Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ

Գործ Հ. ԵԿԴ/0190/01/16
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Քարտուղարությամբ` Ա.Ջուլհակյանի

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
պաշտպան` Է.Աղաջանյանի
մեղադրող` Հ.Չախոյանի
ամբաստանյալ` Ա.Վարդանյանի
տուժող` Գ.Սաթումյանի


Երևան 16.01.2017թ.
դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կանոններով քննելով ամբաստանյալ Արամ Ռաֆայելի Վարդանյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 1-ին մասով և 235 հոդվածի 4-րդ մասով, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ` Դատարան) 10.10.2016թ. դատավճռի դեմ պաշտպան` Է.Աղաջանյանի վերաքննիչ բողոքը.

ՊԱՐԶԵՑ


1.Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.

21.01.2016թ. ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 13106716 քրեական գործը:
22.01.2016թ. Արամ Ռաֆայելի Վարդանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով և նույն օրը նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
26.01.2016թ. նախաքննության մարմնի որոշմամբ Արամ Վարդանյանի կողմից ապօրինի կերպով սառը զենք կրելու դեպքի առթիվ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով 2015թ. հոկտեմբերի 7-ին հարուցված թիվ 13824715 քրեական գործը միացվել է թիվ 13106716 քրեական գործին և քննությունը շարունակվել է թիվ 13106716 համարով։
30.06.2016թ. նախաքննության մարմնի որոշմամբ Արամ Վարդանյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 1-ին մասով և 235 հոդվածի 4-րդ մասով, այն բանի համար, որ նա գործով չպարզված հանգամանքներում ձեռք է բերել և ապօրինի կերպով կրել արհեստագործական եղանակով կռփազենքերի նմանողությամբ պատրաստված, հարվածող-փշրող սառը գենք հանդիսացող մետաղյա առարկա, որը 2015 թվականի սեպտեմբերի 26-ին՝ ժամը 15:40-ի սահմաններում, ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում նրա մոտից անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել է ՀՀ ոստիկանության ծառայողների կողմից։
Բացի այդ, Արամ Ռաֆայելի Վարդանյանը 2016թ. հունվարի 21-ին, ժամը 00:40-ի սահմաններում, Երեան քաղաքի Մոսկովյան փողոցի թիվ 31 հասցնում գործող «Արտաշի մոտ» սննդի օբյեկտի մոտակայքում տեղի ունեցած խոսակցության ժամանակ ծաղրուծանակի է ենթարկել նույն օբյեկտի գանձապահ Գարեգին Մհերի Սաթումյանին, անվանելով «կուլտուրական մարդ», իսկ երբ վերջինս նրա այդ պահվածքից վրդովված սաստել և ապտակել է, Ա.Վարդանյանը Գ.Սաթումյանին ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ, իր մոտ գտնվող սուր կտորղ-ծակող գործիք հանդիսացող դանակով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել վերջինիս վերանրակային շրջանին, կրծքավանդակի հետին անոթային գծին, որովայնի առաջնային պատի զստային շրջանին, ձախ սրունքի առաջկողմնային մակերեսին, աջ ազդրի հետին մակերեսին, ապա շարունակել է ոտքերով հարվածներ հասցնել գետին ընկած Գ.Սաթումյանի գլխի շրջանին, պատճառելով կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս՝ կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին մակերեսի և ձախ վերանրակային շրջանների չթափանցող, ձախ զսպային շրջանի թափանցող, աջ ազդրի և ձախ սրունքի հետին մակերեսների շրջանների ծակած-կտրած վերքերի ձևով, որոնք ուղեկցվել են՝ բարակ աղիների, աղիների միջընդերքի, աջ ազդրի երկուգլուխ մկանի, ձախից՝ արտաքին ոլոքային երակի և զարկերակի, ձախից ոլոքային և նրբոլոքային մկանների վնասումի ձևով, սակայն տեսնելով օգնության ցուցաբերելու համար մոտեցող Արարատ Գառնիկի Թորոսյանին, Արթար Վաչիկի Հակոբյանին և Միքայել Սուրենի Մալխասյանին, դիմել է փախուստի, իսկ վերջիններս Գ.Սաթումյանին տեղափոխել են Երևան քաղաքի «թիվ 1 համալսարանական հիվանդանոց», որտեղ ցուցաբերված անհետաձգելի բուժօգնության արդյունքում հնարավոր է եղել փրկել նրա կյանքը, ինչի հետևանքով Ա.Վարդանյանը հանցագործությունն ավարտին չի հասցրել՝ իր կամքից անկախ հանգամանքներով։
07.07.2016թ. թիվ 13106716 քրեական գործն` ըստ մեղադրանքի` Արամ Վարդանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 1-ին մասով և 235 հոդվածի 4-րդ մասով, ուղարկվել է Դատարան:
Դատարանը 10.10.2016թ. դատավճռով վճռել է` «Արամ Ռաֆայելի Վարդանյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 1-ին մասով և 235 հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ, նրա նկատմամբ նշանակել պատիժ`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկում 8 (ութ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով` տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66 հոդվածի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված 8 տարի 6 ամիս ժամկետով պատժին լրիվ գումարելով 300.000 ՀՀ դրամ տուգանքը` Արամ Ռաֆայելի Վարդանյանի նկատմամբ որպես վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 8 (ութ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկի` 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով։
Արամ Վարդանյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2016թ. հունվարի 23-ից, նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Տուժող Գարեգին Սաթումյանին հանցագործությամբ պատճառված վնասի փոխհատուցման հարցն համարել լուծված` նման պահանջ ներկայացնելուց Դատարանում հրաժարվելու պատճառաբանությամբ։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և Դատարանում պահվող` տուժող Գարեգին Սաթումյանի հագուստները վերադարձնել վերջինիս, իսկ սույն դատական ակտով որպես իրեղեն ապացույց ճանաչվող սև գոտին և դրա ճարմանդի վրա ֆիքսված արհեստագործական եղանակով պատրաստված, կռփազենքերի նմանողությամբ, քողարկված հարվածող-փշրող առարկան հանձնել ՀՀ ոստիկանության փորձաքրեագիտական վարչության տնօրինությանը` դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո։
Դատական ծախսերի հատուցման հարցն համարել լուծված»:
Դատարանի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել պաշտպան Է.Աղաջանյանը:

2. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Պաշտպանը նշել է, որ Դատարանի 10.10.16թ. դատավճիռը ինչպես ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 1-ին մասով, այնպես էլ 235 հոդվածի 4-րդ մասով օրինական և հիմնավորված չէ։
Ինչպես երևում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասի դիսպոզիցիայից, նշված հանցակազմի գիտական վերլուծություններից և մեկնաբանություններից, նախատեսված հանցանքը սուբյեկտիվ կողմից կարող է կատարվել միայն ուղղակի դիտավորությամբ, երբ անձը նպատակ է հետապնդում կրել սառը զենք` հստակ գիտակցելով, որ դա արգելված է և ցանկանում է դա կատարել։
Մինչդեռ՝ սույն քրեական գործով հիմնավորվել է, որ Ա.Վարդանյանը ոչ թե նպատակ է հետապնդել իր վրա մշտապես ցուցադրաբար կրել սառը զենք հանդիսացող կռփազենքը, այլ ընդհամենը տոնավաճառից գնել է գոտի, որի վրա որպես գոտու բաղկացուցիչ մաս՝ աքսեսուար, ամրացված է եղել նաև այդ առարկան։
Նշված գոտին գտնվում է ազատ վաճառքի ապրանքների ցանկում և այն վաճառելու-գնելու հետ կապված որևէ արգելք կամ սահմանափակում չկա։
Հետևաբար ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի դիտավորությունը ուղղված է եղել, ոչ թե սառը զենք հանդիսացող կռփազենքը ապօրինի կրելուն, այլ այն գոտին կրելուն, որի բաղկացուցիչ մասն էլ կազմել է նշված կռփազենքը։
Հետևաբար, տվյալ պարագայում Ա.Վարդանյանի մոտից հայտնաբերված կռփազենքը պետք է դիտարկել ոչ թե որպես առանձին առարկա, որի կրումը օրենքով արգելված է, այլ որպես այլ առակայի՝ մասնավորապես տաբատի գոտու առաջնային մասի աքսեսուար, ինչի պարագայում դրա կրելը հանցագործություն համարվել չի կարող։
Ուստի, ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի գործողություններում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցակազմի հիմնական տարրերից մեկը՝ հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը, իսկ հանցակազմի տարրերից որևէ մեկի բացակայությունը՝ բացառում է ամբողջ հանցակազմի առկայությունը։
Գործում առկա նյութերով հիմնավորվել է, որ Ա.Վարդանյանը մանկուց զբաղվում է սպորտով՝ պրոֆեսիոնալ բռնցքամարտիկ է, Հայաստանի և միջազգային այլ մրցաշարերի բազմակի չեմպիոն։
Սակայն, իր հոգեկան վիճակի հետ կապված՝ ունի որոշակի պրոբլեմներ՝ հաշվառված է «Ավան» հոգեբուժական կենտրոնում, որտեղից ստացված ամբուլատոր քարտի համաձայն՝ ժառանգականությունը բարդացված է՝ մայրական տատը տառապել է հոգեկան հիվանդությամբ։ Ծնվել է ասֆիքսիայով, դժվար ծննդաբերությունից։ Վաղ մանկական հասակի զարգացումը ընթացել է ուշացումով՝ քայլել և խոսել է 3 տարեկանից։ Հոր մահից հետո, դարձել է կամակոր, դյուրադռգիր, 5-րդ դասարանից թողել է ուսումը և զբաղվել հիմնականում սպորտով՝ բոքսով։
07.12.2001թ. զորակոչային տարիքում հետազոտվել է Նուբարաշենի հոգեբուժական հիվանդանոցում, զորակոչվել է բանակ։ Սակայն վարքի շեղումների պատճառով տեղափոխվել է հոսպիտալ, որտեղ կրկին հետազոտվել է, որի ընթացքում ախտորոշվել է «Գլխուղեղի ռեզիդուալ-օրգանական ախտահարում՝ անձի պսիխոպատիզացիայով և զորացրվել է։
Նման պայմաններում պաշտպանական կողմը 02.09.16թ. դատական նիստի ընթացքում միջնորդություն է ներկայացրել Ա.Վարդանյանի հոգեկան և հոգեբանական վիճակը պարզելու համար նշանակել լրացուցիչ դատահոգեբուժական– դատահոգեբանական համալիր ստացիոնար փորձաքննություն, որը սակայն Դատարանի կողմից մերժվել է։
Պաշտպանը նշել է, որ նման փորձաքննության կատարմամբ հնարավոր կլիներ պարզել Ա.Վարդանյանի հոգեկան և հոգեբանական վիճակը՝ դեպքին նախորդող ժամանակահատվածում, դեպքի ժամանակ և դրանից հետո։ Կպարզվեր նաև, թե պայմանավորված էին արդյոք նրա գործողությունները տուժողի վարքագծով, նրա հակաիրավական գործողություններով և այդ պատճատով նրանց միջև ծագած վիճաբանությամբ, թե նրա ներկայիս հոգեկան վիճակով։ Կարող էր արդյոք վերոնշված իրավիճակը, որում հայտնվել էր Ա.Վարդանյանը, վերջինիս մոտ հոգեկան խիստ հուզմունքի, անհավասարակշռվածության կամ իրադրությունը ոչ ճիշտ /ադեկվատ/ գնահատելու վիճակ առաջացնել և այլ հանգամանքներ, որոնք չպարզելու դեպքում գործի քննությունը մնացել է թերի։
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի և տուժող Գ.Սաթումյանի ցուցմունքները, համադրելով դրանք գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների հետ, պաշտպանը գտել է, որ ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանը նպատակ չի ունեցել սպանելու Գ.Սաթումյանին։ Նրա գործողությունները պայմանավորված են եղել ինչպես տուժողի հակաիրավական գործողություններով, այնպես էլ իր առողջական և հոգեկան վիճակով, ուստի նրա փաստացի կատարված արարքին տրվել է սխալ քրեաիրավական գնահատական, հետևաբար, ամբաստանյալը պետք է պատասխանատվություն կրի ոչ թե ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված՝ դիտավորությամբ կատարված սպանության փորձի, այլ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 114 հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված՝ հոգեկան խիստ հուզմունքի վիճակում առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու համար։
Պաշտպանը նշել է նաև, որ պատիժ նշանակելիս Դատարանը պետք է հաշվի առներ Ա.Վարդանյանի անձը բնութագրող և նրա պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հետևյալ հանգամանքները.
Արամ Վարդանյանը 33 տարեկան երիտասարդ է՝ 16.03.83թ. ծնված, ունի մշտական բնակության վայր, վատառողջ է՝ տառապում է «Գլխուղեղի ռեզիդուալ-օրգանական ախտահարում՝ անձի պսիխոպատիզացիայով», հոգեկան հիվանդությամբ, հաշվառված է «Ավան» հոգեբուժական կենտրոնում, որի պատճառով ազատվել է զինվորական ծառայությունից։ 14.04.16թ. ստացված թիվ 220/16 եզրակացության համաձայն՝ Ա.Վարդանյանը հանդիսանում է անձի օրգանական խանգառում ունեցող փսիխոպատ անձնավորություն։
ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿՀ 20.06.16թ. ստացված թիվ Ե-40/18-8-4821 և 18.08.16թ. ստացված թիվ Ե-40/18-8-6837 գրությունների համաձայն՝ «Նուբարաշեն» ՔԿՀ կալանավոր Արամ Ռաֆայելի Վարդանյանը դրսևորում է ագրեսիվ վարք շրջապատի նկատմամբ, որի պատճառով մեկուսացվել է։ Ախտորոշվել է «Ռեակտիվ վիճակ», «Անձի օրգանական խանգարում»։ Գտնվում է հոգեբույժի հսկողության տակ, ստանում է համապատասխան բուժում։ Կարիք ունի հետագա բուժման ամբուլատոր պայմաններում:
Ա.Վարդանյանը մանկուց զբաղվում է սպորտով՝ պրոֆեսիոնալ բռնցքամարտիկ է, Հայաստանի և միջազգային այլ մրցաշարերի բազմակի չեմպիոն։ Պագևատրվել է բազմաթիվ պարգևներով և պատվոգրերով։ Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մասնակի մեղավոր է ճանաչել, անկեղծորեն զղջացել է կատարված համար, և շահագռգռված լինելով գործի օբյեկտիվ քննության համար, տվել է համապատասխան ցուցմունքներ, որով նպաստել է հանցագործության բացահայտմանը։ Արարքը կատարել է տուժողի հակաիրավական վարքագքի հետևանքվ, որով և պայմանավորված են եղել նրա հետագա գործողությունները։ 23.01.16թ.-ից` շուրջ 11 ամիս գտնվում է նախնական կալանքի տակ։
Ի հիմնավորումը վերաքննիչ բողոքի, պաշտպանը վկայակոչել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3 հոդվածի, 18 հոդվածի 1-ին մասի, 62, 10, 48 հոդվածների և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107 հոդվածի իրավական դրույթները:
Հիմնք ընդունելով վերոգրյալը, պաշտպանը խնդրել է բեկանել և փոփոխել Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 10.10.16թ. դատավճիռը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով ամբաստանյալ Արամ Ռաֆայելի Վարդանյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել հանցակազմի բացակայության պատճառով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 1-ին մասով ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել և նրա փաստացի կատարված արարքին տալ ճիշտ քրեաիրավական գնահատական, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 114 հոդվածի 2-րդ մասին։
Հաշվի առնելով գործում առկա վերը թվարկված մեղմացուցիչ հանգամանքները, Ա.Վարդանյանի նկատմամբ նշանակել համաչափ մեղմ պատիժ:

3. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` դրա հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանական կողմի պատճառաբանությունները և մեղադրողի առարկությունները, ինչպես նաև վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Դատարանի վիճարկվող դատական ակտը` թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25 հոդվածի համաձայն`
«1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126 հոդվածի համաձայն`
«Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127 հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն/.../»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385 հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381 հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
«Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում»:
Առաջադրված մեղադրանքի շուրջ Դատարանում հարցաքննվելիս ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն` պատճառաբանելով, որ թեև տուժողին դանակով ինքն է հարվածել, սակայն նրան սպանելու դիտավորություն չի ունեցել։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել` պատճառաբանելով, որ կռփազենքը գնել է գոտու հետ միասին, շուկայից, չի պատկերացրել, որ այն կրելը քրեորեն պատժելի արարք է։
Ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանը Դատարանում հարցաքննվելիս հայտնել է, որ 2015թ. նոյեմբերից աշխատանքի է անցել «Արտաշի մոտ» սննդի օբյեկտների սեփականատեր Արտաշես Նեմիշալյանի մոտ` որպես անվտանգության աշխատակից, վերջինս իրեն վստահել է։ 2016թ. հուլիսի 21-ին` ժամը 00.40-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Մոսկովյան փողոցի թիվ 31 հասցեում գործող «Արտաշի մոտ» սննդի օբյեկտի մոտակայքում, լսելով հեռախոսով խոսող Գարեգին Սաթումյանի զրույցը, նրան անվանել է «կուլտուրական մարդ», իսկ երբ վերջինս իրեն բռունցքով հարվածել է, զայրացել և իր մոտ եղած դանակով հարվածել է վերջինիս, ինչից հետո դիմել է փախուստի։ Հիշյալ միջադեպին ականատես են եղել Արթուր Հակոբյանը, Միքայել Սալախյանը և Արարատ Թորոսյանը։
Հարցերին պատասխանելիս մանրամասնել է նաև, որ վերոնշյալ անձանց հետ գտնվում էր լարված հարաբերություններում, քանի որ Արտաշեսը վստահում էր իրեն և լավ էր իր հետ, անգամ վերջինը իրեն հայտնել էր, որ սննդի կետերից գումարներ են պակասում, խնդրել, որ ինքը հետևի այդ անձանց։ Վերջինները վիրավորական խոսքերով մշտապես ծաղրել են իրեն` ասելով, թե Արտաշեսի համար ինքը «խոսք տանող-բերող» է։ Նրանց զգուշացրել էր, որ մի օր համբերությունը կհատի, նախազգուշացրել, որ իրեն ձեռ չառնեն, սակայն ապարդյուն։ Դեպքի օրն ինքը, Միքայելը և Արթուրը Քոչարի փողոցից մեկնել են Մոսկովյան փողոցում գտնվող սննդի վերոնշյալ կետը փակելու, ինքը, ինչպես միշտ, սպասել է դրսում։ Գարեգինի դուրս գալուց հետո դիմել է նրան՝ հետաքրքրվելով, թե նա վաղուց է կուլտուրական բառեր օգտագործում, որից հետո Գարեգինը մտել է ներս, ապա վերադառնալով՝ բռունցքով անսպասելի հարվածել է իր դեմքին, ինչից իր ուղեղը պահի տակ անջատվել է, չի հասկացել, թե ինչ է իր հետ կատարվել ու դանակով հարվածել է Գարեգինին։ Գարեգինը տեղյակ էր, որ ինքը բռնցքամարտիկ է, չէր սպասում, որ նա կհարվածի իրեն։ Միջամտել են ներկա գտնվող անձինք, ովքեր երեք հոգով պահել են իրեն, իսկ այդ ընթացքում Գարեգինը հարվածել է իրեն։
Դեպքի օրը ոգելից խմիչք չի օգտագործել, տուժողի հետ թշնամական հարաբերություններ չի ունեցել։ Դանակը, որով հարվածել էր տուժողին, իրենն էր, պահում էր գոտկատեղի հատվածում, ծալովի էր։ Դանակը պահում էր գոտկատեղում, փակած վիճակում, ընթացքում է այն բացել։ Գարեգինը մի քանի անգամ է հարվածել իրեն, մյուսները պահում էին իրեն՝ իբր վեճը դադարեցնելու նպատակով, սակայն այդ ընթացքում Գարեգինը հարվածել է իրեն, ինքը պաշտպանվել է։ Չի նկատել, թե իր հարվածից է Գարեգինը ընկել կամ կքանստել, թե` ոչ։ Դեպքի վայրից իր նախաձեռնությամբ և կամքով է հեռացել, որից հետո այլևս չի վերադարձել։ Ընդունել է, որ տուժողի դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության մեջ նշված վնասվածքներն ինքն է պատճառել։ Չի հիշում, թե քանի անգամ է դանակով հարվածել Գարեգինին, գլուխը կախ` անկանոն թափահարել է դանակը, դանակով խառը հարվածել է Գարեգինին, հարվածել է նաև ոտքերով և ձեռքերով։ Դանակը նետել է Օպերայի բակում` ծառերի տակ, որ դանակն «իր վրա չմնար», վախենում էր, որ դրանով կբռնվի։
Գարեգինին բազմիցս հարվածելու նպատակ չի ունեցել։ Կուլտուրական խոսելու շուրջ կատակել է նրա հետ, նրան դիմել է քաղցր, մտերիմ ձևով, նույնիսկ «արա» չի ասել։ Հարվածելուց հետո կամ ընթացքում արյուն չի տեսել, խառը կռիվ էր անում, ոտքով ևս հարվածել է, այլևս որևէ մեկը չի մոտեցել իրեն պահելու, դանակն իր ձեռքին էր, հավանաբար մտածել են, որ նրանց ևս կհարվածի, քանի որ Գարեգինի վարքագծից սարսափելի բարկացած էր։ Ինքն ու Գարեգինը մնացել էին դեմ առ դեմ և եթե ինքը ցանկանար նրան կյանքից զրկել, որևէ մեկն իրեն չէր խանգարի։ Թեև հեռացել էր` տուժողին առանց բժշկական օգնություն ցուցաբերելու, իրեն համար միևնույն չէր, թե ինչ կլիներ նրա հետ, ուղղակի հեռացել է դեպքի վայրից` խիստ զայրացած լինելու պատճառով։
Դեպքից անմիջապես հետո Օպերայի մոտ կանգնած պատահական տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է Քոչարի փողոցում գործող` Արտաշի օբյեկտի պահակակետ, որը շատ հեռու չէր գտնվում վերոնշյալ օբյեկտից։ Իր վրա արյան հետքեր չկային, դանակը պահել էր ձեռքում, նստել է վարորդի կողքի նստատեղին, ինչին վարորդը որևէ ձևով չի արձագանքել, նա իրենից գումար չի պահանջել, բայց ինքը վճարել է։ Պահակատեղից գնացել է Օպերա` զբոսնելու։
Ամբաստանյալը նշել է նաև, որ սառը զենքը ձեռք է բերել Երևան քաղաքում գործող «Փեթակ» առևտրի կենտրոնից, դեպքից շուրջ 6 ամիս առաջ, 2000-ից 3000 ՀՀ դրամի չափով` որպես գոտի, այն ազատ վաճառվում էր, գնելուց չի իմացել, որ կռփազենքը գոտուց առանձնանում է, թեև ոստիկանների կողմից բռնվելու պահին դրա մասին արդեն տեղյակ էր։ Երբեք այն չի հանել ու օգտագործել, կապել է որպես գոտի, բռնվելու պահին նույնպես գոտու վրա էր ամրացված։ Այլ անձից է տեղեկացել, որ կռփազենքը գոտուց առանձնանում է և հետաքրքրությունից դրդված ստուգել և համոզվել է, որ դա այդպես է։
Դատարանը, ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը հաստատված է համարել հետևյալ ապացույցներով.
«Տուժող Գարեգին Մհերի Սաթումյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ շուրջ 4 տարի է, ինչ աշխատում է Արտաշես Նեմիշալյանին պատկանող` Երևանի Մոսկովյան թիվ 31 հասցեում գործող «Արտաշի մոտ» սննդի կետում՝ որպես գանձապահ։ Աշխատանքի ընթացքում ծանոթացել է Միքայել Սալախյանի հետ, ով աշխատում է Երևանի Երվանդ Քոչար փողոցի թիվ 9/5 հասցեում գործող «Արտաշի մոտ» սննդի կետում՝ որպես մենեջեր։ Արարատ Թորոսյանը նույն կետում աշխատում է որպես մենեջեր, իսկ Արթուր Հակոբյանը հանդիսանում է Ա.Նեմիշալյանի ազգականը։
Շուրջ 2 ամիս է՝ ճանաչում է Արամ Վարդանյանին, ով հանդիսանում է Արտաշես Նեմիշալյանի տան պահակը։ Ա.Վարդանյանը պարբերաբար Ա.Հակոբյանի հետ շրջել է սննդի կետերով, երբ վերջինս կատարել է վերջնահաշվարկ։
2016թ. հունվարի 20-ին՝ ժամը 23.50-ի սահմաններում իր աշխատանքի վայր են եկել Արթուր Հակոբյանը, Արամ Վարդանյանը և Միքայել Սալախյանը, ապա իր հետ աշխատող Արարատ Թորոսյանի, Ա.Հակոբյանի և Մ.Սալախյանի հետ կատարել են վերջնահաշվարկ, իսկ Ա.Վարդանյանը գտնվել է դրսում։ Վերջնահաշվարկի ժամանակ մի պահ առանձնացել է, քանի որ հեռախոսով է խոսել։ Այդ ընթացքում հասկացել է, որ ինչ-որ մեկն իրեն ձայն է տալիս, շրջվել և նկատել է, որ իրեն ձայն տվողն Ա.Վարդանյանն է։ Արամն իրեն անվանել է «կուլտուրական մարդ» և հետաքրքրվել է արդյոք ինքը մարդկանց հետ միշտ նման կերպ է խոսում։ Վերջինիս կողմից հնչեցված ծաղրանքի խոսքերին ի պատասխան՝ ասել է, որ նա իրենից հեռու մնա, զգուշացրել է, որ իր հետ նման կերպ չխոսի, քանի որ իրենց միջև նման մտերմական հարաբերություններ չկային։ Այնուհետև, գնացել է սննդի կետի ներսի հատված, դուրս գալով` 3-4 անգամ նույն նախազգուշացումն է կատարել, ապա` բռունցքով մեկ անգամ հարվածել է Արամի դեմքին։ Այդ պահին երկուսով կանգնած էին, սկսել են փոխադարձաբար հարվածել միմյանց, այնուհետև դանակով հարված է ստացել, որից հետո այլևս ոչինչ չի հիշում։
Հարցերին պատասխանելիս նաև հայտնեց, որ Արամին ճանաչել է դեպքից շուրջ երկու ամիս առաջ, հաճախակի չեն շփվել։ Ինքը ոգելից խմիչք չի օգտագործում, դեպքի օրը չի հիշում` Արամը խմած էր, թե` ոչ։ Մարմնի վրա հայտնաբերվել է դանակի 6 հարված, առաջին հարվածը ստացել է որովայնի հատվածում, հետագա հարվածները չի հիշում, տեսաձայնագրությունը դիտելով՝ տեսել է, որ Արամը հարվածել է նաև իր կրծքավանդակին և ոտքերին։
Արամի խոսքերն իր հասցեին ինքը համարել է ծաղրանք, հեգնանք, քանի որ տոնն այդպիսին էր, բացի այդ, նրան զգուշացրել է, որ այդպես իրեն չդիմի, սակայն նա շարունակել է, որից հետո միայն հարվածել է նրան։ Մինչ դեպքի օրը Արամի հետ նորմալ հարաբերություններ են ունեցել, նա համեստ տղա է։ Արամի վարքագիծն իր համար կանխատեսելի էր, սակայն չէր կարծում, որ նա դանակով իրեն կհարվածի, տեղյակ էր, որ նա բռնցքամարտիկ է, սակայն ինքը ևս սպորտով զբաղվել է և չի կարող ասել, արդյոք Արամն իրենից ֆիզիկապես ուժեղ է, թե` ոչ։ Նախազգուշական նպատակով է հարվածել Արամին, սակայն նա շարունակել և իրեն «արայով» է դիմել։
Հարվածից որովայնի հատվածը տաքացել է, արյունահոսություն է սկսվել, սակայն Արամի ձեռքին դանակ չի նկատել, մինչ հարվածելը նա իրեն չի նախազգուշացրել, որ կհարվածի, անսպասելի է հարվածել, հարվածներից գետնին է հայտնվել, տեսագրությամբ տեսել է նաև, որ Արամն իրեն ոտքերով ևս հարվածել է։ Հիվանդանոց իրեն տեղափոխել են Արարատն ու Միքայելը` իր մեքենայով։
Մինչ դեպքը իր մոտ չի տպավորվել, որ Արամին արտաքին տեսքի կամ այլ հանգամանքների հետ կապված` ծաղրուծանակի ենթարկեն, սակայն հնարավոր է, որ ինքն առանց ձեռ առնելու ընդամենը նրան խորհուրդ տար, որ նա նորմալ սափրվի։ Հարվածների քանակից դատելով է ենթադրում, որ Արամն իրեն սպանելու դիտավորություն է ունեցել։
Նշեց նաև, որ որևէ բողոք կամ պահանջ, այդ թվում` նյութաիրավական, Ա.Վարդանյանից չունի։
Հակասությունների շուրջ նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո դրանք ամբողջությամբ պնդեց, նշեց, որ Դատարանում հակիրճ է ցուցմունքներ տվել։ Համաձայն հրապարակված այդ ցուցմունքների՝ Արամի հեգնանքով խոսելուց հետո մտել է ներս և հիշյալ միջադեպի մասին պատմել է Ա.Հակոբյանին և Մ.Սալախյանին։ Մի քանի րոպե անց բոլորով դուրս են եկել սննդի կետից և այդ պահին Ա.Վարդանյանը նեղսրտված և զայրացած վիճակում իրեն «արա» է անվանել և կրկին ծաղրել, որից հետո ինքն որոշել է մոտենալ նրան և խոսել, սակայն, վերջինս իրեն հրել է և շարունակել է ծաղրել։ Ինքը զայրացած Ա.Վարդանյանի նման վարքագծից, վերջինիս սթափեցնելու նպատակով, մեկ անգամ բռունցքով հարվածել է նրա դեմքին։ Այդ պահին Ա.Վարդանյանը իր ձեռքով կտրուկ շարժում է արել ներքևից վերև ուղղությամբ և հարվածել իր որովայնին։ Հարվածից հետո որովայնի շրջանում տաքություն է զգացել, որից հետո ձեռքով բռնել է որովայնը և ձեռքերի մեջ արյուն տեսել, ինչից հասկացել է, որ Ա.Վարդանյանն իրեն դանակով է հարվածել։ Այդ հարվածից հետո տեղի ունեցած իրադարձությունները հստակ չի հիշում, միայն հիշում է, որ մի պահ Ա.Վարդանյանը կորել է իր տեսադաշտից, սակայն քիչ հետո կրկին հայտնվել և դանակով հարվածներ է հասցրել։ Այդ հարվածների հետևանքով վայր է ընկել, ապա Ա.Վարդանյանն ոտքերով և ձեռքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել իրեն։
Վկա Միքայել Սուրենի Սալախյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց« որ հանդիսանում է Արտաշես Նեմիշալյանին պատկանող` Երևանի Երվանդ Քոչար փողոցի թիվ 9/5 հասցեում գործող «Արտաշի մոտ» սննդի կետի մենեջերը։ Շուրջ 5 տարի է՝ ճանաչում է Գարեգին Սաթումյանին, ով աշխատում է Երևանի Մոսկովյան փողոցի թիվ 31 հասցեում գործող «Արտաշի մոտ» սննդի կետում՝ որպես գանձապահ-մենեջեր։ Շուրջ 2 ամիս է ճանաչում է Արամին, ով հանդիսանում է Արտաշես Նեմիշալյանի տան պահակը։ Արամը պարբերաբար իրենց հետ շրջել է սննդի կետերով, երբ իրենք օրվա վերջում այցելել են նշված կետեր վերջնահաշվարկ կատարելու համար։
2016թ. հունվարի 20-ին` ժամը 23.30-ի սահմաններում, իր աշխատանքի վայր են եկել Արթուր Հակոբյանը և Արամը։ Միասին կատարել են վերջնահաշվարկ և փակել են Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար փողոցում գործող սննդի կետը, որից հետո իր «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայով ուղևորվել են դեպի Երևանի Մոսկովյան փողոցում գործող սննդի կետ՝ վերջնահաշվարկ կատարելու նպատակով։
Հասնելով Մոսկովյան փողոց` երեքով մտել են ներս, որտեղ իրենց սպասել են մենեջեր Արարատ Թորոսյանը և գանձապահ Գարեգին Սաթումյանը։ Ինքը, Արթուրը, Արարատը և Գարեգինը մտել են սրահում գտնվող աշխատասենյակ, հաշվարկ կատարելու համար, իսկ Արամը մնացել է դրսում։ Մոտ 15-20 րոպե անց ավարտել են վերջնահաշվարկը և պատրաստվել հեռանալ։ Արարատը միայնակ գնացել է հետևի մուտքի մոտ՝ բակի կողմից, որ իր ավտոմեքենայից բերի սննդի կետի կենտրոնական մուտքի դռան բանալին։ Գարեգինը և Արամը երկուսով են մնացել, որից հետո Գարեգինը մոտեցել է իրենց և ասել է, որ Արամը իրեն անվանել է կուլտուրական մարդ և ծաղրել։ Այդ կապակցությամբ Գարեգինը զայրացել և դիտողություն է արել Արամին, ինչից հետո վերջինս Գարեգինին «արա» է անվանել, որից հետո Գարեգինը մեկ անգամ բռունցքով հարվածել է նրա դեմքին։ Ինքն ու Արթուրը մոտ 15 վայրկյանից են միջամտել, Գարեգինը հետ-հետ է գնացել, նրա որովայնի հատվածում արյուն է նկատել, Արամի ձախ ձեռքին դանակ են տեսել, վերջինս վրդովված էր, իրենք բռնել են, որ էլ չխփի, միմյանց հայհոյում էին, սակայն սպառնալիք չի լսել։ Արամի հեռանալուց հետո որոշել են Գարեգինին շտապ հիվանդանոց տեղափոխել։ Այդ պահին Արարատը նստել է Գարեգինի մեքենայի ղեկին, իսկ ինքը և Արթուրը գնացել են սննդի կետի շենքի հետևի մասի բակային հատված, որ փակեն Արարատի մեքենան, որի շարժիչը միացրած էր մնացել և նրանց հետևից գնան հիվանդանոց։ Մոտ 2-3 րոպե անց խառնված և շփոթված վիճակում բակ վազելով եկել է Արարատը և բղավելով ասել է. «Տղեք հասեք, սպանում ա կամ խփում ա», ներկայումս լավ չի հիշում։ Իր ավտոմեքենան վարել է դեպի սննդի կետի կենտրոնական մուտքի մոտ և տեսել է, որ Գարեգինը մեջքի վրա ընկած է գետնին, նրա մարմնի տարբեր մասերից արյուն է հոսում, հագուստները ամբողջությամբ արյունոտ են, իսկ Արամը ոտքերով հարվածներ է հասցնում Գարեգինի գլխին։ Ինքը մեքենայով մոտեցել է Արամին, որ սթափվի, Արթուրը, ով իր կողքի նստատեղին էր նստած, իջել և Արամին հեռացրել է։ Երեքով սկսել են բղավել և այդ բղավոցների ժամանակ Արամը դիմել է փախուստի։ Այնուհետև Գարեգինին նստեցրել են մեքենայի մեջ և տեղափոխել հիվանդանոց։ Իրենք չեն թողել, որ վեճը շարունակվի, երկրորդ միջադեպի ժամանակ ինքն Արամի ձեռքին դանակ չի նկատել։ Արամին վերաբերվել են որպես նոր աշխատողի, նրա հետ կոնֆլիկտ չի եղել։ Արամը իր մոտ թողել է հանգիստ, համեստ բնավորության տեր մարդու տպավորություն։ Անհնար է, որ որևէ մեկը հրահրեր Գարեգինին։ Ինքը հպանցիկ կողքից լսել է խոսակցություն այն մասին, որ Արամը Գարեգինին հարցրել է, թե դու «կուլտուրակա՞ն ես», տեսել է, որ Գարեգինը հարվածել է Արամի դեմքին, այդ հարվածից ոչ ուշ, քան 15 վայրկյան անց նրանց բաժանել են։ Նշեց, որ ընդամենը միջամտել են վիճաբանողներին բաժանելու նպատակով, կողմնապահություն չեն արել, մինչև իրենց մոտենալը Արամն արդեն հասցրել են դանակահարել Գարեգինին։
Վկա Արթուր Վաչիկի Հակոբյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ հանդիսանում է «Արտաշի մոտ» սննդի կետի սեփականատեր Արտաշես Նեմիշալյանի ազգականը։ 2016թ. հունվարի 21-ին` ժամը 00.10-ի սահմաններում, Միքայել Սալախյանի և Արամի հետ փակել են Երևանի Երվանդ Քոչար փողոցում գործող սննդի կետը, որից հետո Միքայելին պատկանող «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայով ուղևորվել են դեպի Երևանի Մոսկովյան փողոցում գործող սննդի կետ՝ վերջնահաշվարկ կատարելու նպատակով։ Հասնելով Մոսկովյան փողոց` երեքով մտել են ներս, որտեղ գտնվել են մենեջեր Արարատ Թորոսյանը և գանձապահ Գարեգին Սաթումյանը։ Մտնելով ներս՝ ինքը, Միքայելը, Արարատը և Գարեգինը սրահում գտնվող աշխատասենյակում կատարել են վերջնահաշվարկ, իսկ Արամը մնացել է դրսում։ Վերջնահաշվարկն ավարտել են մոտ 15-20 րոպե հետո և պատրաստվել են տուն գնալուն։ Այդ ժամանակ Արարատը միայնակ գնացել է դեպի հետևի մուտքի մոտ՝ բակի կողմից, որ իր ավտոմեքենայից բերի սննդի կետի կենտրոնական մուտքի դռան բանալին։ Այդ ընթացքում մի պահ Գարեգինը և Արամը միայնակ են մնացել։ Քիչ անց Գարեգինը մոտեցել է իրենց և ասել է, որ Արամը «գժվել է», իրեն անվանել է «կուլտուրական» և ծաղրել։ Այդ հանգամանքից Գարեգինը զայրացել է և դիտողություն է արել Արամին։ Գարեգինը, աստիճանների վերևում կանգնած, Արամին դիմել է, թե` «հը, այ տղա», Արամը նույն բառերով է արձագանքել, այնուհետև Գարեգինը մեկ անգամ բռունցքով հարվածել է նրա դեմքին։ Իրենք մոտեցել են, որ նրանք միմյանց չհարվածեն, բաժանել են, սակայն մի պահ Արամի ձեռքին դանակ են տեսել։ Երբ Գարեգինը հետ է քաշվել, վերջինիս որովայնին արյուն են տեսել, որից հասկացել է, որ Արամը դանակով հարվածել է Գարեգինին։ Արամն այդ պահին է դիմել փախուստի։ Հասկանալով, որ Գարեգինը դանակով վնասվածք է ստացել՝ որոշել են նրան շտապ տեղափոխել հիվանդանոց։ Այդ պահին Արարատը նստել է Գարեգինի մեքենայի ղեկին, իսկ ինքը և Արթուրը գնացել են սննդի կետի շենքի հետևի մասի բակային հատված, որ նստեն մեքենան և նրանց հետևից գնան հիվանդանոց։ Մոտ 2-3 րոպե անց խառնված և շփոթված վիճակում բակ վազելով եկել է Արարատը և բղավելով ասել է. «Տղերք հասեք, սպանումա»։ Միքայելի ավտոմեքենայով գնացել են դեպի սննդի կետի կենտրոնական մուտքի մոտ և տեսել է, որ Գարեգինը մեջքի վրա ընկած է գետնին, նրա մարմնի տարբեր մասերից արյուն է հոսում, հագուստներն ամբողջությամբ արյունոտ են, իսկ Արամը ոտքերով ու ձեռքերով հարվածներ է հասցնում Գարեգինի գլխին։ Չի հիշում` դանակով հարվածում էր, թե` ոչ։ Երեքով սկսել են բղավել, մոտեցել են, Արամը չի ցանկացել հեռանալ, սակայն իրենց մոտենալուց հետո դիմել է փախուստի։ Այնուհետև Գարեգինին նստեցրել են մեքենան և տեղափոխել են հիվանդանոց։
Հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ Արամի վրայից խմածի հոտ էր գալիս, նա պատմել է, որ խնջույքից է գալիս։ Ֆիզիկապես ամբաստանյալն էր ուժեղ, մինչ դեպքը նրա և իրենց միջև ընդհարումներ չեն եղել։ Պնդեց, որ առաջինը բռունցքով Գարեգինն է հարվածել Արամին, ում բերանից արյուն է եկել, իրենք մոտեցան, Գարեգինն այլևս չի հարվածել, չի կարող ասել, եթե իրենք չմոտենային, Գարեգինն էլի կհարվածեր, թե` ոչ։ Արամը մեկ անգամ է հարվածել, իսկ երկրորդ դրվագին ինքը ներկա չի եղել։ Այդ պահին միայն դանակով է հարվածել, քանի որ նրանց հեռացրել էին, բաժանում էին, որ Արամը կրկին չհարվածեր, նրանք միմյանց փոխադարձաբար հայհոյել են։ Արամին հեռացրել են դեպի Օպերայի ուղղությամբ, որից հետո նա տեսադաշտից կորել է։ Այդ ընթացքում Արարատը գնացել է դեպի Գարեգինի մեքենան, որ վերջինիս տանեն հիվանդանոց։ Իրենք գնացել են մյուս ավտոմեքենայի մոտ, քանի որ շարժիչը միացրած էր, այդ պահին վազելով ու գոռալով՝ եկել է Արարատը, թե` «Արամն էլի է խփում, եկեք, հասեք»։ Մոտ 15 վայրկյանում հասել և տեսել են, որ Արամը ոտքերով ու ձեռքերով հարվածում էր Գարեգինին, ով ընկած դիրքում էր, իսկ Արամը կռացել էր նրա ուղղությամբ։ Այդ ընթացքում տեսել է, որ Արամը քարշ է տալիս Գարեգինին, որից հետո մեկական անգամ ոտքով ու ձեռքով հարվածել է Գարեգինին։ Ինքը բրթել է Արամին, որ հեռացնի, մյուս տղաները չէին մոտենում, քանի որ Արամը, դանակը ձեռքին, Արարատին ագրեսիվ տոնով սպառնացել է չմոտենալ։ Ինքը կրկին քաշել է Արամին դեպի Օպերայի կողմ, որից հետո նա կորել է իր տեսադաշտից։
Նշեց նաև, որ մինչ քննվող դեպքն Արամի և իրենց այլ աշխատակիցների, այդ թվում` Գարեգինի միջև լարվածություն կամ հեգնանքով խոսելու որևէ միջադեպի մասին իրեն հայտնի չէ։
Վկա Արարատ Գառնիկի Թորոսյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ աշխատում է Արտաշես Նեմիշալյանին պատկանող Երևան քաղաքի Մոսկովյան փողոցի թիվ 31 հասցեում գործող «Արտաշի մոտ» սննդի կետում` որպես մենեջեր։
2016թ. հունվարի 21-ին` ժամը 00.20-ի սահմաններում, Երևանի Մոսկովյան փողոցում գործող սննդի կետ են այցելել Երևանի Երվանդ Քոչար փողոցում գործող սննդի կետի մենեջեր Միքայել Սալախյանը, Արթուր Հակոբյանը և Արամը՝ վերջնահաշվարկ կատարելու նպատակով։
Ինքը« Միքայելը, Գարեգինը և Արթուրը սրահում գտնվող աշխատասենյակում կատարել են վերջնահաշվարկ, իսկ Արամը մնացել է դրսում։ Վերջնահաշվարկն ավարտել են մոտ 15-20 րոպե հետո և պատրաստվել են տուն գնալուն։ Այդ ժամանակ միայնակ գնացել է դեպի հետևի մուտքի մոտ՝ բակի կողմից, որ իր ավտոմեքենայից բերի սննդի կետի կենտրոնական մուտքի դռան բանալին։ Մեքենայի շարժիչը գործի դնելուց հետո վերադարձել է սննդի կետի կենտրոնական մուտքի մոտ, որտեղ տեսել է Միքայելին, Արթուրին, Արամին և Գարեգինին, ում որովայնի շրջանից արյունահոսում էր, իսկ Միքայելը և Արթուրը բռնել էին Արամի ձեռքերը։ Արամի ձեռքում այդ պահին դանակ է նկատել։ Այդ ընթացքում Արամը ազատվել է Միքայելից և Արթուրից ու դիմել փախուստի։ Հասկանալով, որ Գարեգինը դանակով վնասվածք է ստացել՝ որոշել են նրան տեղափոխել հիվանդանոց։ Ինքը նստել է Միքայելի մեքենայի ղեկին, իսկ վերջինս և Արթուրը գնացել են սննդի կետի հետևի մուտքի մոտ, որ կողպեն իրեն պատկանող մեքենայի դռները։ Արթուրի և Միքայելի հեռանալուց մի քանի վայրկյան անց Արամը վերադարձել է սննդի կետի մոտ, և դանակով հարվածել Գարեգինին, որից հետո ինքը փորձել է հանգստացնել Արամին, սակայն չկարողանալով՝ վազել է դեպի սննդի կետի հետևի մուտքի մոտ և Արթուրից ու Միքայելից օգնության է խնդրել։ Նստելով Միքայելի ավտոմեքենան՝ գնացել են դեպի սննդի կետի կենտրոնական մուտքի մոտ և տեսել է, որ Գարեգինը մեջքի վրա ընկած է գետնին, նրա մարմնի տարբեր մասերից արյուն է հոսում, հագուստները ամբողջությամբ արյունոտ են, իսկ Արամը ոտքերով հարվածներ է հասցնում Գարեգինի գլխին։ Երեքով սկսել են բղավել, որից Արամը դիմել է փախուստի։ Այնուհետև Գարեգինին նստեցրել են մեքենայի մեջ և տեղափոխել հիվանդանոց։
Հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ Արամի և Գարեգինի միջև լարվածություն, վեճ չի եղել։ Արամը ֆիզիկապես ավելի ուժեղ է, քան Գարեգինը։ Ինքը հաշվարկ էր անում, Արամը նստած էր նույն սրահի բազմոցին, Արամի վրայից ոգելից խմիչքի հոտ էր գալիս, նա ասել է, որ ծննդյան տարեդարձի արարողությունից է գալիս և մի քիչ խմել է։ Ինքը Արամի և Գարեգինի խոսակցությանը ներկա չի գտնվել, սակայն մինչև դանակահարությունը Գարեգինն իրեն պատմել էր, որ կուլտուրական խոսելու շուրջ վերջինիս և Արամի միջև խոսակցություն է եղել, որը լսելով՝ հորդորել է նրան գլուխ չդնել Արամի հետ։ Մեքենայից բանալին բերելուց հետո տեսել է Գարեգինին՝ որովայնի շրջանում արյունոտ, կռացած և փորի հատվածը ձեռքով բռնած վիճակում, Արամի մոտ ագրեսիվ վիճակ էր, տղաները պահում էին նրան, հնարավոր է իրեն նույնպես խփեր, Գարեգինն է իրեն ասել, որ Արամն է նրան դանակով հարվածել։ Արամը հեռացել էր «Կազիրյոկի» ուղղությամբ, երկուսն էլ միմյանց հայհոյում էին, գոռգոռում, սակայն բովանդակությունը չի հիշում։ Գարեգինին նստեցրել է մայթեզրին, իր պահանջով տղաները գնացել են մեքենայի շարժիչն անջատելու, ինքն ու Գարեգինը մնացել են միայնակ։ Այդ ընթացքում Արամը վերադարձել է, ինքը փորձել է հանդարտեցրել` բռնելով նրա ձեռքը, սակայն նա Գարեգինին հարվածել է, այս անգամ` ձեռքերով և ոտքերով։ Դանակը Արամի ձեռքին էր, վերջինիս հայացքից հասկացել է, որ իրեն նույնպես կարող է հարվածել, վախեցել է, ու քանի որ հասկացել է, որ չի կարող որևէ բանով Արամին հանգստացնել, սպանում է Գարեգինին, վերջինիս թողել է նստած մայթեզրին ու գնացել է տղաներին կանչելու։ Տղաների հետ վերադառնալով` տեսել է, որ Արամը Գարիկին խփելով և 4 մետր քարշ տալով՝ նրան հասցրել է օբյեկտի դիմացը։ Իրենք դիմադրություն են ցույց տվել, Արամին քաշել են մի կողմ, չի հիշում այդ պահին դանակն արդյո՞ք նրա ձեռքին էր, թե՝ ոչ։ Իրենք միջամտության արդյունքում է միջադեպը դադարել։ Արամը հեռացել է, իսկ իրենք Գարեգինին նստեցնելով մեքենան` տարել են հիվանդանոց, նրա որովայնը բաց էր, արյունոտ էր, խնդրում էր նրան փրկել՝ ասելով, որ մեռնում է։
Նշեց, որ Արամին միշտ տեսել է հանգիստ վիճակում, նրա նկատմամբ իրենց անձնակազմի կողմից որևէ լարվածություն չի նկատել, սակայն հարաբերությունները ընկերական չէին։ Մինչ այդ Արամը միայնակ չի եկել, միշտ Արտաշեսի հետ է եկել, եղել է, որ սոված եկել է, օբյեկտում հաց է կերել։ Տղաներն իրեն հայտնել են, որ առաջինը Գարեգինն է հարվածել Արամին, Արամը հավասարակշռությունից դուրս է եկել։ Արամի դեմքին բռունցքով հարվածի հետքեր է նկատել, տղաներն են պատմել, որ Գարեգինն էր նրան հարվածել։
Անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրություններով« համաձայն որոնց` 2016թ. հունվարի 21-ին կատարված այդ քննչական գործողությունների արդյունքում համապատասխանաբար` Արարատ Թորոսյանը, Արթուր Հակոբյանը, ապա` Միքայել Սալախյանը ճանաչման ներկայացված չորս լուսանկարներից ճանաչել են Արամ Վարդանյանի լուսանկարը և հայտարարել, որ նա է այն անձը, ով 2016թ. հունվարի 21-ին` ժամը 00.40-ի սահմաններում, Երևանի Մոսկովյան փողոցի թիվ 31 հասցեում գործող «Արտաշի մոտ» սննդի օբյեկտի մոտակայքում դանակով հարվածել է Գ.Սաթումյանին։
Դատաբժշկական փորձաքննության 2016թ. փետրվարի 4-ի թիվ 0108/հ եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ գործով տուժող Գարեգին Սաթումյանի մարմնական վնասվածքները՝ կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին մակերեսի և ձախ վերանրակային շրջանների չթափանցող, ձախ զստային շրջանի թափանցող, աջ ազդրի և ձախ սրունքի հետին մակերեսների շրջանների ծակած-կտրած վերքերի ձևով, որոնք ուղեկցվել են՝ բարակ աղիների, աղիների միջընդերքի, աջ ազդրի երկգլուխ մկանի, ձախից՝ արտաքին ոլոքային երակի և զարկերակի, ձախից՝ ոլոքային և նրբոլոքային մկանների վնասմամբ, պատճառվել են սուր, ծակող-կտրող գործիքով, հնարավոր է որոշմամբ նշված ժամկետում, որոնք իրենց համակցությամբ առողջությանը պատճառել են ծանր վնաս, կյանքին վտանգ սպառնացող։
Դատահետքաբանական փորձաքննության 2016թ. հունվարի 22-ի թիվ 112-16 եզրակացությամբ, համաձայն որի` փորձաքննությանը ներկայացված Գ.Սաթումյանի հագուստների՝ բաճկոնի, սվիտերի, անթև շապիկի և անդրավարտիքի վրա առկա են ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքներ, որոնք կարող էին առաջանալ մեկ սայրանի ծակող-կտրող շեղբ ունեցող գործիքի/ների/, հնարավոր է դանակի/ների/ շեղբի ներգործությունների արդյունքներում։ Գ.Սաթումյանի վերոնշյալ հագուստների՝ սվիտերի առաջամասի կենտրոնական, օձիքի աջ, աջ թևքի թևատակի և անթև շապիկի առաջամասի ստորին ձախ հատվածներում առկա վնավածքները պատռվածքներ են, որոնք կարող էին առաջանալ մեխանիկական ձգվածության՝ ուժի ներգործության, քաշել-ձգելու և սուր, արտացցված եզր ունեցող առարկայի կամ մարմնի հետ փոխազդեցության մեջ մտնելու և դրա արդյունքում հետագա կպչել-ձգելու հետևանքներով։ Ելնելով Գ.Սաթումյանի բաճկոնի, սվիտերի, անթև շապիկի և անդրավարտիքի վրա առկա ծակած –կտրած բնույթի վնասվածքների չափային և կառուցվածքային առանձնահատկություններից՝ կարելի է եզրակացնել, որ վերը նկարագրված հագուստների վրա առկա ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքները կարող էին առաջանալ ինչպես միևնույն, այնպես էլ նմանատիպ ծակող-կտրող շեղբ ունեցող գործիքի/ների/՝ հնարավոր է դանակի/ների/ շեղբի ներգործությունների արդյունքներում։ Գ.Սաթումյանի բաճկոնի առաջամասի ստորին կենտրոնական, հետևամասի ձախ կենտրոնական, սվիտերի հետևամասի ձախ կենտրոնական, անթև շապիկի հետևամասի գրեթե վերին ձախ և անդրավարտիքի ձախ փողքի գրեթե կենտրոնական, աջ փողքի հետևամասի ստորին կենտրոնական ու աջ փողքի հետևամասի վերին հատվածներում առկա ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքները իրենց տեղակայություններով հիմնականում համապատասխանում են վերջինի դատաբժշկական փորձագետի թիվ 0108/հ եզրակացության մեջ նշված կրծքավանդակի ձախ վերին կեսի հետին մակերեսի, ձախ զստային շրջանի թափանցող, աջ ազդրի և ձախ սրունքի հետին մակերեսների ծակած-կտրած վերքերի հետ։
Դատաբժշկական փորձագետի թիվ 0108/հ եզրակացության մեջ նշված Գ.Սաթումյանի ձախ վերանրակային շրջանի չթափանցող ծակած-կտրած վերքի բացակայության հանգամանքը բաճկոնի, սվիտերի և անթև շապիկի համապատասխան հատվածների վրա պայմանավորված է վերջիններիս կտորների տվյալ հատվածները բացակա լինելու պայմանով։ Գ.Սաթումյանի բաճկոնի առաջամասի ստորին կենտրոնական հատվածում առկա ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքի և ձախ զստային շրջանի թափանցող ծակած-կտրած վերքի բացակայության հանգամանքը սվիտերի և անթև շապիկի համապատասխան հատվածների վրա պայմանավորված է վերջիններիս կտորների տվյալ հատվածները վերև քաշված լինելու պայմանով։ Գ.Սաթումյանի անդրավարտիքի աջ փողքի հետևամասի ստորին կենտրոնական հատվածում առկա ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքի բացակայության հանգամանքը վերջինիս մարմնի համապատասխան հատվածի վրա պայմանավորված է անդրավարտիքի կտորի տվյալ հատվածը դեպի առաջ քաշված լինելու պայմանով։
Վկա Հովհաննես Գագիկի Մկրտչյանի ցուցմունքով. Վերջինս Դատարանում հայտնեց, որ 2013 թվականից ծառայում է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ գնդի 4-րդ գումարտակում։ 2015թ. սեպտեմբերի 26-ին իր ծառայակցի հետ ծառայություն է իրականացրել Երևան քաղաքի Հանրապետության հրապարակի տարածքում։ Ժամը 15.40-ի սահմաններում հերթական շրջայցի ժամանակ Հանրապետության հրապարակից դեպի Տիգրան Մեծ փողոց տանող ճանապարհին նկատել է մի տղամարդու, ում հագին առկա գոտու վրա ամրացված է եղել կռփազենքի նմանողությամբ առարկա։ Մոտենալով վերջինիս` ներկայացել է և պահանջել ցույց տալ գոտին։ Վերջինս ցույց տալով գոտին` հայտարարել է, որ գոտու վրա առկա իրը հանդիսանում է կռփազենք։ Այնուհետև վերջինիս ապօրինի կերպով սառը զենք կրելու կասկածանքով բերման է ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, այդ կապակցությամբ կազմել և ոստիկանության այդ բաժնի պետին է հասցեագրել համապատասխան զեկուցագիր։ Արդեն ոստիկանության բաժնում պարզվել է, որ բերման ենթարկված անձը հանդիսանում է Արամ Ռաֆայելի Վարդանյանը։
Հարցերին պատասխանելիս նաև նշեց, որ բերման ենթարկված Արամ Վարդանյանի մոտ հայտնաբերվածը հանդիսանում է կռփազենք` որպես գոտու անբաժանելի մաս, դեպքի պահին կռփազենքը նրա ձեռքին չէր, այլ գոտու վրա էր ամրացված։ Ինքը մոտեցել է, առաջարկել է իր իսկ ձեռքով ներկայացնել այն, Արամը կռփազենքը գոտիով հանդերձ հանել և ներկայացրել է իրեն, ինքը տեսել է գոտին ու կռփազենքն առանձնացված վիճակում։ Արամը հայտնել է, որ գնել է այն և օգտագործում է որպես գոտի։ Տեղյակ չէ, թե Ա.Վարդանյանը Ոստիկանության բաժնում անձնական խուզարկության ենթարկվել, թե` ոչ։
Գործով ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի անձնական խուզարկության արձանագրությամբ, համաձայն որի` 2015թ. սեպտեմբերի 26-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում կատարված այդ քննչական գործողության արդյունքներով վերջինիս տաբատի վրա ամրացված գոտու միացման հատվածի վրա հայտնաբերվել է կռփազենք, որը վերցվել և փաթեթավորվել է։
Սառը զենքի տեխնիկակրիմինալիստիկական փորձաքննության 2015թ. հոկտեմբերի 5-ի թիվ 2808-15 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ փորձաքննության ներկայացված գոտու ճարմանդի վրա ֆիքսված մետաղյա առարկան պատրաստված է արհեստագործական եղանակով կռփազենքերի նմանողությամբ, դասվում է քողարկված հարվածող-փշրող սառը զենքերի շարքին։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և Դատարանում զննված` տուժող Գարեգին Սաթումյանի հագուստների, ինչպես նաև սույն դատական ակտով մեղադրողի միջնորդության կապակցությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 102-րդ և 115-րդ հոդվածների կարգով որպես իրեղեն ապացույց ճանաչվող սև գոտու և դրա ճարմանդի վրա ֆիքսված արհեստագործական եղանակով պատրաստված, կռփազենքերի նմանողությամբ, քողարկված հարվածող-փշրող սառը զենքի առկայությամբ և դրանց զննության արդյունքներով (արձանագրությամբ)։
Ամբուլատոր դատահոգեբուժական փորձաքննության 2016թ. ապրիլի 14-ի թիվ 220/16 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ գործով ամբաստանյալ Արամ Ռաֆայելի Վարդանյանը հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և ներկայումս չի տառապում, այլ հանդիսանում է անձի օրգանական խանգարում ախտորոշմամբ փսիխոպաթ անձնավորություն։ Որպես հոգեկան հիվանդությամբ չտառապող անձնավորություն, նա ինչպես իրեն մեղսագրվող արարքի՝ սպանության փորձի կատարման պահին, այնպես էլ փորձաքննության կատարման պահին, կարող էր և կարող է իր գործողությունների համար իրեն հաշիվ տալ և ղեկավարել դրանք, ուստի Արամ Վարդանյանին կատարածի նկատմամբ հարկ է ճանաչել մեղսունակ»։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի վերաբերյալ գործով 08.05.2013թ. թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշմամբ` իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Դատարանը, հետազոտելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և գնահատելով դրանց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, օբյեկտիվորեն հանգել է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի պատճառաբանությունները ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մասնակիորեն մեղավոր ճանաչելու և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչելու վերաբերյալ, հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու և միաժամանակ հնարավորինս մեղմ պատիժ ստանալու նպատակ և նրա մեղավորությունը վերոնշյալ հոդվածներով նախատեսված հանցանքները կատարելու մեջ ապացուցված է համարել ամբաստանյալի, տուժող Գարեգին Մհերի Սաթումյանի, վկաներ` Միքայել Սուրենի Սալախյանի, Արթուր Վաչիկի Հակոբյանի, Արարատ Գառնիկի Թորոսյանի, Հովհաննես Գագիկի Մկրտչյանի ցուցմունքներով, անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրություններով, դատաբժշկական փորձաքննության 2016թ. փետրվարի 4-ի թիվ 0108/հ, դատահետքաբանական փորձաքննության 2016թ. հունվարի 22-ի թիվ 112-16 եզրակացություններով, ամբաստանյալ Ա.Վարդանյանի անձնական խուզարկության արձանագրությամբ, սառը զենքի տեխնիկակրիմինալիստիկական փորձաքննության 2015թ. հոկտեմբերի 5-ի թիվ 2808-15 եզրակացությամբ, իրեղեն ապացույց ճանաչված և Դատարանում զննված` տուժող Գարեգին Սաթումյանի հագուստների, ինչպես նաև սույն դատական ակտով մեղադրողի միջնորդության կապակցությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 102-րդ և 115-րդ հոդվածների կարգով որպես իրեղեն ապացույց ճանաչվող սև գոտու և դրա ճարմանդի վրա ֆիքսված արհեստագործական եղանակով պատրաստված, կռփազենքերի նմանողությամբ, քողարկված հարվածող-փշրող սառը զենքի առկայությամբ և դրանց զննության արդյունքներով (արձանագրությամբ), ամբուլատոր դատահոգեբուժական փորձաքննության 2016թ. ապրիլի 14-ի թիվ 220/16 եզրակացությամբ:
Ստուգելով ամբաստանյալին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 1-ին մասով և 235 հոդվածի 4-րդ մասով վերագրվող հանցավոր արարքները կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները` դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն քրեական գործի նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատական քննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատմամբ, Դատարանն իրավացիորեն ապացուցված է համարել, որ ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի կողմից կատարած հանցավոր արարքները համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 1-ին մասով և 235 հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներին, ամբաստանյալի մեղավորությունը հանցանքներն կատարելու մեջ ապացուցված է, նա ենթակա է պատժի և պատասխանատվության կատարածի համար, հետևաբար պաշտպանի պահանջը` Արամ Վարդանյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 1-ին մասից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 114 հոդվածի 2-րդ մասով վերաորակելու և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով քրեական հետապնդումը հանցակազմի բացակայության հիմքով դադարեցնելու վերաբերյալ, անհիմն է և այն բավարարելու հիմքեր չկան։
Անդրադառնալով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի պահանջին` Ա.Վարդանյանի նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակելու մասով, Վերաքննիչ դատարանը, գտնում է, որ այն նույնպես ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10 հոդվածի համաձայն`
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածի համաձայն`
«1.Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2.Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3.Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»:
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումը անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված ու փոխհամաձայնեցված են, /մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները, և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին/: Այսինքն` պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի և արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62 և 63 հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, որոնք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի, հանցավորի անձնավորության մասին, բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունն, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, դրանք բարձրացնում կամ իջեցնում են հասարակական վտանգավորության աստիճանը և ազդում են պատժի վրա:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերոգրյալ դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորների անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Դատարանը` Արամ Վարդանյանի նկատմամբ ազատազրկման և տուգանքի ձևով պատիժ նշանակելիս արձանագրել է հետևյալը`
«/…/Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի անձը, նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 1-ին մասով նրան վերագրվող հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը (անձի կյանքի դեմ ուղղված առանձնապես ծանր հանցագործություն է), ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասով կատարած արարքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը (հասարակական անվտանգության դեմ ուղղված ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն է), ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64 հոդվածի տեսանկյունով բացառիկ հանգամանքների բացակայությունը` Դատարանը գտնում է, որ վերջինիս նկատմամբ վերջնական պատիժ կարող է նշանակվել բացառապես ազատազրկման ձևով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված պատժամասի սահմաններում, իսկ նրա անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, այդ թվում` վատառողջ հանդիսանալու հանգամանքը, տուժողի դիրքորոշումն անհրաժեշտ է հաշվի առնել ամբաստանյալի նկատմամբ պատժաչափ սահմանելիս և պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս։
Ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 1-ին մասով պատիժ նշանակելիս Դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 65 հոդվածի 3-րդ մասի պահանջը, այն որ` հանցափորձի համար ազատազրկման ձևով պատժի ժամկետը չի կարող գերազանցել ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի առավելագույն ժամկետի երեք քառորդը։
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածի 3-րդ մասի պահանջով, հանգում է համոզման, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235 հոդվածի 4-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված հիմնական պատժատեսակներից ամբաստանյալ Արամ Վարդանյանի նկատմամբ կարող է նշանակվել նաև նվազ խիստ պատժատեսակը` տուգանքը /.../»:
Վերոգրյալ հոդվածների և ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի վերոշարադրյալ նախադեպային որոշման բովանդակային վերլուծությունից և սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է դառնում, որ Արամ Վարդանյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս Դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով և իրավացիորեն վերջինի նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ, ինչը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10 հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից` համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար ու կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունն, ուղղել պատժի ենթարկված անձին և կանխել հանցագործությունները:
Վերոգրյալ հոդվածների բովանդակային վերլուծության և սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրության արդյունքում, Վերաքննիչ դատարանը գալիս է համոզման, որ Դատարանի 10.10.2016թ. դատավճիռն օրինական է ու հիմնավորված, Դատարանի կողմից թույլ չի տրվել այնպիսի դատական սխալ, որն ազդել է գործի արդյունքի վրա, խաթարում է արդարադատության բուն էությունը, դատավճռի` որպես արդարադատության ակտի իմաստը, խախտել է սահմանադրորեն պաշտպանվող շահերի անհրաժեշտ հավասարակշռությունը, որպիսի պայմաններում դատական ակտը բեկանելու և բերված վերաքննիչ բողոքը բավարարելու օբյեկտիվ հիմքեր առկա չեն:
Վերոգրյալ հոդվածների բովանդակային վերլուծության և սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրության արդյունքում, Վերաքննիչ քրեական դատարանը գալիս է համոզման, որ 10.10.2016թ. դատավճիռն օրինական է ու հիմնավորված, Դատարանի կողմից թույլ չի տրվել այնպիսի դատական սխալ, որն ազդել է գործի արդյունքի վրա, խաթարում է արդարադատության բուն էությունը, դատավճռի` որպես արդարադատության ակտի իմաստը, խախտել է սահմանադրորեն պաշտպանվող շահերի անհրաժեշտ հավասարակշռությունը, որպիսի պայմաններում դատական ակտը բեկանելու և ներկայացված վերաքննիչ բողոքը բավարարելու օբյեկտիվ հիմքեր առկա չեն:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 390, 393-394 և 412 հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը`

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Արամ Ռաֆայելի Վարդանյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 1-ին մասով և 235 հոդվածի 4-րդ մասով, Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 10.10.2016թ. դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ` մերժելով պաշտպան Է.Աղաջանյանի վերաքննիչ բողոքը:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է`



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ