Արմինե Շահբազյանի մոտ մտադրություն է առաջացել պահն օգտագործելով և նրան վնասվածք պատճառելու միջոցով փախուստի դիմել։ Յուսեֆ Նեջաթիի մոտ որևէ կասկած չառաջացնելու նպատակով համբուրել է նրա գրգռված առնանդամը, որի ընթացքում վերցրել է հարթակին դրված դանակը, և դրանով վնասել է Յու.Նեջաթիի առնանդամը։ Երբ կատարվածից հետո Արմինե Շահբազյանը ննջասենյակից դուրս է եկել նախասրահ՝ ծածկել է ննջասենյակի ապակեպատ դուռը, Յուսեֆ Նեջաթին, հետապնդելով նրան՝ կոտրել է դռան ապակին, անցել նախասրահ և ցանկանալով Արմինե Շահբազյանի ձեռքից վերցնել դանակը՝ սկսել է քաշքշել վերջինիս, բռունցքներով հարվածներ է հասցրել նրա կողոսկրերին, կծել աջ նախաբազկի հատվածը, ապա հրելու արդյունքում երկուսով ընկել են հատակին առկա կոտրված ապակիների վրա և ստացել առողջության կարճատև քայքայումով թեթև վնասի հատկանիշներ պարունակող մարմնական վնասվածքներ։ Կատարված դեպքից հետո Յուսեֆ Նեջաթին, դանակը վերցրել է Արմինե Շահբազյանի ձեռքից, կրկին նստել է նրա մարմնին, դարձյալ հնչեցրել սպառնալիքներ, ապա հանգստանալով՝ թույլատրել է նրան հեռանալ իր տանից՝ խնդրելով կատարվածի մասին որևէ մեկին չհայտնել։
Այնուհետև, Յուսեֆ Նեջաթին առանց իրացնելու նպատակի, իր անձնական օգտագործման համար, անհայտ անձից ապօրինի ձեռք է բերել գործարանային արտադրության, թվով 50 /հիսուն/ հատ, յուրաքանչյուրը 0,15 գրամ քաշով, իրենց բաղադրության մեջ 0,001-ական գրամ, ընդհանուրը 0,05 գրամ քաշով՝ զգալի չափերով «Կլոնազեպամ» տեսակի հոգեմետ նյութ պարունակող կանաչ գույնի կլոր դեղահատեր, որոնք ապօրինի պահել է իր վարձակալած՝ Երևան քաղաքի Խորենացու փողոցի 29Ա շենքի, թիվ 13 բնակարանում, որոնք հայտնաբերվել են 2015թ. նոյեմբերի 14-ին, ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնի աշխատակիցների կողմից կատարված բնակարանի խուզարկության ժամանակ»:
3. Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2017 թվականի օգոստոսի 21-ի դատավճռի համաձայն.
«(…) Ամբաստանյալ` Յուսեֆ Ասադոլլահի Նեջաթը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ դիսկոներում ասել են, որ այդ աղջիկը մարմնավաճառ է 50.000 ՀՀ դրամով բոլորը կարող են վարձել: Ակումբում ասել են, ո այդ աղջկան շուտ-շուտ վերցնում տանում են և նաև ասել են, որ այդ աղջիկը շատ ուժեղ է այդ կողմերից, ու ինքը նրան տարել է իր վարձակալած բնակարան: Կոնկրետ ժամը չի հիշում բայց եղել է գիշերվա 12:00-ի կողմերն: Հայտնեց, որ տուժողը իր ցուցմունքով ստում է հայտնելով, որ ինքը նրան օճառել է հետագայում միացրել է սառը ջուր հետո տաք ջուր ու ծաղրել է նրան: Ինքը դանակով չի սպառնացել տուժողին, որպեսզի նա կատարի որևէ գործողություն: Տուժողը իրեն դանակով հարվածել է այն բանի համար, որ նրանց մեջ գումարի հետ կապված եղել է խնդիրª ինքը նրա վճարել է 50.000 ՀՀ դրամ, սակայն տուժողը իրեն ասել է, որ ինքը ևս 50.000 ՀՀ դրամ պետք է վճարի, քանի որ ավել է մնացել և այդ ժամանակ էլ իրեն դանակով հարվածել է: Մինչ իր բնակարանում հանդիպելը այդ անգամ գումարի համար իրենք չեն պայմանավորվել նախապես: Ինքը եղել է շատ վատ վիճակում երբ ոստիկանները եկել են և չի կարողացել նորմալ բացատրել իրականությունը: Ինքը 2007 թվականին պարած է եղել ՙԷրեբունի՚ հիվանդանոցում և բժիշկները չեն կարողացել հասկանալ, թե ինչ հիվանդություն է իր մոտ և իրեն Պարսկաստանից ուղարկել են դեղեր, որոնք խմելով ինքը կամաց-կամաց լավանում է: Հայտնեց, որ այդ մարմնավաճառը իր գլխին սարքում է: Հայտնեց, որ տուժողը ստում է և դեպքից հետո ինքը նրան չի ասել, որպեսզի ոչ ոքի չասի կատարվածի մասին, ավելին ինքը եղել է արյունահեղ վիճակում և ի վիճակի չի եղել տուժողին նման բան ասելու, բացի այդ ինքը նրան որպես մարմնավաճառ է բերել իր վարձակալած բնակարան: Տան սենյակի դռան ապակին կոտրվել է բրդելու հետևանքով: Ինքը տուժողին վճարել է 50.000 ՀՀ դրամ վերջում: Ինքը գումարի խնդիր չի ունեցել և տուժողի հետ մինչև նրա գնալը լավ ժամանակ են անցկացրել: Դանակը եղել է տուժողի մոտ և եղել է նրա դանակը: Տուժողը միանգամից իր տեղից վերկացել և եկել վնասել է իր առնադամը : Ինքը դրանից հետո այդ աղջկան չի տեսել և չի զրչուցել: Դեղերը իր մոտ եղել են պարսկաստանից: Իրեն բժիշկ չի տեսել ուղղակի իր եղբայրն է Պարսկաստան բժիշկին ասել իր վիճակի մասին: Բժիշկը իր այնտեղի բժշկական թղթերի հիման վրա է այդ դեղերը նշանակել, երբ որ ինքը հիվանդանոցում պարկած է եղել այդտեղի բժշկական թղթերը ուղարկվել է պարսկաստան, այդ դեղերը ինքը խմել է երբ որ կարիք է ունեցել: Հայտնեց, որ ինքը նման բան չի արել: Ինքը ասել է, որ 50.000 ՀՀ դրամ կտա 25.000 ՀՀ դրամի փոխարեն, առաջին անգամ շատ չի ուզել, վերջին անգամ է շատ ուզել:
Տուժող Արմինե Շահբազյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալին ճանաչել է հոկտեմբեր ամսից: Նրան հանդիպել է ՙդիսկոտեկայում՚, որը իրեն մոտեցել ու իր հեռախոսահամարն է ուզել և ինքն էլ նրան տվել է իր հեռախոսահամարը: Մի քանի օր անց ամբաստանյալը իրեն զանգահարել է և ցանկացել է որպեսզի հանդիպեն, սակայն իրեն հարմար չի եղել, որ հանդիպեն: Ամբաստանյալը իրեն զանգահաել է նաև հոկտեմբերի 31-ին, որպեսզի հանդիպեն, սակայն իր մոր ծննդյան օրն է եղել ինքը նրա հետ չի հանդիպել և պայմանավորվել են հանդիպել նոյեմբերի 02-ին: Ինքը ամբաստանյալի տուն գնացել է երեկոյան ժամը 23:00-ի սահմաններում: Ինքը հասնելով ամբաստանյալի տան մոտակայք զանգահարել է նրան և ամբաստանյալը իրեն դիմավորել է, քանի որ նա ամբաստանյալի տան տեղը չի իմացել: Բարձրացել է նրա տուն, որտեղ ամբաստանյալը հյուրասիրել է խմիչք: Ժամը 03:00-ի սահմաններում ինքը որոշել է տուն գնալ, սակայն ամբաստանյալը իրեն չի թողել գնալ և հարվածել է իր ականջին ու ինքը ցանկացել է իր հեռախոսը վերցնել, սակայն ամբաստանյալը հեռախոսաը վերցրել է իր ձեռքից: Դուռը եղել է փակ վիճակում և ամբաստանյալը բռնելով իրեն ասել է, որ բոլորը փնթի են ու իրեն տարել է լվացարանի մոտ և սկսել է իր դեմքը օճառով լվանալ ու անջատել է ջուրը և սկսել է իր վրա ծիծաղել: Հետո ինքը ծորակը բացել է ու լվացվել է: Հետո զոռով հանել է իր շորերը, բացի վարտիքից ու տարել է ննջասենյակ: Ամբաստանյալը իրեն չի ցանկացել բռնաբարել կամ այլ հարաբերություններ ունենալ միայն իրեն ասել է, որ ՙմինետ՚ անի ու ինքը ասել է, որ ինքը նման բան չի անում և նա գնացել ու հյուրասենյակից բերել է դանակ և դանակը դնելով իր վզին ասել է, որ պետք է նման բան անի, որից ինքը վախեցել է: Ինքը նրան ասել է դանակը դիր մի կողմ՝ այդ ընթացքում ամբաստանյալը նստած է եղել իր վրա, ինքը նրան ասել է դանակը դնի մի կողմ և ինքը նրա համար կանի ամեն ինչ: Մինչև մեջքի վրա պարկելը նա իր ականջին նորից խբել է: Նա պարկել է մեջքի վրա և դանակը դրել է իր ձախ կողմի վրա: Ինքը արդեն մտադրվել է ինչ-որ բան անելու: Ամբաստանյալի առնանդամը եղել է գռգռված վիճակում և ինքը ձախ ձեռքով բռնել է նրա առնանդամը և դանակով կտրել է այն: Ինքը դանակը ձեռքին ննջասենյակից դուրս է եկել և չի մտածել, որ նա իր հետևից կգա: Ինքը բարձր բղավել է: Ինքը միջանցքի դրան ապակին կոտրել է, նրա կողքերի հատվածին է խբել որպեսզի դանակը գցի: Նա այդ վիճակով նորից նստել է իր վրա: Արյունը եղել է շատ առատ: Ինքը մտել է լոգարան լողացել է և դուրս է եկել: Ինքը ՙմինետ՚ չի արել և նրա հետ որևէ սեռական հարաբերություն չի ունեցել: Հետագայում ինքը իմացել է, որ ամբաստանյալը պռոբլեմատիկ անձնավորություն է: Հայտնեց, որ ինքը համբյուրել է նրա առնադամը և նրա ոտքերը: Ինքը ամբաստանյալի բնակարան գնացել է տաքսի ավտոմեքենայով և նույն տաքսի ավտոմեքենայով հետ է գնացել: Ինքը հետագայում ակումբի աղջիկներից իմացել է, որ ամբաստանյալը պռոբլեմատիկ մարդ է, սակայն ինքը չի կարող նշել այդ աղջիկների անունները: Ինքը գնացել է ակումբ զվարճանալու: Ամբաստանյալը իր սիրած բաներով սեղան է գցել տանը: Ինքը ամբաստանյալի բնակարան այցելել է առաջին անգամ և ինքը ամբաստանյալի բնակարան այցելել է զուտ ընկերական: Ինքը երեք տարի զին ծառայող է եղել: Ամբաստանյալը իրեն ասել է, որպեսզի ինքը չասի որ ինքն է կտրել նրա առնանդամը: Ինքը ինքնակամ դեպքի հաջորդ օրը ներկայացել է ոստիկանության բաժին և իրեն չեն կանչել: Ինքը ամբաստանյալին չճանաչելով գնացել է նրա տուն: Որպես տուժողը քաղաքացիական հայցի պահանջ չունի:
Վկա Անդրանիկ Բախշյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Արմինեի հետ զրուցելու ժամանակ նա իրեն հայտնել է կատարվածի մասին: Ինքը իմացել է, որ եղել է բռնաբարության փորձ և դանակահարություն: Քննիչը իրեն զանգահարել է և ասել է, որ պետք է ցուցմունք տա: Ինքը այդ պահին թարմ հիշել է կատարվածը և ցուցմունք է տվել: Ինքը հիշում է, որ տուժողը իրեն հայտնել է, որ նա այլ ազգի է եղել: Հայտնեց, որ անցել է բավականին երկար ժամանակ և շատ բաներ չի հիշում: Իրեն ասել է Արմինեն, որ իրեն դանակահարել են և ինքն էլ նրան է դանակահարել: Արմինեն եղել է իր ուսանողը:
Դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածով սահմանված կարգով հրապարակել է վկա Մարիամ Բագրատունիի կողմից 2016 թվականի հունվարի 25-ին տրված ցուցմունքը այն մասին, որ իրենց հասցեի անմիջապես հարևանությամբ գտնվող թ. 13-րդ բնակարանում բավականին երկար ժամանակ բնակվել է ազգությամբ պարսիկ մի արական սեռի անձ, որը հաճախակի է հայ երիտասարդ աղջիկների բերել իր տուն, շատ հաճախակի լսել է այդ աղջիկների բղավոցները, լաց լինելով գոռգոռոցները և եղել են դեպքեր, որ նրան զգուշացրել են որպեսզի իրենց հանգիստը չխանգարի, սակայն նա շարունակել է նույն վարքով իրեն պահել: Նշում է, որ միայն այդ աղջիկների ձայնեն են լսվել, լաց լինելով և գոռգոռալով: Իսկ այդ տղայի ձայնը չի լսվել: Եվ հավանաբար այդ աղջիկների հետ որոնց շատ հաճախ տանն է հանդիպել վատ է վերաբերվել նրանց, ինչի համար էլ նրանք լաց են եղել և բղավել: Նշում է, որ այդ պարսիկ տղան միշտ տարբեր աղջիկներ է բերել իր տուն, որոնց ինքը չի ճանաչել: 2015 թվականի նոյեմբերի 03-ին գիշերվա ժամը 04:00-ի սահմաններում այդ բնակարանից լսվել է աղջկա ձայներ, սակայն չի հասկացվել, թե այդ աղջիկը ինչու է բղավում և ինչ է ասում: Այնուհետև առավոտյան երբ բնակարանից դուրս գալիս նկատել է՝ վերելակի դիմացի հատվածը արյունոտ հետքեր, որը դուրս է եկել թիվ 13 բնակարանից: Այնուհետև հարևաններից տեղեկացել է, որ այդ պարսիկ տղան, ազգությամբ հայ աղջկա հրավիրել է տուն և վատ վերաբերվել նրա հետ և այդ աղջիկն նրան վնասել է դանակով, նրանից ազատվելու համար: Նրանք այդ ձայներից չեն անհանգստացել, քանի որ այն իրենց համար դարձել է սովորական: Իրենք լսել են միայն այդ աղջկա բղավոցները սակայն չգիտեն, թե ինչու է բղավել: Այդ աղջկան չի տեսել և չի ճանաչում:
Դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածով սահմանված կարգով հրապարակել է վկա Լևոն Ղարիբյանի կողմից 2015 թվականի նոյեմբերի 24-ին տրված ցուցմունքը այն մասին, որ վերը նշված հասցեում բնակվում է ընտանիքի հետ միասին: Աշխատում եմ ՙԷսֆրա՚ ՍՊԸ-ում որպես տնօրեն: Հայտնում է, որ իրենց հարևանությամբ գտնվող Մ. Խորենացի 29Ա շենքի թիվ 13 բնակարանում շուրջ 6-7 բնակվել է իր հիշելով Յուսուֆ անունով, մոտ 30-35 տարեկան մի տղամարդ, որն այլազգի էր՝ հավանաբար պարսիկ: Թեև հարևանությամբ են բնակվել, սակայն նրա հետ որևէ շփում չեն ունեցել, միմյանց բնակարան չեն այցելել: 2015թ–ի նոյեմբերի 02-ի լույս 03-ի գիշերը, ժամը մոտավորապես 04:30-ի սահմաններում քնից արթնացել է Մ. Խորենացի 29Ա շենքի թիվ 13 բնակարանից եկող ձայներից: Ինքը այդ ժամանակ լսել է բղավոցի և լացակումած ձայներ աղջկա ձայնով, ինչպես նաև տղամարդու ձայն, սակայն ինչ-որ խոսակցություն կամ օգնություն կանչելու ձայն չի լսել, ուստի անկողնուց վեր չի կացել: Այդ ձայները մոտ մեկ րոպե անց դադարել են և ինքը դարձյալ քնել եմ: Ցանկանում է նշել, որ ինքը իրեն թույլ չէի տա միջամտել, քանի որ անձամբ շփում չի ունեցել այդ բնակարանի բնակչի հետ և չէր կարող պատկերացնել, թե ինչ հարցի շուրջ է վիճաբանում: Նույն օրը առավոտյան ոստիկանության աշխատակիցներ են այցելել իրենց բնակարան, հարց ու փորձ կատարել բնակարանից և ինքը հայտնել է, որ գիշերվա ընթացքում ձայներ է լսել և դրա շուրջ տվել է բացատրություն: Ինքը թեև բացատրության մեջ սխալմամբ նշել է թե հաճախակի է լսել վիճաբանության ձայներ, սակայն նախկինում դա եղել է մեկ-երկու անգամ, իսկ վիճաբանություն ասելով ի նկատի է ունեցել միմյանց վրա գոռգոռալը, դուռը ուժգին փակելը: Ինքը որևէ անգամ որևէ վիճաբանության չի միջամտել, ականատես չի եղել և չի կարող ասել, թե նա ում հետ և ինչ հարցերի շուրջ է վիճաբանել կամ երբ է դա եղել: Ինչ վերաբերում է նրա բնակարան այցելած աղջիկներին, ապա ինքը նրանց ուշադրություն չի դարձրել, այդ աղջիկներին չի տեսել և չի ճանաչել, պարզապես աղջկա ձայներ է լսել: Ինքը հստակ չի կարող ասել, թե Մ. Խորենացի 29Ա շենքի թիվ 13 բնակարանն ում անվամբ է գրանցված, սակայն որպես բնակարանի տեր ճանաչում է Ջուլիաետային և նրա Ծնողներին որոնց երկար տարիներ չի հանդիպել: Ինքը սեքսուլա բնույթի բռնի գործողություններ կատարելու վերաբերյալ տեղեկություններ չունի, չի կարող ասել, թե ով ում նկատմամբ է նման արարք կատարել, միայն հայտնում է, որ նոյեմբերի 03-ին ժամը 04:30-ի սահմաններում հիշյալ բնակարանից ձայներ է լսել:
Դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածով սահմանված կարգով հրապարակել է վկա Ջուլիետա Վարդանյանը կողմից 2015 թվականի նոյեմբերի 14-ին տրված ցուցմունքը այն մասին, որ Երևան քաղաքի Խորենացի 29ա շենքի 13-րդ բնակարանը պատկանում է իրեն: Քանի որ ինքը բնակվում է ծնողների տանը ուստի այդ բնակարանը վարձավճարով շուրջ 6 տարի առաջ տրամադրել է ԻԻՀ քաղաքացի Յուսեֆին ում ազգանունը չգիտի: Այդ տարիների ընթացքում թեև հաճախ բացակայել է երկրից, սակայն Յուսեֆի հետ կապված խնդիրներ չեն առաջացել, կապված տան վարձի վճարումների հետ, իսկ ինչ վերաբերվում է իրեն պատկանող տանը եղած գույքին, ապա ինքը այդ տարիների ընթացքում էապես ուշադրություն չի դարձրել և կարող է ասել, որ գրեթե չի այցելել այդ բնակարան այդ տարիների ընթացքում 3-4 անգամ: 2015 թվականի նոյեմբերի 4-ին առավոտյան ժամը 11:00-ի անծանոթ համարից իրեն զանգահարել Կարեն անվամբ մի մարդ և ասել է, որ Յուսուֆի ընկերն է, որ ցանկանում է վերցնել բանալիների իր օրինակը՝ ասել է, որ այնտեղից հագուստներ պետք է վերցնի որպեսզի տանի հիվանդանոց տեղափոխված Յուսուֆին: Ինքը այդ տղային չի հարցել, թե ինչ է եղել քանի որ նախ նրան չի ճանաչել բացի այդ ինքը Յուսուֆի հետ մտերիմ չի եղել, ուստի նրան ասել է որ Յուսուֆին զանգահարելու դեպքում միայն բանալիները կտրամադրի: Քիչ անց ինչ որ համարից իրենց բնակարանի հեռախոսահամարին զանգահարել է Յուսուֆը ասել է, որ ինչ որ կռիվ է արել գտնվում է հիվանդանոցում և խնդրել է բանալիները փոխանցի ընկերոջը Կարենին: Քիչ անց դարձյալ զանգահարել է նրան հայտնել է , որ իր բնակության հասցեն, որից հետո վերջինը եկել իրենից վերել է բանալիները, գնացել է մոտ 40 րոպե անց բանալիները վերադարձրել է իրեն: Հետագայում այսինքն նույն օրը ոստիկանության աշխատակիցները, իրեն հրավիրել են ոստիկանություն, ապա նրանց ուղեկցությամբ և իր մասնակցությամբ գնացել են իր Խորենցաի 29ա շենքի 13-րդ բնակարան, որտեղ խառնված վիճակ է եղել, կոտրված է եղել ննջասենյակի ապակին և թափված հատակին: Ոստիկանների կողմից զննության են ենթարկվել բնակարանը և վերցրել են արյան նմուշներ: Այնուհետև տեղեկացել է, որ նոյեմբերի 02-ի լույս 03-ի գիշերը հարևաններից մեկը իրենց բնակարանից ձայներ է լսել վիճաբանության և աղջկա ձայն է լսել: Հետագայում տեղեկացել է լրատվամիջոցներով մասնավորապես ՙՇամշյան.քոմ՚ կայքի միջոցով, որ Յուսուֆը սեքսուալ բնույթի բռնի գործողություններ է կատարել Արմինե անունով մի աղջկա նկատմամբ, որի հետևանքով աղջիկը կարողացել է դանակով վնասել Յուսուֆի սեռական օրգանը: Ինքը կատարված դեպքի այլ մանրամասներից տեղյակ չի և ոչինչ հայտնել չի կարող: Ցանկանում է ցուցմունքով նշել, որ այդ դեպքից հետո երբ դարձյալ գնացել է իր Խորենացի փողոցի բնակարան, որպեսզի կարգի բերի և ուսումնասիրելով տանը եղած իրերը, հայտնաբերել է, որ բացի ննջասենյակի դռան ապակու կոտրված լինելուց, բացի հատակին արյունը թափված լինելուց արյունոտված է եղել նաև իրեն պատկանող կահույքը, լոգարանը ամբողջությամբ նույնպես արյան մեջ է եղել, պատերը, փայտե հատակը: Քանի որ ինքը վերջին անգամ բացի դեպքի զննությանը այնտեղ գնալը վերջին անգամ եղել էր մոտ 3 ամիս առաջ օգոստոս ամսին և տեսել է, որ վնասված է եղել ննջասենյակի պահարանի դուռըª ճաքած է եղել, լոգարանի վերևի առաստաղի շերտերն բերված է եղել և իր այն հարցին, թե ինչու է այդպես արել Յուսուֆը հայտնել է, որ լույսը փչացել էր և այն դուրս է բերել վերանորոգման համար և բարձրացել և ուղղել է: Ինքը այդ ժամանակ տան մնացած իրերը մանրամասն ուշադրություն չի դարձրել սակայն երբ դեպքից հետո տուն է գնացել հայտնաբերել է, որ Յուսուֆի բնակվելու ընթացքում վնասվել է իրեն պատկանող բազմոցը, ամբողջությամբ աղտոտված վիճակում է գտնվել 2 բազկաթոռները, թվով 5 աթոռ, 2 տակդիրների ոտքերը որոնցից մեկը դեն է նետել աղտոտել և վնասել էր փայտե թեյի սեղանը, հյուրասենյակի ջահի լամպերից մեկի ճենապակե դետալը բացակայել է նաև հեռախոսային և հյուրասենյակին կից գտնվող նույնպիսի ճենապակյա դետալները, կոտրվել է նիշայի պատուհանի ապակին: Բացի այդ չէր վերանորոգվել լոգարանի առաստաղը, իսկ ննջասենյակի պահարանի փեղկը եթե նախկինում ճաքած էր ապա ներկայում կոտրվել էր, բացի այդ անշուք կերպով գաջապատել էին բնակարանի կից գտնվող դրսի պատը: Բացի այդ պահարանի միջից դուրս բերված միացման և անջատման տուփերը կոտրված են եղել միջանցքի հասնելու շրջանային երիզի մի հատվածը: Ընդհանուր վիճակից արտահայտվում էր, որ Յուսեֆը իր բնակարանի և այնտեղ գտնվող գույքի նկատմամբ անփույթ վերաբերմունք է դրսևորել: Ինքը չի կարող ասել, թե նա այդ դիտավորյալ է արել, թե անզգուշությամբ սակայն այդ ամենի հետևանքով, անհրաժեշտություն է առաջացել վերանորոգել ամբողջ բնակարանը և կահույքը, դրա դիմաց ինքը պահանջում է 1500000 ՀՀ դրամ Յուսուֆից, քանի որ նրա անփույթ վերաբերմունքի հետևանքով է առաջացել վերանորոգման անհրաժեշտություն: Ի դեպ բնակարանը արդեն իսկ սկսել է վերանորոգել, իսկ վերանորոգված և աղտոտված կահույքը տեղափոխել է վերանորոգման սակայն ինքը դրանց նախկին վիճակը լուսանկարահանել է և անհրաժեշտության դեպքում հետագայում կներկայացնի: Ինքը իր բնակարանի աղտոտվածության կամ վնասման հետ կապված չի կարող ասել թե առանձին-առանձին որքան վնաս է պատճառվել, սակայն ինքը այդ ամենը դիտարկում է մեկ ամբողջության մեջ, որը եթե կարիք է առաջացել վերանորոգելու, ուստի բնակարանի և գույքի կեսը նորոգման արդյունքում կպահանջվի ավելի քան 150000 ՀՀ դրամ: Բնակարանը վարձավճարով հանձնելիս պայմանագիր չի կնքվել, սակայն բանավոր պայմանավորվածության համաձայն նա յուրաքանչյուր ամիս ծնողների միջոցով վճարել է 100.000 ՀՀ դրամ: Ինչ վերաբերում է բնակարանը կամ տան գույքը նրա կողմից վերանորոգելու պայմանավորվածություն ունենալու կամ չունենալու ապա նման պայամանավորվածություն չի եղել, որ նա բնակարանը վերանորոգի նոր հանձնի սակայն իրենք պայմանավորվել են, որ ինչպես ինքը իրեն բնակարանը տրամադրում է նույն վիճակում էլ նա պետք է բնակարանը և գույքը հանձներ որը չի կատարել ուստի պահանջում է վերանորագման ծախսերը: Հայտնեց, որ ինքը արյունոտ դանակ տեսած լինի և եթե այդպիսի դանակ տանը մնացած լիներ ինքը կտեսներ այն: Ապակու կոտրվելու հետևանքով իրեն պատճառվել է 15-20 հազար ՀՀ դրամի վնաս, սակայն ինքը դրա արժեքը ներառում է բնակարանի վերանորոգման ծախսերի մեջ: Ինքը դեպքի մասին տեղեկացել է ՙՇամշան. քոմ՚ կայքից և ցուցմուքին կից ներկայացնում է այդ կայքից տպված դեպքի վերաբերյալ ինֆորմացիայի էջը: Ինքը Արմինե Շահբազյան տվյալներով անձի չի ճանաչում չի կարող ասել, թե ինչ հարաբերությունների մեջ է գտնվել Յուսուֆի հետ և կոնկրետ Յուսուֆի ինչ գործողության հետևանքով է նրան դանակով վնասել:
Դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածով սահմանված կարգով հրապարակել է վկա Ջուլիետա Վարդանյանի կողմից 2016 թվականի մարտի 10-ին տրված ցուցմունքն այն մասին, որ գլխավոր դատախազին հասցեագրված դիմումում ինքը մոտավորապես նշել է, քանի որ պատճառված վնասը 1 միլիոնից ավել էր գրել է մի քանի միլիոն, իսկ ցուցմունքով նշված 1500.000 դրամը դա իրական չափն է, պատճառված վնասի: Քանի որ տան պատերից արյունոտվել էր նախասրահի պատը ննջասենյակի պատը, հյուրասենյակի պատը, որոնք առաջացել էին արյունոտ ձեռքերով հպվելուց, ինչի համար ինքը բնակարանի պատերը և առաստաղը ամբողջությամբ չէր կարող վերանորոգում կատարել և կատարել է մաս-մաս: Կատարված աշխատանքների համար ինքը վճարել է 450.000 դրամ վարպետներին, 217.000 դրամի գնել է վերանորոգման համար նախատեսված նյութեր 300.000 դրամ վճարել է 1 բազմոցի 2 բազկաթոռի 6 աթոռների պաստառները փոխելու համար, նշվածներից միայն 3 աթոռները արյունոտված չեն եղել, դա էլ փոխել է որպեսզի չտարբերվի մյուս աթոռներից: 25.000 դրամ վճարել է ննջասենյակի ապակին փոխելու համար, 53.000 հյուրասենյակի պահարանի դռները վերանորոգելու համար, 32000 վճարել է մաքրության համար, 62.000 դրամի գնել է գորգ քանի որ հյուրասենյակի և միջանցքի գորգերը արյունոտված են եղել և դեն է նետել: Փոխել է նաև հյուրասենյակի և խոհանոցի պատուհանները քանի որ այն արդեն պիտանի չի եղել օգտագործման, կոտրված են եղել ապակիները և փականները և տեղադրել է եվրոարտադրության պատուհաններ որոնց համար վճարել է 140.000 դրամ վերանորոգել է նաև մուտքի դուռը որովհետև երկաթյա տուփը շարժվել է և վերանորոգման համար վճարել է մոտ 50.000 դրամ: Փոխել է նաև լոգարանի դուռը քանի որ կոտրված է եղել որի համար վճարել է մոտ 30.000 դրամ: Այլ ծախսեր չի հիշում արել է թե ոչ, ներկայումս այդքանն է հիշում, որը կազմում է 1359000 դրամ: Նախկինում նշել է իր սպասելիք ծախսերը մոտավոր արժեքի ծախսերի մոտավոր արժեքը իսկ ներկայում վերանորոգումից հետո կազմում է 135.9000 դրամ: Նշում է, որ Յուսուֆ Նեջաթին բնակվել է մոտ 6 տարի սակայն 3 տարի առաջ 3 ամսով բացակայել է բնակարանից անհայտ ուղղությամբ որի ընթացքում փոխել է բնակարանի մուտքի դուռը, և վերը նշված իրերը այդ ժամանակ վնասված չեն եղել: Վերը նշված իրերը ինչ պայմաններում են վնասվել իրեն չի հայտնել:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2102/հ եզրակացության համաձայն՝ Յուսեֆ Նեջաթիի ստացած մարմնական վնասվածքներըª մարմնի քերծվածքների, ձախ նախաբազկի հետին մակերեսի, առնանդամի հիմի շրջանի և ամորձապարկիաջ կեսի կտրած վերքի ձևով, որն իր ընթացքով վնասել է առնանդամի փապարային մարմնիկները, հետևանք են սուր, կտրող ներգործության, հնարավոր է նշված ժամկետին, որոնք պատճառել են առողջության թեթև վնասª առողջության կարճատև քայքայումով:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 3270 եզրակացության համաձայն Արմինե Շահբազյանի ստացած մարմնական վնասվածքները՝ ճակատի, կրծքավանդակի հետին, աջից կրծքավանդակի առաջակողմնային, ձախ ուսահոդի, զույգ բազուկների, աջ նախաբազկի, աջից գոտկային, հետույքային, աջ ազդրի, ձախ սրունքի, զույգ ոտնաթաթերի շրջանների ճանկռվածքների, կրծքավանդակի, ձախ դաստակի, աջ արմնկահոդի, աջ ծնկան հոդի շրջանների կտրած վերքերի, աջ նախաբազկի շրջանի քերծվածքի, աջ նախաբազկի շրջանի արյունազեղման ձևով, հասցվել են՝ արյունազեղումն ու քերծվածքը բութ, կոշտ առարկայով, իսկ կտրած վերքերը սուր, կտրող, ճանկռվածքները՝ սուր ծայր ունեցող բութ առարկայով /գործիքով/, հնարավոր է նշված ժամկետին և հանգամանքներում, որոնք պատճառել են առողջության թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով:
Դատակենսաբանական փորձաքննության թիվ 447 եզրակացության համաձայն փորձաքննությանը ներկայացված 5 թանզիֆե և 1 բամբակյա խծուծների, ինչպես նաև Յ.Նեջաթիի վերնազգեստի, անդրավարտիքի և կոշիկների վրա առկա կասկածելի արնանման հետքերում հաստատվել է մարդկային ծագման արյան առկայություն, որը հնարավոր էր առաջանար Յուսեֆ Նեջաթիից:
Դատաքիմիական փորձաքննության թիվ 54871505 եզրակացության, համաձայն փորձաքննությանը ներկայացված գործարանային արտադրության 50 հատ՝ յուրաքանչյուրը 0,15գ քաշով, կանաչ գույնի կլոր դեղահատերն իրենց բաղադրության մեջ պարունակում են 0,001-ական գրամ քաշով ՙԿլոնազեպամ՚ տեսակի հոգեմետ նյութ: ՙԿլոնազեպամ՚ տեսակի հոգեմետ նյութի ընդհանուր քաշը կազմում է 0,05 գրամ:
Տոքսիկոքիմիական փորձաքննության թիվ 113 եզրակացության, համաձայն փորձաքննությանը ներկայացված Յուսեֆ Նեջաթիից վերցված մազի փորձանմուշի մեջ հայտնաբերվել է ՙԲենզոդիազեպիններ՚ խմբին պատկանող դեղամիջոցի հետքեր, որոնք պատկանում են հոգեմետ նյութերի շարքին:
Դեպքի վայրում կատարված զննության արձանագրության, համաձայն դեպքի վայրում հայտնաբերվել են արնանման նյութի հետքեր և դրանցից 5 թանզիֆե և 1 բամբակյա խծուծների վրա վերցվել են արնանման նյութի հետքեր։
Մեղադրյալ Յուսեֆ Նեջաթիից և տուժող Արմինե Շահբազյանից համեմատական հետազոտման համար նմուշներ ստանալու արձանագրությունների համաձայն մեղադրյալ Յուսեֆ Նեջաթիից և տուժող Արմինե Շահբազյանից ստացվել են արյան համեմատական հետազոտման նմուշներ։
Խուզարկության արձանագրության համաձայն մեղադրյալ Յուսեֆ Նեջաթիի բնակության վայրում՝ Երևան քաղաքի Խորենացու փողոց 29Ա շենք, թիվ 13 բնակարան հասցեում կատարված խուզարկությամբ հայտնաբերվել և առգրավվել են մի շարք դեղահատեր, որոնց մեջ եղել են թվով 50 հատ ՙԿլոնազեպամ՚ տեսակի դեղահատեր:
Մեղադրյալ Յուսեֆ Նեջաթիից համեմատական հետազոտման համար նմուշներ ստանալու արձանագրության համաձայն որի մեղադրյալ Յուսեֆ Նեջաթիից ստացվել են մազի և մեզի համեմատական հետազոտման նմուշներ։
Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված ՙ Ղ–Տելեկոմ՚ ՓԲ ընկերությունից ստացված տուժող Արմինե Շահբազյանին պատկանող 094-22-48-64 հեռախոսահամարի, ինչպես նաև ՙՅուքոմ՚ ՍՊ ընկերությունից մեղադրյալ Յուսեֆ Նեջաթիին պատկանող 041-88-03-02 և 055-90-90-11 բջջային հեռախոսահամարների մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանումների համաձայն, ինչպես նաև դրանց զննության արձանագրության համաձայն 2015թ.–ի հոկտեմբերի 12-ից մինչև նոյեմբերի 02-ն ընկած ժամանակահատվածում, մեղադրյալ Յուսեֆ Նեջաթին իրեն պատկանող 041-88-03-02 և 055-90-90-11 բջջային հեռախոսահամարներից 8 ելքային հեռախոսազանգեր է կատարել տուժող Արմինե Շահբաշլյանին պատկանող 094.22.48.64 հեռախոսահամարին, իսկ վերջինս իր հեռախոսահամարից 2015թ. նոյեմբերի 02-ին ժամը 22:41:58-ին և ժամը 23:23:25-ին 2 հեռախոսազանգ է կատարել մեղադրյալ Յուսեֆ Նեջաթիին պատկանող 055.90.90.11 բջջային հեռախոսահամարին։
2016 թվականի հունիսի 24-ին կայացված որոշման համաձայն 5 թանզիֆե և 1 բամբակյա խծուծները, մեղադրյալ Յուսեֆ Նեջաթիի վերնազգեստը, անդրավարտիքը և կոշիկները, ինչպես նաև 50 հատ՝ յուրաքանչյուրը 0,15գ քաշով կանաչ գույնի կլոր դեղահատերը ճանաչվել են իրեղեն ապացույց:
(…) Ստուգելով ամբաստանյալ Յուսեֆ Ասադոլլահի Նեջաթիի կողմից, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Յուսեֆ Ասադոլլահի Նեջաթի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով վերագրվող արարքում բացակայում է հանցակազմը: Հետևաբար պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Յուսեֆ Ասադոլլահի Նեջաթի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով մեղսագրված հանցանքի կատարման մեջ և այդ մեղադրանքի մասով նա ենթակա է արդարացման` հանցագործության դեպքի բացակայության պատճառաբանությամբ:
(…) [Դ]ատարանը գտնում է, որ քրեական գործով ձեռք բերված և դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները բավարար չեն ամբաստանյալի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ ամբաստանյալը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարքը:
Դատարանի վերոգրյալ եզրահանգումները բխում են հետևյալ փաստական հանգամանքներից.
Մեղադրանքի հիմքում նախաքննական մարմնի կողմից դրված վերը նշված ապացույցները որևէ կերպ չեն հիմնավորում և ապացուցում, որ ամբաստանյալ Յուսեֆ Ասադոլլահի Նեջաթը 2015 թվականի նոյեմբերի 03-ին, ժամը 04:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Խորենացու փողոցի 29Ա շենքի, թիվ 13 բնակարանում, քաղաքացի Արմինե Վաչագանի Շահբազյանի կամքին հակառակ, վերջինիս նկատմամբ բռնություն գործադրելով, որպես զենք օգտագործվող դանակ գործադրելու սպառնալիքով կատարել է սեքսուալ բնույթի բռնի գործողություններ:
Ամբաստանյալ Յուսեֆ Ասադոլլահի Նեջաթի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարքը կատարելու մեջ մեղադրող ցուցմունքներ են տվել տուժող Արմինե Շահբազյանը, ինչպես նաև վկաներ Անդրանիկ Բախշյանը, Ջուլիետա Վարդանյանը, Լևոն Ղարիբյանը և Մարիամ Բագրատունին: Ընդ որում, նշված վկաներից ոչ ոք չի նշել, որ անձամբ ականատես է եղել, թե ինչպես է Յուսեֆ Ասադոլլահի Նեջաթը Արմինե Վաչագանի Շահբազյանի կամքին հակառակ, վերջինիս նկատմամբ բռնություն գործադրելով, որպես զենք օգտագործվող դանակ գործադրելու սպառնալիքով կատարել է սեքսուալ բնույթի բռնի գործողություններ: Վկա Անդրանիկ Բախշյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տուժող Արմինե Շահբազյանն է իրեն հայտնել, որ դեպքից մի քանի օր առաջ նա ակումբում ծանոթացել է մի այլ ազգի տղայի հետ և նա այդ տղայի հրավերով նախորդ օրը գնացել է նրա տուն, որտեղ դանակի սպառնալիքով Արմինե Շահբազյանից պահանջել է բերանով կենակցել, ծեծի է ենթարկել նրան, որից ազատվելու համար նա դանակով կտրել է այդ տղայի առնանդամը, իսկ դատակոչված մյուս վկաներըª բոլորը գրեթե նույնաբովանդակ ցուցմունքներ են տվել այն մասին, որ թիվ 13-րդ բնակարանից լսել են բղավոցի ձայներ, իսկ վկա Ջուլիետա Վարդանյանը ցուցմունքով հայտնել է հարևանների միջոցով է տեղեկացել, որ 2015 թվականի նոյեմբերի 02-ի լույս 03-ի գիշերը իր բնակարանից վիճաբանության ձայներ է լսվել, սակայն հետագայում բնակարանում տեսել է կոտրված իրեր:
Ամբաստանյալ Յուսեֆ Ասադոլլահի Նեջաթը նախաքննության ընթացքում, որպես կասկածյալ և մեղադրյալ, ինչպես նաև դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքներով իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքով հայտնել է, որ դեպքից որոշ ժամանակ առաջ ՙՄոնոտո՚ ակումբում ծանոթացել է մի աղջկա հետ ում Անի անվամբ են դիմել, սակայն հետագայում տեղեկացել է, որ նրա իրական անունը Արմինե է: Ինքը ակումբում եղած ընդհանուր խոսակցություններից տեղեկացել է, որ այդ աղջիկը մի քանի ամիս է ինչ զբաղվում է մարմնավաճառությամբ, ուստի ինքը մոտեցել, խոսել է նրա հետ և վերցրել է նրա բջջային հեռախոսի համարը, ինքը այդ աղջկան առաջարկել է իր տուն գնալ, սակայն նա ասել է, որ արաբ հաճախորդ ունի: Հաջորդ օրըª օրը հստակ չի հիշում զանգահարել է Անիին և նրանք այդ նույն օրը ցերեկը ժամը 15:00-ից մինչև 16:00-ն ընկած ժամանակահատվածում հանդիպել են իր տանը և ունեցել են սեռական հարաբերություն մոտ 2 ժամը և դրա դիմաց նրան վճարել է 50.000 ՀՀ դրամ: Դրանից հետո հոկտեմբեր ամիսն երկու անգամ Անիի հետ իր կանչով իր բնակարանում հանդիպել է և ունեցել է սեռական հարաբերություն և դրա դիմաց նրան դարձյալ վճարել է 50.000 ՀՀ դրամ: Վերջին անգամ 2015 թվականի նոյեմբերի 02-ի երեկոյան է զանգահարել Անիին և առաջարկել է իր բնակարան գալ, սակայն նա ասել է, որ կեսգիշերին կայցելի և մինչև լուսաբաց կմնա իր հետ, սակայն գումարի մասին այդ ժամանակ չեն պայմանավորվել: Ինքը Անիին հարցրել է, թե ինչ ոգելից խմիչք է սիրում ինչ կնախընտրի, որպեսզի գնի միասին խմեն, նա էլ ասել է, որ գարեջուր և ՙՋեռկի՚ է ուզում: Ժամը 00։00-ի սահմաններում, Անին այցելել է իր բնակարան և նստել ու զրուցել են, որի ընթացքում Անին գարեջուր է խմել, իսկ ինքն օղի, որի ընթացքում Անին պատմել է իր մասին, իսկ ինքն իր: Այդ ընթացքում իրենք համբուրվել են, այնուհետև գնացել ննջասենյակ և սեռական հարաբերություն ունեցել, որի ընթացքում նա իր հետ բերանով կենակցել է և ինքը դրանից գրգռվելով՝ բնական ճանապարհով սեռական հարաբերություն ունեցել նրա հետ: Սեռական հարաբերություն ունեցել են առանց պահպանակի և ինքը հանգստացել է Անիի հեշտոցի մեջ: Սեռական հարաբերություն ունենալուց հետո ննջասենյակից դուրս են եկել և ինքը նրան առաջարկել է լոգանք ընդունել և գալ միասին շարունակելու ոգելից խմիչք օգտագործելը: Լոգանք ընդունելուց և հյուրասենյակ վերադառնալուց հետո շարունակել են գարեջուր և օղի խմել։ Մոտ 1 ժամ անց, իր մոտ կրկին ցանկություն է առաջացել սեռական հարաբերություն ունենալու և իրենք միասին այդ նպատակով կրկին գնացել են ննջասենյակ, որտեղ նորից սեռական հարաբերություն են ունեցել՝ նորից առանց պահպանակի և ինքը կրկին հանգստացել է Անիի հեշտոցի մեջ: Դրանից հետո ինքը մնացել է ննջասենյակի մահճակալին պառկած, իսկ Անին գնացել է լոգանք ընդունելու: Քիչ անց՝ ժամը 04:00-ի սահմաններում, նա հագուստները հագած վերադարձել է ննջասենյակ և իրեն ասել, որ գնում է, քանի որ ուշ ժամ է: Ասելով այդ, ինքը նրանից պահանջել է մնալ, քանի որ նա իրեն նախապես ասած է եղել, որ ամբողջ գիշեր իր հետ է մնալու։ Երբ Անին պնդել է, որ ցանկանում է գնալ, ինքը վեր է կացել տեղից և նրան իր մատուցած ծառայությունների համար վճարել 50.000 ՀՀ դրամ գումար, ինչպես նախկինում է վճարել: Նա իրեն ասել է, թե քիչ է վճարում՝ պատճառաբանելով, թե 4 ժամ մնացել է իր հետ և պահանջել է հավելյալ ևս 50.000 ՀՀ դրամ վճարել: Երբ հրաժարվել է նշված հավելյալ գումարը վճարելուց և Անիին ասել է, որ հաջորդ անգամ մի քիչ ավելի կվճարի ու մերկ մարմնով դարձյալ պառկել է անկողնու վրա, նա շարունակել է իրենից պահանջել վճարել մնացած 50.000 ՀՀ դրամ գումարը, որին ինքը կրկին մերժել է։ Այդ պահին, երբ ինքը մեջքի վրա պառկած է եղել զգացել է, որ Անին ինչ-որ սուր բանով՝ դանակով, հարվածել է իր առնանդամի շրջանին, որից վնասվածք է ստացել և ուժգին արյունահոսություն սկսվել։ Երբ բարկացած վեր է կացել տեղից, նրան հրել է դեպի ննջասենյակի մուտքի դուռը, որից նա դիպել է դռանը և դռան ապակին կոտրվել ու թափվել է հատակին։ Երբ միջանցքում Անին ցանկացել է դանակով ևս մեկ անգամ հարվածել իրեն, ինքը կարողացել է նրա ձեռքից բռնել ու իրար քաշքշելով ընկել են գետնին՝ ապակիների վրա, որի հետևանքով մարմնական վնասվածքներ են ստացել: Քանի որ իր մոտ արյունահոսությունը շատ է եղել, իսկ ինքը խմած, ուստի չի կարողացել նրա ձեռքից վերցնել դանակը և նույնիսկ ընկած ժամանակ կծել է նրա աջ թևի շրջանը, սակայն իրեն չի հաջողվել դանակը վերցնել նրա ձեռքից։ Ինքն արյունահոսության հետևանքով թուլացած է եղել, որի պատճառով էլ Անիին թողել է, որ նա արագ հեռանա իր բնակարանից: Յուսեֆ Ասադոլլահի Նեջաթը տուժող Ամինե Շահբազյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ պնդել է, որպես կասկածյալ և մեղադրյալ տրված ցուցմունքները, իսկ հետագայում նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել նաև դատաքննության ընթացքում:
Տուժող Արմինե Շահբազյանը ցուցմունքով հայտնել է, որ ամբաստանյալին ճանաչել է հոկտեմբեր ամսից: Նրան հանդիպել է ՙդիսկոտեկայում՚ և նա իրեն մոտեցել ու իր հեռախոսահամարն է ուզել և ինքն նրան տվել է իր հեռախոսահամարը: Մի քանի օր անց ամբաստանյալը իրեն զանգահարել է և ցանկացել է որպեսզի հանդիպեն, սակայն իրեն հարմար չի եղել, որ հանդիպեն: Ամբաստանյալը իրեն զանգահարել է հոկտեմբերի 31-ին, որպեսզի հանդիպեն, սակայն իր մոր ծննդյան օրն է եղել ինքը նրա հետ չի հանդիպել և պայմանավորվել են հանդիպել նոյեմբերի 02-ին: Ինքը ամբաստանյալի տուն գնացել է երեկոյան ժամը 23:00-ի սահմաններում: Ինքը հասնելով ամբաստանյալի տան մոտակայք զանգահարել է նրան և ամբաստանյալը իրեն դիմավորել է, քանի որ նա ամբաստանյալի տան տեղը չի իմացել: Բարձրացել է նրա տուն, որտեղ ամբաստանյալը հյուրասիրել է խմիչք: Ժամը 03:00-ի սահմաններում ինքը որոշել է տուն գնալ, սակայն ամբաստանյալը իրեն չի թողել գնալ և հարվածել է իր ականջին ու ինքը ցանկացել է իր հեռախոսը վերցնել, սակայն ամբաստանյալը հեռախոսը վերցրել է իր ձեռքից: Դուռը եղել է փակ վիճակում և ամբաստանյալը բռնելով իրեն ասել է, որ բոլորդ փնթի եք ու իրեն տարել է լվացարանի մոտ և սկսել է իր դեմքը օճառով լվանալ ու անջատել է ջուրը և սկսել է իր վրա ծիծաղել: Հետո ինքը ծորակը բացել է ու լվացվել է: Հետո զոռով հանել է իր շորերը բացի վարտիքից ու տարել է ննջասենյակ: Ամբաստանյալը իրեն չի ցանկացել բռնաբարել կամ այլ հարաբերություններ ունենալ միայն իրեն ասել է, որ ՙմինետ՚ անի, իսկ ինքը ասել է, որ ինքը նման բան չի անում և նա գնացել ու հյուրասենյակից բերել է դանակ և դանակը դնելով իր վզին ասել է, որ պետք է նման բան անի և ինքը վախեցել է: Ինքը նրան ասել է դանակը դիր մի կողմ՝ այդ ընթացքում ամբաստանյալը նստած է եղել իր վրա, ինքը նրան ասել է դանակը դնի մի կողմ և ինքը նրա համար կանի ամեն ինչ: Մինչև մեջքի վրա պարկելը նա իր ականջին նորից խբել է: Նա պարկել է մեջքի վրա և դանակը դրել է իր ձախ կողմի վրա: Ինքը արդեն մտադրվել է ինչ-որ բան անելու: Ամբաստանյալի առնադամը եղել է գռգռված վիճակում և ինքը ձախ ձեռքով բռնել է նրա առնադամը և դանակով կտրել է այն: Ինքը դանակը ձեռքին ննջասենյակից դուրս է եկել և չի մտածել, որ նա իր հետևից կգա: Ինքը բարձր բղավել է: Ինքը միջանցքի դռան ապակին կոտրել է: Ինքը նրա կողքերի հատվածին է խբել որպեսզի դանակը գցի: Նա այդ վիճակով նորից նստել է իր վրա: Արյունը եղել է շատ առատ: Ինքը մտել է լոգարան լողացել է և դուրս է եկել: Ինքը ՙմինետ՚ չի արել և նրա հետ որևէ սեռական հարաբերություն չի ունեցել: Հետագայում ինքը իմացել է, որ ամբաստանյալը պռոբլեմատիկ անձնավորություն է:
Դատարանը հարկ է համարում մանրամասն անդրադառնալ և գնահատականի արժանացնել տուժող Արմինե Շահբազյանի կողմից տրված ցուցմունքներին և ցուցմունքներում առկա հակասություններին, ինչպես նաև ամբաստանյալին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցներինª այսպես տուժողը նախ և առաջ ամբաստանյալի հետ ծանոթանալիս, նրան տեսնելով առաջին անգամ տվել իր հեռախոսահամարը, և ներկայացել է Անիª կեղծ անվանմամբ: Դրանից հետո մի քանի օր անց պայմանավորվել է ամբաստանյալի հետ հանդիպել նրա տանը ու նրա տուն է գնացել ժամը 00:00-ին՝ իր ասելով առաջին անգամ և գնալու նպատակը եղել է զվարճանալը, սակայն ամբաստանյալը դանակի սպառնալիքով տուժողին ստիպել է բերանով կենակցել, որի պատճառով ինքը հարթակին դրված դանակով վնասել է ամբաստանյալի առնանդամը և նշված դեպքի հաջորդ օրը ինքնակամ ներկայացել է ոստիկանության բաժին:
Դատարանը արձանագրում է, որ տուժողը իր տված ցուցմունքներով հակասում է ինքն իրեն, քանի որ նրանք ծանոթացել են ակումբում և չէին կարող զվարճանալու նպատակով, գնալ ամբաստանյալի տուն: Վերը նշված հանգամանքներըª հերքվում են ամբաստանյալի կողմից նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքներով և քրեական գործի շրջանակներում ձեռք բերված այլ ապացույցներով, որ ամբաստանյալը տուժողի հետ մինչ 2015 թվականի նոյեմբերի 02-ին հանդիպելը արդեն իսկ երկու անգամ ամբաստանյալի վարձակալած բնակարանում հանդիպել են և ունեցել են սեռական հարաբերություններ գումարի դիմաց, այդ օրն էլ տուժող Արմինե Շահբազյանը նույն նպատակով գնացել է ամբաստանյալի վարձակալած բնակարան և նրա հետ երկու անգամ ունեցել է սեռական հարաբերություններ, որի համար ամբաստանյալը տուժողին վճարել է 50.000 ՀՀ դրամ, սակայն տուժող Արմինե Շահբազյանը ամբաստանյալից պահանջել է ևս 50.000 ՀՀ դրամ գումար և ամբաստանյալը հրաժարվելով նրան կրկին 50.000 ՀՀ դրամ վճարելª հայտնելով, որ նրան 25.000 ՀՀ դրամի դիմաց արդեն իսկ տվել է 50.000 ՀՀ դրամ, տուժողն էլ իր մոտ գտնվող դանակով վնասել է ամբաստանյալի առնանդամը, որի հետևանքով ամբաստանյալի մոտ սկսվել է արյունահոսություն, որի պատճառով ամբաստանյալը հրել է տուժողին և կոտրվելով ննջասենյակի դռան ապակին վայր են ընկել գետնին ու ամբաստանյալը շտապօգնության ավտոմեքենայով տեսափոխվել է հիվանդանոց, իսկ տուժող Արմինե Շահբազյանը դեպքից երեք օր անց բացատրական աշխատանքների շնորհիվ է միայն ներկայացել է ոստիկանության բաժին, այդ իսկ պատճառով գտնում է, որ նրա կողմից տրված ցուցմունքները արժանահավատ չեն:
Դատարանը անդրադառնում է նաև այն հանգամանքին, որ վարույթն իրականացնող մարմինը պատշաճ քննություն չիրականացնելով տուժողի անձը ճշտելու, գիշերային ակումբ հաճախ այցելելու նպատակի և ամբաստանյալի ցուցմունքներում հայտնած հանգամանքների շուրջ, չպարզելով նշված օրը ամբաստանյալի և տուժողի միջև եղել է արդյոք սեռական հարաբերություն, թե ոչ, քանի որ ամբաստանյալը իր ցուցմունքով հայտնում է, որ նշված օրը նրանց միջև երկու անգամ եղել է սեռական հարաբերություն և ինքը երկու անգամ առանց պահպանակի հանգստացել է տուժողի հեշտոցում, ինչպես նաև փորձաքննության եզրակացություններով հաստատված ամբաստանյալի և տուժողի ստացած վնասվածքների իրական պատճառի շուրջ, ինչպես նաև գնահատականի չարժանացնելով այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալի կողմից նշված նախկինում երկու անգամ հանդիպելու, գումարի դիմաց սեռական հարաբերություններ ունենալու և նույն ժամանակահատվածում ամբաստանյալի հեռախոսահամարից 8 ելքային հեռախոսազանգեր է կատարվել տուժողին պատկանող հեռախոսահամարին և հիմք ընդունելով տուժողի կողմից տրված ցուցմունքները ու ցուցմունքով հայտնած հանգամանքները Յուսեֆ Ասադոլլահի Նեջաթին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարքը կատարելու մեջ:
Այսպիսով` վերը նշված փաստական տվյալները բովանդակային գնահատման ենթարկելով, այդ թվում` հաշվի առնելով հիշատակված ապացույցների աղբյուրների հատկանիշները, ապացույցների ձևավորման հանգամանքները, Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործի նյութերում բացակայում է որևէ փաստական տվյալ, որը հիմք կտար սույն քրեական գործի դատական քննության ընթացքում ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցները համարել անարժանահավատ: Դատական քննության ընթացքում ստացված ապացուցողական տեղեկությունների բովանդակության վերլուծության արդյունքում Դատարանը փաստում է, որ դրանցում բացակայում է որևէ էական հակասություն:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը` Դատարանը գտնում է, որ քրեական գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ Յուսեֆ Ասադոլլահի Նեջաթը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարք՝ 2015 թվականի նոյեմբերի 03-ին, ժամը 04:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Խորենացու փողոցի 29Ա շենքի, թիվ 13 բնակարանում, քաղաքացի Արմինե Վաչագանի Շահբագյանի կամքին հակառակ, վերջինիս նկատմամբ բռնություն գործադրելով, որպես զենք օգտագործվող դանակ գործադրելու սպառնալիքով սեքսուալ բնույթի բռնի գործողություններ կատարելը: Այլ խոսքով` մեղադրանքի կողմի ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Յուսեֆ Ասադոլլահի Նեջաթին մեղսագրվող հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:
(…) Դատարանը, գտնում է, որ վերը նշված հիմնավորումներով պետք է ճանաչել և հռչակել Յուսեֆ Ասադոլլահի Նեջաթի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով մեղսագրվող արարք կատարելու մեջ:
Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալ Յուսեֆ Ասադոլլահի Նեջաթին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքին, վերոգրյալ թույլատրելի և արժանահավատ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքում Դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ ամբաստանյալ Յուսեֆ Ասադոլլահի Նեջաթը առանց իրացնելու նպատակի ապօրինի ձեռք է բերել և պահել է 0,05 գրամ ընդհանուր քաշով՝ զգալի չափերով, ՙԿլոնազեպամ՚ տեսակի հոգեմետ նյութ:»:
Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
4. Վերաքննիչ բողոքները քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
4.1. Դատախազ Գ.Մադոյանը ներկայացված վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռն անօրինական է ու անհիմն:
Բողոք բերած անձը փաստարկել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում հետազոտված ապացույցներին:
Բողոքի հեղինակը անհիմն է համարում Առաջին ատյանի դատարանի այն եզրահանգումն, ըստ որի քրեական գործով ձեռք բերված և դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները բավարար չեն ամբաստանյալի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ ամբաստանյալ Յուսեֆ Նեջաթին կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարքը։
Բողոքաբերի պնդմամբ՝ Առաջին ատյանի դասարանը դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները գնահատելիս հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Յուսեֆ Նեջաթիի հայտնած հանգամանքներում, այսինքն՝ անկողնում մեջքի վրա վերջինիս պառկած գտնվելու ժամանակ տուժողի կողմից մոտենալը և դանակով սեռական օրգանի հատվածում մարմնական վնասվածք պատճառելը գործնականում քիչ է հավանական։ Այսինքն՝ եթե Արմինե Ավետիսյանը նպատակ ունենար ամբաստանյալին մարմնական վնասվածք պատճառել, այն բանի համար, որ նա հրաժարվել է իրեն վճարել իր պահանջած գումարը դանակով մարմնական վնասվածք կպատճառեր նրա մարմնի այլ ցանկացած հատվածում, այլ ոչ թե սեռական օրգանի հատվածում:
Բողոքի հեղինակը փաստարկել է, որ վիճարկվող դատական ակտը կայացնելիս Առաջին ատյանի դատարանը պատշաճ չի գնահատել գործում առկա նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, անհասկանալի կերպով դրանք անարժանահավատ համարելով և չգնահատելով մյուս ապացույցների համակցության մեջ, կանխակալ վերաբերմունք ցուցաբերելով գործով ձեռք բերված այլ ապացույցների նկատմամբ, ամբաստանյալի ցուցմունքներին տվել է առավել նշանակություն՝ արդյունքում հանգելով սխալ եզրահանգման ամբաստանյալ Յուսեֆ Նաջաթիին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով մեղսագրվող հանցագործության կատարման մեջ մեղավոր լինելու հարցում։
Արդյունքում, բողոք բերած անձը խնդրել է՝ ամբաստանյալ Յոաեֆ Նեջաթիին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման համար առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու մասով բեկանել վիճարկվող դատական ակտը և ամբաստանյալ Յոաեֆ Նեջաթիին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ ու նշանակել համաչափ պատիժ:
4.2 Ամբաստանյալ Յու.Նեջաթին ներկայացված վերաքննիչ բողոքում փաստարկել է, որ քրեական գործով ձեռք բերված նյութերը բավարար հիմք չեն տալիս ենթադրելու, որ նա կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված որևէ հանցանք:
Բողոքի հեղինակը նշել է, որ հայտնաբերված դեղահաբերը գործածել է բժշկի խորհրդով և ապօրինի չի պահել:
Արդյունքում ամբաստանյալ Յու.Նեջաթին խնդրել է ճանաչել և հռչակել իր անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում:
Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները.
5. Դատախազ Գ.Մադոյանը պնդել է վերաքննիչ բողոքը և խնդրել՝ այն բավարարել: Առարկել է ամբաստանյալ Յու.Նեջաթիի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքի դեմ:
Ամբաստանյալ Յու.Նեջաթին և պաշտպան Ա.Ալվանդայնը պնդել են վերաքննիչ բողոքը և խնդրել են այն բավարարել: Առարկել են դատախազ Գ.Մադոյանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրել են այն մերժել:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
6. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
«(…):
3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն`
«Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ»:
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ինչպես նաև ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշներին ու դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագրին վերաբերող հարցերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից քննարկվել և վերլուծվել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ինչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ինչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե երբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները`
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշումը):
Մեկ այլ` Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ անդրադառնալով անձի մեղավորության հաստատման համար հաղթահարման ենթակա անհրաժեշտ չափանիշներից մեկին` անմեղության կանխավարկածին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը շեշտել է, որ. «[Ա]պացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշումը):
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին` ներքին համոզմունքին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ. «Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով, այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ: (…)» (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշումը):
Մեկ այլ` Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի վերաբերյալ որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նաև նշել է, որ. «(…) քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»:
Նույն որոշման մեջ անդրադառնալով ապացույցի արժանահավատության հարցին` ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. «Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ` փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ` վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ` բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա» (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը):
7. Սույն որոշման 3-րդ կետում մեջբերված փաստական հանգամանքները գնահատելով սույն որոշման նախորդ կետում շարադրված իրավադրույթների և նախադեպային իրավունքի լույսի ներքո՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Յուսեֆ Նեջաթիին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում անմեղ ճանաչելու և արդարացնելու մասին Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը և դրանում բերված հետևությունները հիմնավորված և պատճառաբանված են։ Մասնավորապես՝ համակցության մեջ վերլուծելով սույն գործով ձեռք բերված և ամբաստանյալ Յուսեֆ Նեջաթիի մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները (տե՛ս սույն որոշման 3-րդ կետը), դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, ինչպես նաև ստացման աղբյուրի և ձևավորման ընթացքի համատեքստում, այդ ապացույցներից յուրաքանչյուրը համադրելով մյուս աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատված կասկածները մեկնաբանելով նրա օգտին, Վերաքննիչ դատարանը ևս հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում ձեռք չեն բերվել փոխկապակցված հավաստի ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որը բացառելով հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, հիմք կտար անվերապահ հետևություն անելու առ այն, որ Յուսեֆ Նեջաթին կատարել է սույն որոշման 2-րդ կետում արձանագրված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով իրեն մեղսագրվող արարքը:
Դրա հետ մեկ տեղ Վերաքննիչ դատարանը փաստում է նաև, որ Առաջին ատյանի դատարանը, իր պատճառաբանությունները կառուցել է գործի փաստական հանգամանքներից բխող հստակ, որոշակի և համոզիչ հետևությունների վրա: Ամբաստանյալի Յուսեֆ Նեջաթիին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում անմեղ ճանաչելու և արդարացնելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավորված են գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, ուստի անհիմն է վերաքննիչ բողոքի փաստարկն առ այն, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը՝ ամբաստանյալի Յուսեֆ Նեջաթիին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու մասով և դրանում բերված հետևությունները չեն համապատասխանում դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներից:
Անդրադառնալով Առաջին ատյանի դատարանի կողմից գործով ձեռք բերված ապացույցներին կանխակալ մոտեցում ցուցաբերելու վերաբերյալ բողոք բերած անձի փաստարկին, ապա Վերաքննիչ դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի հիմքում դրված ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, հավաստիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալ Յուսեֆ Նեջաթիի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում անմեղ լինելու վերաբերյալ հանգել է ճիշտ հետևության։ Հետևաբար` Վերաքննիչ դատարանը բողոքաբերի քննարկվող փաստարկը նույնպես հիմնավորված չի համարում:
Վերոգրյալ եզրահանգումների արդյունքում՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով ամբաստանյալ Յուսեֆ Նեջաթիին առաջադրված մեղադրանքով նրա նկատմամբ մեղադրական դատական ակտ կայացնելու որևէ իրավաչափ հիմք չկա: Հետևաբար` անհիմն են դատախազ Գ.Մադոյանի վերաքննիչ բողոքում՝ ամբաստանյալի մեղավորության վերաբերյալ բերված փաստարկները:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Յուսեֆ Նեջաթիին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր ճանաչելու և դատապարտելու մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությանը և դրա առնչությամբ ամբաստանյալ Յուսեֆ Նեջաթիի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքում բերված անհամաձայնությանը, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներով հիմնավորվում է՝ ամբաստանյալ Յուսեֆ Նեջաթիի կողմից առանց իրացնելու նպատակի՝ ընդհանուր 0,05 գրամ քաշով՝ «Կլոնազեպամ» տեսակի հոգեմետ նյութ ապօրինի ձեռք բերելը և պահելը: Այսինքն՝ Յուսեֆ Նեջաթիի գործողությունները համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի հատկանիշներին: Ամբաստանյալի կողմից նշյալ հոդվածով նախատեսված հանցանքը կատարված լինելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավորված է գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: Հետևաբար` անհիմն է ամբաստանյալ Յուսեֆ Նեջաթիի վերաքննիչ բողոքի փաստարկն առ այն, որ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները բավարար հիմք չեն տալիս ենթադրելու, որ ինքը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքը:
Վերը նշվածից ելնելով՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով ամբաստանյալ Յուսեֆ Նեջաթիին առաջադրված մեղադրանքով նրա նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու որևէ իրավաչափ հիմք չկա:
8. Ամփոփելով նախորդ կետերում արձանագրված դատողությունները` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանի` 2017 թվականի օգոստոսի 21-ի դատավճիռը բեկանելու իրավաչափ հիմք չկա, ուստի այն պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ բերված վերաքննիչ բողոքները՝ մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը,
Ո Ր Ո Շ Ե Ց՝
Վերաքննիչ բողոքները մերժել: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի օգոստոսի 21-ի դատավճիռը թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:








ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Կ.ՄԱՐԴԱՆՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ն.ՀՈՎԱԿԻՄՅԱՆ


Ա.ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆ