ԵԿԴ/0186/01/16

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան)
հետևյալ կազմով.

նախագահող դատավոր` Ռ.Մխիթարյան
դատավորներ` Մ.Պապոյան
Ս.Չիչոյան

քարտուղարությամբ` Մ.Մահտեսյանի
Հ.Հակոբյանի
մասնակցությամբ`

ամբաստանյալ Դ.Մանուկյանի
պաշտպան Վ.Մարտիրոսյանի
մեղադրող Տ.Պողոսյանի

2017 թվականի հունիսի 16-ին, Երևան քաղաքում,

դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալ Դավիթ Գագիկի Մանուկյանի պաշտպան Վահագն Մարտիրոսյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Դավիթ Գագիկի Մանուկյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով,

ՊԱՐԶԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2016 թվականի ապրիլի 25-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում Դավիթ Գագիկի Մանուկյանի հաղորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերով հարուցվել է թիվ 13146316 քրեական գործը՝ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով:
2016 թվականի ապրիլի 26-ին Մանուկ Սամվելի Կիրակոսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցանք կատարելու կասկածանքով ձերբակալվել է:
2016 թվականի ապրիլի 28-ին Մ.Կիրակոսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով, և կալանավորվել է:
2016 թվականի հունիսի 22-ին նախաքննության մարմինը որոշում է կայացրել Դ.Մանուկյանից ավազակությամբ գումար հափշտակելու առնչությամբ Մ.Կիրակոսյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին՝ ավազակային հարձակման դեպքի բացակայության հիմքով:
2. Թիվ 20119615 քրեական գործի նյութերով 2016 թվականի հունիսի 22-ին հարուցվել է թիվ 15122416 նախաքննական համարով սույն քրեական գործը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի հունիսի 29-ին Դ.Մանուկյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
Նույն օրը՝ 2016 թվականի հունիսի 29-ին, Դ.Մանուկյանի նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2016 թվականի հուլիսի 4-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան):
Առաջին ատյանի դատարանի` 2016 թվականի օգոստոսի 3-ի դատավճռով ամբաստանյալ Դ.Մանուկյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածի կիրառմամբ նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով: Պատժի սկիզբը հաշվվել է Դ.Մանուկյանին փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից, իսկ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Առաջին ատյանի դատարանի՝ վերը նշված դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Դավիթ Մանուկյանի պաշտպան Վահագն Մարտիրոսյանը:
Վերաքննիչ դատարանի՝ 2016 թվականի սեպտեմբերի 13-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ:

Գործի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
3. Դ.Մանուկյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ. «նա կատարել է ծանր հանցագործության մեջ մեղադրելով զուգորդված հանցագործության մասին սուտ մատնություն: [Մասնավորապես,] 2016 թվականի ապրիլի 25-ին` ժամը 02:45-ի սահմաններում Մանուկ Սամվելի Կիրակոսյանը ոմն Արթուրի հետ նստելով Դավիթ Գագիկի Մանուկյանի վարած տաքսի ավտոմեքենան, անձայն որոշել է խաբեությամբ գումար հափշտակել Դ.Մանուկյանից: Այդ նպատակաով Երևան քաղաքի Կողբացի փողոցի «Խուլ և համրեր» կոչվող կենտրոնի մոտ ավտոմեքենայի մեջ Դ.Մանուկյանին ցույց է տվել և որպես իրական ներկայացրել իր մոտ եղած հուշանվեր հանդիսացող 100 դոլարը, Դ.Մանուկյանին խնդրել է տրամադրել վերջինիս մոտ եղած դրամները՝ խոստանալով մանրել իր մոտ եղած 100 դոլարը և վերադարձնել գումարը: Դ.Մանուկյանը հավատացել է Մ.Կիրակոսյանին և տվել է իր մոտ եղած 18.000 ՀՀ դրամը, ինչից հետո Մ.Կիրակոսյանը վերցնելով 18.000 ՀՀ դրամ գումար հեռացել է:
Դրանից հետո Դավիթ Գագիկի Մանուկյանը 2016թ. ապրիլի 25-ին Երևան քաղաքի Ս.Վրացյան 90 հասցեում գտնվող ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնում նախազգուշացված լինելով սուտ մատնություն կատարելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է` իրականությանը չհամապատասխանող հաղորդում է տվել այն մասին, որ նույն օրը` ժամը 02:45-ի սահմաններում Երևան քաղաքի «Խուլ և համրեր» կոչվող կենտրոնի մոտ իրեն անծանոթ երկու քաղաքացի դանակի սպառնալիքով իրենից հափշտակել են 48.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել փախուստի, իսկ 2016 թվականի ապրիլի 26-ին ավազակություն կատարելու կասկածանքով ոստիկանության Կենտրոնական բաժին բերման ենթարկված Մանուկ Սամվելի Կիրակոսյանին ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության ժամանակ մատնացույց է արել վերջինիս և հայտարարել, որ նա հանդիսանում է 2016 թվականի ապրիլի 25-ին դանակի սպառնալիքով իրենից 48.000 ՀՀ դրամ գումար հափշտակած անձը, դրանով Մ.Կիրակոսյանին մեղադրելով ծանր հանցագործության` մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ և որպես զենք օգտագործվող առարկայի գործադրմամբ ավազակություն կատարելու մեջ»:
4. Առաջին ատյանի դատարանն իր՝ 2016 թվականի օգոստոսի 3-ի դատավճռում նշել է.
«(...)
Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով Դատարանը հաստատված համարեց այն, որ Դավիթ Մանուկյանը կատարել է հանցագործության մասին սուտ մատնություն, որը զուգորդվել է ծանր հանցագործության մեջ անձին մեղադրելով.
Այսպես, 2016թ. ապրիլի 25-ին` ժամը 02։45-ի սահմաններում, Մանուկ Սամվելի Կիրակոսյանը ոմն Արթուրի հետ նստելով Դավիթ Գագիկի Մանուկյանի վարած տաքսի ավտոմեքենան, որոշել է խաբեությամբ հափշտակել Դավիթ Մանուկյանի գումարները։ Այդ նպատակով Երևան քաղաքի Կողբացի փողոցի «Խուլ և համրեր» կոչվող կենտրոնի մոտ ավտոմեքենայի սրահում Դավիթ Մանուկյանին ցույց է տվել և որպես իրական ներկայացրել մոտը եղած 100 ԱՄՆ դոլարանոց հուշանվեր-թղթադրամը, խնդրել է Դ.Մանուկյանին տրամադրել վերջինիս մոտ եղած դրամները` խոստանալով ավելի ուշ մանրել իր մոտ եղած վերոնշյալ 100 ԱՄՆ դոլարը և վերադարձնել գումարը։ Դավիթ Մանուկյանը հավատացել և Մանուկ Կիրակոսյանին է հանձնել [իր] մոտ եղած 18.000 ՀՀ դրամը, ինչից հետո Մանուկ Կիրակոսյանը, վերցնելով 18.000 ՀՀ դրամ գումարը, հեռացել է։
Դավիթ Մանուկյանը, Երևանի Ս.Վրացյան 90 հասցեում գտնվող ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնում նախազգուշացվելով սուտ մատնություն կատարելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին և գիտակցելով, որ իր տրամադրած տեղեկատվությունը կեղծ է, 2016թ. ապրիլի 25-ին վերոնշյալ դեպքի վերաբերյալ իրականությանը չհամապատասխանող հաղորդում է տվել այն մասին, թե իբր նույն օրը` ժամը 02։45-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի «Խուլ և համրեր» կոչվող կենտրոնի մոտ իրեն անծանոթ երկու քաղաքացի դանակի սպառնալիքով նրանից հափշտակել են 48.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել փախուստի, իսկ երբ ավազակություն կատարելու կասկածանքով ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին բերման ենթարկված Մանուկ Սամվելի Կիրակոսյանը 2016թ. ապրիլի 26-ին ներկայացվել է նրա ճանաչմանը, տվյալ քննչական գործողության ժամանակ մատնացույց է արել վերջինիս և վերահաստատել, որ նա է հանդիսանում 2016թ. ապրիլի 25-ին ավազակային հարձակմամբ, այն է` դանակի սպառնալիքով իրենից 48.000 ՀՀ դրամ գումար հափշտակած անձը, դրանով իսկ Մանուկ Կիրակոսյանին մեղադրել ծանր հանցագործության` ավազակություն կատարելու մեջ, այսինքն` կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով։
(...)»:
5. Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ ամբաստանյալ Դ.Մանուկյանի մեղավորության մասին, հիմնված է գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ստորև ներկայացվող ապացույցների վրա:
Այսպես, առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Դ.Մանուկյանն իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, օգտվելով լռելու իր իրավունքից՝ դատաքննության ընթացքում նախ հրաժարվել է ցուցմունք տալուց: Դրա հետ մեկտեղ, պատասխանելով առաջադրված հարցերին՝ ընդունել է, որ սուտ մատնություն է կատարել, ինչի համար զղջում է։ Նաև հայտնել է, որ Մանուկն իր նկատմամբ դանակի ցուցադրմամբ որևէ սպառնալիք չի հնչեցրել, ավազակային հարձակում չի կատարել, այլ իրականում խարդախությամբ է իր գումարը հափշտակել։ Ինքը նման քայլի է դիմել, քանի որ այդ ժամանակ նյութապես ծանր կացության մեջ է գտնվել։ Իր մոտ եղած գումարը Մանուկի կողմից խարդախությամբ հափշտակելուց հետո խիստ բարկացել է նրա վրա, և վերջինիս ծանր հանցանքի մեջ մեղադրելով` նպատակ է հետապնդել, որ իրավապահ մարմիններն առավել ջանասիրաբար բացահայտեն և հայտնաբերեն նրան։ Միաժամանակ նշել է, որ ավազակություն կատարելու մեջ Մ.Կիրակոսյանին մեղադրել է նաև նրան ճանաչելու քննչական գործողության ժամանակ, սակայն արդեն առերես հարցաքննվելիս հայտնել է ողջ ճշմարտությունը։
Վկա Մ.Կիրակոսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Դ.Մանուկյանի տաքսի ավտոմեքենան նստելուց հետո որոշել է խաբեությամբ գումար հափշտակել նրանից, և այդ նպատակով Երևանի Կողբացի փողոցի մոտ ավտոմեքենան Դ.Մանուկյանի կողմից կայանելուց հետո նրան խնդրել է տրամադրել մոտը եղած դրամները` խոստանալով մանրել իր մոտ եղած 100 ԱՄՆ դոլարանոցն ու նրա գումարը վերադարձնել։ Դ.Մանուկյանը հավատացել է իրեն և տվել մոտ 9.000 ՀՀ դրամ, որը վերցնելով` հեռացել է։ Ինչ վերաբերում է ոստիկանությունում Դ.Մանուկյանի տված հաղորդմանը, ապա այն իրականությանը չի համապատասխանում, Դ.Մանուկյանի վրա ինքը դանակ չի պահել և նրա նկատմամբ սպառնալիքներ չի հնչեցրել, նրանից ավազակությամբ գումար չի հափշտակել։ Այդ հանգամանքը հետագայում՝ իրենց միջև իրականացված առերես հարցաքննության ժամանակ, ընդունել է նաև Դ.Մանուկյանը։ Վերջինս այդ ժամանակ նաև հայտնել է, որ իր նկատմամբ սուտ մատնություն է կատարել, քանի որ բարկացել է իր վրա ու ցանկացել է, որ իրավապահ մարմինները շուտ ձերբակալեն իրեն։
Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ նաև հետազոտվել են.
- ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում տրված հանցագործության մասին հաղորդման արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Դ.Մանուկյանը նախազգուշացվելով սուտ մատնություն կատարելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով նախատեսված պատասխանատվության մասին, հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2016 թվականի ապրիլի 25-ին` ժամը 02։45-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի «Խուլ և համրեր» կոչվող կենտրոնի մոտ իրեն անծանոթ երկու քաղաքացի դանակի սպառնալիքով իրենից հափշտակել են 48.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել փախուստի,
- Դ.Մանուկյանի վերաբերյալ սույն քրեական գործով որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ թիվ 20119615 քրեական գործով անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրության պատճենը, համաձայն որի՝ 2016 թվականի ապրիլի 26-ին կատարված նշված քննչական գործողության ընթացքում Դ.Մանուկյանը մատնացույց է արել Մ.Կիրակոսյանին և հայտարարել, որ նա է հանդիսանում այն անձը, ով 2016 թվականի ապրիլի 25-ին դանակի սպառնալիքով իրենից հափշտակել է 48.000 ՀՀ դրամ գումար,
- ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի հերթապահ մասի պետի օգնական Վ.Հակոբյանի կողմից նույն բաժնի պետին հասցեագրած զեկուցագրը և այն զննելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի՝ 2016 թվականի ապրիլի 25-ին` ժամը 02։55-ին, ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության օպերատիվ կառավարման կենտրոնից ահազանգ է ստացվել այն մասին, որ 055-88-13-08 հեռախոսահամարից զանգահարել է Դավիթ Գագիկի Մանուկյանը, և հայտնել է, որ ինքը տաքսու վարորդ է, մոտ 15 րոպե առաջ 30-35 տարեկան երեք անծանոթ երիտասարդի իջեցրել է Էրեբունի հիվանդանոցի մոտ գտնվող խանութի մոտ, հետո երկու երիտասարդ են նստել իր տաքսի ավտոմեքենան, ովքեր Կողբացի փողոցում գտնվող «Խուլ-համրեր» կենտրոնի մոտ դանակի սպառնալիքի տակ իրենից 48.000 դրամ գումար են «տարել» և դիմել փախուստի,
- Մ.Կիրակոսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու և նրա նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու մասին որոշումների պատճենները, համաձայն որոնց՝ Մ.Կիրակոսյանը 2016 թվականի ապրիլի 28-ին որպես մեղադրյալ է ներգրավվել Դ.Մանուկյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցանք կատարելու համար, և Երևանի քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2016 թվականի ապրիլի 28-ի որոշմամբ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը` երկու ամիս ժամկետով։

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
6. Բողոքի հեղինակը փաստարկել է, որ իր պաշտպանյալի վերաբերյալ դատավճիռը չի համապատասխանում «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի, ՀՀ Սահմանադրության, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի որոշումների պահանջներին, Առաջին ատյանի դատարանը յուրաքանչյուր ապացույց չի գնահատել վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ինչի արդյունքում դատավարական խախտում թույլ տալով` կայացրել է սխալ դատական ակտ։
Ի հիմնավորումն իր վերոշարադրյալ փաստարկի` բողոքի հեղինակը, մեջբերումներ կատարելով բողոքարկվող դատական ակտից և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ, 358-րդ, 369-372-րդ հոդվածների դրույթներից, մասնավորապես նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում բացակայում է մեղադրանքի բովանդակությունը: Հանցագործության փաստական հանգամանքները և իր պաշտպանյալի մեղքն Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել դատաքննությամբ հետագոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով, սակայն դատավճռի նկարագրական- պատճառաբանական մասում որևէ խոսք չկա մեղադրանքի սահմանների, մեղադրանքի բովանդակության մասին։ Այսինքն՝ պարզ չէ, թե Առաջին ատյանի դատարանում գործի քննությունն ինչ մեղադրանքի սահմաններում է կատարվել, չի սահմանվել դատարանում գործի քննության սահմանները, որով խախտվել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ և 371-րդ հոդվածների պահանջները:
Մեջբերումներ կատարելով դատական քննության սահմանների, դատական ակտի կառուցվածքի և «մեղադրանք» հասկացության առնչությամբ ձևավորված նախադեպային իրավունքից՝ բողոքի հեղինակը նշել է, որ իր պաշտպանյալի վերաբերյալ դատավճռից ակնհայտ է դառնում, որ խախտվել է պաշտպանության իրավունքը, քանի որ եթե նույնիսկ պայմանականորեն ընդունվի, որ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները վերաբերում են իր պաշտպանյալին առաջադրված և մեղադրական եզրակացության մեջ նշված մեղադրանքին, ապա այդ մեղադրանքին հղում չկատարելով և որևէ փաստական տվյալ այդ մեղադրանքից չնշելով՝ Առաջին ատյանի դատարանը պաշտպանության կողմին զրկել է իր վերաքննիչ բողոքում որևէ դիրքորոշում հայտնել Առաջին ատյանի դատարանի հետևության վերաբերյալ։
Գտնում է, որ բոլոր դեպքերում Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը դրա նկարագրական-պատճառաբանական մասում մեղադրանքի բովանդակությունը բացակայելու պատճառով ենթակա է բեկանման, քանի որ եթե պաշտպանության կողմի համար պարզ չէ թե ինչ հանցավոր արարքի մեջ է մեղադրվել ամբաստանյալը, ապա Վերաքննիչ դատարանն ինչպես կարող է պարզել գործի փաստական հանգամանքների մասին Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտում շարադրված հետևությունների համապատասխանությունը գործի փաստական հանգամանքներին։
Բողոքի հեղինակի պնդմամբ՝ պաշտպանական կողմի համար պարզ չէ, թե Առաջին ատյանի դատարանն ինչ մեղադրանքի սահմաններում է գործի քննությունն իրականացրել և հետազոտված ապացույցները գնահատելով հաստատված համարել, որ ամբաստանյալ Դ.Մանուկյանը կատարել է հանցագործության մասին սուտ մատնություն, որը զուգորդվել է ծանր հանցագործության մեջ անձին մեղադրելով։ Ուստի Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջն առ այն, որ դատավճիռն օրինական է, եթե այն կայացվել է ՀՀ Սահմանադրության, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի և այն օրենքների պահանջների պահպանմամբ, որոնց նորմերը կիրառվում են տվյալ քրեական գործը լուծելիս։ Գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը նաև խախտել է առաջադրված մեղադրանքի իրավական և փաստական հիմքերի մասին տեղեկանալու իր պաշտպանյալի իրավունքը, ինչը վերջինիս թույլ չի տվել արդյունավետ կերպով իրականացնել պաշտպանության իրավունքը՝ հանգեցնելով արդար դատական քննության իրավունքի խախտման։
Բողոքի հեղինակը նաև նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանում իր պաշտպանյալի հայտնած տեղեկությունները չեն համապատասխանում իրականությանը և ինքնազրպարտություն են։ Ըստ նրա պատմածի՝ իրականում նա սուտ մատնություն չի կատարել, 2016 թվականի ապրիլի 25-ին՝ ժամը 02:45-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի «Խուլ և համրեր» կոչվող կենտրոնի մոտ անծանոթ երկու քաղաքացի դանակի սպառնալիքով նրանից հափշտակել են 48.000 ՀՀ դրամ գումար և դիմել փախուստի։ Պաշտպանյալը պնդել է, որ ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Կենտրոնական բաժնում 2016 թվականի ապրիլի 25-ին վերոնշյալ դեպքի վերաբերյալ տված հաղորդումը համապատասխանում է իրականությանը։ Նա նշել է նաև, որ երբ ավազակություն կատարելու կասկածանքով ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին բերման են ենթարկել Մ.Կիրակոսյանին և 2016 թվականի ապրիլի 26-ին իր ճանաչմանն են ներկայացրել, տվյալ քննչական գործողության ժամանակ մատնացույց է արել նրան և վերահաստատել, որ վերջինս է հանդիսանում 2016 թվականի ապրիլի 25-ին ավազակային հարձակմամբ, այն է՝ դանակի սպառնալիքով իրենից 48.000 ՀՀ դրամ գումար հափշտակած անձը, քանի որ դա իրականություն է։ Պաշտպանյալն իրեն հայտնել է, որ նախաքննության ընթացքում և Առաջին ատյանի դատարանում հայտնած տեղեկություններն իրականությանը չեն համապատասխանում, դրանք հայտնել է սույն գործով վկա Մ.Կիրակոսյանի հարազատների` մոր և կնոջ, ինչպես նաև Մ.Կիրակոսյանի պաշտպան Ա.Ղարիբյանի ազդեցության ներքո, նրանց խնդրանքով և վկա Մ.Կիրակոսյանի ու նրա հարազատներից մեկի՝ քեռու կամ հորեղրոր սպառնալիքի պատճառով։ Իր պաշտպանյալի պատմելով՝ 2016 թվականի ապրիլի 25-ին կամ 26-ին նրան է զանգահարել Մ.Կիրակոսյանի կինը՝ Ն.Սուքիասյանը, և խնդրել է հանդիպել։ Պայմանավորվել են Երևանի Գրիգոր Լուսավորիչ փողոցի՝ ՌԴ դեսպանատան դիմացի հատվածում գտնվող այգու մոտ հանդիպելու վերաբերյալ, սակայն Ն.Սուքիասյանը հանդիպման է ներկայացել Մ.Կիրակոսյանի, վերջինիս մոր, պաշտպանի և Մ.Կիրակոսյանի քեռու կամ հորեղբոր հետ։ Այնուհետև, իր պաշտպանյալին հրավիրել են Մաշտոցի պողոտայի և Զաքիյան փողոցի միջնամասում գտնվող ավիատոմսերի վաճառքի գրասենյակներից մեկը, որտեղ սուրճ և միրգ են հյուրասիրել ու սկսել են զրուցել Մ.Կիրակոսյանի կողմից կատարած ավազակային հարձակման մասին։ Հանդիպման ընթացքում Մ.Կիրակոսյանի մայրը խնդրել է, որ չկործանի որդուն, խնդրել է ներել նրան՝ նշելով, որ փոքր երեխա ունի և երեխան անհայր կմեծանա: Մ.Կիրակոսյանի կինը նույնպես խնդրել է ներել ամուսնուն և փոխել թիվ 20119615 քրեական գործի շրջանակում տված ցուցմունքները՝ խոստանալով, որ կհատուցեն Մ.Կիրակոսյանի կողմից հափշտակած 48000 ՀՀ դրամը, ինչը և հետագայում արել է՝ իր պաշտպանյալին մաս-մաս վճարելով 48000 ՀՀ դրամ գումար։ Դրանից հետո Մ.Կիրակոսյանի պաշտպան Ա.Ղարիբյանն ասել է, որ եթե Դ.Մանուկյանը փոխի իր ցուցմունքները և ասի, որ իրականում Մ.Կիրակոսյանը խաբել է նրան, այլ ոչ թե դանակի գործադրմամբ ավազակություն է կատարել, գործը կփակեն, իսկ Մ.Կիրակոսյանին կազատեն։ Մ.Կիրակոսյանի պաշտպանը Դ.Մանուկյանին նաև բացատրել է, որ նրան կփորձեն վախեցնել սուտ մատնություն կատարելու համար պատասխանատվությամբ, և հորդորել է չվախենալ՝ ասելով, որ ցուցմունքը փոխելով՝ նա որևէ պատասխանատվություն չի կրի, առավելագույնը նրա նկատմամբ դատարանը մի քանի հարյուր հազար դրամ տուգանք կնշանակի, որն էլ Մ.Կիրակոսյանի հարազատները պարտավորվում են վճարել, ինչը Մ.Կիրակոսյանի կինը և մայրը հաստատել են։
Պաշտպանյալը պատմել է նաև, որ հանդիպմանը ներկա գտնված Մ.Կիրակոսյանի քեռին կամ հորեղբայրը նրան նախատել է՝ ասելով. «Ենթադրենք Մանուկը մի էշություն է արել, ինչու ես գնացել քաղմաս, բա չես մտածում, որ դու էլ էրեխա ունես, չես մտածում, որ Մանուկը 5 կամ 7 տարի հետո դուրս գալուց հետո ինչ կանի, դու գիտես, որ Մանուկը գող հոպար ու քեռի ունի, գնա քաղմաս, ցուցմունք փոխի էս պատմությունը, որ վերջանա»։
Իր պաշտպանյալի հայտնածի համաձայն՝ նա, գտնվելով նշված հանդիպման ընթացքում ասվածների ագդեցության ներքո, խղճալով Մ.Կիրակոսյանի կնոջը, մորը և երեխային, մտածելով, որ ցուցմունքը փոխելով վերջ կդնի այդ պատմությանը, զգուշանալով, որ եթե Մ.Կիրակոսյանն իրականում դատապարտվի, ազատվելուց հետո կարող է իրեն կամ իր երեխային կամ ընտանիքին վնաս պատճառել, միաժամանակ խաբեության հետևանքով հավատալով Մ.Կիրակոսյանի հարազատների խոստումներին ու նրա պաշտպանի հավաստիացումներին, գնացել և նախաքննության մարմնին հայտնել է, որ կատարել է սուտ մատնություն՝ Մ.Կիրակոսյանն իր նկատմամբ դանակի ցուցադրմամբ որևէ սպառնալիք չի հնչեցրել, ավազակային հարձակում չի կատարել, այլ իրականում խարդախությամբ է իր գումարը հափշտակել, և որ իր մոտ եղած գումարը Մ.Կիրակոսյանի կողմից խարդախությամբ հափշտակելուց հետո խիստ բարկացել է նրա վրա, իսկ նրան ծանր հանցանքի մեջ մեղադրելով՝ նպատակ է հետապեդել, որ իրավապահ մարմիններն առավել ջանասիրաբար բացահայտեն ու հայտնաբերեն նրան։
Արդյունքում իր պաշտպանյալը հայտնել է, որ վերը նշվածից դրդված է փոխել ցուցմունքները և նախաքննության ու դատաքննության ընթացքում հայտնել իրականությանը չհամապատասխանող տվյալներ: Ուստի դատելով նրա պատմածից` գտնում է, որ վերջինիս՝ Առաջին ատյանի դատարանում հայտնած տեղեկություններն իրականությանը չեն համապատասխանում, ինքնազրպարտություն են և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի հիման վրա անթույլատրելի ապացույցներ են ու պետք է հաստատվի դրանց օգտագործման անհնարինությունը։
Միևնույն ժամանակ մեջբերելով վկա Մ.Կիրակոսյանի ցուցմունքը` բողոքի հեղինակը նշել է, որ Մ.Կիրակոսյանը տվել է իրականությանը չհամապատասխանող ցուցմունքեր, քանի որ հանդիսացել է գործի ելքով ակնհայտ շահագրգռված անձ, ուստի Առաջին ատյանի դատարանն իրավունք չի ունեցել նրա ցուցմունքը դնել մեղադրական դատավճռի հիմքում։
Բողոքի հեղինակը, մեջբերելով Դ.Մանուկյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում տրված հանցագործության մասին հաղորդման, ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի հերթապահ մասի պետի օգնականի կողմից նույն բաժնի պետին հասցեագրած զեկուցագիրը զննելու մասին արձանագրության, Մ.Կիրակոսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու և նրա նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու մասին որոշումների պատճենների, ինչպես նաև սույն գործով որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ թիվ 20119615 քրեական գործով անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրության բովանդակությունները, նաև մեջբերումներ կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-106-րդ, 122-րդ, ՀՀ Սահմանադրության 42-րդ և 63-րդ հոդվածների դրույթներից, մասնավորապես նշել է, որ վերը թվարկված ապացույցներից առաջին երեքը ձեռք են բերվել մեկ այլ՝ թիվ 20119615 քրեական գործի շրջանակում, ուստի սույն գործով չեն կարող հանդիսանալ որպես ինքնուրույն ապացույց, դրանք որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչելու մասին վարույթն իրականացնող մարմնի որոշում առկա չէ, ուստի այդ ապացույցները ձեռք են բերվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված պահանջների՝ քննչական կամ այլ դատավարական գործողության կատարման կարգի էական խախտմամբ, դրսևորվել են իր պաշտպանյալի սահմանադրական իրավունքների ու ազատությունների խախտմամբ, և Առաջին ատյանի դատարանը պարտավոր էր դրանք ճանաչել անթույլատրելի և հաստատել օգտագործման համար անհնարինությունը: Միևնույն ժամանակ գտնում է, որ վերոնշյալ մյուս ապացույցը՝ անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրության պատճենը, թեև ձեռք է բերվել և ամրագրվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան, սակայն նախորդ երեք ապացույցներն անթույլատրելի լինելու պայմաններում այն չի կարող լինել ուղղակի ապացույց, կորցնում է իր ապացուցողական նշանակությունը, քանի որ սուտ մատնությունն ավարտված է համարվում հանցագործության մասին հաղորդման արձանագրությունը ստորագրելու պահից:
Վերոգրյալի հիման վրա բողոքի հեղինակը խնդրել է Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2016 թվականի օգոստոսի 3-ի դատավճիռը բեկանել և փոփոխել՝ ամբաստանյալ Դ.Մանուկյանի նկատմամբ կայացնելով արդարացման դատավճիռ, կամ գործն ուղարկել ստորադաս դատարան՝ այլ կազմով նոր քննության:

Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները.
6. Ամբաստանյալ Դ.Մանուկյանի պաշտպան Վ.Մարտիրոսյանը պնդել է վերաքննիչ բողոքը և խնդրել է այն բավարարել:
Ամբաստանյալ Դ.Մանուկյանը միացել է պաշտպանի դիրքորոշմանը:
Գործով մեղադրող, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Տ.Պողոսյանը, ներկայացնելով ամբաստանյալ Դ.Մանուկյանի պաշտպան Վ.Մարտիրոսյանի՝ սույն որոշման նախորդ կետում շարադրվածի հետ էության մեջ նույնաբովանդակ փաստարկներով հանցագործության մասին հաղորդման շուրջ նախապատրաստված նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին որոշում, առարկել է վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրել է այն մերժել` անհիմն լինելու պատճառաբանությամբ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
7. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում»:
Նախ անդրադառնալով բողոքի հեղինակի՝ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում մեղադրանքի բովանդակության բացակայության, գործի քննության սահմաններն Առաջին ատյանի դատարանի կողմից սահմանված չլինելու և այդօրինակ մյուս պնդումների հիման վրա ամբաստանյալի արդար դատական իրավունքի ենթադրյալ խախտման վերաբերյալ արված դատողություններին (մանրամասն տե՛ս սույն որոշման 6-րդ կետը)` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ դրանք ակնհայտ անհիմն և առարկայազուրկ են: Մասնավորապես, դատարանում գործի քննության սահմանները ոչ թե դատարանն է որոշում, այլ օրենսդիրն ինքն է սահմանել այն՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի 1-ին մասում ամրագրելով, որ գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի սահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել:
Տվյալ դեպքում Առաջին ատյանի դատարանում գործի քննությունն իրականացվել է բացառապես ամբաստանյալ Դ.Մանուկյանի նկատմամբ, և նախաքննության մարմնի կողմից նրան առաջադրված մեղադրանքի սահմաններում:
Ինչ վերաբերում է բողոքի հեղինակի՝ դատավճռում մեղադրանքի բովանդակության բացակայության վերաբերյալ պնդմանը, ապա վերջինիս առարկայազուրկ լինելը նախ հիմնավորվում է սույն որոշման 4-րդ կետում մեջբերվածով: Բացի այդ, դատավճռում մեղադրանքի բովանդակության բացակայությունն ինքնին չի կարող համարվել արդար դատական քննության իրավունքի խախտում և հանգեցնել դատական ակտի բեկանման:
Անդրադառնալով բողոքի հեղինակի այն պնդմանը, որ ամբաստանյալ Դ.Մանուկյանի կողմից Առաջին ատյանի դատարանում հայտնած տեղեկություններն իրականությանը չեն համապատասխանում և ինքնազրպարտություն են` Վերաքննիչ դատարանը սույն որոշման 5-րդ կետում արձանագրվածի լույսի ներքո փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ այդ մասին վկայող որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել և չի հետազոտվել, գործի նյութերում բացակայում է այնպիսի որևէ տեղեկություն, որը կարող էր հիմք հանդիսանալ թերևս ողջամիտ կասկած ձևավորելու առ այն, որ տվյալ փաստական հանգամանքի վերաբերյալ եզրակացության հանգելիս Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել ակնհայտ սխալ, ինչը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված պայման է: Փոխարենը՝ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությամբ հիմնավորվել է ամբաստանյալ Դ.Մանուկյանի կողմից իր վերաբերյալ քրեական գործի քննությանը, այդ թվում նաև՝ Առաջին ատյանի դատարանում հայտնած տեղեկությունների իրական լինելը:
Ինչ վերաբերում է վկա Մ.Կիրակոսյանի ցուցմունքի առնչությամբ ներկայացված փաստարկին, ապա այն նույնպես անհիմն է և առարկայազուրկ, այդ ցուցմունքը որևէ հակասության մեջ չի գտնվում գործով ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված փաստական տվյալների հետ, այլ՝ ամբողջությամբ համապատասխանում և տրամաբանական կապի մեջ է գտնվում դրանց հետ, որպիսի պայմաններում վկայի՝ գործի ելքով շահագրգռված լինելու պատճառաբանությամբ նրա ցուցմունքը անարժանահավատ համարելու և ապացույցների զանգվածից հանելու որևէ իրավաչափ հիմք չկա:
8. Անդրադառնալով բողոքի հեղինակի՝ ամբաստանյալ Դ.Մանուկյանի կողմից տրված հանցագործության մասին հաղորդման արձանագրության, ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի հերթապահ մասի պետի օգնականի կողմից նույն բաժնի պետին հասցեագրած զեկուցագրի և այն զննելու մասին արձանագրության, Մ.Կիրակոսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու և նրա նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու մասին որոշումների պատճենների, ինչպես նաև սույն գործով որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված՝ թիվ 20119615 քրեական գործով անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրության անթույլատրելիության վերաբերյալ պնդումներին՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1.Քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալները, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ:
2. Քրեական դատավարությունում որպես ապացույցներ թույլատրվում են`
(...)
2) մեղադրյալի ցուցմունքները.
(...)
4) վկայի ցուցմունքները.
(...)
8) քննչական և դատական գործողությունների արձանագրությունները.
9) այլ փաստաթղթերը:
3. Քրեական դատավարության ընթացքում թույլատրվում է օգտագործել միայն այն փաստական տվյալները, որոնք ձեռք են բերվել սույն օրենսգրքով սահմանված պահանջների պահպանմամբ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 121-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քննչական և դատական գործողությունների արձանագրությունները սույն օրենսգրքով նախատեսված գրավոր կազմված փաստաթղթեր են, որոնք հաստատում են քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից անմիջականորեն ընկալված, քրեական գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքները:
2. Որպես ապացույց կարող են օգտագործվել սույն օրենսգրքի պահանջների պահպանմամբ կատարված հետևյալ քննչական և դատական գործողությունների արձանագրությունները.
1) զննության.
(...)
3. Որպես ապացույց կարող են օգտագործվել նաև կատարված կամ նախապատրաստվող հանցագործությունների վերաբերյալ ընդունված բանավոր հայտարարությունների, մեղայականով ներկայանալու, ձերբակալման, անձանց իրավունքների և պարտականությունների պարզաբանման առիթով կազմված արձանագրությունները:
(...)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Փաստաթուղթ է թղթային, մագնիսական, էլեկտրոնային կամ այլ կրիչի վրա բառային, թվային, գծագրական կամ այլ նշանային ձևով արված ցանկացած գրառում, որով կարող են հաստատվել քրեական գործի համար նշանակություն ունեցող տվյալները:
(...)
3. Այլ փաստաթղթերն ապացույց են ճանաչվում վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Քրեական գործով վարույթում մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և որպես ապացույց օգտագործվել այն նյութերը, որոնք ձեռք են բերվել`
(…)
5) քննչական կամ այլ դատավարական գործողության կատարման կարգի էական խախտմամբ.
(…)։
2. Ապացույցներ ձեռք բերելիս էական են այն խախտումները, որոնք, դրսևորվելով մարդու և քաղաքացու սահմանադրական իրավունքների և ազատությունների կամ սույն օրենսգրքի որևէ պահանջի խախտմամբ, դատավարության մասնակիցներին` օրենքով երաշխավորված իրավունքների զրկմամբ կամ սահմանափակմամբ կամ որևէ այլ կերպ ազդել են կամ կարող էին ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Ս.Հարությունյանի վերաբերյալ գործով որոշման մեջ վերահաստատելով և զարգացնելով «ապացույցներ ձեռք բերելու գործընթացում թույլ տրված էական խախտում» հասկացության վերաբերյալ նախկինում արտահայտած իրավական դիրքորոշումները՝ արձանագրել է, որ. «(…) [Ա]ապացույցների ձեռքբերման գործընթացում էական չեն կարող համարվել քննչական կամ այլ դատավարական գործողության կատարման կարգի այն խախտումները, որոնցով չեն սահմանափակվել դատավարության մասնակիցների` օրենքով երաշխավորված իրավունքները կամ այդ իրավունքներից նրանք չեն զրկվել, ինչպես նաև այն խախտումները, որոնք ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա չեն ազդել կամ չէին կարող ազդել։ Այլ խոսքով` քննչական կամ այլ դատավարական գործողությունների կատարման ժամանակ թույլ տրված քրեադատավարական օրենսդրության խախտումները պետք է գնահատվեն` ելնելով դրանց բնույթից, ծանրությունից և վերոնշյալ գործողությունների արդյունքում ստացված ապացուցողական նյութի որակի և հավաստիության վրա դրանց ազդեցության աստիճանից։ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելը` որպես իրավական հետևանք, պետք է տեղի ունենա միայն քրեադատավարական օրենսդրության էական խախտման առկայության պարագայում։ Հակառակ դեպքում ապացույցների թույլատրելիության հարցին կցուցաբերվի ձևական մոտեցում, ինչն էլ կհանգեցնի ապացուցողական նյութի անտեղի կորստի» (տե՛ս Սարիբեկ Վարազդատի Հարությունյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի մայիսի 31-ի թիվ ԵԱՔԴ/0189/01/12 որոշման 20-րդ կետը)։
9. Նախորդ կետում մեջբերված իրավադրույթների և իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո Վերաքննիչ դատարանը նախ արձանագրում է, որ Դ.Մանուկյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում տրված հանցագործության մասին հաղորդման արձանագրությունն ապացույցի ինքնուրույն տեսակ է, այն իր մեջ պարունակում է սույն գործի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ, գործում դրա բնօրինակն է, իսկ բողոքի հեղինակի պնդումն առ այն, որ այդ արձանագրությունը ձեռք է բերվել մեկ այլ՝ թիվ 20119615 քրեական գործի շրջանակներում, առարկայազուրկ է, քանի որ Դ.Մանուկյանի կողմից հաղորդումը տալու ժամանակ նշված քրեական գործը հարուցված չի եղել, հետևապես չէր կարող այդ գործի շրջանակներում ձեռք բերվել:
ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի հերթապահ մասի պետի օգնականի կողմից նույն բաժնի պետին հասցեագրած զեկուցագիրը զննելու մասին արձանագրությունը ևս ապացույցի ինքնուրույն տեսակ է, ձեռք է բերվել սույն գործով տվյալ դատավարական գործողությունը կատարելու համար լիազորված սուբյեկտի կողմից, օրենքով նախատեսված աղբյուրից, համապատասխան քննչական գործողության կատարման կարգի պահպանմամբ, իսկ այդ գործողության ընթացքի և արդյունքների ամրագրումն իրականացվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի պահանջներին համապատասխան:
Թիվ 20119615 քրեական գործով անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրության պատճենն իր հերթին, պարունակում է սույն գործի համար նշանակություն ունեցող տվյալներ, ամբողջությամբ համապատասխանում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված ապացույցի չափանիշներին, ձեռք է բերվել տվյալ դատավարական գործողությունը կատարելու համար լիազորված սուբյեկտի կողմից, օրենքով նախատեսված աղբյուրից, իսկ դրա դատավարական ամրագրումն իրականացվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 122-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջի պահպանմամբ:
Ինչ վերաբերում է ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի հերթապահ մասի պետի օգնականի զեկուցագրի, ինչպես նաև Մ.Կիրակոսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու և նրա նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու մասին որոշումների պատճեններին, ապա հարկ է արձանագրել, որ Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված թույլատրելի և վերաբերելի ապացույցների համակցության մեջ դրանք որևէ էական կշիռ և ապացուցողական արժեք չունեն, ուստի դրանց անդրադառնալն այլևս զուրկ է իրավական արժեքից:
10. Սույն որոշման 7-9-րդ կետերում շարադրվածի լույսի ներքո վերլուծելով սույն որոշման 5-րդ կետում արձանագրված ապացույցները, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, ինչպես նաև ստացման աղբյուրի և ձևավորման ընթացքի համատեքստում արժանահավատության տեսանկյունից, դրանցից յուրաքանչյուրը համադրելով և վերլուծելով մյուս աղբյուրներից ստացված փաստական տվյալների համակցության մեջ, ամբաստանյալ Դ.Մանուկյանի մեղավորության մասին չփարատվող կասկածները մեկնաբանելով նրա օգտին` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ սույն գործով ձեռք է բերվել փոխկապակցված ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որը, բացառելով հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, հիմք է տալիս անվերապահ հետևություն անելու առ այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-րդ կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ ամբաստանյալ Դ.Մանուկյանի մեղավորության մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը հիմնավորված է և իրավաչափ:
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանն անհրաժեշտ ու բավարար խորությամբ վերլուծել և գնահատման է ենթարկել դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, արժանա-հավատության և ամբաստանյալի մեղադրանքը գնահատելու համար բավարարության տեսանկյունից, ինչի արդյունքում հանգել է իրավաչափ ու հիմնավոր եզրահանգման:
Վերաքննիչ դատարանը նաև արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից սույն գործի քննության ընթացքում թույլ չի տրվել նյութական կամ դատավարական իրավունքի նորմի այնպիսի խախտում, որը կարող էր հիմք հանդիսանալ բողոքարկված դատական ակտը բեկանելու և դրա դեմ բերված վերաքննիչ բողոքը բավարարելու համար: Ուստի բողոքարկված դատական ակտը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ դրա դեմ բերված վերաքննիչ բողոքը՝ մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը.

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի` Դավիթ Գագիկի Մանուկյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով 2016 թվականի օգոստոսի 3-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ

Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ