Հիմնական
Գործի համար:
ԵԿԴ/0174/01/16
Վիճակագրական տողի համար :
10.1
Պատասխանող
Դավիթ Հովեյան
Աշոտ Ղևոնդյան
Գևորգ Հախնազարյան
Կարեն Մկրտչյան
Աշոտ Ղևոնդյան Ռուբենի
Գևորգ Հախնազարյան Հրանտի
Կարեն Մկրտչյան Ալեքսանդրի
Դավիթ Հովեյան Գևորգի
Կարեն Մկրտչյան
Կարեն Մկրտչյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Սերգեյ Չիչոյան
Մհեր Արղամանյան
Ռուբիկ Մխիթարյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Արմեն Բեկթաշյան
Վճռաբեկ
Արթուր Պողոսյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Սերգեյ Չիչոյան
Մհեր Արղամանյան
Ռուբիկ Մխիթարյան
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Արմեն Բեկթաշյան
Վճռաբեկ
Արթուր Պողոսյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2017-12-19 | 13:30 | 2 | Կայացվել է | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2017-07-20 | 17:00 | 5 | Կայացել է | ||
| Վճռաբեկ | 2017-07-19 | 16:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-07-17 | 09:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-07-04 | 10:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-06-19 | 10:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-06-01 | 16:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-05-10 | 16:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-04-26 | 10:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-04-05 | 11:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-03-14 | 15:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-02-20 | 16:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-02-01 | 16:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2017-01-16 | 14:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2016-12-26 | 15:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2016-12-07 | 15:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2016-11-22 | 10:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2016-11-11 | 11:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2016-10-17 | 15:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2016-09-28 | 14:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2016-09-09 | 15:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2016-08-25 | 15:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2016-08-05 | 12:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Կենտրոն և Նորք-Մարաշ | 2016-07-15 | 14:00 | 5 | Չի կայացել |
Գործ ԵԿԴ/0174/01/16
Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Մ. ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
Ռ. ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա. ԱՌԱՔԵԼՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Լ. ՍԻՄՈՆՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Ա. ՂԵՎՈՆԴՅԱՆԻ
Գ. ՀԱԽՆԱԶԱՐՅԱՆԻ
Կ. ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ
Դ. ՀՈՎԵՅԱՆԻ
2017 թվականի դեկտեմբերի 19-ին Երևան քաղաքում
դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Գևորգ Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Դավիթ Հովեյանի շահերի պաշտպան Լիպարիտ Սիմոնյանի վերաքննիչ բողոքը` Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի, Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանի, Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի և Դավիթ Գևորգի Հովեյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճռի դեմ
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2014 թվականի հունիսի 20-ին, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցվել է թիվ 15109314 քրեական գործը:
2014 թվականի հոկտեմբերի 22-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 13811214 քրեական գործը:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը, Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանը, Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը և Դավիթ Գևորգի Հովեյանը ներգրավվել են որպես մեղադրյալ և նրանց մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի նույն օրվա որոշմամբ մեղադրյալ Դավիթ Գևորգի Հովեյանի նկատմամբ հայտարարվել է հատախուզում:
2015 թվականի մարտի 19-ին Դավիթ Գևորգի Հովեյանը կամավոր ներկայացել է ոստիկանության Կենտրոնական բաժին:
Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի 2015 թվականի մարտի 28-ի որոշմամբ թիվ 13811214 քրեական գործը միացվել է թիվ 15109314 քրեական գործին, և նախաքննությունը շարունակվել մեկ վարույթում:
Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի 2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ի որոշմամբ Դավիթ Հովեյանի և Կարեն Մկրտչյանի կողմից իրավունք վերապահող կեղծ փաստաթուղթ պատրաստելու կապակցությամբ վերջիններիս նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցակազմի բացակայության հիմքով:
2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ին թիվ 15109314 քրեական գործով Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Աշոտ Ղևոնդյանի և Գևորգ Հախնազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու կապակցությամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել` վերջիններիս արարքներում հանցակազմի բացակայության հիմքով, կիրառված խափանման միջոցը` ստորագրությունը չհեռանալու մասին, վերացվել է:
Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի 2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ի որոշմամբ թիվ 15109314 քրեական գործով վարույթը կասեցվել է` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով:
ՀՀ գլխավոր դատախազ Գ.Կոստանյանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 25-ի որոշմամբ սույն քրեական գործով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով որպես մեղադրյալներ ներգրավված` Դավիթ Գևորգի Հովեյանի, Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի, Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի և Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Շ.Գրիգորյանի կողմից 2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ին կայացված որոշումը վերացվել է: Լրացուցիչ նախաքննություն կատարելու համար քրեական գործն ուղարկվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժին:
Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի 2016 թվականի հունվարի 15-ի որոշմամբ թիվ 15109314 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է:
2016 թվականի հունվարի 25-ին մեղադրյալներ Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանի, Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի, Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2016 թվականի փետրվարի 05-ին մեղադրյալ Դավիթ Գևորգի Հովեյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի նույն օրվա որոշմամբ Դավիթ Գևորգի Հովեյանի նկատմամբ հայտարարվել է հատախուզում:
2016 թվականի ապրիլի 12-ին, ժամը 0500-ին <<Զվարթնոց>> օդանավակայանի ժամանման սրահից նախնական պայմանավորվածության համաձայն ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Նոր Նորքի բաժին է ներկայացել Դավիթ Գևորգի Հովեյանը:
2016 թվականի հունիսի 03-ին մեղադրյալներ Դավիթ Հովեյանին, Աշոտ Ղևոնդյանին, Գևորգ Հախնազարյանին և Կարեն Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխվել և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի հունիսի 22-ին թիվ 15109314 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի, Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանի, Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի և Դավիթ Գևորգի Հովեյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը 2017 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճռով` ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման` 1/մեկ/ տարի ժամկետով:
Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված ստորագրությունը չհեռանալու մասին թողել է անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը և վճռել է նրան վերցնել կալանքի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի պատժի սկիզբը հաշվել է նրան փաստացի կալանքի վերցնելու պահից:
Դավիթ Գևորգի Հովեյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման` 1/մեկ/ տարի ժամկետով:
Դավիթ Գևորգի Հովեյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված ստորագրությունը չհեռանալու մասին թողել է անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը և վճռել է նրան վերցնել կալանքի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Դավիթ Գևորգի Հովեյանի պատժի սկիզբը հաշվել է նրան փաստացի կալանքի վերցնելու պահից:
Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել տուգանքի՝ նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացրել է դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել տուգանքի՝ նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացրել է դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Գևորգ Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Դավիթ Հովեյանի շահերի պաշտպան Լիպարիտ Սիմոնյանը:
Քրեական գործը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան մուտք է եղել 2017 թվականի օգոստոսի 23-ին:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2017 թվականի օգոստոսի 24-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել` քննության վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան չի ստացվել:
2. Գործի փաստական հանգամանքները.
Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը, Դավիթ Գևորգի Հովեյանը, Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանը և Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը դատապարտվել են հետևյալ արարքի համար:
Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանն իր ընկերներ Դավիթ Հովեյանի, Գևորգ Հախնազայանի և Կարեն Մկրտչյանի հետ 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0200-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գտնվող <<Ջազզվե>> սրճարանում, խմբի կազմում, բռնության գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն: 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0130-ի մսահմաննեում Ա.Ղևոնդյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գործող <<Ջազզվե>> սրճարան և նստել սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհանգույց գնալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներ Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնու` Գարիկ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանից` հարցնելով. <<Ծանոթ ենք, թե ոչ>>, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է <<Հըն, արա>> արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը, լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը, մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճարանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլարյանի հնչեցրած հարցն օգտագործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելություններն ընդգծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլիգանական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս գլխին` նրան գցելով գետնին: Դանից հետո Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալով` ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլիգանական գործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի գործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, այն է` սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունն անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպեսզի ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլիգանական գործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող <<Ջազզվե>> սրճարանում Ա.Ղևոնդյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել գետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին` նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս` գլխի գագաթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, գանգուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլիգանական գործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կարգը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո:
Դավիթ Գևորգի Հովեյանը 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 1800-ի սահմաններում իր ընկերներ Գևորգ Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի հետ <<Բելաջիո>> ռեստորանային համալիրում նշել են վերջինիս ծննդյան տարեդարձը, որի ընթացքում օգտագործել է ալկոհոլ: Այնուհետև, 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0130-ի մսահմաննեում Դ.Հովեյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գործող <<Ջազզվե>> սրճարան` նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհանգույց գնալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներ Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնու` Գարիգ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել` Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով. <<Ծանոթ ենք, թե ոչ>>, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է <<Հըն, արա>> արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը, լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը, մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճարանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ, Գ.Գիժլարյանի հնչեցրած հարցն օգտագործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելություններն ընդգծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլիգանական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս գլխին` նրան գցելով գետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալով` ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլիգանական գործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի գործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, այն է` սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունն անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպեսզի ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլիգանական գործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող <<Ջազզվե>> սրճարանում Դավիթ Հովեյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել գետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին` նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս` գլխի գագաթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, գանգուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլիգանական գործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կարգը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո:
2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0130-ի սահմաննեում Գևորգ Հախնազարյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գործող <<Ջազզվե>> սրճարան` նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհանգույց գնալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներ Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնու` Գարիկ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել` Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով. <<Ծանոթ ենք, թե ոչ>>, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է <<Հըն, արա>> արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը` մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճարանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ, Գ.Գիժլարյանի հնչեցրած հարցն օգտագործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելություններն ընդգծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլիգանական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս գլխին` նրան գցելով գետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալով` ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլիգանական գործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի գործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, այն է` սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունն անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպեսզի ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլիգանական գործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող <<Ջազզվե>> սրճարանում Գևորգ Հախնազարյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել գետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին` նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս` գլխի գագաթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, գանգուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլիգանական գործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կարգը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո:
Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանն իր ընկերներ Դավիթ Հովեյանի, Աշոտ Ղևոնդյանի և Գևորգ Հախնազարյանի հետ 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0200-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գտնվող <<Ջազզվե>> սրճարանում, խմբի կազմում, բռնության գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն: 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0130-ի սահմաննեում Կարեն Մկրտչյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գործող <<Ջազզվե>> սրճարան` նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհանգույց գնալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներ Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնու` Գարիգ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել` Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով. <<Ծանոթ ենք, թե ոչ>>, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է <<Հըն, արա>> արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը` մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճարանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլարյանի հնչեցրած հարցն օգտագործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելություններն ընդգծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլիգանական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս գլխին` նրան գցելով գետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալով` ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլիգանական գործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի գործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, այն է` սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունն անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպեսզի ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլիգանական գործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող <<Ջազզվե>> սրճարանում Կարեն Մկրտչյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել գետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին` նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս` գլխի գագաթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, գանգուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլիգանական գործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կարգը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո:
3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Գևորգ Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Դավիթ Հովեյանի շահերի պաշտպան Լիպարիտ Սիմոնյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը ենթակա է բեկանման, ամբաստանյալների նկատմամբ պետք է կայացվի արդարացման դատական ակտ։
Դատարանի կայացրած դատավճիռն օրինական և հիմնավոր չէ։ Դատարանը, սխալ գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցները և սխալ իրավական գնահատական տալով սույն գործի փաստական հանգամանքներին, թույլ է տվել նյութական իրավունքի խախտում, այն է` անհիմն կերպով անձանց մեղավոր է ճանաչել խմբի կազմում խուլիգանություն կատարելու համար, այն դեպքում, երբ նրանց մեղքը դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով ապացուցված չէր։
Կայացված դատավճռում անձի մեղավորության մասին հետևությունները հիմնված են ենթադրությունների, անթույլատրելի ապացույցների վրա, ինչպես նաև դատարանը գործից հանել է ամբաստանյալների անմեղությունը հիմնավորող ապացույցները:
Դատավճիռն առերևույթ հակասում է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախկինում ընդունած որոշումներին։
Դատաքննությամբ հետազոտված որևէ ապացույցով հաստատված չէ այն փաստական տվյալը, թե Աշոտ Ղևոնդյանը, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի հետ միասին խմբի կազմում, բռնության գործադրմամբ կատարել են խուլիգանություն։ Դատաքննությամբ հետազոտված որևէ ապացույցով հաստատված չէ, որ Աշոտ Ղևոնդյանը 2014 թվականի հուլիսի 9-ին ընկերների հետ Ազատության հրապարակում գտնվելով <<Ջազզվե>> սրճարանում ժամը 01:30-ի սահմաններում սանհանգույց գնալուց հայացքը սևեռել է Անի և Հռիփսիմե Հակոբյանների վրա, որի պատճառով երկխոսության մեջ մտել տուժող Գագիկ Գիժլարյանի հետ, որից հետո Դավիթ Հովեյանը մոտեցել հահոյանքներ է տվել տուժողի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից հարվածել նրա գլխին, նրան գցել գետնին, իսկ Աշոտ Ղևոնդյանը, Գևորգ Հախնազարյանը և Կարեն Մկրտչյանը միանալով Դավիթ Հովեյանին շարունակել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալ և հարվածներ հասցնել գետնին ընկած Գագիկ Գիժլարյանի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին։
Ամբաստանյալներն առաջադրված մեղադրանքում իրենց մեղավոր չեն ճանաչել` պատճառաբանելով, որ իրենք որևէ մեկին չեն հարվածել և չեն հայհոյել։
Դատաքննության ժամանակ Դավիթ Հովեյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինչպես ինքը, այնպես էլ իր ընկերները, մյուս ամբաստանյալները տուժողի հետ վիճաբանության մեջ չեն մտել, նրան չեն հարվածել և ծեծի չեն ենթարկել։ Ճանաչման և առերեսումների ժամանակ թե վկաները, և թե տուժողը չեն մատնանշել իրենց, որպես միջադեպի մասնակիցներ, այլ հակառակը, նշել են, որ իրենք չեն հանդիսանում ծեծի ենթարկողները։
Դատարանը դատավճռի հիմքում, որպես ամբաստանյալների մեղքը հիմնավորող ապացույցներ է վկայակոչել ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևորգ Հախնազարյանի որպես վկաներ հարցաքննության արձանագրությունները։
Թեև, նշված հարցաքննության արձանագրություններով որևէ կերպ չէր ապացուցվում ամբաստայալներին առաջադրված մեղադրանքը, սակայն նշված հարցաքննության արձանագրությունները դատարանը դնելով դատավճռի հիմքում` թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, որը կայանում է հետևյալում` դատաքննության ժամանակ ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևորգ Հախնազարյանի նախաքննության ժամանակ որպես վկաներ հարցաքննության արձանագրությունները չեն հրապարակվել և չեն հետազոտվել։
Ինչպես երևում է քրեական գործի նյութերից, ապա`
ա) 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0215-ին <<Ջազզվե>> սրճարանից մարմնական վնասվածքներ պատճառելու կասկածանքով ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին են բերման ենթարկվել Աշոտ Ղևոնդյանը, Կարեն Մկրտչյանը, Դավիթ Հովեյանը և Գևորգ Հախնազարյանը։
բ) 2014 թվականի հունիսի 20-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Շ.Գրիգորյանը որոշում է կայացրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով քրեական գործ հարուցելու և վարույթ ընդունելու մասին։ Որոշման մեջ նշվել է. <<2014 թվականի հունիսի 9-ին՝ ժամը 0100-ի սահմաններում Կարեն Մկրտչյանը, Դավիթ Հովեյանը, Գևորգ Հախնազարյանը և Աշոտ Ղևոնդյանը Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գտնվող <<Ջազզվե>> սրճարանում վիճաբանել են Գարիկ Գիժլարյանի հետ, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել են և հայհոյել, բռնություն գործադրել՝ ծեծի են ենթարկել Գ.Գիժլարյանին, իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով խախտել են հասարակական կարգը, խաթարել սրճարանի բնականոն աշխատանքը>>։
գ) Աշոտ Ղևոնդյանը, Կարեն Մկրտչյանը որպես վկա հարցաքննվել են 2014 թվականի հունիսի 26-ին, Գևորգ Հախնազարյանը որպես վկա նույնպես հարցաքննվել է 2014 թվականի հունիսի 26-ին։
դ) 2015 թվականի մարտի 16-ին Աշոտ Ղևոնդյանին, Կարեն Մկրտչյանին և Գևորգ Հախնազարյանին մեղադրանք է առաջադրվել, իսկ Դավիթ Հովեյանին` 2015 թվականի մարտի 19-ին։
Վերը նշվածից բխում է, որ ամբաստանյալները թեև մինչև նրանց մեղադրանք առաջադրելը, փաստացի գտնվել են <<կասկածյալի>> կարգավիճակում, սակայն հարցաքննվել են, որպես վկա, այդ թվում` նախազգուշացվել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338-339-րդ հոդվածներով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, իսկ լռելու և պաշտպան ունենալու իրավունքի մասին պարզաբանում չեն ստացել։ Հետևապես, նախաքննական մարմինն Աշոտ Ղևոնդյանին, Կարեն Մկրտչյանին և Գևորգ Հախնազարյանին որպես վկա հարցաքննելով` խախտել է նրանց լռելու և պաշտպանության իրավունքը, քանի որ վերջիններս փաստացի հայտնվելով կասկածյալի կարգավիճակում, հարցաքննվել են որպես վկաներ, զրկվել լռելու և պաշտպան ունենալու իրական հնարավորությունից, իսկ դատարանը, նշված անձանց ցուցմունքները դնելով մեղադրական դատավճռի հիմքում, թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում։
Տվյալ դեպքում Աշոտ Ղևոնդյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևորգ Հախնազարյանի որպես վկա նախաքննության ժամանակ տված ցուցմունքներն առանց դատարանում հետազոտելու, ինչպես նաև նրանց լռելու և պաշտպանական իրավունքի խախտմամբ ձեռք բերված հարցաքննության արձանագրությունները դնելով դատավաճռի հիմքում` թույլ է տվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի իմաստով քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, որը համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի` հիմք է դտավճիռը բեկանելու համար։
Հետևապես, դատավճռում նշված այն հետևությունը, թե <<...այսինքն նշված ցուցմունքներով հաստատվում է այն հանգամանքը, որ սրճարանում 6-7 հոգի երիտասարդներ սեղանի շուրջ նստած են եղել սույն քրեական գործով ամբաստանյալները և նրանց ընկերներ՝ ոմն Հայկը ու Պերճը և նշված 4 երիտասարդներն են հարվածներ հասցրել տուժող Գ.Գիժլարյանին՝ առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս, և այդ խուլիգանական գործողություններով կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որի հետևանքով հավաքվել են մարդիկ և եկել են ոստիկանության աշխատակիցներն ու ամբաստանյալներին բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին>>, ապա այն զուտ ենթադրություն է և հաստատված չէ գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, ինչպես նաև այդ հետևությունները հիմնված են օրենքի խախտմամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ չհետազոտված ապացույցների վրա:
Դատարանը դատավճռի հիմքում չի դրել ամբաստանյալի մեղքը բացառող, նրանց անմեղությունը հիմնավորող դատաքննությամբ հետազոտված՝ ճանաչման գործողության արձանագրությունները։
Սույն գործով նախաքննության ժամանակ Անի Հակոբյանն իր նախաքննական 24.06.2014թ–ի ցուցմունքնում նշել է, որ. <<Ես նրանց կճանաչեմ, քանի որ նրանց դեմքը տպավորվել է իմ մոտ, և ես կճանաչեմ նրանց հասակից, մարմնի կառուցվածքից, դեմքի կառուցվածքից և ձևից>>, վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը 24.06.2014թ–ի ցուցմունքնում նշել է, որ <<Նշեմ, որ ես այդ 4 երիտասարդներին տեսնելիս կճանաչեմ, նրանց մարմնի կառուցվածքից, դեմքի ձևից և կառուցվածքից>>, վկան նույնիսկ նկարագրել է նրանց արտաքին տվյալները։ Այսինքն, երկու վկաներն էլ որևէ կասկած չեն հայտնել Գ.Գիժլարյանին հարվածած կամ ծեծի ենթարկած անձանց ճանաչելու հարցում։
Նշված հարցաքննությունից մի քանի օր անց տեղի ունեցած ճանաչման գործողությունների ժամանակ վկաներ Հռիփսիմե Հակոբյանին և Անի Հակոբյանին են ճանաչման ներկայացվել Դավիթ Հովեյանը, Կարեն Մկրտչյանը, Գևորգ Հախնազարյանը և Աշոտ Ղևոնդյանը, սակայն վկաները ճանաչման գործողության ժամանակ մշտապես պնդել են, որ իրենց ճանաչման ներկայացված անձանցից ոչ մեկին չեն ճանաչում և տեսնում են առաջին անգամ։
Նշված ճանաչման գործողության արձանագրությունները դատաքննության ժամանակ հրապարակվել և հետազոտվել են, դրանք գտնվում են քրեական գործում՝ հ. 1 գ.թ. 123-124, 127-128, 131-132, 141-142, հ. 2 գ.թ. 126-127` Անի Հակոբյանի մասնակցությամբ տեղի ունեցած ճանաչման գործողության արձանագրություններ, հ. 1 գ.թ. 121-122, 125-126, 129-130, 140, հ. 2 գ.թ. 124-125` Հռիփսիմե Հակոբյանի մասնակցությամբ տեղի ունեցած ճանաչման գործողության արձանագրություններ։
Նշված ճանաչման գործողության արձանագրություններն օրենքի ուժով հանդիսանում են ապացույցներ, քանի որ ձեռք են բերվել օրենքով սահմանված պահանջների պահպանմամբ, ինչպես նաև դրանցով հիմնավորվում է ամբաստանյալների անմեղությունը։ Դատարանը, դատավճիռ կայացնելիս նշված ճանաչման գործողությունների արձանագրություններն անթույլատրելի չի ճանաչել, ինչպես նաև դրանց անարժանահավատության վերաբերյալ որևէ պատճառաբանություն չի բերել։
Դատարանը թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում:
Դատաքննության ժամանակ տուժող Գագիկ Գիժլարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հունիսի 8-ին, ժամը 2300-ի սահմաններում կնոջ՝ Անի Հակոբյանի հետ այցելել են Օպերայի բակում գտնվող <<Ջազզվե>> սրճարան, իսկ մինչ այդ մասնակցել է հարսանիքի, որտեղ օգտագործել է ալկոհոլ։ Մոտ մեկ ժամ անց իրենց է մոտեցել նաև կնոջ քույրը` Հռիփսիմե Հակոբյանը։ Սրաճարանում իրենք գարեջուր են խմել և ժամանակ անցկացրել։ Ժամը 01-ի սահմաններում, իրենց սեղանի մոտով մի տղա են անցել, ով նայել է իրենց կողմը, որի հետ կապված ինքը հարցրել է, թե ճանաչում են իրար, թե ոչ։ Դրանից հետո, ինքը հարված է ստացել գլխի շրջանում ընկել է գետնին և ուշագնաց եղել։ Երբ գտակցության է եկել տեսել է ոստիկանության աշխատակիցների և գնացել են ոստիկանության բաժին։
Տուժողը հայտնել է, որ ամբաստանյալներին դեպքի հետ կապված չի ճանաչում, նրանց տեսել է գործի քննության ընթացքում քննիչի մոտ, դեպքի օրն իր հետ խոսացող տղան կամ իրեն հարվածողն ամբաստանյալների մեջ չէ։
Դատարանը դատավճռում նշել է, թե <<...Դատարանը, անդրադառնալով տուժող Գարիկ Գիժլարյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքին, գտնում է, որ ցուցմունքի այն մասը, որով հայտնում է, թե ինքը չի հիշում իր հետ վիճաբանած երիտասարդներին, արժանահավատ չէ և հերքվում է իր իսկ նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, քանի որ ցուցմունքով հայտնել է, որ վիճաբանությունը տեղի է ունեցել նայելու համար և ինքը մինչև վիճաբանությունը խոսակցություն է ունեցել այդ երիտասարդներից մեկի հետ, ...>>:
Բողոքի հեղինակը նշել է, որ տուժողն իր նախաքննական ցուցմունքներում ևս նշել է, որ իրեն հարվածած երիտասարդին չի հիշում և չի կարող նրան նկարագրել։ Այսպես, տուժողն առաջին հարցաքննության ժամանակ նշել է. <<Ձեր բանավոր հարցին պատասխանում եմ, որ չեմ հիշում ով է ինձ հարվածել, սակայն նշեմ ինձ ձեռքով են հարվածել>>, <<Ձեր մյուս հարցին պատասխանում եմ, որ այդ երիտասարդներից ոչ մեկին, այդ թվում` այն երիտասարդը, ում հետ զրուցել եմ և այն երիտասարդը, որն ինձ հարվածել է, չեմ ճանաչում և չեմ կարում նրանց նկարագրել>>։ /հ. 1, գ.թ. 77-78/
Տուժողը թե նախաքննության, և թե դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալներին չի նմանեցրել կամ ճանաչել, որպես իր հետ վիճաբանած, իրեն հարվածած անձանց։ Դատարանը տուժողի ցուցմունքները գնահատելիս, նշել թե Գ.Գիժլարյանը փորձել է իր ցուցմունքով օգնել ամբաստանյալներին խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից, քանի որ վերջինս դատաքննության ժամանակ հայտնել է, որ իր և ամբաստանյալ Դավիթի հարաբերություններն այնքան են մտերմացել, որ արդեն դարձել են քավոր-սանիկ։
Դատարանի սույն պատճառաբանությունը հիմնազուրկ է, քանի որ տուժողի բոլոր ցուցմունքները նույնաբովանդակ են, իսկ քավոր-սանիկ դառնալու հանգամանքը նշեց այն պատճառով, որ մոտ 3 տարի տևած նախաքննության և դատաքննության ընթացքում, քննչական մարմիններում և դատարանում արդեն բազմիցս են հանդիպել, բացի այդ, տուժողը նախազգուշացված է եղել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338-339-րդ հոդվածներով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին։ Հետևապես, դատարանի նշված պատճառաբանությունները հիմնազուրկ են և հերքված են դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով։
Վկա Անի Հակոբյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալներին չի ճանաչում, նրանց դեպքի ժամանակ չի տեսել։ 2014 թվականի հունիսի 8-ին ամուսնու հետ այցելել են Ազատության հրապարակում գտնվող <<Ջազզվե>> սրճարան, որոշ ժամանակ անց իրենց է միացել քույրը` Հռիփսիմեն։ Ժամը 01-ի սահմաններում իրենց մոտով անցնող մի երիտասարդ ուշադիր նայել է իրենց կողմը, ամուսինը հարցրել է, թե <<ինչա պատահել, ինչի ես նայում>>, որից հետո մոտեցել է գեր կազմվածքով մի տղա և հարվածել է ամուսնուն, որից հետո իրենց են մոտեցել այլ տղաներ, սակայն ամուսնուն ոչ ոք չի հարվածել, այդ ժամանակ ինքը գիտակցությունը կորցրել է և վայր ընկել։ Երբ գիտակցության է եկել, տեսել է ոստիկանների, որից հետո գնացել են ոստիկանության բաժին։ Ոստիկանության բաժնում, քույրն ասել է, որ ինքը մատնացույց է արել ինչ-որ տղաների, սակայն համոզված չէ, թե արդյոք դրանք այն տղաներն են, ովքեր հարվածել են ամուսնուն։ Գործի քննության ժամանակ իրեն ճանաչման են ներկայացրել տարբեր անձանց, այդ թվում նաև` ամբաստանյալներին, սակայն ինքը նրանց չի ճանաչել որպես ամուսնուն հարվածողների։ Վկան հարցերին պատասխանելուց պնդեց, որ թե իրենց կողմը նայող, թե իր ամուսնու հետ զրուցող, և թե ամուսնուն հարվածած տղան ամբաստանյալները չեն հանդիսանում։ Վկան պնդեց, որ չի տեսել, թե քույրը դեպքից հետո ոստիկաններին մատնացույց է արել ամբաստանյալներին կամ որևէ այլ անձի որպես իր ամուսնուն հարվածողների։ Վկան հարցերին պատասխանելուց նշեց, որ ինչպես ինքը, այնպես էլ քույրը ճանաչման գործողության ժամանակ իրենց ճանաչման ներկայացված անձանց և լուսանկարներում որևէ մեկին չեն նմանացրել որպես ամուսնուն հարվածող անձին։
Վկան նախաքննական ցուցմունքում նշել է, որ <<Ես նրանց կճանաչեմ, քանի որ նրանց դեմքը տպավորվել է իմ մոտ և ես կճանաչեմ նրանց հասակից, մարմնի կառուցվածքից, դեմքի կառուցվածքից և ձևից>>։
Վկան հարցին պատասխանել է, որ <<Նշեմ, որ ես չեմ տեսել, որ բացի գեր երիտասարդից մյուս երիտասարդները հարվածեն իմ ամուսնուն, ինչպես նաև չեմ նկատել, որ հարևան սրճարանի հաճախորդները ականատես են եղել միջադեպին>>։
Ակնհայտ է, որ եթե ամբաստանյալները լինեին միջադեպի մասնակիցները, ապա վկան նրանց կճանաչեր, քանի որ իր ցուցմունքում նշել էր, որ տեսնելու դեպքում նրանց կճանաչի, քանի որ նրանց դեմքերը տպավորվել են իր մոտ։
Դատաքննությամբ հետազոտվել են վկայի մասնակցությամբ տեղի ունեցած ճանաչման ներկայացնելու մասին և լուսանկարներով ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունները։ Ի թիվս այլոց` ճանաչման է ներկայացվել նաև Աշոտ Ղևոնդյանը, Դավիթ Հովեյանը, Կարեն Մկրտչյանը, Գևորգ Հախնազարյանը, սակայն վկան հայտարարել է, որ նրանցից ոչ մեկին չի ճանաչում և տեսնում է առաջին անգամ։ Նշված անձանցից ոչ մեկին չի նույնացնում 2014 թվականի հունիսի 9-ին տեղի ունեցած միջադեպի ժամանակ իր ամուսնուն ծեծի ենթարկած անձի հետ։
Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի հետ առերես հարցաքննությունների ժամանակ ևս վկան պնդել է, որ նրանք չեն հանդիսանում այն անձինք, ովքեր դեպքի օրը հարվածել են ամուսնուն։
Այսինքն, վկայի ցուցմունքով հերքվում է Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի առնչությունը դեպքին։ Հետևապես, ամբաստանյալների դեպքին առնչվելու հետ կապված դատավճռում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներին, որը հիմք է կայացված դատավճիռը բեկանելու համար։
Դատարանը որպես ամբաստանյալների մեղքը հիմնավորող ապացուց է դատավճռում վկայակոչել վկա Հրիփսիմե Հակոբյանի հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքները։
Վկայի նախաքննական ցուցմունքները չեն կարող դրվել իր պաշտպանյալների մեղադրանքի հիքում, քանի որ դատաքննության ժամանակ պաշտպանական կողմը հնարավորություն չի ունեցել հարցաքննելու նրան։ Ինչ վերաբերում է նախաքննության ժամանակ նրա և իր պաշտպանյալների միջև տեղի ունեցած առերես հարցաքննությունների փաստին, ապա հարկ է նշել, որ Հռիփսիմե Հակոբյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի ցուցմունքներում առկա չէր էական հակասություն։ Վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը նրանց չէր ճանաչել որպես միջադեպի մասնակից անձանց։
Բացի այդ, եթե նույնիսկ համարենք, որ նրանց ցուցմունքներում առկա էր էական հակասություն, ապա այն չի կարող համապատասխանել Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ մասի <<դ>> կետով նշված` <<իր դեմ ցուցմունք տված վկաներին հարցաքննելու իրավունք ունենալու>> բնորոշմանը։
Բացի այդ, առերես հարցաքննությունների ժամանակ Աշոտ Ղևոնդյանը, Դավիթ Հովեյանը, Կարեն Մկրտչյանը և Գևորգ Հախնազարյանը գտնվել են վկայի կարգավիճակում, հետևապես զրկված են եղել պաշտպան ունենալու իրավունքից և պատշաճ հնարավորություն չեն ունեցել հարցաքննելու վկա Հռիփսիմե Հակոբյանին։
Եթե նույնիսկ հիմք ընդունենք նրա կողմից նախաքննության ժամանակ հայտնած տվյալները, ապա դրանցով ևս հերքվում են ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքը, նրանց մակնակցությունը դեպքին։
Վկա Հռիփսիմե Հակոբյանն իր նախաքննական ցուցմունքում հայտնել է. <<2014 թվականի հունիսի 9-ին, ժամը 0030-ի սահմաններում գնացել է Ազատության հրապարակում գտնվող <<Ջազզվե>> սրճարան, որտեղ քրոջ՝ Անի Հակոբյանի և նրա ամուսնու՝ Գարիկ Գիժլարյանի հետ գարեջուր են խմել և ժամանակ անցկացրել։ Ժամը 0100-ի սահմաններում մի երիտասարդ, որի հագին եղել է սպիտակ կարճաթև վերնաշապիկ և մարմնագույն տաբատ, անցել է իրենց սեղանի մոտով և ուշադիր նայել է իրենց կողմ։ Այդ ժամանակ Գարիկը նրան հարցրել է, թե ծանոթ են, թե ոչ, իսկ այդ տղան հեգնանքով պատասխանել է` <<հը, արա>> և դրանից հետո գեր կառուցվածքով և կապույտ վերնաշապիկով մի երիտասարդ մոտեցել ու բռունցքով հարվածել է Գարիկի գլխին։ Դրանից հետո Գարիկն ընկել է գետնին, նրան են մոտեցել նաև նրանց հետ այլ երիտասարադները և սկսել են ոտքով հարվածել Գարիկին, որից իրենց սեղանին եղած շշերը և բաժակները, շուռ եկան գետնին և կոտրվեցին։ Մի քանի րոպե հետո մոտեցել են ոստիկանության աշխատակիցները, ինքը մատնացույց է արել տղաների և նրան տարել են ոստիկանության բաժին։ Վկան նշել է, որ մինչև ոստիկանության աշխատակիցների գալն ինքը, զայրացած լինելով, սեղանին դրված բաժակով հարվածել է սեղանին, որի արդյունքում սեղանի ապակին կոտրվել է։ Վկան նշել է, որ միջադեպը տևել է 2-3 րոպե, սեռական բնույթի հայհոյանք լսել է մեկ անգամ, այն տղայից, որն առաջինն է հարվածել Գարիկին, բացի դրանից այլ հայհոյանք չի լսել։ Նշել է, որ ոստիկանները եկել են միջադեպից մոտ 5-10 րոպե անց>>։
Վկան հայտնել է նաև, որ <<այդ 4 երիտասարդներին տեսնելիս կճանաչի, նրանց մարմնի կառուցվածքից, դեմքի ձևից և կառուցվածքից։ Առաջինը Գարիկին բռունցքով հարվածողը մոտ 180 սմ հասակով էր, ուներ գեր կառուցվածք, մաշկը ցորենամորթ, մազերը կիսագանգուր, դեմքը կլոր։ Մեր սեղանին մոտեցողը ուներ մոտ 170 սմ հասակ, նիհարավուն կազմվածքով, օվալաձև դեմքով։ Երրորդ երիտասարդը, որի հագին կար կապույտ վերնաշապիկ, ուներ մոտ 170 սմ հասակ, նիհարավուն կառուցվածք , սպիտակ մաշկով։ Չորորդ երիտասարդը ուներ մոտ 165-170 սմ հասակ, ուներ միջին կառուցվածք, որի աչքերին կային օպտիկական ակնոցներ>>։
Դատաքննությամբ հետազոտվեց վկայի մասնակցությամբ տեղի ունեցած ճանաչման ներկայացնելու մասին և լուսանկարներով ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունները։ Ի թիվս այլոց` ճանաչման է ներկայացվել նաև Աշոտ Ղևոնդյանը, Դավիթ Հովեյանը, Կարեն Մկրտչյանը, Գևորգ Հախնազարյանը, սակայն վկան հայտարարել է, որ նրանցից ոչ մեկին չի ճանաչում և տեսնում է առաջին անգամ։ Նշված անձանցից ոչ մեկին չի նույնացնում 2014 թվականի հունիսի 9-ին տեղի ունեցած միջադեպի ժամանակ իր ամուսնուն ծեծի ենթարկած անձի հետ։
Գործի փաստական տվյալներից հետևում է, որ Աշոտ Ղևոնդյանի հագին եղել է, ոչ թե մարմնագույն տաբատ, այլ կապույտ գույնի ջինսե տաբատ, ամբաստանյալների մեջ չկա օպտիկական ակնոցներ կրող կամ գեր, ինչպես նաև 180 սմ բոյ ունեցող անձ։ Ինչպես նաև, եթե նրանց մեջ լիներ այն անձը կամ անձինք, ովքեր մասնակցել են վկայի կողմից նկարագրված դեպքին, ապա որևէ խոչընդոտ չկար նրանց ճանաչելու համար։
Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի հետ առերես հարցաքննությունների ժամանակ ևս վկան պնդել է, որ նրանք չեն հանդիսանում այն անձինք, ովքեր դեպքի օրը հարվածել են քրոջ ամուսնուն։
Հատկանշական է, որ վկա Դավիթ Հովեյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ, նշելով որ չի ճանաչում մեղադրյալին /ինչպես նաև մյուս մեղադրյալի հետ առերեսման ժամանակ է հայտարարել, որ նրանց չի ճանաչում/, կասկած է արտահայտել այն հարցի շուրջ, թե ինքն իրականում փեսային հարվածող անձանց է մատնացույց արել ոստիկաններին, թե ոչ։ Վկան նշել է. <<Վիճաբաբանության ժամանակ Գարիկին բռունցքով հարվածած երիտասարդը մեկ անգամ տվել է հայհոյանք և դրանից հետո վիճում էի Գարիկին ծեծի ենթարկած անձանց հետ, որից հետո ժամանել են ոստիկանության աշխատակիցները, որոնց ես մատացույց եմ արել այն երիտասարդներին, որոնք ծեծի են ենթարկել Գարիկին և վերջիններիս ոստիկանության աշխատակիցները բերման են ենթարկել նրանց ոստիկանության բաժին, իմ կարծիքով>>։
Վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը նման կասկած է արտահայտել նաև քրոջ վկա Անի Հակոբյանի հետ խոսելու ժամանակ, վերջինս ցուցմունք տվեց, որ քուրն իրեն ասել է, որ համոզված չէ, որ ինքը մատնացույց է արել այն երիտասարդներին, ովքեր հարվածել են Գարիկին։
Նման կասկածանք հայտնեցին նաև դատաքննության ժամանակ հարցաքննված ոստիկանները, նրանցից Վազգեն Դաբաղյանը նշեց, որ հնարավոր է մատնացույց անող կինը շփոթած լինի և այլ անձանց մատնացույց արած լինի, քանի որ շատ մարդիկ էին հավաքված, իսկ այդ տղաները հանգիստ կանգնած էին սրճարանից դուրս։
Վկա, ոստիկանության աշխատակից Ռուդիկ Եղիազարյանը հարցին պատասխանելուց նշեց, որ մարդիկ հեռվանում էին այդ ժամանակ, իսկ այդ աղջիկը ցույց էր տալիս հեռվացողների միջից տղաների, ովքեր մեջքով էին դեպի իրեն, ինչպես նաև նշեց, որ այդ աղջիկը գտնվում էր ոչ ադեկվատ վիճակում, գոռգոռում էր և չի բացառում, որ վերջնս նաև շփոթած լինի։
Ակնհայտ է, որ վկա Հռիփսիմե Հակոբյանի ցուցմունքով ևս հերքվում է ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքը։
Ինչ վերաբերում է դատավճռում նշված այն պատճառաբանությանը, թե ոստիկանության բաժնում վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը տեսել է բերման ենթարկված անձանց և նրանց ճանաչել է, որպես իր կողմից որպես Գագիկ Գիժլարյանին ծեծի ենթարկողների մատնացույց արված անձանց, ապա քրեական գործում 09.06.2014թ. ամսաթվով ճանաչման գործողության մասին արձանագրություններ առկա չեն, հետևապես այն չի կարող համապատասխանել իրականությանը։
Ինչ վերաբերում է այն մտքին, թե դեպքից բավականին ժամանակ անցնելու պատճառով չեն ճանաչել ամբաստանյալներին, ապա հարկ է նշել, որ անհնար է դեպքից 5-10 օր անց չճանաչել այն անձանց ում կարողացել է բազմության մեջ փնտրել և գտնել որպես իրենց հարազատին ծեծի ենթարկողների, առավել ևս այն դեպքում, երբ վկաները ճանաչման գործողությունից առաջ նկարագրել են այդ անձանց դեմքը և կառուցվածքը և պնդել են որ տեսնելուց կճանաչեն, սակայն ամբաստանյալներին չեն ճանաչել` որպես այդ միջադեպի մասնակիցների։
Դատարանը դատավճռում նշել է, թե <<Նշված ցուցմունքը վկա Հռիփսիմե Հակոբյանն առերես պնդել է Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի, Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի հետ>>, սակայն վկա Հռիփսիմե Հակոբյանն ամբաստանյալների հետ տեղի ունեցած բոլոր առերես հարցաքննությունների ժամանակ նշել է, որ <<իր հետ առերեսվողներին չի ճանաչում և նրանց հետ որևէ հարաբերությունների մեջ չի գտնվում>>, իսկ տեղի ունեցած միջադեպի վերաբերյալ քննիչի հարցին պատասխանելիս չի նշել, թե իր նկարագրած գործողությունները կատարել են իր հետ առերես հարցաքննվող անձինք, այսինքն` ամբաստանյալները։
Դատարանը դատավճռում նշել է, թե իբր միջադեպը՝ խուլիգանական գործողությունները <<կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո>>։ Դատարանի սույն հետևությունը չի համապատասխանում դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներին։ Մասնավորապես, ոստիկանության աշխատակիցները, թե նախաքննական և թե դատաքննական ցուցմունքներում նշել են, որ երբ իրենք հասել են դեպքի վայր, որևէ միջադեպ չի եղել, հասնելով այնտեղ` տեսել են, որ գետնին ընկած է մի երիտասարդ, իսկ նրա կողքին կանգնած` մեկ շիկահեր և մեկ սևահեր աղջիկներ, որից սևահերն օգնություն էր ցույց տալիս գետնին ընկած երիտասարդին։
Վկա Հռիփսիմե Հակոբյանն իր նախաքննական ցուցմունքում նշել է, որ միջադեպը տևել է 2-3 րոպե, իսկ ոստիկանները եկել են մոտ 5 րոպե անց։ Վկա Անի Հակոբյանը դատաքննության ժամանակ նշեց, որ ոստիկանության աշխատակիցներն իրենց են մոտեցել միջադեպից որոշ ժամանակ անց։
Վկաներ Հովհաննես Թաթոյանի, Վազգեն Դաբաղյանի և Ռուդիկ Եղիազարյանի ցուցմունքները նույնաբովանդակ էին, քանի դեռ հերթը չէր հասել Հռիփսիմե Հակոբյանի կողմից տուժողին ծեծի ենթակող անձանց մատնացույց անելուն։
Այսպես, վկաները նշել են, որ 2014 թվականի հունիսի 9-ին, ժամը 02-ի սահմաններում, երբ երեքով գիշերային ծառայություն են իրականացրել և անցնելիս են եղել Երևանի Թումանյան-Մաշտոց փողոցների խաչմերուկի մոտով, նկատել են մարդկային մեծ հոսք, ովքեր շարժվել են դեպի Ազատության հրապարակ, մոտենալով <<Ջազզվե>> սրճարանի մոտ` հասկացել են, որ ինչ-որ միջադեպ է տեղի ունեցել։ Հասնելով այնտեղ` տեսել են գետնին ընկած մի երիտասարդի, որը գլուխը բռնած գոռում էր. <<վախ գլուխս>>, իսկ նրա մոտ կանգնած էին երկու աղջիկներ։ Այդ աղջիկներից մեկը մատնացույց է արել 4 տղաների և ասել, որ նրանք են ծեծի ենթարկել ընկածին, իսկ իրենք այդ 4 տղաներին բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին։ Վկաները նշեցին, որ իրենք դեպքին ականատես չեն եղել։
Հատկանշական է, որ ոստիկանության երեք աշխատակիցների ցուցմունքները մեկը մյուսին հակասեց` մատնացույց անելու հանգամանքը նկարագրելիս։
Վկա Ռուդիկ Եղիազարյանը նշեց, որ երբ իրենք մոտեցել են, մարդիկ հեռվանում էին այդ ժամանակ, իսկ այդ աղջիկը ցույց էր տալիս հեռվացողների միջից տղաների, ովքեր մեջքով էին դեպի իրեն, ինչպես նաև նշեց, որ այդ աղջիկը գտնվում էր ոչ ադեկվատ վիճակում, գոռգոռում էր և չի բացառում, որ վերջնս նաև շփոթած լինի։
Վազգեն Դաբաղյանը նշեց որ, այդ տղաներն այլ քաղաքացիների հետ կանգնած էին սրճարանից դուրս, իսկ այդ աղջիկը մատով ցույց էր տալիս, այդ տղաներն իրար կողք չէին կանգնած, այլ տարբեր տեղերում էին կանգնած։ Հատկանշական է, որ այս վկան նշում է, որ բացի այդ աղջկանից այնտեղ գտնվող անձանցից ոչ ոք չի նշել, թե ընկած տղային հարվածել են։
Երրորդ ոստիկան վկան Հովհաննես Թաթոյանը նշեց, որ այդ տղաները չորսով իրար կողք էին կանգնած և աղջիկներից մեկը հեռվից ընդհանուր նրանց է ցույց տվել և նրանց են բաժին բերման ենթարկել։
Այսինքն, ինչպես երևում է դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներից, առկա չէ որևէ հիմնավոր փաստական տվյալ, ապացույց, որ հենց ամբաստանյալներ են եղել այն անձինք, ովքեր ծեծի են ենթարկել Գագիկ Գիժլարյանին։
Նշված անձանց ցուցմունքով հերքվում է նաև դատարանի այն հետևությունը, թե խուլիգանական գործողությունները կանխվել են ոստիկանության աշխատակիցների կողմից։
Լիլիթ Հովհաննիսյանը թեև նշել է, որ միջադեպին ականատես չի եղել, և ամբաստանյալներին ճանաչելու վերաբերյալ փաստական տվյալ չի հայտնել, սակայն սույն վկայի հարցաքննությունն աննախադեպ է: Վկան նախաքննության ժամանակ հարցաքննվել է, որպես <<Ջազզվե>> սրճարանի մենեջեր՝ Լիլիթ Զոհրաբյան, իսկ այլ անձի անվան ներքո հարցաքննվելու հանգամանքը պատճառաբանել է, նրանով որ քանի որ այդ ժամանակ սրճարանի մենեջերը տուն էր գնացել, ինքը հարցաքննվել է նրա փոխարեն։ Հայտնեց նաև, որ ինքը ներկայացել է քննիչին որպես Լիլիթ Զոհրաբյան։ Թեև նշված վկայի ցուցմունքները չեն պարունակում այնպիսի տվյալներ, որոնք որևէ կերպ հաստատում կամ հերքում են իր պաշտպանյալների մասնակցությունը դեպքին, այնուհանդերձ հաշվի առնելով, որ նա նախաքննության ժամանակ հարցաքննվել է այլ անձի անվան տակ, կամ նրա փոխարեն, հետևապես այդ ցուցմունքները չեն կարող արժանահավատ և թույլատերլի ապացույցներ հանդիսանալ։
Դատաքննության ժամանակ, վկան հայտնել է, որ 2014 թվականի հունիսի 9-ին ժամը 0120-ի սահմաններում, երբ գտնվել է սրճարանի պահեստային մասում լսել է աղջկա բացականչություն, որից հետո դուրս է եկել և տեսել է գետնին ընկած մի երիտասարդի, նրա մոտ երկու աղջկա, իսկ որոշ ժամանակ անց եկել են ոստիկանության աշխատակիցները։ Հարցերին պատասխանելուց նշեց, որ սրճարանի բնականոն աշխատանքը շարունակվել է:
Վկա Վոլոդյա Տոնոյանը նույնպես ցուցմունք տվեց, որ դեպքի օրն ինքը գտնվել է սրճարանում և մոտ 50 մետր հեռավորությունից տեսել է, որ իրարանցում է, սակայն ինքը չի տեսել, թե կոնկրետ ինչ է եղել, որոշ ժամանակ անց եկել են ոստիկաններ։ Ինքը չգիտի, թե ինչ է տեղի ունեցել, ամբաստանյալներին չի ճանաչում։ Վկայի հրապարակված նախաքննական ցուցմունքներում ևս առկա չէ որևէ տվյալ, որը կարող է վկայել ամբաստանյալների կողմից միջադեպին մասնակցելու մասին։ Վկայի նախաքննական ցուցմունքերը հրապարակելուց հետո, վերջինս հայտարարեց, որ քանի որ գտնվել է ծառայության մեջ, չի ցանկացել ինչ-որ քաշքշուկի մեջ լինել և քննիչն ինչ ասել է, ինքն էլ այդպես գրել է, իսկ այն հարցին, թե իր նախաքննական ցուցմունքներում առկա հակասություններն ինչով կարող է բացատրել, վկան չկարողացավ պարզաբանել։
Վկայի երկու նախաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունները կայանում էին հետևյալում:
Վկան դեպքից 3 ամիս անց զինծառայության ժամանակ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել, հետևյալի մասին. <<Ես տեսել եմ ծեծկռտուք 6-7 հոգու միջև, որոնցից երկուսը, հաստատ հիշում եմ, աղջիկ էին։ Նրանցից ոչ ոքի չեմ ճանաչում։ Տղաներն իրար խառը խփում էին, իսկ աղջիկներից մեկը նույնիսկ բաժակ շպրտեց տղաներից մեկի ուղղությամբ։ Տեսնելով նրանց` ես մի պահ կանգնեցի, այնուհետև մոտեցա նրանց։ Երբ հասա, ինձ հետ միասին այնտեղ եկան նաև ոստիկանության աշխատակիցներ, ովքեր բաժանեցին նրանց։ Այդ ամենը տևեց մոտ 5 րոպե։ Իմ հիշելով մինչև կռիվն այդ սեղանի մոտ նստած էին երկու աղջիկ և մի տղա։ Սեռական բնույթի հայհոյանքներ չեմ հիշում, նաև հիշում եմ, որ աղջիկներից մեկը գոռում էր. <<փողոցայիններ, փողոցայիններ>>, հիշում եմ, որ բոլորը բարձր գոռում էին>>։ Ակնհայտ է, որ վկայի ցուցմունքը չի համապատասխանում իրականությանը, գոնե այնքանով, որ սույն գործով առկա չէ որևէ տվյալ, թե 6-7 հոգու միջև ծեծկռտուք է եղել, իսկ այն բաժանել են ոստիկանության աշխատակիցները։ Վկան հարցաքննվել է քննչական հանձնանարության հիման վրա, այսինքն` գործի փաստական հանգամանքներից անտեղյակ քննիչի կողմից։
Հաջորդ ցուցմունքնում վկան նշել է, որ. <<Այդ օրը ես եղել եմ աշխատանքի վայրում և ժամը մոտ 01:00-ի սահմաններում, երբ գտնվում էի բարի մոտ, այսինքն բարի հետևի մասից բաժակ էի վերցնում և վերադարձա, բարի մոտ նկատեցի, որ հաճախորդներից մի երիտասարդ բռունցքով հարվածեց մյուս երիտասարդին, որը նստած էր երկու աղջիկների հետ և նկատեցի, որ այդ երիտասարդը վայր ընկավ գետնին։ Այդ պահին ես շրջվեցի թիկունքով և գնացի դեպի բարի մոտ և նկատեցի, որ բռունցքով հարվածած երիտասարդի կողքին կային երեք-չորս երիտասարդներ, սակայն այդ երիտասարդների գործողությունները չեմ տեսել։ Հայտնում եմ Ձեզ, որ տեսնելով միջադեպը, ես քաշվել եմ և ցանկացել եմ զերծ մնալ վիճաբանությունից և բարի մոտից դեպի միջադեպի վայր եմ շտապել այն ժամանակ, երբ եկել են ոստիկանության աշխատակիցները>>։
Այսպիսով, դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով ապացուցված է, որ ամբաստանյալներն առաջադրված մեղադրանքում իրենց մեղավոր չեն ճանաչում և մշտապես հերքել են իրենց մասնակցությունը որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշման մեջ նշված միջադեպին, վիճաբանությանը: Ճանաչման գործողությունների ժամանակ վկաներ Անի և Հռիփսիմե Հակոբյանները Դավիթ Հովեյանին, Կարեն Մկրտչյանին, Գևորգ Հախնազարյանին և Աշոտ Ղևոնդյանին չեն ճանաչել որպես Գագիկ Գիժլարյանին հարվածած, նրան ծեծի ենթարկող և միջադեպին մասնակցող անձինք, այլ հերքել են նրանց մասնակցությունը։ Նույնը վկաները նշել են նաև ամբաստանյալների հետ առերես հարցաքննությունների ժամանակ, իսկ Անի Հակոբյանը պնդեց նաև դատաքննության ժամանակ: Բերման ենթարկվելու ժամանակ Դավիթ Հովեյանը, Կարեն Մկրտչյանը, Գևորգ Հախնազարյանը և Աշոտ Ղևոնդյանն անակնկալի են եկել, տարակուսել և զարմանք արտահայտել, ինչպես նաև իրենց անհամաձայնությունն են հայտնել, առարկել բերման ենթարկվելու և որպես ծեծի ենթարկողների ներկայացվելու առիթից, սակայն ենթարկվել են ոստիկանների պահանջներին և գնացել բաժին։ Առկա չէ, որևէ փաստական տվյալ, որ միջադեպից անմիջապես հետո կամ ոստիկանների գալուց նրանք փորձել են փախնել դեպքի վայրից։
Դատարանի դատավճիռն ամբողջությամբ հիմնված է ենթադրությունների, իսկ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով ամբաստանյալներ Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի մեղքը ապացուցված չէ, ձեռք բերված փաստական տվյալները բավարար չէին <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատել նրանց մեղավորությունը մեղսագրված արարքում և նրանց նկատմամբ պետք է կայացվեր արդարացման դատական ակտ։
Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները հիմք չեն տալիս ապացուցված համարել, որ նկարագրված միջադեպը պարունակում է խուլիգանության հացակազմ։ Ըստ գործի փաստական հանգամանքների, այն կրում է զուտ անձնական բնույթ և ուղղված չի եղել հասարակության դեմ, առավել ևս, որ այն տևել է 2-3 րոպե, ինչպես նաև սեռական բնույթի հայհոյանքներ չեն եղել, թեև այդ միջադեպին իր պաշտպանյալների մասնակցությունն ապացուցված չէ:
Միջադեպն առաջացել է քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում, սրճարանում անցնող երիտասարդի կողմից տուժողի հետ նստած անձանց նայելու, նրանց միջև տեղի ունեցած երկխոսության հետևանքով, այն տևել է 2-3 րոպե, ուղղված չի եղել հասարակության դեմ, նույնիսկ հարցաքննված անձինք նշում են, որ միայն գեր կազմվածքով երիտասարդն է մեկ անգամ հայհոյել։ Միջադեպը չի վերաճել հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, և այն չի դրսևորվել հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, այն ուղղված է եղել տուժողի դեմ, հետևապես ամբաստանյալներին մեղսագրված գործողությունները չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն։
Դատարանը պատիժ նշանակելիս նույնպես թույլ է տվել դատական սխալ, որը կայացել է հետևյալում։
Դատարանն ամբաստանյալների նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, նրանցից Գևորգ Հախնազարյանին և Կարեն Մկրտչյանին պատիժ է նշանակել տուգանքի ձևով, իսկ Դավիթ Հովեյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի նկատմամբ` ազատազրկման ձևով` դատապարտելով 1 տարի ժամկետով ազատազրկման։
Դատարանը որպես ամբաստանյալների պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտել հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելու հանգամանքը։
Դատավճռում որպես ամբաստանյալներ Դավիթ Հովեյանի, Աշոտ Ղևոնդյանի, Գևորգ Հախնազարյանի և Կարեն Մկրտչյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտարկվել հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ եթե սույն հոդվածի 1-ին մասում նշված որևէ հանգամանք սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված է որպես հանցագործության հատկանիշ, ապա դա չի կարող կրկին հաշվի առնվել որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք։
Հետևապես, հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելը չի կարող հանդիսանալ ծանրացնող հանգամանք, քանի որ այն ամբաստանյալներին որպես արարքը որակյալ հատկանիշ դարձնող հանգամանք է մեղսագրված։
Հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելը որպես ամբաստանյալների պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք դիտելով` դատարանը թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում։
Բացի այդ, դատարանը չի պատճառաբանել, թե ինչու է Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ պատժի նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։
Պատիժ նշանակելիս որպես Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտել նաև նրանց առանձնապես ակտիվ դերը։
Դատարանը, որպես Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք դիտելով հանցագործության մեջ նրանց առանձնապես ակտիվ դերը, չի պատճառաբանել, թե ինչում է կայացել, ինչպիսի գործողություններով են առանձնացել նրանց ակտիվ դերը, նման շեշտադրում առկա չէ նրանց որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշման մեջ։
Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատավճռում արված հետևությունները նույնպես պատճառաբանված չեն։
Դատարանը որպես Աշոտ Ղևոնդյանի անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատասխանատվությունը ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չի նշել այն, որ Աշոտ Ղևոնդյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, երիտասարդ է, ունի մշտական աշխատանք, գործի քննության ողջ ընթացքում ցուցաբերել է պատշաճ վարքագիծ, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի 1-ին մասում։
Դատարանը Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել նաև այն հանգամանքը, որ նա թաքնվել է քննությունից և գտնվել է հետախուզման մեջ։ Դատարանի սույն հետևությունը չի կարող գնահատվել որպես Դավիթ Հովեյանի անձը բացասաբար բնութագրող հանգամանք։ Սույն քրեական գործի փաստական տվյալներից հետևում է, որ վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից 04.09.2015թ-ին որոշում է կայացվել Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի և Կարեն Մկրտչյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին, իսկ նրանց նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է։ Նշված որոշումը կայացնելուց հետո, Դավիթ Հովեյանը մեկնել է իր մշտական բնակության վայր՝ Ռուսաստանի Դաշնություն, որտեղ բնակվել են նաև նրա ծնողները։ ՀՀ գլխավոր դատախազի կողմից քրեական հետապնդումը դադարացնելու մասին որոշումը վերացնելու մասին որոշումը կայացվել է 2015թ-ի դեկտեմբերի 21-ին, իսկ Դավիթ Հովեյանը հետագայում տեղեկանալով, որ իր վերաբերյալ քրեական գործով քննությունը վերսկսվել է, ինքնակամ 12.04.2016թ-ին վերադարձել է Հայաստանի Հանրապետություն և ներկայացել է քննությանը։ Այսինքն, Դատարանի այն հետևությունը, թե իբր Դավիթ Հովեյանը թաքնվել է քննությունից չի համապատասխանում իրականությանը և հետևապես այն չէր կարող գնահատվել որպես Դավիթ Հովեյանի կողմից դրսևորված բացասական վարքագիծ։
Դատարանը որպես Դավիթ Հովեյանի անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չի նշել այն, որ նա նախկինում դատապարտված չի եղել, երիտասարդ է, ունի մշտական աշխատանք, գործի քննության ողջ ընթացքում ցուցաբերել է պատշաճ վարքագիծ, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի 1-ին մասում։
Հետևապես, հիմք ընդունելով վերոնշյալը, պաշտպանը գտնում է, որ դատարանը չի պատճառաբանել, թե Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից նվազ խիստ տեսակը` տուգանքը, ինչու չի կարող ապահովել պատժի նպատակներին, և ինչու պետք է նրանց նկատմամբ նշանակվի ազատազրկման ձևով պատիժը։ Դատարանն Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ նույնպես պետք է պատիժ նշանակեր տուգանքի ձևով։
Վերոգրյալի հիման վրա պաշտպան Լիպարիտ Սիմոնյանը միջնորդել է բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի ԵԿԴ/0174/01/16 քրեական գործով 20.07.2017թ. դատավճիռը, ամբաստանյալներ Դավիթ Գևորգի Հովեյանին, Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանին, Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանին և Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ և նրանց նկատմամբ կայացնել արդարացման դատական ակտ` կարճելով գործի վարույթը։ Վերաքննիչ բողոքը նշված մասով մերժելու դեպքում՝ Դավիթ Գևորգի Հովեյանի և Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու մասով դատավճիռը փոփոխել և նրանց նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանքի ձևով։
Վերաքննիչ դատարանում պաշտպան Լիպարիտ Սիմոնյանը պնդեց վերաքննիչ բողոքը` խնդրելով այն բավարարել:
Ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանը և Դավիթ Հովեյանը հայտնեցին, որ իրենց մեղավոր են ճանաչում, զղջում են կատարածի համար, խնդրել են մեղմ վերաբերվել:
Ամբաստանյալներ Գևորգ Հախնազարյանը և Կարեն Մկրտչյանը միացան վերաքննիչ բողոքին` հայտնելով, որ իրենց մեղավոր չեն ճանաչում:
Մեղադրող` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Առաքելյանը վերաքննիչ բողոքի դեմ առարկեց` խնդրելով այն մերժել:
4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով պաշտպանության կողմի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, մեղադրողի պատասխանը, քրեական գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց վերլուծելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ապացույցների ողջ համակցությունը` քրեական գործի լուծման համար բավարարության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավավարական օրենսդրության պահանջների տեսանկյունից, ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակիորեն` Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը` Գևորգ Հախնազարյանի և Կարեն Մկրտչյանի վերաբերյալ թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով, բեկանել և փոփոխել հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Քրեական պատասխանատվության հիմքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:
Անձնական պատասխանատվության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն` անձը ենթակա է քրեական պատասխանատվության միայն անձամբ իր կատարած հանցանքի համար:
Ըստ մեղքի պատասխանատվության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի 1-ին մասի` անձը ենթակա է քրեական պատասխանատվության միայն հանրության համար վտանգավոր այնպիսի գործողության կամ անգործության և հանրության համար վտանգավոր հետևանքների համար, որոնց վերաբերյալ նրա մեղքը հաստատված է իրավասու դատարանի կողմից:
Քրեադատավարական օրենսդրության խնդիրներն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունն իրականացվում է ապահովելու համար`
1) անձի, հասարակության և պետության պաշտպանությունը հանցագործությունից.
2) անձի և հասարակության պաշտպանությունը պետական իշխանության ինքնիրավ գործողություններից և չարաշահումներից` կապված իրական կամ ենթադրվող հանցավոր արարքի հետ:
Քրեական դատավարություն իրականացնող մարմինները պարտավոր են ձեռնարկել բոլոր միջոցառումները, որպեսզի իրենց գործունեության արդյունքում`
1) քրեական օրենսգրքերով չթույլատրված արարք կատարած յուրաքանչյուր ոք բացահայտվի և քրեական օրենքով նախատեսված դեպքերում և սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով պատասխանատվության ենթարկվի.
2) ոչ մի անմեղ անձ հանցանքի կատարման մեջ չկասկածվի, չմեղադրվի և չդատապարտվի.
3) ոչ ոք անօրինական և կամ առանց անհրաժեշտության չենթարկվի դատավարական հարկադրանքի միջոցների, պատժի, իրավունքների և ազատությունների այլ սահմանափակման:
Օրինականության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը, ինչպես նաև քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձինք պարտավոր են պահպանել Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությունը, սույն օրենսգիրքը և մյուս օրենքները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն.
<<1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք (…):
(…)
3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է իրավունքի շահերը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալներ, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները /կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն/.
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
(…)>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Խուլիգանությունը` դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով (…):
2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…):
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը`
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
(…)>>:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Շահեն Հախվերդյանի գործով 2012 թվականի մարտի 30-ի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 որոշման մեջ քրեաիրավական վերլուծության ենթարկելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածով նախատեսված խուլիգանության հանցակազմը` արձանագրել է հետևյալը.
<<(…) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը ենթակա է որակման որպես խուլիգանություն միայն այն դեպքում, երբ գործով ձեռք բերված ապացույցներով կհիմնավորվի հասարակական կարգի խախտման կոպիտ լինելը և միաժամանակ, հասարակության նկատմամբ այդ խախտմամբ արտահայտված անհարգալից վերաբերմունքի բացահայտ լինելը:
(…) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը չի կարող որակվել որպես խուլիգանություն (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդված) այն դեպքերում, երբ`
ա) արարքը կատարվում է ոչ հասարակական վայրում և (կամ) հասարակության անդամների բացակայությամբ,
բ) արարքի հետևանքով հասարակությանը լուրջ անհանգստություն չի պատճառվել,
գ) հանցավորի գործողությունները պայմանավորված են տուժողի հակաօրինական, հակաբարոյական վարքագծով և ուղղված են նրա, այլ ոչ թե հասարակության դեմ,
դ) բացակայում են խուլիգանական դրդումները, իսկ անձի արարքները պայմանավորված են նրա հուզական վիճակով,
ե) հասարակական կարգի կոպիտ խախտման նկատմամբ դրսևորվել է անզգուշություն,
զ) հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտող արարքը համընկնում է ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված այլ հանցակազմի հատկանիշների հետ, սակայն դրա կատարմամբ հանցավորը հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակ չունի,
է) այլ դրդումներով կատարված հանցանքը չի վերաճել հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով:
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանության վերաբերյալ գործեր քննելիս և լուծելիս ստորադաս դատարանները պետք է հիմք ընդունեն սույն որոշման շարադրված իրավական դիրքորոշումները և յուրաքանչյուր դեպքում, ելնելով գործի փաստական հանգամանքներից, քննության առարկա դարձնեն այն հարցը, թե արդյոք անձի արարքում առկա են խուլիգանության հատկանիշներ: (…)>>:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի գործով որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <<(...) [Ք]րեադատավարական օրենքով ապացույցներին և ապացուցման գործընթացին ներկայացվող պահանջները հետևյալն են.
ա) ապացույցները պետք է պարունակեն ոչ թե գնահատողական դատողություններ, կարծիքներ, այլ կոնկրետ փաստական տվյալներ որոշակի գործողությունների, իրադարձությունների վերաբերյալ,
բ) այդ փաստական տվյալները պետք է ձեռք բերվեն օրենքով նշված աղբյուրներից և վերաբերեն կոնկրետ տվյալ գործին և ապացուցման առարկային,
գ) ապացույցները պետք է ձեռք բերվեն, ամրագրվեն և օգտագործվեն քրեադատավարական օրենքով սահմանված կարգով:
Նշված պահանջների պահպանման հետ է անմիջականորեն կապված ապացույցների թույլատրելիության և վերաբերելիության հարցի լուծումը, որն իր հերթին կազմում է ապացույցների գնահատման բաղկացուցիչ մասը:
(...) Ապացույցների գնահատումը` որպես ապացուցման գործընթացի տարր, իրենից ներկայացնում է մտավոր, տրամաբանական գործունեություն, որի արդյունքում եզրահանգում է արվում ապացույցներից յուրաքանչյուրի թույլատրելիության, վերաբերելիության, հավաստիության և ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքների բացահայտման համար ապացույցների համակցության բավարարության մասին>> (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 13-14-րդ կետերը):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Ս.Սաքանյանի գործով որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <<(...) ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում, (…) [ն]շված հանգամանքներն իրենց ամբողջության մեջ կազմում են ապացուցման առարկան, որն օրենքում ձևակերպված է ընդհանուր տեսքով և կիրառելի է բոլոր տեսակի հանցագործությունների համար: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ ապացուցման առարկայի՝ օրենքում ամրագրված տիպական թվարկումը յուրաքանչյուր գործով ճշգրտվում և լրացվում է հանցագործության քրեաիրավական որակմանը համապատասխան: Սա նշանակում է, որ կատարված իրադարձությունը (ինչպես ամբողջությամբ, այնպես էլ նրա յուրաքանչյուր հանգամանքը առանձին վերցված) յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հետազոտել` հաշվի առնելով քրեական օրենքով նախատեսված կոնկրետ հանցակազմի հատկանիշները:
(...) [Ա]պացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշում, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
(...) Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած:
(…)
[Ն]երքին համոզմունքը վարույթն իրականացնող մարմնի համոզմունքն է այն մասին, որ առկա ապացույցները բավարար են գործի ճիշտ լուծման համար անհրաժեշտ հանգամանքները բացահայտված դիտելու համար:
[Ա]պացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով, այդ պատճառով ՀՀքրեադատավարական օրենքն օգտագործում է <<ապացույցների համակցություն>> հասկացությունը: Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում>> (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 14-15-րդ և 17-րդ կետերը):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
<<(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ <<ապացույցների բավարարությունը>> որոշելու չափանիշներն են.
1) անմեղության կանխավարկածը,
2) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3) դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը:
(...) Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած: (...)>>:
ՀՀ քրեական և քրեադատավարական օրենսդրության վերոհիշյալ իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով սույն քրեական գործով Առաջին ատյանի դատարանի կողմից գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և բացահայտված փաստական հանգամանքների նկատմամբ քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի խախտումների հարցը, վերաքննիչ դատարանը փաստում է հետևյալը.
Առաջին ատյանի դատարանում ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանը, Դավիթ Հովեյանը, Կարեն Մկրտչյանը և Գևորգ Հախնազարյանն առաջադրված մեղադրանքում իրենց մեղավոր չեն ճանաչել:
Առաջին ատյանի դատարանը, ստուգելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները, դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, գտել է, որ Աշոտ Ղևոնդյանը, Դավիթ Հովեյանը, Կարեն Մկրտչյանը և Գևորգ Հախնազարյանը կատարել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք:
Առաջին ատյանի դատարանը դատաքննությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան հետազոտել և դատական ակտում շարադրել է քրեական գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցները.
Տուժող Գարիկ Գիժլարյանի, վկաներ Լիլիթ Հովհանիսյանի, Հավհաննես Թաթոյանի, Վազգեն Դաբաղյանի, Ռուդիկ Եղիազարյանի, Վոլոդյա Տոնոյանի, Անի Հակոբյանի ցուցմունքները, Հռիփսիմե Հակոբյանի նախաքննական ցուցմունքը, դատաբժշկական փոձաքննության թիվ 1557 եզրակացությունը, վկա Վոլոդյա Տոնոյանի մասնակցությամբ կատարված դեպքի վայրի զննության մասին կազմված արձանագրությունը, վկա Անի Հակոբյանի մասնակցությամբ կատարված լրացուցիչ դեպքի վայրի զննության մասին կազմված արձանագրությունը, իրեղեն ապացույցները:
Առաջին ատյանի դատարանը, հետազոտելով գործով ձեռք բերված ապացույցները, արձանագրել է հետևյալը.
<<(…) Դատարանն անդրադառնալով տուժող Գարիկ Գիժլարյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքին` գտնում է, որ ցուցմունքի այն մասը, որով որ հայտնում է, թե ինքը չի հիշում իր հետ վիճաբանած երիտասարդներին, արժանահավատ չէ և հերքվում է, իր իսկ նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, քանի որ ցուցմունքով հայտնել է, որ վիճավաբությունը տեղի է ունեցել նայելու համար և ինքը մինչ վիճաբանությունը խոսակցություն է ունեցել այդ երիտասարդներից մեկի հետ, բացի այդ նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո տուժողը հայտնեց, որ իր քենին իրեն հայտնել է, որ իրենց հետ ոստիկանության բաժին են բերման ենթարկվել իրեն ծեծի ենթարկած երիտասարդները: Տուժողի ցուցմունքի նշված հատվածը հերքվում է նաև վկա Հռիփսիմե Հակոբյանի կողմից նախաքննության ընթացքում` 2015 թվականի հունվարի 14-ին տրված ցուցմունքով, որով նա նախազգուշացված է եղել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338-339-րդ հոդվածներով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, հայտնել է, որ սրճարանում եղած երիտասարդները, ովքեր տուժողին հարվածել են, ինքը նրանց անմիջապես մատնացույց է արել ոստիկանության աշխատակիցներին և իրենց հետ բերման են ենթարկվել ոստիկանության բաժին, ինչպես նաև նշված հանգամանքը հաստատել են նաև ոստիկանության աշխատակիցներ Ռուդիկ Եղիազարյանը, Վազգեն Դաբաղյանը և Հովհաննես Թաթոյանը, որ սույն քրեական գործով վկա Հռիփսիմե Հակոբյանն իրենց մատնացույց է արել տուժողին ծեծի ենթարկած երիտասարդներին և նրանք նրա մատնացույց արած երիտասարդներին են նրանց հետ ուղեկցել ոստիկանության բաժին, որտեղ վկան իր ցուցմունքով հայտնել է, որ կրկին ճանաչել է նրանց, իսկ անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ անձանց չճանաչելը պայմանավորված է եղել նրանով, որ նրանց ֆիքսել է միայն դեպքի վայրում և դրանից հետո մոռացել է նրանց, նույն ցուցմունքով հայտնել է, որ նրանց հարվածելուց անմիջապես հետո է ոստիկաններին մատնացույց արել այդ երիտասարդներին ու ոստիկանները անմիջապես ուղեկցել են ոստիկանության բաժին: Վկան հայտնել է նաև որ սրճարանի աշխատանքը խաթարվել է, քանի որ սրճարանի գույքը եղել է վնասված և հավաքված են եղել մոտ 30 քաղաքացի:
Ավելին, Դատարանն արձանագրում է այն հանգամանքը, որ տուժողը դատարանում հայտնեց, որ իր և ամբաստանյալ Դավիթի հարաբերությունները այնքան են մտերմացել, որ արդեն դարձել են քավոր-սանիկ, այսինքն տուժողը նման ցուցմունք տալով` փորձում է օգնել ամբաստանյալներին խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից:
(…) Ստուգելով ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` դատարանը գտնում է, որ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք խուլիգանություն` մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ հասարակական կարգը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով:
(…) Ստուգելով ամբաստանյալ Դավիթ Գևորգի Հովեյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` դատարանը գտնում է, որ Դավիթ Գևորգի Հովեյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք խուլիգանություն` մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ հասարակական կարգը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով:
(…) Ստուգելով ամբաստանյալ Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` դատարանը գտնում է, որ Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք խուլիգանություն` մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ հասարակական կարգը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով:
(…) Ստուգելով ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` դատարանը գտնում է, որ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք խուլիգանություն` մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ հասարակական կարգը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով: (…)>>:
Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հիման վրա քննության առնելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, վերաքննիչ դատարանը հիմնավորված է համարում Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն առ այն, որ Աշոտ Ղևոնդյանը, Դավիթ Հովեյանը, Կարեն Մկրտչյանը և Գևորգ Հախնազարյանը կատարել են հանցավոր արարք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններին առ այն, որ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով ամբաստանյալներ Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի մեղքը ապացուցված չէ, ձեռք բերված փաստական տվյալները բավարար չէին <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատել նրանց մեղավորությունը մեղսագրված արարքում, ապա վերաքննիչ դատարանը դրանք հիմնավոր չի համարում և արձանագրում է հետևյալը.
Գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ Աշոտ Ղևոնդյանը, Դավիթ Հովեյանը, Գևորգ Հախնազայանը և Կարեն Մկրտչյանը 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0200-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գտնվող <<Ջազզվե>> սճարանում, խմբի կազմում, բռնության գործադրմամբ կատարել են խուլիգանություն: 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0130-ի մսահմաննեում Ա.Ղևոնդյանը և նրա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գործող <<Ջազզվե>> սրճարան և նստել սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհանգույց գնալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներ` Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնու` Գարիկ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանից հարցնելով` <<Ծանոթ ենք, թե ոչ>>, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է` <<Հըն, արա>> արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը` մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճարանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օգտագործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելություններն ընդգծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլիգանական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս գլխին նրան գցելով գետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալով` ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլիգանական գործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի գործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, այն է` սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունն անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպեսզի ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլիգանական գործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող <<Ջազզվե>> սրճարանում Ա.Ղևոնդյաը, Դ.Հովեյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել գետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին` նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս գլխի գագաթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, գանգուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլիգանական գործողություններով կոպիտ խախտել են հասարակական կարգը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո:
Մեջբերված փաստական հանգամանքների վերլուծությունից երևում է, որ Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի և Գարիկ Գիժլարյանի միջև հասարակական վայր հանդիսացող սրճարանում տեղի է ունեցել վիճաբանություն, որի պատճառը եղել է Ա.Ղևոնդյանի կողմից Գ.Գիժլարյանի կնոջ վրա հայացք սևեռելու համար պարզաբանումը, որի ընթացքում հայհոյանքներ են հնչել, ամբաստանյալները ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել տուժողի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին, խախտել են հասարակական կարգը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը: Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևորգ Հախնազարյանի արարքները բովանդակում են հասարակական կարգի կոպիտ խախտման տարրեր և հասարակության նկատմամբ անհարգալից վերաբերմունք են ներկայացնում: Կենցաղային հողի վրա կատարված՝ Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևորգ Հախնազարյանի արարքները վերաճել են հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով դրսևորված՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման` զուգորդված Գարիկ Գիժլարյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելով:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ հիմնավոր են Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն այն մասին, որ ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևորգ Հախնազարյանի արարքներում առկա են խուլիգանության հատկանիշներ և հետևաբար, նրանց արարքները ենթակա են որակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Բացի այդ, վերաքննիչ դատարանում ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանը և Դավիթ Հովեյանը հայտնեցին, որ իրենց մեղավոր են ճանաչում, զղջում են կատարածի համար:
Այս կապակցությամբ հիմնավոր չեն վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններն առ այն, դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները հիմք չեն տալիս ապացուցված համարել, որ նկարագրված միջադեպը պարունակում է խուլիգանության հացակազմ, միջադեպը չի վերաճել հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, չի դրսևորվել հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, այն ուղղված է եղել տուժողի դեմ, ուստի ամբաստանյալներին մեղսագրված գործողությունները չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն:
Քննության առնելով վերաքննիչ բողոքի փաստարկն առ այն, որ Առաջին ատյանի դատարանը, որպես ամբաստանյալների մեղքը հիմնավորող ապացուց դատավճռում վկայակոչելով վկա Հրիփսիմե Հակոբյանի նախաքննական ցուցմունքները, թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, քանի որ դատաքննության ժամանակ պաշտպանական կողմը հնարավորություն չի ունեցել հարցաքննելու նրան, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Հարություն Սարգսյանի վերաբերյալ գործով 2015 թվականի փետրվարի 27-ի թիվ ՇԴ/0172/01/12 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. <<(…) արդար դատաքննության իրավունքը ոտնահարվում է այն դեպքերում, երբ դատավարության որևէ փուլում անձին հնարավորություն չի տրվում հարցեր ուղղելու իր դեմ ցուցմունք տված վկային: Վճռաբեկ դատարանը, հիմք ընդունելով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային պրակտիկան (տե՛ս, օրինակ, AL-Khawaja and Tahery v. the United Kingdom գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 15-ի վճիռը, գանգատ թիվ 26766/05, 22228/06, կետեր 118-119), ընդգծում է, որ հակընդդեմ հարցման իրավունքով չապահովված ապացույցը չի կարող դրվել անձի մեղադրական դատավճռի հիմքում: Միևնույն ժամանակ այս արգելքը բացարձակ բնույթ չի կրում, մասնավորապես` հակընդդեմ հարցման իրավունքով չապահովված վկայի ցուցմունքը մեղադրական դատավճռի հիմքում դնելն արդար դատաքննության իրավունքի խախտման չի հանգեցնի, եթե վկայի բացակայությունը եղել է արդարացված, և եթե այդ ապացույցը վճռական կշիռ չի ունեցել անձի մեղքը հաստատող ապացույցների զանգվածում (տե՛ս mutatis mutandis Արտակ Գաբրիելյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ի թիվ ՎԲ-04/13 որոշումը):
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածով սահմանված կարգով է հրապարակել վկա Հռիփսիմե Հակոբյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները: Վկա Հռիփսիմե Հակոբյանի ներկայությունը դատական նիստերին հնարավոր չի եղել ապահովել, վերջինս գործի նյութերին համաձայն` 04.07.2016թ. հատել է ՀՀ պետական սահմանը /հատոր 6-րդ գ.թ. 51/:
Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը ձեռնարկել է միջոցներ վկա Հռիփսիմե Հակոբյանի ներկայությունը դատական նիստերին ապահովելու ուղղությամբ, գտել է, որ վերջինիս ցուցմունքները վճռական կշիռ չեն կարող ունենալ ամբաստանյալների մեղքը հաստատող ապացույցների զանգվածում, ուստի վկայի նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելով և դատավճռի հիմքում դնելով, <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3(դ) ենթակետի խախտում թույլ չի տվել:
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ քրեական գործի քննության ընթացքում նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ թույլ չեն տրվել, պահպանվել են ապացույցների հավաքման, ստուգման և գնահատության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրությամբ սահմանված ընթացակարգերը, ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևորգ Հախնազարյանի արարքների որակման հարցում քրեական օրենքը կիրառվել է ճիշտ, ամբաստանյալների կողմից իրեն մեղսագրված արարքները կատարելը և նրանց մեղքը հիմնավորվում է քրեական գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
Այս առումով վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունները չեն կարող հիմք հանդիսանալ սույն գործի շրջանակներում Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևորգ Հախնազարյանի վերաբերյալ դատավճիռը բեկանելու և արդարացման դատական ակտ կայացնելու համար:
Քննության առնելով վերաքննիչ բողոքի մյուս պահանջը` դատավճիռը` Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու մասով, փոփոխելու և տուգանքի ձևով պատիժ նշանակելու վերաբերյալ, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի առնելով հանցագործության բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, հանցավորների անձը, այդ թվում` նրանց գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, կատարած հանցագործությունից հետո դրսևորած վարքագիծը, Դավիթ Հովեյանը թաքնվել է քննությունից և գտնվել է հետախուզման մեջ, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները` հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելը և հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը, գտել է, որ ամբաստանյալները ենթակա են պատժի ազատազրկման ձևով:
ՀՀ քրեական օրենսդրության` պատժի կանոնակարգումը նախատեսող իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատիժ նշանակելիս լիարժեք չի պահպանել ՀՀ քրեական օրենսդրության ընդհանուր մասով ամրագրված պատժի նշանակումը կանոնակարգող իրավադրույթները, գնահատության չի արժանացրել գործի բոլոր հանգամանքները:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, որպես ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դիտելով հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելը և հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը, հանգել է սխալ հետևության:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ <<Եթե սույն հոդվածի առաջին մասում նշված որևէ հանգամանք սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված է որպես հանցագործության հատկանիշ, ապա դա չի կարող կրկին հաշվի առնվել որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք>>:
Ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանը և Դավիթ Հովեյանն արդեն իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով` խուլիգանություն` զուգորդված անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով, որը կատարվել է մի խումբ անձանց կողմից, ենթակա են քրեական պատասխանատվության: Հետևաբար, հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելը չի կարող դիտվել պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք, քանի որ այն ամբաստանյալներին որպես արարքը որակյալ հատկանիշ դարձնող հանգամանք է մեղսագրված։
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, որպես Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք դիտելով հանցագործության մեջ նրանց առանձնապես ակտիվ դերը, չի պատճառաբանել, թե ինչում է այն կայացել, ինչպիսի գործողություններով են առանձնացել նրանց ակտիվ դերը, նման շեշտադրում առկա չէ նրանց որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշման մեջ։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Վաչիկ Մնացականյանի վերաբերյալ գործով 2008 թվականի մայիսի 23-ի թիվ ՎԲ-25/08 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. <<(…) Հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը բնութագրում է անձի մասնակցության աստիճանը. նրան է պատկանում նախաձեռնությունը, նա հանդես է գալիս որպես հանցագործության ոգեշնչող և առավել հաստատակամորեն է ձգտում հասնել հանցավոր արդյունքի: Ընդ որում, օրենքը ոչ թե խոսում է հանցագործության մեջ անձի պարզապես ակտիվ դերի մասին, այլ մատնանշում է նրա առանձնապես ակտիվ դերը: Այստեղից հետևում է, որ հանցագործության մեջ հանցավորի վարքագիծը պետք է արտահայտվի ոչ թե պարզապես ինչ-որ առաջարկությունների, նախաձեռնությունների ձևով, այլ առանձնանալու, աչքի ընկնելու, օրինակ՝ կազմակերպչականության, մյուս մասնակիցների համախմբման, կարգապահության պահպանման, առաջնորդելու բոլոր դրսևորումներով և այլն: Այդպիսի անձը հանցագործության մյուս մասնակիցների մեջ առավել մեծ վտանգ է ներկայացնում: (…)>>:
Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը գործի նյութերով չի հիմնավորվում:
Ինչ վերաբերում է Դավիթ Հովեյանի հետախուզման մեջ գտնվելուն, ապա նշված հանգամանքը չի կարող հաշվի առնվել, որպես հանցագործությունից հետո դրսևորած բացասական վարքագիծ:
Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով գործի կոնկրետ հանգամանքները, հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի անձը բնութագրող տվյալները` երիտասարդ լինելը, նախկինում դատապարտված չլինելը, վերաքննիչ դատարանում իրենց մեղավոր է ճանաչելը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղամացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնելով և տուգանքի ձևով պատիժ նշանակելով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը: Տվյալ դեպքում դրանով կապահովվեն նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 4-րդ կետի համաձայն` բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է` ...<<դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Գտնելով, որ դատավճռով նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով:>>:
Վերը նշված հանգամանքների վերլուծությամբ վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճիռը` Գևորգ Հախնազարյանի և Կարեն Մկրտչյանի վերաբերյալ պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի վերաբերյալ` պատժի մասով, բեկանել և փոփոխել` մեղմացնելով նրանց նկատմամբ նշանակված պատիժը:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ, 399-րդ, 402-րդ, 418-րդ հոդվածներով` ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Գևորգ Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Դավիթ Հովեյանի շահերի պաշտպան Լիպարիտ Սիմոնյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճիռը` Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանի և Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի և Դավիթ Գևորգի Հովեյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, պատժի մասով` բեկանել և փոփոխել:
Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ նշանակել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Դավիթ Գևորգի Հովեյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ նշանակել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ
Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Մ. ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
Ռ. ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա. ԱՌԱՔԵԼՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Լ. ՍԻՄՈՆՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Ա. ՂԵՎՈՆԴՅԱՆԻ
Գ. ՀԱԽՆԱԶԱՐՅԱՆԻ
Կ. ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ
Դ. ՀՈՎԵՅԱՆԻ
2017 թվականի դեկտեմբերի 19-ին Երևան քաղաքում
դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Գևորգ Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Դավիթ Հովեյանի շահերի պաշտպան Լիպարիտ Սիմոնյանի վերաքննիչ բողոքը` Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի, Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանի, Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի և Դավիթ Գևորգի Հովեյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճռի դեմ
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2014 թվականի հունիսի 20-ին, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցվել է թիվ 15109314 քրեական գործը:
2014 թվականի հոկտեմբերի 22-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 13811214 քրեական գործը:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը, Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանը, Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը և Դավիթ Գևորգի Հովեյանը ներգրավվել են որպես մեղադրյալ և նրանց մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի նույն օրվա որոշմամբ մեղադրյալ Դավիթ Գևորգի Հովեյանի նկատմամբ հայտարարվել է հատախուզում:
2015 թվականի մարտի 19-ին Դավիթ Գևորգի Հովեյանը կամավոր ներկայացել է ոստիկանության Կենտրոնական բաժին:
Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի 2015 թվականի մարտի 28-ի որոշմամբ թիվ 13811214 քրեական գործը միացվել է թիվ 15109314 քրեական գործին, և նախաքննությունը շարունակվել մեկ վարույթում:
Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի 2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ի որոշմամբ Դավիթ Հովեյանի և Կարեն Մկրտչյանի կողմից իրավունք վերապահող կեղծ փաստաթուղթ պատրաստելու կապակցությամբ վերջիններիս նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցակազմի բացակայության հիմքով:
2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ին թիվ 15109314 քրեական գործով Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Աշոտ Ղևոնդյանի և Գևորգ Հախնազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու կապակցությամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել` վերջիններիս արարքներում հանցակազմի բացակայության հիմքով, կիրառված խափանման միջոցը` ստորագրությունը չհեռանալու մասին, վերացվել է:
Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի 2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ի որոշմամբ թիվ 15109314 քրեական գործով վարույթը կասեցվել է` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով:
ՀՀ գլխավոր դատախազ Գ.Կոստանյանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 25-ի որոշմամբ սույն քրեական գործով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով որպես մեղադրյալներ ներգրավված` Դավիթ Գևորգի Հովեյանի, Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի, Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի և Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Շ.Գրիգորյանի կողմից 2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ին կայացված որոշումը վերացվել է: Լրացուցիչ նախաքննություն կատարելու համար քրեական գործն ուղարկվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժին:
Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի 2016 թվականի հունվարի 15-ի որոշմամբ թիվ 15109314 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է:
2016 թվականի հունվարի 25-ին մեղադրյալներ Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանի, Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի, Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2016 թվականի փետրվարի 05-ին մեղադրյալ Դավիթ Գևորգի Հովեյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի նույն օրվա որոշմամբ Դավիթ Գևորգի Հովեյանի նկատմամբ հայտարարվել է հատախուզում:
2016 թվականի ապրիլի 12-ին, ժամը 0500-ին <<Զվարթնոց>> օդանավակայանի ժամանման սրահից նախնական պայմանավորվածության համաձայն ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Նոր Նորքի բաժին է ներկայացել Դավիթ Գևորգի Հովեյանը:
2016 թվականի հունիսի 03-ին մեղադրյալներ Դավիթ Հովեյանին, Աշոտ Ղևոնդյանին, Գևորգ Հախնազարյանին և Կարեն Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխվել և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի հունիսի 22-ին թիվ 15109314 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի, Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանի, Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի և Դավիթ Գևորգի Հովեյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը 2017 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճռով` ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման` 1/մեկ/ տարի ժամկետով:
Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված ստորագրությունը չհեռանալու մասին թողել է անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը և վճռել է նրան վերցնել կալանքի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի պատժի սկիզբը հաշվել է նրան փաստացի կալանքի վերցնելու պահից:
Դավիթ Գևորգի Հովեյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման` 1/մեկ/ տարի ժամկետով:
Դավիթ Գևորգի Հովեյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված ստորագրությունը չհեռանալու մասին թողել է անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը և վճռել է նրան վերցնել կալանքի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Դավիթ Գևորգի Հովեյանի պատժի սկիզբը հաշվել է նրան փաստացի կալանքի վերցնելու պահից:
Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել տուգանքի՝ նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացրել է դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել տուգանքի՝ նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացրել է դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Գևորգ Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Դավիթ Հովեյանի շահերի պաշտպան Լիպարիտ Սիմոնյանը:
Քրեական գործը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան մուտք է եղել 2017 թվականի օգոստոսի 23-ին:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2017 թվականի օգոստոսի 24-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել` քննության վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան չի ստացվել:
2. Գործի փաստական հանգամանքները.
Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը, Դավիթ Գևորգի Հովեյանը, Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանը և Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը դատապարտվել են հետևյալ արարքի համար:
Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանն իր ընկերներ Դավիթ Հովեյանի, Գևորգ Հախնազայանի և Կարեն Մկրտչյանի հետ 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0200-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գտնվող <<Ջազզվե>> սրճարանում, խմբի կազմում, բռնության գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն: 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0130-ի մսահմաննեում Ա.Ղևոնդյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գործող <<Ջազզվե>> սրճարան և նստել սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհանգույց գնալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներ Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնու` Գարիկ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանից` հարցնելով. <<Ծանոթ ենք, թե ոչ>>, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է <<Հըն, արա>> արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը, լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը, մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճարանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլարյանի հնչեցրած հարցն օգտագործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելություններն ընդգծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլիգանական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս գլխին` նրան գցելով գետնին: Դանից հետո Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալով` ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլիգանական գործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի գործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, այն է` սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունն անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպեսզի ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլիգանական գործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող <<Ջազզվե>> սրճարանում Ա.Ղևոնդյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել գետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին` նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս` գլխի գագաթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, գանգուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլիգանական գործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կարգը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո:
Դավիթ Գևորգի Հովեյանը 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 1800-ի սահմաններում իր ընկերներ Գևորգ Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի հետ <<Բելաջիո>> ռեստորանային համալիրում նշել են վերջինիս ծննդյան տարեդարձը, որի ընթացքում օգտագործել է ալկոհոլ: Այնուհետև, 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0130-ի մսահմաննեում Դ.Հովեյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գործող <<Ջազզվե>> սրճարան` նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհանգույց գնալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներ Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնու` Գարիգ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել` Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով. <<Ծանոթ ենք, թե ոչ>>, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է <<Հըն, արա>> արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը, լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը, մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճարանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ, Գ.Գիժլարյանի հնչեցրած հարցն օգտագործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելություններն ընդգծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլիգանական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս գլխին` նրան գցելով գետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալով` ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլիգանական գործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի գործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, այն է` սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունն անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպեսզի ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլիգանական գործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող <<Ջազզվե>> սրճարանում Դավիթ Հովեյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել գետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին` նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս` գլխի գագաթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, գանգուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլիգանական գործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կարգը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո:
2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0130-ի սահմաննեում Գևորգ Հախնազարյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գործող <<Ջազզվե>> սրճարան` նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհանգույց գնալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներ Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնու` Գարիկ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել` Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով. <<Ծանոթ ենք, թե ոչ>>, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է <<Հըն, արա>> արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը` մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճարանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ, Գ.Գիժլարյանի հնչեցրած հարցն օգտագործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելություններն ընդգծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլիգանական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս գլխին` նրան գցելով գետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալով` ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլիգանական գործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի գործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, այն է` սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունն անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպեսզի ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլիգանական գործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող <<Ջազզվե>> սրճարանում Գևորգ Հախնազարյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել գետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին` նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս` գլխի գագաթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, գանգուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլիգանական գործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կարգը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո:
Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանն իր ընկերներ Դավիթ Հովեյանի, Աշոտ Ղևոնդյանի և Գևորգ Հախնազարյանի հետ 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0200-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գտնվող <<Ջազզվե>> սրճարանում, խմբի կազմում, բռնության գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն: 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0130-ի սահմաննեում Կարեն Մկրտչյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գործող <<Ջազզվե>> սրճարան` նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհանգույց գնալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներ Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնու` Գարիգ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել` Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով. <<Ծանոթ ենք, թե ոչ>>, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է <<Հըն, արա>> արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը` մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճարանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլարյանի հնչեցրած հարցն օգտագործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելություններն ընդգծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլիգանական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս գլխին` նրան գցելով գետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալով` ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլիգանական գործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի գործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, այն է` սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունն անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպեսզի ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլիգանական գործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող <<Ջազզվե>> սրճարանում Կարեն Մկրտչյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել գետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին` նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս` գլխի գագաթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, գանգուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլիգանական գործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կարգը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո:
3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Գևորգ Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Դավիթ Հովեյանի շահերի պաշտպան Լիպարիտ Սիմոնյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը ենթակա է բեկանման, ամբաստանյալների նկատմամբ պետք է կայացվի արդարացման դատական ակտ։
Դատարանի կայացրած դատավճիռն օրինական և հիմնավոր չէ։ Դատարանը, սխալ գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցները և սխալ իրավական գնահատական տալով սույն գործի փաստական հանգամանքներին, թույլ է տվել նյութական իրավունքի խախտում, այն է` անհիմն կերպով անձանց մեղավոր է ճանաչել խմբի կազմում խուլիգանություն կատարելու համար, այն դեպքում, երբ նրանց մեղքը դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով ապացուցված չէր։
Կայացված դատավճռում անձի մեղավորության մասին հետևությունները հիմնված են ենթադրությունների, անթույլատրելի ապացույցների վրա, ինչպես նաև դատարանը գործից հանել է ամբաստանյալների անմեղությունը հիմնավորող ապացույցները:
Դատավճիռն առերևույթ հակասում է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախկինում ընդունած որոշումներին։
Դատաքննությամբ հետազոտված որևէ ապացույցով հաստատված չէ այն փաստական տվյալը, թե Աշոտ Ղևոնդյանը, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի հետ միասին խմբի կազմում, բռնության գործադրմամբ կատարել են խուլիգանություն։ Դատաքննությամբ հետազոտված որևէ ապացույցով հաստատված չէ, որ Աշոտ Ղևոնդյանը 2014 թվականի հուլիսի 9-ին ընկերների հետ Ազատության հրապարակում գտնվելով <<Ջազզվե>> սրճարանում ժամը 01:30-ի սահմաններում սանհանգույց գնալուց հայացքը սևեռել է Անի և Հռիփսիմե Հակոբյանների վրա, որի պատճառով երկխոսության մեջ մտել տուժող Գագիկ Գիժլարյանի հետ, որից հետո Դավիթ Հովեյանը մոտեցել հահոյանքներ է տվել տուժողի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից հարվածել նրա գլխին, նրան գցել գետնին, իսկ Աշոտ Ղևոնդյանը, Գևորգ Հախնազարյանը և Կարեն Մկրտչյանը միանալով Դավիթ Հովեյանին շարունակել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալ և հարվածներ հասցնել գետնին ընկած Գագիկ Գիժլարյանի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին։
Ամբաստանյալներն առաջադրված մեղադրանքում իրենց մեղավոր չեն ճանաչել` պատճառաբանելով, որ իրենք որևէ մեկին չեն հարվածել և չեն հայհոյել։
Դատաքննության ժամանակ Դավիթ Հովեյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինչպես ինքը, այնպես էլ իր ընկերները, մյուս ամբաստանյալները տուժողի հետ վիճաբանության մեջ չեն մտել, նրան չեն հարվածել և ծեծի չեն ենթարկել։ Ճանաչման և առերեսումների ժամանակ թե վկաները, և թե տուժողը չեն մատնանշել իրենց, որպես միջադեպի մասնակիցներ, այլ հակառակը, նշել են, որ իրենք չեն հանդիսանում ծեծի ենթարկողները։
Դատարանը դատավճռի հիմքում, որպես ամբաստանյալների մեղքը հիմնավորող ապացույցներ է վկայակոչել ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևորգ Հախնազարյանի որպես վկաներ հարցաքննության արձանագրությունները։
Թեև, նշված հարցաքննության արձանագրություններով որևէ կերպ չէր ապացուցվում ամբաստայալներին առաջադրված մեղադրանքը, սակայն նշված հարցաքննության արձանագրությունները դատարանը դնելով դատավճռի հիմքում` թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, որը կայանում է հետևյալում` դատաքննության ժամանակ ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևորգ Հախնազարյանի նախաքննության ժամանակ որպես վկաներ հարցաքննության արձանագրությունները չեն հրապարակվել և չեն հետազոտվել։
Ինչպես երևում է քրեական գործի նյութերից, ապա`
ա) 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0215-ին <<Ջազզվե>> սրճարանից մարմնական վնասվածքներ պատճառելու կասկածանքով ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին են բերման ենթարկվել Աշոտ Ղևոնդյանը, Կարեն Մկրտչյանը, Դավիթ Հովեյանը և Գևորգ Հախնազարյանը։
բ) 2014 թվականի հունիսի 20-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Շ.Գրիգորյանը որոշում է կայացրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով քրեական գործ հարուցելու և վարույթ ընդունելու մասին։ Որոշման մեջ նշվել է. <<2014 թվականի հունիսի 9-ին՝ ժամը 0100-ի սահմաններում Կարեն Մկրտչյանը, Դավիթ Հովեյանը, Գևորգ Հախնազարյանը և Աշոտ Ղևոնդյանը Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գտնվող <<Ջազզվե>> սրճարանում վիճաբանել են Գարիկ Գիժլարյանի հետ, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել են և հայհոյել, բռնություն գործադրել՝ ծեծի են ենթարկել Գ.Գիժլարյանին, իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով խախտել են հասարակական կարգը, խաթարել սրճարանի բնականոն աշխատանքը>>։
գ) Աշոտ Ղևոնդյանը, Կարեն Մկրտչյանը որպես վկա հարցաքննվել են 2014 թվականի հունիսի 26-ին, Գևորգ Հախնազարյանը որպես վկա նույնպես հարցաքննվել է 2014 թվականի հունիսի 26-ին։
դ) 2015 թվականի մարտի 16-ին Աշոտ Ղևոնդյանին, Կարեն Մկրտչյանին և Գևորգ Հախնազարյանին մեղադրանք է առաջադրվել, իսկ Դավիթ Հովեյանին` 2015 թվականի մարտի 19-ին։
Վերը նշվածից բխում է, որ ամբաստանյալները թեև մինչև նրանց մեղադրանք առաջադրելը, փաստացի գտնվել են <<կասկածյալի>> կարգավիճակում, սակայն հարցաքննվել են, որպես վկա, այդ թվում` նախազգուշացվել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338-339-րդ հոդվածներով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, իսկ լռելու և պաշտպան ունենալու իրավունքի մասին պարզաբանում չեն ստացել։ Հետևապես, նախաքննական մարմինն Աշոտ Ղևոնդյանին, Կարեն Մկրտչյանին և Գևորգ Հախնազարյանին որպես վկա հարցաքննելով` խախտել է նրանց լռելու և պաշտպանության իրավունքը, քանի որ վերջիններս փաստացի հայտնվելով կասկածյալի կարգավիճակում, հարցաքննվել են որպես վկաներ, զրկվել լռելու և պաշտպան ունենալու իրական հնարավորությունից, իսկ դատարանը, նշված անձանց ցուցմունքները դնելով մեղադրական դատավճռի հիմքում, թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում։
Տվյալ դեպքում Աշոտ Ղևոնդյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևորգ Հախնազարյանի որպես վկա նախաքննության ժամանակ տված ցուցմունքներն առանց դատարանում հետազոտելու, ինչպես նաև նրանց լռելու և պաշտպանական իրավունքի խախտմամբ ձեռք բերված հարցաքննության արձանագրությունները դնելով դատավաճռի հիմքում` թույլ է տվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի իմաստով քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, որը համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի` հիմք է դտավճիռը բեկանելու համար։
Հետևապես, դատավճռում նշված այն հետևությունը, թե <<...այսինքն նշված ցուցմունքներով հաստատվում է այն հանգամանքը, որ սրճարանում 6-7 հոգի երիտասարդներ սեղանի շուրջ նստած են եղել սույն քրեական գործով ամբաստանյալները և նրանց ընկերներ՝ ոմն Հայկը ու Պերճը և նշված 4 երիտասարդներն են հարվածներ հասցրել տուժող Գ.Գիժլարյանին՝ առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս, և այդ խուլիգանական գործողություններով կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որի հետևանքով հավաքվել են մարդիկ և եկել են ոստիկանության աշխատակիցներն ու ամբաստանյալներին բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին>>, ապա այն զուտ ենթադրություն է և հաստատված չէ գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, ինչպես նաև այդ հետևությունները հիմնված են օրենքի խախտմամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ չհետազոտված ապացույցների վրա:
Դատարանը դատավճռի հիմքում չի դրել ամբաստանյալի մեղքը բացառող, նրանց անմեղությունը հիմնավորող դատաքննությամբ հետազոտված՝ ճանաչման գործողության արձանագրությունները։
Սույն գործով նախաքննության ժամանակ Անի Հակոբյանն իր նախաքննական 24.06.2014թ–ի ցուցմունքնում նշել է, որ. <<Ես նրանց կճանաչեմ, քանի որ նրանց դեմքը տպավորվել է իմ մոտ, և ես կճանաչեմ նրանց հասակից, մարմնի կառուցվածքից, դեմքի կառուցվածքից և ձևից>>, վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը 24.06.2014թ–ի ցուցմունքնում նշել է, որ <<Նշեմ, որ ես այդ 4 երիտասարդներին տեսնելիս կճանաչեմ, նրանց մարմնի կառուցվածքից, դեմքի ձևից և կառուցվածքից>>, վկան նույնիսկ նկարագրել է նրանց արտաքին տվյալները։ Այսինքն, երկու վկաներն էլ որևէ կասկած չեն հայտնել Գ.Գիժլարյանին հարվածած կամ ծեծի ենթարկած անձանց ճանաչելու հարցում։
Նշված հարցաքննությունից մի քանի օր անց տեղի ունեցած ճանաչման գործողությունների ժամանակ վկաներ Հռիփսիմե Հակոբյանին և Անի Հակոբյանին են ճանաչման ներկայացվել Դավիթ Հովեյանը, Կարեն Մկրտչյանը, Գևորգ Հախնազարյանը և Աշոտ Ղևոնդյանը, սակայն վկաները ճանաչման գործողության ժամանակ մշտապես պնդել են, որ իրենց ճանաչման ներկայացված անձանցից ոչ մեկին չեն ճանաչում և տեսնում են առաջին անգամ։
Նշված ճանաչման գործողության արձանագրությունները դատաքննության ժամանակ հրապարակվել և հետազոտվել են, դրանք գտնվում են քրեական գործում՝ հ. 1 գ.թ. 123-124, 127-128, 131-132, 141-142, հ. 2 գ.թ. 126-127` Անի Հակոբյանի մասնակցությամբ տեղի ունեցած ճանաչման գործողության արձանագրություններ, հ. 1 գ.թ. 121-122, 125-126, 129-130, 140, հ. 2 գ.թ. 124-125` Հռիփսիմե Հակոբյանի մասնակցությամբ տեղի ունեցած ճանաչման գործողության արձանագրություններ։
Նշված ճանաչման գործողության արձանագրություններն օրենքի ուժով հանդիսանում են ապացույցներ, քանի որ ձեռք են բերվել օրենքով սահմանված պահանջների պահպանմամբ, ինչպես նաև դրանցով հիմնավորվում է ամբաստանյալների անմեղությունը։ Դատարանը, դատավճիռ կայացնելիս նշված ճանաչման գործողությունների արձանագրություններն անթույլատրելի չի ճանաչել, ինչպես նաև դրանց անարժանահավատության վերաբերյալ որևէ պատճառաբանություն չի բերել։
Դատարանը թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում:
Դատաքննության ժամանակ տուժող Գագիկ Գիժլարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հունիսի 8-ին, ժամը 2300-ի սահմաններում կնոջ՝ Անի Հակոբյանի հետ այցելել են Օպերայի բակում գտնվող <<Ջազզվե>> սրճարան, իսկ մինչ այդ մասնակցել է հարսանիքի, որտեղ օգտագործել է ալկոհոլ։ Մոտ մեկ ժամ անց իրենց է մոտեցել նաև կնոջ քույրը` Հռիփսիմե Հակոբյանը։ Սրաճարանում իրենք գարեջուր են խմել և ժամանակ անցկացրել։ Ժամը 01-ի սահմաններում, իրենց սեղանի մոտով մի տղա են անցել, ով նայել է իրենց կողմը, որի հետ կապված ինքը հարցրել է, թե ճանաչում են իրար, թե ոչ։ Դրանից հետո, ինքը հարված է ստացել գլխի շրջանում ընկել է գետնին և ուշագնաց եղել։ Երբ գտակցության է եկել տեսել է ոստիկանության աշխատակիցների և գնացել են ոստիկանության բաժին։
Տուժողը հայտնել է, որ ամբաստանյալներին դեպքի հետ կապված չի ճանաչում, նրանց տեսել է գործի քննության ընթացքում քննիչի մոտ, դեպքի օրն իր հետ խոսացող տղան կամ իրեն հարվածողն ամբաստանյալների մեջ չէ։
Դատարանը դատավճռում նշել է, թե <<...Դատարանը, անդրադառնալով տուժող Գարիկ Գիժլարյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքին, գտնում է, որ ցուցմունքի այն մասը, որով հայտնում է, թե ինքը չի հիշում իր հետ վիճաբանած երիտասարդներին, արժանահավատ չէ և հերքվում է իր իսկ նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, քանի որ ցուցմունքով հայտնել է, որ վիճաբանությունը տեղի է ունեցել նայելու համար և ինքը մինչև վիճաբանությունը խոսակցություն է ունեցել այդ երիտասարդներից մեկի հետ, ...>>:
Բողոքի հեղինակը նշել է, որ տուժողն իր նախաքննական ցուցմունքներում ևս նշել է, որ իրեն հարվածած երիտասարդին չի հիշում և չի կարող նրան նկարագրել։ Այսպես, տուժողն առաջին հարցաքննության ժամանակ նշել է. <<Ձեր բանավոր հարցին պատասխանում եմ, որ չեմ հիշում ով է ինձ հարվածել, սակայն նշեմ ինձ ձեռքով են հարվածել>>, <<Ձեր մյուս հարցին պատասխանում եմ, որ այդ երիտասարդներից ոչ մեկին, այդ թվում` այն երիտասարդը, ում հետ զրուցել եմ և այն երիտասարդը, որն ինձ հարվածել է, չեմ ճանաչում և չեմ կարում նրանց նկարագրել>>։ /հ. 1, գ.թ. 77-78/
Տուժողը թե նախաքննության, և թե դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալներին չի նմանեցրել կամ ճանաչել, որպես իր հետ վիճաբանած, իրեն հարվածած անձանց։ Դատարանը տուժողի ցուցմունքները գնահատելիս, նշել թե Գ.Գիժլարյանը փորձել է իր ցուցմունքով օգնել ամբաստանյալներին խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից, քանի որ վերջինս դատաքննության ժամանակ հայտնել է, որ իր և ամբաստանյալ Դավիթի հարաբերություններն այնքան են մտերմացել, որ արդեն դարձել են քավոր-սանիկ։
Դատարանի սույն պատճառաբանությունը հիմնազուրկ է, քանի որ տուժողի բոլոր ցուցմունքները նույնաբովանդակ են, իսկ քավոր-սանիկ դառնալու հանգամանքը նշեց այն պատճառով, որ մոտ 3 տարի տևած նախաքննության և դատաքննության ընթացքում, քննչական մարմիններում և դատարանում արդեն բազմիցս են հանդիպել, բացի այդ, տուժողը նախազգուշացված է եղել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338-339-րդ հոդվածներով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին։ Հետևապես, դատարանի նշված պատճառաբանությունները հիմնազուրկ են և հերքված են դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով։
Վկա Անի Հակոբյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալներին չի ճանաչում, նրանց դեպքի ժամանակ չի տեսել։ 2014 թվականի հունիսի 8-ին ամուսնու հետ այցելել են Ազատության հրապարակում գտնվող <<Ջազզվե>> սրճարան, որոշ ժամանակ անց իրենց է միացել քույրը` Հռիփսիմեն։ Ժամը 01-ի սահմաններում իրենց մոտով անցնող մի երիտասարդ ուշադիր նայել է իրենց կողմը, ամուսինը հարցրել է, թե <<ինչա պատահել, ինչի ես նայում>>, որից հետո մոտեցել է գեր կազմվածքով մի տղա և հարվածել է ամուսնուն, որից հետո իրենց են մոտեցել այլ տղաներ, սակայն ամուսնուն ոչ ոք չի հարվածել, այդ ժամանակ ինքը գիտակցությունը կորցրել է և վայր ընկել։ Երբ գիտակցության է եկել, տեսել է ոստիկանների, որից հետո գնացել են ոստիկանության բաժին։ Ոստիկանության բաժնում, քույրն ասել է, որ ինքը մատնացույց է արել ինչ-որ տղաների, սակայն համոզված չէ, թե արդյոք դրանք այն տղաներն են, ովքեր հարվածել են ամուսնուն։ Գործի քննության ժամանակ իրեն ճանաչման են ներկայացրել տարբեր անձանց, այդ թվում նաև` ամբաստանյալներին, սակայն ինքը նրանց չի ճանաչել որպես ամուսնուն հարվածողների։ Վկան հարցերին պատասխանելուց պնդեց, որ թե իրենց կողմը նայող, թե իր ամուսնու հետ զրուցող, և թե ամուսնուն հարվածած տղան ամբաստանյալները չեն հանդիսանում։ Վկան պնդեց, որ չի տեսել, թե քույրը դեպքից հետո ոստիկաններին մատնացույց է արել ամբաստանյալներին կամ որևէ այլ անձի որպես իր ամուսնուն հարվածողների։ Վկան հարցերին պատասխանելուց նշեց, որ ինչպես ինքը, այնպես էլ քույրը ճանաչման գործողության ժամանակ իրենց ճանաչման ներկայացված անձանց և լուսանկարներում որևէ մեկին չեն նմանացրել որպես ամուսնուն հարվածող անձին։
Վկան նախաքննական ցուցմունքում նշել է, որ <<Ես նրանց կճանաչեմ, քանի որ նրանց դեմքը տպավորվել է իմ մոտ և ես կճանաչեմ նրանց հասակից, մարմնի կառուցվածքից, դեմքի կառուցվածքից և ձևից>>։
Վկան հարցին պատասխանել է, որ <<Նշեմ, որ ես չեմ տեսել, որ բացի գեր երիտասարդից մյուս երիտասարդները հարվածեն իմ ամուսնուն, ինչպես նաև չեմ նկատել, որ հարևան սրճարանի հաճախորդները ականատես են եղել միջադեպին>>։
Ակնհայտ է, որ եթե ամբաստանյալները լինեին միջադեպի մասնակիցները, ապա վկան նրանց կճանաչեր, քանի որ իր ցուցմունքում նշել էր, որ տեսնելու դեպքում նրանց կճանաչի, քանի որ նրանց դեմքերը տպավորվել են իր մոտ։
Դատաքննությամբ հետազոտվել են վկայի մասնակցությամբ տեղի ունեցած ճանաչման ներկայացնելու մասին և լուսանկարներով ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունները։ Ի թիվս այլոց` ճանաչման է ներկայացվել նաև Աշոտ Ղևոնդյանը, Դավիթ Հովեյանը, Կարեն Մկրտչյանը, Գևորգ Հախնազարյանը, սակայն վկան հայտարարել է, որ նրանցից ոչ մեկին չի ճանաչում և տեսնում է առաջին անգամ։ Նշված անձանցից ոչ մեկին չի նույնացնում 2014 թվականի հունիսի 9-ին տեղի ունեցած միջադեպի ժամանակ իր ամուսնուն ծեծի ենթարկած անձի հետ։
Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի հետ առերես հարցաքննությունների ժամանակ ևս վկան պնդել է, որ նրանք չեն հանդիսանում այն անձինք, ովքեր դեպքի օրը հարվածել են ամուսնուն։
Այսինքն, վկայի ցուցմունքով հերքվում է Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի առնչությունը դեպքին։ Հետևապես, ամբաստանյալների դեպքին առնչվելու հետ կապված դատավճռում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներին, որը հիմք է կայացված դատավճիռը բեկանելու համար։
Դատարանը որպես ամբաստանյալների մեղքը հիմնավորող ապացուց է դատավճռում վկայակոչել վկա Հրիփսիմե Հակոբյանի հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքները։
Վկայի նախաքննական ցուցմունքները չեն կարող դրվել իր պաշտպանյալների մեղադրանքի հիքում, քանի որ դատաքննության ժամանակ պաշտպանական կողմը հնարավորություն չի ունեցել հարցաքննելու նրան։ Ինչ վերաբերում է նախաքննության ժամանակ նրա և իր պաշտպանյալների միջև տեղի ունեցած առերես հարցաքննությունների փաստին, ապա հարկ է նշել, որ Հռիփսիմե Հակոբյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի ցուցմունքներում առկա չէր էական հակասություն։ Վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը նրանց չէր ճանաչել որպես միջադեպի մասնակից անձանց։
Բացի այդ, եթե նույնիսկ համարենք, որ նրանց ցուցմունքներում առկա էր էական հակասություն, ապա այն չի կարող համապատասխանել Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ մասի <<դ>> կետով նշված` <<իր դեմ ցուցմունք տված վկաներին հարցաքննելու իրավունք ունենալու>> բնորոշմանը։
Բացի այդ, առերես հարցաքննությունների ժամանակ Աշոտ Ղևոնդյանը, Դավիթ Հովեյանը, Կարեն Մկրտչյանը և Գևորգ Հախնազարյանը գտնվել են վկայի կարգավիճակում, հետևապես զրկված են եղել պաշտպան ունենալու իրավունքից և պատշաճ հնարավորություն չեն ունեցել հարցաքննելու վկա Հռիփսիմե Հակոբյանին։
Եթե նույնիսկ հիմք ընդունենք նրա կողմից նախաքննության ժամանակ հայտնած տվյալները, ապա դրանցով ևս հերքվում են ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքը, նրանց մակնակցությունը դեպքին։
Վկա Հռիփսիմե Հակոբյանն իր նախաքննական ցուցմունքում հայտնել է. <<2014 թվականի հունիսի 9-ին, ժամը 0030-ի սահմաններում գնացել է Ազատության հրապարակում գտնվող <<Ջազզվե>> սրճարան, որտեղ քրոջ՝ Անի Հակոբյանի և նրա ամուսնու՝ Գարիկ Գիժլարյանի հետ գարեջուր են խմել և ժամանակ անցկացրել։ Ժամը 0100-ի սահմաններում մի երիտասարդ, որի հագին եղել է սպիտակ կարճաթև վերնաշապիկ և մարմնագույն տաբատ, անցել է իրենց սեղանի մոտով և ուշադիր նայել է իրենց կողմ։ Այդ ժամանակ Գարիկը նրան հարցրել է, թե ծանոթ են, թե ոչ, իսկ այդ տղան հեգնանքով պատասխանել է` <<հը, արա>> և դրանից հետո գեր կառուցվածքով և կապույտ վերնաշապիկով մի երիտասարդ մոտեցել ու բռունցքով հարվածել է Գարիկի գլխին։ Դրանից հետո Գարիկն ընկել է գետնին, նրան են մոտեցել նաև նրանց հետ այլ երիտասարադները և սկսել են ոտքով հարվածել Գարիկին, որից իրենց սեղանին եղած շշերը և բաժակները, շուռ եկան գետնին և կոտրվեցին։ Մի քանի րոպե հետո մոտեցել են ոստիկանության աշխատակիցները, ինքը մատնացույց է արել տղաների և նրան տարել են ոստիկանության բաժին։ Վկան նշել է, որ մինչև ոստիկանության աշխատակիցների գալն ինքը, զայրացած լինելով, սեղանին դրված բաժակով հարվածել է սեղանին, որի արդյունքում սեղանի ապակին կոտրվել է։ Վկան նշել է, որ միջադեպը տևել է 2-3 րոպե, սեռական բնույթի հայհոյանք լսել է մեկ անգամ, այն տղայից, որն առաջինն է հարվածել Գարիկին, բացի դրանից այլ հայհոյանք չի լսել։ Նշել է, որ ոստիկանները եկել են միջադեպից մոտ 5-10 րոպե անց>>։
Վկան հայտնել է նաև, որ <<այդ 4 երիտասարդներին տեսնելիս կճանաչի, նրանց մարմնի կառուցվածքից, դեմքի ձևից և կառուցվածքից։ Առաջինը Գարիկին բռունցքով հարվածողը մոտ 180 սմ հասակով էր, ուներ գեր կառուցվածք, մաշկը ցորենամորթ, մազերը կիսագանգուր, դեմքը կլոր։ Մեր սեղանին մոտեցողը ուներ մոտ 170 սմ հասակ, նիհարավուն կազմվածքով, օվալաձև դեմքով։ Երրորդ երիտասարդը, որի հագին կար կապույտ վերնաշապիկ, ուներ մոտ 170 սմ հասակ, նիհարավուն կառուցվածք , սպիտակ մաշկով։ Չորորդ երիտասարդը ուներ մոտ 165-170 սմ հասակ, ուներ միջին կառուցվածք, որի աչքերին կային օպտիկական ակնոցներ>>։
Դատաքննությամբ հետազոտվեց վկայի մասնակցությամբ տեղի ունեցած ճանաչման ներկայացնելու մասին և լուսանկարներով ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունները։ Ի թիվս այլոց` ճանաչման է ներկայացվել նաև Աշոտ Ղևոնդյանը, Դավիթ Հովեյանը, Կարեն Մկրտչյանը, Գևորգ Հախնազարյանը, սակայն վկան հայտարարել է, որ նրանցից ոչ մեկին չի ճանաչում և տեսնում է առաջին անգամ։ Նշված անձանցից ոչ մեկին չի նույնացնում 2014 թվականի հունիսի 9-ին տեղի ունեցած միջադեպի ժամանակ իր ամուսնուն ծեծի ենթարկած անձի հետ։
Գործի փաստական տվյալներից հետևում է, որ Աշոտ Ղևոնդյանի հագին եղել է, ոչ թե մարմնագույն տաբատ, այլ կապույտ գույնի ջինսե տաբատ, ամբաստանյալների մեջ չկա օպտիկական ակնոցներ կրող կամ գեր, ինչպես նաև 180 սմ բոյ ունեցող անձ։ Ինչպես նաև, եթե նրանց մեջ լիներ այն անձը կամ անձինք, ովքեր մասնակցել են վկայի կողմից նկարագրված դեպքին, ապա որևէ խոչընդոտ չկար նրանց ճանաչելու համար։
Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի հետ առերես հարցաքննությունների ժամանակ ևս վկան պնդել է, որ նրանք չեն հանդիսանում այն անձինք, ովքեր դեպքի օրը հարվածել են քրոջ ամուսնուն։
Հատկանշական է, որ վկա Դավիթ Հովեյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ, նշելով որ չի ճանաչում մեղադրյալին /ինչպես նաև մյուս մեղադրյալի հետ առերեսման ժամանակ է հայտարարել, որ նրանց չի ճանաչում/, կասկած է արտահայտել այն հարցի շուրջ, թե ինքն իրականում փեսային հարվածող անձանց է մատնացույց արել ոստիկաններին, թե ոչ։ Վկան նշել է. <<Վիճաբաբանության ժամանակ Գարիկին բռունցքով հարվածած երիտասարդը մեկ անգամ տվել է հայհոյանք և դրանից հետո վիճում էի Գարիկին ծեծի ենթարկած անձանց հետ, որից հետո ժամանել են ոստիկանության աշխատակիցները, որոնց ես մատացույց եմ արել այն երիտասարդներին, որոնք ծեծի են ենթարկել Գարիկին և վերջիններիս ոստիկանության աշխատակիցները բերման են ենթարկել նրանց ոստիկանության բաժին, իմ կարծիքով>>։
Վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը նման կասկած է արտահայտել նաև քրոջ վկա Անի Հակոբյանի հետ խոսելու ժամանակ, վերջինս ցուցմունք տվեց, որ քուրն իրեն ասել է, որ համոզված չէ, որ ինքը մատնացույց է արել այն երիտասարդներին, ովքեր հարվածել են Գարիկին։
Նման կասկածանք հայտնեցին նաև դատաքննության ժամանակ հարցաքննված ոստիկանները, նրանցից Վազգեն Դաբաղյանը նշեց, որ հնարավոր է մատնացույց անող կինը շփոթած լինի և այլ անձանց մատնացույց արած լինի, քանի որ շատ մարդիկ էին հավաքված, իսկ այդ տղաները հանգիստ կանգնած էին սրճարանից դուրս։
Վկա, ոստիկանության աշխատակից Ռուդիկ Եղիազարյանը հարցին պատասխանելուց նշեց, որ մարդիկ հեռվանում էին այդ ժամանակ, իսկ այդ աղջիկը ցույց էր տալիս հեռվացողների միջից տղաների, ովքեր մեջքով էին դեպի իրեն, ինչպես նաև նշեց, որ այդ աղջիկը գտնվում էր ոչ ադեկվատ վիճակում, գոռգոռում էր և չի բացառում, որ վերջնս նաև շփոթած լինի։
Ակնհայտ է, որ վկա Հռիփսիմե Հակոբյանի ցուցմունքով ևս հերքվում է ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքը։
Ինչ վերաբերում է դատավճռում նշված այն պատճառաբանությանը, թե ոստիկանության բաժնում վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը տեսել է բերման ենթարկված անձանց և նրանց ճանաչել է, որպես իր կողմից որպես Գագիկ Գիժլարյանին ծեծի ենթարկողների մատնացույց արված անձանց, ապա քրեական գործում 09.06.2014թ. ամսաթվով ճանաչման գործողության մասին արձանագրություններ առկա չեն, հետևապես այն չի կարող համապատասխանել իրականությանը։
Ինչ վերաբերում է այն մտքին, թե դեպքից բավականին ժամանակ անցնելու պատճառով չեն ճանաչել ամբաստանյալներին, ապա հարկ է նշել, որ անհնար է դեպքից 5-10 օր անց չճանաչել այն անձանց ում կարողացել է բազմության մեջ փնտրել և գտնել որպես իրենց հարազատին ծեծի ենթարկողների, առավել ևս այն դեպքում, երբ վկաները ճանաչման գործողությունից առաջ նկարագրել են այդ անձանց դեմքը և կառուցվածքը և պնդել են որ տեսնելուց կճանաչեն, սակայն ամբաստանյալներին չեն ճանաչել` որպես այդ միջադեպի մասնակիցների։
Դատարանը դատավճռում նշել է, թե <<Նշված ցուցմունքը վկա Հռիփսիմե Հակոբյանն առերես պնդել է Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի, Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի հետ>>, սակայն վկա Հռիփսիմե Հակոբյանն ամբաստանյալների հետ տեղի ունեցած բոլոր առերես հարցաքննությունների ժամանակ նշել է, որ <<իր հետ առերեսվողներին չի ճանաչում և նրանց հետ որևէ հարաբերությունների մեջ չի գտնվում>>, իսկ տեղի ունեցած միջադեպի վերաբերյալ քննիչի հարցին պատասխանելիս չի նշել, թե իր նկարագրած գործողությունները կատարել են իր հետ առերես հարցաքննվող անձինք, այսինքն` ամբաստանյալները։
Դատարանը դատավճռում նշել է, թե իբր միջադեպը՝ խուլիգանական գործողությունները <<կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո>>։ Դատարանի սույն հետևությունը չի համապատասխանում դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներին։ Մասնավորապես, ոստիկանության աշխատակիցները, թե նախաքննական և թե դատաքննական ցուցմունքներում նշել են, որ երբ իրենք հասել են դեպքի վայր, որևէ միջադեպ չի եղել, հասնելով այնտեղ` տեսել են, որ գետնին ընկած է մի երիտասարդ, իսկ նրա կողքին կանգնած` մեկ շիկահեր և մեկ սևահեր աղջիկներ, որից սևահերն օգնություն էր ցույց տալիս գետնին ընկած երիտասարդին։
Վկա Հռիփսիմե Հակոբյանն իր նախաքննական ցուցմունքում նշել է, որ միջադեպը տևել է 2-3 րոպե, իսկ ոստիկանները եկել են մոտ 5 րոպե անց։ Վկա Անի Հակոբյանը դատաքննության ժամանակ նշեց, որ ոստիկանության աշխատակիցներն իրենց են մոտեցել միջադեպից որոշ ժամանակ անց։
Վկաներ Հովհաննես Թաթոյանի, Վազգեն Դաբաղյանի և Ռուդիկ Եղիազարյանի ցուցմունքները նույնաբովանդակ էին, քանի դեռ հերթը չէր հասել Հռիփսիմե Հակոբյանի կողմից տուժողին ծեծի ենթակող անձանց մատնացույց անելուն։
Այսպես, վկաները նշել են, որ 2014 թվականի հունիսի 9-ին, ժամը 02-ի սահմաններում, երբ երեքով գիշերային ծառայություն են իրականացրել և անցնելիս են եղել Երևանի Թումանյան-Մաշտոց փողոցների խաչմերուկի մոտով, նկատել են մարդկային մեծ հոսք, ովքեր շարժվել են դեպի Ազատության հրապարակ, մոտենալով <<Ջազզվե>> սրճարանի մոտ` հասկացել են, որ ինչ-որ միջադեպ է տեղի ունեցել։ Հասնելով այնտեղ` տեսել են գետնին ընկած մի երիտասարդի, որը գլուխը բռնած գոռում էր. <<վախ գլուխս>>, իսկ նրա մոտ կանգնած էին երկու աղջիկներ։ Այդ աղջիկներից մեկը մատնացույց է արել 4 տղաների և ասել, որ նրանք են ծեծի ենթարկել ընկածին, իսկ իրենք այդ 4 տղաներին բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին։ Վկաները նշեցին, որ իրենք դեպքին ականատես չեն եղել։
Հատկանշական է, որ ոստիկանության երեք աշխատակիցների ցուցմունքները մեկը մյուսին հակասեց` մատնացույց անելու հանգամանքը նկարագրելիս։
Վկա Ռուդիկ Եղիազարյանը նշեց, որ երբ իրենք մոտեցել են, մարդիկ հեռվանում էին այդ ժամանակ, իսկ այդ աղջիկը ցույց էր տալիս հեռվացողների միջից տղաների, ովքեր մեջքով էին դեպի իրեն, ինչպես նաև նշեց, որ այդ աղջիկը գտնվում էր ոչ ադեկվատ վիճակում, գոռգոռում էր և չի բացառում, որ վերջնս նաև շփոթած լինի։
Վազգեն Դաբաղյանը նշեց որ, այդ տղաներն այլ քաղաքացիների հետ կանգնած էին սրճարանից դուրս, իսկ այդ աղջիկը մատով ցույց էր տալիս, այդ տղաներն իրար կողք չէին կանգնած, այլ տարբեր տեղերում էին կանգնած։ Հատկանշական է, որ այս վկան նշում է, որ բացի այդ աղջկանից այնտեղ գտնվող անձանցից ոչ ոք չի նշել, թե ընկած տղային հարվածել են։
Երրորդ ոստիկան վկան Հովհաննես Թաթոյանը նշեց, որ այդ տղաները չորսով իրար կողք էին կանգնած և աղջիկներից մեկը հեռվից ընդհանուր նրանց է ցույց տվել և նրանց են բաժին բերման ենթարկել։
Այսինքն, ինչպես երևում է դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներից, առկա չէ որևէ հիմնավոր փաստական տվյալ, ապացույց, որ հենց ամբաստանյալներ են եղել այն անձինք, ովքեր ծեծի են ենթարկել Գագիկ Գիժլարյանին։
Նշված անձանց ցուցմունքով հերքվում է նաև դատարանի այն հետևությունը, թե խուլիգանական գործողությունները կանխվել են ոստիկանության աշխատակիցների կողմից։
Լիլիթ Հովհաննիսյանը թեև նշել է, որ միջադեպին ականատես չի եղել, և ամբաստանյալներին ճանաչելու վերաբերյալ փաստական տվյալ չի հայտնել, սակայն սույն վկայի հարցաքննությունն աննախադեպ է: Վկան նախաքննության ժամանակ հարցաքննվել է, որպես <<Ջազզվե>> սրճարանի մենեջեր՝ Լիլիթ Զոհրաբյան, իսկ այլ անձի անվան ներքո հարցաքննվելու հանգամանքը պատճառաբանել է, նրանով որ քանի որ այդ ժամանակ սրճարանի մենեջերը տուն էր գնացել, ինքը հարցաքննվել է նրա փոխարեն։ Հայտնեց նաև, որ ինքը ներկայացել է քննիչին որպես Լիլիթ Զոհրաբյան։ Թեև նշված վկայի ցուցմունքները չեն պարունակում այնպիսի տվյալներ, որոնք որևէ կերպ հաստատում կամ հերքում են իր պաշտպանյալների մասնակցությունը դեպքին, այնուհանդերձ հաշվի առնելով, որ նա նախաքննության ժամանակ հարցաքննվել է այլ անձի անվան տակ, կամ նրա փոխարեն, հետևապես այդ ցուցմունքները չեն կարող արժանահավատ և թույլատերլի ապացույցներ հանդիսանալ։
Դատաքննության ժամանակ, վկան հայտնել է, որ 2014 թվականի հունիսի 9-ին ժամը 0120-ի սահմաններում, երբ գտնվել է սրճարանի պահեստային մասում լսել է աղջկա բացականչություն, որից հետո դուրս է եկել և տեսել է գետնին ընկած մի երիտասարդի, նրա մոտ երկու աղջկա, իսկ որոշ ժամանակ անց եկել են ոստիկանության աշխատակիցները։ Հարցերին պատասխանելուց նշեց, որ սրճարանի բնականոն աշխատանքը շարունակվել է:
Վկա Վոլոդյա Տոնոյանը նույնպես ցուցմունք տվեց, որ դեպքի օրն ինքը գտնվել է սրճարանում և մոտ 50 մետր հեռավորությունից տեսել է, որ իրարանցում է, սակայն ինքը չի տեսել, թե կոնկրետ ինչ է եղել, որոշ ժամանակ անց եկել են ոստիկաններ։ Ինքը չգիտի, թե ինչ է տեղի ունեցել, ամբաստանյալներին չի ճանաչում։ Վկայի հրապարակված նախաքննական ցուցմունքներում ևս առկա չէ որևէ տվյալ, որը կարող է վկայել ամբաստանյալների կողմից միջադեպին մասնակցելու մասին։ Վկայի նախաքննական ցուցմունքերը հրապարակելուց հետո, վերջինս հայտարարեց, որ քանի որ գտնվել է ծառայության մեջ, չի ցանկացել ինչ-որ քաշքշուկի մեջ լինել և քննիչն ինչ ասել է, ինքն էլ այդպես գրել է, իսկ այն հարցին, թե իր նախաքննական ցուցմունքներում առկա հակասություններն ինչով կարող է բացատրել, վկան չկարողացավ պարզաբանել։
Վկայի երկու նախաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունները կայանում էին հետևյալում:
Վկան դեպքից 3 ամիս անց զինծառայության ժամանակ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել, հետևյալի մասին. <<Ես տեսել եմ ծեծկռտուք 6-7 հոգու միջև, որոնցից երկուսը, հաստատ հիշում եմ, աղջիկ էին։ Նրանցից ոչ ոքի չեմ ճանաչում։ Տղաներն իրար խառը խփում էին, իսկ աղջիկներից մեկը նույնիսկ բաժակ շպրտեց տղաներից մեկի ուղղությամբ։ Տեսնելով նրանց` ես մի պահ կանգնեցի, այնուհետև մոտեցա նրանց։ Երբ հասա, ինձ հետ միասին այնտեղ եկան նաև ոստիկանության աշխատակիցներ, ովքեր բաժանեցին նրանց։ Այդ ամենը տևեց մոտ 5 րոպե։ Իմ հիշելով մինչև կռիվն այդ սեղանի մոտ նստած էին երկու աղջիկ և մի տղա։ Սեռական բնույթի հայհոյանքներ չեմ հիշում, նաև հիշում եմ, որ աղջիկներից մեկը գոռում էր. <<փողոցայիններ, փողոցայիններ>>, հիշում եմ, որ բոլորը բարձր գոռում էին>>։ Ակնհայտ է, որ վկայի ցուցմունքը չի համապատասխանում իրականությանը, գոնե այնքանով, որ սույն գործով առկա չէ որևէ տվյալ, թե 6-7 հոգու միջև ծեծկռտուք է եղել, իսկ այն բաժանել են ոստիկանության աշխատակիցները։ Վկան հարցաքննվել է քննչական հանձնանարության հիման վրա, այսինքն` գործի փաստական հանգամանքներից անտեղյակ քննիչի կողմից։
Հաջորդ ցուցմունքնում վկան նշել է, որ. <<Այդ օրը ես եղել եմ աշխատանքի վայրում և ժամը մոտ 01:00-ի սահմաններում, երբ գտնվում էի բարի մոտ, այսինքն բարի հետևի մասից բաժակ էի վերցնում և վերադարձա, բարի մոտ նկատեցի, որ հաճախորդներից մի երիտասարդ բռունցքով հարվածեց մյուս երիտասարդին, որը նստած էր երկու աղջիկների հետ և նկատեցի, որ այդ երիտասարդը վայր ընկավ գետնին։ Այդ պահին ես շրջվեցի թիկունքով և գնացի դեպի բարի մոտ և նկատեցի, որ բռունցքով հարվածած երիտասարդի կողքին կային երեք-չորս երիտասարդներ, սակայն այդ երիտասարդների գործողությունները չեմ տեսել։ Հայտնում եմ Ձեզ, որ տեսնելով միջադեպը, ես քաշվել եմ և ցանկացել եմ զերծ մնալ վիճաբանությունից և բարի մոտից դեպի միջադեպի վայր եմ շտապել այն ժամանակ, երբ եկել են ոստիկանության աշխատակիցները>>։
Այսպիսով, դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով ապացուցված է, որ ամբաստանյալներն առաջադրված մեղադրանքում իրենց մեղավոր չեն ճանաչում և մշտապես հերքել են իրենց մասնակցությունը որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշման մեջ նշված միջադեպին, վիճաբանությանը: Ճանաչման գործողությունների ժամանակ վկաներ Անի և Հռիփսիմե Հակոբյանները Դավիթ Հովեյանին, Կարեն Մկրտչյանին, Գևորգ Հախնազարյանին և Աշոտ Ղևոնդյանին չեն ճանաչել որպես Գագիկ Գիժլարյանին հարվածած, նրան ծեծի ենթարկող և միջադեպին մասնակցող անձինք, այլ հերքել են նրանց մասնակցությունը։ Նույնը վկաները նշել են նաև ամբաստանյալների հետ առերես հարցաքննությունների ժամանակ, իսկ Անի Հակոբյանը պնդեց նաև դատաքննության ժամանակ: Բերման ենթարկվելու ժամանակ Դավիթ Հովեյանը, Կարեն Մկրտչյանը, Գևորգ Հախնազարյանը և Աշոտ Ղևոնդյանն անակնկալի են եկել, տարակուսել և զարմանք արտահայտել, ինչպես նաև իրենց անհամաձայնությունն են հայտնել, առարկել բերման ենթարկվելու և որպես ծեծի ենթարկողների ներկայացվելու առիթից, սակայն ենթարկվել են ոստիկանների պահանջներին և գնացել բաժին։ Առկա չէ, որևէ փաստական տվյալ, որ միջադեպից անմիջապես հետո կամ ոստիկանների գալուց նրանք փորձել են փախնել դեպքի վայրից։
Դատարանի դատավճիռն ամբողջությամբ հիմնված է ենթադրությունների, իսկ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով ամբաստանյալներ Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի մեղքը ապացուցված չէ, ձեռք բերված փաստական տվյալները բավարար չէին <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատել նրանց մեղավորությունը մեղսագրված արարքում և նրանց նկատմամբ պետք է կայացվեր արդարացման դատական ակտ։
Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները հիմք չեն տալիս ապացուցված համարել, որ նկարագրված միջադեպը պարունակում է խուլիգանության հացակազմ։ Ըստ գործի փաստական հանգամանքների, այն կրում է զուտ անձնական բնույթ և ուղղված չի եղել հասարակության դեմ, առավել ևս, որ այն տևել է 2-3 րոպե, ինչպես նաև սեռական բնույթի հայհոյանքներ չեն եղել, թեև այդ միջադեպին իր պաշտպանյալների մասնակցությունն ապացուցված չէ:
Միջադեպն առաջացել է քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում, սրճարանում անցնող երիտասարդի կողմից տուժողի հետ նստած անձանց նայելու, նրանց միջև տեղի ունեցած երկխոսության հետևանքով, այն տևել է 2-3 րոպե, ուղղված չի եղել հասարակության դեմ, նույնիսկ հարցաքննված անձինք նշում են, որ միայն գեր կազմվածքով երիտասարդն է մեկ անգամ հայհոյել։ Միջադեպը չի վերաճել հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, և այն չի դրսևորվել հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, այն ուղղված է եղել տուժողի դեմ, հետևապես ամբաստանյալներին մեղսագրված գործողությունները չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն։
Դատարանը պատիժ նշանակելիս նույնպես թույլ է տվել դատական սխալ, որը կայացել է հետևյալում։
Դատարանն ամբաստանյալների նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, նրանցից Գևորգ Հախնազարյանին և Կարեն Մկրտչյանին պատիժ է նշանակել տուգանքի ձևով, իսկ Դավիթ Հովեյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի նկատմամբ` ազատազրկման ձևով` դատապարտելով 1 տարի ժամկետով ազատազրկման։
Դատարանը որպես ամբաստանյալների պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտել հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելու հանգամանքը։
Դատավճռում որպես ամբաստանյալներ Դավիթ Հովեյանի, Աշոտ Ղևոնդյանի, Գևորգ Հախնազարյանի և Կարեն Մկրտչյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտարկվել հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ եթե սույն հոդվածի 1-ին մասում նշված որևէ հանգամանք սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված է որպես հանցագործության հատկանիշ, ապա դա չի կարող կրկին հաշվի առնվել որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք։
Հետևապես, հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելը չի կարող հանդիսանալ ծանրացնող հանգամանք, քանի որ այն ամբաստանյալներին որպես արարքը որակյալ հատկանիշ դարձնող հանգամանք է մեղսագրված։
Հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելը որպես ամբաստանյալների պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք դիտելով` դատարանը թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում։
Բացի այդ, դատարանը չի պատճառաբանել, թե ինչու է Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ պատժի նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։
Պատիժ նշանակելիս որպես Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտել նաև նրանց առանձնապես ակտիվ դերը։
Դատարանը, որպես Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք դիտելով հանցագործության մեջ նրանց առանձնապես ակտիվ դերը, չի պատճառաբանել, թե ինչում է կայացել, ինչպիսի գործողություններով են առանձնացել նրանց ակտիվ դերը, նման շեշտադրում առկա չէ նրանց որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշման մեջ։
Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատավճռում արված հետևությունները նույնպես պատճառաբանված չեն։
Դատարանը որպես Աշոտ Ղևոնդյանի անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատասխանատվությունը ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չի նշել այն, որ Աշոտ Ղևոնդյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, երիտասարդ է, ունի մշտական աշխատանք, գործի քննության ողջ ընթացքում ցուցաբերել է պատշաճ վարքագիծ, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի 1-ին մասում։
Դատարանը Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել նաև այն հանգամանքը, որ նա թաքնվել է քննությունից և գտնվել է հետախուզման մեջ։ Դատարանի սույն հետևությունը չի կարող գնահատվել որպես Դավիթ Հովեյանի անձը բացասաբար բնութագրող հանգամանք։ Սույն քրեական գործի փաստական տվյալներից հետևում է, որ վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից 04.09.2015թ-ին որոշում է կայացվել Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի և Կարեն Մկրտչյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին, իսկ նրանց նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է։ Նշված որոշումը կայացնելուց հետո, Դավիթ Հովեյանը մեկնել է իր մշտական բնակության վայր՝ Ռուսաստանի Դաշնություն, որտեղ բնակվել են նաև նրա ծնողները։ ՀՀ գլխավոր դատախազի կողմից քրեական հետապնդումը դադարացնելու մասին որոշումը վերացնելու մասին որոշումը կայացվել է 2015թ-ի դեկտեմբերի 21-ին, իսկ Դավիթ Հովեյանը հետագայում տեղեկանալով, որ իր վերաբերյալ քրեական գործով քննությունը վերսկսվել է, ինքնակամ 12.04.2016թ-ին վերադարձել է Հայաստանի Հանրապետություն և ներկայացել է քննությանը։ Այսինքն, Դատարանի այն հետևությունը, թե իբր Դավիթ Հովեյանը թաքնվել է քննությունից չի համապատասխանում իրականությանը և հետևապես այն չէր կարող գնահատվել որպես Դավիթ Հովեյանի կողմից դրսևորված բացասական վարքագիծ։
Դատարանը որպես Դավիթ Հովեյանի անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չի նշել այն, որ նա նախկինում դատապարտված չի եղել, երիտասարդ է, ունի մշտական աշխատանք, գործի քննության ողջ ընթացքում ցուցաբերել է պատշաճ վարքագիծ, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի 1-ին մասում։
Հետևապես, հիմք ընդունելով վերոնշյալը, պաշտպանը գտնում է, որ դատարանը չի պատճառաբանել, թե Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից նվազ խիստ տեսակը` տուգանքը, ինչու չի կարող ապահովել պատժի նպատակներին, և ինչու պետք է նրանց նկատմամբ նշանակվի ազատազրկման ձևով պատիժը։ Դատարանն Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ նույնպես պետք է պատիժ նշանակեր տուգանքի ձևով։
Վերոգրյալի հիման վրա պաշտպան Լիպարիտ Սիմոնյանը միջնորդել է բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի ԵԿԴ/0174/01/16 քրեական գործով 20.07.2017թ. դատավճիռը, ամբաստանյալներ Դավիթ Գևորգի Հովեյանին, Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանին, Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանին և Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ և նրանց նկատմամբ կայացնել արդարացման դատական ակտ` կարճելով գործի վարույթը։ Վերաքննիչ բողոքը նշված մասով մերժելու դեպքում՝ Դավիթ Գևորգի Հովեյանի և Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու մասով դատավճիռը փոփոխել և նրանց նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանքի ձևով։
Վերաքննիչ դատարանում պաշտպան Լիպարիտ Սիմոնյանը պնդեց վերաքննիչ բողոքը` խնդրելով այն բավարարել:
Ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանը և Դավիթ Հովեյանը հայտնեցին, որ իրենց մեղավոր են ճանաչում, զղջում են կատարածի համար, խնդրել են մեղմ վերաբերվել:
Ամբաստանյալներ Գևորգ Հախնազարյանը և Կարեն Մկրտչյանը միացան վերաքննիչ բողոքին` հայտնելով, որ իրենց մեղավոր չեն ճանաչում:
Մեղադրող` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Առաքելյանը վերաքննիչ բողոքի դեմ առարկեց` խնդրելով այն մերժել:
4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով պաշտպանության կողմի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, մեղադրողի պատասխանը, քրեական գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց վերլուծելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ապացույցների ողջ համակցությունը` քրեական գործի լուծման համար բավարարության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավավարական օրենսդրության պահանջների տեսանկյունից, ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակիորեն` Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը` Գևորգ Հախնազարյանի և Կարեն Մկրտչյանի վերաբերյալ թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով, բեկանել և փոփոխել հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Քրեական պատասխանատվության հիմքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:
Անձնական պատասխանատվության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն` անձը ենթակա է քրեական պատասխանատվության միայն անձամբ իր կատարած հանցանքի համար:
Ըստ մեղքի պատասխանատվության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի 1-ին մասի` անձը ենթակա է քրեական պատասխանատվության միայն հանրության համար վտանգավոր այնպիսի գործողության կամ անգործության և հանրության համար վտանգավոր հետևանքների համար, որոնց վերաբերյալ նրա մեղքը հաստատված է իրավասու դատարանի կողմից:
Քրեադատավարական օրենսդրության խնդիրներն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունն իրականացվում է ապահովելու համար`
1) անձի, հասարակության և պետության պաշտպանությունը հանցագործությունից.
2) անձի և հասարակության պաշտպանությունը պետական իշխանության ինքնիրավ գործողություններից և չարաշահումներից` կապված իրական կամ ենթադրվող հանցավոր արարքի հետ:
Քրեական դատավարություն իրականացնող մարմինները պարտավոր են ձեռնարկել բոլոր միջոցառումները, որպեսզի իրենց գործունեության արդյունքում`
1) քրեական օրենսգրքերով չթույլատրված արարք կատարած յուրաքանչյուր ոք բացահայտվի և քրեական օրենքով նախատեսված դեպքերում և սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով պատասխանատվության ենթարկվի.
2) ոչ մի անմեղ անձ հանցանքի կատարման մեջ չկասկածվի, չմեղադրվի և չդատապարտվի.
3) ոչ ոք անօրինական և կամ առանց անհրաժեշտության չենթարկվի դատավարական հարկադրանքի միջոցների, պատժի, իրավունքների և ազատությունների այլ սահմանափակման:
Օրինականության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը, ինչպես նաև քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձինք պարտավոր են պահպանել Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությունը, սույն օրենսգիրքը և մյուս օրենքները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն.
<<1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք (…):
(…)
3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է իրավունքի շահերը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալներ, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները /կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն/.
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
(…)>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Խուլիգանությունը` դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով (…):
2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…):
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը`
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
(…)>>:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Շահեն Հախվերդյանի գործով 2012 թվականի մարտի 30-ի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 որոշման մեջ քրեաիրավական վերլուծության ենթարկելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածով նախատեսված խուլիգանության հանցակազմը` արձանագրել է հետևյալը.
<<(…) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը ենթակա է որակման որպես խուլիգանություն միայն այն դեպքում, երբ գործով ձեռք բերված ապացույցներով կհիմնավորվի հասարակական կարգի խախտման կոպիտ լինելը և միաժամանակ, հասարակության նկատմամբ այդ խախտմամբ արտահայտված անհարգալից վերաբերմունքի բացահայտ լինելը:
(…) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը չի կարող որակվել որպես խուլիգանություն (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդված) այն դեպքերում, երբ`
ա) արարքը կատարվում է ոչ հասարակական վայրում և (կամ) հասարակության անդամների բացակայությամբ,
բ) արարքի հետևանքով հասարակությանը լուրջ անհանգստություն չի պատճառվել,
գ) հանցավորի գործողությունները պայմանավորված են տուժողի հակաօրինական, հակաբարոյական վարքագծով և ուղղված են նրա, այլ ոչ թե հասարակության դեմ,
դ) բացակայում են խուլիգանական դրդումները, իսկ անձի արարքները պայմանավորված են նրա հուզական վիճակով,
ե) հասարակական կարգի կոպիտ խախտման նկատմամբ դրսևորվել է անզգուշություն,
զ) հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտող արարքը համընկնում է ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված այլ հանցակազմի հատկանիշների հետ, սակայն դրա կատարմամբ հանցավորը հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակ չունի,
է) այլ դրդումներով կատարված հանցանքը չի վերաճել հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով:
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանության վերաբերյալ գործեր քննելիս և լուծելիս ստորադաս դատարանները պետք է հիմք ընդունեն սույն որոշման շարադրված իրավական դիրքորոշումները և յուրաքանչյուր դեպքում, ելնելով գործի փաստական հանգամանքներից, քննության առարկա դարձնեն այն հարցը, թե արդյոք անձի արարքում առկա են խուլիգանության հատկանիշներ: (…)>>:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի գործով որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <<(...) [Ք]րեադատավարական օրենքով ապացույցներին և ապացուցման գործընթացին ներկայացվող պահանջները հետևյալն են.
ա) ապացույցները պետք է պարունակեն ոչ թե գնահատողական դատողություններ, կարծիքներ, այլ կոնկրետ փաստական տվյալներ որոշակի գործողությունների, իրադարձությունների վերաբերյալ,
բ) այդ փաստական տվյալները պետք է ձեռք բերվեն օրենքով նշված աղբյուրներից և վերաբերեն կոնկրետ տվյալ գործին և ապացուցման առարկային,
գ) ապացույցները պետք է ձեռք բերվեն, ամրագրվեն և օգտագործվեն քրեադատավարական օրենքով սահմանված կարգով:
Նշված պահանջների պահպանման հետ է անմիջականորեն կապված ապացույցների թույլատրելիության և վերաբերելիության հարցի լուծումը, որն իր հերթին կազմում է ապացույցների գնահատման բաղկացուցիչ մասը:
(...) Ապացույցների գնահատումը` որպես ապացուցման գործընթացի տարր, իրենից ներկայացնում է մտավոր, տրամաբանական գործունեություն, որի արդյունքում եզրահանգում է արվում ապացույցներից յուրաքանչյուրի թույլատրելիության, վերաբերելիության, հավաստիության և ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքների բացահայտման համար ապացույցների համակցության բավարարության մասին>> (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 13-14-րդ կետերը):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Ս.Սաքանյանի գործով որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <<(...) ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում, (…) [ն]շված հանգամանքներն իրենց ամբողջության մեջ կազմում են ապացուցման առարկան, որն օրենքում ձևակերպված է ընդհանուր տեսքով և կիրառելի է բոլոր տեսակի հանցագործությունների համար: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ ապացուցման առարկայի՝ օրենքում ամրագրված տիպական թվարկումը յուրաքանչյուր գործով ճշգրտվում և լրացվում է հանցագործության քրեաիրավական որակմանը համապատասխան: Սա նշանակում է, որ կատարված իրադարձությունը (ինչպես ամբողջությամբ, այնպես էլ նրա յուրաքանչյուր հանգամանքը առանձին վերցված) յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հետազոտել` հաշվի առնելով քրեական օրենքով նախատեսված կոնկրետ հանցակազմի հատկանիշները:
(...) [Ա]պացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշում, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
(...) Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած:
(…)
[Ն]երքին համոզմունքը վարույթն իրականացնող մարմնի համոզմունքն է այն մասին, որ առկա ապացույցները բավարար են գործի ճիշտ լուծման համար անհրաժեշտ հանգամանքները բացահայտված դիտելու համար:
[Ա]պացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով, այդ պատճառով ՀՀքրեադատավարական օրենքն օգտագործում է <<ապացույցների համակցություն>> հասկացությունը: Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում>> (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 14-15-րդ և 17-րդ կետերը):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
<<(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ <<ապացույցների բավարարությունը>> որոշելու չափանիշներն են.
1) անմեղության կանխավարկածը,
2) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3) դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը:
(...) Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած: (...)>>:
ՀՀ քրեական և քրեադատավարական օրենսդրության վերոհիշյալ իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով սույն քրեական գործով Առաջին ատյանի դատարանի կողմից գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և բացահայտված փաստական հանգամանքների նկատմամբ քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի խախտումների հարցը, վերաքննիչ դատարանը փաստում է հետևյալը.
Առաջին ատյանի դատարանում ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանը, Դավիթ Հովեյանը, Կարեն Մկրտչյանը և Գևորգ Հախնազարյանն առաջադրված մեղադրանքում իրենց մեղավոր չեն ճանաչել:
Առաջին ատյանի դատարանը, ստուգելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները, դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, գտել է, որ Աշոտ Ղևոնդյանը, Դավիթ Հովեյանը, Կարեն Մկրտչյանը և Գևորգ Հախնազարյանը կատարել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք:
Առաջին ատյանի դատարանը դատաքննությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան հետազոտել և դատական ակտում շարադրել է քրեական գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցները.
Տուժող Գարիկ Գիժլարյանի, վկաներ Լիլիթ Հովհանիսյանի, Հավհաննես Թաթոյանի, Վազգեն Դաբաղյանի, Ռուդիկ Եղիազարյանի, Վոլոդյա Տոնոյանի, Անի Հակոբյանի ցուցմունքները, Հռիփսիմե Հակոբյանի նախաքննական ցուցմունքը, դատաբժշկական փոձաքննության թիվ 1557 եզրակացությունը, վկա Վոլոդյա Տոնոյանի մասնակցությամբ կատարված դեպքի վայրի զննության մասին կազմված արձանագրությունը, վկա Անի Հակոբյանի մասնակցությամբ կատարված լրացուցիչ դեպքի վայրի զննության մասին կազմված արձանագրությունը, իրեղեն ապացույցները:
Առաջին ատյանի դատարանը, հետազոտելով գործով ձեռք բերված ապացույցները, արձանագրել է հետևյալը.
<<(…) Դատարանն անդրադառնալով տուժող Գարիկ Գիժլարյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքին` գտնում է, որ ցուցմունքի այն մասը, որով որ հայտնում է, թե ինքը չի հիշում իր հետ վիճաբանած երիտասարդներին, արժանահավատ չէ և հերքվում է, իր իսկ նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, քանի որ ցուցմունքով հայտնել է, որ վիճավաբությունը տեղի է ունեցել նայելու համար և ինքը մինչ վիճաբանությունը խոսակցություն է ունեցել այդ երիտասարդներից մեկի հետ, բացի այդ նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո տուժողը հայտնեց, որ իր քենին իրեն հայտնել է, որ իրենց հետ ոստիկանության բաժին են բերման ենթարկվել իրեն ծեծի ենթարկած երիտասարդները: Տուժողի ցուցմունքի նշված հատվածը հերքվում է նաև վկա Հռիփսիմե Հակոբյանի կողմից նախաքննության ընթացքում` 2015 թվականի հունվարի 14-ին տրված ցուցմունքով, որով նա նախազգուշացված է եղել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338-339-րդ հոդվածներով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, հայտնել է, որ սրճարանում եղած երիտասարդները, ովքեր տուժողին հարվածել են, ինքը նրանց անմիջապես մատնացույց է արել ոստիկանության աշխատակիցներին և իրենց հետ բերման են ենթարկվել ոստիկանության բաժին, ինչպես նաև նշված հանգամանքը հաստատել են նաև ոստիկանության աշխատակիցներ Ռուդիկ Եղիազարյանը, Վազգեն Դաբաղյանը և Հովհաննես Թաթոյանը, որ սույն քրեական գործով վկա Հռիփսիմե Հակոբյանն իրենց մատնացույց է արել տուժողին ծեծի ենթարկած երիտասարդներին և նրանք նրա մատնացույց արած երիտասարդներին են նրանց հետ ուղեկցել ոստիկանության բաժին, որտեղ վկան իր ցուցմունքով հայտնել է, որ կրկին ճանաչել է նրանց, իսկ անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ անձանց չճանաչելը պայմանավորված է եղել նրանով, որ նրանց ֆիքսել է միայն դեպքի վայրում և դրանից հետո մոռացել է նրանց, նույն ցուցմունքով հայտնել է, որ նրանց հարվածելուց անմիջապես հետո է ոստիկաններին մատնացույց արել այդ երիտասարդներին ու ոստիկանները անմիջապես ուղեկցել են ոստիկանության բաժին: Վկան հայտնել է նաև որ սրճարանի աշխատանքը խաթարվել է, քանի որ սրճարանի գույքը եղել է վնասված և հավաքված են եղել մոտ 30 քաղաքացի:
Ավելին, Դատարանն արձանագրում է այն հանգամանքը, որ տուժողը դատարանում հայտնեց, որ իր և ամբաստանյալ Դավիթի հարաբերությունները այնքան են մտերմացել, որ արդեն դարձել են քավոր-սանիկ, այսինքն տուժողը նման ցուցմունք տալով` փորձում է օգնել ամբաստանյալներին խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից:
(…) Ստուգելով ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` դատարանը գտնում է, որ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք խուլիգանություն` մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ հասարակական կարգը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով:
(…) Ստուգելով ամբաստանյալ Դավիթ Գևորգի Հովեյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` դատարանը գտնում է, որ Դավիթ Գևորգի Հովեյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք խուլիգանություն` մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ հասարակական կարգը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով:
(…) Ստուգելով ամբաստանյալ Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` դատարանը գտնում է, որ Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք խուլիգանություն` մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ հասարակական կարգը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով:
(…) Ստուգելով ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` դատարանը գտնում է, որ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք խուլիգանություն` մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ հասարակական կարգը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով: (…)>>:
Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հիման վրա քննության առնելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, վերաքննիչ դատարանը հիմնավորված է համարում Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն առ այն, որ Աշոտ Ղևոնդյանը, Դավիթ Հովեյանը, Կարեն Մկրտչյանը և Գևորգ Հախնազարյանը կատարել են հանցավոր արարք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններին առ այն, որ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով ամբաստանյալներ Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի մեղքը ապացուցված չէ, ձեռք բերված փաստական տվյալները բավարար չէին <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատել նրանց մեղավորությունը մեղսագրված արարքում, ապա վերաքննիչ դատարանը դրանք հիմնավոր չի համարում և արձանագրում է հետևյալը.
Գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ Աշոտ Ղևոնդյանը, Դավիթ Հովեյանը, Գևորգ Հախնազայանը և Կարեն Մկրտչյանը 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0200-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գտնվող <<Ջազզվե>> սճարանում, խմբի կազմում, բռնության գործադրմամբ կատարել են խուլիգանություն: 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0130-ի մսահմաննեում Ա.Ղևոնդյանը և նրա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գործող <<Ջազզվե>> սրճարան և նստել սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհանգույց գնալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներ` Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնու` Գարիկ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանից հարցնելով` <<Ծանոթ ենք, թե ոչ>>, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է` <<Հըն, արա>> արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը` մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճարանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օգտագործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելություններն ընդգծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլիգանական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս գլխին նրան գցելով գետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալով` ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլիգանական գործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի գործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, այն է` սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունն անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպեսզի ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլիգանական գործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող <<Ջազզվե>> սրճարանում Ա.Ղևոնդյաը, Դ.Հովեյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել գետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին` նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս գլխի գագաթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, գանգուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլիգանական գործողություններով կոպիտ խախտել են հասարակական կարգը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո:
Մեջբերված փաստական հանգամանքների վերլուծությունից երևում է, որ Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի և Գարիկ Գիժլարյանի միջև հասարակական վայր հանդիսացող սրճարանում տեղի է ունեցել վիճաբանություն, որի պատճառը եղել է Ա.Ղևոնդյանի կողմից Գ.Գիժլարյանի կնոջ վրա հայացք սևեռելու համար պարզաբանումը, որի ընթացքում հայհոյանքներ են հնչել, ամբաստանյալները ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել տուժողի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին, խախտել են հասարակական կարգը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը: Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևորգ Հախնազարյանի արարքները բովանդակում են հասարակական կարգի կոպիտ խախտման տարրեր և հասարակության նկատմամբ անհարգալից վերաբերմունք են ներկայացնում: Կենցաղային հողի վրա կատարված՝ Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևորգ Հախնազարյանի արարքները վերաճել են հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով դրսևորված՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման` զուգորդված Գարիկ Գիժլարյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելով:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ հիմնավոր են Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն այն մասին, որ ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևորգ Հախնազարյանի արարքներում առկա են խուլիգանության հատկանիշներ և հետևաբար, նրանց արարքները ենթակա են որակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Բացի այդ, վերաքննիչ դատարանում ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանը և Դավիթ Հովեյանը հայտնեցին, որ իրենց մեղավոր են ճանաչում, զղջում են կատարածի համար:
Այս կապակցությամբ հիմնավոր չեն վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններն առ այն, դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները հիմք չեն տալիս ապացուցված համարել, որ նկարագրված միջադեպը պարունակում է խուլիգանության հացակազմ, միջադեպը չի վերաճել հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, չի դրսևորվել հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, այն ուղղված է եղել տուժողի դեմ, ուստի ամբաստանյալներին մեղսագրված գործողությունները չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն:
Քննության առնելով վերաքննիչ բողոքի փաստարկն առ այն, որ Առաջին ատյանի դատարանը, որպես ամբաստանյալների մեղքը հիմնավորող ապացուց դատավճռում վկայակոչելով վկա Հրիփսիմե Հակոբյանի նախաքննական ցուցմունքները, թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, քանի որ դատաքննության ժամանակ պաշտպանական կողմը հնարավորություն չի ունեցել հարցաքննելու նրան, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Հարություն Սարգսյանի վերաբերյալ գործով 2015 թվականի փետրվարի 27-ի թիվ ՇԴ/0172/01/12 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. <<(…) արդար դատաքննության իրավունքը ոտնահարվում է այն դեպքերում, երբ դատավարության որևէ փուլում անձին հնարավորություն չի տրվում հարցեր ուղղելու իր դեմ ցուցմունք տված վկային: Վճռաբեկ դատարանը, հիմք ընդունելով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային պրակտիկան (տե՛ս, օրինակ, AL-Khawaja and Tahery v. the United Kingdom գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 15-ի վճիռը, գանգատ թիվ 26766/05, 22228/06, կետեր 118-119), ընդգծում է, որ հակընդդեմ հարցման իրավունքով չապահովված ապացույցը չի կարող դրվել անձի մեղադրական դատավճռի հիմքում: Միևնույն ժամանակ այս արգելքը բացարձակ բնույթ չի կրում, մասնավորապես` հակընդդեմ հարցման իրավունքով չապահովված վկայի ցուցմունքը մեղադրական դատավճռի հիմքում դնելն արդար դատաքննության իրավունքի խախտման չի հանգեցնի, եթե վկայի բացակայությունը եղել է արդարացված, և եթե այդ ապացույցը վճռական կշիռ չի ունեցել անձի մեղքը հաստատող ապացույցների զանգվածում (տե՛ս mutatis mutandis Արտակ Գաբրիելյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ի թիվ ՎԲ-04/13 որոշումը):
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածով սահմանված կարգով է հրապարակել վկա Հռիփսիմե Հակոբյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները: Վկա Հռիփսիմե Հակոբյանի ներկայությունը դատական նիստերին հնարավոր չի եղել ապահովել, վերջինս գործի նյութերին համաձայն` 04.07.2016թ. հատել է ՀՀ պետական սահմանը /հատոր 6-րդ գ.թ. 51/:
Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը ձեռնարկել է միջոցներ վկա Հռիփսիմե Հակոբյանի ներկայությունը դատական նիստերին ապահովելու ուղղությամբ, գտել է, որ վերջինիս ցուցմունքները վճռական կշիռ չեն կարող ունենալ ամբաստանյալների մեղքը հաստատող ապացույցների զանգվածում, ուստի վկայի նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելով և դատավճռի հիմքում դնելով, <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3(դ) ենթակետի խախտում թույլ չի տվել:
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ քրեական գործի քննության ընթացքում նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ թույլ չեն տրվել, պահպանվել են ապացույցների հավաքման, ստուգման և գնահատության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրությամբ սահմանված ընթացակարգերը, ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևորգ Հախնազարյանի արարքների որակման հարցում քրեական օրենքը կիրառվել է ճիշտ, ամբաստանյալների կողմից իրեն մեղսագրված արարքները կատարելը և նրանց մեղքը հիմնավորվում է քրեական գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
Այս առումով վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունները չեն կարող հիմք հանդիսանալ սույն գործի շրջանակներում Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևորգ Հախնազարյանի վերաբերյալ դատավճիռը բեկանելու և արդարացման դատական ակտ կայացնելու համար:
Քննության առնելով վերաքննիչ բողոքի մյուս պահանջը` դատավճիռը` Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու մասով, փոփոխելու և տուգանքի ձևով պատիժ նշանակելու վերաբերյալ, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի առնելով հանցագործության բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, հանցավորների անձը, այդ թվում` նրանց գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, կատարած հանցագործությունից հետո դրսևորած վարքագիծը, Դավիթ Հովեյանը թաքնվել է քննությունից և գտնվել է հետախուզման մեջ, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները` հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելը և հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը, գտել է, որ ամբաստանյալները ենթակա են պատժի ազատազրկման ձևով:
ՀՀ քրեական օրենսդրության` պատժի կանոնակարգումը նախատեսող իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատիժ նշանակելիս լիարժեք չի պահպանել ՀՀ քրեական օրենսդրության ընդհանուր մասով ամրագրված պատժի նշանակումը կանոնակարգող իրավադրույթները, գնահատության չի արժանացրել գործի բոլոր հանգամանքները:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, որպես ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դիտելով հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելը և հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը, հանգել է սխալ հետևության:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ <<Եթե սույն հոդվածի առաջին մասում նշված որևէ հանգամանք սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված է որպես հանցագործության հատկանիշ, ապա դա չի կարող կրկին հաշվի առնվել որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք>>:
Ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանը և Դավիթ Հովեյանն արդեն իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով` խուլիգանություն` զուգորդված անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով, որը կատարվել է մի խումբ անձանց կողմից, ենթակա են քրեական պատասխանատվության: Հետևաբար, հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելը չի կարող դիտվել պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք, քանի որ այն ամբաստանյալներին որպես արարքը որակյալ հատկանիշ դարձնող հանգամանք է մեղսագրված։
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, որպես Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք դիտելով հանցագործության մեջ նրանց առանձնապես ակտիվ դերը, չի պատճառաբանել, թե ինչում է այն կայացել, ինչպիսի գործողություններով են առանձնացել նրանց ակտիվ դերը, նման շեշտադրում առկա չէ նրանց որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշման մեջ։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Վաչիկ Մնացականյանի վերաբերյալ գործով 2008 թվականի մայիսի 23-ի թիվ ՎԲ-25/08 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. <<(…) Հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը բնութագրում է անձի մասնակցության աստիճանը. նրան է պատկանում նախաձեռնությունը, նա հանդես է գալիս որպես հանցագործության ոգեշնչող և առավել հաստատակամորեն է ձգտում հասնել հանցավոր արդյունքի: Ընդ որում, օրենքը ոչ թե խոսում է հանցագործության մեջ անձի պարզապես ակտիվ դերի մասին, այլ մատնանշում է նրա առանձնապես ակտիվ դերը: Այստեղից հետևում է, որ հանցագործության մեջ հանցավորի վարքագիծը պետք է արտահայտվի ոչ թե պարզապես ինչ-որ առաջարկությունների, նախաձեռնությունների ձևով, այլ առանձնանալու, աչքի ընկնելու, օրինակ՝ կազմակերպչականության, մյուս մասնակիցների համախմբման, կարգապահության պահպանման, առաջնորդելու բոլոր դրսևորումներով և այլն: Այդպիսի անձը հանցագործության մյուս մասնակիցների մեջ առավել մեծ վտանգ է ներկայացնում: (…)>>:
Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը գործի նյութերով չի հիմնավորվում:
Ինչ վերաբերում է Դավիթ Հովեյանի հետախուզման մեջ գտնվելուն, ապա նշված հանգամանքը չի կարող հաշվի առնվել, որպես հանցագործությունից հետո դրսևորած բացասական վարքագիծ:
Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով գործի կոնկրետ հանգամանքները, հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի անձը բնութագրող տվյալները` երիտասարդ լինելը, նախկինում դատապարտված չլինելը, վերաքննիչ դատարանում իրենց մեղավոր է ճանաչելը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղամացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնելով և տուգանքի ձևով պատիժ նշանակելով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը: Տվյալ դեպքում դրանով կապահովվեն նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 4-րդ կետի համաձայն` բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է` ...<<դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Գտնելով, որ դատավճռով նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով:>>:
Վերը նշված հանգամանքների վերլուծությամբ վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճիռը` Գևորգ Հախնազարյանի և Կարեն Մկրտչյանի վերաբերյալ պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի վերաբերյալ` պատժի մասով, բեկանել և փոփոխել` մեղմացնելով նրանց նկատմամբ նշանակված պատիժը:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ, 399-րդ, 402-րդ, 418-րդ հոդվածներով` ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Գևորգ Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Դավիթ Հովեյանի շահերի պաշտպան Լիպարիտ Սիմոնյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն:
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճիռը` Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանի և Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի և Դավիթ Գևորգի Հովեյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, պատժի մասով` բեկանել և փոփոխել:
Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ նշանակել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Դավիթ Գևորգի Հովեյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ նշանակել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ
•ործ ԵԿԴ/0174/01/16
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը
Նախա•ահությամբ դատավոր` Արմեն Բեկթաշյանի
քարտուղարությամբ` Գեոր•ի Սար•սյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Վահե Ասատյանի
Աբ•ար Առաքելյանի
տուժող` Գարիկ Գիժլարյանի
պաշտպան` Լիպարիտ Սիմոնյանի
2017 թվականի հուլիսի 20-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական •ործն ըստ մեղադրանքի`
Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի` ծնված 26.08.1991 թվականին, Երևան քաղաքում, ազ•ությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրա•ույն կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատապարտված, բնակվում է Երևան քաղաքի Պուշկինի 54-րդ շենքի 11-րդ բնակարանում:
Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի հունվարի 25-ի որոշմամբ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորա•րություն չհեռանալու մասին:
Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի` ծնված 26.09.1989 թվականին, Երևան քաղաքում, ազ•ությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրա•ույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին մեկ անձ, չի աշխատում, նախկինում չդատապարտված, բնակվում է Երևան քաղաքի Բուզանդի 7-րդ շենքի 27-րդ բնակարանում:
Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի հունվարի 25-ի որոշմամբ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորա•րություն չհեռանալու մասին
:
Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի` ծնված 02.11.1989 թվականին, Երևան քաղաքում, ազ•ությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրա•ույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին մեկ անձ, նախկինում չդատապարտված, աշխատում է ՙՌոս•ոստրախ-Արմենիա՚ ընկերությունում որպես մասնա•ետ, բնակվում է Երևան քաղաքի Ղ.Փարպեցու 8-րդ շենքի 2-րդ բնակարանում:
Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի հունվարի 25-ի որոշմամբ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորա•րություն չհեռանալու մասին:
Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի` ծնված 08.06.1989 թվականին, Երևան քաղաքում, ազ•ությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրա•ույն կրթությամբ, չամուսնացած, նախկինում չդատապարտված, բնակվում է Երևան քաղաքի Դեմիրճյան 21-րդ շենքի 12-րդ բնակարանում:
Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի փետրվարի 05-ի որոշմամբ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորա•րություն չհեռանալու մասին:
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2014 թվականի հունիսի 20-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով թիվ 15109314 քրեական •ործը հարուցելու մասին:
2014 թվականի հունիսի 20-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Գա•իկ Գիժլարյանին որպես տուժող ճանաչելու մասին:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվելª ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա:
Այդպես. Կ.Մկրտչյանը 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Գևոր• Հախնազարյանի և Դավիթ Հովեյանի հետ ՙԲելաջիո՚ ռեստորանային համալիրում նշել են վերջինիս ծննդյան տարեդարձը, որի ընթացքում ալկոհոլ են •ործածել:
Մինչև ուշ երեկո ռեստորանում խրախճանք անցկացնելով, արդեն հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաններում Դ.Հովեյանը և մյուսները սուրճ խմելու նպատակով •նացել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազվե՚ սրճարան, որտեղ հայացքները սևեռել են նույն սրճարանի այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել վերջիններիս հետ նույն սեղանի շուրջ նստած Հ.Հակոբյանի փեսացուª Գա•իկ Գիժլարյանի աչքից ու վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել:
Դրանից հետո Դ.Հովեյանը, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը քայլելով մոտեցել են Գ.Գիժլարյանին ու վիճաբանել նրա հետ, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, շուրջ 5 րոպե տևողությամբ աղմկել են և հայհոյել, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, հասարակական վայրում վարքա•ծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտելով հասարակության նկատմամբ հար•անքի դրսևորման տարրերըª խուլի•անական մղումներով, ոտքերով և ձեռքերով ծեծի են ենթարկել Գ.Գիժլարյանինª նա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս, կոտրել են սրճարանի սպասքը, իրենց այդ դիտավորյալ •ործողություններով էականորեն խաթարել են սրճարանի բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև հասարակական վայրում •տնվող անձանց ֆիզիկական և հո•եկան անձեռնմխելիությունը:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվելª ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-ր դհոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե ՚ սրճարանում խմբի կազմում կատարել է խուլի•անություն:
Այսպես. Գ.Հախնազարյանը 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Դավիթ Հովեյանի հետ ՙԲելաջիո՚ ռեստորանային համալիրում նշել են վերջինիս ծննդյան տարեդարձը, որի ընթացքում ալկոհոլ են •ործածել:
Մինչև ուշ երեկո ռեստորանում խրախճանք անցկացնելով, արդեն հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաններում Դ.Հովեյանը և մյուսները սուրճ խմելու նպատակով •նացել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան, որտեղ հայացքները սևեռել են նույն սրճարանի այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել վերջիններիս հետ նույն սեղանի շուրջ նստած Հ.Հակոբյանի փեսացուª Գա•իկ Գիժլարյանի աչքից ու վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել:
Դրանից հետո Դ.Հովեյանը, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը քայլելով մոտեցել են Գ.Գիժլարյանին ու վիճաբանել նրա հետ, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, շուրջ 5 րոպե տևողությամբ աղմկել են և հայհոյել, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, հասարակական վայրում վարքա•ծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտելով հասարակության նկատմամբ հար•անքի դրսևորման տարրերըª խուլի•անական մղումներով, ոտքերով և ձեռքերով ծեծի են ենթարկել Գ.Գիժլարյանինª նա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս, կոտրել են սրճարանի սպասքը, իրենց այդ դիտավորյալ •ործողություններով էականորեն խաթարել են սրճարանի բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև հասարակական վայրում •տնվող անձանց ֆիզիկական և հո•եկան անձեռնմխելիությունը:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվելª ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սրճարանում խմբի կազմում կատարել է խուլի•անություն:
Այսպես. Ռուբենի Ղևոնդյանը 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերներ Գոր• Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Դավիթ Հովեյանի հետ ՙԲելաջիո՚ ռեստորանային համալիրում նշել են վերջինիս ծննդյան տարեդարձը, որի ընթացքում ալկոհոլ են •ործածել:
Մինչև ուշ երեկո ռեստորանում խրախճանք անցկացնելով, արդեն հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաններում Դ.Հովեյանը և մյուսները սուրճ խմելու նպատակով •նացել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան, որտեղ հայացքները սևեռել են նույն սրճարանի այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել վերջիններիս հետ նույն սեղանի շուրջ նստած Հ.Հակոբյանի փեսացուª Գարիկ Գիժլարյանի աչքից ու վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել:
Դրանից հետո Դ.Հովեյանը, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը քայլելով մոտեցել են Գ.Գիժլարյանին ու վիճաբանել նրա հետ, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, շուրջ 5 րոպե տևողությամբ աղմկել են և հայհոյել, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, հասարակական վայրում վարքա•ծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտելով հասարակության նկատմամբ հար•անքի դրսևորման տարրերըª խուլի•անական մղումներով, ոտքերով և ձեռքերով ծեծի են ենթարկել Գ.Գիժլարյանինª նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս, կոտրել են սրճարանի սպասքը, իրենց այդ դիտավորյալ •ործողություններով էականորեն խաթարել են սրճարանի բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև հասարակական վայրում •տնվող անձանց ֆիզիկական և հո•եկան անձեռնմխելիությունը:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվելª ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սրճարանում խմբի կազմում կատարել է խուլի•անություն:
Այսպես. Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանը 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևոր• Հախնազարյանի հետ ՙԲելաջիո՚ ռեստորանային համալիրում նշել են վերջինիս ծննդյան տարեդարձը, որի ընթացքում ալկոհոլ են •ործածել:
Մինչև ուշ երեկո ռեստորանում խրախճանք անցկացնելով, արդեն հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաններում Դ.Հովեյանը և մյուսները սուրճ խմելու նպատակով •նացել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան, որտեղ հայացքները սևեռել են նույն սրճարանի այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել վերջիններիս հետ նույն սեղանի շուրջ նստած Հ.Հակոբյանի փեսացուª Գա•իկ Գիժլարյանի աչքից ու վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել:
Դրանից հետո Դ.Հովեյանը, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը քայլելով մոտեցել են Գ.Գիժլարյանին ու վիճաբանել նրա հետ, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, շուրջ 5 րոպե տևողությամբ աղմկել են և հայհոյել, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, հասարակական վայրում վարքա•ծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտելով հասարակության նկատմամբ հար•անքի դրսևորման տարրերըª խուլի•անական մղումներով, ոտքերով և ձեռքերով ծեծի են ենթարկել Գ.Գիժլարյանինª նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս, կոտրել են սրճարանի սպասքը, իրենց այդ դիտավորյալ •ործողություններով էականորեն խաթարել են սրճարանի բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև հասարակական վայրում •տնվող անձանց ֆիզիկական և հո•եկան անձեռնմխելիությունը:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվելª ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սրճարանում խմբի կազմում կատարել է խուլի•անություն:
Այսպես. Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանը 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերներ Գևոր• Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի հետ ՙԲելաջիո՚ ռեստորանային համալիրում նշել են վերջինիս ծննդյան տարեդարձը, որի ընթացքում ալկոհոլ են •ործածել:
Մինչև ուշ երեկո ռեստորանում խրախճանք անցկացնելով, արդեն հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաններում Դ.Հովեյանը և մյուսները սուրճ խմելու նպատակով •նացել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան, որտեղ հայացքները սևեռել են նույն սրճարանի այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել վերջիններիս հետ նույն սեղանի շուրջ նստած Հ.Հակոբյանի փեսացուª Գա•իկ Գիժլարյանի աչքից ու վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել:
Դրանից հետո Դ.Հովեյանը, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը քայլելով մոտեցել են Գ.Գիժլարյանին ու վիճաբանել նրա հետ, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, շուրջ 5 րոպե տևողությամբ աղմկել են և հայհոյել, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, հասարակական վայրում վարքա•ծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտելով հասարակության նկատմամբ հար•անքի դրսևորման տարրերըª խուլի•անական մղումներով, ոտքերով և ձեռքերով ծեծի են ենթարկել Գ.Գիժլարյանինª նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս, կոտրել են սրճարանի սպասքը, իրենց այդ դիտավորյալ •ործողություններով էականորեն խաթարել են սրճարանի բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև հասարակական վայրում •տնվող անձանց ֆիզիկական և հո•եկան անձեռնմխելիությունը:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին:
2015 թվականի մարտի 28-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 13811214 քրեական •ործը վաույթ ընդունելու և թիվ 151009314 քրեական •ործին միացնելու մասին:
2014 թվականի հոկտեմբերի 21-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Բ.Գալստյանի կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով թիվ 13811214 քրեական •ործը հարուցելու մասին:
2015 թվականի մայիսի 14-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Վ.Բադալյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործը վարույթ ընդունելու մասին:
2015 թվականի հունիսի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործը վարույթ ընդունելու մասին:
2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դ.Հովեյանի և Կ.Մկրտչյանի կողմից իրավունք վերապահվող կեղծ փաստաթուղթ պատրաստելու կապակցությամբ վերջինների նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասինª հանցակազմի բացակայության հիմքով:
2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դ.Հավեյանի, Կ.Մկրտչյանի, Ա.Ղևոնդյանի և Գ.Հախնազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցա•ործություն կատարելու կապակցությամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելª վերջինների արարքներում հանցակազմի բացակայության հիմքով և ընտրված խափանման միջոցները նույնպես վերացնել:
2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով վարույթը կասեցնելու մասինª ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 31-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետովª որպես մեղադրայալ ներ•րավման ենթակա անձը հայտնի չլինելու հիմքով:
2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Հռիփսիմե Հակոբյանի կողմից ուրիշի •ույքը դիտավորությամբ ոչնչացնելու կապակցությամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելª հանցակազմի բացակայության հիմքով:
2015 թվականի դեկտեմբեի 25-ին ՀՀ •լխավոր դատախազ Գ.Կոստանյանի կողմից որոշում է կայացվել 2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից կայացված որոշումը վերացնելու մասին:
2016 թվականի հունվարի 15-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործը վարույթ ընդունելու մասին:
2016 թվականի հունվարի 25-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Գ.Հախնազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2016 թվականի հունվարի 25-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Ա.Ղևոնդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2016 թվականի հունվարի 25-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Կ.Մկտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2016 թվականի փետրվարի 05-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դ.Հովեյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2016 թվականի փետրվարի 05-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դ.Հովեյանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին:
2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով կոտրված •արեջրի շիշը, ծխախոտի •լանակը, մեկ հատ կրակայրիչ և կոտրված բաժակը իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին:
2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դավիթ Հովեյանին 19.03.2015թ. առաջադրված մեղադրանքի ծավալը բովանդակային առումով փոփոխելու և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դավիթ Հովեյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա իր ընկերներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Գևոր• Հախնազայանի և Կարեն Մկրտչյանի հետ 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սճարանում, խմբի կազմում, բռնության •ործադրմամբ կատարել է խուլի•անություն:
Այսպես. Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանը 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերներ Գևոր• Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի հետ ՙԲելաջիո՚ ռեստորանային համալիրում նշել են վերջինիս ծննդյան տարեդարձը, որի ընթացքում օ•տա•ործել է ալկոհոլ:
Այնուհետև, 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաննեում Դ.Հովեյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհան•ույց •նալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնուª Գարիլ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով ՙԾանոթ ենք, թե ոչ՚, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է ՙՀըն, արա՚ արտահայտությամբ:
Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճաանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օ•տա•ործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելությունները ընդ•ծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլի•անական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս •լխին նրան •ցելով •ետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալովª ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլի•անական •ործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի •ործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով այն է սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունը անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպես ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլի•անական •ործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող ՙՋազզվե՚ սրճարանում Դավիթ Հովեյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել •ետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի •լխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերինª նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը:
2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով մեղադրյալ Աշոտ Ղևոնդյանին 16.03.2015թ. առաջադրված եղադրանքի ծավալը բովանդակային առումով փոփոխելու և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Աշոտ Ղևոնդյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա իր ընկերներ Դավիթ Հովեյանի, Գևոր• Հախնազայանի և Կարեն Մկրտչյանի հետ 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սճարանում, խմբի կազմում, բռնության •ործադրմամբ կատարել է խուլի•անություն:
Այնուհետև, 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի մսահմաննեում Ա.Ղևոնդյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհան•ույց •նալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնուª Գարիկ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով ՙԾանոթ ենք, թե ոչ՚, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է ՙՀըն, արա՚ արտահայտությամբ:
Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճաանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օ•տա•ործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելությունները ընդ•ծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլի•անական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս •լխին նրան •ցելով •ետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալովª ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլի•անական •ործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի •ործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով այն է սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունը անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպես ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլի•անական •ործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող ՙՋազզվե՚ սրճարանում Ա.Ղոնյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել •ետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի •լխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերինª նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը:
2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով մեղադրյալ Գևոր• Հախնազարյանին 16.03.2015թ. առաջադրված մեղադրանքի ծավալը բովանդակային առումով փոփոխելու և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Գևոր• Հախնազարյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա իր ընկերներ Դավիթ Հովեյանի, Աշոտ Ղևոնդյանի և Կարեն Մկրտչյանի հետ 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սճարանում, խմբի կազմում, բռնության •ործադրմամբ կատարել է խուլի•անություն:
Այնուհետև, 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաննեում Գևոր• Հախնազարյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհան•ույց •նալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնուª Գարիկ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով ՙԾանոթ ենք, թե ոչ՚, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է ՙՀըն, արա՚ արտահայտությամբ:
Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճաանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օ•տա•ործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելությունները ընդ•ծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլի•անական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս •լխին նրան •ցելով •ետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալովª ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլի•անական •ործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի •ործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով այն է սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունը անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպես ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլի•անական •ործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող ՙՋազզվե՚ սրճարանում Գևոր• Հախնազարյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել •ետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի •լխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերինª նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը: 2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով մեղադրյալ Կարեն Մկրտչյանին 16.03.2015թ. առաջադրված մեղադրանքի ծավալը բովանդակային առումով փոփոխելու և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Կարեն Մկրտչյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա իր ընկերներ Դավիթ Հովեյանի, Աշոտ Ղևոնդյանի և Գևոր• Հախնազարյանի հետ 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սճարանում, խմբի կազմում, բռնության •ործադրմամբ կատարել է խուլի•անություն:
Այնուհետև, 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաննեում Կարեն Մկրտչյանը և նրա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհան•ույց •նալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնուª Գարիկ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով ՙԾանոթ ենք, թե ոչ՚, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է ՙՀըն, արա՚ արտահայտությամբ:
Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճաանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օ•տա•ործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելությունները ընդ•ծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլի•անական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս •լխին նրան •ցելով •ետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալովª ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլի•անական •ործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի •ործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով այն է սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունը անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպես ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլի•անական •ործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող ՙՋազզվե՚ սրճարանում Կարեն Մկրտչյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել •ետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի •լխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերինª նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը:
2016 թվականի հունիսի 22-ին քրեական •ործը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Ապացույցների հետազոտում և •նահատում.
Ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանըª ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց, սակայն ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2014 թվականի հունիսի 08-ին իր ծննդյան օրըª նշելուց հետո •նացել են ՙՋազզվե՚ սրճարան և ժամը 01:00-ից 02:00-ն ընկած ժամանակահատվածում իրենք նստած են եղել սրճարանում և իրենց հետևի հատվածից աղմուկ են լսել և դա տևել է վարկյաններ ու շրջվելով տեսել են •ետինին ընկած մի տղա և մի աղջիկ ով ասել է, որ ՙխփեց-խփեց՚: Որից մոտ 5 րոպե հետո ինքը հեռվից տեսել է, որ ոստիկանները մոտեցել են իր ընկերներին և •նացել են դեպի ոստիկանական ավտոմեքենաները ու ինքը մոտեցել է նրանց և իր ընկերների հետ միասին •նացել է ոստիկանության բաժին: Այդ օրը ինքը կամ իր ընկերներից որևէ մեկը որևէ մեկին չի հարվածել: Բաժնում չի եղել այլ անձ որ բաժնում իրենց մատնացույց անի և ասի, որ իրենք հարվածել են: Հայտնեց, որ սրճարանում իրենց հետ այլ անձ եղել է, սակայն այդ դեպքից մոտ 30 րոպե առաջ նրանք արդեն դուրս եկած են եղել: Սրճարանում եղել են այլ անձիք: Իրենք այդ ձայները լսելով մոտեցել են և տեսել են, որ աղջիկները եղել են հիստերիկ վիճակում և եղել են խմած ու •ոռացել են ՙխփեց-խփեց՚: Իր ընկերներից երկուսը օ•տա•ործած են եղել ալկոհոլ:
Ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանըª ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և հրաժարվեց ցուցմունք տալուց, ինչպես նաև լսելով մեղադրողի հարցերը հրաժարվեց դրանց պատասխանել:
2014 թվականի հունիսի 26-ին Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը, որպես վկա ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերների հետ •նացել է ՙԲելաջո՚ ռեստորանային համալիր իր ընկեր Դավիթ Հովեյանի 25 ամյակը նշելու համար, որից հետո ժամը 00:30-ից մինչև 01:00-ն ընկած ժամանակահատվածում իր ընկերներ Դավիթի, Գևոր•ի, Կարենի, Հայկի և Պերճի հետ միասին •նացել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սրճարան սուրճ խմելու: Պատվիրել են սուրճ և թեյ ու զրույցի են բռնկվել: Նշում է, որ այդ ընթացքում Հայկը և Պերճը դուրս են եկել սրճարանից և •նացել են լվացվելու և երբ վերջարցրել են նկատել և լսել են ձայներ մոտեցել և այնտեղ տեսել է իր ընկերներ Դավիթին, Կաենին և Գևոր•ին, որից հետո իրենց բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին: Նշում է, որ բերման են ենթարկվել ոստիկանության բաժին: Նշում է, որ սրճարանում չի նկատել որ մի սեղանի շուրջ նստած լինեն 6-7 այլ երիտասարդ: Նշում է, որ չի նկատել նաև որ իրենցից 6-7 սեղան այնկողմ նստած են եղել մեկ տղա և երկու աղջիկ: Այդ օրը իր հա•ին եղել է սպիտակ երկարաթև վերնաշապիկ և կապույտ •ույնի ջինսե տաբատ: Չի կարող ասել, թե այդ օրը բացի իրենից ով է սպիտակ վերնաշապիկ հա•ել: Իրենցից •երը եղել է Դավիթ Հովեյանը: Ինքը չի նկատել, որ իր ընկերներից խոսակցության բռնկվի սեղանի շուրջ նստած երիտասարդներից որևէ մեկի հետ: Իր ընկերներից ոչ ոք կոնֆլիկտ չի ունեցել իր ընկերների հետ: Ինքը և իր ընկերները հայհոյանքներ չեն տվել և չեն լսել: Գետնին ընկած երիտասարդի հետ եղած շիկահեր աղջիկը մատնացույց է արել իրեն և իր ընկերներին և նշել է, որ իրենք են ծեծի ենթարկել իր հետ եղած երիտասարդին, սակայն նշում է, որ նման բան չի եղել և նա իրենց շփոթել է այլ անձանց հետ:
2015 թվականի մարտի 16-ին Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը, որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ ինքը ոչ ոքի չի հարվածել և չի հայհոյել: Օ•տվելով իր իրավունքից հրաժարվել է ցուցմունք տալուց:
2016 թվականի մարտի 10-ին Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը, որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունքով հայտնել է, որ ինքը հրաժարվում է ցուցմունք տալուց և որևէ քննչական •ործողության մասնակցելուց:
2016 թվականի մարտի 13-ին Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը, որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունքով հայտնել է, որ ինքը հրաժարվում է ցուցմունք տալուց:
2016 թվականի հունիսի 03-ին Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը, որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունքով հայտնել է, որ ինքը հրաժարվում է ցուցմունք տալուց:
Ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանըª ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և հրաժարվեց ցուցմունք տալուց, ինչպես նաև լսելով մեղադրողի հարցերը հրաժարվեց դրանց պատասխանել:
2014 թվականի հունիսի 26-ին Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը որպես վկա ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հունիսի 08-ին ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերների և կնոջ հետ •նացել են ՙԲելլաջո՚ ռեստորանային համալիր իր ընկեր Դավիթ Հովեյանի ծննդյան 25 ամյակը նշելու համար: Այնուհետև կնոջը թողել է տանը և ժամը 00:30-01:00-ին ընկած ժամանակահատվածում իր ընկերներ Դավիթի, Գևոր•ի, Աշոտի, Հայկի և Պերճի հետ միասին •նացել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սրճարանª սուրճ խմելու: Պատվիրել են սուրճ, թեյ և դրանից հետո բռնկվել են զրույցի: Սրճարանի մյուս ծայրից լսելով արտառոց ձայներ վեր է կացել իր տեղից և ըներներª Գևոր•ի, Դավիթի հետ մոտեցել են այդ ուղղությամբ: Երբ հասել են նշված վայր նկատել են մի տղամարդու, որը կիսապարկած է եղել աթոռի տակ և •ոռացել է ՙմի սպանեք՚: Երբ ինքը կան•նած է եղել այդ վայրում մի շիկահեր աղջիկ ասել է իրեն ՙհեռու կան•նի՚ և այդ ժամանակ դեպքի վայր են հասել ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց ուղեկցել են բաժին: Նշում է, որ այդ ժամանակ Հայկը և Պերճը ՙՋազզվե՚ սրճարանից •նացել էին: Նշում է, որ ինքը սրճարանում տեսել է այլ հաճախորդների, սակայն կոնկրետ չի կարող ասել, թե վեց-յոթ հո•ի նստած եղել են սեղանի շուրջ, թե ոչ: Նշում է, որ ինքը չի նկատել որ վեց-յոթ սեղան այն կողմ նստած լինի մի տղա և երկու աղջիկ: Այդ օրը ինքը հա•ած է եղել կարճաթև սպիտակ վերնաշապիկ և կապույտ •ույնի ջինսե տաբատ: Նշում է, որ սպիտակ վերնաշապիկ այդ օրը հա•ած է եղել նաև իր ընկեր Աշոտ Ղևոնդյանը, իսկ թե ինչ են հա•ած եղել մյուս ընկերները չի կարող ասել: Նշում է, որ իրենցից •եր են Գևոր•ը և Դավիթը: Նշում է, որ ինքը չի նկատել, որ իրենց ընկերներից որևէ մեկը խոսակցության բռնկվի վեց-յոթ սեղան այնկողմ նստած մի երիտասարդի հետ: Ինչպես նաև չի նկատել, որ ինչ-որ մեկը բռունցքով հարվածի այդ երիտասարդին: Ինքը չի տեսել, որ որևէ մեկը հարվածի •ետնին ընկած այդ երիտասարդին: Ինքը և իր ընկերները հայհոյանք չեն տվել, ինչպես նաև չեն լսել հայհոյանքներ այլ անձանց կողմից: Նշում է որ ինքը իր ընկերները սրճաանի հաճախորդներից ինչպես նաև մոտակայքում •տնվող անձանց հետ կոնֆլիկտ չեն ունեցել: Նշում է, որ ինքը չի նկատել, որ իր ընկերնից ուրևէ մեկը խոսակցության բռնկվի հաճախորդներից որևէ մեկի հետ ինչպես նաև որևէ մեկը իր ընկերներից հարվածի հաճախորդներից մեկին: Ինչ վերաբերվում է նրան, որ միջադեպի ժամանակ •ետնին ընկած երիտասարդի հետ եղած աղջիկը մատնացույց է արել իրեն և իր ընկերներին և հայտնել է, որ իրենք են ծեծի ենթարկել իրենց հետ եղած երիտասարդին, ապա նշում է, որ շփոթել է իրենց այլ անձանց հետ: Նշում է, որ իր ընկեր Դավիթ Հովեյանը ներկայում •տնվում է Մոսկվա քաղաքում և մեկնել է հունիսի 09-ին:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ ինքը ոչ մի առնչություն չունի իրեն առաջադրված մեղադրանքի հետ: Օ•տվելով իր իրավունքից հրաժարվում է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց:
2016 թվականի մարտի 10-ին Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը որպես մեղադրյալ հայտնել է, որ օ•տվելով իր իրավունքներից հրաժարվում է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց ու առհասարակ որևէ քննչական •ործողության մասնակցելուց:
2016 թվականի ապիլի 13-ին Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունքով հայտնել է, որ օ•տվելով իր իրավունքներից հրաժարվում է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց, քանի որ որպես վկա ինքը տվել է ցուցմունք:
2016 թվականի հունիսի 03-ին Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը որպես մեղադրյալ հրաժարվել է ցուցմունք տալուց:
Ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և հրաժարվեց ցուցմունք տալուց, ինչպես նաև լսելով մեղադրողի հարցերը հրաժարվեց դրանց պատասխանել:
2014 թվականի հունիսի 26-ին Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը, որպես վկա ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերների հետ •նացել է ՙԲելաջո՚ ռեստորանային համալիր իր ընկեր Դավիթ Հովեյանի ծննդյան 25 ամյակը նշելու համար: Որից հետո ինքը իր ընկերներª Դավիթը, Կարենը, Աշոտը, Պերճը և Հայկը ժամը 00:30-ից մինչև 01:00-ն ընկած ժամանակահատվածում այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սրճարան սուրճ խմելու: Պատվիրել են սուրճ և բռնկվել են զրույցի: Այնուհետև սրճարանի մյուս կողմից առտարոց ձայներ է լսել: Վեր է կացել իր տեղից և ընկերների հետ Կարենի և Դավիթի հետ մոտեցել են այդ ուղղությամբ: Չի հիշում այդ պահին Աշոտը իրենց հետ է եղել, թե •տնվել է լվացարանում: Երբ հասել են նշված վայրը նկատել է մի երիտասարդի, որն ընկած է եղել •ետնին և •ոռացել է կոնկրետ չի հիշում ինչ: Այնուհետև դեպքի վայր են հասել ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց հրավիրել են ոստիկանություն: Նշում է նաև որ երբ լսել են այդ •ոռ•ոռոցները Պերճը և Հայկը իրենց հետ չեն եղել և դուրս են եկած եղել սրճարանից: Նշում է, որ երբ ինքը մտել է սրճարան չի նկատել այնպիսի սեղան, որ 6-7 երիտասարդ նստած լինեն: Ինչպես նաև չի նկատել, որ իրենցից 6-7 սեղան նստած լինեն 2 աղջիկ և 1 տղա: Ցուցմունքի մեջ ուղղում է մտցնում և հայտնում է, որ ինքը սրճարան մտնելուց նկատել է, որ նստաց են երկու աղջիկ և մի տղա: Այդ օրը իր հա•ին եղել է բաց կապույտ վերնաշապիկ և ջինսե տաբատ, սակայն չի հիշում, թե իր ընկերները ինչ հա•ուստներով են եղել այդ օրը: Իրենց ընկերներից •եր կառուցվածք ունի Դավիթ Հովեյանը: Իրենցից ոչ ոք խոսակցություն չի ուցել իրենցից 6-7 սեղան նստած երիտասարդի հետ: Ինչպես նաև իր ընկենեից ոչ ոք չի հարվածել այդ երիտասարդին: Ինքը և իր ընկեները հայհոյանք չեն տվել, ինչպես նաև հայհոյանք չեն լսել: Ինքը չի տեսել, որ իր ընկերներից որևէ մեկը զրույցի բռնկվի կամ բռունցքով հարվածի այն երիտասարդին, որը ընկել էր •ետնին: Ինչ վերաբերվում է նրան, որ այդ երիտասարդի հետ եղած աղջիկներից մեկը մատնացույց է արել իրեն և իր ընկերներին, այն բանի համար, որ իրենք են ծեծի ենթարկել այդ երիտասարդին, ապա նշում է, որ երևի թե շփոթել է:
2015 թվականի մարտի 16-ին Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը, որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ ինքը որևէ մեկի չի հարվածել ու հայհոյել և օ•տվելով իր իրավունքներից հրաժարվում է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց:
2016 թվականի մարտի 09-ին Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը, որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ օ•տվելով իր իրավունքներից հրաժարվում է դեպքի հան•ամանքների վերաբերյալ ցուցմունք տալուց և առհասարակ որևէ քննչական •ործողության մասնակցելուց:
2016 թվականի ապրիլի 13-ին Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը, որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր մոտ եղել է միայն անձնական իրերից բջջային հեռախոս և այլ իրեր չեն եղել: Իսկ ինչ վերաբերում է, թե ինչ անձնական իրեր են եղել վերը նշված ընկերների մոտ ինքը չի հիշում: Նշում է միայն, որ 4 անձանցից ոչ ոք այդ օրը օպտիկական ակնոց չի կրել: Ինքը ներկայում օ•տա•ործում է ՙԱյֆոն 6ս՚ բջջային հեռախոս, իսկ դեպքի օրը իր մոտ եղել է ՙԱյֆոն 5ս՚ մոդելի հեռախոս, որը վաճառել է մոտ 6 ամիս առաջª իրեն անծանթ անձի: Քանի որ ինքը որպես վկա տվել է դեպքի հետ կապված ցուցմունք, ուստի որևէ բան չի փոխվել և ինքը այդ պատճառով հրաժարվում է որպես մեղադրյալ ցուցմունք տալուցª օ•տվելով իր դատավարական իրավունքներից:
2016 թվականի հունիսի 03-ին Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը, որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունքով հայտնել է, որ հրաժարվում է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց, քանի որ դեպքի մանրամասներին տեղյակ է պահել որպես վկա և ավելացնելու ոչինչ չունի:
Տուժող Գարիկ Գիժլարյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի օրը կոնկրետ չի հիշում, 2014 թվականին ուշ երեկոյան ինքը իր կնոջ ու քենու հետ •տնվել են ՙՋազզվե՚ սրճարանում: Ինքը ամբաստանյալներին ճանաչում է դատարանից և դեպի վայրում ինքը նրանց չի տեսել: Սրճարանում եղել է վիճաբանություն և դա սկսվել է նայելու համար: Ինքը հարված է ստացել և հիշում է միայն, որ ոստիկանը իրեն տարել է բաժին: Ինքը ստացել է վնասվածք •լխի շրջանում և ցավ է զ•ացել: Դեպքը եղել է ամռանը: Ինքը ում հետ, որ զրուցել է նա չէ իրեն հարվածողը եղել: Ինքը հարվածի հետևանքով ընկել է •ետնին և ոչինչ չի հիշում: Բաժակ և շիշ է կոտրվել իր ընկնելու հետևանքով: Հայտնեց, որ չորս տարի անցել է ու շատ մանրամասներ չի հիշում: Ինքը չի հիշում ամբաստանյալներն են եղել, թե ոչ: Բաժնում իր կինը եղել իր հետ: Ինքը իր կնոջը ասել է, թե ՙէս ինչ եղավ՚ կինը ասել է, որ տղաներ են եղել և նրանց հետ վիճվել է, սակայն չի հիշում ասել է, թե քանի հո•ով են եղել: Իր կինը եղել է խառնված վիճակում: Իրենց միջև խոսակցություն չի եղել: Ինքը հայհոյանքներ չի հիշում: Ինքը այդ օրը հարսանիքից հետո է եկել ՙՋազզվե՚ սճարան և եղել է ալկոհոլի ազդեցության տակ: Հայտնեց, որ դեպքի հետ ինքը ամբաստանյալ Դավիթի հետ այնքան է մտերմացել, որ •տնվում է քավոր-սանիկ հարաբերությունների մեջ և բողոք-պահանջ չունի:
Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո տուժողը հայտնեց, որ հրապարակված ցուցմունքը ճիշտ է և իր •իտակցությունը կորցրել է ու ոչինչ չի հիշում: Հայտնեց, որ իր քենին իրեն ասել է, որ իրենց հետ միասին բաժին բերման են ենթարկել իր հետ վիճաբանողներին:
Վկա Լիլիթ Հովհանիսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք նտվեց այն մասին, որ իրեն ասել են, թե ով է ՙՋազզվե՚ սրճարանի մենեջերը ինքը տվել է •րանցված մենեջեր Լիլիթ Զոհրաբյանի տվյալները, սակայն •րել է ինքը: Ինքը հայտնել է Լիլիթ Զոհրաբյանի տվյալները քանի որ նա եղել է •րանցված մենեջերը ու այդ պահին Զոհրաբյան Լիլիթը աշխատանքի վայրում չի եղել և ինքը նրա ազ•անվան տակ •րել է ցուցմունք: Դեպքի օրը չի հիշում: Ինքը ՙՋազզվե՚ սրճարանում անցնելիս է եղել մենեջերի պրակտիկա և •տնվել է սրճարանի պահեստում և լսել է բղավոցի ձայն: Սրահում եղել են հաճախորդներ և մեկ տղա եղել է •ետնին ընկած և մի աղջիկ ճչացել է ու ոստիկանները մոտեցել են: Իրենք օ•նել են և այդ տղային բարձրացրել ջուր են տվել որ խմի և ոստիկանները մոտեցել են: Հայտնեց, որ քննիչին ինքն է հայտնել Զոհրաբյան ազ•անունը, այսինքն մենեջերի ազ•անունը: Հայտնեց, որ լրացուցիչ ցուցմունքով ինքը հայտնել, որ Հովհաննիսյանն է: Հայտնեց, որ տղան •ետինին ընկած եղել է տուժողը, ով •տնվում է դահլիճում: Եղել են հաճախորդներ և հաշիվները փակելուց հետո հեռացել են: Ինքը վիճաբանության սկիզբը չի տեսել և չ•իտի թե ինչ է եղել: Սեղանի ապակի է կոտրված եղել և հյութի բաժակ:
Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո վկա Լիլիթ Հովհաննիսյանը հայտնեց, որ սեղաններ եղել են նստած սակայն հաշիվը փակելուց հետո այլ այցելու չի եկել և չի կարող ասել ինչի հետևանքով չեն եկել հաճախորդներ:
Վկա Հավհաննես Թաթոյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունքով է տվել այն մասին, որ ծառայել է ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում: Հայտնեց, որ ամբաստանյալներին ճանաչում է •ործի բերումով: Հայտնեց, որ ինքը Դաբաղյան Վազ•ենի և Եղիազարյան Ռուդիկի հետ ծառայություն են իրականացնել Կենտրոնի տարածքում և շրջելով տեսել են, որ մարդիկ վազում են դեպի ՙՄեղեդի՚ սրճարանի կողմ և իրենք մոտեցել են նրանց: Հասնելով ՙՋազզվե՚ սրճարան տեսել են, որ մի տղա •ետնին ընկած է, իսկ երկու աղջիկ բղավում են և ամբաստանյալներին են ցույց տվել ասելով, որ նրանք են խբել: Իրենք մոտենալով ամաստանյալներին հայտնել են, որ որոշ հարցերի պարզաբանման համար պետք է ոստիկանության բաժին •նան և ամբաստանյալները չեն հրաժարվել: Սրճարանում շատ մարդ է եղել հավաքված: Ինքը սրճարանում չի տեսել, որ իրար հարվածեն: Ինքը տուժող կողմին ոստիկանության բաժնում չի տեսել:
Վկա Վազ•են Դաբաղյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ծառայում է ՀՀ ոստիկանությունում որպես ավա• ոստիկան: Հայտնեց, որ ամբաստանյալներին ճանաչում է դեպքի օրվանից: Հայտնեց, որ •իշերային ծառայության է եղել Եղիազարյան Ռուդիկի և Թաթոյան Հովհաննես հետ: Մարդկանց հոսք են նկատել դեպի ՙՄեղեդի՚ սրճարանի կողմ և մոտենալով ՙՋազզվե՚ սրճարան տեսել են, որ մի տղա եղել է •ետնին և մի աղջիկ ով եղել է •ետնին նկած տղայի կինը փորձել է օ•նություն ցույց տալ այդ տղային, իսկ մյուս աղջիկը ասել է, որ խփել են և մատնացույց է արել ամբաստանյալներին: Այդ աղջիկը •ետնին ընկած տղային ծեծի ենթարկողª մատնացույց է արել ամբաստանյալներին: Այդ աղջիկը ում մատնացույց է արել իրենք նրանց են բեման ենթարկել ոստիկանության բաժին: Ամբաստանյալները այդ ժամանակ ասել են, որ իրենք ոչինչ չեն արել: Սրճարանում եղել են հաճախորդներ: Հաճախորդները •տնվել են սրճարանում:
Վկա Ռուդիկ Եղիազարյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ծառայում է ՀՀ ոստիկանությունում, որպես դասակի հրամանատարի օ•նական: Հայտնեց, որ ամբաստանյալներին ճանաչում է դեպքի օրվանից: Հայտնեց, որ •տնվել է •իշերային հերթապահության մեջ տեսնելով որ մարդիկ •նում են դեպի ՙՄեղեդի՚ սրճարանի կողմը և լսելով ձայներ իրենք նույնպես մոտեցել են: Մոտենալով ՙՋազզվե՚ սրճարան տեսել են, որ մի հո•ի •ետնին ընկած է, իսկ երկու աղջիկ բղավում են: Հետո աղջիկներից մեկը մատնացույց է արել քաղաքացիներին և դրա հիման վրա իրենք ամբաստանյալներին բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին: Սրճարանում շատ մարդ է եղել և իրենք բերման են ենթարկել այդ աղջկա մատնացույց արած անձանց: Գետնին ընկած տղան •ոռացել է ՙվախ •լուխս՚: Ամբաստանյալները խուճապի մեջ չեն եղել: Հայտնեց, որ ինքը հայհոյանքներ չի լսել: Այդ աղջիկը իրեն հան•իստ չի պահել և •ոռ•ոռացել է:
Վկա Վոլոդյա Տոնոյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատել է ՙՋազզվե՚ սրճարանում որպես մատուցող: Իր աշխատանքային ժամերն են եղել երեկոյան ժամը 18:00-ից մինչև առավոտյան 09:00-ն: Ինքը մոտ 10 օր պրակտիկա է անցել և այդ պրակտիկայի ընթացքում նկատել է իրարանցում, սակայն կոնկրետ ինչ իրարանցում չի հիշում: Այդ ժամանակ սրճարանում հաճախորդներ եղել են, սակայն հետա•այում •նացել են: Այդ իրարանցման հետևանքով սեղան է շուռ եկել և կոտրված իր է տեսել: Ինքը ցուցմունք տվել է զորամասում և իրեն չեն ստիպել ցուցմունք տալ: Հայտնեց, որ անցել է երկար ժամանակ չի հիշում դեպքի հան•ամանքները և չի հիշում, թե ինչ ցուցմունք է տվել:
Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո վկա Վոլոդյա Տոնոյանը հայտնեց, որ քննիչը իրեն հարցրել է, թե ինչպես է եղել դեպքը և ինքը պատմել է և ինչ տեսել է, որը •րվել է:
Վկա Անի Հակոբյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքը տեղի է ունեցել 2014 թվականի հունիսի 08-ին ժամը 23:00-ի սահմաններումª ՙՋազզվե՚ սրճարանում: Սրճարանում եղել են ինքը իր ամուսին և իր քույրը: Իրենք նստած են եղել սրճարանում երբ իրենց մոտով անցել է մի տղա և ուշադիր նայել է իր ամուսնուն և իր ամուսինը հարցել է, թե ինչ է պատահել և ինչի համար է նայում ու այդ ժամանակ ինչ-որ մեկը մոտեցել և հարվածել է իր ամուսնուն ու դրանից հետո մոտեցել են մի քանի տղաներ, սակայն նրանք չեն հարվածել իր ամուսնուն: Իր ամուսնու •իտակցությունը կորել է և մոտեցել են ոստիկանության աշխատակիցներ: Իր ամուսինը այդ տղային ասել է, թե իրենք ծանոթ են: Իր ամուսինը եղել է •ետնին ընկած ու ինքը զբաղվել է իր ամուսնով: Սրճարանում մոտ 4 սեղան հաճախորդ է եղել նստած: Հետա•այում ինքը նկատել է, որ սրճարանում հաճախորդ չկա: Իր ամուսնու հետ խոսացող տղային չի հիշում, քանի որ նրա դեմքին չի նայել ու իր ամուսնու խոսելու ժամանակ ինքը նայել է այլ կողմ:
Դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 342-րդ հոդվածով սահմանված կար•ով հրապարակել է վկա Հռիփսիմե Հակոբյանի կողմից 2014 թվականի հունիսի 24-ին տրված ցուցմունքը այն մասին, որ Անի Հակոբյանը հանդիսանում է իր քույրը, իսկ Գարիկ Գիժլարյանը քրոջ ամուսինը: Նշում է, որ 2014 թվականի հունիսի 09-ին ժամը 00:30-ի սահմաններում ինքը •նացել է Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սրճարան, որտեղ •տնվել են նաև իր քույրը և նրա ամուսինը: Իրենք պատվիրել են երեք շիշ •արեջուր, որից երկու շիշը խմել է Գարիկը, իսկ մեկը շիշը ինքը և իր քույրը: ժամը 01:00-ի սահմաններում իրենց սեղանի կողքով անցել են 6-7 տղաներ, որոնք նստել են իրենցից բավականին հեռավորության վրա, մոտ մի քանի սեղան այն կողմ: Որոշ ժամանակ անց այդ երիտասարդներից մեկը, որի հա•ին եղել է սպիտակ վերնաշապիկ և մարմնա•ույն տաբատª անցել է իրենց սեղանի կողքով և ուշադիր նայել է իրենց կողմ: Այդ ժամանակ Գարիկը նրան հարցրել է ծանոթ են, թե ոչ, իսկ այդ տղան հե•նանքով պատասխանել է ՙՀը արա՚ և դրանից հետո նրանց սեղանից մի երիտասարդ, որը ունեցել է •եր կառուցվածք և որի հա•ին եղել է կապույտ վերնաշապիկ անսպասելի մոտեցել է իրենց սեղանին և բռունցքով հարվածել է Գարիկի •լխին: Դրանից հետո Գարիկը ընկել է •ետնին և նրան մոտեցել են նաև նրանց հետ սեղանի շուրջ նստած մնացած երիտասարդները և սկսել են ոտքով հարվածել Գարիկին, որից հետո իրենց սեղանին եղած շշերը և բաժակները շուռ են եկել •ետնին և կոտրվել են: Այդ ժամանակ ոստիկանության աշխատակիցները մոտեցել են իրենց և ինքը մատնացույց է արել Գարիկին ծեծի ենթարկած անձանց, որից հետո ոստիկանության աշխատակիցները նրանց բերման են ենթարկել և իրենց հրավիրել են բաժին: Ավելացնում է նաև որ մինչ ոստիկանների •ալը ինքը կորցրել է իր հավասարակշռությունը և սեղանի վրա եղած բաժակով հարվածել է սեղանին, որի հետևանքով սեղանի վրայի ապակին կոտրվել է: Միջադեպը տևել է 2-3 րոպե որի ընթացքում մեկ ան•ամ լսլե է սեռական բնույթի հայհոյանքներ այն տղաներից, որը առաջինը հարվածել է Գարիկին, բացի դրանից այլ հայհոյանքներ չի լսլե: Ինքը նախկին բացատրության մեջ նշել է 5-10 րոպե սակայն ինքը նկատի է ունեցել մինչև ոստիկանների •ալը: Իրականում միջադեպը տևել է 2-3 րոպե: Եղել են երկու սեղան այլ հաճախորդներ էլ որոնք չեն միջամտել և չեն լքել սրճարանը, ուղղակի նայել են: Այլ անձիք չեն միջամտել այլ ուղղակի կան•նած նայել են, ավելին կոնկերտ հայտնում է, որ կողքի սրճարանիցª Մեղեդի սրճարանի հաճախորդները, որոնք նստած են եղել իրենց տեղերում և նայել են: Ինքը չի հիշում սրճարանի աշխատակիցները միջամտել են թե ոչ, ինչպես նաև ականատես եղել են թե ոչ: Ինքը բացատրության մեջ նշել է, որ մատուցողուհիներից մեկը միջամտել է սակայն զայրացած է եղել և այդ պատճառով է նշել: Իրեն և իր քրոջը ոչ մեկը չի հարվածել: Գարիկը ոչ ոքի չի հարվածել և չի հայհոյել, բացի այդ •եր երիտասարդից մոտեցել են նաև երեք երիտասարդներ և քանի որ շփոթված է եղել չի կարող ասել ով է հարվածել և ինչքան: Ինքը այդ չորս երիտասարդներին կճանաչի մարմնի կառուցվածքից, դեմքի ձևից: Բացի այդ դեպքից հետո, երբ նրանց բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին ինքը նրանց տեսել է և հստակ կարող է ասել, որ նրանք են Գարիկին ծեծի ենթարկել: Գարիկին բռունցքով հարվածողը մոտ 1.80 սմ հասակով, ունեցել է •եր կառուցվածք, մաշկը ցորենամորթ, դեմքը կլոր: Իրենց սեղանին մոտեցողը ունեցել է 1.70 սմ հասակ նիհարավուն կազմվածքով, ովալաձև դեմքով: Երրորդ երիտասարդը որի հա•ին եղել է կապույտ վերնաշապիկ ունեցել է 1.75սմ հասակ, նիհարավուն կառուցվածք սպիտակ մաշկով: Չորրորդ երիտասարդը ունեցել է մոտ 1.65-1.70 սմ հասակ, միջին կառուցվածք, որի աչքերին եղել է օպտիկական ակնոցներ:
2014 թվականի օ•ոստոսի 12-ին վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ այդ երիտասարդներից •երը հարվածել էր Գարիկին և մյուս երեքը նրա հետ են եղել, ուստի նրանք մասնակցել են այդ միջադեպին և ինքը ընդհանրական տեսքով է ասել, որ ծեծի են ենթարկել Գարիկին: Սակայն կրկին նշում է, որ ինքը ստույ• չի կարող ասել, թե նրանք հարվածել են, թե ոչ:Ինքը հայտարարել է, որ ճանաչել է դեպքի օրվանից շփոթվել է ինքը ըվյալ անձին հիշել է անձին ճանաչման ներկայացնելու ժամանակ, սակայն հստակ չի կարող ասել թե նա է եղել Գարիկին հարվածող անձը:Դեպքի վայրում եղած անձանցից մեկը հարվածել է Գարիկին իսկ մյուսները նրա հետ եղած անձինք են եղել:
2015 թվականի հունվարի 14-ին վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճշմարտությունը այն է, որ այդ երիտասարդները ոտքերով հարվածել են Գարիկին: Սակայն բռունցքով չեն հարվածել: Իսկ ինչ վերաբերվում է այն հան•ամանքին, որ լրացուցիչ ցուցմունքով և առերես հարցաքննությունների ժամանակ այդպես է նշել պատճառը եղել է այն որ ինքը զուտ մարդասիրությունից ելնելով է այդպես է նշել, քանի որ ցանկացել է որպեսզի վերջինները չենթարկվեն քրեական պատասխանատվության: Սակայն այսօր հասկացել է, որ չի կարելի վարույթն իրականացնող մարմնին սխալ տվյալներ հայտնել և նշել է ճշմարտությունը: Ինքը չի կարող կոնկրետացնել նրանցից յուրաքանչյուրի •ործողությունները, միայն կարող է նշել, որ երեքն էլ ոտքերով հարվածել են Գա•իկին: Իսկ ինչ վերաբերվում է հայհոյանքներին •եր երիտասարդը մեկ ան•ամ տվել է հայհոյանք, իսկ դրանից հետո լսել է հայհոյանքներ այդ երիտասարդի կողմից, սակայն չի կարող ասել, թե նրանցից որ մեկն է հայհոյել: Ինքը, իր քույրը և Գարիկը չեն հայհոյել: Երբ նրանք հարվածել են Գա•իկին ինքը բաժակը •ցել է •ետնին և կոտրել է որպեսզի այդ երիտասարդները դադարեն խփել: Ինքը չի կարող ասել հաճախորդները լքել են սրճարանը, թե ոչ: Իրականում հավաքվել էին մոտ 30 քաղաքացիներ որոնք ուղղակի նայել են: Սրճարանի բնականոն աշխատանքը խաթարվել է քանի որ հավաքված են եղել հաճախորդներ և սրճարանի •ույքը եղել է վնասված: Պնդում է, որ իր կողմից մատնանշած երիտասարդներն են ծեծի ենթարկել Գարիկին քանի որ նրանց հարվածելուց հետո ինքը անմիջապես նրանց ցույց է տվել ոստիկանության աշխատակիցներին որոնք էլ վերջիններին բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին նաև ոստիկանության բաժնում ճանաչել է նրանց: Սակայն ճանաչման ներկայացման ժամանակ չի ճանաչել նրանց, քանի որ նրանց դեմքերը ֆիքսել է միայն դեպքի վայրում և դրանից հետո մոռացել է նրանց դեմքերը և ներկայում նույնիսկ տեսնելիս չի ճանաչի:
Նշված ցուցմունքը վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը առերես պնդել է Կարեն Մկրտչյանի, Գևոր• Հախնազարյանի, Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի հետ:
Դատաբժշկական փոձաքննության թիվ 1557 եզրակացության, համաձայն Գ.Գիժլարյանի ստացած մարմնական վնասվածքներըª •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, հսցվել են բութ առարկայով/ներով/, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետին և հան•ամանքներում, որոնք ինչպես առանձին-առանձին, այնպես էլ միասինª պատճառել են առողջությանը թեթև վնասª առողջության կարճատև քայքայումով:
Վկա Վոլոդյա Տոնոյանի մասնակցությամբ կատարված դեպքի վայրի զննության մասին կազմված արձանա•րության, համաձայն Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սրճարանում տեղաշարժված են սեղաններն ու Թոռները, իսկ •ետնին ընկած է •աեջրի շշի և բաժակի կտրորներ:
Վկա Անի Հակոբյանի մասնակցությամբ կատարված լրացուցիչ դեպքի վայրի զննության մասին կազմված արձանա•րության, համաձայն վերջինս մանրամասն նկարա•րել է դեպքի հան•ամանքները:
Իրեղեն ապացույց ճանաչվածª դեպքի վայրից վերցված •արեջրի շշով, ծխախոտի •լանակով, մեկ հատ կրակայրիչով և կոտրված բաժակով:
Դատարանը անդրադառնալով տուժող Գարիկ Գիժլարյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքին •տնում է, որ ցուցմունքի այն մասը, որով որ հայտնում է, թե ինքը չի հիշում իր հետ վիճաբանած երիտասարդներին արժանահավատ չէ և հերքվում է, իր իսկ նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, քանի որ ցուցմունքով հայտնել է, որ վիճավաբությունը տեղի է ունեցել նայելու համար և ինքը մինչ վիճաբանությունը խոսակցություն է ունեցել այդ երիտասարդներից մեկի հետ, բացի այդ նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո տուժողը հայտնեց, որ իր քենին իրեն հայտնել է, որ իրենց հետ ոստիկանության բաժին են բերման ենթարկվել իրեն ծեծի ենթարկած երիտասարդները: Տուժողի ցուցմունքի նշված հատվածը հերքվում է նաև վկա Հռիփսիմե Հակոբյանի կողմից նախաքննության ընթացքումª 2015 թվականի հունվարի 14-ին տրված ցուցմունքով, որով նա նախազ•ուշացված է եղել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 338-339-րդ հոդվածներով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասինª հայտնել է, որ սրճարանում եղած երիտասարդները, ովքեր տուժողին հարվածել են ինքը նրանց անմիջապես մատնացույց է արել ոստիկանության աշխատակիցներին և իրենց հետ բերման են ենթարկվել ոստիկանության բաժին, ինչպես նաև նշված հան•ամանքը հաստատել են նաև ոստիկանության աշխատակիցներ Ռուդիկ Եղիազարյանը, Վազ•են Դաբաղյանը և Հավհաննես Թաթոյանը, որ սույն քրեական •ործով վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը իրենց մատնացույց է արել իր տուժողին ծեծի ենթարկած երիտասարդներին և նրանք նրա մատնացույց արած երիտասարդներին են նրանց հետ ուղեկցել ոստիկանության բաժին, որտեղ վկա իր ցուցմունքով հայտնել է, որ կրկին ճանաչել է նրանց, իսկ անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանա•րությամբ անձանց չճանաչելը պայմանավորված է եղել նրանով, որ նրանց ֆիքսել է միայն դեպքի վայրում և դրանից հետո մոռացել է նրանց, նույն ցուցմունքով հայտնել է, որ նրանց հարվածելուց անմիջապես հետո է ոստիկաններին մատնացույց արել այդ երիտասարդներին ու ոստիկանները անմիջապես ուղեկցել են ոստիկանության բաժին: Վկան հայտնել է նաև որ սրճարանի աշխատանքը խաթարվել է, քանի որ սրճարանի •ույքը եղել է վնասված և հավաքված են եղել մոտ 30 քաղաքացի:
Ավելին, Դատարանը արձանա•րում է այն հան•ամանքը, որ տուժողը դատարանում հայտնեց, որ իր և ամբաստանյալ Դավիթի հարաբերությունները այնքան են մտերմացել, որ արդեն դարձել են քավոր-սանիկ, այսինքն տուժողը նման ցուցմունք տալով փորձում է օ•նել ամբաստանյալներին խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից:
Դատրանը անդրադառնալով նաև ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևոր• Հախնազարյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքներին արձանա•րում է, որ որպես վկա նախազ•ուշացված լինելով ՀՀ քրեական օրենս•րքի 338-339-րդ հոդվածներով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասինª 2014 թվականի հունիսի 26-ին տրված ցուցմունքով Աշոտ Աշոտ Ղևոնդյանը հայտնել է, որ սրճարանում 6-7 հո•ի երիտասարդներ նստած չեն եղել, Կարեն Մկրտչյանը հայտնել է, որ չի կարող ասել, թե 6-7 հո•ի երիտասարդներ եղել են նստած, թե ոչ, իսկ Գևոր• Հախնազարյանը հայտնել է, որ ինքը չի նկատել, որ 6-7 հո•ի երիտասարդներ նստած լինեն, վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը 2014 թվականի հունիսի 24-ին ցուցմունքով հայտնել է, որ ՙ ժամը 01:00-ի սահմաններում իրենց սեղանի կողքով անցել են 6-7 տղաներ, որոնք նստել են իրենցից բավականին հեռավորության վրա, մոտ մի քանի սեղան այն կողմ: Որոշ ժամանակ անց այդ երիտասարդներից մեկը, որի հա•ին եղել է սպիտակ վերնաշապիկ և մարմնա•ույն տաբատª անցել է իրենց սեղանի կողքով և ուշադիր նայել է իրենց կողմ: Այդ ժամանակ Գարիկը նրան հարցրել է ծանոթ են, թե ոչ, իսկ այդ տղան հե•նանքով պատասխանել է ՙՀը արա՚ և դրանից հետո նրանց սեղանից մի երիտասարդ, որը ունեցել է •եր կառուցվածք և որի հա•ին եղել է կապույտ վերնաշապիկ անսպասելի մոտեցել է իրենց սեղանին և բռունցքով հարվածել է Գարիկի •լխին՚, այսինքն նշված ցուցմունքներով հաստատվում է այն հան•ամանքը, որ սրճարանում 6-7 հո•ի երիտասարդներ սեղանի շուրջ նստած են եղել սույն քրեական •ործով ամբաստանյալները և նրանց ընկերներª ոմն Հայկը ու Պերճը և նշված 4 երիտասարդներն են հարվածներ հասցրել տուժող Գ.Գիժլարյանինª առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս և այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ կերպով խախտել են հասհարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որի հետևանքով հավաքվել են մարդիկ և եկել են ոստիկանության աշխատակիցներն ու ամբաստանյալների բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին:
Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Վերլուծելով ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանին առաջադրված մեղադրանքը` դատարանը •տնում է հետևյալը.
Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին՚ եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝ ՙՅուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…)՚։
ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ(…) Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը։ Չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի՚:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` ՙՔրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները՚։
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 5-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով։
2. Քրեական օրենքն անալո•իայով կիրառելն ար•ելվում է։՚։
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝
ՙ1. Խուլի•անությունը դիտավորությամբ հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտել է, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով (…)։
2. Նույն արարքը, որը զու•որդվել է անձի նկատմամբ բռնություն •ործադրելով կամ դա •ործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի •ույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…)։
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը`
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
2) զու•որդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կար•ի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կար•ի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով,
(…)։
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օ•տա•ործվող առարկաների •ործադրմամբ (…)՚։
Մեջբերված իրավադրույթի վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ խուլի•անության հիմնական հանցակազմն ունի մեկ, իսկ որակյալ հանցակազմը՝ երկու օբյեկտ։ Մասնավորապես, հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով, ենթակա է որակման որպես հասարակ խուլի•անություն, մինչդեռ նույն արարքը, որը զու•որդվում է անձի առողջությանը, •ույքային իրավունքներին վնաս պատճառելով, ինչպես նաև իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կար•ի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կար•ի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով` ենթակա է որակման խուլի•անության որակյալ հանցակազմով։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 17-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական •ործի քննության իրավունք։
2. Դատավորը, դատախազը, քննիչը, հետաքննության մարմնի աշխատակիցը չեն կարող մասնակցել քրեական •ործով վարույթին, եթե նրանք ուղղակի կամ անուղղակի շահա•ր•ռված են •ործի ելքով։
3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենս•րքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` •ործի հան•ամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հան•ամանքները։
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստու•ի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը։՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՙՀանցանք •ործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի •ործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։՚։
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` ՙՄեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենս•րքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակար•ի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 107-րդ հոդվածի համաձայն՝ ՙՄիայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հան•ամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցա•ործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հան•ամանքները.
6) այն հան•ամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` ՙԳործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստու•ման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստու•ելու միջոցով։՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է •նահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները •նահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ։՚։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը ԵԿԴ/0168/01/12 քրեական •ործով 2013թ. մայիսի 08-ին կայացված որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է, որ ապացույցների կամայական •նահատման ար•ելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հան•ամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հան•ամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե •նահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ •ործով օրենքով սահմանված կար•ով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է նաև, որ մեղսա•րվող հանցա•ործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ•ուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը։ Այս հան•ամանքը բազմիցս շեշտադրվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից։ Մասնավորապես, Եվրոպական դատարանը կարևորել է կոնկրետ •ործով արդար դատական քննություն կատարված լինելու վերաբերյալ իր համոզմունքի ձևավորումը և նշել է, որ քրեական վարույթի իմաստով արդար դատական քննությունը ներառում է նաև անմեղության կանխավարկածի պահպանումը, ինչը նշանակում է, որ դատավորը չպետք է ելնի այն կանխավարկածից, թե անձը կատարել է իրեն մեղսա•րվող հանցանքը, հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցելու պարտականությունը կրում է դատախազությունը և կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ•ուտ մեղադրյալի (տե՛ս Թելֆներն ընդդեմ Ավստրիայի (TELFNER v. AUSTRIA) •ործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2001 թվականի մարտի 20-ի վճիռը, •ան•ատ թիվ 33501/96, կետ 15, ինչպես նաև Նատունենն ընդդեմ Ֆինլանդիայի (NATUNEN v. FINLAND) •ործով 2009 թվականի մարտի 31-ի վճիռը, •ան•ատ թիվ 21022/04, կետ 53)։ (...)՚։
Ստու•ելով ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու վերաբերյալ •ործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, •նահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օ•տին մեկնաբանելով` դատարանը •տնում է, որ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք խուլի•անություն` մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ հասարակական կար•ը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով, որը զու•որդվել է անձի նկատմամբ բռնություն •ործադրելով:
Այսպես.
Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը իր ընկերներ Դավիթ Հովեյանի, Գևոր• Հախնազայանի և Կարեն Մկրտչյանի հետ 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սճարանում, խմբի կազմում, բռնության •ործադրմամբ կատարել է խուլի•անություն: 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի մսահմաննեում Ա.Ղևոնդյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազվե՚ սրճարան և նստել սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհան•ույց •նալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնուª Գարիկ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանից հարցնելով ՙԾանոթ ենք, թե ոչ՚, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է ՙՀըն, արա՚ արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճաանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օ•տա•ործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելությունները ընդ•ծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլի•անական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս •լխին նրան •ցելով •ետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալովª ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլի•անական •ործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի •ործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելլով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով այն է սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունը անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպեսի ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլի•անական •ործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող ՙՋազվե՚ սրճարանում Ա.Ղևոնդյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել •ետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի •լխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերինª նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներ•ործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հան•ամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա•ործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` ՙՊատժի նպատակն է վերական•նել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցա•ործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է` ՙ1. Հանցա•ործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենս•րքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենս•րքի Ընդհանուր մասի դրույթները: 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցա•ործության` հանրության համար վտան•ավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութա•րող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հան•ամանքներով: 3. Հանցա•ործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները՚:
Ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 62-րդ հոդվածի համաձայն որպես ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանքներ չկան:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 63-րդ հոդվածի համաձայնª ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հան•ամանք Դատարանը դիտում է հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելու հան•ամանքը և հանցա•ործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը:
Ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցա•ործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցա•ործության բնույթն ու հանրության համար վտան•ավորության աստիճանը, այն որ կատարել է հասարակական կար•ի և բարոյականության դեմ ուղված հանցա•ործություն, հանցավորի անձը, այդ թվում` նրա •ործողությունների վտան•ավորության աստիճանը, կատարած հանցա•ործությունից հետո դրսևորած վարքա•իծը, ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանքի բացակայությունը և պատասխանատվությունը ու պատիժը ծանրացնող հան•ամանքների առկայությունըªհանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելու և հանցա•ործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը:
Ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցա•ործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերական•նմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցա•ործությունների կանխմանը:
Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը` դատարանը •տնում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ընտրված ստորա•րություն չհեռանալու մասին, պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը և նրան վերցնել կալանքի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Վերլուծելով ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանին առաջադրված մեղադրանքը` դատարանը •տնում է հետևյալը.
Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին՚ եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝ ՙՅուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…)՚։
ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ(…) Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը։ Չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի՚:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` ՙՔրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները՚։
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 5-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով։
2. Քրեական օրենքն անալո•իայով կիրառելն ար•ելվում է։՚։
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝
ՙ1. Խուլի•անությունը դիտավորությամբ հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտել է, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով (…)։
2. Նույն արարքը, որը զու•որդվել է անձի նկատմամբ բռնություն •ործադրելով կամ դա •ործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի •ույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…)։
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը`
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
2) զու•որդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կար•ի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կար•ի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով,
(…)։
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օ•տա•ործվող առարկաների •ործադրմամբ (…)՚։
Մեջբերված իրավադրույթի վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ խուլի•անության հիմնական հանցակազմն ունի մեկ, իսկ որակյալ հանցակազմը՝ երկու օբյեկտ։ Մասնավորապես, հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով, ենթակա է որակման որպես հասարակ խուլի•անություն, մինչդեռ նույն արարքը, որը զու•որդվում է անձի առողջությանը, •ույքային իրավունքներին վնաս պատճառելով, ինչպես նաև իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կար•ի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կար•ի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով` ենթակա է որակման խուլի•անության որակյալ հանցակազմով։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 17-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական •ործի քննության իրավունք։
2. Դատավորը, դատախազը, քննիչը, հետաքննության մարմնի աշխատակիցը չեն կարող մասնակցել քրեական •ործով վարույթին, եթե նրանք ուղղակի կամ անուղղակի շահա•ր•ռված են •ործի ելքով։
3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենս•րքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` •ործի հան•ամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հան•ամանքները։
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստու•ի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը։՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՙՀանցանք •ործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի •ործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։՚։
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` ՙՄեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենս•րքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակար•ի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 107-րդ հոդվածի համաձայն՝ ՙՄիայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հան•ամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցա•ործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հան•ամանքները.
6) այն հան•ամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` ՙԳործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստու•ման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստու•ելու միջոցով։՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է •նահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները •նահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ։՚։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը ԵԿԴ/0168/01/12 քրեական •ործով 2013թ. մայիսի 08-ին կայացված որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է, որ ապացույցների կամայական •նահատման ար•ելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հան•ամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հան•ամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե •նահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ •ործով օրենքով սահմանված կար•ով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է նաև, որ մեղսա•րվող հանցա•ործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ•ուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը։ Այս հան•ամանքը բազմիցս շեշտադրվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից։ Մասնավորապես, Եվրոպական դատարանը կարևորել է կոնկրետ •ործով արդար դատական քննություն կատարված լինելու վերաբերյալ իր համոզմունքի ձևավորումը և նշել է, որ քրեական վարույթի իմաստով արդար դատական քննությունը ներառում է նաև անմեղության կանխավարկածի պահպանումը, ինչը նշանակում է, որ դատավորը չպետք է ելնի այն կանխավարկածից, թե անձը կատարել է իրեն մեղսա•րվող հանցանքը, հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցելու պարտականությունը կրում է դատախազությունը և կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ•ուտ մեղադրյալի (տե՛ս Թելֆներն ընդդեմ Ավստրիայի (TELFNER v. AUSTRIA) •ործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2001 թվականի մարտի 20-ի վճիռը, •ան•ատ թիվ 33501/96, կետ 15, ինչպես նաև Նատունենն ընդդեմ Ֆինլանդիայի (NATUNEN v. FINLAND) •ործով 2009 թվականի մարտի 31-ի վճիռը, •ան•ատ թիվ 21022/04, կետ 53)։ (...)՚։
Ստու•ելով ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու վերաբերյալ •ործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, •նահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օ•տին մեկնաբանելով` դատարանը •տնում է, որ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք խուլի•անություն` մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ հասարակական կար•ը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով, որը զու•որդվել է անձի նկատմամբ բռնություն •ործադրելով:
Այսպես. Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանը 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերներ Գոր• Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի հետ ՙԲելաջիո՚ ռեստորանային համալիրում նշել են վերջինիս ծննդյան տարեդարձը, որի ընթացքում օ•տա•ործել է ալկոհոլ: Այնուհետև, 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի մսահմաննեում Դ.Հովեյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազվե՚ սրճարան նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհան•ույց •նալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնուª Գարի• Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով ՙԾանոթ ենք, թե ոչ՚, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է ՙՀըն, արա՚ արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճաանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օ•տա•ործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելությունները ընդ•ծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլի•անական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս •լխին նրան •ցելով •ետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալովª ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլի•անական •ործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի •ործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելլով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկայինհամակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով այն է սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունը անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպես ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլի•անական •ործողությունները, հասարակական վար հանդիսացող ՙՋազվե՚ սրճարանում Դավիթ Հովեյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել •ետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի •լխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերինª նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներ•ործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հան•ամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա•ործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` ՙՊատժի նպատակն է վերական•նել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցա•ործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է` ՙ1. Հանցա•ործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենս•րքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենս•րքի Ընդհանուր մասի դրույթները: 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցա•ործության` հանրության համար վտան•ավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութա•րող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հան•ամանքներով: 3. Հանցա•ործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները՚:
Ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 62-րդ հոդվածի համաձայն որպես ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանքներ չկան:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 63-րդ հոդվածի համաձայնª ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի արարքում նրա պատիժը ծանրացնող հան•ամանք Դատարանը դիտում է հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելու հան•ամանքը և հանցա•ործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը:
Ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցա•ործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցա•ործության բնույթն ու հանրության համար վտան•ավորության աստիճանը, այն որ կատարել է հասարակական կար•ի և բարոյականության դեմ ուղված հանցա•ործություն, հանցավորի անձը, այդ թվում` նրա •ործողությունների վտան•ավորության աստիճանը, կատարած հանցա•ործությունից հետո դրսևորած վարքա•իծը, այն որ թաքնվել է քննությունից և •տնվել է հետախուզման մեջ, ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանքների բացակայությունը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հան•ամանքներ առկայությունըª հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելու հան•ամանքը և հանցա•ործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը:
Ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցա•ործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերական•նմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցա•ործությունների կանխմանը:
Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը` դատարանը •տնում է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ընտրված ստորա•րություն չհեռանալու մասին, պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը և նրան վերցնել կալանքի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Վերլուծելով ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանին առաջադրված մեղադրանքը` դատարանը •տնում է հետևյալը.
Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին՚ եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝ ՙՅուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…)՚։
ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ(…) Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը։ Չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի՚:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` ՙՔրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները՚։
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 5-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով։
2. Քրեական օրենքն անալո•իայով կիրառելն ար•ելվում է։՚։
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝
ՙ1. Խուլի•անությունը դիտավորությամբ հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտել է, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով (…)։
2. Նույն արարքը, որը զու•որդվել է անձի նկատմամբ բռնություն •ործադրելով կամ դա •ործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի •ույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…)։
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը`
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
2) զու•որդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կար•ի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կար•ի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով,
(…)։
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օ•տա•ործվող առարկաների •ործադրմամբ (…)՚։
Մեջբերված իրավադրույթի վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ խուլի•անության հիմնական հանցակազմն ունի մեկ, իսկ որակյալ հանցակազմը՝ երկու օբյեկտ։ Մասնավորապես, հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով, ենթակա է որակման որպես հասարակ խուլի•անություն, մինչդեռ նույն արարքը, որը զու•որդվում է անձի առողջությանը, •ույքային իրավունքներին վնաս պատճառելով, ինչպես նաև իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կար•ի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կար•ի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով` ենթակա է որակման խուլի•անության որակյալ հանցակազմով։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 17-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական •ործի քննության իրավունք։
2. Դատավորը, դատախազը, քննիչը, հետաքննության մարմնի աշխատակիցը չեն կարող մասնակցել քրեական •ործով վարույթին, եթե նրանք ուղղակի կամ անուղղակի շահա•ր•ռված են •ործի ելքով։
3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենս•րքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` •ործի հան•ամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հան•ամանքները։
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստու•ի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը։՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՙՀանցանք •ործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի •ործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։՚։
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` ՙՄեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենս•րքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակար•ի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 107-րդ հոդվածի համաձայն՝ ՙՄիայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հան•ամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցա•ործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հան•ամանքները.
6) այն հան•ամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` ՙԳործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստու•ման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստու•ելու միջոցով։՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է •նահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները •նահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ։՚։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը ԵԿԴ/0168/01/12 քրեական •ործով 2013թ. մայիսի 08-ին կայացված որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է, որ ապացույցների կամայական •նահատման ար•ելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հան•ամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հան•ամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե •նահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ •ործով օրենքով սահմանված կար•ով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է նաև, որ մեղսա•րվող հանցա•ործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ•ուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը։ Այս հան•ամանքը բազմիցս շեշտադրվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից։ Մասնավորապես, Եվրոպական դատարանը կարևորել է կոնկրետ •ործով արդար դատական քննություն կատարված լինելու վերաբերյալ իր համոզմունքի ձևավորումը և նշել է, որ քրեական վարույթի իմաստով արդար դատական քննությունը ներառում է նաև անմեղության կանխավարկածի պահպանումը, ինչը նշանակում է, որ դատավորը չպետք է ելնի այն կանխավարկածից, թե անձը կատարել է իրեն մեղսա•րվող հանցանքը, հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցելու պարտականությունը կրում է դատախազությունը և կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ•ուտ մեղադրյալի (տե՛ս Թելֆներն ընդդեմ Ավստրիայի (TELFNER v. AUSTRIA) •ործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2001 թվականի մարտի 20-ի վճիռը, •ան•ատ թիվ 33501/96, կետ 15, ինչպես նաև Նատունենն ընդդեմ Ֆինլանդիայի (NATUNEN v. FINLAND) •ործով 2009 թվականի մարտի 31-ի վճիռը, •ան•ատ թիվ 21022/04, կետ 53)։ (...)՚։
Ստու•ելով ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու վերաբերյալ •ործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, •նահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օ•տին մեկնաբանելով` դատարանը •տնում է, որ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք խուլի•անություն` մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ հասարակական կար•ը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով, որը զու•որդվել է անձի նկատմամբ բռնություն •ործադրելով:
Այսպես, 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաննեում Գևոր• Հախնազարյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհան•ույց •նալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնուª Գարիկ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով ՙԾանոթ ենք, թե ոչ՚, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է ՙՀըն, արա՚ արտահայտությամբ:
Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճաանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օ•տա•ործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելությունները ընդ•ծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլի•անական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս •լխին նրան •ցելով •ետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալովª ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլի•անական •ործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի •ործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով այն է սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունը անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպես ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլի•անական •ործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող ՙՋազզվե՚ սրճարանում Գևոր• Հախնազարյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել •ետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի •լխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերինª նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներ•ործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հան•ամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա•ործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` ՙՊատժի նպատակն է վերական•նել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցա•ործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է` ՙ1. Հանցա•ործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենս•րքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենս•րքի Ընդհանուր մասի դրույթները: 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցա•ործության` հանրության համար վտան•ավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութա•րող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հան•ամանքներով: 3. Հանցա•ործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները՚:
Ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 62-րդ հոդվածի համաձայն որպես ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանք Դատարանը դիտում է խնամքի տակ երկու մանկահասակ երեխաներիª 2016 թվականի մարտի 02-ին ծնված Ռոբերտ Գևոր•ի Հախնազարյանի և 2017 թվականի մայիսի 21-ին ծնված Էդուարդ Գևոր•ի Հախնազարյանի արկայությունը:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 63-րդ հոդվածի համաձայնª ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հան•ամանք Դատարանը դիդում է հանցանքը հարբած վիճակում կատարելը և հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելու հան•ամանքը:
Այլընտրանքային սանկցիաների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտան•ավորության աստիճանը •նահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի •ործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ. ՙ(…) այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր •ործի քննության ժամանակ այնպիսի հան•ամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտան•ավորության բնույթի և աստիճանի վրա:
Արարքի հանրային վտան•ավորության բնույթը հանցա•ործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցա•ործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտան•ավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցա•ործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցա•ործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցա•ործությանը նրա մասնակցության աստիճանը: (…)՚ (տե’ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը):
Ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցա•ործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցա•ործության բնույթն ու հանրության համար վտան•ավորության աստիճանը, այն որ կատարել է հասարակական կար•ի և բարոյականության դեմ ուղված հանցա•ործություն, հանցավորի անձը, այդ թվում` նրա •ործողությունների վտան•ավորության աստիճանը, կատարած հանցա•ործությունից հետո դրսևորած վարքա•իծը, ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանքի առկայությունը, այն որ խնամքի տակ են •տնվում երկու մանկահասակ երեխաներըª 2016 թվականի մարտի 02-ին ծնված Ռոբերտ Գևոր•ի Հախնազարյանը և 2017 թվականի մայիսի 21-ին ծնված Էդուարդ Գևոր•ի Հախնազարյանը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հան•ամանքի առկայությունը այն, որ հանցա•ործությունը կատարել է հարբած վիճակում և մի խումբ անձանց կողմից:
Ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցա•ործության համար նշված հոդվածով նախատեսված պատիժներից նվազ խիստ տեսակը նշանակելիս կարող է ապահովել պատժի նպատակները, հետևաբար` ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել տու•անքի ձևով, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերական•նմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցա•ործությունների կանխմանը:
Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը` դատարանը •տնում է, որ ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ընտրված ստորա•րություն չհեռանալու մասին պետք է վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Վերլուծելով ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը` դատարանը •տնում է հետևյալը.
Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին՚ եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝ ՙՅուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…)՚։
ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ(…) Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը։ Չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի՚:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` ՙՔրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները՚։
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 5-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով։
2. Քրեական օրենքն անալո•իայով կիրառելն ար•ելվում է։՚։
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝
ՙ1. Խուլի•անությունը դիտավորությամբ հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտել է, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով (…)։
2. Նույն արարքը, որը զու•որդվել է անձի նկատմամբ բռնություն •ործադրելով կամ դա •ործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի •ույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…)։
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը`
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
2) զու•որդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կար•ի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կար•ի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով,
(…)։
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օ•տա•ործվող առարկաների •ործադրմամբ (…)՚։
Մեջբերված իրավադրույթի վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ խուլի•անության հիմնական հանցակազմն ունի մեկ, իսկ որակյալ հանցակազմը՝ երկու օբյեկտ։ Մասնավորապես, հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով, ենթակա է որակման որպես հասարակ խուլի•անություն, մինչդեռ նույն արարքը, որը զու•որդվում է անձի առողջությանը, •ույքային իրավունքներին վնաս պատճառելով, ինչպես նաև իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կար•ի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կար•ի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով` ենթակա է որակման խուլի•անության որակյալ հանցակազմով։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 17-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական •ործի քննության իրավունք։
2. Դատավորը, դատախազը, քննիչը, հետաքննության մարմնի աշխատակիցը չեն կարող մասնակցել քրեական •ործով վարույթին, եթե նրանք ուղղակի կամ անուղղակի շահա•ր•ռված են •ործի ելքով։
3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենս•րքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` •ործի հան•ամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հան•ամանքները։
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստու•ի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը։՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՙՀանցանք •ործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի •ործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։՚։
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` ՙՄեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենս•րքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակար•ի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 107-րդ հոդվածի համաձայն՝ ՙՄիայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հան•ամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցա•ործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հան•ամանքները.
6) այն հան•ամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` ՙԳործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստու•ման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստու•ելու միջոցով։՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է •նահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները •նահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ։՚։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը ԵԿԴ/0168/01/12 քրեական •ործով 2013թ. մայիսի 08-ին կայացված որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է, որ ապացույցների կամայական •նահատման ար•ելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հան•ամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հան•ամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե •նահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ •ործով օրենքով սահմանված կար•ով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է նաև, որ մեղսա•րվող հանցա•ործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ•ուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը։ Այս հան•ամանքը բազմիցս շեշտադրվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից։ Մասնավորապես, Եվրոպական դատարանը կարևորել է կոնկրետ •ործով արդար դատական քննություն կատարված լինելու վերաբերյալ իր համոզմունքի ձևավորումը և նշել է, որ քրեական վարույթի իմաստով արդար դատական քննությունը ներառում է նաև անմեղության կանխավարկածի պահպանումը, ինչը նշանակում է, որ դատավորը չպետք է ելնի այն կանխավարկածից, թե անձը կատարել է իրեն մեղսա•րվող հանցանքը, հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցելու պարտականությունը կրում է դատախազությունը և կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ•ուտ մեղադրյալի (տե՛ս Թելֆներն ընդդեմ Ավստրիայի (TELFNER v. AUSTRIA) •ործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2001 թվականի մարտի 20-ի վճիռը, •ան•ատ թիվ 33501/96, կետ 15, ինչպես նաև Նատունենն ընդդեմ Ֆինլանդիայի (NATUNEN v. FINLAND) •ործով 2009 թվականի մարտի 31-ի վճիռը, •ան•ատ թիվ 21022/04, կետ 53)։ (...)՚։
Ստու•ելով ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու վերաբերյալ •ործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, •նահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օ•տին մեկնաբանելով` դատարանը •տնում է, որ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք խուլի•անություն` մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ հասարակական կար•ը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով, որը զու•որդվել է անձի նկատմամբ բռնություն •ործադրելով:
Այսպես.
Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը իր ընկերներ Դավիթ Հովեյանի, Աշոտ Ղևոնդյանի և Գևոր• Հախնազարյանի հետ 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սճարանում, խմբի կազմում, բռնության •ործադրմամբ կատարել է խուլի•անություն: Այնուհետև, 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաննեում Կարեն Մկրտչյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհան•ույց •նալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնուª Գարի• Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով ՙԾանոթ ենք, թե ոչ՚, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է ՙՀըն, արա՚ արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճաանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օ•տա•ործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելությունները ընդ•ծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլի•անական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս •լխին նրան •ցելով •ետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալովª ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլի•անական •ործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի •ործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելլով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկայինհամակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով այն է սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունը անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպես ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլի•անական •ործողությունները, հասարակական վար հանդիսացող ՙՋազզվե՚ սրճարանում Կարեն Մկրտչյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել •ետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի •լխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերինª նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներ•ործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հան•ամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա•ործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` ՙՊատժի նպատակն է վերական•նել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցա•ործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է` ՙ1. Հանցա•ործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենս•րքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենս•րքի Ընդհանուր մասի դրույթները: 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցա•ործության` հանրության համար վտան•ավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութա•րող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հան•ամանքներով: 3. Հանցա•ործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները՚:
Ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 62-րդ հոդվածի համաձայն որպես ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանք Դատարանը դիտում է խնամքի տակ 14 տարեկան մեկ երեխայի արկայությունը:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 63-րդ հոդվածի համաձայնª ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հան•ամանք Դատարանը դիդում է հանցանքը հարբած վիճակում կատարելը և հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելու հան•ամանքը:
Այլընտրանքային սանկցիաների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտան•ավորության աստիճանը •նահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի •ործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ. ՙ(…) այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր •ործի քննության ժամանակ այնպիսի հան•ամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտան•ավորության բնույթի և աստիճանի վրա:
Արարքի հանրային վտան•ավորության բնույթը հանցա•ործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցա•ործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտան•ավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցա•ործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցա•ործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցա•ործությանը նրա մասնակցության աստիճանը: (…)՚ (տե’ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը):
Ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցա•ործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցա•ործության բնույթն ու հանրության համար վտան•ավորության աստիճանը, այն որ կատարել է հասարակական կար•ի և բարոյականության դեմ ուղված հանցա•ործություն, հանցավորի անձը, այդ թվում` նրա •ործողությունների վտան•ավորության աստիճանը, կատարած հանցա•ործությունից հետո դրսևորած վարքա•իծը, ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանքի առկայությունը, այն որ խնամքի տակ է •տնվում մեկ անչափահաս երեխա, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հան•ամանքի առկայությունը այն, որ հանցա•ործությունը կատարել է հարբած վիճակում և մի խումբ անձանց կողմից:
Ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցա•ործության համար նշված հոդվածով նախատեսված պատիժներից նվազ խիստ տեսակը նշանակելիս կարող է ապահովել պատժի նպատակները, հետևաբար` ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել տու•անքի ձևով, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերական•նմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցա•ործությունների կանխմանը:
Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը` դատարանը •տնում է, որ ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ընտրված ստորա•րություն չհեռանալու մասին պետք է վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Դատարանը •տնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախսերն ամբաստանյալներից դատարանի նախաձեռնությամբ ենթակա չեն բռնա•անձման: Բռնա•անձման ենթակա չեն նաև վկայակոչված հոդվածի նույն մասի 2-6-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերը, քանի որ 4-րդ և 6-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսեր ընդհանրապես չկան, իսկ 2-րդ, 3-րդ և 5-րդ կետերով նախատեսված ծախսերի վերաբերյալ տվյալները բացակայում են, ավելին` նման պահանջ Դատարան չի ներկայացվել:
Եզրափակիչ մաս.
Ելնելով վերո•րյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 116-րդ, 119-րդ, 168-րդ, 169-րդ, 365-րդ, 357-360-րդ հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց`
Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման` 1 /մեկ/ տարի ժամկետով:
Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ընտրված ստորա•րություն չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը և նրան վերցնել կալանքի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի պատժի սկիզբը հաշվել նրան փաստացի կալանքի վերցնելու պահից:
Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման` 1 /մեկ/ տարի ժամկետով:
Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ընտրված ստորա•րություն չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը և նրան վերցնել կալանքի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի պատժի սկիզբը հաշվել նրան փաստացի կալանքի վերցնելու պահից:
Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նրան դատապարտել տու•անքիª նվազա•ույն աշխատավարձի հին•հարյուրապատիկի 500.000 /հին• հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորա•րություն չհեռանալու մասին վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նրան դատապարտել տու•անքիª նվազա•ույն աշխատավարձի հին•հարյուրապատիկի 500.000 /հին• հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորա•րություն չհեռանալու մասին վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Սույն դատավճիռը վերաքննության կար•ով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման պահից մեկ ամսվա ընթացքում:
ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ԲԵԿԹԱՇՅԱՆ
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը
Նախա•ահությամբ դատավոր` Արմեն Բեկթաշյանի
քարտուղարությամբ` Գեոր•ի Սար•սյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Վահե Ասատյանի
Աբ•ար Առաքելյանի
տուժող` Գարիկ Գիժլարյանի
պաշտպան` Լիպարիտ Սիմոնյանի
2017 թվականի հուլիսի 20-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական •ործն ըստ մեղադրանքի`
Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի` ծնված 26.08.1991 թվականին, Երևան քաղաքում, ազ•ությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրա•ույն կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատապարտված, բնակվում է Երևան քաղաքի Պուշկինի 54-րդ շենքի 11-րդ բնակարանում:
Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի հունվարի 25-ի որոշմամբ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորա•րություն չհեռանալու մասին:
Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի` ծնված 26.09.1989 թվականին, Երևան քաղաքում, ազ•ությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրա•ույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին մեկ անձ, չի աշխատում, նախկինում չդատապարտված, բնակվում է Երևան քաղաքի Բուզանդի 7-րդ շենքի 27-րդ բնակարանում:
Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի հունվարի 25-ի որոշմամբ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորա•րություն չհեռանալու մասին
:
Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի` ծնված 02.11.1989 թվականին, Երևան քաղաքում, ազ•ությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրա•ույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին մեկ անձ, նախկինում չդատապարտված, աշխատում է ՙՌոս•ոստրախ-Արմենիա՚ ընկերությունում որպես մասնա•ետ, բնակվում է Երևան քաղաքի Ղ.Փարպեցու 8-րդ շենքի 2-րդ բնակարանում:
Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի հունվարի 25-ի որոշմամբ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորա•րություն չհեռանալու մասին:
Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի` ծնված 08.06.1989 թվականին, Երևան քաղաքում, ազ•ությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրա•ույն կրթությամբ, չամուսնացած, նախկինում չդատապարտված, բնակվում է Երևան քաղաքի Դեմիրճյան 21-րդ շենքի 12-րդ բնակարանում:
Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի փետրվարի 05-ի որոշմամբ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորա•րություն չհեռանալու մասին:
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2014 թվականի հունիսի 20-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով թիվ 15109314 քրեական •ործը հարուցելու մասին:
2014 թվականի հունիսի 20-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Գա•իկ Գիժլարյանին որպես տուժող ճանաչելու մասին:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվելª ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա:
Այդպես. Կ.Մկրտչյանը 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Գևոր• Հախնազարյանի և Դավիթ Հովեյանի հետ ՙԲելաջիո՚ ռեստորանային համալիրում նշել են վերջինիս ծննդյան տարեդարձը, որի ընթացքում ալկոհոլ են •ործածել:
Մինչև ուշ երեկո ռեստորանում խրախճանք անցկացնելով, արդեն հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաններում Դ.Հովեյանը և մյուսները սուրճ խմելու նպատակով •նացել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազվե՚ սրճարան, որտեղ հայացքները սևեռել են նույն սրճարանի այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել վերջիններիս հետ նույն սեղանի շուրջ նստած Հ.Հակոբյանի փեսացուª Գա•իկ Գիժլարյանի աչքից ու վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել:
Դրանից հետո Դ.Հովեյանը, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը քայլելով մոտեցել են Գ.Գիժլարյանին ու վիճաբանել նրա հետ, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, շուրջ 5 րոպե տևողությամբ աղմկել են և հայհոյել, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, հասարակական վայրում վարքա•ծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտելով հասարակության նկատմամբ հար•անքի դրսևորման տարրերըª խուլի•անական մղումներով, ոտքերով և ձեռքերով ծեծի են ենթարկել Գ.Գիժլարյանինª նա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս, կոտրել են սրճարանի սպասքը, իրենց այդ դիտավորյալ •ործողություններով էականորեն խաթարել են սրճարանի բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև հասարակական վայրում •տնվող անձանց ֆիզիկական և հո•եկան անձեռնմխելիությունը:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվելª ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-ր դհոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե ՚ սրճարանում խմբի կազմում կատարել է խուլի•անություն:
Այսպես. Գ.Հախնազարյանը 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Դավիթ Հովեյանի հետ ՙԲելաջիո՚ ռեստորանային համալիրում նշել են վերջինիս ծննդյան տարեդարձը, որի ընթացքում ալկոհոլ են •ործածել:
Մինչև ուշ երեկո ռեստորանում խրախճանք անցկացնելով, արդեն հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաններում Դ.Հովեյանը և մյուսները սուրճ խմելու նպատակով •նացել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան, որտեղ հայացքները սևեռել են նույն սրճարանի այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել վերջիններիս հետ նույն սեղանի շուրջ նստած Հ.Հակոբյանի փեսացուª Գա•իկ Գիժլարյանի աչքից ու վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել:
Դրանից հետո Դ.Հովեյանը, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը քայլելով մոտեցել են Գ.Գիժլարյանին ու վիճաբանել նրա հետ, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, շուրջ 5 րոպե տևողությամբ աղմկել են և հայհոյել, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, հասարակական վայրում վարքա•ծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտելով հասարակության նկատմամբ հար•անքի դրսևորման տարրերըª խուլի•անական մղումներով, ոտքերով և ձեռքերով ծեծի են ենթարկել Գ.Գիժլարյանինª նա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս, կոտրել են սրճարանի սպասքը, իրենց այդ դիտավորյալ •ործողություններով էականորեն խաթարել են սրճարանի բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև հասարակական վայրում •տնվող անձանց ֆիզիկական և հո•եկան անձեռնմխելիությունը:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվելª ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սրճարանում խմբի կազմում կատարել է խուլի•անություն:
Այսպես. Ռուբենի Ղևոնդյանը 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերներ Գոր• Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Դավիթ Հովեյանի հետ ՙԲելաջիո՚ ռեստորանային համալիրում նշել են վերջինիս ծննդյան տարեդարձը, որի ընթացքում ալկոհոլ են •ործածել:
Մինչև ուշ երեկո ռեստորանում խրախճանք անցկացնելով, արդեն հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաններում Դ.Հովեյանը և մյուսները սուրճ խմելու նպատակով •նացել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան, որտեղ հայացքները սևեռել են նույն սրճարանի այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել վերջիններիս հետ նույն սեղանի շուրջ նստած Հ.Հակոբյանի փեսացուª Գարիկ Գիժլարյանի աչքից ու վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել:
Դրանից հետո Դ.Հովեյանը, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը քայլելով մոտեցել են Գ.Գիժլարյանին ու վիճաբանել նրա հետ, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, շուրջ 5 րոպե տևողությամբ աղմկել են և հայհոյել, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, հասարակական վայրում վարքա•ծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտելով հասարակության նկատմամբ հար•անքի դրսևորման տարրերըª խուլի•անական մղումներով, ոտքերով և ձեռքերով ծեծի են ենթարկել Գ.Գիժլարյանինª նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս, կոտրել են սրճարանի սպասքը, իրենց այդ դիտավորյալ •ործողություններով էականորեն խաթարել են սրճարանի բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև հասարակական վայրում •տնվող անձանց ֆիզիկական և հո•եկան անձեռնմխելիությունը:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվելª ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սրճարանում խմբի կազմում կատարել է խուլի•անություն:
Այսպես. Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանը 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևոր• Հախնազարյանի հետ ՙԲելաջիո՚ ռեստորանային համալիրում նշել են վերջինիս ծննդյան տարեդարձը, որի ընթացքում ալկոհոլ են •ործածել:
Մինչև ուշ երեկո ռեստորանում խրախճանք անցկացնելով, արդեն հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաններում Դ.Հովեյանը և մյուսները սուրճ խմելու նպատակով •նացել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան, որտեղ հայացքները սևեռել են նույն սրճարանի այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել վերջիններիս հետ նույն սեղանի շուրջ նստած Հ.Հակոբյանի փեսացուª Գա•իկ Գիժլարյանի աչքից ու վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել:
Դրանից հետո Դ.Հովեյանը, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը քայլելով մոտեցել են Գ.Գիժլարյանին ու վիճաբանել նրա հետ, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, շուրջ 5 րոպե տևողությամբ աղմկել են և հայհոյել, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, հասարակական վայրում վարքա•ծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտելով հասարակության նկատմամբ հար•անքի դրսևորման տարրերըª խուլի•անական մղումներով, ոտքերով և ձեռքերով ծեծի են ենթարկել Գ.Գիժլարյանինª նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս, կոտրել են սրճարանի սպասքը, իրենց այդ դիտավորյալ •ործողություններով էականորեն խաթարել են սրճարանի բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև հասարակական վայրում •տնվող անձանց ֆիզիկական և հո•եկան անձեռնմխելիությունը:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվելª ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սրճարանում խմբի կազմում կատարել է խուլի•անություն:
Այսպես. Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանը 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերներ Գևոր• Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի հետ ՙԲելաջիո՚ ռեստորանային համալիրում նշել են վերջինիս ծննդյան տարեդարձը, որի ընթացքում ալկոհոլ են •ործածել:
Մինչև ուշ երեկո ռեստորանում խրախճանք անցկացնելով, արդեն հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաններում Դ.Հովեյանը և մյուսները սուրճ խմելու նպատակով •նացել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան, որտեղ հայացքները սևեռել են նույն սրճարանի այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել վերջիններիս հետ նույն սեղանի շուրջ նստած Հ.Հակոբյանի փեսացուª Գա•իկ Գիժլարյանի աչքից ու վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել:
Դրանից հետո Դ.Հովեյանը, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը քայլելով մոտեցել են Գ.Գիժլարյանին ու վիճաբանել նրա հետ, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, շուրջ 5 րոպե տևողությամբ աղմկել են և հայհոյել, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, հասարակական վայրում վարքա•ծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտելով հասարակության նկատմամբ հար•անքի դրսևորման տարրերըª խուլի•անական մղումներով, ոտքերով և ձեռքերով ծեծի են ենթարկել Գ.Գիժլարյանինª նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս, կոտրել են սրճարանի սպասքը, իրենց այդ դիտավորյալ •ործողություններով էականորեն խաթարել են սրճարանի բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև հասարակական վայրում •տնվող անձանց ֆիզիկական և հո•եկան անձեռնմխելիությունը:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին:
2015 թվականի մարտի 28-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 13811214 քրեական •ործը վաույթ ընդունելու և թիվ 151009314 քրեական •ործին միացնելու մասին:
2014 թվականի հոկտեմբերի 21-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Բ.Գալստյանի կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով թիվ 13811214 քրեական •ործը հարուցելու մասին:
2015 թվականի մայիսի 14-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Վ.Բադալյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործը վարույթ ընդունելու մասին:
2015 թվականի հունիսի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործը վարույթ ընդունելու մասին:
2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դ.Հովեյանի և Կ.Մկրտչյանի կողմից իրավունք վերապահվող կեղծ փաստաթուղթ պատրաստելու կապակցությամբ վերջինների նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասինª հանցակազմի բացակայության հիմքով:
2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դ.Հավեյանի, Կ.Մկրտչյանի, Ա.Ղևոնդյանի և Գ.Հախնազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցա•ործություն կատարելու կապակցությամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելª վերջինների արարքներում հանցակազմի բացակայության հիմքով և ընտրված խափանման միջոցները նույնպես վերացնել:
2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով վարույթը կասեցնելու մասինª ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 31-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետովª որպես մեղադրայալ ներ•րավման ենթակա անձը հայտնի չլինելու հիմքով:
2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Հռիփսիմե Հակոբյանի կողմից ուրիշի •ույքը դիտավորությամբ ոչնչացնելու կապակցությամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելª հանցակազմի բացակայության հիմքով:
2015 թվականի դեկտեմբեի 25-ին ՀՀ •լխավոր դատախազ Գ.Կոստանյանի կողմից որոշում է կայացվել 2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից կայացված որոշումը վերացնելու մասին:
2016 թվականի հունվարի 15-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործը վարույթ ընդունելու մասին:
2016 թվականի հունվարի 25-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Գ.Հախնազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2016 թվականի հունվարի 25-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Ա.Ղևոնդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2016 թվականի հունվարի 25-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Կ.Մկտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2016 թվականի փետրվարի 05-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դ.Հովեյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ:
2016 թվականի փետրվարի 05-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դ.Հովեյանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին:
2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով կոտրված •արեջրի շիշը, ծխախոտի •լանակը, մեկ հատ կրակայրիչ և կոտրված բաժակը իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին:
2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դավիթ Հովեյանին 19.03.2015թ. առաջադրված մեղադրանքի ծավալը բովանդակային առումով փոփոխելու և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դավիթ Հովեյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա իր ընկերներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Գևոր• Հախնազայանի և Կարեն Մկրտչյանի հետ 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սճարանում, խմբի կազմում, բռնության •ործադրմամբ կատարել է խուլի•անություն:
Այսպես. Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանը 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերներ Գևոր• Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի հետ ՙԲելաջիո՚ ռեստորանային համալիրում նշել են վերջինիս ծննդյան տարեդարձը, որի ընթացքում օ•տա•ործել է ալկոհոլ:
Այնուհետև, 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաննեում Դ.Հովեյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհան•ույց •նալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնուª Գարիլ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով ՙԾանոթ ենք, թե ոչ՚, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է ՙՀըն, արա՚ արտահայտությամբ:
Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճաանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օ•տա•ործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելությունները ընդ•ծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլի•անական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս •լխին նրան •ցելով •ետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալովª ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլի•անական •ործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի •ործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով այն է սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունը անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպես ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլի•անական •ործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող ՙՋազզվե՚ սրճարանում Դավիթ Հովեյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել •ետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի •լխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերինª նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը:
2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով մեղադրյալ Աշոտ Ղևոնդյանին 16.03.2015թ. առաջադրված եղադրանքի ծավալը բովանդակային առումով փոփոխելու և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Աշոտ Ղևոնդյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա իր ընկերներ Դավիթ Հովեյանի, Գևոր• Հախնազայանի և Կարեն Մկրտչյանի հետ 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սճարանում, խմբի կազմում, բռնության •ործադրմամբ կատարել է խուլի•անություն:
Այնուհետև, 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի մսահմաննեում Ա.Ղևոնդյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհան•ույց •նալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնուª Գարիկ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով ՙԾանոթ ենք, թե ոչ՚, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է ՙՀըն, արա՚ արտահայտությամբ:
Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճաանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օ•տա•ործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելությունները ընդ•ծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլի•անական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս •լխին նրան •ցելով •ետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալովª ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլի•անական •ործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի •ործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով այն է սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունը անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպես ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլի•անական •ործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող ՙՋազզվե՚ սրճարանում Ա.Ղոնյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել •ետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի •լխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերինª նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը:
2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով մեղադրյալ Գևոր• Հախնազարյանին 16.03.2015թ. առաջադրված մեղադրանքի ծավալը բովանդակային առումով փոփոխելու և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Գևոր• Հախնազարյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա իր ընկերներ Դավիթ Հովեյանի, Աշոտ Ղևոնդյանի և Կարեն Մկրտչյանի հետ 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սճարանում, խմբի կազմում, բռնության •ործադրմամբ կատարել է խուլի•անություն:
Այնուհետև, 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաննեում Գևոր• Հախնազարյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհան•ույց •նալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնուª Գարիկ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով ՙԾանոթ ենք, թե ոչ՚, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է ՙՀըն, արա՚ արտահայտությամբ:
Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճաանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օ•տա•ործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելությունները ընդ•ծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլի•անական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս •լխին նրան •ցելով •ետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալովª ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլի•անական •ործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի •ործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով այն է սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունը անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպես ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլի•անական •ործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող ՙՋազզվե՚ սրճարանում Գևոր• Հախնազարյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել •ետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի •լխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերինª նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը: 2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով մեղադրյալ Կարեն Մկրտչյանին 16.03.2015թ. առաջադրված մեղադրանքի ծավալը բովանդակային առումով փոփոխելու և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Կարեն Մկրտչյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա իր ընկերներ Դավիթ Հովեյանի, Աշոտ Ղևոնդյանի և Գևոր• Հախնազարյանի հետ 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սճարանում, խմբի կազմում, բռնության •ործադրմամբ կատարել է խուլի•անություն:
Այնուհետև, 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաննեում Կարեն Մկրտչյանը և նրա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհան•ույց •նալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնուª Գարիկ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով ՙԾանոթ ենք, թե ոչ՚, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է ՙՀըն, արա՚ արտահայտությամբ:
Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճաանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օ•տա•ործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելությունները ընդ•ծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլի•անական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս •լխին նրան •ցելով •ետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալովª ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլի•անական •ործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի •ործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով այն է սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունը անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպես ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլի•անական •ործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող ՙՋազզվե՚ սրճարանում Կարեն Մկրտչյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել •ետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի •լխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերինª նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը:
2016 թվականի հունիսի 22-ին քրեական •ործը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Ապացույցների հետազոտում և •նահատում.
Ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանըª ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց, սակայն ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2014 թվականի հունիսի 08-ին իր ծննդյան օրըª նշելուց հետո •նացել են ՙՋազզվե՚ սրճարան և ժամը 01:00-ից 02:00-ն ընկած ժամանակահատվածում իրենք նստած են եղել սրճարանում և իրենց հետևի հատվածից աղմուկ են լսել և դա տևել է վարկյաններ ու շրջվելով տեսել են •ետինին ընկած մի տղա և մի աղջիկ ով ասել է, որ ՙխփեց-խփեց՚: Որից մոտ 5 րոպե հետո ինքը հեռվից տեսել է, որ ոստիկանները մոտեցել են իր ընկերներին և •նացել են դեպի ոստիկանական ավտոմեքենաները ու ինքը մոտեցել է նրանց և իր ընկերների հետ միասին •նացել է ոստիկանության բաժին: Այդ օրը ինքը կամ իր ընկերներից որևէ մեկը որևէ մեկին չի հարվածել: Բաժնում չի եղել այլ անձ որ բաժնում իրենց մատնացույց անի և ասի, որ իրենք հարվածել են: Հայտնեց, որ սրճարանում իրենց հետ այլ անձ եղել է, սակայն այդ դեպքից մոտ 30 րոպե առաջ նրանք արդեն դուրս եկած են եղել: Սրճարանում եղել են այլ անձիք: Իրենք այդ ձայները լսելով մոտեցել են և տեսել են, որ աղջիկները եղել են հիստերիկ վիճակում և եղել են խմած ու •ոռացել են ՙխփեց-խփեց՚: Իր ընկերներից երկուսը օ•տա•ործած են եղել ալկոհոլ:
Ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանըª ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և հրաժարվեց ցուցմունք տալուց, ինչպես նաև լսելով մեղադրողի հարցերը հրաժարվեց դրանց պատասխանել:
2014 թվականի հունիսի 26-ին Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը, որպես վկա ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերների հետ •նացել է ՙԲելաջո՚ ռեստորանային համալիր իր ընկեր Դավիթ Հովեյանի 25 ամյակը նշելու համար, որից հետո ժամը 00:30-ից մինչև 01:00-ն ընկած ժամանակահատվածում իր ընկերներ Դավիթի, Գևոր•ի, Կարենի, Հայկի և Պերճի հետ միասին •նացել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սրճարան սուրճ խմելու: Պատվիրել են սուրճ և թեյ ու զրույցի են բռնկվել: Նշում է, որ այդ ընթացքում Հայկը և Պերճը դուրս են եկել սրճարանից և •նացել են լվացվելու և երբ վերջարցրել են նկատել և լսել են ձայներ մոտեցել և այնտեղ տեսել է իր ընկերներ Դավիթին, Կաենին և Գևոր•ին, որից հետո իրենց բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին: Նշում է, որ բերման են ենթարկվել ոստիկանության բաժին: Նշում է, որ սրճարանում չի նկատել որ մի սեղանի շուրջ նստած լինեն 6-7 այլ երիտասարդ: Նշում է, որ չի նկատել նաև որ իրենցից 6-7 սեղան այնկողմ նստած են եղել մեկ տղա և երկու աղջիկ: Այդ օրը իր հա•ին եղել է սպիտակ երկարաթև վերնաշապիկ և կապույտ •ույնի ջինսե տաբատ: Չի կարող ասել, թե այդ օրը բացի իրենից ով է սպիտակ վերնաշապիկ հա•ել: Իրենցից •երը եղել է Դավիթ Հովեյանը: Ինքը չի նկատել, որ իր ընկերներից խոսակցության բռնկվի սեղանի շուրջ նստած երիտասարդներից որևէ մեկի հետ: Իր ընկերներից ոչ ոք կոնֆլիկտ չի ունեցել իր ընկերների հետ: Ինքը և իր ընկերները հայհոյանքներ չեն տվել և չեն լսել: Գետնին ընկած երիտասարդի հետ եղած շիկահեր աղջիկը մատնացույց է արել իրեն և իր ընկերներին և նշել է, որ իրենք են ծեծի ենթարկել իր հետ եղած երիտասարդին, սակայն նշում է, որ նման բան չի եղել և նա իրենց շփոթել է այլ անձանց հետ:
2015 թվականի մարտի 16-ին Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը, որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ ինքը ոչ ոքի չի հարվածել և չի հայհոյել: Օ•տվելով իր իրավունքից հրաժարվել է ցուցմունք տալուց:
2016 թվականի մարտի 10-ին Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը, որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունքով հայտնել է, որ ինքը հրաժարվում է ցուցմունք տալուց և որևէ քննչական •ործողության մասնակցելուց:
2016 թվականի մարտի 13-ին Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը, որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունքով հայտնել է, որ ինքը հրաժարվում է ցուցմունք տալուց:
2016 թվականի հունիսի 03-ին Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը, որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունքով հայտնել է, որ ինքը հրաժարվում է ցուցմունք տալուց:
Ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանըª ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և հրաժարվեց ցուցմունք տալուց, ինչպես նաև լսելով մեղադրողի հարցերը հրաժարվեց դրանց պատասխանել:
2014 թվականի հունիսի 26-ին Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը որպես վկա ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հունիսի 08-ին ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերների և կնոջ հետ •նացել են ՙԲելլաջո՚ ռեստորանային համալիր իր ընկեր Դավիթ Հովեյանի ծննդյան 25 ամյակը նշելու համար: Այնուհետև կնոջը թողել է տանը և ժամը 00:30-01:00-ին ընկած ժամանակահատվածում իր ընկերներ Դավիթի, Գևոր•ի, Աշոտի, Հայկի և Պերճի հետ միասին •նացել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սրճարանª սուրճ խմելու: Պատվիրել են սուրճ, թեյ և դրանից հետո բռնկվել են զրույցի: Սրճարանի մյուս ծայրից լսելով արտառոց ձայներ վեր է կացել իր տեղից և ըներներª Գևոր•ի, Դավիթի հետ մոտեցել են այդ ուղղությամբ: Երբ հասել են նշված վայր նկատել են մի տղամարդու, որը կիսապարկած է եղել աթոռի տակ և •ոռացել է ՙմի սպանեք՚: Երբ ինքը կան•նած է եղել այդ վայրում մի շիկահեր աղջիկ ասել է իրեն ՙհեռու կան•նի՚ և այդ ժամանակ դեպքի վայր են հասել ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց ուղեկցել են բաժին: Նշում է, որ այդ ժամանակ Հայկը և Պերճը ՙՋազզվե՚ սրճարանից •նացել էին: Նշում է, որ ինքը սրճարանում տեսել է այլ հաճախորդների, սակայն կոնկրետ չի կարող ասել, թե վեց-յոթ հո•ի նստած եղել են սեղանի շուրջ, թե ոչ: Նշում է, որ ինքը չի նկատել որ վեց-յոթ սեղան այն կողմ նստած լինի մի տղա և երկու աղջիկ: Այդ օրը ինքը հա•ած է եղել կարճաթև սպիտակ վերնաշապիկ և կապույտ •ույնի ջինսե տաբատ: Նշում է, որ սպիտակ վերնաշապիկ այդ օրը հա•ած է եղել նաև իր ընկեր Աշոտ Ղևոնդյանը, իսկ թե ինչ են հա•ած եղել մյուս ընկերները չի կարող ասել: Նշում է, որ իրենցից •եր են Գևոր•ը և Դավիթը: Նշում է, որ ինքը չի նկատել, որ իրենց ընկերներից որևէ մեկը խոսակցության բռնկվի վեց-յոթ սեղան այնկողմ նստած մի երիտասարդի հետ: Ինչպես նաև չի նկատել, որ ինչ-որ մեկը բռունցքով հարվածի այդ երիտասարդին: Ինքը չի տեսել, որ որևէ մեկը հարվածի •ետնին ընկած այդ երիտասարդին: Ինքը և իր ընկերները հայհոյանք չեն տվել, ինչպես նաև չեն լսել հայհոյանքներ այլ անձանց կողմից: Նշում է որ ինքը իր ընկերները սրճաանի հաճախորդներից ինչպես նաև մոտակայքում •տնվող անձանց հետ կոնֆլիկտ չեն ունեցել: Նշում է, որ ինքը չի նկատել, որ իր ընկերնից ուրևէ մեկը խոսակցության բռնկվի հաճախորդներից որևէ մեկի հետ ինչպես նաև որևէ մեկը իր ընկերներից հարվածի հաճախորդներից մեկին: Ինչ վերաբերվում է նրան, որ միջադեպի ժամանակ •ետնին ընկած երիտասարդի հետ եղած աղջիկը մատնացույց է արել իրեն և իր ընկերներին և հայտնել է, որ իրենք են ծեծի ենթարկել իրենց հետ եղած երիտասարդին, ապա նշում է, որ շփոթել է իրենց այլ անձանց հետ: Նշում է, որ իր ընկեր Դավիթ Հովեյանը ներկայում •տնվում է Մոսկվա քաղաքում և մեկնել է հունիսի 09-ին:
2015 թվականի մարտի 16-ին Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ ինքը ոչ մի առնչություն չունի իրեն առաջադրված մեղադրանքի հետ: Օ•տվելով իր իրավունքից հրաժարվում է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց:
2016 թվականի մարտի 10-ին Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը որպես մեղադրյալ հայտնել է, որ օ•տվելով իր իրավունքներից հրաժարվում է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց ու առհասարակ որևէ քննչական •ործողության մասնակցելուց:
2016 թվականի ապիլի 13-ին Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունքով հայտնել է, որ օ•տվելով իր իրավունքներից հրաժարվում է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց, քանի որ որպես վկա ինքը տվել է ցուցմունք:
2016 թվականի հունիսի 03-ին Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը որպես մեղադրյալ հրաժարվել է ցուցմունք տալուց:
Ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և հրաժարվեց ցուցմունք տալուց, ինչպես նաև լսելով մեղադրողի հարցերը հրաժարվեց դրանց պատասխանել:
2014 թվականի հունիսի 26-ին Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը, որպես վկա ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերների հետ •նացել է ՙԲելաջո՚ ռեստորանային համալիր իր ընկեր Դավիթ Հովեյանի ծննդյան 25 ամյակը նշելու համար: Որից հետո ինքը իր ընկերներª Դավիթը, Կարենը, Աշոտը, Պերճը և Հայկը ժամը 00:30-ից մինչև 01:00-ն ընկած ժամանակահատվածում այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սրճարան սուրճ խմելու: Պատվիրել են սուրճ և բռնկվել են զրույցի: Այնուհետև սրճարանի մյուս կողմից առտարոց ձայներ է լսել: Վեր է կացել իր տեղից և ընկերների հետ Կարենի և Դավիթի հետ մոտեցել են այդ ուղղությամբ: Չի հիշում այդ պահին Աշոտը իրենց հետ է եղել, թե •տնվել է լվացարանում: Երբ հասել են նշված վայրը նկատել է մի երիտասարդի, որն ընկած է եղել •ետնին և •ոռացել է կոնկրետ չի հիշում ինչ: Այնուհետև դեպքի վայր են հասել ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց հրավիրել են ոստիկանություն: Նշում է նաև որ երբ լսել են այդ •ոռ•ոռոցները Պերճը և Հայկը իրենց հետ չեն եղել և դուրս են եկած եղել սրճարանից: Նշում է, որ երբ ինքը մտել է սրճարան չի նկատել այնպիսի սեղան, որ 6-7 երիտասարդ նստած լինեն: Ինչպես նաև չի նկատել, որ իրենցից 6-7 սեղան նստած լինեն 2 աղջիկ և 1 տղա: Ցուցմունքի մեջ ուղղում է մտցնում և հայտնում է, որ ինքը սրճարան մտնելուց նկատել է, որ նստաց են երկու աղջիկ և մի տղա: Այդ օրը իր հա•ին եղել է բաց կապույտ վերնաշապիկ և ջինսե տաբատ, սակայն չի հիշում, թե իր ընկերները ինչ հա•ուստներով են եղել այդ օրը: Իրենց ընկերներից •եր կառուցվածք ունի Դավիթ Հովեյանը: Իրենցից ոչ ոք խոսակցություն չի ուցել իրենցից 6-7 սեղան նստած երիտասարդի հետ: Ինչպես նաև իր ընկենեից ոչ ոք չի հարվածել այդ երիտասարդին: Ինքը և իր ընկեները հայհոյանք չեն տվել, ինչպես նաև հայհոյանք չեն լսել: Ինքը չի տեսել, որ իր ընկերներից որևէ մեկը զրույցի բռնկվի կամ բռունցքով հարվածի այն երիտասարդին, որը ընկել էր •ետնին: Ինչ վերաբերվում է նրան, որ այդ երիտասարդի հետ եղած աղջիկներից մեկը մատնացույց է արել իրեն և իր ընկերներին, այն բանի համար, որ իրենք են ծեծի ենթարկել այդ երիտասարդին, ապա նշում է, որ երևի թե շփոթել է:
2015 թվականի մարտի 16-ին Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը, որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ ինքը որևէ մեկի չի հարվածել ու հայհոյել և օ•տվելով իր իրավունքներից հրաժարվում է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց:
2016 թվականի մարտի 09-ին Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը, որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ օ•տվելով իր իրավունքներից հրաժարվում է դեպքի հան•ամանքների վերաբերյալ ցուցմունք տալուց և առհասարակ որևէ քննչական •ործողության մասնակցելուց:
2016 թվականի ապրիլի 13-ին Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը, որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր մոտ եղել է միայն անձնական իրերից բջջային հեռախոս և այլ իրեր չեն եղել: Իսկ ինչ վերաբերում է, թե ինչ անձնական իրեր են եղել վերը նշված ընկերների մոտ ինքը չի հիշում: Նշում է միայն, որ 4 անձանցից ոչ ոք այդ օրը օպտիկական ակնոց չի կրել: Ինքը ներկայում օ•տա•ործում է ՙԱյֆոն 6ս՚ բջջային հեռախոս, իսկ դեպքի օրը իր մոտ եղել է ՙԱյֆոն 5ս՚ մոդելի հեռախոս, որը վաճառել է մոտ 6 ամիս առաջª իրեն անծանթ անձի: Քանի որ ինքը որպես վկա տվել է դեպքի հետ կապված ցուցմունք, ուստի որևէ բան չի փոխվել և ինքը այդ պատճառով հրաժարվում է որպես մեղադրյալ ցուցմունք տալուցª օ•տվելով իր դատավարական իրավունքներից:
2016 թվականի հունիսի 03-ին Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը, որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունքով հայտնել է, որ հրաժարվում է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց, քանի որ դեպքի մանրամասներին տեղյակ է պահել որպես վկա և ավելացնելու ոչինչ չունի:
Տուժող Գարիկ Գիժլարյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի օրը կոնկրետ չի հիշում, 2014 թվականին ուշ երեկոյան ինքը իր կնոջ ու քենու հետ •տնվել են ՙՋազզվե՚ սրճարանում: Ինքը ամբաստանյալներին ճանաչում է դատարանից և դեպի վայրում ինքը նրանց չի տեսել: Սրճարանում եղել է վիճաբանություն և դա սկսվել է նայելու համար: Ինքը հարված է ստացել և հիշում է միայն, որ ոստիկանը իրեն տարել է բաժին: Ինքը ստացել է վնասվածք •լխի շրջանում և ցավ է զ•ացել: Դեպքը եղել է ամռանը: Ինքը ում հետ, որ զրուցել է նա չէ իրեն հարվածողը եղել: Ինքը հարվածի հետևանքով ընկել է •ետնին և ոչինչ չի հիշում: Բաժակ և շիշ է կոտրվել իր ընկնելու հետևանքով: Հայտնեց, որ չորս տարի անցել է ու շատ մանրամասներ չի հիշում: Ինքը չի հիշում ամբաստանյալներն են եղել, թե ոչ: Բաժնում իր կինը եղել իր հետ: Ինքը իր կնոջը ասել է, թե ՙէս ինչ եղավ՚ կինը ասել է, որ տղաներ են եղել և նրանց հետ վիճվել է, սակայն չի հիշում ասել է, թե քանի հո•ով են եղել: Իր կինը եղել է խառնված վիճակում: Իրենց միջև խոսակցություն չի եղել: Ինքը հայհոյանքներ չի հիշում: Ինքը այդ օրը հարսանիքից հետո է եկել ՙՋազզվե՚ սճարան և եղել է ալկոհոլի ազդեցության տակ: Հայտնեց, որ դեպքի հետ ինքը ամբաստանյալ Դավիթի հետ այնքան է մտերմացել, որ •տնվում է քավոր-սանիկ հարաբերությունների մեջ և բողոք-պահանջ չունի:
Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո տուժողը հայտնեց, որ հրապարակված ցուցմունքը ճիշտ է և իր •իտակցությունը կորցրել է ու ոչինչ չի հիշում: Հայտնեց, որ իր քենին իրեն ասել է, որ իրենց հետ միասին բաժին բերման են ենթարկել իր հետ վիճաբանողներին:
Վկա Լիլիթ Հովհանիսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք նտվեց այն մասին, որ իրեն ասել են, թե ով է ՙՋազզվե՚ սրճարանի մենեջերը ինքը տվել է •րանցված մենեջեր Լիլիթ Զոհրաբյանի տվյալները, սակայն •րել է ինքը: Ինքը հայտնել է Լիլիթ Զոհրաբյանի տվյալները քանի որ նա եղել է •րանցված մենեջերը ու այդ պահին Զոհրաբյան Լիլիթը աշխատանքի վայրում չի եղել և ինքը նրա ազ•անվան տակ •րել է ցուցմունք: Դեպքի օրը չի հիշում: Ինքը ՙՋազզվե՚ սրճարանում անցնելիս է եղել մենեջերի պրակտիկա և •տնվել է սրճարանի պահեստում և լսել է բղավոցի ձայն: Սրահում եղել են հաճախորդներ և մեկ տղա եղել է •ետնին ընկած և մի աղջիկ ճչացել է ու ոստիկանները մոտեցել են: Իրենք օ•նել են և այդ տղային բարձրացրել ջուր են տվել որ խմի և ոստիկանները մոտեցել են: Հայտնեց, որ քննիչին ինքն է հայտնել Զոհրաբյան ազ•անունը, այսինքն մենեջերի ազ•անունը: Հայտնեց, որ լրացուցիչ ցուցմունքով ինքը հայտնել, որ Հովհաննիսյանն է: Հայտնեց, որ տղան •ետինին ընկած եղել է տուժողը, ով •տնվում է դահլիճում: Եղել են հաճախորդներ և հաշիվները փակելուց հետո հեռացել են: Ինքը վիճաբանության սկիզբը չի տեսել և չ•իտի թե ինչ է եղել: Սեղանի ապակի է կոտրված եղել և հյութի բաժակ:
Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո վկա Լիլիթ Հովհաննիսյանը հայտնեց, որ սեղաններ եղել են նստած սակայն հաշիվը փակելուց հետո այլ այցելու չի եկել և չի կարող ասել ինչի հետևանքով չեն եկել հաճախորդներ:
Վկա Հավհաննես Թաթոյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունքով է տվել այն մասին, որ ծառայել է ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում: Հայտնեց, որ ամբաստանյալներին ճանաչում է •ործի բերումով: Հայտնեց, որ ինքը Դաբաղյան Վազ•ենի և Եղիազարյան Ռուդիկի հետ ծառայություն են իրականացնել Կենտրոնի տարածքում և շրջելով տեսել են, որ մարդիկ վազում են դեպի ՙՄեղեդի՚ սրճարանի կողմ և իրենք մոտեցել են նրանց: Հասնելով ՙՋազզվե՚ սրճարան տեսել են, որ մի տղա •ետնին ընկած է, իսկ երկու աղջիկ բղավում են և ամբաստանյալներին են ցույց տվել ասելով, որ նրանք են խբել: Իրենք մոտենալով ամաստանյալներին հայտնել են, որ որոշ հարցերի պարզաբանման համար պետք է ոստիկանության բաժին •նան և ամբաստանյալները չեն հրաժարվել: Սրճարանում շատ մարդ է եղել հավաքված: Ինքը սրճարանում չի տեսել, որ իրար հարվածեն: Ինքը տուժող կողմին ոստիկանության բաժնում չի տեսել:
Վկա Վազ•են Դաբաղյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ծառայում է ՀՀ ոստիկանությունում որպես ավա• ոստիկան: Հայտնեց, որ ամբաստանյալներին ճանաչում է դեպքի օրվանից: Հայտնեց, որ •իշերային ծառայության է եղել Եղիազարյան Ռուդիկի և Թաթոյան Հովհաննես հետ: Մարդկանց հոսք են նկատել դեպի ՙՄեղեդի՚ սրճարանի կողմ և մոտենալով ՙՋազզվե՚ սրճարան տեսել են, որ մի տղա եղել է •ետնին և մի աղջիկ ով եղել է •ետնին նկած տղայի կինը փորձել է օ•նություն ցույց տալ այդ տղային, իսկ մյուս աղջիկը ասել է, որ խփել են և մատնացույց է արել ամբաստանյալներին: Այդ աղջիկը •ետնին ընկած տղային ծեծի ենթարկողª մատնացույց է արել ամբաստանյալներին: Այդ աղջիկը ում մատնացույց է արել իրենք նրանց են բեման ենթարկել ոստիկանության բաժին: Ամբաստանյալները այդ ժամանակ ասել են, որ իրենք ոչինչ չեն արել: Սրճարանում եղել են հաճախորդներ: Հաճախորդները •տնվել են սրճարանում:
Վկա Ռուդիկ Եղիազարյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ծառայում է ՀՀ ոստիկանությունում, որպես դասակի հրամանատարի օ•նական: Հայտնեց, որ ամբաստանյալներին ճանաչում է դեպքի օրվանից: Հայտնեց, որ •տնվել է •իշերային հերթապահության մեջ տեսնելով որ մարդիկ •նում են դեպի ՙՄեղեդի՚ սրճարանի կողմը և լսելով ձայներ իրենք նույնպես մոտեցել են: Մոտենալով ՙՋազզվե՚ սրճարան տեսել են, որ մի հո•ի •ետնին ընկած է, իսկ երկու աղջիկ բղավում են: Հետո աղջիկներից մեկը մատնացույց է արել քաղաքացիներին և դրա հիման վրա իրենք ամբաստանյալներին բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին: Սրճարանում շատ մարդ է եղել և իրենք բերման են ենթարկել այդ աղջկա մատնացույց արած անձանց: Գետնին ընկած տղան •ոռացել է ՙվախ •լուխս՚: Ամբաստանյալները խուճապի մեջ չեն եղել: Հայտնեց, որ ինքը հայհոյանքներ չի լսել: Այդ աղջիկը իրեն հան•իստ չի պահել և •ոռ•ոռացել է:
Վկա Վոլոդյա Տոնոյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատել է ՙՋազզվե՚ սրճարանում որպես մատուցող: Իր աշխատանքային ժամերն են եղել երեկոյան ժամը 18:00-ից մինչև առավոտյան 09:00-ն: Ինքը մոտ 10 օր պրակտիկա է անցել և այդ պրակտիկայի ընթացքում նկատել է իրարանցում, սակայն կոնկրետ ինչ իրարանցում չի հիշում: Այդ ժամանակ սրճարանում հաճախորդներ եղել են, սակայն հետա•այում •նացել են: Այդ իրարանցման հետևանքով սեղան է շուռ եկել և կոտրված իր է տեսել: Ինքը ցուցմունք տվել է զորամասում և իրեն չեն ստիպել ցուցմունք տալ: Հայտնեց, որ անցել է երկար ժամանակ չի հիշում դեպքի հան•ամանքները և չի հիշում, թե ինչ ցուցմունք է տվել:
Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո վկա Վոլոդյա Տոնոյանը հայտնեց, որ քննիչը իրեն հարցրել է, թե ինչպես է եղել դեպքը և ինքը պատմել է և ինչ տեսել է, որը •րվել է:
Վկա Անի Հակոբյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքը տեղի է ունեցել 2014 թվականի հունիսի 08-ին ժամը 23:00-ի սահմաններումª ՙՋազզվե՚ սրճարանում: Սրճարանում եղել են ինքը իր ամուսին և իր քույրը: Իրենք նստած են եղել սրճարանում երբ իրենց մոտով անցել է մի տղա և ուշադիր նայել է իր ամուսնուն և իր ամուսինը հարցել է, թե ինչ է պատահել և ինչի համար է նայում ու այդ ժամանակ ինչ-որ մեկը մոտեցել և հարվածել է իր ամուսնուն ու դրանից հետո մոտեցել են մի քանի տղաներ, սակայն նրանք չեն հարվածել իր ամուսնուն: Իր ամուսնու •իտակցությունը կորել է և մոտեցել են ոստիկանության աշխատակիցներ: Իր ամուսինը այդ տղային ասել է, թե իրենք ծանոթ են: Իր ամուսինը եղել է •ետնին ընկած ու ինքը զբաղվել է իր ամուսնով: Սրճարանում մոտ 4 սեղան հաճախորդ է եղել նստած: Հետա•այում ինքը նկատել է, որ սրճարանում հաճախորդ չկա: Իր ամուսնու հետ խոսացող տղային չի հիշում, քանի որ նրա դեմքին չի նայել ու իր ամուսնու խոսելու ժամանակ ինքը նայել է այլ կողմ:
Դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 342-րդ հոդվածով սահմանված կար•ով հրապարակել է վկա Հռիփսիմե Հակոբյանի կողմից 2014 թվականի հունիսի 24-ին տրված ցուցմունքը այն մասին, որ Անի Հակոբյանը հանդիսանում է իր քույրը, իսկ Գարիկ Գիժլարյանը քրոջ ամուսինը: Նշում է, որ 2014 թվականի հունիսի 09-ին ժամը 00:30-ի սահմաններում ինքը •նացել է Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սրճարան, որտեղ •տնվել են նաև իր քույրը և նրա ամուսինը: Իրենք պատվիրել են երեք շիշ •արեջուր, որից երկու շիշը խմել է Գարիկը, իսկ մեկը շիշը ինքը և իր քույրը: ժամը 01:00-ի սահմաններում իրենց սեղանի կողքով անցել են 6-7 տղաներ, որոնք նստել են իրենցից բավականին հեռավորության վրա, մոտ մի քանի սեղան այն կողմ: Որոշ ժամանակ անց այդ երիտասարդներից մեկը, որի հա•ին եղել է սպիտակ վերնաշապիկ և մարմնա•ույն տաբատª անցել է իրենց սեղանի կողքով և ուշադիր նայել է իրենց կողմ: Այդ ժամանակ Գարիկը նրան հարցրել է ծանոթ են, թե ոչ, իսկ այդ տղան հե•նանքով պատասխանել է ՙՀը արա՚ և դրանից հետո նրանց սեղանից մի երիտասարդ, որը ունեցել է •եր կառուցվածք և որի հա•ին եղել է կապույտ վերնաշապիկ անսպասելի մոտեցել է իրենց սեղանին և բռունցքով հարվածել է Գարիկի •լխին: Դրանից հետո Գարիկը ընկել է •ետնին և նրան մոտեցել են նաև նրանց հետ սեղանի շուրջ նստած մնացած երիտասարդները և սկսել են ոտքով հարվածել Գարիկին, որից հետո իրենց սեղանին եղած շշերը և բաժակները շուռ են եկել •ետնին և կոտրվել են: Այդ ժամանակ ոստիկանության աշխատակիցները մոտեցել են իրենց և ինքը մատնացույց է արել Գարիկին ծեծի ենթարկած անձանց, որից հետո ոստիկանության աշխատակիցները նրանց բերման են ենթարկել և իրենց հրավիրել են բաժին: Ավելացնում է նաև որ մինչ ոստիկանների •ալը ինքը կորցրել է իր հավասարակշռությունը և սեղանի վրա եղած բաժակով հարվածել է սեղանին, որի հետևանքով սեղանի վրայի ապակին կոտրվել է: Միջադեպը տևել է 2-3 րոպե որի ընթացքում մեկ ան•ամ լսլե է սեռական բնույթի հայհոյանքներ այն տղաներից, որը առաջինը հարվածել է Գարիկին, բացի դրանից այլ հայհոյանքներ չի լսլե: Ինքը նախկին բացատրության մեջ նշել է 5-10 րոպե սակայն ինքը նկատի է ունեցել մինչև ոստիկանների •ալը: Իրականում միջադեպը տևել է 2-3 րոպե: Եղել են երկու սեղան այլ հաճախորդներ էլ որոնք չեն միջամտել և չեն լքել սրճարանը, ուղղակի նայել են: Այլ անձիք չեն միջամտել այլ ուղղակի կան•նած նայել են, ավելին կոնկերտ հայտնում է, որ կողքի սրճարանիցª Մեղեդի սրճարանի հաճախորդները, որոնք նստած են եղել իրենց տեղերում և նայել են: Ինքը չի հիշում սրճարանի աշխատակիցները միջամտել են թե ոչ, ինչպես նաև ականատես եղել են թե ոչ: Ինքը բացատրության մեջ նշել է, որ մատուցողուհիներից մեկը միջամտել է սակայն զայրացած է եղել և այդ պատճառով է նշել: Իրեն և իր քրոջը ոչ մեկը չի հարվածել: Գարիկը ոչ ոքի չի հարվածել և չի հայհոյել, բացի այդ •եր երիտասարդից մոտեցել են նաև երեք երիտասարդներ և քանի որ շփոթված է եղել չի կարող ասել ով է հարվածել և ինչքան: Ինքը այդ չորս երիտասարդներին կճանաչի մարմնի կառուցվածքից, դեմքի ձևից: Բացի այդ դեպքից հետո, երբ նրանց բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին ինքը նրանց տեսել է և հստակ կարող է ասել, որ նրանք են Գարիկին ծեծի ենթարկել: Գարիկին բռունցքով հարվածողը մոտ 1.80 սմ հասակով, ունեցել է •եր կառուցվածք, մաշկը ցորենամորթ, դեմքը կլոր: Իրենց սեղանին մոտեցողը ունեցել է 1.70 սմ հասակ նիհարավուն կազմվածքով, ովալաձև դեմքով: Երրորդ երիտասարդը որի հա•ին եղել է կապույտ վերնաշապիկ ունեցել է 1.75սմ հասակ, նիհարավուն կառուցվածք սպիտակ մաշկով: Չորրորդ երիտասարդը ունեցել է մոտ 1.65-1.70 սմ հասակ, միջին կառուցվածք, որի աչքերին եղել է օպտիկական ակնոցներ:
2014 թվականի օ•ոստոսի 12-ին վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ այդ երիտասարդներից •երը հարվածել էր Գարիկին և մյուս երեքը նրա հետ են եղել, ուստի նրանք մասնակցել են այդ միջադեպին և ինքը ընդհանրական տեսքով է ասել, որ ծեծի են ենթարկել Գարիկին: Սակայն կրկին նշում է, որ ինքը ստույ• չի կարող ասել, թե նրանք հարվածել են, թե ոչ:Ինքը հայտարարել է, որ ճանաչել է դեպքի օրվանից շփոթվել է ինքը ըվյալ անձին հիշել է անձին ճանաչման ներկայացնելու ժամանակ, սակայն հստակ չի կարող ասել թե նա է եղել Գարիկին հարվածող անձը:Դեպքի վայրում եղած անձանցից մեկը հարվածել է Գարիկին իսկ մյուսները նրա հետ եղած անձինք են եղել:
2015 թվականի հունվարի 14-ին վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճշմարտությունը այն է, որ այդ երիտասարդները ոտքերով հարվածել են Գարիկին: Սակայն բռունցքով չեն հարվածել: Իսկ ինչ վերաբերվում է այն հան•ամանքին, որ լրացուցիչ ցուցմունքով և առերես հարցաքննությունների ժամանակ այդպես է նշել պատճառը եղել է այն որ ինքը զուտ մարդասիրությունից ելնելով է այդպես է նշել, քանի որ ցանկացել է որպեսզի վերջինները չենթարկվեն քրեական պատասխանատվության: Սակայն այսօր հասկացել է, որ չի կարելի վարույթն իրականացնող մարմնին սխալ տվյալներ հայտնել և նշել է ճշմարտությունը: Ինքը չի կարող կոնկրետացնել նրանցից յուրաքանչյուրի •ործողությունները, միայն կարող է նշել, որ երեքն էլ ոտքերով հարվածել են Գա•իկին: Իսկ ինչ վերաբերվում է հայհոյանքներին •եր երիտասարդը մեկ ան•ամ տվել է հայհոյանք, իսկ դրանից հետո լսել է հայհոյանքներ այդ երիտասարդի կողմից, սակայն չի կարող ասել, թե նրանցից որ մեկն է հայհոյել: Ինքը, իր քույրը և Գարիկը չեն հայհոյել: Երբ նրանք հարվածել են Գա•իկին ինքը բաժակը •ցել է •ետնին և կոտրել է որպեսզի այդ երիտասարդները դադարեն խփել: Ինքը չի կարող ասել հաճախորդները լքել են սրճարանը, թե ոչ: Իրականում հավաքվել էին մոտ 30 քաղաքացիներ որոնք ուղղակի նայել են: Սրճարանի բնականոն աշխատանքը խաթարվել է քանի որ հավաքված են եղել հաճախորդներ և սրճարանի •ույքը եղել է վնասված: Պնդում է, որ իր կողմից մատնանշած երիտասարդներն են ծեծի ենթարկել Գարիկին քանի որ նրանց հարվածելուց հետո ինքը անմիջապես նրանց ցույց է տվել ոստիկանության աշխատակիցներին որոնք էլ վերջիններին բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին նաև ոստիկանության բաժնում ճանաչել է նրանց: Սակայն ճանաչման ներկայացման ժամանակ չի ճանաչել նրանց, քանի որ նրանց դեմքերը ֆիքսել է միայն դեպքի վայրում և դրանից հետո մոռացել է նրանց դեմքերը և ներկայում նույնիսկ տեսնելիս չի ճանաչի:
Նշված ցուցմունքը վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը առերես պնդել է Կարեն Մկրտչյանի, Գևոր• Հախնազարյանի, Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի հետ:
Դատաբժշկական փոձաքննության թիվ 1557 եզրակացության, համաձայն Գ.Գիժլարյանի ստացած մարմնական վնասվածքներըª •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, հսցվել են բութ առարկայով/ներով/, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետին և հան•ամանքներում, որոնք ինչպես առանձին-առանձին, այնպես էլ միասինª պատճառել են առողջությանը թեթև վնասª առողջության կարճատև քայքայումով:
Վկա Վոլոդյա Տոնոյանի մասնակցությամբ կատարված դեպքի վայրի զննության մասին կազմված արձանա•րության, համաձայն Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սրճարանում տեղաշարժված են սեղաններն ու Թոռները, իսկ •ետնին ընկած է •աեջրի շշի և բաժակի կտրորներ:
Վկա Անի Հակոբյանի մասնակցությամբ կատարված լրացուցիչ դեպքի վայրի զննության մասին կազմված արձանա•րության, համաձայն վերջինս մանրամասն նկարա•րել է դեպքի հան•ամանքները:
Իրեղեն ապացույց ճանաչվածª դեպքի վայրից վերցված •արեջրի շշով, ծխախոտի •լանակով, մեկ հատ կրակայրիչով և կոտրված բաժակով:
Դատարանը անդրադառնալով տուժող Գարիկ Գիժլարյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքին •տնում է, որ ցուցմունքի այն մասը, որով որ հայտնում է, թե ինքը չի հիշում իր հետ վիճաբանած երիտասարդներին արժանահավատ չէ և հերքվում է, իր իսկ նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, քանի որ ցուցմունքով հայտնել է, որ վիճավաբությունը տեղի է ունեցել նայելու համար և ինքը մինչ վիճաբանությունը խոսակցություն է ունեցել այդ երիտասարդներից մեկի հետ, բացի այդ նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո տուժողը հայտնեց, որ իր քենին իրեն հայտնել է, որ իրենց հետ ոստիկանության բաժին են բերման ենթարկվել իրեն ծեծի ենթարկած երիտասարդները: Տուժողի ցուցմունքի նշված հատվածը հերքվում է նաև վկա Հռիփսիմե Հակոբյանի կողմից նախաքննության ընթացքումª 2015 թվականի հունվարի 14-ին տրված ցուցմունքով, որով նա նախազ•ուշացված է եղել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 338-339-րդ հոդվածներով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասինª հայտնել է, որ սրճարանում եղած երիտասարդները, ովքեր տուժողին հարվածել են ինքը նրանց անմիջապես մատնացույց է արել ոստիկանության աշխատակիցներին և իրենց հետ բերման են ենթարկվել ոստիկանության բաժին, ինչպես նաև նշված հան•ամանքը հաստատել են նաև ոստիկանության աշխատակիցներ Ռուդիկ Եղիազարյանը, Վազ•են Դաբաղյանը և Հավհաննես Թաթոյանը, որ սույն քրեական •ործով վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը իրենց մատնացույց է արել իր տուժողին ծեծի ենթարկած երիտասարդներին և նրանք նրա մատնացույց արած երիտասարդներին են նրանց հետ ուղեկցել ոստիկանության բաժին, որտեղ վկա իր ցուցմունքով հայտնել է, որ կրկին ճանաչել է նրանց, իսկ անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանա•րությամբ անձանց չճանաչելը պայմանավորված է եղել նրանով, որ նրանց ֆիքսել է միայն դեպքի վայրում և դրանից հետո մոռացել է նրանց, նույն ցուցմունքով հայտնել է, որ նրանց հարվածելուց անմիջապես հետո է ոստիկաններին մատնացույց արել այդ երիտասարդներին ու ոստիկանները անմիջապես ուղեկցել են ոստիկանության բաժին: Վկան հայտնել է նաև որ սրճարանի աշխատանքը խաթարվել է, քանի որ սրճարանի •ույքը եղել է վնասված և հավաքված են եղել մոտ 30 քաղաքացի:
Ավելին, Դատարանը արձանա•րում է այն հան•ամանքը, որ տուժողը դատարանում հայտնեց, որ իր և ամբաստանյալ Դավիթի հարաբերությունները այնքան են մտերմացել, որ արդեն դարձել են քավոր-սանիկ, այսինքն տուժողը նման ցուցմունք տալով փորձում է օ•նել ամբաստանյալներին խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից:
Դատրանը անդրադառնալով նաև ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևոր• Հախնազարյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքներին արձանա•րում է, որ որպես վկա նախազ•ուշացված լինելով ՀՀ քրեական օրենս•րքի 338-339-րդ հոդվածներով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասինª 2014 թվականի հունիսի 26-ին տրված ցուցմունքով Աշոտ Աշոտ Ղևոնդյանը հայտնել է, որ սրճարանում 6-7 հո•ի երիտասարդներ նստած չեն եղել, Կարեն Մկրտչյանը հայտնել է, որ չի կարող ասել, թե 6-7 հո•ի երիտասարդներ եղել են նստած, թե ոչ, իսկ Գևոր• Հախնազարյանը հայտնել է, որ ինքը չի նկատել, որ 6-7 հո•ի երիտասարդներ նստած լինեն, վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը 2014 թվականի հունիսի 24-ին ցուցմունքով հայտնել է, որ ՙ ժամը 01:00-ի սահմաններում իրենց սեղանի կողքով անցել են 6-7 տղաներ, որոնք նստել են իրենցից բավականին հեռավորության վրա, մոտ մի քանի սեղան այն կողմ: Որոշ ժամանակ անց այդ երիտասարդներից մեկը, որի հա•ին եղել է սպիտակ վերնաշապիկ և մարմնա•ույն տաբատª անցել է իրենց սեղանի կողքով և ուշադիր նայել է իրենց կողմ: Այդ ժամանակ Գարիկը նրան հարցրել է ծանոթ են, թե ոչ, իսկ այդ տղան հե•նանքով պատասխանել է ՙՀը արա՚ և դրանից հետո նրանց սեղանից մի երիտասարդ, որը ունեցել է •եր կառուցվածք և որի հա•ին եղել է կապույտ վերնաշապիկ անսպասելի մոտեցել է իրենց սեղանին և բռունցքով հարվածել է Գարիկի •լխին՚, այսինքն նշված ցուցմունքներով հաստատվում է այն հան•ամանքը, որ սրճարանում 6-7 հո•ի երիտասարդներ սեղանի շուրջ նստած են եղել սույն քրեական •ործով ամբաստանյալները և նրանց ընկերներª ոմն Հայկը ու Պերճը և նշված 4 երիտասարդներն են հարվածներ հասցրել տուժող Գ.Գիժլարյանինª առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս և այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ կերպով խախտել են հասհարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որի հետևանքով հավաքվել են մարդիկ և եկել են ոստիկանության աշխատակիցներն ու ամբաստանյալների բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին:
Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Վերլուծելով ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանին առաջադրված մեղադրանքը` դատարանը •տնում է հետևյալը.
Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին՚ եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝ ՙՅուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…)՚։
ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ(…) Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը։ Չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի՚:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` ՙՔրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները՚։
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 5-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով։
2. Քրեական օրենքն անալո•իայով կիրառելն ար•ելվում է։՚։
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝
ՙ1. Խուլի•անությունը դիտավորությամբ հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտել է, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով (…)։
2. Նույն արարքը, որը զու•որդվել է անձի նկատմամբ բռնություն •ործադրելով կամ դա •ործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի •ույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…)։
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը`
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
2) զու•որդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կար•ի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կար•ի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով,
(…)։
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օ•տա•ործվող առարկաների •ործադրմամբ (…)՚։
Մեջբերված իրավադրույթի վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ խուլի•անության հիմնական հանցակազմն ունի մեկ, իսկ որակյալ հանցակազմը՝ երկու օբյեկտ։ Մասնավորապես, հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով, ենթակա է որակման որպես հասարակ խուլի•անություն, մինչդեռ նույն արարքը, որը զու•որդվում է անձի առողջությանը, •ույքային իրավունքներին վնաս պատճառելով, ինչպես նաև իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կար•ի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կար•ի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով` ենթակա է որակման խուլի•անության որակյալ հանցակազմով։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 17-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական •ործի քննության իրավունք։
2. Դատավորը, դատախազը, քննիչը, հետաքննության մարմնի աշխատակիցը չեն կարող մասնակցել քրեական •ործով վարույթին, եթե նրանք ուղղակի կամ անուղղակի շահա•ր•ռված են •ործի ելքով։
3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենս•րքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` •ործի հան•ամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հան•ամանքները։
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստու•ի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը։՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՙՀանցանք •ործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի •ործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։՚։
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` ՙՄեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենս•րքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակար•ի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 107-րդ հոդվածի համաձայն՝ ՙՄիայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հան•ամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցա•ործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հան•ամանքները.
6) այն հան•ամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` ՙԳործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստու•ման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստու•ելու միջոցով։՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է •նահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները •նահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ։՚։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը ԵԿԴ/0168/01/12 քրեական •ործով 2013թ. մայիսի 08-ին կայացված որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է, որ ապացույցների կամայական •նահատման ար•ելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հան•ամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հան•ամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե •նահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ •ործով օրենքով սահմանված կար•ով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է նաև, որ մեղսա•րվող հանցա•ործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ•ուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը։ Այս հան•ամանքը բազմիցս շեշտադրվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից։ Մասնավորապես, Եվրոպական դատարանը կարևորել է կոնկրետ •ործով արդար դատական քննություն կատարված լինելու վերաբերյալ իր համոզմունքի ձևավորումը և նշել է, որ քրեական վարույթի իմաստով արդար դատական քննությունը ներառում է նաև անմեղության կանխավարկածի պահպանումը, ինչը նշանակում է, որ դատավորը չպետք է ելնի այն կանխավարկածից, թե անձը կատարել է իրեն մեղսա•րվող հանցանքը, հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցելու պարտականությունը կրում է դատախազությունը և կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ•ուտ մեղադրյալի (տե՛ս Թելֆներն ընդդեմ Ավստրիայի (TELFNER v. AUSTRIA) •ործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2001 թվականի մարտի 20-ի վճիռը, •ան•ատ թիվ 33501/96, կետ 15, ինչպես նաև Նատունենն ընդդեմ Ֆինլանդիայի (NATUNEN v. FINLAND) •ործով 2009 թվականի մարտի 31-ի վճիռը, •ան•ատ թիվ 21022/04, կետ 53)։ (...)՚։
Ստու•ելով ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու վերաբերյալ •ործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, •նահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օ•տին մեկնաբանելով` դատարանը •տնում է, որ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք խուլի•անություն` մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ հասարակական կար•ը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով, որը զու•որդվել է անձի նկատմամբ բռնություն •ործադրելով:
Այսպես.
Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը իր ընկերներ Դավիթ Հովեյանի, Գևոր• Հախնազայանի և Կարեն Մկրտչյանի հետ 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սճարանում, խմբի կազմում, բռնության •ործադրմամբ կատարել է խուլի•անություն: 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի մսահմաննեում Ա.Ղևոնդյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազվե՚ սրճարան և նստել սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհան•ույց •նալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնուª Գարիկ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանից հարցնելով ՙԾանոթ ենք, թե ոչ՚, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է ՙՀըն, արա՚ արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճաանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օ•տա•ործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելությունները ընդ•ծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլի•անական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս •լխին նրան •ցելով •ետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալովª ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլի•անական •ործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի •ործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելլով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով այն է սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունը անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպեսի ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլի•անական •ործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող ՙՋազվե՚ սրճարանում Ա.Ղևոնդյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել •ետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի •լխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերինª նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներ•ործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հան•ամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա•ործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` ՙՊատժի նպատակն է վերական•նել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցա•ործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է` ՙ1. Հանցա•ործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենս•րքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենս•րքի Ընդհանուր մասի դրույթները: 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցա•ործության` հանրության համար վտան•ավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութա•րող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հան•ամանքներով: 3. Հանցա•ործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները՚:
Ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 62-րդ հոդվածի համաձայն որպես ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանքներ չկան:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 63-րդ հոդվածի համաձայնª ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հան•ամանք Դատարանը դիտում է հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելու հան•ամանքը և հանցա•ործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը:
Ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցա•ործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցա•ործության բնույթն ու հանրության համար վտան•ավորության աստիճանը, այն որ կատարել է հասարակական կար•ի և բարոյականության դեմ ուղված հանցա•ործություն, հանցավորի անձը, այդ թվում` նրա •ործողությունների վտան•ավորության աստիճանը, կատարած հանցա•ործությունից հետո դրսևորած վարքա•իծը, ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանքի բացակայությունը և պատասխանատվությունը ու պատիժը ծանրացնող հան•ամանքների առկայությունըªհանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելու և հանցա•ործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը:
Ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցա•ործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերական•նմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցա•ործությունների կանխմանը:
Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը` դատարանը •տնում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ընտրված ստորա•րություն չհեռանալու մասին, պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը և նրան վերցնել կալանքի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Վերլուծելով ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանին առաջադրված մեղադրանքը` դատարանը •տնում է հետևյալը.
Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին՚ եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝ ՙՅուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…)՚։
ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ(…) Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը։ Չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի՚:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` ՙՔրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները՚։
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 5-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով։
2. Քրեական օրենքն անալո•իայով կիրառելն ար•ելվում է։՚։
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝
ՙ1. Խուլի•անությունը դիտավորությամբ հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտել է, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով (…)։
2. Նույն արարքը, որը զու•որդվել է անձի նկատմամբ բռնություն •ործադրելով կամ դա •ործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի •ույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…)։
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը`
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
2) զու•որդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կար•ի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կար•ի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով,
(…)։
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օ•տա•ործվող առարկաների •ործադրմամբ (…)՚։
Մեջբերված իրավադրույթի վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ խուլի•անության հիմնական հանցակազմն ունի մեկ, իսկ որակյալ հանցակազմը՝ երկու օբյեկտ։ Մասնավորապես, հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով, ենթակա է որակման որպես հասարակ խուլի•անություն, մինչդեռ նույն արարքը, որը զու•որդվում է անձի առողջությանը, •ույքային իրավունքներին վնաս պատճառելով, ինչպես նաև իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կար•ի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կար•ի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով` ենթակա է որակման խուլի•անության որակյալ հանցակազմով։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 17-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական •ործի քննության իրավունք։
2. Դատավորը, դատախազը, քննիչը, հետաքննության մարմնի աշխատակիցը չեն կարող մասնակցել քրեական •ործով վարույթին, եթե նրանք ուղղակի կամ անուղղակի շահա•ր•ռված են •ործի ելքով։
3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենս•րքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` •ործի հան•ամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հան•ամանքները։
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստու•ի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը։՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՙՀանցանք •ործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի •ործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։՚։
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` ՙՄեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենս•րքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակար•ի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 107-րդ հոդվածի համաձայն՝ ՙՄիայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հան•ամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցա•ործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հան•ամանքները.
6) այն հան•ամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` ՙԳործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստու•ման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստու•ելու միջոցով։՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է •նահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները •նահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ։՚։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը ԵԿԴ/0168/01/12 քրեական •ործով 2013թ. մայիսի 08-ին կայացված որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է, որ ապացույցների կամայական •նահատման ար•ելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հան•ամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հան•ամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե •նահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ •ործով օրենքով սահմանված կար•ով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է նաև, որ մեղսա•րվող հանցա•ործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ•ուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը։ Այս հան•ամանքը բազմիցս շեշտադրվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից։ Մասնավորապես, Եվրոպական դատարանը կարևորել է կոնկրետ •ործով արդար դատական քննություն կատարված լինելու վերաբերյալ իր համոզմունքի ձևավորումը և նշել է, որ քրեական վարույթի իմաստով արդար դատական քննությունը ներառում է նաև անմեղության կանխավարկածի պահպանումը, ինչը նշանակում է, որ դատավորը չպետք է ելնի այն կանխավարկածից, թե անձը կատարել է իրեն մեղսա•րվող հանցանքը, հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցելու պարտականությունը կրում է դատախազությունը և կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ•ուտ մեղադրյալի (տե՛ս Թելֆներն ընդդեմ Ավստրիայի (TELFNER v. AUSTRIA) •ործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2001 թվականի մարտի 20-ի վճիռը, •ան•ատ թիվ 33501/96, կետ 15, ինչպես նաև Նատունենն ընդդեմ Ֆինլանդիայի (NATUNEN v. FINLAND) •ործով 2009 թվականի մարտի 31-ի վճիռը, •ան•ատ թիվ 21022/04, կետ 53)։ (...)՚։
Ստու•ելով ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու վերաբերյալ •ործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, •նահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օ•տին մեկնաբանելով` դատարանը •տնում է, որ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք խուլի•անություն` մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ հասարակական կար•ը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով, որը զու•որդվել է անձի նկատմամբ բռնություն •ործադրելով:
Այսպես. Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանը 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերներ Գոր• Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի հետ ՙԲելաջիո՚ ռեստորանային համալիրում նշել են վերջինիս ծննդյան տարեդարձը, որի ընթացքում օ•տա•ործել է ալկոհոլ: Այնուհետև, 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի մսահմաննեում Դ.Հովեյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազվե՚ սրճարան նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհան•ույց •նալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնուª Գարի• Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով ՙԾանոթ ենք, թե ոչ՚, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է ՙՀըն, արա՚ արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճաանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օ•տա•ործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելությունները ընդ•ծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլի•անական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս •լխին նրան •ցելով •ետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալովª ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլի•անական •ործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի •ործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելլով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկայինհամակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով այն է սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունը անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպես ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլի•անական •ործողությունները, հասարակական վար հանդիսացող ՙՋազվե՚ սրճարանում Դավիթ Հովեյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել •ետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի •լխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերինª նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներ•ործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հան•ամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա•ործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` ՙՊատժի նպատակն է վերական•նել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցա•ործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է` ՙ1. Հանցա•ործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենս•րքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենս•րքի Ընդհանուր մասի դրույթները: 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցա•ործության` հանրության համար վտան•ավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութա•րող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հան•ամանքներով: 3. Հանցա•ործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները՚:
Ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 62-րդ հոդվածի համաձայն որպես ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանքներ չկան:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 63-րդ հոդվածի համաձայնª ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի արարքում նրա պատիժը ծանրացնող հան•ամանք Դատարանը դիտում է հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելու հան•ամանքը և հանցա•ործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը:
Ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցա•ործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցա•ործության բնույթն ու հանրության համար վտան•ավորության աստիճանը, այն որ կատարել է հասարակական կար•ի և բարոյականության դեմ ուղված հանցա•ործություն, հանցավորի անձը, այդ թվում` նրա •ործողությունների վտան•ավորության աստիճանը, կատարած հանցա•ործությունից հետո դրսևորած վարքա•իծը, այն որ թաքնվել է քննությունից և •տնվել է հետախուզման մեջ, ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանքների բացակայությունը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հան•ամանքներ առկայությունըª հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելու հան•ամանքը և հանցա•ործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը:
Ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցա•ործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերական•նմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցա•ործությունների կանխմանը:
Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը` դատարանը •տնում է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ընտրված ստորա•րություն չհեռանալու մասին, պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը և նրան վերցնել կալանքի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Վերլուծելով ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանին առաջադրված մեղադրանքը` դատարանը •տնում է հետևյալը.
Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին՚ եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝ ՙՅուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…)՚։
ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ(…) Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը։ Չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի՚:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` ՙՔրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները՚։
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 5-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով։
2. Քրեական օրենքն անալո•իայով կիրառելն ար•ելվում է։՚։
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝
ՙ1. Խուլի•անությունը դիտավորությամբ հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտել է, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով (…)։
2. Նույն արարքը, որը զու•որդվել է անձի նկատմամբ բռնություն •ործադրելով կամ դա •ործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի •ույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…)։
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը`
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
2) զու•որդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կար•ի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կար•ի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով,
(…)։
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օ•տա•ործվող առարկաների •ործադրմամբ (…)՚։
Մեջբերված իրավադրույթի վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ խուլի•անության հիմնական հանցակազմն ունի մեկ, իսկ որակյալ հանցակազմը՝ երկու օբյեկտ։ Մասնավորապես, հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով, ենթակա է որակման որպես հասարակ խուլի•անություն, մինչդեռ նույն արարքը, որը զու•որդվում է անձի առողջությանը, •ույքային իրավունքներին վնաս պատճառելով, ինչպես նաև իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կար•ի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կար•ի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով` ենթակա է որակման խուլի•անության որակյալ հանցակազմով։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 17-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական •ործի քննության իրավունք։
2. Դատավորը, դատախազը, քննիչը, հետաքննության մարմնի աշխատակիցը չեն կարող մասնակցել քրեական •ործով վարույթին, եթե նրանք ուղղակի կամ անուղղակի շահա•ր•ռված են •ործի ելքով։
3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենս•րքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` •ործի հան•ամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հան•ամանքները։
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստու•ի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը։՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՙՀանցանք •ործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի •ործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։՚։
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` ՙՄեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենս•րքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակար•ի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 107-րդ հոդվածի համաձայն՝ ՙՄիայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հան•ամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցա•ործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հան•ամանքները.
6) այն հան•ամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` ՙԳործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստու•ման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստու•ելու միջոցով։՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է •նահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները •նահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ։՚։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը ԵԿԴ/0168/01/12 քրեական •ործով 2013թ. մայիսի 08-ին կայացված որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է, որ ապացույցների կամայական •նահատման ար•ելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հան•ամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հան•ամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե •նահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ •ործով օրենքով սահմանված կար•ով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է նաև, որ մեղսա•րվող հանցա•ործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ•ուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը։ Այս հան•ամանքը բազմիցս շեշտադրվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից։ Մասնավորապես, Եվրոպական դատարանը կարևորել է կոնկրետ •ործով արդար դատական քննություն կատարված լինելու վերաբերյալ իր համոզմունքի ձևավորումը և նշել է, որ քրեական վարույթի իմաստով արդար դատական քննությունը ներառում է նաև անմեղության կանխավարկածի պահպանումը, ինչը նշանակում է, որ դատավորը չպետք է ելնի այն կանխավարկածից, թե անձը կատարել է իրեն մեղսա•րվող հանցանքը, հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցելու պարտականությունը կրում է դատախազությունը և կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ•ուտ մեղադրյալի (տե՛ս Թելֆներն ընդդեմ Ավստրիայի (TELFNER v. AUSTRIA) •ործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2001 թվականի մարտի 20-ի վճիռը, •ան•ատ թիվ 33501/96, կետ 15, ինչպես նաև Նատունենն ընդդեմ Ֆինլանդիայի (NATUNEN v. FINLAND) •ործով 2009 թվականի մարտի 31-ի վճիռը, •ան•ատ թիվ 21022/04, կետ 53)։ (...)՚։
Ստու•ելով ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու վերաբերյալ •ործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, •նահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օ•տին մեկնաբանելով` դատարանը •տնում է, որ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք խուլի•անություն` մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ հասարակական կար•ը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով, որը զու•որդվել է անձի նկատմամբ բռնություն •ործադրելով:
Այսպես, 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաննեում Գևոր• Հախնազարյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհան•ույց •նալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնուª Գարիկ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով ՙԾանոթ ենք, թե ոչ՚, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է ՙՀըն, արա՚ արտահայտությամբ:
Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճաանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օ•տա•ործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելությունները ընդ•ծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլի•անական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս •լխին նրան •ցելով •ետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալովª ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլի•անական •ործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի •ործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով այն է սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունը անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպես ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլի•անական •ործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող ՙՋազզվե՚ սրճարանում Գևոր• Հախնազարյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել •ետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի •լխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերինª նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներ•ործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հան•ամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա•ործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` ՙՊատժի նպատակն է վերական•նել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցա•ործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է` ՙ1. Հանցա•ործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենս•րքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենս•րքի Ընդհանուր մասի դրույթները: 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցա•ործության` հանրության համար վտան•ավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութա•րող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հան•ամանքներով: 3. Հանցա•ործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները՚:
Ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 62-րդ հոդվածի համաձայն որպես ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանք Դատարանը դիտում է խնամքի տակ երկու մանկահասակ երեխաներիª 2016 թվականի մարտի 02-ին ծնված Ռոբերտ Գևոր•ի Հախնազարյանի և 2017 թվականի մայիսի 21-ին ծնված Էդուարդ Գևոր•ի Հախնազարյանի արկայությունը:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 63-րդ հոդվածի համաձայնª ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հան•ամանք Դատարանը դիդում է հանցանքը հարբած վիճակում կատարելը և հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելու հան•ամանքը:
Այլընտրանքային սանկցիաների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտան•ավորության աստիճանը •նահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի •ործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ. ՙ(…) այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր •ործի քննության ժամանակ այնպիսի հան•ամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտան•ավորության բնույթի և աստիճանի վրա:
Արարքի հանրային վտան•ավորության բնույթը հանցա•ործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցա•ործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտան•ավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցա•ործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցա•ործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցա•ործությանը նրա մասնակցության աստիճանը: (…)՚ (տե’ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը):
Ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցա•ործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցա•ործության բնույթն ու հանրության համար վտան•ավորության աստիճանը, այն որ կատարել է հասարակական կար•ի և բարոյականության դեմ ուղված հանցա•ործություն, հանցավորի անձը, այդ թվում` նրա •ործողությունների վտան•ավորության աստիճանը, կատարած հանցա•ործությունից հետո դրսևորած վարքա•իծը, ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանքի առկայությունը, այն որ խնամքի տակ են •տնվում երկու մանկահասակ երեխաներըª 2016 թվականի մարտի 02-ին ծնված Ռոբերտ Գևոր•ի Հախնազարյանը և 2017 թվականի մայիսի 21-ին ծնված Էդուարդ Գևոր•ի Հախնազարյանը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հան•ամանքի առկայությունը այն, որ հանցա•ործությունը կատարել է հարբած վիճակում և մի խումբ անձանց կողմից:
Ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցա•ործության համար նշված հոդվածով նախատեսված պատիժներից նվազ խիստ տեսակը նշանակելիս կարող է ապահովել պատժի նպատակները, հետևաբար` ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել տու•անքի ձևով, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերական•նմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցա•ործությունների կանխմանը:
Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը` դատարանը •տնում է, որ ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ընտրված ստորա•րություն չհեռանալու մասին պետք է վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Վերլուծելով ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը` դատարանը •տնում է հետևյալը.
Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին՚ եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝ ՙՅուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…)՚։
ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ(…) Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը։ Չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի՚:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` ՙՔրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները՚։
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 5-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով։
2. Քրեական օրենքն անալո•իայով կիրառելն ար•ելվում է։՚։
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝
ՙ1. Խուլի•անությունը դիտավորությամբ հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտել է, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով (…)։
2. Նույն արարքը, որը զու•որդվել է անձի նկատմամբ բռնություն •ործադրելով կամ դա •ործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի •ույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…)։
3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը`
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
2) զու•որդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կար•ի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կար•ի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով,
(…)։
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օ•տա•ործվող առարկաների •ործադրմամբ (…)՚։
Մեջբերված իրավադրույթի վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ խուլի•անության հիմնական հանցակազմն ունի մեկ, իսկ որակյալ հանցակազմը՝ երկու օբյեկտ։ Մասնավորապես, հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով, ենթակա է որակման որպես հասարակ խուլի•անություն, մինչդեռ նույն արարքը, որը զու•որդվում է անձի առողջությանը, •ույքային իրավունքներին վնաս պատճառելով, ինչպես նաև իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կար•ի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կար•ի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով` ենթակա է որակման խուլի•անության որակյալ հանցակազմով։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 17-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական •ործի քննության իրավունք։
2. Դատավորը, դատախազը, քննիչը, հետաքննության մարմնի աշխատակիցը չեն կարող մասնակցել քրեական •ործով վարույթին, եթե նրանք ուղղակի կամ անուղղակի շահա•ր•ռված են •ործի ելքով։
3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենս•րքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` •ործի հան•ամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հան•ամանքները։
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստու•ի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը։՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՙՀանցանք •ործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի •ործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։՚։
Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` ՙՄեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենս•րքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակար•ի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 107-րդ հոդվածի համաձայն՝ ՙՄիայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հան•ամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցա•ործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հան•ամանքները.
6) այն հան•ամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` ՙԳործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստու•ման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստու•ելու միջոցով։՚։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է •նահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները •նահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ։՚։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը ԵԿԴ/0168/01/12 քրեական •ործով 2013թ. մայիսի 08-ին կայացված որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է, որ ապացույցների կամայական •նահատման ար•ելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հան•ամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հան•ամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե •նահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ •ործով օրենքով սահմանված կար•ով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է նաև, որ մեղսա•րվող հանցա•ործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ•ուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը։ Այս հան•ամանքը բազմիցս շեշտադրվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից։ Մասնավորապես, Եվրոպական դատարանը կարևորել է կոնկրետ •ործով արդար դատական քննություն կատարված լինելու վերաբերյալ իր համոզմունքի ձևավորումը և նշել է, որ քրեական վարույթի իմաստով արդար դատական քննությունը ներառում է նաև անմեղության կանխավարկածի պահպանումը, ինչը նշանակում է, որ դատավորը չպետք է ելնի այն կանխավարկածից, թե անձը կատարել է իրեն մեղսա•րվող հանցանքը, հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցելու պարտականությունը կրում է դատախազությունը և կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ•ուտ մեղադրյալի (տե՛ս Թելֆներն ընդդեմ Ավստրիայի (TELFNER v. AUSTRIA) •ործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2001 թվականի մարտի 20-ի վճիռը, •ան•ատ թիվ 33501/96, կետ 15, ինչպես նաև Նատունենն ընդդեմ Ֆինլանդիայի (NATUNEN v. FINLAND) •ործով 2009 թվականի մարտի 31-ի վճիռը, •ան•ատ թիվ 21022/04, կետ 53)։ (...)՚։
Ստու•ելով ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու վերաբերյալ •ործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, •նահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օ•տին մեկնաբանելով` դատարանը •տնում է, որ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք խուլի•անություն` մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ հասարակական կար•ը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով, որը զու•որդվել է անձի նկատմամբ բռնություն •ործադրելով:
Այսպես.
Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը իր ընկերներ Դավիթ Հովեյանի, Աշոտ Ղևոնդյանի և Գևոր• Հախնազարյանի հետ 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սճարանում, խմբի կազմում, բռնության •ործադրմամբ կատարել է խուլի•անություն: Այնուհետև, 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաննեում Կարեն Մկրտչյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհան•ույց •նալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնուª Գարի• Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով ՙԾանոթ ենք, թե ոչ՚, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է ՙՀըն, արա՚ արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճաանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օ•տա•ործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելությունները ընդ•ծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլի•անական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս •լխին նրան •ցելով •ետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալովª ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլի•անական •ործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի •ործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելլով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկայինհամակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով այն է սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունը անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպես ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլի•անական •ործողությունները, հասարակական վար հանդիսացող ՙՋազզվե՚ սրճարանում Կարեն Մկրտչյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել •ետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի •լխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերինª նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներ•ործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հան•ամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա•ործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` ՙՊատժի նպատակն է վերական•նել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցա•ործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է` ՙ1. Հանցա•ործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենս•րքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենս•րքի Ընդհանուր մասի դրույթները: 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցա•ործության` հանրության համար վտան•ավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութա•րող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հան•ամանքներով: 3. Հանցա•ործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները՚:
Ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 62-րդ հոդվածի համաձայն որպես ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանք Դատարանը դիտում է խնամքի տակ 14 տարեկան մեկ երեխայի արկայությունը:
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 63-րդ հոդվածի համաձայնª ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հան•ամանք Դատարանը դիդում է հանցանքը հարբած վիճակում կատարելը և հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելու հան•ամանքը:
Այլընտրանքային սանկցիաների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտան•ավորության աստիճանը •նահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի •ործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ. ՙ(…) այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր •ործի քննության ժամանակ այնպիսի հան•ամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտան•ավորության բնույթի և աստիճանի վրա:
Արարքի հանրային վտան•ավորության բնույթը հանցա•ործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցա•ործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտան•ավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցա•ործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցա•ործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցա•ործությանը նրա մասնակցության աստիճանը: (…)՚ (տե’ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը):
Ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցա•ործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցա•ործության բնույթն ու հանրության համար վտան•ավորության աստիճանը, այն որ կատարել է հասարակական կար•ի և բարոյականության դեմ ուղված հանցա•ործություն, հանցավորի անձը, այդ թվում` նրա •ործողությունների վտան•ավորության աստիճանը, կատարած հանցա•ործությունից հետո դրսևորած վարքա•իծը, ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանքի առկայությունը, այն որ խնամքի տակ է •տնվում մեկ անչափահաս երեխա, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հան•ամանքի առկայությունը այն, որ հանցա•ործությունը կատարել է հարբած վիճակում և մի խումբ անձանց կողմից:
Ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցա•ործության համար նշված հոդվածով նախատեսված պատիժներից նվազ խիստ տեսակը նշանակելիս կարող է ապահովել պատժի նպատակները, հետևաբար` ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել տու•անքի ձևով, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերական•նմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցա•ործությունների կանխմանը:
Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը` դատարանը •տնում է, որ ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ընտրված ստորա•րություն չհեռանալու մասին պետք է վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Դատարանը •տնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախսերն ամբաստանյալներից դատարանի նախաձեռնությամբ ենթակա չեն բռնա•անձման: Բռնա•անձման ենթակա չեն նաև վկայակոչված հոդվածի նույն մասի 2-6-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերը, քանի որ 4-րդ և 6-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսեր ընդհանրապես չկան, իսկ 2-րդ, 3-րդ և 5-րդ կետերով նախատեսված ծախսերի վերաբերյալ տվյալները բացակայում են, ավելին` նման պահանջ Դատարան չի ներկայացվել:
Եզրափակիչ մաս.
Ելնելով վերո•րյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 116-րդ, 119-րդ, 168-րդ, 169-րդ, 365-րդ, 357-360-րդ հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց`
Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման` 1 /մեկ/ տարի ժամկետով:
Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ընտրված ստորա•րություն չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը և նրան վերցնել կալանքի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի պատժի սկիզբը հաշվել նրան փաստացի կալանքի վերցնելու պահից:
Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման` 1 /մեկ/ տարի ժամկետով:
Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ընտրված ստորա•րություն չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը և նրան վերցնել կալանքի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի պատժի սկիզբը հաշվել նրան փաստացի կալանքի վերցնելու պահից:
Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նրան դատապարտել տու•անքիª նվազա•ույն աշխատավարձի հին•հարյուրապատիկի 500.000 /հին• հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորա•րություն չհեռանալու մասին վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նրան դատապարտել տու•անքիª նվազա•ույն աշխատավարձի հին•հարյուրապատիկի 500.000 /հին• հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորա•րություն չհեռանալու մասին վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Սույն դատավճիռը վերաքննության կար•ով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման պահից մեկ ամսվա ընթացքում:
ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ԲԵԿԹԱՇՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0174/01/16
Կենտրոն և Նորք-Մարաշ
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 22-06-2016 |
|---|---|
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 15109314 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Աշոտ Ղևոնդյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա իր ընկերներ` Գևորգ Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Դավիթ Հովեյանի հետ 2014թ. հունիսի 9-ին Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գտնվող <<Ջազզվե>> սրճարանում, խմբի կազմում բռնության գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն: Գևորգ Հախնազարյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա իր ընկերներ` Աշոտ Ղևոնդյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Դավիթ Հովեյանի հետ 2014թ. հունիսի 9-ին Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գտնվող <<Ջազզվե>> սրճարանում, խմբի կազմում բռնության գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն: Կարեն Մկրտչյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա իր ընկերներ` Աշոտ Ղևոնդյանի, Գևորգ Հախնազարյանի, և Դավիթ Հովեյանի հետ 2014թ. հունիսի 9-ին Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գտնվող <<Ջազզվե>> սրճարանում, խմբի կազմում բռնության գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն: Դավիթ Հովեյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա իր ընկերներ` Աշոտ Ղևոնդյանի, Գևորգ Հախնազարյանի և Կարեն Մկրտչյանի հետ 2014թ. հունիսի 9-ին Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գտնվող <<Ջազզվե>> սրճարանում, խմբի կազմում բռնության գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Աշոտ |
| Ազգանուն | Ղևոնդյան |
| Հայրանուն | Ռուբենի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 258 Մաս 3 Կետ 1 |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Գևորգ |
| Ազգանուն | Հախնազարյան |
| Հայրանուն | Հրանտի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 258 Մաս 3 Կետ 1 |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Կարեն |
| Ազգանուն | Մկրտչյան |
| Հայրանուն | Ալեքսանդրի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 258 Մաս 3 Կետ 1 |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Հովեյան |
| Հայրանուն | Գևորգի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 258 Մաս 3 Կետ 1 |
| Վիճակագրական տողի համարը | 10.1 |
| Չափահաս | Այո |
| Չափահաս | Այո |
| Չափահաս | Այո |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 22-06-2016 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Արմեն |
| Ազգանուն | Բեկթաշյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 23-06-2016 |
|---|---|
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 23-06-2016 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 15-07-2016 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Վ. |
| Ազգանուն | Ասատրյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Գարիկ |
| Ազգանուն | Գիժլարյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Հովեյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Գևորգ |
| Ազգանուն | Հախնազարյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Աշոտ |
| Ազգանուն | Ղևոնդյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Կարեն |
| Ազգանուն | Մկրտչյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի արձակուրդում գտնվելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 05-08-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 12:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 25-08-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի մեկ այլ նիստով խորհրդակցական սենյակում գտնվելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 09-09-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 28-09-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 17-10-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 11-11-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 22-11-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | մեկ այլ գործով խորհրդակցական սենյակում գտնվելու պատճառով |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 07-12-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 15:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 26-12-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 16-01-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Անավարտ գործեր, որոնք փոխանցվել են 2017թ.
| Տեսակը | Անավարտ գործեր, որոնք գտնվում են քննության փուլում |
|---|
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 01-02-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 20-02-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 14-03-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի մեկ այլ գործով խորհրդակցական սենյակում գտնվելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 05-04-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 11:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 26-04-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 10-05-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի մեկ այլ գործով ծանրաբեռնված լինելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 01-06-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի մեկ այլ գործով խորհրդակցական սենյակում գտնվելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 19-06-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Նախագահող դատավորի մեկ այլ գործով ծանրաբեռնված լինելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 04-07-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 17-07-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 09:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 19-07-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 20-07-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 17:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 20-07-2017 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Աշոտ |
| Ազգանուն | Ղևոնդյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամսաթիվ | 20-07-2017 |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Հովեյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամսաթիվ | 20-07-2017 |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Գևորգ |
| Ազգանուն | Հախնազարյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամսաթիվ | 20-07-2017 |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Տուգանք |
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Կարեն |
| Ազգանուն | Մկրտչյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամսաթիվ | 20-07-2017 |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդվածով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Տուգանք |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | •ործ ԵԿԴ/0174/01/16 Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը Նախա•ահությամբ դատավոր` Արմեն Բեկթաշյանի քարտուղարությամբ` Գեոր•ի Սար•սյանի մասնակցությամբ` մեղադրող` Վահե Ասատյանի Աբ•ար Առաքելյանի տուժող` Գարիկ Գիժլարյանի պաշտպան` Լիպարիտ Սիմոնյանի 2017 թվականի հուլիսի 20-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական •ործն ըստ մեղադրանքի` Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի` ծնված 26.08.1991 թվականին, Երևան քաղաքում, ազ•ությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրա•ույն կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատապարտված, բնակվում է Երևան քաղաքի Պուշկինի 54-րդ շենքի 11-րդ բնակարանում: Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: 2016 թվականի հունվարի 25-ի որոշմամբ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորա•րություն չհեռանալու մասին: Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի` ծնված 26.09.1989 թվականին, Երևան քաղաքում, ազ•ությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրա•ույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին մեկ անձ, չի աշխատում, նախկինում չդատապարտված, բնակվում է Երևան քաղաքի Բուզանդի 7-րդ շենքի 27-րդ բնակարանում: Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: 2016 թվականի հունվարի 25-ի որոշմամբ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորա•րություն չհեռանալու մասին : Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի` ծնված 02.11.1989 թվականին, Երևան քաղաքում, ազ•ությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրա•ույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին մեկ անձ, նախկինում չդատապարտված, աշխատում է ՙՌոս•ոստրախ-Արմենիա՚ ընկերությունում որպես մասնա•ետ, բնակվում է Երևան քաղաքի Ղ.Փարպեցու 8-րդ շենքի 2-րդ բնակարանում: Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: 2016 թվականի հունվարի 25-ի որոշմամբ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորա•րություն չհեռանալու մասին: Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի` ծնված 08.06.1989 թվականին, Երևան քաղաքում, ազ•ությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրա•ույն կրթությամբ, չամուսնացած, նախկինում չդատապարտված, բնակվում է Երևան քաղաքի Դեմիրճյան 21-րդ շենքի 12-րդ բնակարանում: Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանը մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: 2016 թվականի փետրվարի 05-ի որոշմամբ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորա•րություն չհեռանալու մասին: Գործի դատավարական նախապատմությունը. 2014 թվականի հունիսի 20-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով թիվ 15109314 քրեական •ործը հարուցելու մասին: 2014 թվականի հունիսի 20-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Գա•իկ Գիժլարյանին որպես տուժող ճանաչելու մասին: 2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվելª ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա: Այդպես. Կ.Մկրտչյանը 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Գևոր• Հախնազարյանի և Դավիթ Հովեյանի հետ ՙԲելաջիո՚ ռեստորանային համալիրում նշել են վերջինիս ծննդյան տարեդարձը, որի ընթացքում ալկոհոլ են •ործածել: Մինչև ուշ երեկո ռեստորանում խրախճանք անցկացնելով, արդեն հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաններում Դ.Հովեյանը և մյուսները սուրճ խմելու նպատակով •նացել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազվե՚ սրճարան, որտեղ հայացքները սևեռել են նույն սրճարանի այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել վերջիններիս հետ նույն սեղանի շուրջ նստած Հ.Հակոբյանի փեսացուª Գա•իկ Գիժլարյանի աչքից ու վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել: Դրանից հետո Դ.Հովեյանը, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը քայլելով մոտեցել են Գ.Գիժլարյանին ու վիճաբանել նրա հետ, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, շուրջ 5 րոպե տևողությամբ աղմկել են և հայհոյել, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, հասարակական վայրում վարքա•ծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտելով հասարակության նկատմամբ հար•անքի դրսևորման տարրերըª խուլի•անական մղումներով, ոտքերով և ձեռքերով ծեծի են ենթարկել Գ.Գիժլարյանինª նա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս, կոտրել են սրճարանի սպասքը, իրենց այդ դիտավորյալ •ործողություններով էականորեն խաթարել են սրճարանի բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև հասարակական վայրում •տնվող անձանց ֆիզիկական և հո•եկան անձեռնմխելիությունը: 2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ: 2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվելª ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-ր դհոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե ՚ սրճարանում խմբի կազմում կատարել է խուլի•անություն: Այսպես. Գ.Հախնազարյանը 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Դավիթ Հովեյանի հետ ՙԲելաջիո՚ ռեստորանային համալիրում նշել են վերջինիս ծննդյան տարեդարձը, որի ընթացքում ալկոհոլ են •ործածել: Մինչև ուշ երեկո ռեստորանում խրախճանք անցկացնելով, արդեն հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաններում Դ.Հովեյանը և մյուսները սուրճ խմելու նպատակով •նացել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան, որտեղ հայացքները սևեռել են նույն սրճարանի այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել վերջիններիս հետ նույն սեղանի շուրջ նստած Հ.Հակոբյանի փեսացուª Գա•իկ Գիժլարյանի աչքից ու վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել: Դրանից հետո Դ.Հովեյանը, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը քայլելով մոտեցել են Գ.Գիժլարյանին ու վիճաբանել նրա հետ, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, շուրջ 5 րոպե տևողությամբ աղմկել են և հայհոյել, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, հասարակական վայրում վարքա•ծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտելով հասարակության նկատմամբ հար•անքի դրսևորման տարրերըª խուլի•անական մղումներով, ոտքերով և ձեռքերով ծեծի են ենթարկել Գ.Գիժլարյանինª նա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս, կոտրել են սրճարանի սպասքը, իրենց այդ դիտավորյալ •ործողություններով էականորեն խաթարել են սրճարանի բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև հասարակական վայրում •տնվող անձանց ֆիզիկական և հո•եկան անձեռնմխելիությունը: 2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ: 2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվելª ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սրճարանում խմբի կազմում կատարել է խուլի•անություն: Այսպես. Ռուբենի Ղևոնդյանը 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերներ Գոր• Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Դավիթ Հովեյանի հետ ՙԲելաջիո՚ ռեստորանային համալիրում նշել են վերջինիս ծննդյան տարեդարձը, որի ընթացքում ալկոհոլ են •ործածել: Մինչև ուշ երեկո ռեստորանում խրախճանք անցկացնելով, արդեն հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաններում Դ.Հովեյանը և մյուսները սուրճ խմելու նպատակով •նացել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան, որտեղ հայացքները սևեռել են նույն սրճարանի այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել վերջիններիս հետ նույն սեղանի շուրջ նստած Հ.Հակոբյանի փեսացուª Գարիկ Գիժլարյանի աչքից ու վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել: Դրանից հետո Դ.Հովեյանը, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը քայլելով մոտեցել են Գ.Գիժլարյանին ու վիճաբանել նրա հետ, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, շուրջ 5 րոպե տևողությամբ աղմկել են և հայհոյել, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, հասարակական վայրում վարքա•ծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտելով հասարակության նկատմամբ հար•անքի դրսևորման տարրերըª խուլի•անական մղումներով, ոտքերով և ձեռքերով ծեծի են ենթարկել Գ.Գիժլարյանինª նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս, կոտրել են սրճարանի սպասքը, իրենց այդ դիտավորյալ •ործողություններով էականորեն խաթարել են սրճարանի բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև հասարակական վայրում •տնվող անձանց ֆիզիկական և հո•եկան անձեռնմխելիությունը: 2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ: 2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվելª ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սրճարանում խմբի կազմում կատարել է խուլի•անություն: Այսպես. Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանը 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևոր• Հախնազարյանի հետ ՙԲելաջիո՚ ռեստորանային համալիրում նշել են վերջինիս ծննդյան տարեդարձը, որի ընթացքում ալկոհոլ են •ործածել: Մինչև ուշ երեկո ռեստորանում խրախճանք անցկացնելով, արդեն հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաններում Դ.Հովեյանը և մյուսները սուրճ խմելու նպատակով •նացել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան, որտեղ հայացքները սևեռել են նույն սրճարանի այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել վերջիններիս հետ նույն սեղանի շուրջ նստած Հ.Հակոբյանի փեսացուª Գա•իկ Գիժլարյանի աչքից ու վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել: Դրանից հետո Դ.Հովեյանը, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը քայլելով մոտեցել են Գ.Գիժլարյանին ու վիճաբանել նրա հետ, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, շուրջ 5 րոպե տևողությամբ աղմկել են և հայհոյել, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, հասարակական վայրում վարքա•ծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտելով հասարակության նկատմամբ հար•անքի դրսևորման տարրերըª խուլի•անական մղումներով, ոտքերով և ձեռքերով ծեծի են ենթարկել Գ.Գիժլարյանինª նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս, կոտրել են սրճարանի սպասքը, իրենց այդ դիտավորյալ •ործողություններով էականորեն խաթարել են սրճարանի բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև հասարակական վայրում •տնվող անձանց ֆիզիկական և հո•եկան անձեռնմխելիությունը: 2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ: 2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվելª ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սրճարանում խմբի կազմում կատարել է խուլի•անություն: Այսպես. Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանը 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերներ Գևոր• Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի հետ ՙԲելաջիո՚ ռեստորանային համալիրում նշել են վերջինիս ծննդյան տարեդարձը, որի ընթացքում ալկոհոլ են •ործածել: Մինչև ուշ երեկո ռեստորանում խրախճանք անցկացնելով, արդեն հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաններում Դ.Հովեյանը և մյուսները սուրճ խմելու նպատակով •նացել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան, որտեղ հայացքները սևեռել են նույն սրճարանի այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել վերջիններիս հետ նույն սեղանի շուրջ նստած Հ.Հակոբյանի փեսացուª Գա•իկ Գիժլարյանի աչքից ու վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել: Դրանից հետո Դ.Հովեյանը, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը քայլելով մոտեցել են Գ.Գիժլարյանին ու վիճաբանել նրա հետ, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, շուրջ 5 րոպե տևողությամբ աղմկել են և հայհոյել, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, հասարակական վայրում վարքա•ծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելով, դիտավորյալ կերպով խախտելով հասարակության նկատմամբ հար•անքի դրսևորման տարրերըª խուլի•անական մղումներով, ոտքերով և ձեռքերով ծեծի են ենթարկել Գ.Գիժլարյանինª նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս, կոտրել են սրճարանի սպասքը, իրենց այդ դիտավորյալ •ործողություններով էականորեն խաթարել են սրճարանի բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև հասարակական վայրում •տնվող անձանց ֆիզիկական և հո•եկան անձեռնմխելիությունը: 2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ: 2015 թվականի մարտի 16-ին Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին: 2015 թվականի մարտի 28-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 13811214 քրեական •ործը վաույթ ընդունելու և թիվ 151009314 քրեական •ործին միացնելու մասին: 2014 թվականի հոկտեմբերի 21-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Բ.Գալստյանի կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով թիվ 13811214 քրեական •ործը հարուցելու մասին: 2015 թվականի մայիսի 14-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Վ.Բադալյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործը վարույթ ընդունելու մասին: 2015 թվականի հունիսի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործը վարույթ ընդունելու մասին: 2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դ.Հովեյանի և Կ.Մկրտչյանի կողմից իրավունք վերապահվող կեղծ փաստաթուղթ պատրաստելու կապակցությամբ վերջինների նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասինª հանցակազմի բացակայության հիմքով: 2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դ.Հավեյանի, Կ.Մկրտչյանի, Ա.Ղևոնդյանի և Գ.Հախնազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցա•ործություն կատարելու կապակցությամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելª վերջինների արարքներում հանցակազմի բացակայության հիմքով և ընտրված խափանման միջոցները նույնպես վերացնել: 2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով վարույթը կասեցնելու մասինª ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 31-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետովª որպես մեղադրայալ ներ•րավման ենթակա անձը հայտնի չլինելու հիմքով: 2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Հռիփսիմե Հակոբյանի կողմից ուրիշի •ույքը դիտավորությամբ ոչնչացնելու կապակցությամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելª հանցակազմի բացակայության հիմքով: 2015 թվականի դեկտեմբեի 25-ին ՀՀ •լխավոր դատախազ Գ.Կոստանյանի կողմից որոշում է կայացվել 2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից կայացված որոշումը վերացնելու մասին: 2016 թվականի հունվարի 15-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործը վարույթ ընդունելու մասին: 2016 թվականի հունվարի 25-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Գ.Հախնազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ: 2016 թվականի հունվարի 25-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Ա.Ղևոնդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ: 2016 թվականի հունվարի 25-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Կ.Մկտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ: 2016 թվականի փետրվարի 05-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դ.Հովեյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ստորա•րություն չհեռանալու մասին ընտրելու վերաբերյալ: 2016 թվականի փետրվարի 05-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դ.Հովեյանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին: 2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով կոտրված •արեջրի շիշը, ծխախոտի •լանակը, մեկ հատ կրակայրիչ և կոտրված բաժակը իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին: 2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դավիթ Հովեյանին 19.03.2015թ. առաջադրված մեղադրանքի ծավալը բովանդակային առումով փոփոխելու և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: 2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Դավիթ Հովեյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա իր ընկերներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Գևոր• Հախնազայանի և Կարեն Մկրտչյանի հետ 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սճարանում, խմբի կազմում, բռնության •ործադրմամբ կատարել է խուլի•անություն: Այսպես. Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանը 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերներ Գևոր• Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի հետ ՙԲելաջիո՚ ռեստորանային համալիրում նշել են վերջինիս ծննդյան տարեդարձը, որի ընթացքում օ•տա•ործել է ալկոհոլ: Այնուհետև, 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաննեում Դ.Հովեյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհան•ույց •նալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնուª Գարիլ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով ՙԾանոթ ենք, թե ոչ՚, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է ՙՀըն, արա՚ արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճաանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օ•տա•ործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելությունները ընդ•ծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլի•անական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս •լխին նրան •ցելով •ետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալովª ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլի•անական •ործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի •ործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով այն է սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունը անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպես ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլի•անական •ործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող ՙՋազզվե՚ սրճարանում Դավիթ Հովեյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել •ետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի •լխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերինª նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը: 2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով մեղադրյալ Աշոտ Ղևոնդյանին 16.03.2015թ. առաջադրված եղադրանքի ծավալը բովանդակային առումով փոփոխելու և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: 2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Աշոտ Ղևոնդյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա իր ընկերներ Դավիթ Հովեյանի, Գևոր• Հախնազայանի և Կարեն Մկրտչյանի հետ 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սճարանում, խմբի կազմում, բռնության •ործադրմամբ կատարել է խուլի•անություն: Այնուհետև, 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի մսահմաննեում Ա.Ղևոնդյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհան•ույց •նալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնուª Գարիկ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով ՙԾանոթ ենք, թե ոչ՚, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է ՙՀըն, արա՚ արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճաանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օ•տա•ործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելությունները ընդ•ծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլի•անական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս •լխին նրան •ցելով •ետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալովª ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլի•անական •ործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի •ործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով այն է սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունը անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպես ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլի•անական •ործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող ՙՋազզվե՚ սրճարանում Ա.Ղոնյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել •ետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի •լխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերինª նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը: 2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով մեղադրյալ Գևոր• Հախնազարյանին 16.03.2015թ. առաջադրված մեղադրանքի ծավալը բովանդակային առումով փոփոխելու և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: 2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Գևոր• Հախնազարյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա իր ընկերներ Դավիթ Հովեյանի, Աշոտ Ղևոնդյանի և Կարեն Մկրտչյանի հետ 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սճարանում, խմբի կազմում, բռնության •ործադրմամբ կատարել է խուլի•անություն: Այնուհետև, 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաննեում Գևոր• Հախնազարյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհան•ույց •նալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնուª Գարիկ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով ՙԾանոթ ենք, թե ոչ՚, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է ՙՀըն, արա՚ արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճաանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օ•տա•ործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելությունները ընդ•ծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլի•անական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս •լխին նրան •ցելով •ետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալովª ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլի•անական •ործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի •ործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով այն է սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունը անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպես ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլի•անական •ործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող ՙՋազզվե՚ սրճարանում Գևոր• Հախնազարյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել •ետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի •լխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերինª նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը: 2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով մեղադրյալ Կարեն Մկրտչյանին 16.03.2015թ. առաջադրված մեղադրանքի ծավալը բովանդակային առումով փոփոխելու և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: 2016 թվականի հունիսի 03-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավա• քննիչ Շ.Գրի•որյանի կողմից որոշում է կայացվել թիվ 15109314 քրեական •ործով Կարեն Մկրտչյանին որպես մեղադրյալ ներ•րավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա իր ընկերներ Դավիթ Հովեյանի, Աշոտ Ղևոնդյանի և Գևոր• Հախնազարյանի հետ 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սճարանում, խմբի կազմում, բռնության •ործադրմամբ կատարել է խուլի•անություն: Այնուհետև, 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաննեում Կարեն Մկրտչյանը և նրա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհան•ույց •նալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնուª Գարիկ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով ՙԾանոթ ենք, թե ոչ՚, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է ՙՀըն, արա՚ արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճաանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օ•տա•ործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելությունները ընդ•ծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլի•անական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս •լխին նրան •ցելով •ետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալովª ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլի•անական •ործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի •ործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով այն է սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունը անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպես ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլի•անական •ործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող ՙՋազզվե՚ սրճարանում Կարեն Մկրտչյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել •ետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի •լխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերինª նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը: 2016 թվականի հունիսի 22-ին քրեական •ործը մեղադրական եզրակացությամբ ստացվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան: Ապացույցների հետազոտում և •նահատում. Ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանըª ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց, սակայն ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2014 թվականի հունիսի 08-ին իր ծննդյան օրըª նշելուց հետո •նացել են ՙՋազզվե՚ սրճարան և ժամը 01:00-ից 02:00-ն ընկած ժամանակահատվածում իրենք նստած են եղել սրճարանում և իրենց հետևի հատվածից աղմուկ են լսել և դա տևել է վարկյաններ ու շրջվելով տեսել են •ետինին ընկած մի տղա և մի աղջիկ ով ասել է, որ ՙխփեց-խփեց՚: Որից մոտ 5 րոպե հետո ինքը հեռվից տեսել է, որ ոստիկանները մոտեցել են իր ընկերներին և •նացել են դեպի ոստիկանական ավտոմեքենաները ու ինքը մոտեցել է նրանց և իր ընկերների հետ միասին •նացել է ոստիկանության բաժին: Այդ օրը ինքը կամ իր ընկերներից որևէ մեկը որևէ մեկին չի հարվածել: Բաժնում չի եղել այլ անձ որ բաժնում իրենց մատնացույց անի և ասի, որ իրենք հարվածել են: Հայտնեց, որ սրճարանում իրենց հետ այլ անձ եղել է, սակայն այդ դեպքից մոտ 30 րոպե առաջ նրանք արդեն դուրս եկած են եղել: Սրճարանում եղել են այլ անձիք: Իրենք այդ ձայները լսելով մոտեցել են և տեսել են, որ աղջիկները եղել են հիստերիկ վիճակում և եղել են խմած ու •ոռացել են ՙխփեց-խփեց՚: Իր ընկերներից երկուսը օ•տա•ործած են եղել ալկոհոլ: Ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանըª ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և հրաժարվեց ցուցմունք տալուց, ինչպես նաև լսելով մեղադրողի հարցերը հրաժարվեց դրանց պատասխանել: 2014 թվականի հունիսի 26-ին Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը, որպես վկա ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերների հետ •նացել է ՙԲելաջո՚ ռեստորանային համալիր իր ընկեր Դավիթ Հովեյանի 25 ամյակը նշելու համար, որից հետո ժամը 00:30-ից մինչև 01:00-ն ընկած ժամանակահատվածում իր ընկերներ Դավիթի, Գևոր•ի, Կարենի, Հայկի և Պերճի հետ միասին •նացել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սրճարան սուրճ խմելու: Պատվիրել են սուրճ և թեյ ու զրույցի են բռնկվել: Նշում է, որ այդ ընթացքում Հայկը և Պերճը դուրս են եկել սրճարանից և •նացել են լվացվելու և երբ վերջարցրել են նկատել և լսել են ձայներ մոտեցել և այնտեղ տեսել է իր ընկերներ Դավիթին, Կաենին և Գևոր•ին, որից հետո իրենց բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին: Նշում է, որ բերման են ենթարկվել ոստիկանության բաժին: Նշում է, որ սրճարանում չի նկատել որ մի սեղանի շուրջ նստած լինեն 6-7 այլ երիտասարդ: Նշում է, որ չի նկատել նաև որ իրենցից 6-7 սեղան այնկողմ նստած են եղել մեկ տղա և երկու աղջիկ: Այդ օրը իր հա•ին եղել է սպիտակ երկարաթև վերնաշապիկ և կապույտ •ույնի ջինսե տաբատ: Չի կարող ասել, թե այդ օրը բացի իրենից ով է սպիտակ վերնաշապիկ հա•ել: Իրենցից •երը եղել է Դավիթ Հովեյանը: Ինքը չի նկատել, որ իր ընկերներից խոսակցության բռնկվի սեղանի շուրջ նստած երիտասարդներից որևէ մեկի հետ: Իր ընկերներից ոչ ոք կոնֆլիկտ չի ունեցել իր ընկերների հետ: Ինքը և իր ընկերները հայհոյանքներ չեն տվել և չեն լսել: Գետնին ընկած երիտասարդի հետ եղած շիկահեր աղջիկը մատնացույց է արել իրեն և իր ընկերներին և նշել է, որ իրենք են ծեծի ենթարկել իր հետ եղած երիտասարդին, սակայն նշում է, որ նման բան չի եղել և նա իրենց շփոթել է այլ անձանց հետ: 2015 թվականի մարտի 16-ին Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը, որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ ինքը ոչ ոքի չի հարվածել և չի հայհոյել: Օ•տվելով իր իրավունքից հրաժարվել է ցուցմունք տալուց: 2016 թվականի մարտի 10-ին Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը, որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունքով հայտնել է, որ ինքը հրաժարվում է ցուցմունք տալուց և որևէ քննչական •ործողության մասնակցելուց: 2016 թվականի մարտի 13-ին Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը, որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունքով հայտնել է, որ ինքը հրաժարվում է ցուցմունք տալուց: 2016 թվականի հունիսի 03-ին Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը, որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունքով հայտնել է, որ ինքը հրաժարվում է ցուցմունք տալուց: Ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանըª ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և հրաժարվեց ցուցմունք տալուց, ինչպես նաև լսելով մեղադրողի հարցերը հրաժարվեց դրանց պատասխանել: 2014 թվականի հունիսի 26-ին Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը որպես վկա ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հունիսի 08-ին ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերների և կնոջ հետ •նացել են ՙԲելլաջո՚ ռեստորանային համալիր իր ընկեր Դավիթ Հովեյանի ծննդյան 25 ամյակը նշելու համար: Այնուհետև կնոջը թողել է տանը և ժամը 00:30-01:00-ին ընկած ժամանակահատվածում իր ընկերներ Դավիթի, Գևոր•ի, Աշոտի, Հայկի և Պերճի հետ միասին •նացել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սրճարանª սուրճ խմելու: Պատվիրել են սուրճ, թեյ և դրանից հետո բռնկվել են զրույցի: Սրճարանի մյուս ծայրից լսելով արտառոց ձայներ վեր է կացել իր տեղից և ըներներª Գևոր•ի, Դավիթի հետ մոտեցել են այդ ուղղությամբ: Երբ հասել են նշված վայր նկատել են մի տղամարդու, որը կիսապարկած է եղել աթոռի տակ և •ոռացել է ՙմի սպանեք՚: Երբ ինքը կան•նած է եղել այդ վայրում մի շիկահեր աղջիկ ասել է իրեն ՙհեռու կան•նի՚ և այդ ժամանակ դեպքի վայր են հասել ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց ուղեկցել են բաժին: Նշում է, որ այդ ժամանակ Հայկը և Պերճը ՙՋազզվե՚ սրճարանից •նացել էին: Նշում է, որ ինքը սրճարանում տեսել է այլ հաճախորդների, սակայն կոնկրետ չի կարող ասել, թե վեց-յոթ հո•ի նստած եղել են սեղանի շուրջ, թե ոչ: Նշում է, որ ինքը չի նկատել որ վեց-յոթ սեղան այն կողմ նստած լինի մի տղա և երկու աղջիկ: Այդ օրը ինքը հա•ած է եղել կարճաթև սպիտակ վերնաշապիկ և կապույտ •ույնի ջինսե տաբատ: Նշում է, որ սպիտակ վերնաշապիկ այդ օրը հա•ած է եղել նաև իր ընկեր Աշոտ Ղևոնդյանը, իսկ թե ինչ են հա•ած եղել մյուս ընկերները չի կարող ասել: Նշում է, որ իրենցից •եր են Գևոր•ը և Դավիթը: Նշում է, որ ինքը չի նկատել, որ իրենց ընկերներից որևէ մեկը խոսակցության բռնկվի վեց-յոթ սեղան այնկողմ նստած մի երիտասարդի հետ: Ինչպես նաև չի նկատել, որ ինչ-որ մեկը բռունցքով հարվածի այդ երիտասարդին: Ինքը չի տեսել, որ որևէ մեկը հարվածի •ետնին ընկած այդ երիտասարդին: Ինքը և իր ընկերները հայհոյանք չեն տվել, ինչպես նաև չեն լսել հայհոյանքներ այլ անձանց կողմից: Նշում է որ ինքը իր ընկերները սրճաանի հաճախորդներից ինչպես նաև մոտակայքում •տնվող անձանց հետ կոնֆլիկտ չեն ունեցել: Նշում է, որ ինքը չի նկատել, որ իր ընկերնից ուրևէ մեկը խոսակցության բռնկվի հաճախորդներից որևէ մեկի հետ ինչպես նաև որևէ մեկը իր ընկերներից հարվածի հաճախորդներից մեկին: Ինչ վերաբերվում է նրան, որ միջադեպի ժամանակ •ետնին ընկած երիտասարդի հետ եղած աղջիկը մատնացույց է արել իրեն և իր ընկերներին և հայտնել է, որ իրենք են ծեծի ենթարկել իրենց հետ եղած երիտասարդին, ապա նշում է, որ շփոթել է իրենց այլ անձանց հետ: Նշում է, որ իր ընկեր Դավիթ Հովեյանը ներկայում •տնվում է Մոսկվա քաղաքում և մեկնել է հունիսի 09-ին: 2015 թվականի մարտի 16-ին Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ ինքը ոչ մի առնչություն չունի իրեն առաջադրված մեղադրանքի հետ: Օ•տվելով իր իրավունքից հրաժարվում է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց: 2016 թվականի մարտի 10-ին Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը որպես մեղադրյալ հայտնել է, որ օ•տվելով իր իրավունքներից հրաժարվում է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց ու առհասարակ որևէ քննչական •ործողության մասնակցելուց: 2016 թվականի ապիլի 13-ին Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունքով հայտնել է, որ օ•տվելով իր իրավունքներից հրաժարվում է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց, քանի որ որպես վկա ինքը տվել է ցուցմունք: 2016 թվականի հունիսի 03-ին Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը որպես մեղադրյալ հրաժարվել է ցուցմունք տալուց: Ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց և հրաժարվեց ցուցմունք տալուց, ինչպես նաև լսելով մեղադրողի հարցերը հրաժարվեց դրանց պատասխանել: 2014 թվականի հունիսի 26-ին Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը, որպես վկա ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերների հետ •նացել է ՙԲելաջո՚ ռեստորանային համալիր իր ընկեր Դավիթ Հովեյանի ծննդյան 25 ամյակը նշելու համար: Որից հետո ինքը իր ընկերներª Դավիթը, Կարենը, Աշոտը, Պերճը և Հայկը ժամը 00:30-ից մինչև 01:00-ն ընկած ժամանակահատվածում այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սրճարան սուրճ խմելու: Պատվիրել են սուրճ և բռնկվել են զրույցի: Այնուհետև սրճարանի մյուս կողմից առտարոց ձայներ է լսել: Վեր է կացել իր տեղից և ընկերների հետ Կարենի և Դավիթի հետ մոտեցել են այդ ուղղությամբ: Չի հիշում այդ պահին Աշոտը իրենց հետ է եղել, թե •տնվել է լվացարանում: Երբ հասել են նշված վայրը նկատել է մի երիտասարդի, որն ընկած է եղել •ետնին և •ոռացել է կոնկրետ չի հիշում ինչ: Այնուհետև դեպքի վայր են հասել ոստիկանության աշխատակիցները և իրենց հրավիրել են ոստիկանություն: Նշում է նաև որ երբ լսել են այդ •ոռ•ոռոցները Պերճը և Հայկը իրենց հետ չեն եղել և դուրս են եկած եղել սրճարանից: Նշում է, որ երբ ինքը մտել է սրճարան չի նկատել այնպիսի սեղան, որ 6-7 երիտասարդ նստած լինեն: Ինչպես նաև չի նկատել, որ իրենցից 6-7 սեղան նստած լինեն 2 աղջիկ և 1 տղա: Ցուցմունքի մեջ ուղղում է մտցնում և հայտնում է, որ ինքը սրճարան մտնելուց նկատել է, որ նստաց են երկու աղջիկ և մի տղա: Այդ օրը իր հա•ին եղել է բաց կապույտ վերնաշապիկ և ջինսե տաբատ, սակայն չի հիշում, թե իր ընկերները ինչ հա•ուստներով են եղել այդ օրը: Իրենց ընկերներից •եր կառուցվածք ունի Դավիթ Հովեյանը: Իրենցից ոչ ոք խոսակցություն չի ուցել իրենցից 6-7 սեղան նստած երիտասարդի հետ: Ինչպես նաև իր ընկենեից ոչ ոք չի հարվածել այդ երիտասարդին: Ինքը և իր ընկեները հայհոյանք չեն տվել, ինչպես նաև հայհոյանք չեն լսել: Ինքը չի տեսել, որ իր ընկերներից որևէ մեկը զրույցի բռնկվի կամ բռունցքով հարվածի այն երիտասարդին, որը ընկել էր •ետնին: Ինչ վերաբերվում է նրան, որ այդ երիտասարդի հետ եղած աղջիկներից մեկը մատնացույց է արել իրեն և իր ընկերներին, այն բանի համար, որ իրենք են ծեծի ենթարկել այդ երիտասարդին, ապա նշում է, որ երևի թե շփոթել է: 2015 թվականի մարտի 16-ին Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը, որպես մեղադրյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ ինքը որևէ մեկի չի հարվածել ու հայհոյել և օ•տվելով իր իրավունքներից հրաժարվում է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց: 2016 թվականի մարտի 09-ին Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը, որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ օ•տվելով իր իրավունքներից հրաժարվում է դեպքի հան•ամանքների վերաբերյալ ցուցմունք տալուց և առհասարակ որևէ քննչական •ործողության մասնակցելուց: 2016 թվականի ապրիլի 13-ին Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը, որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր մոտ եղել է միայն անձնական իրերից բջջային հեռախոս և այլ իրեր չեն եղել: Իսկ ինչ վերաբերում է, թե ինչ անձնական իրեր են եղել վերը նշված ընկերների մոտ ինքը չի հիշում: Նշում է միայն, որ 4 անձանցից ոչ ոք այդ օրը օպտիկական ակնոց չի կրել: Ինքը ներկայում օ•տա•ործում է ՙԱյֆոն 6ս՚ բջջային հեռախոս, իսկ դեպքի օրը իր մոտ եղել է ՙԱյֆոն 5ս՚ մոդելի հեռախոս, որը վաճառել է մոտ 6 ամիս առաջª իրեն անծանթ անձի: Քանի որ ինքը որպես վկա տվել է դեպքի հետ կապված ցուցմունք, ուստի որևէ բան չի փոխվել և ինքը այդ պատճառով հրաժարվում է որպես մեղադրյալ ցուցմունք տալուցª օ•տվելով իր դատավարական իրավունքներից: 2016 թվականի հունիսի 03-ին Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը, որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունքով հայտնել է, որ հրաժարվում է ցուցմունք տալուց և հարցերին պատասխանելուց, քանի որ դեպքի մանրամասներին տեղյակ է պահել որպես վկա և ավելացնելու ոչինչ չունի: Տուժող Գարիկ Գիժլարյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի օրը կոնկրետ չի հիշում, 2014 թվականին ուշ երեկոյան ինքը իր կնոջ ու քենու հետ •տնվել են ՙՋազզվե՚ սրճարանում: Ինքը ամբաստանյալներին ճանաչում է դատարանից և դեպի վայրում ինքը նրանց չի տեսել: Սրճարանում եղել է վիճաբանություն և դա սկսվել է նայելու համար: Ինքը հարված է ստացել և հիշում է միայն, որ ոստիկանը իրեն տարել է բաժին: Ինքը ստացել է վնասվածք •լխի շրջանում և ցավ է զ•ացել: Դեպքը եղել է ամռանը: Ինքը ում հետ, որ զրուցել է նա չէ իրեն հարվածողը եղել: Ինքը հարվածի հետևանքով ընկել է •ետնին և ոչինչ չի հիշում: Բաժակ և շիշ է կոտրվել իր ընկնելու հետևանքով: Հայտնեց, որ չորս տարի անցել է ու շատ մանրամասներ չի հիշում: Ինքը չի հիշում ամբաստանյալներն են եղել, թե ոչ: Բաժնում իր կինը եղել իր հետ: Ինքը իր կնոջը ասել է, թե ՙէս ինչ եղավ՚ կինը ասել է, որ տղաներ են եղել և նրանց հետ վիճվել է, սակայն չի հիշում ասել է, թե քանի հո•ով են եղել: Իր կինը եղել է խառնված վիճակում: Իրենց միջև խոսակցություն չի եղել: Ինքը հայհոյանքներ չի հիշում: Ինքը այդ օրը հարսանիքից հետո է եկել ՙՋազզվե՚ սճարան և եղել է ալկոհոլի ազդեցության տակ: Հայտնեց, որ դեպքի հետ ինքը ամբաստանյալ Դավիթի հետ այնքան է մտերմացել, որ •տնվում է քավոր-սանիկ հարաբերությունների մեջ և բողոք-պահանջ չունի: Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո տուժողը հայտնեց, որ հրապարակված ցուցմունքը ճիշտ է և իր •իտակցությունը կորցրել է ու ոչինչ չի հիշում: Հայտնեց, որ իր քենին իրեն ասել է, որ իրենց հետ միասին բաժին բերման են ենթարկել իր հետ վիճաբանողներին: Վկա Լիլիթ Հովհանիսյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք նտվեց այն մասին, որ իրեն ասել են, թե ով է ՙՋազզվե՚ սրճարանի մենեջերը ինքը տվել է •րանցված մենեջեր Լիլիթ Զոհրաբյանի տվյալները, սակայն •րել է ինքը: Ինքը հայտնել է Լիլիթ Զոհրաբյանի տվյալները քանի որ նա եղել է •րանցված մենեջերը ու այդ պահին Զոհրաբյան Լիլիթը աշխատանքի վայրում չի եղել և ինքը նրա ազ•անվան տակ •րել է ցուցմունք: Դեպքի օրը չի հիշում: Ինքը ՙՋազզվե՚ սրճարանում անցնելիս է եղել մենեջերի պրակտիկա և •տնվել է սրճարանի պահեստում և լսել է բղավոցի ձայն: Սրահում եղել են հաճախորդներ և մեկ տղա եղել է •ետնին ընկած և մի աղջիկ ճչացել է ու ոստիկանները մոտեցել են: Իրենք օ•նել են և այդ տղային բարձրացրել ջուր են տվել որ խմի և ոստիկանները մոտեցել են: Հայտնեց, որ քննիչին ինքն է հայտնել Զոհրաբյան ազ•անունը, այսինքն մենեջերի ազ•անունը: Հայտնեց, որ լրացուցիչ ցուցմունքով ինքը հայտնել, որ Հովհաննիսյանն է: Հայտնեց, որ տղան •ետինին ընկած եղել է տուժողը, ով •տնվում է դահլիճում: Եղել են հաճախորդներ և հաշիվները փակելուց հետո հեռացել են: Ինքը վիճաբանության սկիզբը չի տեսել և չ•իտի թե ինչ է եղել: Սեղանի ապակի է կոտրված եղել և հյութի բաժակ: Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո վկա Լիլիթ Հովհաննիսյանը հայտնեց, որ սեղաններ եղել են նստած սակայն հաշիվը փակելուց հետո այլ այցելու չի եկել և չի կարող ասել ինչի հետևանքով չեն եկել հաճախորդներ: Վկա Հավհաննես Թաթոյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունքով է տվել այն մասին, որ ծառայել է ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնում: Հայտնեց, որ ամբաստանյալներին ճանաչում է •ործի բերումով: Հայտնեց, որ ինքը Դաբաղյան Վազ•ենի և Եղիազարյան Ռուդիկի հետ ծառայություն են իրականացնել Կենտրոնի տարածքում և շրջելով տեսել են, որ մարդիկ վազում են դեպի ՙՄեղեդի՚ սրճարանի կողմ և իրենք մոտեցել են նրանց: Հասնելով ՙՋազզվե՚ սրճարան տեսել են, որ մի տղա •ետնին ընկած է, իսկ երկու աղջիկ բղավում են և ամբաստանյալներին են ցույց տվել ասելով, որ նրանք են խբել: Իրենք մոտենալով ամաստանյալներին հայտնել են, որ որոշ հարցերի պարզաբանման համար պետք է ոստիկանության բաժին •նան և ամբաստանյալները չեն հրաժարվել: Սրճարանում շատ մարդ է եղել հավաքված: Ինքը սրճարանում չի տեսել, որ իրար հարվածեն: Ինքը տուժող կողմին ոստիկանության բաժնում չի տեսել: Վկա Վազ•են Դաբաղյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ծառայում է ՀՀ ոստիկանությունում որպես ավա• ոստիկան: Հայտնեց, որ ամբաստանյալներին ճանաչում է դեպքի օրվանից: Հայտնեց, որ •իշերային ծառայության է եղել Եղիազարյան Ռուդիկի և Թաթոյան Հովհաննես հետ: Մարդկանց հոսք են նկատել դեպի ՙՄեղեդի՚ սրճարանի կողմ և մոտենալով ՙՋազզվե՚ սրճարան տեսել են, որ մի տղա եղել է •ետնին և մի աղջիկ ով եղել է •ետնին նկած տղայի կինը փորձել է օ•նություն ցույց տալ այդ տղային, իսկ մյուս աղջիկը ասել է, որ խփել են և մատնացույց է արել ամբաստանյալներին: Այդ աղջիկը •ետնին ընկած տղային ծեծի ենթարկողª մատնացույց է արել ամբաստանյալներին: Այդ աղջիկը ում մատնացույց է արել իրենք նրանց են բեման ենթարկել ոստիկանության բաժին: Ամբաստանյալները այդ ժամանակ ասել են, որ իրենք ոչինչ չեն արել: Սրճարանում եղել են հաճախորդներ: Հաճախորդները •տնվել են սրճարանում: Վկա Ռուդիկ Եղիազարյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ծառայում է ՀՀ ոստիկանությունում, որպես դասակի հրամանատարի օ•նական: Հայտնեց, որ ամբաստանյալներին ճանաչում է դեպքի օրվանից: Հայտնեց, որ •տնվել է •իշերային հերթապահության մեջ տեսնելով որ մարդիկ •նում են դեպի ՙՄեղեդի՚ սրճարանի կողմը և լսելով ձայներ իրենք նույնպես մոտեցել են: Մոտենալով ՙՋազզվե՚ սրճարան տեսել են, որ մի հո•ի •ետնին ընկած է, իսկ երկու աղջիկ բղավում են: Հետո աղջիկներից մեկը մատնացույց է արել քաղաքացիներին և դրա հիման վրա իրենք ամբաստանյալներին բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին: Սրճարանում շատ մարդ է եղել և իրենք բերման են ենթարկել այդ աղջկա մատնացույց արած անձանց: Գետնին ընկած տղան •ոռացել է ՙվախ •լուխս՚: Ամբաստանյալները խուճապի մեջ չեն եղել: Հայտնեց, որ ինքը հայհոյանքներ չի լսել: Այդ աղջիկը իրեն հան•իստ չի պահել և •ոռ•ոռացել է: Վկա Վոլոդյա Տոնոյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատել է ՙՋազզվե՚ սրճարանում որպես մատուցող: Իր աշխատանքային ժամերն են եղել երեկոյան ժամը 18:00-ից մինչև առավոտյան 09:00-ն: Ինքը մոտ 10 օր պրակտիկա է անցել և այդ պրակտիկայի ընթացքում նկատել է իրարանցում, սակայն կոնկրետ ինչ իրարանցում չի հիշում: Այդ ժամանակ սրճարանում հաճախորդներ եղել են, սակայն հետա•այում •նացել են: Այդ իրարանցման հետևանքով սեղան է շուռ եկել և կոտրված իր է տեսել: Ինքը ցուցմունք տվել է զորամասում և իրեն չեն ստիպել ցուցմունք տալ: Հայտնեց, որ անցել է երկար ժամանակ չի հիշում դեպքի հան•ամանքները և չի հիշում, թե ինչ ցուցմունք է տվել: Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո վկա Վոլոդյա Տոնոյանը հայտնեց, որ քննիչը իրեն հարցրել է, թե ինչպես է եղել դեպքը և ինքը պատմել է և ինչ տեսել է, որը •րվել է: Վկա Անի Հակոբյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքը տեղի է ունեցել 2014 թվականի հունիսի 08-ին ժամը 23:00-ի սահմաններումª ՙՋազզվե՚ սրճարանում: Սրճարանում եղել են ինքը իր ամուսին և իր քույրը: Իրենք նստած են եղել սրճարանում երբ իրենց մոտով անցել է մի տղա և ուշադիր նայել է իր ամուսնուն և իր ամուսինը հարցել է, թե ինչ է պատահել և ինչի համար է նայում ու այդ ժամանակ ինչ-որ մեկը մոտեցել և հարվածել է իր ամուսնուն ու դրանից հետո մոտեցել են մի քանի տղաներ, սակայն նրանք չեն հարվածել իր ամուսնուն: Իր ամուսնու •իտակցությունը կորել է և մոտեցել են ոստիկանության աշխատակիցներ: Իր ամուսինը այդ տղային ասել է, թե իրենք ծանոթ են: Իր ամուսինը եղել է •ետնին ընկած ու ինքը զբաղվել է իր ամուսնով: Սրճարանում մոտ 4 սեղան հաճախորդ է եղել նստած: Հետա•այում ինքը նկատել է, որ սրճարանում հաճախորդ չկա: Իր ամուսնու հետ խոսացող տղային չի հիշում, քանի որ նրա դեմքին չի նայել ու իր ամուսնու խոսելու ժամանակ ինքը նայել է այլ կողմ: Դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 342-րդ հոդվածով սահմանված կար•ով հրապարակել է վկա Հռիփսիմե Հակոբյանի կողմից 2014 թվականի հունիսի 24-ին տրված ցուցմունքը այն մասին, որ Անի Հակոբյանը հանդիսանում է իր քույրը, իսկ Գարիկ Գիժլարյանը քրոջ ամուսինը: Նշում է, որ 2014 թվականի հունիսի 09-ին ժամը 00:30-ի սահմաններում ինքը •նացել է Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սրճարան, որտեղ •տնվել են նաև իր քույրը և նրա ամուսինը: Իրենք պատվիրել են երեք շիշ •արեջուր, որից երկու շիշը խմել է Գարիկը, իսկ մեկը շիշը ինքը և իր քույրը: ժամը 01:00-ի սահմաններում իրենց սեղանի կողքով անցել են 6-7 տղաներ, որոնք նստել են իրենցից բավականին հեռավորության վրա, մոտ մի քանի սեղան այն կողմ: Որոշ ժամանակ անց այդ երիտասարդներից մեկը, որի հա•ին եղել է սպիտակ վերնաշապիկ և մարմնա•ույն տաբատª անցել է իրենց սեղանի կողքով և ուշադիր նայել է իրենց կողմ: Այդ ժամանակ Գարիկը նրան հարցրել է ծանոթ են, թե ոչ, իսկ այդ տղան հե•նանքով պատասխանել է ՙՀը արա՚ և դրանից հետո նրանց սեղանից մի երիտասարդ, որը ունեցել է •եր կառուցվածք և որի հա•ին եղել է կապույտ վերնաշապիկ անսպասելի մոտեցել է իրենց սեղանին և բռունցքով հարվածել է Գարիկի •լխին: Դրանից հետո Գարիկը ընկել է •ետնին և նրան մոտեցել են նաև նրանց հետ սեղանի շուրջ նստած մնացած երիտասարդները և սկսել են ոտքով հարվածել Գարիկին, որից հետո իրենց սեղանին եղած շշերը և բաժակները շուռ են եկել •ետնին և կոտրվել են: Այդ ժամանակ ոստիկանության աշխատակիցները մոտեցել են իրենց և ինքը մատնացույց է արել Գարիկին ծեծի ենթարկած անձանց, որից հետո ոստիկանության աշխատակիցները նրանց բերման են ենթարկել և իրենց հրավիրել են բաժին: Ավելացնում է նաև որ մինչ ոստիկանների •ալը ինքը կորցրել է իր հավասարակշռությունը և սեղանի վրա եղած բաժակով հարվածել է սեղանին, որի հետևանքով սեղանի վրայի ապակին կոտրվել է: Միջադեպը տևել է 2-3 րոպե որի ընթացքում մեկ ան•ամ լսլե է սեռական բնույթի հայհոյանքներ այն տղաներից, որը առաջինը հարվածել է Գարիկին, բացի դրանից այլ հայհոյանքներ չի լսլե: Ինքը նախկին բացատրության մեջ նշել է 5-10 րոպե սակայն ինքը նկատի է ունեցել մինչև ոստիկանների •ալը: Իրականում միջադեպը տևել է 2-3 րոպե: Եղել են երկու սեղան այլ հաճախորդներ էլ որոնք չեն միջամտել և չեն լքել սրճարանը, ուղղակի նայել են: Այլ անձիք չեն միջամտել այլ ուղղակի կան•նած նայել են, ավելին կոնկերտ հայտնում է, որ կողքի սրճարանիցª Մեղեդի սրճարանի հաճախորդները, որոնք նստած են եղել իրենց տեղերում և նայել են: Ինքը չի հիշում սրճարանի աշխատակիցները միջամտել են թե ոչ, ինչպես նաև ականատես եղել են թե ոչ: Ինքը բացատրության մեջ նշել է, որ մատուցողուհիներից մեկը միջամտել է սակայն զայրացած է եղել և այդ պատճառով է նշել: Իրեն և իր քրոջը ոչ մեկը չի հարվածել: Գարիկը ոչ ոքի չի հարվածել և չի հայհոյել, բացի այդ •եր երիտասարդից մոտեցել են նաև երեք երիտասարդներ և քանի որ շփոթված է եղել չի կարող ասել ով է հարվածել և ինչքան: Ինքը այդ չորս երիտասարդներին կճանաչի մարմնի կառուցվածքից, դեմքի ձևից: Բացի այդ դեպքից հետո, երբ նրանց բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին ինքը նրանց տեսել է և հստակ կարող է ասել, որ նրանք են Գարիկին ծեծի ենթարկել: Գարիկին բռունցքով հարվածողը մոտ 1.80 սմ հասակով, ունեցել է •եր կառուցվածք, մաշկը ցորենամորթ, դեմքը կլոր: Իրենց սեղանին մոտեցողը ունեցել է 1.70 սմ հասակ նիհարավուն կազմվածքով, ովալաձև դեմքով: Երրորդ երիտասարդը որի հա•ին եղել է կապույտ վերնաշապիկ ունեցել է 1.75սմ հասակ, նիհարավուն կառուցվածք սպիտակ մաշկով: Չորրորդ երիտասարդը ունեցել է մոտ 1.65-1.70 սմ հասակ, միջին կառուցվածք, որի աչքերին եղել է օպտիկական ակնոցներ: 2014 թվականի օ•ոստոսի 12-ին վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ այդ երիտասարդներից •երը հարվածել էր Գարիկին և մյուս երեքը նրա հետ են եղել, ուստի նրանք մասնակցել են այդ միջադեպին և ինքը ընդհանրական տեսքով է ասել, որ ծեծի են ենթարկել Գարիկին: Սակայն կրկին նշում է, որ ինքը ստույ• չի կարող ասել, թե նրանք հարվածել են, թե ոչ:Ինքը հայտարարել է, որ ճանաչել է դեպքի օրվանից շփոթվել է ինքը ըվյալ անձին հիշել է անձին ճանաչման ներկայացնելու ժամանակ, սակայն հստակ չի կարող ասել թե նա է եղել Գարիկին հարվածող անձը:Դեպքի վայրում եղած անձանցից մեկը հարվածել է Գարիկին իսկ մյուսները նրա հետ եղած անձինք են եղել: 2015 թվականի հունվարի 14-ին վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճշմարտությունը այն է, որ այդ երիտասարդները ոտքերով հարվածել են Գարիկին: Սակայն բռունցքով չեն հարվածել: Իսկ ինչ վերաբերվում է այն հան•ամանքին, որ լրացուցիչ ցուցմունքով և առերես հարցաքննությունների ժամանակ այդպես է նշել պատճառը եղել է այն որ ինքը զուտ մարդասիրությունից ելնելով է այդպես է նշել, քանի որ ցանկացել է որպեսզի վերջինները չենթարկվեն քրեական պատասխանատվության: Սակայն այսօր հասկացել է, որ չի կարելի վարույթն իրականացնող մարմնին սխալ տվյալներ հայտնել և նշել է ճշմարտությունը: Ինքը չի կարող կոնկրետացնել նրանցից յուրաքանչյուրի •ործողությունները, միայն կարող է նշել, որ երեքն էլ ոտքերով հարվածել են Գա•իկին: Իսկ ինչ վերաբերվում է հայհոյանքներին •եր երիտասարդը մեկ ան•ամ տվել է հայհոյանք, իսկ դրանից հետո լսել է հայհոյանքներ այդ երիտասարդի կողմից, սակայն չի կարող ասել, թե նրանցից որ մեկն է հայհոյել: Ինքը, իր քույրը և Գարիկը չեն հայհոյել: Երբ նրանք հարվածել են Գա•իկին ինքը բաժակը •ցել է •ետնին և կոտրել է որպեսզի այդ երիտասարդները դադարեն խփել: Ինքը չի կարող ասել հաճախորդները լքել են սրճարանը, թե ոչ: Իրականում հավաքվել էին մոտ 30 քաղաքացիներ որոնք ուղղակի նայել են: Սրճարանի բնականոն աշխատանքը խաթարվել է քանի որ հավաքված են եղել հաճախորդներ և սրճարանի •ույքը եղել է վնասված: Պնդում է, որ իր կողմից մատնանշած երիտասարդներն են ծեծի ենթարկել Գարիկին քանի որ նրանց հարվածելուց հետո ինքը անմիջապես նրանց ցույց է տվել ոստիկանության աշխատակիցներին որոնք էլ վերջիններին բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին նաև ոստիկանության բաժնում ճանաչել է նրանց: Սակայն ճանաչման ներկայացման ժամանակ չի ճանաչել նրանց, քանի որ նրանց դեմքերը ֆիքսել է միայն դեպքի վայրում և դրանից հետո մոռացել է նրանց դեմքերը և ներկայում նույնիսկ տեսնելիս չի ճանաչի: Նշված ցուցմունքը վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը առերես պնդել է Կարեն Մկրտչյանի, Գևոր• Հախնազարյանի, Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի հետ: Դատաբժշկական փոձաքննության թիվ 1557 եզրակացության, համաձայն Գ.Գիժլարյանի ստացած մարմնական վնասվածքներըª •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, հսցվել են բութ առարկայով/ներով/, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետին և հան•ամանքներում, որոնք ինչպես առանձին-առանձին, այնպես էլ միասինª պատճառել են առողջությանը թեթև վնասª առողջության կարճատև քայքայումով: Վկա Վոլոդյա Տոնոյանի մասնակցությամբ կատարված դեպքի վայրի զննության մասին կազմված արձանա•րության, համաձայն Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սրճարանում տեղաշարժված են սեղաններն ու Թոռները, իսկ •ետնին ընկած է •աեջրի շշի և բաժակի կտրորներ: Վկա Անի Հակոբյանի մասնակցությամբ կատարված լրացուցիչ դեպքի վայրի զննության մասին կազմված արձանա•րության, համաձայն վերջինս մանրամասն նկարա•րել է դեպքի հան•ամանքները: Իրեղեն ապացույց ճանաչվածª դեպքի վայրից վերցված •արեջրի շշով, ծխախոտի •լանակով, մեկ հատ կրակայրիչով և կոտրված բաժակով: Դատարանը անդրադառնալով տուժող Գարիկ Գիժլարյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքին •տնում է, որ ցուցմունքի այն մասը, որով որ հայտնում է, թե ինքը չի հիշում իր հետ վիճաբանած երիտասարդներին արժանահավատ չէ և հերքվում է, իր իսկ նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, քանի որ ցուցմունքով հայտնել է, որ վիճավաբությունը տեղի է ունեցել նայելու համար և ինքը մինչ վիճաբանությունը խոսակցություն է ունեցել այդ երիտասարդներից մեկի հետ, բացի այդ նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո տուժողը հայտնեց, որ իր քենին իրեն հայտնել է, որ իրենց հետ ոստիկանության բաժին են բերման ենթարկվել իրեն ծեծի ենթարկած երիտասարդները: Տուժողի ցուցմունքի նշված հատվածը հերքվում է նաև վկա Հռիփսիմե Հակոբյանի կողմից նախաքննության ընթացքումª 2015 թվականի հունվարի 14-ին տրված ցուցմունքով, որով նա նախազ•ուշացված է եղել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 338-339-րդ հոդվածներով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասինª հայտնել է, որ սրճարանում եղած երիտասարդները, ովքեր տուժողին հարվածել են ինքը նրանց անմիջապես մատնացույց է արել ոստիկանության աշխատակիցներին և իրենց հետ բերման են ենթարկվել ոստիկանության բաժին, ինչպես նաև նշված հան•ամանքը հաստատել են նաև ոստիկանության աշխատակիցներ Ռուդիկ Եղիազարյանը, Վազ•են Դաբաղյանը և Հավհաննես Թաթոյանը, որ սույն քրեական •ործով վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը իրենց մատնացույց է արել իր տուժողին ծեծի ենթարկած երիտասարդներին և նրանք նրա մատնացույց արած երիտասարդներին են նրանց հետ ուղեկցել ոստիկանության բաժին, որտեղ վկա իր ցուցմունքով հայտնել է, որ կրկին ճանաչել է նրանց, իսկ անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանա•րությամբ անձանց չճանաչելը պայմանավորված է եղել նրանով, որ նրանց ֆիքսել է միայն դեպքի վայրում և դրանից հետո մոռացել է նրանց, նույն ցուցմունքով հայտնել է, որ նրանց հարվածելուց անմիջապես հետո է ոստիկաններին մատնացույց արել այդ երիտասարդներին ու ոստիկանները անմիջապես ուղեկցել են ոստիկանության բաժին: Վկան հայտնել է նաև որ սրճարանի աշխատանքը խաթարվել է, քանի որ սրճարանի •ույքը եղել է վնասված և հավաքված են եղել մոտ 30 քաղաքացի: Ավելին, Դատարանը արձանա•րում է այն հան•ամանքը, որ տուժողը դատարանում հայտնեց, որ իր և ամբաստանյալ Դավիթի հարաբերությունները այնքան են մտերմացել, որ արդեն դարձել են քավոր-սանիկ, այսինքն տուժողը նման ցուցմունք տալով փորձում է օ•նել ամբաստանյալներին խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից: Դատրանը անդրադառնալով նաև ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևոր• Հախնազարյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքներին արձանա•րում է, որ որպես վկա նախազ•ուշացված լինելով ՀՀ քրեական օրենս•րքի 338-339-րդ հոդվածներով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասինª 2014 թվականի հունիսի 26-ին տրված ցուցմունքով Աշոտ Աշոտ Ղևոնդյանը հայտնել է, որ սրճարանում 6-7 հո•ի երիտասարդներ նստած չեն եղել, Կարեն Մկրտչյանը հայտնել է, որ չի կարող ասել, թե 6-7 հո•ի երիտասարդներ եղել են նստած, թե ոչ, իսկ Գևոր• Հախնազարյանը հայտնել է, որ ինքը չի նկատել, որ 6-7 հո•ի երիտասարդներ նստած լինեն, վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը 2014 թվականի հունիսի 24-ին ցուցմունքով հայտնել է, որ ՙ ժամը 01:00-ի սահմաններում իրենց սեղանի կողքով անցել են 6-7 տղաներ, որոնք նստել են իրենցից բավականին հեռավորության վրա, մոտ մի քանի սեղան այն կողմ: Որոշ ժամանակ անց այդ երիտասարդներից մեկը, որի հա•ին եղել է սպիտակ վերնաշապիկ և մարմնա•ույն տաբատª անցել է իրենց սեղանի կողքով և ուշադիր նայել է իրենց կողմ: Այդ ժամանակ Գարիկը նրան հարցրել է ծանոթ են, թե ոչ, իսկ այդ տղան հե•նանքով պատասխանել է ՙՀը արա՚ և դրանից հետո նրանց սեղանից մի երիտասարդ, որը ունեցել է •եր կառուցվածք և որի հա•ին եղել է կապույտ վերնաշապիկ անսպասելի մոտեցել է իրենց սեղանին և բռունցքով հարվածել է Գարիկի •լխին՚, այսինքն նշված ցուցմունքներով հաստատվում է այն հան•ամանքը, որ սրճարանում 6-7 հո•ի երիտասարդներ սեղանի շուրջ նստած են եղել սույն քրեական •ործով ամբաստանյալները և նրանց ընկերներª ոմն Հայկը ու Պերճը և նշված 4 երիտասարդներն են հարվածներ հասցրել տուժող Գ.Գիժլարյանինª առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս և այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ կերպով խախտել են հասհարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որի հետևանքով հավաքվել են մարդիկ և եկել են ոստիկանության աշխատակիցներն ու ամբաստանյալների բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին: Դատարանի իրավական վերլուծությունները. Վերլուծելով ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանին առաջադրված մեղադրանքը` դատարանը •տնում է հետևյալը. Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին՚ եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝ ՙՅուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…)՚։ ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ(…) Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը։ Չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի՚: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` ՙՔրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները՚։ ՀՀ քրեական օրենս•րքի 5-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ1. Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով։ 2. Քրեական օրենքն անալո•իայով կիրառելն ար•ելվում է։՚։ ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝ ՙ1. Խուլի•անությունը դիտավորությամբ հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտել է, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով (…)։ 2. Նույն արարքը, որը զու•որդվել է անձի նկատմամբ բռնություն •ործադրելով կամ դա •ործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի •ույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…)։ 3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը` 1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից, 2) զու•որդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կար•ի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կար•ի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով, (…)։ 4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օ•տա•ործվող առարկաների •ործադրմամբ (…)՚։ Մեջբերված իրավադրույթի վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ խուլի•անության հիմնական հանցակազմն ունի մեկ, իսկ որակյալ հանցակազմը՝ երկու օբյեկտ։ Մասնավորապես, հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով, ենթակա է որակման որպես հասարակ խուլի•անություն, մինչդեռ նույն արարքը, որը զու•որդվում է անձի առողջությանը, •ույքային իրավունքներին վնաս պատճառելով, ինչպես նաև իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կար•ի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կար•ի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով` ենթակա է որակման խուլի•անության որակյալ հանցակազմով։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 17-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական •ործի քննության իրավունք։ 2. Դատավորը, դատախազը, քննիչը, հետաքննության մարմնի աշխատակիցը չեն կարող մասնակցել քրեական •ործով վարույթին, եթե նրանք ուղղակի կամ անուղղակի շահա•ր•ռված են •ործի ելքով։ 3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենս•րքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` •ործի հան•ամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հան•ամանքները։ 4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստու•ի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը։՚։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՙՀանցանք •ործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի •ործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։՚։ Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` ՙՄեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենս•րքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակար•ի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։՚։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 107-րդ հոդվածի համաձայն՝ ՙՄիայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում` 1) դեպքը և հան•ամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն). 2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին. 3) հանցա•ործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները. 4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ. 5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հան•ամանքները. 6) այն հան•ամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով՚։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` ՙԳործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստու•ման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստու•ելու միջոցով։՚։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 127-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է •նահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։ 2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները •նահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ։՚։ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը ԵԿԴ/0168/01/12 քրեական •ործով 2013թ. մայիսի 08-ին կայացված որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է, որ ապացույցների կամայական •նահատման ար•ելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հան•ամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հան•ամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե •նահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ •ործով օրենքով սահմանված կար•ով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է նաև, որ մեղսա•րվող հանցա•ործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ•ուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը։ Այս հան•ամանքը բազմիցս շեշտադրվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից։ Մասնավորապես, Եվրոպական դատարանը կարևորել է կոնկրետ •ործով արդար դատական քննություն կատարված լինելու վերաբերյալ իր համոզմունքի ձևավորումը և նշել է, որ քրեական վարույթի իմաստով արդար դատական քննությունը ներառում է նաև անմեղության կանխավարկածի պահպանումը, ինչը նշանակում է, որ դատավորը չպետք է ելնի այն կանխավարկածից, թե անձը կատարել է իրեն մեղսա•րվող հանցանքը, հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցելու պարտականությունը կրում է դատախազությունը և կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ•ուտ մեղադրյալի (տե՛ս Թելֆներն ընդդեմ Ավստրիայի (TELFNER v. AUSTRIA) •ործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2001 թվականի մարտի 20-ի վճիռը, •ան•ատ թիվ 33501/96, կետ 15, ինչպես նաև Նատունենն ընդդեմ Ֆինլանդիայի (NATUNEN v. FINLAND) •ործով 2009 թվականի մարտի 31-ի վճիռը, •ան•ատ թիվ 21022/04, կետ 53)։ (...)՚։ Ստու•ելով ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու վերաբերյալ •ործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, •նահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օ•տին մեկնաբանելով` դատարանը •տնում է, որ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք խուլի•անություն` մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ հասարակական կար•ը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով, որը զու•որդվել է անձի նկատմամբ բռնություն •ործադրելով: Այսպես. Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը իր ընկերներ Դավիթ Հովեյանի, Գևոր• Հախնազայանի և Կարեն Մկրտչյանի հետ 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սճարանում, խմբի կազմում, բռնության •ործադրմամբ կատարել է խուլի•անություն: 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի մսահմաննեում Ա.Ղևոնդյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազվե՚ սրճարան և նստել սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհան•ույց •նալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնուª Գարիկ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանից հարցնելով ՙԾանոթ ենք, թե ոչ՚, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է ՙՀըն, արա՚ արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճաանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օ•տա•ործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելությունները ընդ•ծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլի•անական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս •լխին նրան •ցելով •ետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալովª ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլի•անական •ործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի •ործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելլով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով այն է սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունը անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպեսի ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլի•անական •ործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող ՙՋազվե՚ սրճարանում Ա.Ղևոնդյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել •ետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի •լխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերինª նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներ•ործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հան•ամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա•ործությունները կանխելու համար՚: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` ՙՊատժի նպատակն է վերական•նել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցա•ործությունները՚: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է` ՙ1. Հանցա•ործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենս•րքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենս•րքի Ընդհանուր մասի դրույթները: 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցա•ործության` հանրության համար վտան•ավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութա•րող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հան•ամանքներով: 3. Հանցա•ործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները՚: Ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 62-րդ հոդվածի համաձայն որպես ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանքներ չկան: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 63-րդ հոդվածի համաձայնª ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հան•ամանք Դատարանը դիտում է հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելու հան•ամանքը և հանցա•ործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը: Ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցա•ործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցա•ործության բնույթն ու հանրության համար վտան•ավորության աստիճանը, այն որ կատարել է հասարակական կար•ի և բարոյականության դեմ ուղված հանցա•ործություն, հանցավորի անձը, այդ թվում` նրա •ործողությունների վտան•ավորության աստիճանը, կատարած հանցա•ործությունից հետո դրսևորած վարքա•իծը, ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանքի բացակայությունը և պատասխանատվությունը ու պատիժը ծանրացնող հան•ամանքների առկայությունըªհանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելու և հանցա•ործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը: Ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցա•ործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերական•նմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցա•ործությունների կանխմանը: Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը` դատարանը •տնում է, որ ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ընտրված ստորա•րություն չհեռանալու մասին, պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը և նրան վերցնել կալանքի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից: Վերլուծելով ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանին առաջադրված մեղադրանքը` դատարանը •տնում է հետևյալը. Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին՚ եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝ ՙՅուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…)՚։ ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ(…) Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը։ Չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի՚: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` ՙՔրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները՚։ ՀՀ քրեական օրենս•րքի 5-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ1. Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով։ 2. Քրեական օրենքն անալո•իայով կիրառելն ար•ելվում է։՚։ ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝ ՙ1. Խուլի•անությունը դիտավորությամբ հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտել է, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով (…)։ 2. Նույն արարքը, որը զու•որդվել է անձի նկատմամբ բռնություն •ործադրելով կամ դա •ործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի •ույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…)։ 3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը` 1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից, 2) զու•որդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կար•ի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կար•ի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով, (…)։ 4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օ•տա•ործվող առարկաների •ործադրմամբ (…)՚։ Մեջբերված իրավադրույթի վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ խուլի•անության հիմնական հանցակազմն ունի մեկ, իսկ որակյալ հանցակազմը՝ երկու օբյեկտ։ Մասնավորապես, հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով, ենթակա է որակման որպես հասարակ խուլի•անություն, մինչդեռ նույն արարքը, որը զու•որդվում է անձի առողջությանը, •ույքային իրավունքներին վնաս պատճառելով, ինչպես նաև իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կար•ի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կար•ի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով` ենթակա է որակման խուլի•անության որակյալ հանցակազմով։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 17-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական •ործի քննության իրավունք։ 2. Դատավորը, դատախազը, քննիչը, հետաքննության մարմնի աշխատակիցը չեն կարող մասնակցել քրեական •ործով վարույթին, եթե նրանք ուղղակի կամ անուղղակի շահա•ր•ռված են •ործի ելքով։ 3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենս•րքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` •ործի հան•ամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հան•ամանքները։ 4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստու•ի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը։՚։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՙՀանցանք •ործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի •ործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։՚։ Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` ՙՄեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենս•րքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակար•ի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։՚։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 107-րդ հոդվածի համաձայն՝ ՙՄիայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում` 1) դեպքը և հան•ամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն). 2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին. 3) հանցա•ործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները. 4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ. 5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հան•ամանքները. 6) այն հան•ամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով՚։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` ՙԳործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստու•ման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստու•ելու միջոցով։՚։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 127-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է •նահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։ 2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները •նահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ։՚։ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը ԵԿԴ/0168/01/12 քրեական •ործով 2013թ. մայիսի 08-ին կայացված որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է, որ ապացույցների կամայական •նահատման ար•ելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հան•ամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հան•ամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե •նահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ •ործով օրենքով սահմանված կար•ով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է նաև, որ մեղսա•րվող հանցա•ործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ•ուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը։ Այս հան•ամանքը բազմիցս շեշտադրվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից։ Մասնավորապես, Եվրոպական դատարանը կարևորել է կոնկրետ •ործով արդար դատական քննություն կատարված լինելու վերաբերյալ իր համոզմունքի ձևավորումը և նշել է, որ քրեական վարույթի իմաստով արդար դատական քննությունը ներառում է նաև անմեղության կանխավարկածի պահպանումը, ինչը նշանակում է, որ դատավորը չպետք է ելնի այն կանխավարկածից, թե անձը կատարել է իրեն մեղսա•րվող հանցանքը, հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցելու պարտականությունը կրում է դատախազությունը և կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ•ուտ մեղադրյալի (տե՛ս Թելֆներն ընդդեմ Ավստրիայի (TELFNER v. AUSTRIA) •ործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2001 թվականի մարտի 20-ի վճիռը, •ան•ատ թիվ 33501/96, կետ 15, ինչպես նաև Նատունենն ընդդեմ Ֆինլանդիայի (NATUNEN v. FINLAND) •ործով 2009 թվականի մարտի 31-ի վճիռը, •ան•ատ թիվ 21022/04, կետ 53)։ (...)՚։ Ստու•ելով ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու վերաբերյալ •ործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, •նահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օ•տին մեկնաբանելով` դատարանը •տնում է, որ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք խուլի•անություն` մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ հասարակական կար•ը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով, որը զու•որդվել է անձի նկատմամբ բռնություն •ործադրելով: Այսպես. Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանը 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերներ Գոր• Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի հետ ՙԲելաջիո՚ ռեստորանային համալիրում նշել են վերջինիս ծննդյան տարեդարձը, որի ընթացքում օ•տա•ործել է ալկոհոլ: Այնուհետև, 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի մսահմաննեում Դ.Հովեյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազվե՚ սրճարան նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհան•ույց •նալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնուª Գարի• Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով ՙԾանոթ ենք, թե ոչ՚, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է ՙՀըն, արա՚ արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճաանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օ•տա•ործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելությունները ընդ•ծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլի•անական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս •լխին նրան •ցելով •ետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալովª ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլի•անական •ործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի •ործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելլով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկայինհամակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով այն է սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունը անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպես ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլի•անական •ործողությունները, հասարակական վար հանդիսացող ՙՋազվե՚ սրճարանում Դավիթ Հովեյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել •ետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի •լխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերինª նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներ•ործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հան•ամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա•ործությունները կանխելու համար՚: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` ՙՊատժի նպատակն է վերական•նել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցա•ործությունները՚: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է` ՙ1. Հանցա•ործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենս•րքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենս•րքի Ընդհանուր մասի դրույթները: 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցա•ործության` հանրության համար վտան•ավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութա•րող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հան•ամանքներով: 3. Հանցա•ործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները՚: Ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 62-րդ հոդվածի համաձայն որպես ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանքներ չկան: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 63-րդ հոդվածի համաձայնª ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի արարքում նրա պատիժը ծանրացնող հան•ամանք Դատարանը դիտում է հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելու հան•ամանքը և հանցա•ործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը: Ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցա•ործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցա•ործության բնույթն ու հանրության համար վտան•ավորության աստիճանը, այն որ կատարել է հասարակական կար•ի և բարոյականության դեմ ուղված հանցա•ործություն, հանցավորի անձը, այդ թվում` նրա •ործողությունների վտան•ավորության աստիճանը, կատարած հանցա•ործությունից հետո դրսևորած վարքա•իծը, այն որ թաքնվել է քննությունից և •տնվել է հետախուզման մեջ, ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանքների բացակայությունը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հան•ամանքներ առկայությունըª հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելու հան•ամանքը և հանցա•ործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը: Ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցա•ործության համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերական•նմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցա•ործությունների կանխմանը: Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը` դատարանը •տնում է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ընտրված ստորա•րություն չհեռանալու մասին, պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը և նրան վերցնել կալանքի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից: Վերլուծելով ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանին առաջադրված մեղադրանքը` դատարանը •տնում է հետևյալը. Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին՚ եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝ ՙՅուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…)՚։ ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ(…) Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը։ Չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի՚: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` ՙՔրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները՚։ ՀՀ քրեական օրենս•րքի 5-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ1. Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով։ 2. Քրեական օրենքն անալո•իայով կիրառելն ար•ելվում է։՚։ ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝ ՙ1. Խուլի•անությունը դիտավորությամբ հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտել է, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով (…)։ 2. Նույն արարքը, որը զու•որդվել է անձի նկատմամբ բռնություն •ործադրելով կամ դա •ործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի •ույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…)։ 3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը` 1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից, 2) զու•որդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կար•ի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կար•ի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով, (…)։ 4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օ•տա•ործվող առարկաների •ործադրմամբ (…)՚։ Մեջբերված իրավադրույթի վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ խուլի•անության հիմնական հանցակազմն ունի մեկ, իսկ որակյալ հանցակազմը՝ երկու օբյեկտ։ Մասնավորապես, հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով, ենթակա է որակման որպես հասարակ խուլի•անություն, մինչդեռ նույն արարքը, որը զու•որդվում է անձի առողջությանը, •ույքային իրավունքներին վնաս պատճառելով, ինչպես նաև իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կար•ի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կար•ի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով` ենթակա է որակման խուլի•անության որակյալ հանցակազմով։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 17-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական •ործի քննության իրավունք։ 2. Դատավորը, դատախազը, քննիչը, հետաքննության մարմնի աշխատակիցը չեն կարող մասնակցել քրեական •ործով վարույթին, եթե նրանք ուղղակի կամ անուղղակի շահա•ր•ռված են •ործի ելքով։ 3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենս•րքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` •ործի հան•ամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հան•ամանքները։ 4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստու•ի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը։՚։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՙՀանցանք •ործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի •ործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։՚։ Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` ՙՄեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենս•րքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակար•ի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։՚։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 107-րդ հոդվածի համաձայն՝ ՙՄիայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում` 1) դեպքը և հան•ամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն). 2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին. 3) հանցա•ործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները. 4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ. 5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հան•ամանքները. 6) այն հան•ամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով՚։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` ՙԳործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստու•ման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստու•ելու միջոցով։՚։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 127-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է •նահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։ 2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները •նահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ։՚։ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը ԵԿԴ/0168/01/12 քրեական •ործով 2013թ. մայիսի 08-ին կայացված որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է, որ ապացույցների կամայական •նահատման ար•ելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հան•ամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հան•ամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե •նահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ •ործով օրենքով սահմանված կար•ով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է նաև, որ մեղսա•րվող հանցա•ործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ•ուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը։ Այս հան•ամանքը բազմիցս շեշտադրվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից։ Մասնավորապես, Եվրոպական դատարանը կարևորել է կոնկրետ •ործով արդար դատական քննություն կատարված լինելու վերաբերյալ իր համոզմունքի ձևավորումը և նշել է, որ քրեական վարույթի իմաստով արդար դատական քննությունը ներառում է նաև անմեղության կանխավարկածի պահպանումը, ինչը նշանակում է, որ դատավորը չպետք է ելնի այն կանխավարկածից, թե անձը կատարել է իրեն մեղսա•րվող հանցանքը, հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցելու պարտականությունը կրում է դատախազությունը և կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ•ուտ մեղադրյալի (տե՛ս Թելֆներն ընդդեմ Ավստրիայի (TELFNER v. AUSTRIA) •ործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2001 թվականի մարտի 20-ի վճիռը, •ան•ատ թիվ 33501/96, կետ 15, ինչպես նաև Նատունենն ընդդեմ Ֆինլանդիայի (NATUNEN v. FINLAND) •ործով 2009 թվականի մարտի 31-ի վճիռը, •ան•ատ թիվ 21022/04, կետ 53)։ (...)՚։ Ստու•ելով ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու վերաբերյալ •ործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, •նահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օ•տին մեկնաբանելով` դատարանը •տնում է, որ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք խուլի•անություն` մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ հասարակական կար•ը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով, որը զու•որդվել է անձի նկատմամբ բռնություն •ործադրելով: Այսպես, 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաննեում Գևոր• Հախնազարյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհան•ույց •նալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնուª Գարիկ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով ՙԾանոթ ենք, թե ոչ՚, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է ՙՀըն, արա՚ արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճաանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օ•տա•ործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելությունները ընդ•ծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլի•անական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս •լխին նրան •ցելով •ետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալովª ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլի•անական •ործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի •ործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով այն է սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունը անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպես ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլի•անական •ործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող ՙՋազզվե՚ սրճարանում Գևոր• Հախնազարյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել •ետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի •լխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերինª նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներ•ործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հան•ամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա•ործությունները կանխելու համար՚: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` ՙՊատժի նպատակն է վերական•նել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցա•ործությունները՚: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է` ՙ1. Հանցա•ործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենս•րքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենս•րքի Ընդհանուր մասի դրույթները: 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցա•ործության` հանրության համար վտան•ավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութա•րող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հան•ամանքներով: 3. Հանցա•ործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները՚: Ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 62-րդ հոդվածի համաձայն որպես ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանք Դատարանը դիտում է խնամքի տակ երկու մանկահասակ երեխաներիª 2016 թվականի մարտի 02-ին ծնված Ռոբերտ Գևոր•ի Հախնազարյանի և 2017 թվականի մայիսի 21-ին ծնված Էդուարդ Գևոր•ի Հախնազարյանի արկայությունը: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 63-րդ հոդվածի համաձայնª ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հան•ամանք Դատարանը դիդում է հանցանքը հարբած վիճակում կատարելը և հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելու հան•ամանքը: Այլընտրանքային սանկցիաների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտան•ավորության աստիճանը •նահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի •ործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ. ՙ(…) այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր •ործի քննության ժամանակ այնպիսի հան•ամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտան•ավորության բնույթի և աստիճանի վրա: Արարքի հանրային վտան•ավորության բնույթը հանցա•ործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցա•ործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ: Արարքի հանրային վտան•ավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցա•ործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցա•ործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցա•ործությանը նրա մասնակցության աստիճանը: (…)՚ (տե’ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը): Ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցա•ործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցա•ործության բնույթն ու հանրության համար վտան•ավորության աստիճանը, այն որ կատարել է հասարակական կար•ի և բարոյականության դեմ ուղված հանցա•ործություն, հանցավորի անձը, այդ թվում` նրա •ործողությունների վտան•ավորության աստիճանը, կատարած հանցա•ործությունից հետո դրսևորած վարքա•իծը, ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանքի առկայությունը, այն որ խնամքի տակ են •տնվում երկու մանկահասակ երեխաներըª 2016 թվականի մարտի 02-ին ծնված Ռոբերտ Գևոր•ի Հախնազարյանը և 2017 թվականի մայիսի 21-ին ծնված Էդուարդ Գևոր•ի Հախնազարյանը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հան•ամանքի առկայությունը այն, որ հանցա•ործությունը կատարել է հարբած վիճակում և մի խումբ անձանց կողմից: Ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցա•ործության համար նշված հոդվածով նախատեսված պատիժներից նվազ խիստ տեսակը նշանակելիս կարող է ապահովել պատժի նպատակները, հետևաբար` ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել տու•անքի ձևով, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերական•նմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցա•ործությունների կանխմանը: Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը` դատարանը •տնում է, որ ամբաստանյալ Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ընտրված ստորա•րություն չհեռանալու մասին պետք է վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից: Վերլուծելով ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը` դատարանը •տնում է հետևյալը. Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին՚ եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝ ՙՅուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…)՚։ ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ(…) Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը։ Չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի՚: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` ՙՔրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները՚։ ՀՀ քրեական օրենս•րքի 5-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ1. Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքով։ 2. Քրեական օրենքն անալո•իայով կիրառելն ար•ելվում է։՚։ ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝ ՙ1. Խուլի•անությունը դիտավորությամբ հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտել է, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով (…)։ 2. Նույն արարքը, որը զու•որդվել է անձի նկատմամբ բռնություն •ործադրելով կամ դա •ործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի •ույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…)։ 3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը` 1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից, 2) զու•որդվել է իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կար•ի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կար•ի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով, (…)։ 4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օ•տա•ործվող առարկաների •ործադրմամբ (…)՚։ Մեջբերված իրավադրույթի վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ խուլի•անության հիմնական հանցակազմն ունի մեկ, իսկ որակյալ հանցակազմը՝ երկու օբյեկտ։ Մասնավորապես, հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով, ենթակա է որակման որպես հասարակ խուլի•անություն, մինչդեռ նույն արարքը, որը զու•որդվում է անձի առողջությանը, •ույքային իրավունքներին վնաս պատճառելով, ինչպես նաև իշխանության ներկայացուցչին կամ հասարակական կար•ի պահպանության պարտականություն իրականացնող կամ հասարակական կար•ի խախտումը խափանող անձին դիմադրություն ցույց տալով` ենթակա է որակման խուլի•անության որակյալ հանցակազմով։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 17-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական •ործի քննության իրավունք։ 2. Դատավորը, դատախազը, քննիչը, հետաքննության մարմնի աշխատակիցը չեն կարող մասնակցել քրեական •ործով վարույթին, եթե նրանք ուղղակի կամ անուղղակի շահա•ր•ռված են •ործի ելքով։ 3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենս•րքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` •ործի հան•ամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հան•ամանքները։ 4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստու•ի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը։՚։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` ՙՀանցանք •ործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի •ործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։՚։ Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` ՙՄեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենս•րքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակար•ի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօ•ուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։՚։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 107-րդ հոդվածի համաձայն՝ ՙՄիայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում` 1) դեպքը և հան•ամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն). 2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին. 3) հանցա•ործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները. 4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ. 5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հան•ամանքները. 6) այն հան•ամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով՚։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` ՙԳործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստու•ման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստու•ելու միջոցով։՚։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 127-րդ հոդվածի համաձայն` ՙ1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է •նահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։ 2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները •նահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ։՚։ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը ԵԿԴ/0168/01/12 քրեական •ործով 2013թ. մայիսի 08-ին կայացված որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է, որ ապացույցների կամայական •նահատման ար•ելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հան•ամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հան•ամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե •նահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ •ործով օրենքով սահմանված կար•ով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանա•րում է նաև, որ մեղսա•րվող հանցա•ործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ•ուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը։ Այս հան•ամանքը բազմիցս շեշտադրվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից։ Մասնավորապես, Եվրոպական դատարանը կարևորել է կոնկրետ •ործով արդար դատական քննություն կատարված լինելու վերաբերյալ իր համոզմունքի ձևավորումը և նշել է, որ քրեական վարույթի իմաստով արդար դատական քննությունը ներառում է նաև անմեղության կանխավարկածի պահպանումը, ինչը նշանակում է, որ դատավորը չպետք է ելնի այն կանխավարկածից, թե անձը կատարել է իրեն մեղսա•րվող հանցանքը, հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցելու պարտականությունը կրում է դատախազությունը և կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ•ուտ մեղադրյալի (տե՛ս Թելֆներն ընդդեմ Ավստրիայի (TELFNER v. AUSTRIA) •ործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2001 թվականի մարտի 20-ի վճիռը, •ան•ատ թիվ 33501/96, կետ 15, ինչպես նաև Նատունենն ընդդեմ Ֆինլանդիայի (NATUNEN v. FINLAND) •ործով 2009 թվականի մարտի 31-ի վճիռը, •ան•ատ թիվ 21022/04, կետ 53)։ (...)՚։ Ստու•ելով ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու վերաբերյալ •ործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, •նահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օ•տին մեկնաբանելով` դատարանը •տնում է, որ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք խուլի•անություն` մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ հասարակական կար•ը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունքով, որը զու•որդվել է անձի նկատմամբ բռնություն •ործադրելով: Այսպես. Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը իր ընկերներ Դավիթ Հովեյանի, Աշոտ Ղևոնդյանի և Գևոր• Հախնազարյանի հետ 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •տնվող ՙՋազզվե՚ սճարանում, խմբի կազմում, բռնության •ործադրմամբ կատարել է խուլի•անություն: Այնուհետև, 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 01:30-ի սահմաննեում Կարեն Մկրտչյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում •ործող ՙՋազզվե՚ սրճարան նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհան•ույց •նալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներª Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնուª Գարի• Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով ՙԾանոթ ենք, թե ոչ՚, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է ՙՀըն, արա՚ արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճաանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օ•տա•ործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելությունները ընդ•ծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլի•անական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս •լխին նրան •ցելով •ետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալովª ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլի•անական •ործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի •ործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կար•ը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելլով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկայինհամակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով այն է սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունը անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպես ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլի•անական •ործողությունները, հասարակական վար հանդիսացող ՙՋազզվե՚ սրճարանում Կարեն Մկրտչյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել •ետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի •լխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերինª նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս •լխի •ա•աթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, •ան•ուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլի•անական •ործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կար•ը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է` ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներ•ործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հան•ամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա•ործությունները կանխելու համար՚: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է` ՙՊատժի նպատակն է վերական•նել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցա•ործությունները՚: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 61-րդ հոդվածը սահմանում է` ՙ1. Հանցա•ործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենս•րքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենս•րքի Ընդհանուր մասի դրույթները: 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցա•ործության` հանրության համար վտան•ավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութա•րող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հան•ամանքներով: 3. Հանցա•ործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները՚: Ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 62-րդ հոդվածի համաձայն որպես ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանք Դատարանը դիտում է խնամքի տակ 14 տարեկան մեկ երեխայի արկայությունը: ՀՀ քրեական օրենս•րքի 63-րդ հոդվածի համաձայնª ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի արարքում նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հան•ամանք Դատարանը դիդում է հանցանքը հարբած վիճակում կատարելը և հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելու հան•ամանքը: Այլընտրանքային սանկցիաների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտան•ավորության աստիճանը •նահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ. Մադաթյանի •ործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ. ՙ(…) այլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր •ործի քննության ժամանակ այնպիսի հան•ամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտան•ավորության բնույթի և աստիճանի վրա: Արարքի հանրային վտան•ավորության բնույթը հանցա•ործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցա•ործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ: Արարքի հանրային վտան•ավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցա•ործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցա•ործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցա•ործությանը նրա մասնակցության աստիճանը: (…)՚ (տե’ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը): Ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի նկատմամբ, նրա կատարած հանցա•ործության համար պատիժ նշանակելիս` դատարանը հաշվի է առնում հանցա•ործության բնույթն ու հանրության համար վտան•ավորության աստիճանը, այն որ կատարել է հասարակական կար•ի և բարոյականության դեմ ուղված հանցա•ործություն, հանցավորի անձը, այդ թվում` նրա •ործողությունների վտան•ավորության աստիճանը, կատարած հանցա•ործությունից հետո դրսևորած վարքա•իծը, ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հան•ամանքի առկայությունը, այն որ խնամքի տակ է •տնվում մեկ անչափահաս երեխա, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հան•ամանքի առկայությունը այն, որ հանցա•ործությունը կատարել է հարբած վիճակում և մի խումբ անձանց կողմից: Ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանն իր կատարած` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցա•ործության համար նշված հոդվածով նախատեսված պատիժներից նվազ խիստ տեսակը նշանակելիս կարող է ապահովել պատժի նպատակները, հետևաբար` ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել տու•անքի ձևով, որով հնարավոր կլինի հասնել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերական•նմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցա•ործությունների կանխմանը: Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի հարցը` դատարանը •տնում է, որ ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ընտրված ստորա•րություն չհեռանալու մասին պետք է վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից: Դատարանը •տնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախսերն ամբաստանյալներից դատարանի նախաձեռնությամբ ենթակա չեն բռնա•անձման: Բռնա•անձման ենթակա չեն նաև վկայակոչված հոդվածի նույն մասի 2-6-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերը, քանի որ 4-րդ և 6-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսեր ընդհանրապես չկան, իսկ 2-րդ, 3-րդ և 5-րդ կետերով նախատեսված ծախսերի վերաբերյալ տվյալները բացակայում են, ավելին` նման պահանջ Դատարան չի ներկայացվել: Եզրափակիչ մաս. Ելնելով վերո•րյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 116-րդ, 119-րդ, 168-րդ, 169-րդ, 365-րդ, 357-360-րդ հոդվածներով, դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց` Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման` 1 /մեկ/ տարի ժամկետով: Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ընտրված ստորա•րություն չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը և նրան վերցնել կալանքի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից: Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի պատժի սկիզբը հաշվել նրան փաստացի կալանքի վերցնելու պահից: Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման` 1 /մեկ/ տարի ժամկետով: Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց` ընտրված ստորա•րություն չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը և նրան վերցնել կալանքի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից: Դավիթ Գևոր•ի Հովեյանի պատժի սկիզբը հաշվել նրան փաստացի կալանքի վերցնելու պահից: Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նրան դատապարտել տու•անքիª նվազա•ույն աշխատավարձի հին•հարյուրապատիկի 500.000 /հին• հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով: Գևոր• Հրանտի Հախնազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորա•րություն չհեռանալու մասին վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից: Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նրան դատապարտել տու•անքիª նվազա•ույն աշխատավարձի հին•հարյուրապատիկի 500.000 /հին• հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով: Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորա•րություն չհեռանալու մասին վերացնել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից: Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված: Սույն դատավճիռը վերաքննության կար•ով կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման պահից մեկ ամսվա ընթացքում: ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ԲԵԿԹԱՇՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 20-07-2017 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 21-08-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 260, 259, 266, 120, 100, 176, |
| Գործին կից նյութերը | հատոր 1-ի կազմին կցված 1 հատ լազերային կրիչ և Դավիթ Հովեյանի անձնագիրը փաթեթավորված՝ կցված հատոր 3-ի կազմին: |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 22-08-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 260, 259, 266, 120, 100, 176, |
| Գործին կից նյութերը | հատոր 1-ի կազմին կցված 1 հատ լազերային կրիչ և Դավիթ Հովեյանի անձնագիրը փաթեթավորված՝ կցված հատոր 3-ի կազմին: |
| Ելքի գրության համարը | Ե-44689 |
Գործը ստացվել է փոփոխվելուց հետո
| Ամսաթիվ | 12-03-2018 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 12-03-2018 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 03-09-2019 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 1-ին 260 էջ,2-րդ 259 էջ,3-րդ 166 էջ,4-րդ 120էջ, 5-րդ 100 էջ,6-րդ 201 էջ,7-րդ 187 էջ |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 13-09-2019 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 7 հատոր |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0174/01/16
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 15-08-2017 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 15-08-2017 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Պաշտպան |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Լիպարիտ |
| Ազգանուն | Սիմոնյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Աշոտ Ղևոնդյան, Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյան,Գևորգ Հախնազարյան ,Գևորգ Հրանտի Հախնազարյան, Կարեն Մկրտչյան,Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյան, Դավիթ Հովեյան, Դավիթ Գևորգի Հովեյան Բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի ամբաստանյալներ`Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի/ ՀՀ քր. օր-ի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով - ազ. 1 տարի ժամկետով/, Դավիթ Գևորգի Հովեյանի /ՀՀ քր. օր-ի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով -ազ. 1 տարի ժամկետով/, Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանի/ ՀՀ քր. օր-ի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով - տուգանք նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով/, Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի / ՀՀ քր.օր-ի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով -տուգանք նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի 500.000 ՀՀ դրամի չափով/ վերաբերյալ 20.07.2017թ-ին կայացված դատավճիռը:Ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանին,Գևորգ Հախնազարյանին,Կարեն Մկրտչյանին, Դավիթ Հովեյանին ՀՀ քր. օր-ի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ և նրանց նկատմամբ կայացնել արդարացման դատական ակտ` կարճելով գործի վարույթը:Սույն վերաքննիչ բողոը 1-ին մասով մերժելու դեպքում Դավիթ Հովեյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու մասով Երևանի Կենտրոն և Նորք- Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 20.07.2017թ-ի դատավճիռը փոփոխել և նրանց նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանքի ձևով: |
| Բողոքի ստացման կարգը | Առձեռն հանձնվել է գրասենյակ |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 23-08-2017 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Կենտրոն և Նորք-Մարաշ |
Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ
| Ըստ էության լուծող դատական ակտեր | Դատավճիռ (արդարացման/մեղադրական) |
|---|
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 23-08-2017 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Սերգեյ |
| Ազգանուն | Չիչոյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Մհեր |
| Ազգանուն | Արղամանյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Ռուբիկ |
| Ազգանուն | Մխիթարյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 24-08-2017 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 07-09-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Դատավոր Ս.Չիչոյանի ամենամյա արձակուրդում գտնվելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 23-10-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 07-11-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 13:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 01-12-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 19-12-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 13:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը բավարարվել է մասնակի
| Ամսաթիվ | 19-12-2017 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 19-12-2017 |
| Ստորադաս դատարանի ակտը բեկանվել է մասնակի | Մասնակի փոփոխվել է ստորադաս դատարանի դատական ակտը և պատիժը մասով մեղմացվել է |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Հովեյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Աշոտ |
| Ազգանուն | Ղևոնդյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Գևորգ |
| Ազգանուն | Հախնազարյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Կարեն |
| Ազգանուն | Մկրտչյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | Գործ ԵԿԴ/0174/01/16 Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Մ. ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ Ռ. ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ` ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա. ԱՌԱՔԵԼՅԱՆԻ ՊԱՇՏՊԱՆ` Լ. ՍԻՄՈՆՅԱՆԻ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Ա. ՂԵՎՈՆԴՅԱՆԻ Գ. ՀԱԽՆԱԶԱՐՅԱՆԻ Կ. ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ Դ. ՀՈՎԵՅԱՆԻ 2017 թվականի դեկտեմբերի 19-ին Երևան քաղաքում դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Գևորգ Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Դավիթ Հովեյանի շահերի պաշտպան Լիպարիտ Սիմոնյանի վերաքննիչ բողոքը` Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի, Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանի, Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի և Դավիթ Գևորգի Հովեյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճռի դեմ Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1. Գործի դատավարական նախապատմությունը. 2014 թվականի հունիսի 20-ին, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոնականի քննչական բաժնում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցվել է թիվ 15109314 քրեական գործը: 2014 թվականի հոկտեմբերի 22-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 13811214 քրեական գործը: 2015 թվականի մարտի 16-ին Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը, Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանը, Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը և Դավիթ Գևորգի Հովեյանը ներգրավվել են որպես մեղադրյալ և նրանց մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի նույն օրվա որոշմամբ մեղադրյալ Դավիթ Գևորգի Հովեյանի նկատմամբ հայտարարվել է հատախուզում: 2015 թվականի մարտի 19-ին Դավիթ Գևորգի Հովեյանը կամավոր ներկայացել է ոստիկանության Կենտրոնական բաժին: Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի 2015 թվականի մարտի 28-ի որոշմամբ թիվ 13811214 քրեական գործը միացվել է թիվ 15109314 քրեական գործին, և նախաքննությունը շարունակվել մեկ վարույթում: Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի 2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ի որոշմամբ Դավիթ Հովեյանի և Կարեն Մկրտչյանի կողմից իրավունք վերապահող կեղծ փաստաթուղթ պատրաստելու կապակցությամբ վերջիններիս նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` հանցակազմի բացակայության հիմքով: 2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ին թիվ 15109314 քրեական գործով Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Աշոտ Ղևոնդյանի և Գևորգ Հախնազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու կապակցությամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել` վերջիններիս արարքներում հանցակազմի բացակայության հիմքով, կիրառված խափանման միջոցը` ստորագրությունը չհեռանալու մասին, վերացվել է: Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի 2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ի որոշմամբ թիվ 15109314 քրեական գործով վարույթը կասեցվել է` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով: ՀՀ գլխավոր դատախազ Գ.Կոստանյանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 25-ի որոշմամբ սույն քրեական գործով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով որպես մեղադրյալներ ներգրավված` Դավիթ Գևորգի Հովեյանի, Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի, Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի և Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Շ.Գրիգորյանի կողմից 2015 թվականի սեպտեմբերի 04-ին կայացված որոշումը վերացվել է: Լրացուցիչ նախաքննություն կատարելու համար քրեական գործն ուղարկվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժին: Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի 2016 թվականի հունվարի 15-ի որոշմամբ թիվ 15109314 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է: 2016 թվականի հունվարի 25-ին մեղադրյալներ Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանի, Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի, Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: 2016 թվականի փետրվարի 05-ին մեղադրյալ Դավիթ Գևորգի Հովեյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: Քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի նույն օրվա որոշմամբ Դավիթ Գևորգի Հովեյանի նկատմամբ հայտարարվել է հատախուզում: 2016 թվականի ապրիլի 12-ին, ժամը 0500-ին <<Զվարթնոց>> օդանավակայանի ժամանման սրահից նախնական պայմանավորվածության համաձայն ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Նոր Նորքի բաժին է ներկայացել Դավիթ Գևորգի Հովեյանը: 2016 թվականի հունիսի 03-ին մեղադրյալներ Դավիթ Հովեյանին, Աշոտ Ղևոնդյանին, Գևորգ Հախնազարյանին և Կարեն Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալը փոփոխվել և նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: 2016 թվականի հունիսի 22-ին թիվ 15109314 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի, Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանի, Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի և Դավիթ Գևորգի Հովեյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը 2017 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճռով` ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման` 1/մեկ/ տարի ժամկետով: Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված ստորագրությունը չհեռանալու մասին թողել է անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը և վճռել է նրան վերցնել կալանքի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից: Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի պատժի սկիզբը հաշվել է նրան փաստացի կալանքի վերցնելու պահից: Դավիթ Գևորգի Հովեյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման` 1/մեկ/ տարի ժամկետով: Դավիթ Գևորգի Հովեյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված ստորագրությունը չհեռանալու մասին թողել է անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը և վճռել է նրան վերցնել կալանքի դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից: Դավիթ Գևորգի Հովեյանի պատժի սկիզբը հաշվել է նրան փաստացի կալանքի վերցնելու պահից: Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել տուգանքի՝ նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով: Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացրել է դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից: Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել տուգանքի՝ նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով: Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացրել է դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու պահից: Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Գևորգ Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Դավիթ Հովեյանի շահերի պաշտպան Լիպարիտ Սիմոնյանը: Քրեական գործը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան մուտք է եղել 2017 թվականի օգոստոսի 23-ին: ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2017 թվականի օգոստոսի 24-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել` քննության վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով: Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան չի ստացվել: 2. Գործի փաստական հանգամանքները. Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը, Դավիթ Գևորգի Հովեյանը, Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանը և Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը դատապարտվել են հետևյալ արարքի համար: Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանն իր ընկերներ Դավիթ Հովեյանի, Գևորգ Հախնազայանի և Կարեն Մկրտչյանի հետ 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0200-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գտնվող <<Ջազզվե>> սրճարանում, խմբի կազմում, բռնության գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն: 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0130-ի մսահմաննեում Ա.Ղևոնդյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գործող <<Ջազզվե>> սրճարան և նստել սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհանգույց գնալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներ Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնու` Գարիկ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանից` հարցնելով. <<Ծանոթ ենք, թե ոչ>>, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է <<Հըն, արա>> արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը, լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը, մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճարանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլարյանի հնչեցրած հարցն օգտագործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելություններն ընդգծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլիգանական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս գլխին` նրան գցելով գետնին: Դանից հետո Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալով` ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլիգանական գործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի գործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, այն է` սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունն անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպեսզի ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլիգանական գործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող <<Ջազզվե>> սրճարանում Ա.Ղևոնդյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել գետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին` նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս` գլխի գագաթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, գանգուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլիգանական գործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կարգը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո: Դավիթ Գևորգի Հովեյանը 2014 թվականի հունիսի 08-ին, ժամը 1800-ի սահմաններում իր ընկերներ Գևորգ Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի հետ <<Բելաջիո>> ռեստորանային համալիրում նշել են վերջինիս ծննդյան տարեդարձը, որի ընթացքում օգտագործել է ալկոհոլ: Այնուհետև, 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0130-ի մսահմաննեում Դ.Հովեյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գործող <<Ջազզվե>> սրճարան` նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհանգույց գնալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներ Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնու` Գարիգ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել` Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով. <<Ծանոթ ենք, թե ոչ>>, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է <<Հըն, արա>> արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը, լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը, մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճարանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ, Գ.Գիժլարյանի հնչեցրած հարցն օգտագործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելություններն ընդգծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլիգանական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս գլխին` նրան գցելով գետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալով` ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլիգանական գործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի գործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, այն է` սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունն անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպեսզի ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլիգանական գործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող <<Ջազզվե>> սրճարանում Դավիթ Հովեյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել գետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին` նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս` գլխի գագաթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, գանգուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլիգանական գործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կարգը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո: 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0130-ի սահմաննեում Գևորգ Հախնազարյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գործող <<Ջազզվե>> սրճարան` նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհանգույց գնալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներ Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնու` Գարիկ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել` Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով. <<Ծանոթ ենք, թե ոչ>>, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է <<Հըն, արա>> արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը` մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճարանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ, Գ.Գիժլարյանի հնչեցրած հարցն օգտագործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելություններն ընդգծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլիգանական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս գլխին` նրան գցելով գետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալով` ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլիգանական գործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի գործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, այն է` սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունն անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպեսզի ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլիգանական գործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող <<Ջազզվե>> սրճարանում Գևորգ Հախնազարյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել գետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին` նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս` գլխի գագաթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, գանգուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլիգանական գործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կարգը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո: Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանն իր ընկերներ Դավիթ Հովեյանի, Աշոտ Ղևոնդյանի և Գևորգ Հախնազարյանի հետ 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0200-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գտնվող <<Ջազզվե>> սրճարանում, խմբի կազմում, բռնության գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն: 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0130-ի սահմաննեում Կարեն Մկրտչյանը և նա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գործող <<Ջազզվե>> սրճարան` նստելով սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհանգույց գնալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներ Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնու` Գարիգ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել` Ա.Ղևոնդյանին հարցնելով. <<Ծանոթ ենք, թե ոչ>>, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է <<Հըն, արա>> արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը` մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճարանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլարյանի հնչեցրած հարցն օգտագործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելություններն ընդգծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլիգանական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս գլխին` նրան գցելով գետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալով` ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլիգանական գործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի գործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, այն է` սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունն անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպեսզի ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլիգանական գործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող <<Ջազզվե>> սրճարանում Կարեն Մկրտչյանն ընկերների հետ ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել գետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին` նրա առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս` գլխի գագաթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, գանգուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլիգանական գործողություններով կոպիտ խախտել է հասարակական կարգը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո: 3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը. Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով: Ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Գևորգ Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Դավիթ Հովեյանի շահերի պաշտպան Լիպարիտ Սիմոնյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը ենթակա է բեկանման, ամբաստանյալների նկատմամբ պետք է կայացվի արդարացման դատական ակտ։ Դատարանի կայացրած դատավճիռն օրինական և հիմնավոր չէ։ Դատարանը, սխալ գնահատելով գործով ձեռք բերված ապացույցները և սխալ իրավական գնահատական տալով սույն գործի փաստական հանգամանքներին, թույլ է տվել նյութական իրավունքի խախտում, այն է` անհիմն կերպով անձանց մեղավոր է ճանաչել խմբի կազմում խուլիգանություն կատարելու համար, այն դեպքում, երբ նրանց մեղքը դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով ապացուցված չէր։ Կայացված դատավճռում անձի մեղավորության մասին հետևությունները հիմնված են ենթադրությունների, անթույլատրելի ապացույցների վրա, ինչպես նաև դատարանը գործից հանել է ամբաստանյալների անմեղությունը հիմնավորող ապացույցները: Դատավճիռն առերևույթ հակասում է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախկինում ընդունած որոշումներին։ Դատաքննությամբ հետազոտված որևէ ապացույցով հաստատված չէ այն փաստական տվյալը, թե Աշոտ Ղևոնդյանը, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի հետ միասին խմբի կազմում, բռնության գործադրմամբ կատարել են խուլիգանություն։ Դատաքննությամբ հետազոտված որևէ ապացույցով հաստատված չէ, որ Աշոտ Ղևոնդյանը 2014 թվականի հուլիսի 9-ին ընկերների հետ Ազատության հրապարակում գտնվելով <<Ջազզվե>> սրճարանում ժամը 01:30-ի սահմաններում սանհանգույց գնալուց հայացքը սևեռել է Անի և Հռիփսիմե Հակոբյանների վրա, որի պատճառով երկխոսության մեջ մտել տուժող Գագիկ Գիժլարյանի հետ, որից հետո Դավիթ Հովեյանը մոտեցել հահոյանքներ է տվել տուժողի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից հարվածել նրա գլխին, նրան գցել գետնին, իսկ Աշոտ Ղևոնդյանը, Գևորգ Հախնազարյանը և Կարեն Մկրտչյանը միանալով Դավիթ Հովեյանին շարունակել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալ և հարվածներ հասցնել գետնին ընկած Գագիկ Գիժլարյանի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին։ Ամբաստանյալներն առաջադրված մեղադրանքում իրենց մեղավոր չեն ճանաչել` պատճառաբանելով, որ իրենք որևէ մեկին չեն հարվածել և չեն հայհոյել։ Դատաքննության ժամանակ Դավիթ Հովեյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ինչպես ինքը, այնպես էլ իր ընկերները, մյուս ամբաստանյալները տուժողի հետ վիճաբանության մեջ չեն մտել, նրան չեն հարվածել և ծեծի չեն ենթարկել։ Ճանաչման և առերեսումների ժամանակ թե վկաները, և թե տուժողը չեն մատնանշել իրենց, որպես միջադեպի մասնակիցներ, այլ հակառակը, նշել են, որ իրենք չեն հանդիսանում ծեծի ենթարկողները։ Դատարանը դատավճռի հիմքում, որպես ամբաստանյալների մեղքը հիմնավորող ապացույցներ է վկայակոչել ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևորգ Հախնազարյանի որպես վկաներ հարցաքննության արձանագրությունները։ Թեև, նշված հարցաքննության արձանագրություններով որևէ կերպ չէր ապացուցվում ամբաստայալներին առաջադրված մեղադրանքը, սակայն նշված հարցաքննության արձանագրությունները դատարանը դնելով դատավճռի հիմքում` թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, որը կայանում է հետևյալում` դատաքննության ժամանակ ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևորգ Հախնազարյանի նախաքննության ժամանակ որպես վկաներ հարցաքննության արձանագրությունները չեն հրապարակվել և չեն հետազոտվել։ Ինչպես երևում է քրեական գործի նյութերից, ապա` ա) 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0215-ին <<Ջազզվե>> սրճարանից մարմնական վնասվածքներ պատճառելու կասկածանքով ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին են բերման ենթարկվել Աշոտ Ղևոնդյանը, Կարեն Մկրտչյանը, Դավիթ Հովեյանը և Գևորգ Հախնազարյանը։ բ) 2014 թվականի հունիսի 20-ին ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի քննչական բաժնի քննիչ Շ.Գրիգորյանը որոշում է կայացրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով քրեական գործ հարուցելու և վարույթ ընդունելու մասին։ Որոշման մեջ նշվել է. <<2014 թվականի հունիսի 9-ին՝ ժամը 0100-ի սահմաններում Կարեն Մկրտչյանը, Դավիթ Հովեյանը, Գևորգ Հախնազարյանը և Աշոտ Ղևոնդյանը Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գտնվող <<Ջազզվե>> սրճարանում վիճաբանել են Գարիկ Գիժլարյանի հետ, որի ընթացքում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, աղմկել են և հայհոյել, բռնություն գործադրել՝ ծեծի են ենթարկել Գ.Գիժլարյանին, իրենց այդ դիտավորյալ գործողություններով խախտել են հասարակական կարգը, խաթարել սրճարանի բնականոն աշխատանքը>>։ գ) Աշոտ Ղևոնդյանը, Կարեն Մկրտչյանը որպես վկա հարցաքննվել են 2014 թվականի հունիսի 26-ին, Գևորգ Հախնազարյանը որպես վկա նույնպես հարցաքննվել է 2014 թվականի հունիսի 26-ին։ դ) 2015 թվականի մարտի 16-ին Աշոտ Ղևոնդյանին, Կարեն Մկրտչյանին և Գևորգ Հախնազարյանին մեղադրանք է առաջադրվել, իսկ Դավիթ Հովեյանին` 2015 թվականի մարտի 19-ին։ Վերը նշվածից բխում է, որ ամբաստանյալները թեև մինչև նրանց մեղադրանք առաջադրելը, փաստացի գտնվել են <<կասկածյալի>> կարգավիճակում, սակայն հարցաքննվել են, որպես վկա, այդ թվում` նախազգուշացվել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338-339-րդ հոդվածներով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, իսկ լռելու և պաշտպան ունենալու իրավունքի մասին պարզաբանում չեն ստացել։ Հետևապես, նախաքննական մարմինն Աշոտ Ղևոնդյանին, Կարեն Մկրտչյանին և Գևորգ Հախնազարյանին որպես վկա հարցաքննելով` խախտել է նրանց լռելու և պաշտպանության իրավունքը, քանի որ վերջիններս փաստացի հայտնվելով կասկածյալի կարգավիճակում, հարցաքննվել են որպես վկաներ, զրկվել լռելու և պաշտպան ունենալու իրական հնարավորությունից, իսկ դատարանը, նշված անձանց ցուցմունքները դնելով մեղադրական դատավճռի հիմքում, թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում։ Տվյալ դեպքում Աշոտ Ղևոնդյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևորգ Հախնազարյանի որպես վկա նախաքննության ժամանակ տված ցուցմունքներն առանց դատարանում հետազոտելու, ինչպես նաև նրանց լռելու և պաշտպանական իրավունքի խախտմամբ ձեռք բերված հարցաքննության արձանագրությունները դնելով դատավաճռի հիմքում` թույլ է տվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի իմաստով քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, որը համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի` հիմք է դտավճիռը բեկանելու համար։ Հետևապես, դատավճռում նշված այն հետևությունը, թե <<...այսինքն նշված ցուցմունքներով հաստատվում է այն հանգամանքը, որ սրճարանում 6-7 հոգի երիտասարդներ սեղանի շուրջ նստած են եղել սույն քրեական գործով ամբաստանյալները և նրանց ընկերներ՝ ոմն Հայկը ու Պերճը և նշված 4 երիտասարդներն են հարվածներ հասցրել տուժող Գ.Գիժլարյանին՝ առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով թեթև վնաս, և այդ խուլիգանական գործողություններով կոպիտ կերպով խախտել են հասարակական կարգը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որի հետևանքով հավաքվել են մարդիկ և եկել են ոստիկանության աշխատակիցներն ու ամբաստանյալներին բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին>>, ապա այն զուտ ենթադրություն է և հաստատված չէ գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, ինչպես նաև այդ հետևությունները հիմնված են օրենքի խախտմամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ չհետազոտված ապացույցների վրա: Դատարանը դատավճռի հիմքում չի դրել ամբաստանյալի մեղքը բացառող, նրանց անմեղությունը հիմնավորող դատաքննությամբ հետազոտված՝ ճանաչման գործողության արձանագրությունները։ Սույն գործով նախաքննության ժամանակ Անի Հակոբյանն իր նախաքննական 24.06.2014թ–ի ցուցմունքնում նշել է, որ. <<Ես նրանց կճանաչեմ, քանի որ նրանց դեմքը տպավորվել է իմ մոտ, և ես կճանաչեմ նրանց հասակից, մարմնի կառուցվածքից, դեմքի կառուցվածքից և ձևից>>, վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը 24.06.2014թ–ի ցուցմունքնում նշել է, որ <<Նշեմ, որ ես այդ 4 երիտասարդներին տեսնելիս կճանաչեմ, նրանց մարմնի կառուցվածքից, դեմքի ձևից և կառուցվածքից>>, վկան նույնիսկ նկարագրել է նրանց արտաքին տվյալները։ Այսինքն, երկու վկաներն էլ որևէ կասկած չեն հայտնել Գ.Գիժլարյանին հարվածած կամ ծեծի ենթարկած անձանց ճանաչելու հարցում։ Նշված հարցաքննությունից մի քանի օր անց տեղի ունեցած ճանաչման գործողությունների ժամանակ վկաներ Հռիփսիմե Հակոբյանին և Անի Հակոբյանին են ճանաչման ներկայացվել Դավիթ Հովեյանը, Կարեն Մկրտչյանը, Գևորգ Հախնազարյանը և Աշոտ Ղևոնդյանը, սակայն վկաները ճանաչման գործողության ժամանակ մշտապես պնդել են, որ իրենց ճանաչման ներկայացված անձանցից ոչ մեկին չեն ճանաչում և տեսնում են առաջին անգամ։ Նշված ճանաչման գործողության արձանագրությունները դատաքննության ժամանակ հրապարակվել և հետազոտվել են, դրանք գտնվում են քրեական գործում՝ հ. 1 գ.թ. 123-124, 127-128, 131-132, 141-142, հ. 2 գ.թ. 126-127` Անի Հակոբյանի մասնակցությամբ տեղի ունեցած ճանաչման գործողության արձանագրություններ, հ. 1 գ.թ. 121-122, 125-126, 129-130, 140, հ. 2 գ.թ. 124-125` Հռիփսիմե Հակոբյանի մասնակցությամբ տեղի ունեցած ճանաչման գործողության արձանագրություններ։ Նշված ճանաչման գործողության արձանագրություններն օրենքի ուժով հանդիսանում են ապացույցներ, քանի որ ձեռք են բերվել օրենքով սահմանված պահանջների պահպանմամբ, ինչպես նաև դրանցով հիմնավորվում է ամբաստանյալների անմեղությունը։ Դատարանը, դատավճիռ կայացնելիս նշված ճանաչման գործողությունների արձանագրություններն անթույլատրելի չի ճանաչել, ինչպես նաև դրանց անարժանահավատության վերաբերյալ որևէ պատճառաբանություն չի բերել։ Դատարանը թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում: Դատաքննության ժամանակ տուժող Գագիկ Գիժլարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի հունիսի 8-ին, ժամը 2300-ի սահմաններում կնոջ՝ Անի Հակոբյանի հետ այցելել են Օպերայի բակում գտնվող <<Ջազզվե>> սրճարան, իսկ մինչ այդ մասնակցել է հարսանիքի, որտեղ օգտագործել է ալկոհոլ։ Մոտ մեկ ժամ անց իրենց է մոտեցել նաև կնոջ քույրը` Հռիփսիմե Հակոբյանը։ Սրաճարանում իրենք գարեջուր են խմել և ժամանակ անցկացրել։ Ժամը 01-ի սահմաններում, իրենց սեղանի մոտով մի տղա են անցել, ով նայել է իրենց կողմը, որի հետ կապված ինքը հարցրել է, թե ճանաչում են իրար, թե ոչ։ Դրանից հետո, ինքը հարված է ստացել գլխի շրջանում ընկել է գետնին և ուշագնաց եղել։ Երբ գտակցության է եկել տեսել է ոստիկանության աշխատակիցների և գնացել են ոստիկանության բաժին։ Տուժողը հայտնել է, որ ամբաստանյալներին դեպքի հետ կապված չի ճանաչում, նրանց տեսել է գործի քննության ընթացքում քննիչի մոտ, դեպքի օրն իր հետ խոսացող տղան կամ իրեն հարվածողն ամբաստանյալների մեջ չէ։ Դատարանը դատավճռում նշել է, թե <<...Դատարանը, անդրադառնալով տուժող Գարիկ Գիժլարյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքին, գտնում է, որ ցուցմունքի այն մասը, որով հայտնում է, թե ինքը չի հիշում իր հետ վիճաբանած երիտասարդներին, արժանահավատ չէ և հերքվում է իր իսկ նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, քանի որ ցուցմունքով հայտնել է, որ վիճաբանությունը տեղի է ունեցել նայելու համար և ինքը մինչև վիճաբանությունը խոսակցություն է ունեցել այդ երիտասարդներից մեկի հետ, ...>>: Բողոքի հեղինակը նշել է, որ տուժողն իր նախաքննական ցուցմունքներում ևս նշել է, որ իրեն հարվածած երիտասարդին չի հիշում և չի կարող նրան նկարագրել։ Այսպես, տուժողն առաջին հարցաքննության ժամանակ նշել է. <<Ձեր բանավոր հարցին պատասխանում եմ, որ չեմ հիշում ով է ինձ հարվածել, սակայն նշեմ ինձ ձեռքով են հարվածել>>, <<Ձեր մյուս հարցին պատասխանում եմ, որ այդ երիտասարդներից ոչ մեկին, այդ թվում` այն երիտասարդը, ում հետ զրուցել եմ և այն երիտասարդը, որն ինձ հարվածել է, չեմ ճանաչում և չեմ կարում նրանց նկարագրել>>։ /հ. 1, գ.թ. 77-78/ Տուժողը թե նախաքննության, և թե դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալներին չի նմանեցրել կամ ճանաչել, որպես իր հետ վիճաբանած, իրեն հարվածած անձանց։ Դատարանը տուժողի ցուցմունքները գնահատելիս, նշել թե Գ.Գիժլարյանը փորձել է իր ցուցմունքով օգնել ամբաստանյալներին խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից, քանի որ վերջինս դատաքննության ժամանակ հայտնել է, որ իր և ամբաստանյալ Դավիթի հարաբերություններն այնքան են մտերմացել, որ արդեն դարձել են քավոր-սանիկ։ Դատարանի սույն պատճառաբանությունը հիմնազուրկ է, քանի որ տուժողի բոլոր ցուցմունքները նույնաբովանդակ են, իսկ քավոր-սանիկ դառնալու հանգամանքը նշեց այն պատճառով, որ մոտ 3 տարի տևած նախաքննության և դատաքննության ընթացքում, քննչական մարմիններում և դատարանում արդեն բազմիցս են հանդիպել, բացի այդ, տուժողը նախազգուշացված է եղել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338-339-րդ հոդվածներով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին։ Հետևապես, դատարանի նշված պատճառաբանությունները հիմնազուրկ են և հերքված են դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով։ Վկա Անի Հակոբյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալներին չի ճանաչում, նրանց դեպքի ժամանակ չի տեսել։ 2014 թվականի հունիսի 8-ին ամուսնու հետ այցելել են Ազատության հրապարակում գտնվող <<Ջազզվե>> սրճարան, որոշ ժամանակ անց իրենց է միացել քույրը` Հռիփսիմեն։ Ժամը 01-ի սահմաններում իրենց մոտով անցնող մի երիտասարդ ուշադիր նայել է իրենց կողմը, ամուսինը հարցրել է, թե <<ինչա պատահել, ինչի ես նայում>>, որից հետո մոտեցել է գեր կազմվածքով մի տղա և հարվածել է ամուսնուն, որից հետո իրենց են մոտեցել այլ տղաներ, սակայն ամուսնուն ոչ ոք չի հարվածել, այդ ժամանակ ինքը գիտակցությունը կորցրել է և վայր ընկել։ Երբ գիտակցության է եկել, տեսել է ոստիկանների, որից հետո գնացել են ոստիկանության բաժին։ Ոստիկանության բաժնում, քույրն ասել է, որ ինքը մատնացույց է արել ինչ-որ տղաների, սակայն համոզված չէ, թե արդյոք դրանք այն տղաներն են, ովքեր հարվածել են ամուսնուն։ Գործի քննության ժամանակ իրեն ճանաչման են ներկայացրել տարբեր անձանց, այդ թվում նաև` ամբաստանյալներին, սակայն ինքը նրանց չի ճանաչել որպես ամուսնուն հարվածողների։ Վկան հարցերին պատասխանելուց պնդեց, որ թե իրենց կողմը նայող, թե իր ամուսնու հետ զրուցող, և թե ամուսնուն հարվածած տղան ամբաստանյալները չեն հանդիսանում։ Վկան պնդեց, որ չի տեսել, թե քույրը դեպքից հետո ոստիկաններին մատնացույց է արել ամբաստանյալներին կամ որևէ այլ անձի որպես իր ամուսնուն հարվածողների։ Վկան հարցերին պատասխանելուց նշեց, որ ինչպես ինքը, այնպես էլ քույրը ճանաչման գործողության ժամանակ իրենց ճանաչման ներկայացված անձանց և լուսանկարներում որևէ մեկին չեն նմանացրել որպես ամուսնուն հարվածող անձին։ Վկան նախաքննական ցուցմունքում նշել է, որ <<Ես նրանց կճանաչեմ, քանի որ նրանց դեմքը տպավորվել է իմ մոտ և ես կճանաչեմ նրանց հասակից, մարմնի կառուցվածքից, դեմքի կառուցվածքից և ձևից>>։ Վկան հարցին պատասխանել է, որ <<Նշեմ, որ ես չեմ տեսել, որ բացի գեր երիտասարդից մյուս երիտասարդները հարվածեն իմ ամուսնուն, ինչպես նաև չեմ նկատել, որ հարևան սրճարանի հաճախորդները ականատես են եղել միջադեպին>>։ Ակնհայտ է, որ եթե ամբաստանյալները լինեին միջադեպի մասնակիցները, ապա վկան նրանց կճանաչեր, քանի որ իր ցուցմունքում նշել էր, որ տեսնելու դեպքում նրանց կճանաչի, քանի որ նրանց դեմքերը տպավորվել են իր մոտ։ Դատաքննությամբ հետազոտվել են վկայի մասնակցությամբ տեղի ունեցած ճանաչման ներկայացնելու մասին և լուսանկարներով ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունները։ Ի թիվս այլոց` ճանաչման է ներկայացվել նաև Աշոտ Ղևոնդյանը, Դավիթ Հովեյանը, Կարեն Մկրտչյանը, Գևորգ Հախնազարյանը, սակայն վկան հայտարարել է, որ նրանցից ոչ մեկին չի ճանաչում և տեսնում է առաջին անգամ։ Նշված անձանցից ոչ մեկին չի նույնացնում 2014 թվականի հունիսի 9-ին տեղի ունեցած միջադեպի ժամանակ իր ամուսնուն ծեծի ենթարկած անձի հետ։ Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի հետ առերես հարցաքննությունների ժամանակ ևս վկան պնդել է, որ նրանք չեն հանդիսանում այն անձինք, ովքեր դեպքի օրը հարվածել են ամուսնուն։ Այսինքն, վկայի ցուցմունքով հերքվում է Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի առնչությունը դեպքին։ Հետևապես, ամբաստանյալների դեպքին առնչվելու հետ կապված դատավճռում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներին, որը հիմք է կայացված դատավճիռը բեկանելու համար։ Դատարանը որպես ամբաստանյալների մեղքը հիմնավորող ապացուց է դատավճռում վկայակոչել վկա Հրիփսիմե Հակոբյանի հրապարակված և հետազոտված նախաքննական ցուցմունքները։ Վկայի նախաքննական ցուցմունքները չեն կարող դրվել իր պաշտպանյալների մեղադրանքի հիքում, քանի որ դատաքննության ժամանակ պաշտպանական կողմը հնարավորություն չի ունեցել հարցաքննելու նրան։ Ինչ վերաբերում է նախաքննության ժամանակ նրա և իր պաշտպանյալների միջև տեղի ունեցած առերես հարցաքննությունների փաստին, ապա հարկ է նշել, որ Հռիփսիմե Հակոբյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի ցուցմունքներում առկա չէր էական հակասություն։ Վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը նրանց չէր ճանաչել որպես միջադեպի մասնակից անձանց։ Բացի այդ, եթե նույնիսկ համարենք, որ նրանց ցուցմունքներում առկա էր էական հակասություն, ապա այն չի կարող համապատասխանել Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ մասի <<դ>> կետով նշված` <<իր դեմ ցուցմունք տված վկաներին հարցաքննելու իրավունք ունենալու>> բնորոշմանը։ Բացի այդ, առերես հարցաքննությունների ժամանակ Աշոտ Ղևոնդյանը, Դավիթ Հովեյանը, Կարեն Մկրտչյանը և Գևորգ Հախնազարյանը գտնվել են վկայի կարգավիճակում, հետևապես զրկված են եղել պաշտպան ունենալու իրավունքից և պատշաճ հնարավորություն չեն ունեցել հարցաքննելու վկա Հռիփսիմե Հակոբյանին։ Եթե նույնիսկ հիմք ընդունենք նրա կողմից նախաքննության ժամանակ հայտնած տվյալները, ապա դրանցով ևս հերքվում են ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքը, նրանց մակնակցությունը դեպքին։ Վկա Հռիփսիմե Հակոբյանն իր նախաքննական ցուցմունքում հայտնել է. <<2014 թվականի հունիսի 9-ին, ժամը 0030-ի սահմաններում գնացել է Ազատության հրապարակում գտնվող <<Ջազզվե>> սրճարան, որտեղ քրոջ՝ Անի Հակոբյանի և նրա ամուսնու՝ Գարիկ Գիժլարյանի հետ գարեջուր են խմել և ժամանակ անցկացրել։ Ժամը 0100-ի սահմաններում մի երիտասարդ, որի հագին եղել է սպիտակ կարճաթև վերնաշապիկ և մարմնագույն տաբատ, անցել է իրենց սեղանի մոտով և ուշադիր նայել է իրենց կողմ։ Այդ ժամանակ Գարիկը նրան հարցրել է, թե ծանոթ են, թե ոչ, իսկ այդ տղան հեգնանքով պատասխանել է` <<հը, արա>> և դրանից հետո գեր կառուցվածքով և կապույտ վերնաշապիկով մի երիտասարդ մոտեցել ու բռունցքով հարվածել է Գարիկի գլխին։ Դրանից հետո Գարիկն ընկել է գետնին, նրան են մոտեցել նաև նրանց հետ այլ երիտասարադները և սկսել են ոտքով հարվածել Գարիկին, որից իրենց սեղանին եղած շշերը և բաժակները, շուռ եկան գետնին և կոտրվեցին։ Մի քանի րոպե հետո մոտեցել են ոստիկանության աշխատակիցները, ինքը մատնացույց է արել տղաների և նրան տարել են ոստիկանության բաժին։ Վկան նշել է, որ մինչև ոստիկանության աշխատակիցների գալն ինքը, զայրացած լինելով, սեղանին դրված բաժակով հարվածել է սեղանին, որի արդյունքում սեղանի ապակին կոտրվել է։ Վկան նշել է, որ միջադեպը տևել է 2-3 րոպե, սեռական բնույթի հայհոյանք լսել է մեկ անգամ, այն տղայից, որն առաջինն է հարվածել Գարիկին, բացի դրանից այլ հայհոյանք չի լսել։ Նշել է, որ ոստիկանները եկել են միջադեպից մոտ 5-10 րոպե անց>>։ Վկան հայտնել է նաև, որ <<այդ 4 երիտասարդներին տեսնելիս կճանաչի, նրանց մարմնի կառուցվածքից, դեմքի ձևից և կառուցվածքից։ Առաջինը Գարիկին բռունցքով հարվածողը մոտ 180 սմ հասակով էր, ուներ գեր կառուցվածք, մաշկը ցորենամորթ, մազերը կիսագանգուր, դեմքը կլոր։ Մեր սեղանին մոտեցողը ուներ մոտ 170 սմ հասակ, նիհարավուն կազմվածքով, օվալաձև դեմքով։ Երրորդ երիտասարդը, որի հագին կար կապույտ վերնաշապիկ, ուներ մոտ 170 սմ հասակ, նիհարավուն կառուցվածք , սպիտակ մաշկով։ Չորորդ երիտասարդը ուներ մոտ 165-170 սմ հասակ, ուներ միջին կառուցվածք, որի աչքերին կային օպտիկական ակնոցներ>>։ Դատաքննությամբ հետազոտվեց վկայի մասնակցությամբ տեղի ունեցած ճանաչման ներկայացնելու մասին և լուսանկարներով ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունները։ Ի թիվս այլոց` ճանաչման է ներկայացվել նաև Աշոտ Ղևոնդյանը, Դավիթ Հովեյանը, Կարեն Մկրտչյանը, Գևորգ Հախնազարյանը, սակայն վկան հայտարարել է, որ նրանցից ոչ մեկին չի ճանաչում և տեսնում է առաջին անգամ։ Նշված անձանցից ոչ մեկին չի նույնացնում 2014 թվականի հունիսի 9-ին տեղի ունեցած միջադեպի ժամանակ իր ամուսնուն ծեծի ենթարկած անձի հետ։ Գործի փաստական տվյալներից հետևում է, որ Աշոտ Ղևոնդյանի հագին եղել է, ոչ թե մարմնագույն տաբատ, այլ կապույտ գույնի ջինսե տաբատ, ամբաստանյալների մեջ չկա օպտիկական ակնոցներ կրող կամ գեր, ինչպես նաև 180 սմ բոյ ունեցող անձ։ Ինչպես նաև, եթե նրանց մեջ լիներ այն անձը կամ անձինք, ովքեր մասնակցել են վկայի կողմից նկարագրված դեպքին, ապա որևէ խոչընդոտ չկար նրանց ճանաչելու համար։ Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի հետ առերես հարցաքննությունների ժամանակ ևս վկան պնդել է, որ նրանք չեն հանդիսանում այն անձինք, ովքեր դեպքի օրը հարվածել են քրոջ ամուսնուն։ Հատկանշական է, որ վկա Դավիթ Հովեյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ, նշելով որ չի ճանաչում մեղադրյալին /ինչպես նաև մյուս մեղադրյալի հետ առերեսման ժամանակ է հայտարարել, որ նրանց չի ճանաչում/, կասկած է արտահայտել այն հարցի շուրջ, թե ինքն իրականում փեսային հարվածող անձանց է մատնացույց արել ոստիկաններին, թե ոչ։ Վկան նշել է. <<Վիճաբաբանության ժամանակ Գարիկին բռունցքով հարվածած երիտասարդը մեկ անգամ տվել է հայհոյանք և դրանից հետո վիճում էի Գարիկին ծեծի ենթարկած անձանց հետ, որից հետո ժամանել են ոստիկանության աշխատակիցները, որոնց ես մատացույց եմ արել այն երիտասարդներին, որոնք ծեծի են ենթարկել Գարիկին և վերջիններիս ոստիկանության աշխատակիցները բերման են ենթարկել նրանց ոստիկանության բաժին, իմ կարծիքով>>։ Վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը նման կասկած է արտահայտել նաև քրոջ վկա Անի Հակոբյանի հետ խոսելու ժամանակ, վերջինս ցուցմունք տվեց, որ քուրն իրեն ասել է, որ համոզված չէ, որ ինքը մատնացույց է արել այն երիտասարդներին, ովքեր հարվածել են Գարիկին։ Նման կասկածանք հայտնեցին նաև դատաքննության ժամանակ հարցաքննված ոստիկանները, նրանցից Վազգեն Դաբաղյանը նշեց, որ հնարավոր է մատնացույց անող կինը շփոթած լինի և այլ անձանց մատնացույց արած լինի, քանի որ շատ մարդիկ էին հավաքված, իսկ այդ տղաները հանգիստ կանգնած էին սրճարանից դուրս։ Վկա, ոստիկանության աշխատակից Ռուդիկ Եղիազարյանը հարցին պատասխանելուց նշեց, որ մարդիկ հեռվանում էին այդ ժամանակ, իսկ այդ աղջիկը ցույց էր տալիս հեռվացողների միջից տղաների, ովքեր մեջքով էին դեպի իրեն, ինչպես նաև նշեց, որ այդ աղջիկը գտնվում էր ոչ ադեկվատ վիճակում, գոռգոռում էր և չի բացառում, որ վերջնս նաև շփոթած լինի։ Ակնհայտ է, որ վկա Հռիփսիմե Հակոբյանի ցուցմունքով ևս հերքվում է ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքը։ Ինչ վերաբերում է դատավճռում նշված այն պատճառաբանությանը, թե ոստիկանության բաժնում վկա Հռիփսիմե Հակոբյանը տեսել է բերման ենթարկված անձանց և նրանց ճանաչել է, որպես իր կողմից որպես Գագիկ Գիժլարյանին ծեծի ենթարկողների մատնացույց արված անձանց, ապա քրեական գործում 09.06.2014թ. ամսաթվով ճանաչման գործողության մասին արձանագրություններ առկա չեն, հետևապես այն չի կարող համապատասխանել իրականությանը։ Ինչ վերաբերում է այն մտքին, թե դեպքից բավականին ժամանակ անցնելու պատճառով չեն ճանաչել ամբաստանյալներին, ապա հարկ է նշել, որ անհնար է դեպքից 5-10 օր անց չճանաչել այն անձանց ում կարողացել է բազմության մեջ փնտրել և գտնել որպես իրենց հարազատին ծեծի ենթարկողների, առավել ևս այն դեպքում, երբ վկաները ճանաչման գործողությունից առաջ նկարագրել են այդ անձանց դեմքը և կառուցվածքը և պնդել են որ տեսնելուց կճանաչեն, սակայն ամբաստանյալներին չեն ճանաչել` որպես այդ միջադեպի մասնակիցների։ Դատարանը դատավճռում նշել է, թե <<Նշված ցուցմունքը վկա Հռիփսիմե Հակոբյանն առերես պնդել է Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի, Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի հետ>>, սակայն վկա Հռիփսիմե Հակոբյանն ամբաստանյալների հետ տեղի ունեցած բոլոր առերես հարցաքննությունների ժամանակ նշել է, որ <<իր հետ առերեսվողներին չի ճանաչում և նրանց հետ որևէ հարաբերությունների մեջ չի գտնվում>>, իսկ տեղի ունեցած միջադեպի վերաբերյալ քննիչի հարցին պատասխանելիս չի նշել, թե իր նկարագրած գործողությունները կատարել են իր հետ առերես հարցաքննվող անձինք, այսինքն` ամբաստանյալները։ Դատարանը դատավճռում նշել է, թե իբր միջադեպը՝ խուլիգանական գործողությունները <<կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո>>։ Դատարանի սույն հետևությունը չի համապատասխանում դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներին։ Մասնավորապես, ոստիկանության աշխատակիցները, թե նախաքննական և թե դատաքննական ցուցմունքներում նշել են, որ երբ իրենք հասել են դեպքի վայր, որևէ միջադեպ չի եղել, հասնելով այնտեղ` տեսել են, որ գետնին ընկած է մի երիտասարդ, իսկ նրա կողքին կանգնած` մեկ շիկահեր և մեկ սևահեր աղջիկներ, որից սևահերն օգնություն էր ցույց տալիս գետնին ընկած երիտասարդին։ Վկա Հռիփսիմե Հակոբյանն իր նախաքննական ցուցմունքում նշել է, որ միջադեպը տևել է 2-3 րոպե, իսկ ոստիկանները եկել են մոտ 5 րոպե անց։ Վկա Անի Հակոբյանը դատաքննության ժամանակ նշեց, որ ոստիկանության աշխատակիցներն իրենց են մոտեցել միջադեպից որոշ ժամանակ անց։ Վկաներ Հովհաննես Թաթոյանի, Վազգեն Դաբաղյանի և Ռուդիկ Եղիազարյանի ցուցմունքները նույնաբովանդակ էին, քանի դեռ հերթը չէր հասել Հռիփսիմե Հակոբյանի կողմից տուժողին ծեծի ենթակող անձանց մատնացույց անելուն։ Այսպես, վկաները նշել են, որ 2014 թվականի հունիսի 9-ին, ժամը 02-ի սահմաններում, երբ երեքով գիշերային ծառայություն են իրականացրել և անցնելիս են եղել Երևանի Թումանյան-Մաշտոց փողոցների խաչմերուկի մոտով, նկատել են մարդկային մեծ հոսք, ովքեր շարժվել են դեպի Ազատության հրապարակ, մոտենալով <<Ջազզվե>> սրճարանի մոտ` հասկացել են, որ ինչ-որ միջադեպ է տեղի ունեցել։ Հասնելով այնտեղ` տեսել են գետնին ընկած մի երիտասարդի, որը գլուխը բռնած գոռում էր. <<վախ գլուխս>>, իսկ նրա մոտ կանգնած էին երկու աղջիկներ։ Այդ աղջիկներից մեկը մատնացույց է արել 4 տղաների և ասել, որ նրանք են ծեծի ենթարկել ընկածին, իսկ իրենք այդ 4 տղաներին բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին։ Վկաները նշեցին, որ իրենք դեպքին ականատես չեն եղել։ Հատկանշական է, որ ոստիկանության երեք աշխատակիցների ցուցմունքները մեկը մյուսին հակասեց` մատնացույց անելու հանգամանքը նկարագրելիս։ Վկա Ռուդիկ Եղիազարյանը նշեց, որ երբ իրենք մոտեցել են, մարդիկ հեռվանում էին այդ ժամանակ, իսկ այդ աղջիկը ցույց էր տալիս հեռվացողների միջից տղաների, ովքեր մեջքով էին դեպի իրեն, ինչպես նաև նշեց, որ այդ աղջիկը գտնվում էր ոչ ադեկվատ վիճակում, գոռգոռում էր և չի բացառում, որ վերջնս նաև շփոթած լինի։ Վազգեն Դաբաղյանը նշեց որ, այդ տղաներն այլ քաղաքացիների հետ կանգնած էին սրճարանից դուրս, իսկ այդ աղջիկը մատով ցույց էր տալիս, այդ տղաներն իրար կողք չէին կանգնած, այլ տարբեր տեղերում էին կանգնած։ Հատկանշական է, որ այս վկան նշում է, որ բացի այդ աղջկանից այնտեղ գտնվող անձանցից ոչ ոք չի նշել, թե ընկած տղային հարվածել են։ Երրորդ ոստիկան վկան Հովհաննես Թաթոյանը նշեց, որ այդ տղաները չորսով իրար կողք էին կանգնած և աղջիկներից մեկը հեռվից ընդհանուր նրանց է ցույց տվել և նրանց են բաժին բերման ենթարկել։ Այսինքն, ինչպես երևում է դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներից, առկա չէ որևէ հիմնավոր փաստական տվյալ, ապացույց, որ հենց ամբաստանյալներ են եղել այն անձինք, ովքեր ծեծի են ենթարկել Գագիկ Գիժլարյանին։ Նշված անձանց ցուցմունքով հերքվում է նաև դատարանի այն հետևությունը, թե խուլիգանական գործողությունները կանխվել են ոստիկանության աշխատակիցների կողմից։ Լիլիթ Հովհաննիսյանը թեև նշել է, որ միջադեպին ականատես չի եղել, և ամբաստանյալներին ճանաչելու վերաբերյալ փաստական տվյալ չի հայտնել, սակայն սույն վկայի հարցաքննությունն աննախադեպ է: Վկան նախաքննության ժամանակ հարցաքննվել է, որպես <<Ջազզվե>> սրճարանի մենեջեր՝ Լիլիթ Զոհրաբյան, իսկ այլ անձի անվան ներքո հարցաքննվելու հանգամանքը պատճառաբանել է, նրանով որ քանի որ այդ ժամանակ սրճարանի մենեջերը տուն էր գնացել, ինքը հարցաքննվել է նրա փոխարեն։ Հայտնեց նաև, որ ինքը ներկայացել է քննիչին որպես Լիլիթ Զոհրաբյան։ Թեև նշված վկայի ցուցմունքները չեն պարունակում այնպիսի տվյալներ, որոնք որևէ կերպ հաստատում կամ հերքում են իր պաշտպանյալների մասնակցությունը դեպքին, այնուհանդերձ հաշվի առնելով, որ նա նախաքննության ժամանակ հարցաքննվել է այլ անձի անվան տակ, կամ նրա փոխարեն, հետևապես այդ ցուցմունքները չեն կարող արժանահավատ և թույլատերլի ապացույցներ հանդիսանալ։ Դատաքննության ժամանակ, վկան հայտնել է, որ 2014 թվականի հունիսի 9-ին ժամը 0120-ի սահմաններում, երբ գտնվել է սրճարանի պահեստային մասում լսել է աղջկա բացականչություն, որից հետո դուրս է եկել և տեսել է գետնին ընկած մի երիտասարդի, նրա մոտ երկու աղջկա, իսկ որոշ ժամանակ անց եկել են ոստիկանության աշխատակիցները։ Հարցերին պատասխանելուց նշեց, որ սրճարանի բնականոն աշխատանքը շարունակվել է: Վկա Վոլոդյա Տոնոյանը նույնպես ցուցմունք տվեց, որ դեպքի օրն ինքը գտնվել է սրճարանում և մոտ 50 մետր հեռավորությունից տեսել է, որ իրարանցում է, սակայն ինքը չի տեսել, թե կոնկրետ ինչ է եղել, որոշ ժամանակ անց եկել են ոստիկաններ։ Ինքը չգիտի, թե ինչ է տեղի ունեցել, ամբաստանյալներին չի ճանաչում։ Վկայի հրապարակված նախաքննական ցուցմունքներում ևս առկա չէ որևէ տվյալ, որը կարող է վկայել ամբաստանյալների կողմից միջադեպին մասնակցելու մասին։ Վկայի նախաքննական ցուցմունքերը հրապարակելուց հետո, վերջինս հայտարարեց, որ քանի որ գտնվել է ծառայության մեջ, չի ցանկացել ինչ-որ քաշքշուկի մեջ լինել և քննիչն ինչ ասել է, ինքն էլ այդպես գրել է, իսկ այն հարցին, թե իր նախաքննական ցուցմունքներում առկա հակասություններն ինչով կարող է բացատրել, վկան չկարողացավ պարզաբանել։ Վկայի երկու նախաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունները կայանում էին հետևյալում: Վկան դեպքից 3 ամիս անց զինծառայության ժամանակ հարցաքննվելիս ցուցմունք է տվել, հետևյալի մասին. <<Ես տեսել եմ ծեծկռտուք 6-7 հոգու միջև, որոնցից երկուսը, հաստատ հիշում եմ, աղջիկ էին։ Նրանցից ոչ ոքի չեմ ճանաչում։ Տղաներն իրար խառը խփում էին, իսկ աղջիկներից մեկը նույնիսկ բաժակ շպրտեց տղաներից մեկի ուղղությամբ։ Տեսնելով նրանց` ես մի պահ կանգնեցի, այնուհետև մոտեցա նրանց։ Երբ հասա, ինձ հետ միասին այնտեղ եկան նաև ոստիկանության աշխատակիցներ, ովքեր բաժանեցին նրանց։ Այդ ամենը տևեց մոտ 5 րոպե։ Իմ հիշելով մինչև կռիվն այդ սեղանի մոտ նստած էին երկու աղջիկ և մի տղա։ Սեռական բնույթի հայհոյանքներ չեմ հիշում, նաև հիշում եմ, որ աղջիկներից մեկը գոռում էր. <<փողոցայիններ, փողոցայիններ>>, հիշում եմ, որ բոլորը բարձր գոռում էին>>։ Ակնհայտ է, որ վկայի ցուցմունքը չի համապատասխանում իրականությանը, գոնե այնքանով, որ սույն գործով առկա չէ որևէ տվյալ, թե 6-7 հոգու միջև ծեծկռտուք է եղել, իսկ այն բաժանել են ոստիկանության աշխատակիցները։ Վկան հարցաքննվել է քննչական հանձնանարության հիման վրա, այսինքն` գործի փաստական հանգամանքներից անտեղյակ քննիչի կողմից։ Հաջորդ ցուցմունքնում վկան նշել է, որ. <<Այդ օրը ես եղել եմ աշխատանքի վայրում և ժամը մոտ 01:00-ի սահմաններում, երբ գտնվում էի բարի մոտ, այսինքն բարի հետևի մասից բաժակ էի վերցնում և վերադարձա, բարի մոտ նկատեցի, որ հաճախորդներից մի երիտասարդ բռունցքով հարվածեց մյուս երիտասարդին, որը նստած էր երկու աղջիկների հետ և նկատեցի, որ այդ երիտասարդը վայր ընկավ գետնին։ Այդ պահին ես շրջվեցի թիկունքով և գնացի դեպի բարի մոտ և նկատեցի, որ բռունցքով հարվածած երիտասարդի կողքին կային երեք-չորս երիտասարդներ, սակայն այդ երիտասարդների գործողությունները չեմ տեսել։ Հայտնում եմ Ձեզ, որ տեսնելով միջադեպը, ես քաշվել եմ և ցանկացել եմ զերծ մնալ վիճաբանությունից և բարի մոտից դեպի միջադեպի վայր եմ շտապել այն ժամանակ, երբ եկել են ոստիկանության աշխատակիցները>>։ Այսպիսով, դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով ապացուցված է, որ ամբաստանյալներն առաջադրված մեղադրանքում իրենց մեղավոր չեն ճանաչում և մշտապես հերքել են իրենց մասնակցությունը որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշման մեջ նշված միջադեպին, վիճաբանությանը: Ճանաչման գործողությունների ժամանակ վկաներ Անի և Հռիփսիմե Հակոբյանները Դավիթ Հովեյանին, Կարեն Մկրտչյանին, Գևորգ Հախնազարյանին և Աշոտ Ղևոնդյանին չեն ճանաչել որպես Գագիկ Գիժլարյանին հարվածած, նրան ծեծի ենթարկող և միջադեպին մասնակցող անձինք, այլ հերքել են նրանց մասնակցությունը։ Նույնը վկաները նշել են նաև ամբաստանյալների հետ առերես հարցաքննությունների ժամանակ, իսկ Անի Հակոբյանը պնդեց նաև դատաքննության ժամանակ: Բերման ենթարկվելու ժամանակ Դավիթ Հովեյանը, Կարեն Մկրտչյանը, Գևորգ Հախնազարյանը և Աշոտ Ղևոնդյանն անակնկալի են եկել, տարակուսել և զարմանք արտահայտել, ինչպես նաև իրենց անհամաձայնությունն են հայտնել, առարկել բերման ենթարկվելու և որպես ծեծի ենթարկողների ներկայացվելու առիթից, սակայն ենթարկվել են ոստիկանների պահանջներին և գնացել բաժին։ Առկա չէ, որևէ փաստական տվյալ, որ միջադեպից անմիջապես հետո կամ ոստիկանների գալուց նրանք փորձել են փախնել դեպքի վայրից։ Դատարանի դատավճիռն ամբողջությամբ հիմնված է ենթադրությունների, իսկ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով ամբաստանյալներ Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի մեղքը ապացուցված չէ, ձեռք բերված փաստական տվյալները բավարար չէին <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատել նրանց մեղավորությունը մեղսագրված արարքում և նրանց նկատմամբ պետք է կայացվեր արդարացման դատական ակտ։ Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները հիմք չեն տալիս ապացուցված համարել, որ նկարագրված միջադեպը պարունակում է խուլիգանության հացակազմ։ Ըստ գործի փաստական հանգամանքների, այն կրում է զուտ անձնական բնույթ և ուղղված չի եղել հասարակության դեմ, առավել ևս, որ այն տևել է 2-3 րոպե, ինչպես նաև սեռական բնույթի հայհոյանքներ չեն եղել, թեև այդ միջադեպին իր պաշտպանյալների մասնակցությունն ապացուցված չէ: Միջադեպն առաջացել է քիչ թե շատ երկարատև ժամանակահատվածում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում, սրճարանում անցնող երիտասարդի կողմից տուժողի հետ նստած անձանց նայելու, նրանց միջև տեղի ունեցած երկխոսության հետևանքով, այն տևել է 2-3 րոպե, ուղղված չի եղել հասարակության դեմ, նույնիսկ հարցաքննված անձինք նշում են, որ միայն գեր կազմվածքով երիտասարդն է մեկ անգամ հայհոյել։ Միջադեպը չի վերաճել հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, և այն չի դրսևորվել հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, այն ուղղված է եղել տուժողի դեմ, հետևապես ամբաստանյալներին մեղսագրված գործողությունները չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն։ Դատարանը պատիժ նշանակելիս նույնպես թույլ է տվել դատական սխալ, որը կայացել է հետևյալում։ Դատարանն ամբաստանյալների նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, նրանցից Գևորգ Հախնազարյանին և Կարեն Մկրտչյանին պատիժ է նշանակել տուգանքի ձևով, իսկ Դավիթ Հովեյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի նկատմամբ` ազատազրկման ձևով` դատապարտելով 1 տարի ժամկետով ազատազրկման։ Դատարանը որպես ամբաստանյալների պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտել հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելու հանգամանքը։ Դատավճռում որպես ամբաստանյալներ Դավիթ Հովեյանի, Աշոտ Ղևոնդյանի, Գևորգ Հախնազարյանի և Կարեն Մկրտչյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտարկվել հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելը։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ եթե սույն հոդվածի 1-ին մասում նշված որևէ հանգամանք սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված է որպես հանցագործության հատկանիշ, ապա դա չի կարող կրկին հաշվի առնվել որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք։ Հետևապես, հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելը չի կարող հանդիսանալ ծանրացնող հանգամանք, քանի որ այն ամբաստանյալներին որպես արարքը որակյալ հատկանիշ դարձնող հանգամանք է մեղսագրված։ Հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելը որպես ամբաստանյալների պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք դիտելով` դատարանը թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում։ Բացի այդ, դատարանը չի պատճառաբանել, թե ինչու է Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ պատժի նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները։ Պատիժ նշանակելիս որպես Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտել նաև նրանց առանձնապես ակտիվ դերը։ Դատարանը, որպես Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք դիտելով հանցագործության մեջ նրանց առանձնապես ակտիվ դերը, չի պատճառաբանել, թե ինչում է կայացել, ինչպիսի գործողություններով են առանձնացել նրանց ակտիվ դերը, նման շեշտադրում առկա չէ նրանց որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշման մեջ։ Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատավճռում արված հետևությունները նույնպես պատճառաբանված չեն։ Դատարանը որպես Աշոտ Ղևոնդյանի անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատասխանատվությունը ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չի նշել այն, որ Աշոտ Ղևոնդյանը նախկինում դատապարտված չի եղել, երիտասարդ է, ունի մշտական աշխատանք, գործի քննության ողջ ընթացքում ցուցաբերել է պատշաճ վարքագիծ, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի 1-ին մասում։ Դատարանը Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել նաև այն հանգամանքը, որ նա թաքնվել է քննությունից և գտնվել է հետախուզման մեջ։ Դատարանի սույն հետևությունը չի կարող գնահատվել որպես Դավիթ Հովեյանի անձը բացասաբար բնութագրող հանգամանք։ Սույն քրեական գործի փաստական տվյալներից հետևում է, որ վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից 04.09.2015թ-ին որոշում է կայացվել Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի և Կարեն Մկրտչյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին, իսկ նրանց նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացվել է։ Նշված որոշումը կայացնելուց հետո, Դավիթ Հովեյանը մեկնել է իր մշտական բնակության վայր՝ Ռուսաստանի Դաշնություն, որտեղ բնակվել են նաև նրա ծնողները։ ՀՀ գլխավոր դատախազի կողմից քրեական հետապնդումը դադարացնելու մասին որոշումը վերացնելու մասին որոշումը կայացվել է 2015թ-ի դեկտեմբերի 21-ին, իսկ Դավիթ Հովեյանը հետագայում տեղեկանալով, որ իր վերաբերյալ քրեական գործով քննությունը վերսկսվել է, ինքնակամ 12.04.2016թ-ին վերադարձել է Հայաստանի Հանրապետություն և ներկայացել է քննությանը։ Այսինքն, Դատարանի այն հետևությունը, թե իբր Դավիթ Հովեյանը թաքնվել է քննությունից չի համապատասխանում իրականությանը և հետևապես այն չէր կարող գնահատվել որպես Դավիթ Հովեյանի կողմից դրսևորված բացասական վարքագիծ։ Դատարանը որպես Դավիթ Հովեյանի անձը բնութագրող, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ չի նշել այն, որ նա նախկինում դատապարտված չի եղել, երիտասարդ է, ունի մշտական աշխատանք, գործի քննության ողջ ընթացքում ցուցաբերել է պատշաճ վարքագիծ, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի 1-ին մասում։ Հետևապես, հիմք ընդունելով վերոնշյալը, պաշտպանը գտնում է, որ դատարանը չի պատճառաբանել, թե Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից նվազ խիստ տեսակը` տուգանքը, ինչու չի կարող ապահովել պատժի նպատակներին, և ինչու պետք է նրանց նկատմամբ նշանակվի ազատազրկման ձևով պատիժը։ Դատարանն Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ նույնպես պետք է պատիժ նշանակեր տուգանքի ձևով։ Վերոգրյալի հիման վրա պաշտպան Լիպարիտ Սիմոնյանը միջնորդել է բեկանել Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի ԵԿԴ/0174/01/16 քրեական գործով 20.07.2017թ. դատավճիռը, ամբաստանյալներ Դավիթ Գևորգի Հովեյանին, Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանին, Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանին և Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ և նրանց նկատմամբ կայացնել արդարացման դատական ակտ` կարճելով գործի վարույթը։ Վերաքննիչ բողոքը նշված մասով մերժելու դեպքում՝ Դավիթ Գևորգի Հովեյանի և Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու մասով դատավճիռը փոփոխել և նրանց նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանքի ձևով։ Վերաքննիչ դատարանում պաշտպան Լիպարիտ Սիմոնյանը պնդեց վերաքննիչ բողոքը` խնդրելով այն բավարարել: Ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանը և Դավիթ Հովեյանը հայտնեցին, որ իրենց մեղավոր են ճանաչում, զղջում են կատարածի համար, խնդրել են մեղմ վերաբերվել: Ամբաստանյալներ Գևորգ Հախնազարյանը և Կարեն Մկրտչյանը միացան վերաքննիչ բողոքին` հայտնելով, որ իրենց մեղավոր չեն ճանաչում: Մեղադրող` Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Առաքելյանը վերաքննիչ բողոքի դեմ առարկեց` խնդրելով այն մերժել: 4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը. Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով պաշտպանության կողմի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, մեղադրողի պատասխանը, քրեական գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց վերլուծելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ապացույցների ողջ համակցությունը` քրեական գործի լուծման համար բավարարության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավավարական օրենսդրության պահանջների տեսանկյունից, ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակիորեն` Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը` Գևորգ Հախնազարյանի և Կարեն Մկրտչյանի վերաբերյալ թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով, բեկանել և փոփոխել հետևյալ պատճառաբանությամբ: Քրեական պատասխանատվության հիմքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները: Անձնական պատասխանատվության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն` անձը ենթակա է քրեական պատասխանատվության միայն անձամբ իր կատարած հանցանքի համար: Ըստ մեղքի պատասխանատվության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի 1-ին մասի` անձը ենթակա է քրեական պատասխանատվության միայն հանրության համար վտանգավոր այնպիսի գործողության կամ անգործության և հանրության համար վտանգավոր հետևանքների համար, որոնց վերաբերյալ նրա մեղքը հաստատված է իրավասու դատարանի կողմից: Քրեադատավարական օրենսդրության խնդիրներն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունն իրականացվում է ապահովելու համար` 1) անձի, հասարակության և պետության պաշտպանությունը հանցագործությունից. 2) անձի և հասարակության պաշտպանությունը պետական իշխանության ինքնիրավ գործողություններից և չարաշահումներից` կապված իրական կամ ենթադրվող հանցավոր արարքի հետ: Քրեական դատավարություն իրականացնող մարմինները պարտավոր են ձեռնարկել բոլոր միջոցառումները, որպեսզի իրենց գործունեության արդյունքում` 1) քրեական օրենսգրքերով չթույլատրված արարք կատարած յուրաքանչյուր ոք բացահայտվի և քրեական օրենքով նախատեսված դեպքերում և սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով պատասխանատվության ենթարկվի. 2) ոչ մի անմեղ անձ հանցանքի կատարման մեջ չկասկածվի, չմեղադրվի և չդատապարտվի. 3) ոչ ոք անօրինական և կամ առանց անհրաժեշտության չենթարկվի դատավարական հարկադրանքի միջոցների, պատժի, իրավունքների և ազատությունների այլ սահմանափակման: Օրինականության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը, ինչպես նաև քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձինք պարտավոր են պահպանել Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությունը, սույն օրենսգիրքը և մյուս օրենքները: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն. <<1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք (…): (…) 3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: 4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը>>: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է իրավունքի շահերը: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալներ, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում` 1) դեպքը և հանգամանքները /կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն/. 2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին. 3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները. 4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ. 5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները. 6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը` 1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը. 2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին. 3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը. 4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն. (…)>>: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի համաձայն՝ <<1. Խուլիգանությունը` դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով (…): 2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաև ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով (…): 3. Սույն հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը` 1) կատարվել է մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից, (…)>>: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Շահեն Հախվերդյանի գործով 2012 թվականի մարտի 30-ի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 որոշման մեջ քրեաիրավական վերլուծության ենթարկելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածով նախատեսված խուլիգանության հանցակազմը` արձանագրել է հետևյալը. <<(…) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը ենթակա է որակման որպես խուլիգանություն միայն այն դեպքում, երբ գործով ձեռք բերված ապացույցներով կհիմնավորվի հասարակական կարգի խախտման կոպիտ լինելը և միաժամանակ, հասարակության նկատմամբ այդ խախտմամբ արտահայտված անհարգալից վերաբերմունքի բացահայտ լինելը: (…) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը չի կարող որակվել որպես խուլիգանություն (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդված) այն դեպքերում, երբ` ա) արարքը կատարվում է ոչ հասարակական վայրում և (կամ) հասարակության անդամների բացակայությամբ, բ) արարքի հետևանքով հասարակությանը լուրջ անհանգստություն չի պատճառվել, գ) հանցավորի գործողությունները պայմանավորված են տուժողի հակաօրինական, հակաբարոյական վարքագծով և ուղղված են նրա, այլ ոչ թե հասարակության դեմ, դ) բացակայում են խուլիգանական դրդումները, իսկ անձի արարքները պայմանավորված են նրա հուզական վիճակով, ե) հասարակական կարգի կոպիտ խախտման նկատմամբ դրսևորվել է անզգուշություն, զ) հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտող արարքը համընկնում է ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված այլ հանցակազմի հատկանիշների հետ, սակայն դրա կատարմամբ հանցավորը հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակ չունի, է) այլ դրդումներով կատարված հանցանքը չի վերաճել հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով: Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանության վերաբերյալ գործեր քննելիս և լուծելիս ստորադաս դատարանները պետք է հիմք ընդունեն սույն որոշման շարադրված իրավական դիրքորոշումները և յուրաքանչյուր դեպքում, ելնելով գործի փաստական հանգամանքներից, քննության առարկա դարձնեն այն հարցը, թե արդյոք անձի արարքում առկա են խուլիգանության հատկանիշներ: (…)>>: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի գործով որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <<(...) [Ք]րեադատավարական օրենքով ապացույցներին և ապացուցման գործընթացին ներկայացվող պահանջները հետևյալն են. ա) ապացույցները պետք է պարունակեն ոչ թե գնահատողական դատողություններ, կարծիքներ, այլ կոնկրետ փաստական տվյալներ որոշակի գործողությունների, իրադարձությունների վերաբերյալ, բ) այդ փաստական տվյալները պետք է ձեռք բերվեն օրենքով նշված աղբյուրներից և վերաբերեն կոնկրետ տվյալ գործին և ապացուցման առարկային, գ) ապացույցները պետք է ձեռք բերվեն, ամրագրվեն և օգտագործվեն քրեադատավարական օրենքով սահմանված կարգով: Նշված պահանջների պահպանման հետ է անմիջականորեն կապված ապացույցների թույլատրելիության և վերաբերելիության հարցի լուծումը, որն իր հերթին կազմում է ապացույցների գնահատման բաղկացուցիչ մասը: (...) Ապացույցների գնահատումը` որպես ապացուցման գործընթացի տարր, իրենից ներկայացնում է մտավոր, տրամաբանական գործունեություն, որի արդյունքում եզրահանգում է արվում ապացույցներից յուրաքանչյուրի թույլատրելիության, վերաբերելիության, հավաստիության և ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքների բացահայտման համար ապացույցների համակցության բավարարության մասին>> (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 13-14-րդ կետերը): ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Ս.Սաքանյանի գործով որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <<(...) ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում, (…) [ն]շված հանգամանքներն իրենց ամբողջության մեջ կազմում են ապացուցման առարկան, որն օրենքում ձևակերպված է ընդհանուր տեսքով և կիրառելի է բոլոր տեսակի հանցագործությունների համար: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ ապացուցման առարկայի՝ օրենքում ամրագրված տիպական թվարկումը յուրաքանչյուր գործով ճշգրտվում և լրացվում է հանցագործության քրեաիրավական որակմանը համապատասխան: Սա նշանակում է, որ կատարված իրադարձությունը (ինչպես ամբողջությամբ, այնպես էլ նրա յուրաքանչյուր հանգամանքը առանձին վերցված) յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հետազոտել` հաշվի առնելով քրեական օրենքով նախատեսված կոնկրետ հանցակազմի հատկանիշները: (...) [Ա]պացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշում, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը: (...) Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝ 1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք, 2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն, 3) անմեղության կանխավարկած: (…) [Ն]երքին համոզմունքը վարույթն իրականացնող մարմնի համոզմունքն է այն մասին, որ առկա ապացույցները բավարար են գործի ճիշտ լուծման համար անհրաժեշտ հանգամանքները բացահայտված դիտելու համար: [Ա]պացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով, այդ պատճառով ՀՀքրեադատավարական օրենքն օգտագործում է <<ապացույցների համակցություն>> հասկացությունը: Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե` 1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար, 2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ, 3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում>> (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 14-15-րդ և 17-րդ կետերը): ՀՀ վճռաբեկ դատարանն Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. <<(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ <<ապացույցների բավարարությունը>> որոշելու չափանիշներն են. 1) անմեղության կանխավարկածը, 2) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը, 3) դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը: (...) Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում: (...) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած: (...)>>: ՀՀ քրեական և քրեադատավարական օրենսդրության վերոհիշյալ իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով սույն քրեական գործով Առաջին ատյանի դատարանի կողմից գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և բացահայտված փաստական հանգամանքների նկատմամբ քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի խախտումների հարցը, վերաքննիչ դատարանը փաստում է հետևյալը. Առաջին ատյանի դատարանում ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանը, Դավիթ Հովեյանը, Կարեն Մկրտչյանը և Գևորգ Հախնազարյանն առաջադրված մեղադրանքում իրենց մեղավոր չեն ճանաչել: Առաջին ատյանի դատարանը, ստուգելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները, դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, գտել է, որ Աշոտ Ղևոնդյանը, Դավիթ Հովեյանը, Կարեն Մկրտչյանը և Գևորգ Հախնազարյանը կատարել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք: Առաջին ատյանի դատարանը դատաքննությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան հետազոտել և դատական ակտում շարադրել է քրեական գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցները. Տուժող Գարիկ Գիժլարյանի, վկաներ Լիլիթ Հովհանիսյանի, Հավհաննես Թաթոյանի, Վազգեն Դաբաղյանի, Ռուդիկ Եղիազարյանի, Վոլոդյա Տոնոյանի, Անի Հակոբյանի ցուցմունքները, Հռիփսիմե Հակոբյանի նախաքննական ցուցմունքը, դատաբժշկական փոձաքննության թիվ 1557 եզրակացությունը, վկա Վոլոդյա Տոնոյանի մասնակցությամբ կատարված դեպքի վայրի զննության մասին կազմված արձանագրությունը, վկա Անի Հակոբյանի մասնակցությամբ կատարված լրացուցիչ դեպքի վայրի զննության մասին կազմված արձանագրությունը, իրեղեն ապացույցները: Առաջին ատյանի դատարանը, հետազոտելով գործով ձեռք բերված ապացույցները, արձանագրել է հետևյալը. <<(…) Դատարանն անդրադառնալով տուժող Գարիկ Գիժլարյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքին` գտնում է, որ ցուցմունքի այն մասը, որով որ հայտնում է, թե ինքը չի հիշում իր հետ վիճաբանած երիտասարդներին, արժանահավատ չէ և հերքվում է, իր իսկ նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, քանի որ ցուցմունքով հայտնել է, որ վիճավաբությունը տեղի է ունեցել նայելու համար և ինքը մինչ վիճաբանությունը խոսակցություն է ունեցել այդ երիտասարդներից մեկի հետ, բացի այդ նախաքննական ցուցմունքը հրապարակվելուց հետո տուժողը հայտնեց, որ իր քենին իրեն հայտնել է, որ իրենց հետ ոստիկանության բաժին են բերման ենթարկվել իրեն ծեծի ենթարկած երիտասարդները: Տուժողի ցուցմունքի նշված հատվածը հերքվում է նաև վկա Հռիփսիմե Հակոբյանի կողմից նախաքննության ընթացքում` 2015 թվականի հունվարի 14-ին տրված ցուցմունքով, որով նա նախազգուշացված է եղել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338-339-րդ հոդվածներով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին, հայտնել է, որ սրճարանում եղած երիտասարդները, ովքեր տուժողին հարվածել են, ինքը նրանց անմիջապես մատնացույց է արել ոստիկանության աշխատակիցներին և իրենց հետ բերման են ենթարկվել ոստիկանության բաժին, ինչպես նաև նշված հանգամանքը հաստատել են նաև ոստիկանության աշխատակիցներ Ռուդիկ Եղիազարյանը, Վազգեն Դաբաղյանը և Հովհաննես Թաթոյանը, որ սույն քրեական գործով վկա Հռիփսիմե Հակոբյանն իրենց մատնացույց է արել տուժողին ծեծի ենթարկած երիտասարդներին և նրանք նրա մատնացույց արած երիտասարդներին են նրանց հետ ուղեկցել ոստիկանության բաժին, որտեղ վկան իր ցուցմունքով հայտնել է, որ կրկին ճանաչել է նրանց, իսկ անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ անձանց չճանաչելը պայմանավորված է եղել նրանով, որ նրանց ֆիքսել է միայն դեպքի վայրում և դրանից հետո մոռացել է նրանց, նույն ցուցմունքով հայտնել է, որ նրանց հարվածելուց անմիջապես հետո է ոստիկաններին մատնացույց արել այդ երիտասարդներին ու ոստիկանները անմիջապես ուղեկցել են ոստիկանության բաժին: Վկան հայտնել է նաև որ սրճարանի աշխատանքը խաթարվել է, քանի որ սրճարանի գույքը եղել է վնասված և հավաքված են եղել մոտ 30 քաղաքացի: Ավելին, Դատարանն արձանագրում է այն հանգամանքը, որ տուժողը դատարանում հայտնեց, որ իր և ամբաստանյալ Դավիթի հարաբերությունները այնքան են մտերմացել, որ արդեն դարձել են քավոր-սանիկ, այսինքն տուժողը նման ցուցմունք տալով` փորձում է օգնել ամբաստանյալներին խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից: (…) Ստուգելով ամբաստանյալ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` դատարանը գտնում է, որ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք խուլիգանություն` մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ հասարակական կարգը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով: (…) Ստուգելով ամբաստանյալ Դավիթ Գևորգի Հովեյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` դատարանը գտնում է, որ Դավիթ Գևորգի Հովեյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք խուլիգանություն` մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ հասարակական կարգը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով: (…) Ստուգելով ամբաստանյալ Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` դատարանը գտնում է, որ Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք խուլիգանություն` մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ հասարակական կարգը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով: (…) Ստուգելով ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` դատարանը գտնում է, որ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանը կատարել է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարք խուլիգանություն` մի խումբ անձանց կողմից դիտավորությամբ հասարակական կարգը խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով: (…)>>: Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հիման վրա քննության առնելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, վերաքննիչ դատարանը հիմնավորված է համարում Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն առ այն, որ Աշոտ Ղևոնդյանը, Դավիթ Հովեյանը, Կարեն Մկրտչյանը և Գևորգ Հախնազարյանը կատարել են հանցավոր արարք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններին առ այն, որ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով ամբաստանյալներ Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի մեղքը ապացուցված չէ, ձեռք բերված փաստական տվյալները բավարար չէին <<հիմնավոր կասկածից վեր>> ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատել նրանց մեղավորությունը մեղսագրված արարքում, ապա վերաքննիչ դատարանը դրանք հիմնավոր չի համարում և արձանագրում է հետևյալը. Գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ Աշոտ Ղևոնդյանը, Դավիթ Հովեյանը, Գևորգ Հախնազայանը և Կարեն Մկրտչյանը 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0200-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գտնվող <<Ջազզվե>> սճարանում, խմբի կազմում, բռնության գործադրմամբ կատարել են խուլիգանություն: 2014 թվականի հունիսի 09-ին, ժամը 0130-ի մսահմաննեում Ա.Ղևոնդյանը և նրա ընկերները սուրճ խմելու նպատակով այցելել են Երևան քաղաքի Ազատության հրապարակում գործող <<Ջազզվե>> սրճարան և նստել սրճարանի թիվ 16 սեղանի շուրջ: Քիչ անց Աշոտ Ղևոնդյանը սանհանգույց գնալու ճանապարհին հայացքը սևեռել է նույն սրճարանի թիվ 46 սեղանի շուրջ նստած այցելուներ` Հռիփսիմե և Անի Հակոբյանների վրա, ինչը չի վրիպել Ա.Հակոբյանի ամուսնու` Գարիկ Գիժլարյանի աչքից, որի համար վերջինս այդ կապակցությամբ պարզաբանում է պահանջել Ա.Ղևոնդյանից հարցնելով` <<Ծանոթ ենք, թե ոչ>>, իսկ Ա.Ղևոնդյանը պատասխանել է` <<Հըն, արա>> արտահայտությամբ: Դավիթ Հովեյանը լսելով Գարիկ Գիժլարյանի և Աշոտ Ղևոնդյանի խոսակցությունը` մոտեցել է թիվ 46 սեղանին և սրճարանի հաճախորդների ու աշխատակիցների ներկայությամբ Գ.Գիժլայանի հնչեցրած հարցը օգտագործելով սեփական անձի ենթադրյալ առավելություններն ընդգծելու պատրվակ, առանց պատճառի, խուլիգանական մղումներով, հայհոյանքներ է տվել Գ.Գիժլարյանի հասցեին և բռունցքով թիկունքի կողմից դիտավորությամբ հարվածել է վերջինիս գլխին նրան գցելով գետնին: Դանից հետո, Ա.Ղևոնդյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը միանալով` ստեղծելով խումբ և շարունակելով Դավիթ Հովեյանի խուլիգանական գործողությունները, միասնական դիտավորությամբ, լրացնելով մեկը մյուսի գործողությունները, կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով, ինչն էլ արտահայտվել է շուրջ 5 րոպե տևողությամբ սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով, հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհական հողի վրա մարդկային համակցության կանոննեի նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելով, այն է` սրճարանի հաճախորդների, աշխատակիցների և դեպքի հետևանքով հավաքված բազմաթիվ քաղաքացիների ներկայությունն անտեսելով և նրանց մոտ վախի մթնոլորտ ստեղծելով, որպեսզի ոչ ոք չմիջամտի և չդադարեցնի իրենց խուլիգանական գործողությունները, հասարակական վայր հանդիսացող <<Ջազզվե>> սրճարանում Ա.Ղևոնդյաը, Դ.Հովեյանը, Գ.Հախնազարյանը և Կ.Մկրտչյանը ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել գետնին ընկած Գարիկ Գիժլարյանի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին` նրա առողջությանը դիտավոությամբ պատճառելով թեթև վնաս գլխի գագաթային շրջանի և շրթունքի քերծվածքների, գանգուղեղային տրավմայի երևույթների ձևով, այդ խուլիգանական գործողություններով կոպիտ խախտել են հասարակական կարգը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը, որը կանխվել է ոստիկանության աշխատակիցների մոտենալուց հետո: Մեջբերված փաստական հանգամանքների վերլուծությունից երևում է, որ Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Գևորգ Հախնազարյանի և Գարիկ Գիժլարյանի միջև հասարակական վայր հանդիսացող սրճարանում տեղի է ունեցել վիճաբանություն, որի պատճառը եղել է Ա.Ղևոնդյանի կողմից Գ.Գիժլարյանի կնոջ վրա հայացք սևեռելու համար պարզաբանումը, որի ընթացքում հայհոյանքներ են հնչել, ամբաստանյալները ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել տուժողի գլխին, դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին, խախտել են հասարակական կարգը և սրճարանի բնականոն աշխատանքը: Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևորգ Հախնազարյանի արարքները բովանդակում են հասարակական կարգի կոպիտ խախտման տարրեր և հասարակության նկատմամբ անհարգալից վերաբերմունք են ներկայացնում: Կենցաղային հողի վրա կատարված՝ Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևորգ Հախնազարյանի արարքները վերաճել են հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով դրսևորված՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման` զուգորդված Գարիկ Գիժլարյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելով: Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ հիմնավոր են Առաջին ատյանի դատարանի հետևություններն այն մասին, որ ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևորգ Հախնազարյանի արարքներում առկա են խուլիգանության հատկանիշներ և հետևաբար, նրանց արարքները ենթակա են որակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: Բացի այդ, վերաքննիչ դատարանում ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանը և Դավիթ Հովեյանը հայտնեցին, որ իրենց մեղավոր են ճանաչում, զղջում են կատարածի համար: Այս կապակցությամբ հիմնավոր չեն վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններն առ այն, դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները հիմք չեն տալիս ապացուցված համարել, որ նկարագրված միջադեպը պարունակում է խուլիգանության հացակազմ, միջադեպը չի վերաճել հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, չի դրսևորվել հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, այն ուղղված է եղել տուժողի դեմ, ուստի ամբաստանյալներին մեղսագրված գործողությունները չեն կարող որակվել որպես խուլիգանություն: Քննության առնելով վերաքննիչ բողոքի փաստարկն առ այն, որ Առաջին ատյանի դատարանը, որպես ամբաստանյալների մեղքը հիմնավորող ապացուց դատավճռում վկայակոչելով վկա Հրիփսիմե Հակոբյանի նախաքննական ցուցմունքները, թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, քանի որ դատաքննության ժամանակ պաշտպանական կողմը հնարավորություն չի ունեցել հարցաքննելու նրան, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Հարություն Սարգսյանի վերաբերյալ գործով 2015 թվականի փետրվարի 27-ի թիվ ՇԴ/0172/01/12 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. <<(…) արդար դատաքննության իրավունքը ոտնահարվում է այն դեպքերում, երբ դատավարության որևէ փուլում անձին հնարավորություն չի տրվում հարցեր ուղղելու իր դեմ ցուցմունք տված վկային: Վճռաբեկ դատարանը, հիմք ընդունելով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային պրակտիկան (տե՛ս, օրինակ, AL-Khawaja and Tahery v. the United Kingdom գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 15-ի վճիռը, գանգատ թիվ 26766/05, 22228/06, կետեր 118-119), ընդգծում է, որ հակընդդեմ հարցման իրավունքով չապահովված ապացույցը չի կարող դրվել անձի մեղադրական դատավճռի հիմքում: Միևնույն ժամանակ այս արգելքը բացարձակ բնույթ չի կրում, մասնավորապես` հակընդդեմ հարցման իրավունքով չապահովված վկայի ցուցմունքը մեղադրական դատավճռի հիմքում դնելն արդար դատաքննության իրավունքի խախտման չի հանգեցնի, եթե վկայի բացակայությունը եղել է արդարացված, և եթե այդ ապացույցը վճռական կշիռ չի ունեցել անձի մեղքը հաստատող ապացույցների զանգվածում (տե՛ս mutatis mutandis Արտակ Գաբրիելյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ի թիվ ՎԲ-04/13 որոշումը): Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածով սահմանված կարգով է հրապարակել վկա Հռիփսիմե Հակոբյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները: Վկա Հռիփսիմե Հակոբյանի ներկայությունը դատական նիստերին հնարավոր չի եղել ապահովել, վերջինս գործի նյութերին համաձայն` 04.07.2016թ. հատել է ՀՀ պետական սահմանը /հատոր 6-րդ գ.թ. 51/: Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը ձեռնարկել է միջոցներ վկա Հռիփսիմե Հակոբյանի ներկայությունը դատական նիստերին ապահովելու ուղղությամբ, գտել է, որ վերջինիս ցուցմունքները վճռական կշիռ չեն կարող ունենալ ամբաստանյալների մեղքը հաստատող ապացույցների զանգվածում, ուստի վկայի նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելով և դատավճռի հիմքում դնելով, <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3(դ) ենթակետի խախտում թույլ չի տվել: Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ քրեական գործի քննության ընթացքում նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ թույլ չեն տրվել, պահպանվել են ապացույցների հավաքման, ստուգման և գնահատության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրությամբ սահմանված ընթացակարգերը, ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևորգ Հախնազարյանի արարքների որակման հարցում քրեական օրենքը կիրառվել է ճիշտ, ամբաստանյալների կողմից իրեն մեղսագրված արարքները կատարելը և նրանց մեղքը հիմնավորվում է քրեական գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: Այս առումով վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունները չեն կարող հիմք հանդիսանալ սույն գործի շրջանակներում Աշոտ Ղևոնդյանի, Դավիթ Հովեյանի, Կարեն Մկրտչյանի և Գևորգ Հախնազարյանի վերաբերյալ դատավճիռը բեկանելու և արդարացման դատական ակտ կայացնելու համար: Քննության առնելով վերաքննիչ բողոքի մյուս պահանջը` դատավճիռը` Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու մասով, փոփոխելու և տուգանքի ձևով պատիժ նշանակելու վերաբերյալ, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները: Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի առնելով հանցագործության բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, հանցավորների անձը, այդ թվում` նրանց գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, կատարած հանցագործությունից հետո դրսևորած վարքագիծը, Դավիթ Հովեյանը թաքնվել է քննությունից և գտնվել է հետախուզման մեջ, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները` հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելը և հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը, գտել է, որ ամբաստանյալները ենթակա են պատժի ազատազրկման ձևով: ՀՀ քրեական օրենսդրության` պատժի կանոնակարգումը նախատեսող իրավադրույթների պահանջների համատեքստում քննության առնելով ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատիժ նշանակելիս լիարժեք չի պահպանել ՀՀ քրեական օրենսդրության ընդհանուր մասով ամրագրված պատժի նշանակումը կանոնակարգող իրավադրույթները, գնահատության չի արժանացրել գործի բոլոր հանգամանքները: Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, որպես ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դիտելով հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելը և հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը, հանգել է սխալ հետևության: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ <<Եթե սույն հոդվածի առաջին մասում նշված որևէ հանգամանք սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված է որպես հանցագործության հատկանիշ, ապա դա չի կարող կրկին հաշվի առնվել որպես պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք>>: Ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանը և Դավիթ Հովեյանն արդեն իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով` խուլիգանություն` զուգորդված անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով, որը կատարվել է մի խումբ անձանց կողմից, ենթակա են քրեական պատասխանատվության: Հետևաբար, հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելը չի կարող դիտվել պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք, քանի որ այն ամբաստանյալներին որպես արարքը որակյալ հատկանիշ դարձնող հանգամանք է մեղսագրված։ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, որպես Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք դիտելով հանցագործության մեջ նրանց առանձնապես ակտիվ դերը, չի պատճառաբանել, թե ինչում է այն կայացել, ինչպիսի գործողություններով են առանձնացել նրանց ակտիվ դերը, նման շեշտադրում առկա չէ նրանց որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշման մեջ։ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Վաչիկ Մնացականյանի վերաբերյալ գործով 2008 թվականի մայիսի 23-ի թիվ ՎԲ-25/08 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. <<(…) Հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը բնութագրում է անձի մասնակցության աստիճանը. նրան է պատկանում նախաձեռնությունը, նա հանդես է գալիս որպես հանցագործության ոգեշնչող և առավել հաստատակամորեն է ձգտում հասնել հանցավոր արդյունքի: Ընդ որում, օրենքը ոչ թե խոսում է հանցագործության մեջ անձի պարզապես ակտիվ դերի մասին, այլ մատնանշում է նրա առանձնապես ակտիվ դերը: Այստեղից հետևում է, որ հանցագործության մեջ հանցավորի վարքագիծը պետք է արտահայտվի ոչ թե պարզապես ինչ-որ առաջարկությունների, նախաձեռնությունների ձևով, այլ առանձնանալու, աչքի ընկնելու, օրինակ՝ կազմակերպչականության, մյուս մասնակիցների համախմբման, կարգապահության պահպանման, առաջնորդելու բոլոր դրսևորումներով և այլն: Այդպիսի անձը հանցագործության մյուս մասնակիցների մեջ առավել մեծ վտանգ է ներկայացնում: (…)>>: Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը գործի նյութերով չի հիմնավորվում: Ինչ վերաբերում է Դավիթ Հովեյանի հետախուզման մեջ գտնվելուն, ապա նշված հանգամանքը չի կարող հաշվի առնվել, որպես հանցագործությունից հետո դրսևորած բացասական վարքագիծ: Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով գործի կոնկրետ հանգամանքները, հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի անձը բնութագրող տվյալները` երիտասարդ լինելը, նախկինում դատապարտված չլինելը, վերաքննիչ դատարանում իրենց մեղավոր է ճանաչելը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղամացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնելով և տուգանքի ձևով պատիժ նշանակելով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը: Տվյալ դեպքում դրանով կապահովվեն նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 4-րդ կետի համաձայն` բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է` ...<<դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին>>: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Գտնելով, որ դատավճռով նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով:>>: Վերը նշված հանգամանքների վերլուծությամբ վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճիռը` Գևորգ Հախնազարյանի և Կարեն Մկրտչյանի վերաբերյալ պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ Աշոտ Ղևոնդյանի և Դավիթ Հովեյանի վերաբերյալ` պատժի մասով, բեկանել և փոփոխել` մեղմացնելով նրանց նկատմամբ նշանակված պատիժը: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ, 399-րդ, 402-րդ, 418-րդ հոդվածներով` ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Ամբաստանյալներ Աշոտ Ղևոնդյանի, Գևորգ Հախնազարյանի, Կարեն Մկրտչյանի, Դավիթ Հովեյանի շահերի պաշտպան Լիպարիտ Սիմոնյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն: Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հուլիսի 20-ի դատավճիռը` Գևորգ Հրանտի Հախնազարյանի և Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի և Դավիթ Գևորգի Հովեյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, պատժի մասով` բեկանել և փոփոխել: Աշոտ Ռուբենի Ղևոնդյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ նշանակել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով: Դավիթ Գևորգի Հովեյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով պատիժ նշանակել տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով: Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ Իսկականի հետ ճիշտ է` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 19-12-2017 |
| Ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելու և ... մասին դատական ակտ կայացրած դատավորների ցանկ | |
| Անուն | Սերգեյ |
| Ազգանուն | Չիչոյան |
| Ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելու և ... մասին դատական ակտ կայացրած դատավորների ցանկ | |
| Անուն | Ռուբիկ |
| Ազգանուն | Մխիթարյան |
| Ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելու և ... մասին դատական ակտ կայացրած դատավորների ցանկ | |
| Անուն | Մհեր |
| Ազգանուն | Արղամանյան |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 06-02-2018 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 260, 259, 266, 120, 100 ,176, 154 |
| Գործին կից նյութեր | կից` 1 հատ լազերային կրիչ և Դավիթ Հովեյանի անձնագիրը փաթեթավորված և կցված 3-րդ հատորին |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 06-02-2018 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 260, 259, 266, 120, 100 ,176, 154 |
| Գործին կից նյութերը | կից` 1 հատ լազերային կրիչ և Դավիթ Հովեյանի անձնագիրը փաթեթավորված և կցված 3-րդ հատորին |
| Ուր | Վճռաբեկ |
| Գրության համարը | Ե-3940/18 |
Դատական գործ N: ԵԿԴ/0174/01/16
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 06-02-2018 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Ամբաստանյալի պաշտպան |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Լիպարիտ |
| Ազգանուն | Սիմոնյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատապարտյալ, Ամբաստանյալ, Մեղադրյալ | |
| Անուն | Կարեն |
| Ազգանուն | Մկրտչյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 13-02-2018 |
| Կայացվել է որոշում | Բողոքը թողնվել է առանց քննության |
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
| Որոշման ամսաթիվ | 05-03-2018 |
| Մակագրվել է | 14-02-2018 |
| Որոշման բովանդակություն | ԵԿԴ/0174/01/16 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔՆ ԱՌԱՆՑ ՔՆՆՈՒԹՅԱՆ ԹՈՂՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 5 մարտի 2018 թվական ք.Երևան ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ քննության առնելով ամբաստանյալ Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի դիմումը, պարզեց, որ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2017 թվականի դեկտեմբերի 19-ի որոշման դեմ Կ.Մկրտչյանի պաշտպան Լ.Սիմոնյանի վճռաբեկ բողոքը պետք է թողնել առանց քննության հետևյալ պատճառաբանությամբ։ 2018 թվականի փետրվարի 5-ին ամբաստանյալ Կ.Մկրտչյանի պաշտպան Լ.Սիմոնյանը վճռաբեկ բողոք է ներկայացրել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2017 թվականի դեկտեմբերի 19-ի որոշման դեմ։ 2018 թվականի փետրվարի 19-ին Վճռաբեկ դատարան է մուտք եղել ամբաստանյալ Կ.Մկրտչյանի դիմումը, որտեղ նա խնդրել է իր պաշտպանի բողոքը քննության չառնել և այն թողնել առանց քննության։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 103-րդ հոդվածի 9-րդ մասի համաձայն` «(...) [Մ]եղադրյալն (...) իրավունք [ունի] հետ վերցնել իր պաշտպանի բողոքը»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետի համաձայն` «Վճռաբեկ բողոքը թողնվում է առանց քննության, եթե՝ (…) վճռաբեկ բողոք ներկայացրած անձը մինչև վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու մասին որոշման կայացումը դիմում է ներկայացրել վճռաբեկ բողոքը հետ վերցնելու մասին (…)»։ Վճռաբեկ դատարանը, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Կ.Մկրտչյանը դիմում է ներկայացրել վճռաբեկ բողոքը հետ վերցնելու խնդրանքով, գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետի հիման վրա վճռաբեկ բողոքը պետք է թողնել առանց քննության։ Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Կարեն Ալեքսանդրի Մկրտչյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2017 թվականի դեկտեմբերի 19-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Կ.Մկրտչյանի պաշտպան Լ.Սիմոնյանի վճռաբեկ բողոքը թողնել առանց քննության։ Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման։ Նախագահող՝ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Դատավորներ՝ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ |
| Դատավոր | |
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Պողոսյան |
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 12-03-2018 |
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 12-03-2018 |
|---|---|
| Դատարան | Երևան քաղաքի դատարան |
| Այլ նշումներ | 7 հատոր` 260, 259, 266, 120, 100, 176, 187 թերթ, կից` Դավիթ Հովեյանի անձնագիրը` փաթեթավորված վիճակում |