Գործ ԵԿԴ/0167/01/16


ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը (այսուհետ` Դատարան)`

նախագահությամբ դատավոր` Արշակ Վարդանյանի«

քարտուղարությամբ` Վլադիմիր Շահինյանի և
Դարինա Բեգլարյանի,

մասնակցությամբ`

մեղադրող` Ավետիս Ափիյանի,

տուժողներ` Արթուր Ղալումյանի և
Արմեն Գաբրիելյանի,

տուժող Ա.Ղալումյանի ներկայացուցիչ` Մարգարիտա Չոբանյանի,

պաշտպան` Կարեն Հակոբյանի,


նույն դատարանում` 2017թ. փետրվարի 20-ին կայացած դռնբաց դատական նիստում, քննեց և ավար¬տեց քրեա¬կան գործն ըստ մեղադրանքի`
Արթուր Հրանտի (Հրանդի) Հակոբյանի (ծնված 1969թ. մարտի 20-ին« Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ« ՀՀ քաղաքացի« միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին՝ փոքրահասակ երեխան, 2-րդ խմբի հաշմանդամ, նախկինում չդատապարտված, հաշվառված է Երևանի Արզումանյան 19-րդ շենքի 18-րդ բնակարանում, սույն գործով մեղսագրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին մասով (երկու դրվագով) նախատեսված հանցավոր արարքների կատարում, 2015թ. մարտի 12-ից մինչև 2015թ. նոյեմբերի 19-ը գտնվել է անազատության մեջ, 2015թ. նոյեմբերի 19-ից որպես կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց է ընտրվել գրավ)։

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2012թ. օգոստոսի 3-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցվել է թիվ 62206912 քրեական գործը` ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցներ Արթուր Ղալումյանի և Աղասի Ալոյանի կողմից միջնորդի միջոցով առանձնապես խոշոր չափի կաշառք տալու փորձ կատարելու, Արթուր Հակոբյանի կողմից կաշառք տալու պատրվակով խաբեությամբ առանձ¬նապես խոշոր չափի գումար հափշտակելու դեպքերի առթիվ ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչությունում նախապատրաստված և նախաքննական այդ մարմին ուղարկված նյութերի հիման վրա։
2012թ. օգոստոսի 15-ին վերոնշյալ քրեական գործի շրջանակներում համապատասխան որոշումների կայացմամբ Արթուր Հակոբյանը (30.000 և 10.000 ԱՄՆ դոլարի դրվագներով) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրա նկատմամբ նույն օրը հայտարարվել է հետախուզում։
2012թ. օգոստոսի 15-ին Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդ¬հանուր իրավասության դատարանը, բավարարելով նախաքննական մարմնի միջնորդութ¬յունը, համապատասխան որոշման կայացմամբ հետա¬խուզվող Արթուր Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառել կալանավորում։
2012թ. օգոստոսի 15-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ ավագ քննիչ Վ.Հա¬րությունյանը որոշում է կայացրել մեղադրյալ Արթուր Հակոբ¬յանի անվամբ հաշվառված շարժական և անշարժ գույքերի նկատմամբ արգելանք կիրառելու մասին (որտեղ էլ այն գտնվի)։
2012թ. օգոստոսի 21-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում որոշումներ են կայացվել Արամ Ստեփանի Մկրտչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով (Ա.Հակոբյանի հետ նախնական համաձայնությամբ 30.000 ԱՄՆ դոլար խարդախութ¬յամբ հափշտակելու դրվագով) որպես մեղադրյալ ներգրավելու և նրա նկատմամբ հետախու¬զում հայտարարելու մասին։
2012թ. սեպտեմբերի 4-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի Էրեբունու քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 12127812 քրեական գործը` Արթուր Հակոբյանի կողմից խարդախությամբ 4.704.000 ՀՀ դրամ գումար հափշտակելու դեպքի առթիվ` տուժող Արմեն Գաբրիելյանի հաղորդման կապակցությամբ նախապատրաստված նյութերի քննարկման արդյունքում։
2012թ. հոկտեմբերի 1-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Էրեբունու քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Պողոսյանը թիվ 12127812 քրեական գործի շրջանակ¬ներում որոշում է կայացրել «ԲՄՎ Իքս 5 4.4. Այ» մակնիշի 2001թ. թողարկման 32 ՍՕ 371 հաշվառման համարանիշի ավտոմե¬քենայի վրա կալանք դնելու մասին։
2012թ. հոկտեմբերի 4-ին Արթուր Հակոբյանը թիվ 12127812 քրեական գործի շրջանակ¬ներում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ (տուժող Ա.Գաբրիելյանի դրվագ)։
2012թ. հոկտեմբերի 4-ին թիվ 12127812 քրեական գործն ըստ ենթակայության ուղարկվել է ՀՀ հատուկ քննչական ծառայություն, 2012թ. հոկտեմբերի 5-ին միացվել ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում Արթուր Հակոբյանի վերաբերյալ (30.000 ԱՄՆ դոլարի դրվագով) քննվող թիվ 62206912 քրեական գործին։
2012թ. հոկտեմբերի 8-ին Աղասի Ալոյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով` դասակի հրամանատարի պաշտոնում նշա¬նակվելու համար Արթուր Հակոբյանին որպես կաշառք 10.000 ԱՄՆ դոլար տալու համար, որպիսի գումարը, սակայն, ըստ նախաքննական մարմնի վարկածի՝ Ա.Հակոբյանի կողմից խար¬դախությամբ հափշտակվել է։
2012թ. հոկտեմբերի 11-ին Արթուր Ղալումյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
2012թ. հոկտեմբերի 29-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ ավագ քննիչ Վ.Հա¬րութ¬յունյանը որոշում է կայացրել մեղադրյալ Աղասի Ալոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցած քրեական հետապնդումը դա¬դարեցնելու մասին (10.000 ԱՄՆ դոլարի դրվագ)` կատարված հանցագործությանը նրա մաս¬նակ¬ցությունն ապացուցված չլինելու պատճառաբանությամբ։
2012թ. հոկտեմբերի 29-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ ավագ քննիչ Վ.Հա¬րությունյանը որոշում է կայացրել 10.000 ԱՄՆ դոլարի դրվա¬գով նաև Ա.Հակոբյանին առա¬ջադրած մեղադրանքի մասը վերացնելու, մեղադրանք փոփոխելու և նրան կրկին մեղադրանք առա¬ջադրելու մասին, նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մա¬սի 1-ին կետով։
2012թ. հոկտեմբերի 29-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ ավագ քննիչ Վ.Հա¬րութ¬յունյանը որոշում է կայացրել դատի տալու միջնորդությամբ դատարան ուղարկվող մե¬ղադրյալ Արթուր Ղալումյանի վերաբեր¬յալ թիվ 62206912 քրեական գործից թիվ 12127812 հա¬մա¬րով Արթուր Հակոբյանի և Արամ Մկրտչյանի վերա¬բերյալ մաս անջատելու մասին, իսկ առանձ¬նապես խոշոր չա¬փերի կաշառք տալու փորձ կա¬տարելու մեղադրանքով Արթուր Ղա¬լում¬յանի վերաբերյալ քրեական գործը` ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան, որտեղ նրա նկատմամբ 2013թ. փետրվարի 8-ին կայացվել է մեղադրական դատավճիռ։
2012թ. նոյեմբերի 20-ին թիվ 12127812 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` մե¬ղադրյալ¬ներ Արթուր Հակոբյանի և Արամ Մկրտչյանի գտնվելու վայրերը անհայտ լինելու պատճառով։
2013թ. մարտի 6-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնում Արամ Ստեփանի Մկրտչյանի նկատ¬մամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցվել է թիվ 13128013 քրեական գործը (Արմեն Քոսյանի դրվագ)։
2013թ. մարտի 15-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում որոշումներ են կայացվել թիվ 12127812 քրեական գործի կասեցված վարույթը վերսկսելու, ինչպես նաև վերոնշյալ քրեա¬կան գործին Արամ Ստեփանի Մկրտչյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդ¬վածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով ՀՀ ոստիկանության Կենտրո¬նա¬կանի քննչական բաժնում դեռևս 2012թ. սեպտեմբերին 10-ին հարուցված թիվ 15104412 քրեա¬կան գործը (տուժող Սուրեն Աղաբեկյանի դրվագ) միացնելու մասին։
2013թ. ապրիլի 3-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Կենտրոնականի քննչական բաժնում որո¬շում է կայացվել Արամ Ստեփանի Մկրտչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին (տուժող Արմեն Քոսյանի դրվագ)։
2013թ. ապրիլի 4-ին որոշում է կայացվել Արամ Մկրտչյանի վերաբերյալ թիվ 15115712 քրեա¬կան գործը ՀՀ հատուկ քննչական ծառայություն ուղարկելու մասին` նախաքննական այդ մարմ¬նում քննվող թիվ 62206912 քրեական գոր¬ծին այն կցելու և համատեղ քննելու նպատա¬կով։
2013թ. ապրիլի 11-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում որոշում է կայացվել թիվ 13128013 քրեական գործը թիվ 12127812 քրեական գործին միացնելու և նախաքննությունը 12127812 համարով շարունակելու մասին։
2013թ. ապրիլի 11-ին Արամ Ստեփանի Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը փո¬փոխվել և լրացվել է, նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդ¬վածի 3-րդ մասի 1-ի կետով և 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2013թ. ապրիլի 12-ին թիվ 12127812 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` մինչև մե¬ղադրյալներ Արթուր Հակոբյանի, Արամ Մկրտչյանի և Արմեն Սահակյանի գտնվելու վայրերը պարզելը։
2013թ. հուլիսի 15-ին թիվ 12127812 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել և վերոնշյալ քրեական գործին է կցվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով որպես մեղադրյալ ներգրավված Արմեն Սահակյանի վերաբերյալ թիվ 12119513 քրեական գործը։
2013թ. հուլիսի 22-ին Արմեն Սահակյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է, նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ենթադրաբար կատարած հանցագործությունների համար։
2013թ. հուլիսի 31-ին թիվ 12127812 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` մինչև Արթուր Հակոբյանի, Արամ Մկրտչյանի և Արմեն Սահակյանի գտնվելու վայրերը պարզելը։
2013թ. սեպտեմբերի 20-ին քրեական գործի կասեցված վարույթը վերսկսվել է, իսկ 2013թ. սեպ¬տեմբերի 30-ին որոշում է կայացվել այն ըստ քննչական ենթակայության ուղարկելու մասին։
2013թ. հոկտեմբերի 7-ին վերոնշյալ քրեական գործը քննչական ենթակայության կարգով վերադարձվել է ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի Էրե¬բունու քննչական բաժին, ընդունվել վարույթ, որտեղ և նախաքննությունը շարունակվել է։
2013թ. դեկտեմբերի 20-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Էրեբունու քննչական բաժնում որոշում է կայացվել թիվ 12127812 քրեական գործի վարույթը կասեցնելու մասին` մինչև Արթուր Հակոբյանի, Արամ Մկրտչյանի և Արմեն Սահակյանի գտնվելու վայրերը պարզելը։
2014թ. սեպտեմբերի 9-ին թիվ 12127812 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է, Ա.Սահակյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և վերջինս նույն օրը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 325-րդ հոդվածի 1-րդ մասով նախատեսված հանցագործություններն ենթադրաբար կատարելու համար։
2014թ. հոկտեմբերի 8-ին թիվ 12127812 քրեական գործի վարույթը վերստին կասեցվել է։
2015թ. մարտի 12-ին հետախուզվող Արթուր Հակոբյանը Ռուսաստանի Դաշնության Մոսկ¬վա քաղա¬քում հայտնաբերվել և ձերբակալվել է, նա վերցվել է նախաէքստրադիցիոն կա¬լանքի։
2015թ. սեպտեմբերի 4-ին մեղադրյալ Ա.Հակոբյանը էտապավորվել է Հայաստան, բեր¬ման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Մաշտոցի բաժին, ապա տեղափոխվել ՀՀ ԱՆ «Նուբա¬րաշեն» ՔԿ հիմնարկ։
2015թ. սեպտեմբերի 7-ին քրեական գործի կասեցված վարույթը վերսկսվել է, Արթուր Հակոբյանին մեղադրանք է առաջադրվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով (երկու դրվագով)։
2015թ. սեպտեմբերի 7-ին Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, մեղադրյալի ներկայությամբ կրկնակի քննարկելով նրա նկատմամբ կալանավորում ընտրելու հիմնավորվածության հարցը, նախաքննական մարմ¬¬նի միջնորդությունը բավարարել և մեղադրյալ Ա.Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափան¬ման միջոց է կիրառել կալանավորում` երկու ամիս ժամկետով, որի ժամկետը երկարացվել է։
2015թ. նոյեմբերի 19-ին Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդ¬հանուր իրավասության դատարանը, քննարկելով մեղադրյալ Ա.Հակոբյանի նկատմամբ գրավի կիրառումը թույլատրելի ճանաչելու վերաբերյալ պաշտպանի միջնորդությու¬նը, այն բավա¬րա¬րել է՝ գրավի գումարը սահմանելով 1.000.000 (մեկ միլիոն) ՀՀ դրամի չափով։
2015թ. նոյեմբերի 19-ին թիվ 316 անդոր¬րագրով գրավի վերոնշյալ գումարը քաղ. Գևորգ Հրանդի Հակոբ¬յանի կողմից մուտ¬քագրվել է Երևանի Էրեբունի և Նուբա¬րաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավա¬սութ¬յան դատա¬րանի թիվ 900023294011 դեպո¬զի¬տային հաշվին և Արթուր Հակոբյանը կալանքից ազատ է արձակվել։
2016թ. հունիսի 1-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վար¬չական շրջանների քննչական բաժնում որոշում է կայացրել թիվ 12127812 քրեական գործից պատճենահանման միջոցով թիվ 12127812/1 համարով մեղադրյալ Արթուր Հակոբյանի կողմից խաբեությամբ առանձնապես խոշոր չափի գումար հափշտակելու վերաբերյալ քրեական գործի մաս անջատելու և այդ գործով նախաքննությունն առանձին վարույթում շարունակելու մասին։
2016թ. հունիսի 6-ին թիվ 12127812/1 քրեական գործը Արթուր Հրանտի Հակոբյանի նկատ¬մամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով (երկու դրվագով) հաստատված մեղադրական եզրակա¬ցությամբ ուղարկվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրա¬վա¬սության դա¬տա¬¬րան (ստացվել է 2016թ. հունիսի 14-ին), 2016թ. հունիսի 15-ին մակագրվել նույն դատարանի դատավոր Գ.Պողոսյանին, 2016թ. հունիսի 17-ին ընդունվել վարույթ։
2016թ. հունիսի 22-ին դատավոր Գ.Պողոսյանի կողմից ինքնաբացարկի մասին որոշում կայաց¬նելու հիմքով քրեական գործը վերամակագրվել է նույն դատարանի դատավոր Ա.Վար¬դանյանիս, 2016թ. հունիսի 23-ին քրեական գործն ընդունվել է վա¬րույթ, ապա նշա¬նակվել դա¬տա¬կան քննության։
Համաձայն Ա.Հակոբյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու որոշման՝ նա «խաբեութ¬յամբ ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություն կատարելու դիտա¬վո¬րութ¬յամբ նախա¬պես համաձայնության գալով Արամ Մկրտչյանի հետ, մոլորության մեջ են գցել ՀՀ ոստիկանության կադրերի ռեզերվում գրանցված, ոստիկանության մայոր Արթուր Ղալում¬յանին, հավաստիացրել, թե ՀՀ ոստիկանապետի գլխավոր խորհրդական Հայկարամ Ստե¬փան¬յանին կաշառք տալու միջոցով կարող են նպաստել «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայությունում պաշտոնի նշանակելու հարցում։ 2012 թվականի հունիսի 28-ին Երևանի «Մարիոթ» հյուրանոցի սրճարանում հանդիպելով Արթուր Ղալումյանին, նախապես կատարած դերաբաշխման համաձայն Արամ Մկրտչյանը ներկայացել է որպես Հայկարամ Ստեփանյանի կողմից այդ հանդիպմանն ուղարկված վստահելի անձնավորություն, խոսել են պաշտոնի նշանակման հարցի վերաբերյալ և խաբեությամբ չարաշահելով վերջինիս վստահությունը՝ հա¬վաս¬տիացրել, թե ճանապարհային ոստիկանության 2-րդ սպայական գումար¬տակում վաշտի հրամանատարի պաշտոնում նշանակելու համար անհրաժեշտ է 30.000 ԱՄՆ դոլար։ Երբ վեր¬ջինս համաձայնել է տալ պահանջվող գումարը, Արամ Մկրտչյանը խոստացել է երկու աշխա¬տան¬քային շաբաթվա ընթացքում լուծել պաշտոնի նշանակման հարցը, իսկ Արթուր Հակոբ¬յանը նույն օրը Արթուր Ղալումյանից անձամբ՝ ստացել է 25.000, իսկ հաջորդ օրը 5.000 ԱՄՆ դոլար ու խաբեությամբ տիրացել են առանձնապես խոշոր չափերի՝ 12.558.900 դրամին համար¬ժեք՝ 30.000 ԱՄՆ դոլարին։ Այսինքն, Արթուր Հրանտի Հակոբյանը խաբեության և վստահութ¬յունը չարաշահելու եղանա¬կով կատարել է ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություն, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
Բացի այդ, Արթուր Հակոբյանը տեղեկանալով, որ Արմեն Գաբրիելյանը վաճառում է իրեն պատկանող «BMW X5» մակնիշի 31 ՍՍ 667 պետհամարանիշի ավտոմեքենան, խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերի հափշտա¬կություն կատարելու դիտավորությամբ, 2012 թվականի ապրիլի 17-ին ծանոթացել է Արմեն Գաբրիելյանի հետ և պայմանավորվել 6.197.500 դրամին համարժեք 17.000 ԱՄՆ դոլա¬րով գնել ավտոմեքենան՝ խոստանալով որպես կանխավճար տալ 5.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ մնա¬ցած գումարը տալ մեկ ամսվա ընթացքում։ Պայմանավորվածություն ձեռք բերելուց հետո ձեռք բերած վստահությունն ամրապնդելու նպատակով Արմեն Գաբրիելյանին տվել է 5.000 ԱՄՆ դոլար, որից հետո Արմեն Գաբրիելյանի և նրա ընկերոջ՝ Հայկ Կիրակոսյանի հետ՝ ում անունով, որ գրանցված է եղել ավտոմեքենան, գնացել է ՀՀ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստի¬կա¬նություն» ծառայության Երևանի հաշվառման-քննական բաժին և տրանսպորտային միջոցի առուվաճառքի պայմանագրով ավտոմեքենան վաճառել է իր ծանոթ Աշոտ Ղարագյոզյանին և նրանից ստացել 10.000 ԱՄՆ դոլար, սակայն Արմեն Գաբրիելյանի 4.704.000 դրամին համար¬ժեք 12.000 ԱՄՆ դոլարը չի տվել և խաբեությամբ հափշտակել է։ Այսինքն, Արթուր Հրանտի Հակոբյանը խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղանակով կատարել է ուրիշի գույքի ա¬ռանձ¬նապես խոշոր չափերի հափշտակություն, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
Այսպիսով, Արթուր Հրանտի Հակոբյանը խաբեության և վստահությունը չարաշահելու եղա¬նակով կատարել է ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություն, որը նա¬խատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով (երկու դրվագ)»։

Ապացույցների հետազոտում և գնահատում (մինչդատական և դատական վարույթներ).
Պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում գնա¬հատելով դա¬տաքննութ¬¬¬յամբ հե¬տա¬¬զոտված ապացույցները` Դա¬տա¬¬րանը փաստում է, որ գործով ամբաստանյալ Արթուր Հակոբյանին առաջադրած մեղադրանքի և մեղադրական եզրակա¬ցության հիմքում քրեական հետապնդման մարմինները դրել էին հետևյալ ապացույցները.
Գործով ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանի ցուցմունքները. Համաձայն դրանց՝ նա զբաղվել է արտասահմանյան ավտոմեքենաների պահեստամասերի առուվաճառքով։ Աղասի Ալոյանը հան¬դի¬սանում է իր ազգականը, ում հետ գտնվել է նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ։ 2012թ. ամռանը հանդիպել է Աղասի Ալոյանին, ով խոսակցության ժամանակ պատմել է, որ իր ընկեր Արթուրը, ում հետ աշխատել է «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայությունում, ներ¬կայումս ազատվել է աշխա¬տանքից, սակայն ցանկանում է վերականգնվել նախկին պաշ¬տոնին՝ խնդրելով իրեն ծանոթ գտնել Արթուրին աշխատանքի տեղավորելու համար։ Դրա¬նից հետո այդ մասին հայտնել է իր ծանոթ Արամ Ստեփանի Մկրտչյանին, ում հետ ծանոթացել էր նրա համար ավտոմեքենայի պահեստամասերի հետ կապված հարցի շուրջ։ Վերջինս միշտ եղել է ներկայանալի տեսքով, ներկայացել է որպես պետական աշխատող և միշտ պատ¬րաստակամություն է հայտնել իր ծանոթներին պետական աշխատանքի տեղավորելու համար։ Ա.Մկրտչյանը հայտնել է, որ ոստիկանությունում ունի մտերիմ բարձրաստիճան պաշտոն¬յաններ, ովքեր կարող են օգնել Ղալումյանին աշխատանքի տեղավորելու հարցում։ Այդ մասին հայտնել է Աղասին, ով տեղեկացրել է, որ շուտով իրեն կզանգահարի իր ընկեր Արթուր Ղալումյանը։ Քիչ անց իրեն զանգահարել է Ղալումյանը, ներկայացել է որպես Ա.Ալոյանի ընկեր՝ խնդրելով հանդիպել և զրուցել իր աշխատանքի շուրջ։ Վատառողջ լինելու պատճառով իր պահանջով Ա.Ղալումյանի հետ հանդիպման է գնացել իր փեսան՝ Արման Հարությունյանը։ Ա.Հարությունյանը հանդիպել է Ա.Ղալումյանին և խոսակցության ժամանակ վերջինս հայտնել է, որ ցանկանում է «գայի պետի» կամ «գայի պետի տեղակալի» պաշտոն զբաղեցնել։ Արմանը, որևէ պատասխան չտալով, հեռացել է՝ այդ մասին պատմելով իրեն։ Դրանից հետո Ա.Հարութ¬յունյանը իրեն տեղեկացրել է, որ Ա.Ղալումյանը կրկին ցանկանում է հանդիպել իրեն, որին ինքը չի առարկել։ Ա.Հարությունյանը հերթական անգամ հանդիպել է Ա.Ղալումյանին, ով պատ¬րաստակամություն է հայտնել պաշտոնի նշանակման համար որպես կաշառք տալ որո¬շակի գումար։ Մի քանի օր անց իրեն է զանգահարել Ա.Ղալումյանը և հե¬տաքրքրվել, թե արդյոք Ա.Հարությունյանը պատմել է իր առաջակի մասին, թե՝ ոչ, իսկ ինքը պատասխանել է, որ կարող է ծանոթացնել պաշտոնատար անձի հետ՝ առաջարկելով անձամբ հանդիպել նրան և անձամբ զրուցել իր առաջարկների ու աշխատանքի տեղավորման հարցի վերա¬բերյալ, որին Ա.Ղալում¬յանը համաձայնել է։ Դրանից հետո հանդիպել է Ա.Ղալումյանին և նրա հետ գնացել Երևան քաղաքի «Մարիոթ» հյուրանոց, որտեղ իրենց էր սպասում Արամ Մկրտչյանը։ Վեր¬ջիններիս ծանոթացրել է, նրանք զրուցել, պայմանավորվել են, որի ժամանակ Արամ Մկրտչյանը պարտավորվել է 30.000 ԱՄՆ դոլարի դիմաց Արթուր Ղալումյանին տեղա¬վորել աշխատանքի։ Դրա¬նից հետո Ա.Ղալումյանն իրեն փոխանցել է ընդհանուր 30.000 ԱՄՆ դոլար, որն էլ փոխանցել է Արամ Մկրտչյանին՝ Ա.Ղալումյանի բացակայության պայման¬ներում։ Դրանից հետո առողջական խնդիր¬ների պատճառով գնացել է Թբիլիսի, որտեղ տեղե¬կացել է, որ Արամ Մկրտչյանը չի կատարում ստանձնած պարտավորությունները։ Ա.Ղալում¬յանին հորդորել է անձամբ հանդիպել Արամ Մկրտչյանին և լուծել իր խնդիրները։ Հետագայում առողջական խնդիրների պատճառով մեկնել է ՌԴ քաղաք Մոսկվա, որտեղ ստացիոնար բուժ¬օգնություն է ստացել։ Ինքը Ա.Ղալումյանին երբևէ չի ասել, թե Արամ Մկրտչյանը հանդիսանում է Հայկ Ստեփանյանի օգնականը։ Ա.Ղալումյանի կողմից իրեն փոխանցված 30.000 ԱՄՆ դոլարն ամբողջությամբ փոխանցել է Արամ Մկրտչյանին։ Նշված գումարից ինքը բաժին չի ստացել և այն խաբեությամբ հափշտակելու դիտավորություն չի ունեցել, այլ իր ազգական Ա.Ալոյանի խնդրանքը կատարելու և նրա ընկեր Ա.Ղալումյանին աշխատանքի տեղավո¬րելու նպատակով վերջինիս ծանոթացրել է Ա.Մկրտչյանի հետ, ով պարտավորվել է 30.000 ԱՄՆ դոլա¬րի դիմաց լուծել աշխատանքի տեղավորման հարցը, սա¬կայն խոստումը չի կատարել։
Ինչ վերաբերվում է Արմեն Գաբրիելյանից առանձնապես խոշոր չափի գումար հափշտա¬կելու մեղադրանքին, ապա այդ դեպքում ևս խաբեությամբ գումար հափշտա¬կելու դիտավո¬րություն չի ունեցել, այլ 2012թ. ամռանը տեղեկացել է Արմեն Գաբրիելյանի կողմից ավտոմե¬քենան տարաժամկետ վաճառելու և նույն ժամանակ Աշոտ Ղարագյոզյանի կողմից ավտոմե¬քենան կանխիկ ձեռք բերելու մասին։ Այդ ժամանակ իրեն գումար էր հարկավոր, ուստի որոշել է ապառիկ կարգով ձեռք բերել Ա.Գաբրիելյանի «BMW X5» մակնիշի ավտոմեքենան և կանխիկ գումարի դիմաց ավելի մատչելի գնով վաճառել այն Ա.Ղարգյոզ¬յա¬նին։ Կողմերի հետ համաձայնություն գալով՝ գնացել են «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայություն, որտեղ Ա.Գաբրիելյանին, որպես գումարի վերադարձման երաշխիք, տվել է 5.000 ԱՄՆ դոլար՝ պարտավորվելով մնացած 12.000 ԱՄՆ դոլար գումարը վճարել մեկ ամսվա ընթացքում։ Այնուհետև ավտոմեքենան սեփականության իրավունքով հաշվառվել է Ա.Ղարագյոզյանի անվամբ, որից հետո վերջինս իրեն տվել է 10.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Այդ գումարից Ա.Գաբ¬րիել¬յանին գումար չի տվել, քանի որ այն ներդրել է բիզնեսում։ Հետագայում առողջական խնդիրների պատճառով մեկնել է ՀՀ-ից, այդ իսկ պատճառով էլ չի կարողացել վերադարձնել Ա.Գաբրիելյանին պարտք մնացած գումարը։
Գործով ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանը վերը նշված ցուցմունքները պնդել է Ա.Ղալում¬յանի, Ա.Գաբրիելյանի, Ա.Ալոյանի և Ա.Հարությունյանի հետ առերես հարցաքննությունների ժամանակ։
Մեղադրող կողմը գործով ամբաստանյալ Արթուր Հակոբյանի վերոնշյալ պատճառա¬բանութ¬յունները հերքված, իսկ նրան առաջադրած մեղադրանքը հիմնավորված է համարվել ներքոհիշյալ ապա¬ցույցներով (ներկայացվում են ըստ դրվագների).
ա) «ԲՄՎ Իքս 5» մակնիշի ավտոմեքենայի դրվագ.
Տուժող Արմեն Ռուբենի Գաբրիելյանի ցուցմունքով՝ այն մասին, որ 2012թ. հունիսին ձեռք է բերել «ԲՄՎ Իքս 5» մակնիշի 31 ՍՍ 667 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, սակայն այն սեփա¬կանության իրավունքով հաշվառել է ընկերոջ՝ Հայկ Կիրակոսյանի անվամբ։ Կարճ ժա¬մանակ շահա¬գործելուց հետո որոշել է այն վաճառել և այդ նպատակով ավտոմեքենան կա¬յանել է Էրեբունի վար¬չական շրջանում գտնվող ավտոմեքենաների վաճառքի սրահում։ 2012թ. ապրիլի 17-ին՝ ժամը 14-ի սահ¬մաններում, իր 077-424224 և 099-434949 բջջային հեռա¬խո¬սահամարներին 098-231515 հեռախո¬սա¬համարից զանգահարել է մի տղամարդ, ով ցանկութ¬յուն է հայտնել տեսնել ավտոմեքենան։ Նույն օրը հիշյալ վաճառքի սրահում հանդիպել է Արթուր Հակոբյանին, ով ցանկություն է հայտնել ավտոմեքենան ձեռք բերել ապառիկ կարգով, այ¬սինքն՝ իրեն որպես կանխավճար և գումարի վերադարձման երաշխիք Ա.Հակոբյանը պետք է վճարեր 5.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ մնացած 12.000 ԱՄՆ դոլարը վճարեր առավելագույնը մեկ ամսվա ընթացքում՝ ավտոմեքենան բանկում գրավադնելու դիմաց գոյացած գումարի հաշվին։ Ա.Հակոբյանը նույն պահին ավտոմեքենայով հեռացել է՝ այն մասնագետին ցու¬ցադրելու և առ¬կա թերությունները պարզելու նպատակով։ Մի քանի ժամ անց Ա.Հակոբյանը տեղե¬կացրել է, որ ցանկանում է ձեռք բերել նշված ավտոմեքենան, սակայն այն պետք է սեփականության իրա¬վուն¬քով հաշվառվի ընկերոջ անվամբ, քանի որ նա բանկում խնդիրներ ունի, որի պատճառով նրան վարկ չեն տրամադրի։ Համաձայնել է, Հայկ Կիրակոսյանի հետ գնացել են «Ճանա¬պար¬հային ոստիկա¬նություն» ծառայության Երևանի հաշվառման-քննական բաժին, որտեղ հանդի¬պել է Ա.Հակոբ¬յանին, ով ներկայացել էր ընկերների՝ Աշոտի և Արմենի հետ։ Ա.Հակոբյանի առաջարկով Հ.Կիրակոս¬յանի և Աշոտ Ղարագյոզյանի միջև կնքվել է տրանսպորտային միջոցի առուվաճառքի պայմանագիր, որով ավտոմեքենան հաշվառվել է Ա.Ղարագյոզյանի անվամբ։ Դրա արդյունքում Ա.Հակոբյանը, որպես գումարի վերադարձման երաշխիք, իրեն է տվել 5.000 ԱՄՆ դոլար՝ պարտավորվելով մնացած 12.000 ԱՄՆ դոլարը վճարել ավտոմեքենան բանկում գրավադնելու պայմաններում։ Գումարի վերադարձման ժամկետը լրանալուց հետո չի կա¬րո¬ղացել Ա.Հակոբյանին գտնել։ Հեռախոսազրույց է ունեցել Ա.Հակոբյանի ընկեր Արմեն Սահակ¬յանի հետ, ով տեղեկացրել է, որ Ա.Հակոբյանը ՀՀ-ում չէ՝ պարտավորվելով անձամբ կատարել Ա.Հակոբյանի գումարային պարտավորությունները, սակայն վերջինս ևս գումարը չի վերա¬դարձրել։ Հետագայում իմացել է, որ Ա.Հակոբյանը ավտոմեքենան իրենից ձեռք բերելու նույն օրը 10.000 ԱՄՆ դոլարով օտարել է Աշոտ Ղարագյոզյանին և խաբեությամբ հափշտակել իր 12.000 ԱՄՆ դոլար գումարը։
Վերը նշված ցուցմունքները տուժող Ա.Գաբրիելյանը պնդել է Ա.Հակոբյանի և Ա.Ղա¬րագյոզ¬յանի հետ առերես հարցաքննությունների ժամանակ։
Անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ ճանաչ¬ման ներկայացված թվով 4 լուսանկարներում պատկերված անձանցից գործով տուժող Արմեն Գաբրիել¬յանը ճանաչել է երկրորդ համարի տակ փակցված լուսանկարում պատկերված անձնավո¬րութ¬յանը և հայտարարել, որ դա այն Արթուր Հակոբյանն է, ով 2012թ. ապրիլի 17-ին վստա¬հությունը չարաշահելով, իր ավտոմեքենան 17.000 ԱՄՆ դոլարով գնելու պատրվակով, վճարել է 5.000 ԱՄՆ դոլար, պարտավորվել է մնացած 12.000 ԱՄՆ դոլարը վճարել մեկ ամսվա ընթացքում, սակայն դիմել է փախուստի և հափշտակել ողջ գումարը։
Վկա Հայկ Աշիկի Կիրակոսյանի ցուցմունքով՝ այն մասին, որ Արմեն Գաբրիելյանն իր ընկերն է, ով 2012թ. հունվար ամսին գնել է «ԲՄՎ Իքս 5» մակնիշի 31 ՍՍ 667 հաշվառման հա¬մա¬րանիշի ավտոմեքենան, սակայն անձնագրի հետ կապված խնդիրների պատճառով ավտո¬մեքենան ժամա¬նակավորապես հաշվառվել է իր անվամբ։ 2012թ. ապրիլ ամսին Արմենի խնդրան¬քով գնացել է ՀՀ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության Երևանի հաշվառման-քննական բաժին՝ նախապես տեղյակ լինելով, որ Ա.Գաբրիելյանը վաճառում է ավտոմեքենան այլ անձի։ Նշված վայրում Ա.Գաբրիելյանի հետ եղել են նաև իրեն անծանոթ երեք այլ անձինք, որոնց խոսակցությունից հասկացել է, որ նրանք ավտոմեքենան ձեռք են բերում տարաժամկետ վճարման պայմանով, այն է՝ 5.000 ԱՄՆ դոլար վճարում են նախապես, իսկ մնացած 12.000 ԱՄՆ դոլարը՝ ավտոմեքենան բանկում գրավադնելուց հետո։ Ա.Գաբրիելյանի պահանջով իր և Աշոտ անունով տղամարդու միջև կնքվել է տրանսպորտային միջոցի առուվաճառքի պայմանագիր, համաձայն որի՝ ավտոմեքենան սեփակա¬նութ¬յան իրա¬վուն¬քով հաշվառվել է Աշոտի անվամբ։ Մի քանի ամիս անց Ա.Գաբրիելյանից տեղեկացել է, որ ավտոմեքենան տարաժամկետ վճարման պայմանով ձեռք բերած անձինք դիմել են փախուս¬տի՝ խաբեությամբ հափշտակելով նրա 12.000 ԱՄՆ դոլար գումարը։
Անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ ճանաչ¬ման ներկայացված թվով 4 լուսանկարներում պատկերված անձանցից վկա Հայկ Կիրա¬կոս¬յանը ճանաչել է երրորդ համարի տակ փակցված լուսանկարում պատկերված անձ¬նա¬վո¬րութ¬յանը և հայտարարել, որ դա այն Արթուրն է, ով 2012թ. ապրիլին Արմեն Գաբ¬րիել¬¬յա¬նից գնել է նրա ավտոմեքենան, վճարել է 5.000 ԱՄՆ դոլար, պարտավորվել է մնացած 12.000 ԱՄՆ դոլարը վճարել մեկ ամսվա ընթաց¬քում, սակայն դիմել է փախուստի և հափշտակել ողջ գու¬մարը։
Վկա Աշոտ Ռոմայի Ղարագյոզյանի ցուցմունքով՝ այն մասին, 2012թ. ապրիլի 16-ի երե¬կոյան իրեն է զանգահարել իր քենակալ Դավիթ Գրիգորյանը և հայտնել, որ մատչելի գնով վա¬ճառվում է «ԲՄՎ Իքս 5» մակնիշի 31 ՍՍ 667 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենա։ Ավ¬տո¬մեքենայի սեփա¬կա¬նատերերին շտապ գումար էր հարկավոր, այդ պատճառով էլ այն վա¬ճառ¬վել է 11.000 ԱՄՆ դոլա¬րով։ Հաջորդ օրը Դ.Գրիգորյանի հետ Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցում հանդիպել է ավտոմե¬քենան վաճառող երեք անձանց, որոնցից մեկը ներկա¬յացել է Արթուր անվամբ։ Ավտոմեքենայի տեխ¬նիկական վիճակը ստուգելու համար բոլորով գնացել են մասնագետի մոտ, որտեղ հայտնաբերված թերությունների պատճառով փոխադարձ համաձայ¬նությամբ ավտոմեքենան գնա¬հատվել է 10.000 ԱՄՆ դոլար։ Դրանից հետո անմիջա¬պես գնա¬ցել են ՀՀ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկա¬նություն» ծառայության Երևա¬նի հաշվառման - քննական բաժին, որտեղ իրենց է մոտեցել մի երիտա¬սարդ, ում Արթուրը ներ¬կա¬յաց¬րել է որպես իր ընկեր և ասել է, որ ավտոմեքենան հաշվառված է նրա անվամբ։ Իր և նշված երիտասարդի միջև կնքվել է տրանսպորտային միջոցի առուվաճառքի պայմա¬նագիր, որից հե¬տո երիտասարդը հեռացել է, իսկ ինքն Արթուրին է տվել 10.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Հետա¬գայում ավտոմեքենայի հետ կապված խնդիրների պատճառով փորձել է կապվել Ար¬թուրի հետ, ին¬չը չի հաջողվել։ 2012թ. օգոստոսի 11-ին հրավիրվել է ոստիկանության Էրեբունու բաժին, որտեղ տեղեկացել է, որ Արթուրը նշված ավտոմեքենան նախապես խաբեությամբ հափշտակել էր այլ անձից։
Վկա Դավիթ Ռուբիկի Գրիգորյանի ցուցմունքով՝ այն մասին, որ 2012թ. ապրիլի 16-ին տեղե¬կացել է, որ ինչ-որ անձանց շտապ գումար է հարկավոր, ուստի նրանք շուկայականից էժան գնով՝ 11.000 ԱՄՆ դոլարով, վաճառում են «ԲՄՎ Իքս 5» մակնիշի ավտոմեքենա։ Նկա¬տի ունենալով, որ եղբայրն ունի ավտովարձույթի ծառայություն՝ այդ մասին ասել է Աշոտ Ղա¬րագյոզյանին, առաջարկել գնել այդ մեքենան։ Հաջորդ օրը Ա.Ղարագյոզյանի հետ Երևան քաղաքի Սայաթ-Նովա փողոցում հանդիպել է ավտոմեքենա վաճառող երեք անձանց, որոնցից մեկը ներկայացել է Արթուր անվամբ։ Վերջինս հայտնի է «Չաղ Արթուրիկ» մականվամբ, ով զբաղ¬¬վում էր ավտոպահեստամասերի իրաց¬մամբ։ Ավտոմեքենայի տեխնիկական վիճակը ստու¬գելու համար բոլորով գնացել են մասնագետի մոտ, որտեղ հայտնաբերված թերութ¬յուն¬ների պատճառով փոխադարձ համաձայնությամբ ավտոմե¬քենան գնահատվել է 10.000 ԱՄՆ դոլար։ Դրանից հետո անմիջապես գնացել են ՀՀ ոստիկանության «Ճա¬նա¬պարհային ոստի¬կա¬նություն» ծառայության Երևանի հաշվառման-քննական բաժին, որտեղ իրենց է մոտեցել մի երիտասարդ, ում Արթուրը ներկայացրել է որպես ընկեր և ասել, որ ավտոմեքենան հաշ¬վառված է վերջինիս անվամբ։ Նշված երիտասարդի և Ա.Ղարագյոզյանի միջև կնքվել է տրանս¬պոր¬¬տային միջոցի առուվաճառքի պայմանագիր, որից հետո երիտասարդը հեռացել է, իսկ Ա.Ղա¬րագյոզ¬յանն Արթուրին տվել է 10.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Հետագայում ավտոմեքենայի հետ կապված խնդիրների պատճառով փորձել են կապվել Արթուրի հետ, ինչը չի հաջողվել։ 2012թ. օգոստոսի 11-ին Ա.Ղարագյոզյանին հրավիրվել են ոստիկանության Էրեբունու բաժին, որտեղ վեր¬ջինս տեղեկացել է, որ նշված ավտոմեքենան Արթուրը նախապես հափշտակել էր։
Իրեղեն ապացույց ճանաչված և Աշոտ Ռոմայի Ղարագյոզյանին ի պահ հանձնված «ԲՄՎ Իքս 5» մակնիշի 32 ՍՕ 371 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի առկա¬յությամբ։

բ) խարդախությամբ 30.000 ԱՄՆ դոլարի հափշտակության դրվագ.
Տուժող Արթուր Ժորայի Ղալումյանի ցուցմունքով՝ այն մասին, որ 1997-2011թթ. ծառայել է ՀՀ ոստիկանությունում՝ զբաղեցնելով տարբեր պաշտոններ։ 2007-2011թթ. աշխատել է ՀՀ ոստի¬կանութ¬յան «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայությունում՝ զբաղեցնելով երկրորդ գումարտակի չորրորդ վաշտի հրամանատարի տեղակալի պաշտոնը, որից հետո՝ 2011թ. դեկտեմբեր ամսին, ազատվել է զբաղեցրած պաշտոնից՝ գրանցվելով ոստիկանության կադ¬րերի ռեզերվում։ 2007 թվակա¬նից ճանաչել է «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառա¬յութ¬յան աշխատակից Աղասի Ալոյանին և նրա հետ գտնվել նորմալ հարաբերությունների մեջ։ Ոստի¬կանության կադրերի ռեզերվում գտնվելու ժամանակ վերջինս մի քանի անգամ ասել է, որ իր բարեկամ Արթուրի փեսան ազգակցական հարաբերությունների մեջ է գտնվում ոստիկա¬նութ¬յու¬նում բարձր պաշտոն զբաղեցնող Հայկարամ Ստեփանյանի հետ՝ առաջարկելով վերջի¬նիս միջոցով նշանակվել նույն պաշտոնին։ Ինքը չի համաձայնել, քանի որ սպասել է, որ ոստի¬կա¬նության կադրերի վարչությունից կառաջարկեն նոր պաշտոն։ Չնայած այդ ամենին՝ Աղասի Ալոյանն անընդհատ զանգահարել և խորհուրդ է տվել դիմել նրանց օգնությանը՝ պատ¬ճառա¬բանելով, որ Հայկարամ Ստեփանյանն այն մարդն է, ով պաշտոնի նշանակման հարցը լուծելու համար ունի բոլոր հնարավորութ¬յուն¬ները։ Այդ ընթացքում Աղասի Ալոյանի պաշ¬տոնը մեկ աստիճանով իջեցրել էին և ըստ նրա խոսքերի՝ նույն մարդիկ զբաղվելու էին նաև նրա հարցով, այսինքն՝ վերականգնելու էին նախկին պաշտոնում։ 2012 ամռանն Աղասի Ալոյանը զան¬գահարել է և տեղեկանալով, որ ինքը գտնվում է Երևան քաղաքում՝ հայտնել է, որ վերոնշյալ հարցով պայմանա¬վորվել է իր բարեկամ Արթուրի փեսա Արմանի հետ, ով կկազմակերպի այդ գործընթացը։ Նույն օրը Արմանը զանգահարել է իրեն, պայմանավորվել և հանդիպել են Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայում գտնվող բացօթյա սրճարանում։ Այդ հանդիպմանը գնացել է իր փեսա Գենադի Դավիդյանի հետ, իսկ Արմանը հանդիպման էր ներկայացել Արթուր Հակոբ¬յա¬նի վարորդ Արմենի հետ։ Խոսակցության ժամանակ Արմանը, տեղեկացված լինելով իր ծա¬վալած գործունեության, զբաղեցրած պաշտոնի, աշխատանքից ազատվելու պատճառների մա¬սին, հայտնել է, որ ջերմ հարաբերություն¬ների մեջ է գտնվում Հայկարամ Ստեփանյանի հետ և նրա միջոցով կանի ամեն ինչ իրեն աշխատանքի տեղավո¬րելու համար։ Ա.Հարությունյանն իր աշխատանքային գործունեության վերաբերյալ հայտնել է այնպիսի տեղեկություններ, որոնց մասին կարող էին տեղյակ լինել միայն ոստիկանության կադրերի վար¬չության աշխատակից¬ները, Աղասի Ալոյանը և իր հարազատներից մի քանի հոգի։ Հետագայում հաս¬կացել է, որ այդ ամենը Ա.Հարությունյանին հայտնել էր Աղասի Ալոյանը։ Հանդիպումից մի քանի րոպե անց իրեն զանգահարել է Աղասի Ալոյանը և հայտնել, որ արդեն խոսել է Արման Հարությունյանի հետ և ամեն ինչ լավ է լինելու՝ հորդորելով չանհանգստանալ։ Դրանից հետո հեռախոսակապ է պահպանել Ա.Հարությունյանի հետ, ով տեղեկացրել է, որ Հայկարամ Ստեփանյանը բացա¬կայում է ՀՀ-ից, այդ հարցերը կկարգավորվի նրա վերադառ¬նալուն պես։ Մոտ 15 օր անց զան¬գահարել է Աղասի Ալոյանը և տեղեկացրել, որ Հայկարամ Ստեփանյանն երիտասարդ Ա.Հարութ¬յունյանին չի վստահում, ուստի նրա պահանջով այդ հարցով կզբաղվի իր ազգական Արթուր Հակոբյանը։ Քիչ անց իրեն է զանգահարել Արթուր Հակոբյանը և ասել, որ Աղասի Ալոյանն իրեն պատմել է Հայկարամ Ստեփանյանի միջոցով բարձր պաշտոն զբաղեցնելու իր ցանկության մասին՝ առաջարկելով հանդիպել և զրուցել։ Նույն օրը զանգահարել է նաև Աղասի Ալոյանը, հորդորել է վստահել Ար¬թուր Հակոբյանին և ազատ խոսել նրա հետ։ Նույն օրը միայնակ հանդիպել է Արթուր Հակոբ¬յանին, նրա ուղեկ¬ցությամբ գնացել են «Մարիոթ» հյուրանոց, որտեղ վերջինս իրեն ծանո¬թացրել է Արամ Մկրտչյանի հետ, ով ներկայացել է որպես Արամ Ստեփանիչ։ Խոսակցության ժամանակ վեր¬ջինս, մեկ անգամ ևս տեղեկանալով, որ ցանկանում է նշանակվել վաշտի հրա¬մա¬նատարի պաշտոնում, թղթի վրա գրել և ցուցադրել է 30.000 թիվը, որին համաձայնել է՝ հաս¬կանալով, որ վաշտի հրամանատարի պաշտոնին նշանակվելու համար ակնարկում և իրենից պահանջում են 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Հյուրանոցից դուրս գալուց հետո Ա.Հակոբյանի հետ գնացել են իր փեսա Գենադի Դավիդյանի տուն, այնտեղ գտնվող իր կնոջից վերցրել է 25.000 ԱՄՆ դոլար գումար և Ա.Հակոբյանի հետ վերադարձել են նույն հյուրանոց։ Մնացած 5.000 ԱՄՆ դոլարը վճարելու էր մեկ օր անց։ Հասնելով նույն հյուրանոցի դիմաց՝ Ա.Հակոբյանը մտել է ներս, սակայն վերադարձել է Ա.Մկրտչյանի հետ, նստել են իր ավտոմեքենան։ Հասնելով Երևանի քաղա¬¬քապետա¬րանի դիմաց՝ Ա.Մկրտչյանն ավտոմեքենայից իջել է, սակայն մինչ այդ խնդրել է, որ 25.000 ԱՄՆ դոլարը մնա Ա.Հակոբյանի մոտ։ Հաջորդ օրը ծնողները բանկում գրավադրել են ոսկյա զարդեր, որից գոյացած գումարին ավելացրել է որոշակի գումար և 5.000 ԱՄՆ դոլար գումարն առձեռն փո¬խանցել է Ա.Հակոբյանին՝ այդ մասին տեղեկացնելով նաև Աղասի Ալոյանին։ Դրանից հետո՝ 2012թ. հուլիսի 13-ին, «Մարիոթ» հյուրանոցում հանդիպել է Ա.Հա¬կոբյանին և Ա.Մկրտչյանին, ովքեր խոստացել են մինչև 2012թ. հուլիսի 20-ն ընկած ժամա¬նակահատվածում իրեն նշանակել իր նախկին պաշտոնին։
2012թ. հուլիսի 20-ին՝ ժամը 16-ի սահմաններում, զանգահարել է Ա.Հակոբյանին և Ա.Մկրտչյանին, սակայն վերջիններս հեռախոսա¬զանգերին չեն պատաս¬խանել։ Քիչ անց իրեն զանգահարել է Ա.Մկրտչյանը, ով հայտնել է, որ չի կարողացել պատաս¬խանել իր հեռախո¬սազանգերին Ոստիկանությունում կոլեգիայի նիստին մաս¬նակցելու պատ¬ճառով։ Մինչև 2012թ. հուլիսի 24-ը սպասել, ապա փորձել է վերստին կապ հաստատել վերջին¬ներիս հետ, սակայն նրանց բջջային հեռախոսահամարները գտնվել են անջատված վիճակում։ Տեսնելով, որ վերջիններս հերթական անգամ իրեն խաբում են ՝ զանգահարել է Աղասի Ալո¬յանին, հրավիրել է Երևան։ Նրան հանդիպման է գնացել Գ.Դավիդյանի հետ, սպասել են նաև Ար¬թուր Հակոբյանին և Արամ Մկրտչյանին, քանի որ Ա.Ալոյանը իրենց ներկայությամբ հանդիպ¬ման շուրջ պայմա¬նավորվել էր նաև Արթուր Հակոբյանի հետ։ Մոտ մեկ ժամ սպասելուց հետո զանգահարել է Ա.Հակոբյանը և հայտնել, թե իբր ճանապարհին է, սակայն այդպես էլ նրանցից ոչ մեկը հան¬դիպ¬ման չի եկել։ Հանդիպման ժամանակ Աղասի Ալոյանը պարտավորվել է անձամբ վերա¬դարձնել 30.000 ԱՄՆ դոլարը, սակայն այդ ուղղությամբ փաստացի որևէ գործողություն չի կատարել։ Ա.Հակոբյանի փեսա Արման Հարությունյանը տեղեկացրել է, որ Ա.Հակոբյանը գտնվում է Վրաստանում։ Հասկանալով, որ Ա.Հակոբյանն ու Ա.Մկրտչյանը իրեն խաբել են՝ կա¬տարվածի մասին տեղեկացրել է իր փեսա Գենադի Դավիդյանին, ով այդ ամենը պատմել է իր ծանոթ, ՀՀ Ռազմական ոստիկանության Երևանի բաժնի պետ Հրայր Նազարյանին, վերջինս էլ իր հերթին այդ ամենի վերաբերյալ հայտնել է անձամբ Հայկարամ Ստեփանյանին։
Դրանից հետո իրեն ու Ա.Ալոյանին հրավիրել են Հ.Ստեփանյանի աշխատասենյակ, որտեղ Ա.Ալոյանը պատմել է, որ Արթուր Հակոբյանին որպես կաշառք տվել են հա¬մա¬պատաս¬խանաբար՝ 30.000 և 10.000 ԱՄՆ դոլար գումարներ, որ նա իբր մտերիմ անձի՝ Հայկա¬րամ Ստեփանյանի միջոցով իրենց նշանակի համապատասխան պաշտոնների։ Հ.Ստեփանյանի զեկուցագրի հիման վրա ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչությունում կա¬տար¬¬վել է ծառայողական քննություն և արդյունքները ուղարկվել են ՀՀ հատուկ քննչական ծառայություն, որտեղ հարուցվել է քրեա¬կան գործ։ Միջնորդի միջոցով առանձ¬նա¬պես խոշոր չափերի կաշառք տալու փորձ կատարելու համար իրեն մեղադ¬րանք են առաջադրել, քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է դատարան և Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան, որտեղ և իր մեղավո¬րությունը հաստատվել է։
Վերը նշված ցուցմունքները տուժող Արթուր Ղալումյանը պնդել է Ա.Ալոյանի, Ա.Հակոբ¬յանի, Ա.Հարությունյանի հետ առերես հարցաքննությունների ժամանակ։
Անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու արձանագրություններով, համաձայն որոնց՝ ճանաչման ներկայացված թվով 4 լուսանկարներում պատկերված անձանցից գործով տուժող ճանաչված Արթուր Ղալումյանը ճանաչել է՝
- երրորդ համարի տակ փակցված լուսանկարում պատկերված անձնավորությանը և հայ¬տարարել, որ վերջինս հանդիսանում է հենց այն Արթուրը, ով «Ճանապարհային ոստիկա¬նություն» ծառայութ¬յունում վաշտի հրամանատարի պաշտոնում նշանակելու համար իրենից խաբեությամբ հափշտա¬կել է 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար,
- երկրորդ համարի տակ փակցված լուսանկարում պատկերված անձնավորութ¬յանը և հայ¬տա¬րարել, որ վերջինս հանդիսանում է «Արամ Ստեփանիչ» ներկայացած անձը, ում հետ Ար¬թուրը հանդիպման էր եկել «Մարիոթ» հյուրանոց, ով էլ թղթի վրա գրել է 30.000 դոլար գու¬մարը, որն իբր անհրաժեշտ էր՝ «Ճա¬նապարհային ոստիկանություն» ծառայությունում վաշտի հրամանատարի պաշտոնում իրեն նշանակելու համար։
Վկա Աղասի Յաշայի Ալոյանի ցուցմունքով՝ այն մասին, որ նա 1989 թվականից մինչև 2012 թվականն ընկած ժամանակահատվածում աշխատել է ՀՀ ոստիկանության «Ճանա¬պար¬հային ոս¬տի¬կանություն» ծառայությունում, զբաղեցրել է տարբեր պաշտոններ, ամե¬նավեր¬ջում զբա¬ղեցրել է 2-րդ գումարտակի 3-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ավագ տեսուչի պաշ¬տոնը։ 2007 թվականից ճանաչում է Արթուր Ղալում¬յանին, ով 2008-2011թ. ընկած ժամանա¬կա¬հատ¬վածում զբաղեցրել է որպես Ճանապարհային ոստիկա¬նության 2-րդ գումարտակի 4-րդ վաշտի հրամա¬նա¬տարի տեղակալի պաշտոնը, իսկ ինքը նույն ժամանակահատ¬վա¬ծում ծառայել է նրա ղեկավա¬րությամբ՝ որպես 4-րդ վաշտի 1-ին դասակի հրամանատար։ Նշված ժամանա¬կա¬հատ¬վածում միմյանց հետ գտնվել են մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ։ 2011թ. դեկտեմ¬բերին Ա.Ղալումյանին ազատել են աշխատանքից և ուղարկել կադրերի ռեզերվ, սակայն իրենք շա¬րու¬նակել են շփվել։ Մինչև 2012թ. մայիսը Ոստիկանության կադրերի վարչությունից Ա.Ղա¬լում¬յանին առաջարկել են ավելի ցածր պաշտոններ, որին վերջինս չի համաձայնել։ Իրենց հեր¬թական հանդիպման ժամանակ Ա.Ղալումյանին տեղեկացրել է, որ իր ազգական Արթուր Հա¬կոբ¬յանի փեսան՝ Արմանը, մոտ հարաբերությունների մեջ է ՀՀ ոստիկանության պետի գլխա¬վոր խորհրդական Հայկա¬րամ Ստեփանյանի հետ և այդ պատճառով Արթուր Հակոբյանը բազ¬միցս իրեն առաջարկել է հանդիպել Հայկարամ Ստեփանյանին և նրա միջոցով նշանակվել ա¬վելի բարձր պաշտոնի։ Ա.Ղալումյանը, տեղեկանալով, որ խոսքը վերաբերում է ավտոպահես¬տա¬¬մասերի առուվաճառքով զբաղվող Արթուր Հակոբյանի մասին, խնդրել է նրա հետ հան¬դիպում կազմակերպել, որ քննարկեն ինչպես նրան հետաքրքրող ավտոմեքենայի պահես¬տա¬մասի, այնպես էլ աշխատանքի տեղավորման հարցերը։ Անմիջապես զանգահարել է Արթուր Հակոբյանին և տեղեկացրել Ա.Ղալումյանի կողմից անձնական հարցով նրան հանդիպելու ցան¬¬կության մասին՝ Ա.Ղալումյանին տալով Ա.Հակոբյանի շահագործած բջջային հեռախոսա¬հա¬մարը։ Դրանից հետո Ա.Ղալումյանից տեղեկացել է, որ նա հանդիպել է Ա.Հակոբյանի փեսա Արմանին, պայմանավորվել են Հայկարամ Ստեփանյանի միջոցով աշխատանքի վերա¬կանգնվե¬լու հարցի շուրջ։ Այնուհետև Արման Հարությունյանի հետ հեռախո¬սազրույ¬ցի ժամա¬նակ վերջինս հայտնել է, որ Հայկարամ Ստեփանյանը բացակայում է ՀՀ-ից և հարցերը կկար¬գա¬վորի նրա վերադառնալուն պես։ Մեկ շաբաթ անց Ա.Ղալումյանի պահանջով հերթա¬կան անգամ զանգահարել է Ա.Հարությունյանին, ով կրկին տեղեկացրել է, որ Հ.Ստեփանյանը ՀՀ-ից բացակայում է։ Եվս մեկ շաբաթ անց զանգահարել է Ա.Հարությունյանին, վերջինս իր հեռախոսա¬զանգերին չի պատասխանել, ուստի զանգահարել է նաև Արթուր Հակոբյանին, ով վերահաստատել է Հայկարամ Ստեփանյանի՝ ՀՀ-ից բացակայելու հանգամանքը։ Մի քանի օր անց նորից զանգահարել է Ա.Հա¬կոբ¬յանին և խնդրել անձամբ հանդիպել Ա.Ղալումյանին, նրա հետ ձեռք բերել բոլոր պայմանա¬վոր¬վածությունները։ Դրանից հետո Ա.Ղալումյանից տեղե¬կացել է, որ Երևան քաղաքի «Մարիոթ» հյուրանոցում նա հանդիպել է Արթուր Հակոբյանին, ինչպես նաև Հ.Ստեփանյանի օգնական Արամ Ստեփանիչին։ Պայմանավորվածություն էր ձեռք բերվել 30.000 ԱՄՆ դոլարի դիմաց Ա.Ղալումյանին նշանակել նախկին պաշտոնում։ Հանդիպումից հետո Ա.Ղալումյանը Ա. Հակոբյանի հետ գնացել է փեսայի տուն, վերցրել է 25.000 ԱՄՆ դոլար գումար և այն տվել է Ա.Հակոբյանին։ Հաջորդ օրը Ա.Ղալումյանը Ա.Հակոբյանին տվել է ևս 5.000 ԱՄՆ դոլար։ Շաբաթներ անց Երևան քաղաքում հանդիպել է Ա.Ղալումյանին և նրա փեսային, խոսակցության ժամանակ Ա.Ղալումյանը հայտնել է, որ այդ օրն իրեն պետք է ներ¬կա¬յացնեին նոր պաշտոնին, սակայն Արթուր Հակոբյանին և Արամ Ստե¬փանիչին չի կարո¬ղա¬նում գտնել, նրանք տևական ժամանակ հեռախոսազանգերին չեն պա¬տասխանում։ Զանգա¬հա¬րել է Ա.Հակոբյանին, ով հայտնել է, որ գալիս է իրենց հետ հան¬դիպ¬ման, խոստացել կարգա¬վորել բոլոր հարցերը, սակայն այդպես էլ հանդիպման չի եկել, անջա¬տել է բջջային հեռախո¬սա¬համարը։ Դրանից հետո Ա.Հակոբյանին և Արամ Ստեփանիչին չեն կարողացել գտնել, ուստի Ա.Ղալումյանին առաջարկել է որպես 30.000 ԱՄՆ դոլարի փոխ¬հա¬տու¬ցում նրան տալ իր ավտոմեքենան, սա¬կայն Ա.Ղալումյանը ավտոմեքենայի շուկայական ար¬ժեքը գնահատել է 20.000 դոլար՝ պահանջելով ևս 10.000 ԱՄՆ դոլար, որին ինքը չի համա¬ձայնել։ Օրեր անց Ա.Ղալումյանի հետ գնացել է Հայկարամ Ստեփանյանի աշխատա¬սենյակ, որտեղ վերջինս հայտնել է, որ կատարվածի մասին որևէ տեղեկություն չունի։ Ինքը Հայկարամ Ստեփանյանի միջոցով աշխատանքի վերա¬կանգնվե¬լու համար Ա.Հակոբյանին 10.000 ԱՄՆ դոլար գումար որպես կաշառք չի տվել, այլ վերադարձրել է նրան պարտք եղած գումարը, սակայն վատ ինքնազգացողության և լարվածության արդյունքում ՀՀ ոստիկա¬նության ներքին անվտան¬գության վարչությունում, այնուհետև՝ ՀՀ հատուկ քննչական ծառա¬յությունում, բա¬ցատ¬րություն և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ինքն ու Ա.Ղալումյանը Արթուր Հակոբ¬յանին համապա¬տասխանաբար՝ 10.000 և 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար¬ները տվել են որպես կաշառք, որ նա ՀՀ ոստիկանության պետի գլխավոր խորհրդական Հայկարամ Ստե¬փանյանի միջոցով իրենց նշա¬նակի համապատասխան պաշտոններում։
Վերը նշված ցուցմունքները վկա Ա.Ալոյանը պնդել է Ա.Հակոբյանի և Ա.Ղալումյանի հետ առերես հարցաքննությունների ժամանակ։
Վկա Գենադի Ազատի Դավիդյանի ցուցմունքով՝ այն մասին, որ Արթուր Ղալումյանը հան¬դի¬սանում է իր կնոջ եղբայրը, ով ծառայել է ՀՀ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստի¬կանություն» ծառայությունում, սակայն 2011թ. դեկտեմբերին զբաղեցրած պաշտոնից ազատ¬վել ու գրանցվել է ոստիկանության կադրերի ռեզերվում։ 2012թ. հունիս ամսին վերջինս իրեն տեղե¬կացրել է, որ նրա ընկեր Աղասի Ալոյանը խոստացել է բարեկամի՝ Արթուր Հակոբ¬յանի միջոցով օգնել վերականգնվել նախկին պաշտոնում։ Արթուրի հետ հանդիպմանը միասին գնա¬լու Ա.Ղալումյանի առաջարկին համաձայնել է և նրա հետ գնացել է Երևան քաղաքի Մաշ¬տոցի պողոտայի «Մալիբու» սրճարան, որտեղ հանդիպել են Արման և Արմեն անուններով երի¬տա¬սարդների, ովքեր ներկայացել են որպես ոստիկանության բարձրաստիճան պաշտոնյա Հայ¬կարամ Ստեփանյանի մտերիմներ։ Արմանը խոս¬տացել է մեկ շաբաթվա ընթացքում կար¬գավո¬րել այդ հարցերը։ 2012թ. հունիսի 28-ին Ա.Ղալումյանը ընտանիքի անդամների հետ միասին Դիլիջան քաղաքից տեղափոխվել է իրենց տուն։ Նույն օրը՝ ժամը 17։45-ին, իր կնոջ հետ տնից դուրս գալիս մուտքի դիմաց հանդիպել Ա.Ղալումյանին մեկ այլ տղամարդու հետ, ով եղել է ակնոցներով, կեղտոտ մարզազգեստով։ Ա.Ղալումյանը նրան ներկայացրել է որպես Ար¬մանի կնոջ հայր՝ ասելով, որ գնում են Հայկարամ Ստեփանյանին հանդիպման։ Ա.Ղա¬լում¬յանին հորդորել է զգույշ մնալ և հեռացել է։ Հետագայում Ա.Ղալումյանն իրեն պատմել է, որ պաշտոնի նշանակման համար Արթուր Հակոբյանին տվել է 30.000 ԱՄՆ դոլար, սակայն այդ գումարը չի կարողանում ստանալ։ Բացի այդ, Ա.Ղալումյանը տեղեկացրել է, որ Աղասի Ալոյանը նույն նպատակով Ա.Հակոբյանին տվել է 10.000 ԱՄՆ դոլար, որը ևս Ալոյանին չի վե¬րադարձվել։ Հասկանալով, որ Ա.Ղալումյանը խաբվել է՝ նրան հորդորել է դիմել ոստի¬կա¬նություն։ Տեսնելով, որ վերջինս ոստիկանություն չի դիմում՝ անձամբ հանդիպել է իր ընկեր, Ռազմական ոստի¬կանության աշխատակից Հրայր Նա¬զարյանին, նրան պատմել է ողջ եղե¬լութ¬յունը՝ խնդրելով Հայկարամ Ստեփանյանից պար¬զել եղելությունը։ ՊԱրզվել է, որ Հ.Ստե¬փան¬յանը վերոնշյալ նշանակումներից առհասարակ տեղյակ չէ, որի կապակցությամբ նա կատարվածին տվել է օրինական ընթացք։
Վկա Մելսիդա Թոռնիկի Վարդումյանի ցուցմունքով՝ այն մասին, որ Արթուր Ղալումյանը իր ամու¬սինն է, ով երկար տարիներ աշխատել է «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառա¬յութ¬յունում, սա¬կայն 2011թ. դեկտեմբեր ամսին զբաղեցրած պաշտոնից ազատվել է։ ՀՀ ոստի¬կանությունում աշխատելու տարիներին ընկերություն է արել Աղասի Ալոյանի հետ և գտնվել ջերմ հարաբերություն¬ների մեջ։ 2012թ. հունիս ամսին ամուսնուց տեղեկացել է, որ Ա.Ալոյանի բարեկամը ջերմ հարաբերութ¬յուն¬ների մեջ է գտնվում ոստիկանության բարձրաստիճան պաշ¬տոնյայի հետ, ում միջոցով կարող է վերականգնվել նախկին աշխատանքին։ Ա.Ղալումյանը քրոջ ամուսնու՝ Գենադի Դավիդյանի, հետ գնացել և հանդիպել է երկու երիտասարդների, ովքեր խոստացել են Հայկարամ Ստեփանյանի միջոցով լուծել ամուսնու աշխատանքի տեղա¬վորման հարցը։ Դրանից մի քանի օր անց տեղեկացել է, որ այդ հարցով նշված երիտասարդ¬ներն այլևս չեն զբաղվելու, նրանց փոխարեն զբաղվում է երիտա¬սարդներից մեկի աները՝ Ար¬թուր Հակոբ¬յանը, ով իր հերթին հանդիսանում է Գագիկ Բեգլարյանի ազգականը։ 2012թ. հունիսի 28-ին Ա.Ղալումյանը Երևան քաղաքում հանդիպել է Արթուրին և ևս մեկ այլ անձնա¬վորության, ովքեր պաշտոնի նշանակման համար պահանջել են 30.000 ԱՄՆ դոլար, որին ամուսինը համաձայնել է։ Այդ օրն ամուսինը վերջիններիս տվել է 25.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ հա¬ջորդ օրը՝ ևս 5.000 ԱՄՆ դոլար։ Հետագայում Արթուրը և նրա ծանոթը խոստումը չեն կատարել, Ա.Ղալում¬յանին աշխա¬տանքի չեն տեղավորել և խաբեությամբ հափշտակել են 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար։
Վկա Արման Հակոբի Հարությունյանի ցուցմունքով՝ այն մասին, որ Արթուր Հակոբյանը հան¬դիսանում է կնոջ՝ Լարիսա Հակոբյանի, հայրը։ Վերջինս զբաղվել է «ԲՄՎ Իքս 5» մակնի¬շի ավ¬տո¬մեքենաների պահեստամասերի առուվաճառքով։ Ա.Հակոբյանը ունեցել է «Օպել» մակ¬նիշի ավ¬տոմեքենա, սակայն տեսողական խնդիրների պատճառով ավտոմեքենան վարել է նրա վարորդ Արմեն Սահակյանը։ Ճանաչում է նաև Սևան քաղաքի բնակիչ Աղասի Ալոյանին, ով հանդիսանում է Ա.Հակոբյանի ազգականը։ 2012թ. հունիսի ամսին, երբ գտնվել է Ա.Հակոբ¬յանի տանը, վերջինս Ա.Սա¬հակյանի ներկայությամբ ասել է, որ Աղասի Ալոյանի խնդրանքով պետք է օգնի նրա ծանոթ Արթուր Ղալում¬յանին ճանապարհային ոստիկանությունում պաշտո¬նի նշանակվելու հարցում։ Ա.Հակոբյանն իրեն ասել է, որ Արթուր Ղալումյանին պետք է ներկա¬յանա որպես ՀՀ ոստիկանության համակարգում բարձր պաշտոն զբաղեցնող Հայկարամ Ստե¬փանյանի ծանոթ և խոստանա, որ նրա կամ այլ բարձ¬րաս¬տիճան պաշտոնյայի միջոցով կլուծ¬վի Ա.Ղալումյանի պաշտոնի հարցը։ Դրանից հետո Արմեն Սահակյանի հետ Երևան քաղաքի Մաշտոցի պողոտայի «Մալիբու» սրճարանում հանդիպել է Ա.Ղալումյանին ու նրա փեսային։ Ինքն ու Արմեն Սահակյանը Ա.Ղալումյանին վստահեցրել են, որ կարող են նրան նշանակել վաշտի հրամանատարի պաշտոնին՝ խնդրելով մի քանի օր ժամանակ։ Մի քանի օր անց Ա.Հա¬կոբյանի խնդրանքով նորից զանգահարել է Ա.Ղալումյանին և ասել, թե իբր Հ.Ստեփանյանը ՀՀ-ում չէ, աշխատանքի տեղավորման հարցը կլուծվի նրա վերադառնալուց հետո։ Դրանից հետո Ա.Ղալումյանը պարբերաբար զանգահարել է իրեն, սակայն ինքը չի իմացել, թե ինչ պա¬տասխանի։ Նույնիսկ մեկ անգամ իր հեռախոսազանգին պատասխանել է Արմեն Սահակյանը։ 2012թ. հուլիս ամսին Աղասի Ալոյանի պահանջով «Հավանա» ռեստորանում հանդիպել է վեր¬ջինիս և Ա.Ղալումյանին, նրանց հետ խոսակցության ժամանակ տեղեկացել է, որ Ա.Ղա¬լում¬յանը աշխատանքի տեղավորման համար Ա.Հակոբյանին տվել է 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որ Հայկարամ Ստեփանյանի միջոցով նշանակվի վաշտի հրամանատարի պաշտո¬նում։
Վկա Հայկարամ Հարությունի Ստեփանյանի ցուցմունքով՝ այն մասին, որ 2011 թվա¬կա¬նից աշ¬խա¬տել է ՀՀ ոստիկանությունում՝ որպես ոստիկանապետի գլխավոր խորհրդա¬¬կան։ 2012թ. հուլիսի 26-ին Երևանի ռազմական ոստիկանության բաժնի պետ Հրայր Նազար¬յանն իրեն հայտնել է, որ ՀՀ ոստիկանության կադրերի ռեզերվում գտնվող Արթուր Ղա¬լումյանից և Աղասի Ալոյանից ինչ-որ քաղաքացի վերցրել է համապատասխանաբար՝ 30.000 և 10.000 ԱՄՆ դոլար գումարներ՝ իր միջոցով պաշտոնի նշանակելու պատրվակով։ Կատարվածի մասին որևէ տեղեկություն չունենալով՝ Ա.Ղալումյանին և Ա.Ալոյանին հրավիրել է իր աշխա¬տա¬¬սենյակ, զրու¬ցել նրանց հետ, ինչի արդյունքում պարզել է, որ վերջիններս կաշառք տալու միջոցով փոր¬ձել են պաշտոններ ստանալ, սակայն դարձել են խաբեության զոհ։ Անմիջապես զեկուցագիր է ներկայացրել ՀՀ ոստիկանության պետին, ում հանձնա¬րարականով նշանակվել է ծառայո¬ղա¬կան քննություն։ Ծառայողական քննությամբ պարզվել է, որ ոմն Արթուր Հա¬կոբ¬յանը, ում երբևէ չի ճանաչել, Ա.Ղալումյանին վաշտի հրամանատարի պաշտոնում նշանակելու, իսկ Ա.Ալո¬յանին պաշտոնական առաջխաղացման համար 2012թ. հունիս-հուլիս ամիսներին կա¬շառք տալու պատրվակով պահանջել և ստացել է համապատասխանաբար՝ 30.000 և 10.000 ԱՄՆ դոլար գումարներ, հափշտակել այդ գումարները։ Վկա Հ.Ստեփանյանը նաև նշել է, որ Արթուր Ղալումյանին և Աղասի Ալոյանին երբևէ չի ճանաչել, նրանց պաշտոնի նշանակելու հարցով որևէ մեկն իրեն չի դիմել, նշել է նաև, որ Արթուր Հակոբյան, Արման Հարությունյան և Արամ Ստեփանի Մկրտչյան կենսագրական տվյալներով անձանց ևս չի ճանաչում։
Վկա Հրայր Հրաչիկի Նազարյանի ցուցմունքով՝ այն մասին, որ 1994 թվականից ծա¬ռայում է ՀՀ ՊՆ ռազմական ոստիկանությունում, իսկ 2012թ. ապրիլի 28-ից զբաղեցնում է Երևանի բաժնի պետի պաշտոնը։ Ճանաչում է Հայկարամ Ստեփանյանին, քանի որ վերջինս երկար տարիներ եղել է իր վե¬րադասը։ 2012թ. հուլիսի վերջին իրեն է զանգահարել Արարատի զինվորական կոմիսար Գենադի Դավիդյանը և առաջարկել հանդիպել։ Հանդիպման ժամանակ վերջինս տեղեկացրել է, որ իր բարեկամ Արթուր Ղալումյանը ինչ-որ Արթուր Հակոբյանի տվել է 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որ այն փոխանցի Հայկարամ Ստեփանյանին, իսկ վերջինս էլ Ա.Ղալումյանին նշանակի ճանապարհային ոստիկանութ¬յան վաշտի հրամանատարի պաշ¬տոնին։ Գ.Դավիդյանը խնդրել է, որ ինքը զանգահարի Հ.Ստեփանյա¬նին և ճշտումներ կատարի՝ արդյոք նա տեղյակ է այդ պատմությունից։ Հետագա օրերին այդ ամենի մասին տեղեկացրել է Հ.Ստեփանյանին, ով հայտնել է, որ կատարվածի մասին որևէ տեղեկություն չունի, որին այնու¬հետև տվել է օրինական ընթացք։
«Ղ-Տելեկոմ», «ԱրմենՏել» և «Օրանժ Արմենիա» ՓԲ ընկերություններից ստացված էլեկտրոնա¬յին կրիչները զննելու մասին արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ 2012թ. մայիսի 01-ից մինչև 2012թ. օգոստոսի 06-ն ընկած ժամանակահատվածում Արթուր Ղալումյանի 093-077022, 091-077022 և Աղասի Ալոյանի 093-020888, 091-912411 հեռախոսահամարներին մուտ¬քային և ելքային զանգեր են կատար¬վել Արամ Մկրտչյանի և Արթուր Հակոբյանի կողմից շահագործվող 098-323122, 096-573335, 095-956745 հեռախոսահամարներից։ Նույն ժամանա¬կա¬հատվածում մուտքային և ելքային զանգեր են կատարվել Արամ Մկրտչյանի, Արթուր Հա¬կոբ¬¬յանի, Արման Հարությունյանի, Արմեն Սահակյանի կողմից շահագործվող 096-573335, 098-323122, 095-956745, 098-321515, 098-231515 և 094-643900 հեռախոսահամարների միջև։ Բացի այդ, 2012թ. հունիսի 28-ին և 29-ին, այսինքն՝ Արթուր Ղալումյանի կողմից Արթուր Հակոբյանին որպես կաշառք համապատասխանաբար՝ 25.000 և 5.000 ԱՄՆ դոլար գումարներ տա¬լու օրե¬րին, Արթուր Ղալումյանի 093-077022 հեռախոսահամարից ելքային և մուտքային զանգեր են կատարվել Արթուր Հակոբյանի 096-573335 բջջային հեռախոսահամարին։
Որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված փաստաթղթերի՝ «Արդշինինվեստ» բանկի Դիլիջանի մասնաճյուղի վարկավորման և ոսկյա զարդերի գրավի թիվ 7G պայմանագրով և ոսկյա իրերի գրավի ու հանձնման-ընդունման թիվ 7G/01083584 ակտի առկայությամբ, համա¬ձայն որոնց՝ Արթուր Ղալումյանի մայրը՝ Մարգարիտա Չոբանյանը 2012թ. հունիսի 29-ին նշված բանկի մասնաճյու¬ղից ոսկու գրավադրմամբ ստացել է 1.000 ԱՄՆ դոլար գումար։
Որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված փաստաթղթի՝ «Մարիոթ» հյուրանոցի սրճա¬րանում 2012թ. հուլիսի 02-ին Ա.Ղալումյանի կատարած 11.500 ՀՀ դրամ վճարելու մասին թիվ 40933080 ՀԴՄ կտրոնի առկայությամբ, ինչը հիմնավորում է Արթուր Հակոբյանի և Արամ Մկրտչյանի հետ Ա.Ղալումյանի կապը, երբ կաշառքը տալուց հետո հանդիպել են տվյալ հյու¬րա¬նոցի սրճարանում։
Որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված փաստաթղթերի՝ «Ղ-Տելեկոմ», «Արմեն¬Տել» և «Օրանժ Արմենիա» ՓԲ ընկերություններից ստացված բջջային հեռախոսահամարների վերծանում¬ների առկայությամբ, համաձայն որոնց՝ 2012թ. մայիսի 01-ից մինչև 2012թ. օգոս¬տո¬սի 06-ն ընկած ժամանակահատվածում Արթուր Ղալումյանի 093-077022, 091-077022 և Աղա¬սի Ալոյանի 093-020888, 091-912411 հեռախոսահամարներին մուտքային և ելքային զան¬գեր են կատարվել Արամ Մկրտչյա¬նի, Արթուր Հակոբյանի շահագործած 098-323122, 096-573335, 095-956745 հեռախոսահամարներից։ Նույն ժամանակահատվածում մուտքային և ել¬քա¬յին զանգեր են կատարվել Արամ Մկրտչյանի, Արթուր Հակոբյանի, Արման Հարությունյանի, Արմեն Սա¬հակ¬յանի կողմից շահագործվող 096-573335, 098-323122, 095-956745, 098-321515, 098-231515 և 094-643900, հեռախոսահամարների միջև։ Բացի այդ, 2012թ. հունիսի 28-ին և 29-ին՝ Արթուր Ղա¬լումյանի կողմից Արթուր Հակոբյանին 25.000 և 5.000 ԱՄՆ դոլար որպես կա¬շառք տալու օրերին, Արթուր Ղալումյանի 093-077022 հեռախոսահամարից ելքային և մուտ¬քային զանգեր են կատարվել Արթուր Հակոբյանի 096-573335 բջջային հեռախոսահամարին։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրա¬վա¬սության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. փետրվարի 8-ի դատավճռով, որով դատարանը հիմնավորված է համարել այն, որ Ա.Ղալումյանը, 2011թ. դեկտեմբերի 05-ից ազատված լինելով Ճանապարհային ոստի¬կա¬նության ճանապարհապարեկային ծառայության 2-րդ սպայական գումարտակի 4-րդ սպայական վաշտի հրամանատարի տեղակալի պաշտոնից և գրանցված լինելով ՀՀ ոստիկանության կադրերի ռեզեր¬վում, կաշառք տալու միջոցով կրկին պաշտոնի նշա¬նակվելու համար 2012թ. հունիսի 28-ին ծանոթացել է Արթուր Հակոբյանի և Արամ Մկրտչյա¬¬նի հետ, ովքեր, նախնական համաձայնությամբ ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ մոլո¬րութ¬յան մեջ են գցել նրան և հա¬վաստիացրել, թե ՀՀ ոստիկանության պետի գլխավոր խորհրդական Հայկարամ Ստեփանյանը 30.000 ԱՄՆ դոլար կաշառքի դիմաց կարող է պաշտոնեական դիրքն օգ¬տագործել և նպաստել ճանապարհային ոստիկանության վերոհիշյալ գումարտակում վաշտի հրամանատարի պաշ¬տոնում նշանակվելու հարցում։ Համաձայնելով տալ պահանջվող կաշառքը՝ Ա.Ղալումյանը նույն օրը Ա.Հակոբյանին անձամբ տվել է 25.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ հաջորդ օրը՝ 5.000 ԱՄՆ դո¬լար, վերջինիս միջոցով ՀՀ ոստիկանապետի գլխավոր խորհրդական Հ.Ստեփանյանին որ¬պես կաշառք տալու համար, սակայն Ա.Հակոբյանն ու Ա.Մկրտչյանը խաբեությամբ հափշտա¬կել և տիրացել են առանձնապես խոշոր չափերի՝ 12.558.900 ՀՀ դրամին համարժեք 30.000 ԱՄՆ դոլարին։
ՀՀ ոստիկանության պետի 2012թ. հուլիսի 31-ի թիվ 3103-Ա հրամանով, համաձայն որի՝ ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ գլխավոր և Ներքին անվտանգության վարչությունների կողմից հա¬մատեղ կատարված ծառա¬յո¬ղական քննութ¬յամբ պարզվել է, որ քաղաքացի «Ա»-ն ՀՀ ոստի¬կանության կադրերի ռեզերվում գտնվող ոստիկանության մայոր Արթուր Ժորայի Ղալում¬յանին պաշտոնի նշանակելու, իսկ ՀՀ ոստիկանության ճանապարհային ոստիկանության ճանապար¬հապարեկային ծառայության 2-րդ սպայական գումար¬տակի 3-րդ սպայական վաշ¬տի 2-րդ սպայական դասակի ավագ տե¬սուչ, ոստիկանության մայոր Աղասի Յաշայի Ալոյանին պաշ¬տոնի առաջխաղացման համար համապատասխանաբար՝ 2012թ. հունիսի վերջերին և 2012թ. հուլիսի սկզբներին կաշառք տալու պատրվակով պահանջել և ստացել է՝ Ա.Ղալումյանից 30.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ Ա.Ալոյանից՝ 10.000 ԱՄՆ դոլար գումարներ և խաբեությամբ տիրացել դրանց, ուստի 2012թ. հուլիսի 31-ից Ա.Ալո¬յանի լիազորությունները դադարեցվել են։
Վերոնշյալ ապացույցները հետազոտվեցին նաև Դատարանում, որոնց արդյունքներով Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Այսպես, ամբաստանյալ Արթուր Հակոբյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղա¬վոր չճանաչեց, օգտվելով լռելու իր իրավունքից` հրաժարվեց ցուցմունք տալուց և հարցերին պա¬տասխանելուց, պնդեց քրեական գործի նախաքննության ընթացքում տված և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի կարգով Դատարանում հրապա¬րակված ցուց¬մունքները։
Տուժող Արթուր Ղալումյանը Դատարանում ըստ էության վերահաստատեց նա¬խաքննա¬կան ցուց¬մունք¬ները, հայտնեց, որ 1997-2011թթ. ծառայել է ՀՀ ոստիկա¬նությունում՝ զբա¬ղեց¬նելով տարբեր պաշ¬տոններ։ 2007-2011թթ. աշխատել է ՀՀ ոստիկանության «Ճանապար¬հա¬յին ոստիկանություն» ծառա¬յութ¬յունում՝ զբաղեցնելով երկրորդ գումարտակի չորրորդ վաշտի հրա¬մանատարի տեղակալի պաշ¬տոնը, որից հետո՝ 2011թ. դեկտեմբերին ազատվել է զբա¬ղեցրած պաշտոնից՝ գրանցվելով ոստի¬կանության կադրերի ռեզերվում։ 2007 թվականից ճա¬նաչել է «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության աշխատակից Աղասի Ալոյանին և վերջի¬նիս հետ գտնվել նորմալ հարաբերությունների մեջ։ Ոստիկանության կադրերի ռեզերվում գտնվե¬լու ժամանակ վերջինս մի քանի անգամ ասել է, որ իր բարեկամ Արթուրի փեսան՝ Ար¬մանը, ազգակցական հարաբերությունների մեջ է գտնվում ոստիկանությունում բարձր պաշ¬տոն զբաղեցնող Հայկարամ Ստեփանյանի հետ՝ առաջարկելով վերջինիս միջոցով նշանակվել նույն պաշտոնին։ Ինքը չի համաձայնել, քանի որ սպասել է, որ ոստիկանության կադրերի վար¬չությունից նոր պաշտոն կառաջարկեն։ Չնայած այդ ամենին՝ Աղասի Ալոյանը անընդհատ զան¬¬գահարել է և խորհուրդ տվել դիմել նրանց օգնությանը՝ պատճառաբանելով, որ Հայկարամ Ստեփանյանն այն մարդն է, ով ունի բոլոր հնարավորությունները պաշտոնի նշանակման հար¬ցը լուծելու համար։ Այդ ընթացքում Աղասի Ալոյանի պաշտոնը մեկ աստիճանով իջեցրել էին և ըստ նրա խոսքերի՝ նույն մարդիկ պետք է զբաղվեին նաև իր հարցով՝ վերականգնեին նույն պաշտոնին։
2012 ամռանն Աղասի Ալոյանը զանգահարել է իրեն և տեղեկանալով, որ գտնվում է Երևան քաղաքում, հայտնել է, որ պաշտոնի նշանակման հարցով պայմանավորվել է իր բարեկամ Արթուրի փե¬սա Արմանի հետ, ով կկազմակերպի այդ գործընթացը։ Նույն օրը Արմանը զանգահարել է իրեն, պայմանավորվել և հանդիպել են Երևանի Մաշտոցի պողոտա¬յում գտնվող բացօթյա սրճա¬րանում։ Ինքը հանդիպման է գնացել փեսայի՝ Գենադի Դավիդյանի հետ, իսկ Արմանը` Արթուր Հակոբյանի վարորդ Արմենի հետ։ Խոսակցության ժամանակ Արմանը, տեղեկացված լինելով իր կողմից ծավալած գործունեության, նախկինում զբաղեցրած պաշտոնի, աշխատանքից ազատելու պատճառների մասին՝ հայտնել է, որ ջերմ հարաբե¬րութ¬յունների մեջ է գտնվում Հայկարամ Ստեփանյանի հետ և նրա միջոցով կանի ամեն ինչ իրեն աշխատանքի տեղավորելու համար։ Ա.Հարությունյանն իր աշխատանքային գործունեության վերաբերյալ հայտնել է այնպիսի տեղեկություններ, որոնց մասին տեղյակ են եղել միայն ոստիկանության կադրերի վարչության աշխատակիցները, Աղասի Ալոյանը և իր հարազատ¬ներից մի քանի հոգի։ Հետագայում հասկացել է, որ այդ ամենը Ա.Հարությունյանին հայտնի է դարձել Աղասի Ալոյանից։ Հանդիպումից մի քանի րոպե անց իրեն զանգահարել է Աղասի Ալոյանը և հայտնել, որ արդեն խոսել է Ա.Հարությունյանի հետ և ամեն ինչ լավ է լինելու՝ հորդորելով չանհանգստանալ։ Դրանից հետո հեռախոսակապի մեջ է գտնվել Ա.Հա¬րութ¬¬յուն¬յա¬նի հետ, ով տեղեկացրել է, որ Հայկարամ Ստեփանյանը բացակայում է ՀՀ-ից, նրա վերադառ¬նալուն պես կկարգավորվի այդ հարցերը։ Մոտ 15 օր անց զանգահարել է Աղասի Ալոյանը և տեղեկացրել, որ Հայկարամ Ստեփանյանը երիտասարդ Ա.Հարությունյանին չի վստահում, ուստի նրա պահանջով այդ հարցով կզբաղվի իր ազգական Արթուրը։ Քիչ անց իրեն է զանգա¬հարել Արթուր Հակոբյանը և ասել, որ Աղասի Ալոյանը պատմել է Հայկարամ Ստե¬փան¬յանի միջո¬ցով բարձր պաշտոն զբաղեցնելու իր ցանկության մասին՝ պահանջելով հան¬դիպել և զրուցել։
Նույն օրը զանգահարել է Աղասի Ալոյանը և հորդորել է վստահել Արթուր Հակոբյանին և ազատ խոսել նրա հետ։ Այդ օրը միայնակ հանդիպել է Արթուր Հակոբյանին, նրա ուղեկ¬ցությամբ գնացել են «Մարիոթ» հյուրանոց, որտեղ վերջինս իրեն ծանոթացրել է Արամ Մկրտչյա¬նի հետ, ով ներկայացել է որպես Արամ Ստեփանիչ։ Խոսակցության ժամանակ վերջինս մեկ անգամ ևս տեղեկանալով, որ խնդիրն Ա.Ղալումյանին վաշտի հրամանատարի պաշտոնին նշանակվելն է՝ թղթի վրա գրել և ցուցադրել է 30.000 թիվը, որին համաձայնել է՝ հասկանալով, որ վաշտի հրամանատարի պաշտոնին նշանակվելու համար իրենից պահան¬ջում են 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար։ Հյուրանոցից դուրս գալուց հետո Արթուր Հակոբյանի հետ գնացել են իր փեսա Գենադի Դավիդյանի տուն` գումարը վերցնելու, սակայն Արթուրին հայտնել է, որ տվյալ պահին կարող է տրամադրել միայն 25.000 ԱՄՆ դոլարը, իսկ 5.000 ԱՄՆ դոլարը կտրամադրի հաջորդ օրը։ Ճանապարհին Արամը զանգահարել է Արթուրին, զրույցի ընթացքում Արթուրը նրան հայտնել է, որ « 25 կգ ձուկը կլինի այսօր, իսկ մնացած 5-ը՝ վաղը»՝ ակնարկելով 25.000 և 5.000 ԱՄՆ դոլար գումարների մասին։ Արթուրը հեռախոսն անջատելով՝ իրեն հայտնել է, թե նորմալ է, այդպես էլ կլինի։
Կնոջից` Մելսիդա Վարդումյանից վերցրել է 25.000 ԱՄՆ դոլարը և անմիջապես վեր¬ջինիս ներկայությամբ փո¬խանցել Արթուրին, այնուհետև միասին վերադարձել են հյուրա¬նոց՝ պայմանավորվելով մնա¬ցած 5.000 ԱՄՆ դոլարը վճարել մեկ օր հետո։ Ինքն Արթուրին ասել է, թե չի վստահում, որևէ մեկին չի ճանաչում, սակայն վերջինս հավաստիացրել է, թե կարող է վստահել նրան, քանի որ հենց Աղասիի հորեղբոր տղան է, նշել, որ ինքն որևէ մեկին ճանաչելու խնդիր չունի, նրա հետ գործ ունի, ներկայացրել, թե Գագիկ Բեգլարյանն էլ իր «ախպերն ա»։ Հասնելով նույն հյու¬րա¬նոցի դիմաց՝ Արթուր Հակոբյանը մտել է ներս, վերա¬դարձել Արամ Մկրտչյանի հետ և նստել իր ավտոմեքենան։ Հասնելով Երևանի քաղաքապետա¬րանի դիմաց՝ Արամն իջել է ավտոմե¬քե¬նայից, սակայն մինչ այդ խնդրել է, որ 25.000 ԱՄՆ դոլարը մնա Արթուրի մոտ։ Արթուրին նույն¬պես իջեցրել է, որից հետո ուղևորվել է Դիլիջան, ճանապարհին Արթուրը զանգահարել է իրեն և հանգստացրել, թե ամեն ինչ նորմալ է։ Դիլիջան չհասած՝ իրեն է զանգահարել նաև Աղասի Ալո¬յանը, հայտնել, թե խոսել է Արթուրի հետ, տեղյակ է, որ ինքը 25-ը տվել է, 5-ն էլ վաղն է տալու, վստա¬հեցրել, թե ամեն ինչ նորմալ է լինելու։ Հաջորդ օրը ծնող¬ները բանկում գրավադրել են ոսկյա զարդեր, որից գոյացած գումարին ավելացրել է որոշակի գումար և «Համալիրի» մոտ առձեռն 5.000 ԱՄՆ դոլարը փոխանցել Արթուր Հակոբ¬յանին՝ այդ մասին տեղեկացնելով նաև Աղասի Ալոյանին։ Սակայն պայմանավորված ժամ¬կետում իրեն այդպես էլ պաշտոնի չեն նշանակել, որից հետո ինքն Աղասիին խնդրել է Արթուրին փոխանցել, որ այլևս այդ պաշտոնը պետք չէ, թող գումարը վերա¬դարձնեն, այնինչ, իրեն դարձյալ համոզել են, թե ամեն ինչ նորմալ է լինելու։ Ինքը հան¬դիպում է պահանջել, հանդիպել են Սևան քաղա¬քում գործող ռեստորանում, ուր Արթուրն եկել էր վարորդի, իսկ Աղասին՝ երկու այլ ընկերների հետ։ Սեղանի շուրջ Արթուրը դարձյալ փորձել է հանգստացնել իրեն, սակայն պահանջել է, որ նա իր գումարը վերադարձնի։ Արթուրը խնդրել է ևս 2 օր համբերել՝ խոստանալով, որ գործը լինելու է։
Հասկանալով, որ իրեն խաբում են՝ Աղասիին հորդորել է, թե քանի որ նա է երաշխավորել, կամ գումարն են իրեն վերադարձնում կամ անձամբ գնալու է Հայկարամ Ստեփանյանի մոտ և պատմելու է ճշմարտությունը։ Աղասին համաձայնել է, պարտավորվել, որ եթե Արթուրը գումա¬րը չվերադարձնի, պատրաստ է իր թանկարժեք մեքենան իրեն տալ, ինչին չի համաձայնել։ Աղասին իրեն առաջարկել է գտնել Երևանում գտնվող նրա բնակարանի որևէ գնորդի, նշել, որ ցանկանում է այդ բնակարանը 40.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառել և վաճառքից գոյացած եկամտի հաշվին պարտավորվել է վերադարձնել իր գումարը, նույնիսկ, այդ տան հատակագիծն է իրեն տվել։ Նրան առաջարկել է 10.000 ԱՄՆ դոլար ավելացնել՝ պայմանով, որ բնակարանն իր անվամբ վե¬րաձևա¬կերպվի, եթե նա է պատասխանատ¬վություն վերցնում։ Աղասին նախ՝ համա¬ձայնել է, սակայն հետագայում հրաժարվել է, ապա նրա կնոջ եղբայրը, ով նստած էր Աղասիի մեքենայի մեջ, մոտեցել է իրեն և ասել, թե իրեն որևէ գումար տալու չունեն, ում ուզում է, թող բողոքի։
Հարցերին պատասխանելիս նաև հայտնեց, որ 2012թ. ամռանը «Մարիոթ» հյուրանոցում հանդիպելու օրը ինքը և Արթուրը իր մեքենայով գնացել են հյուրանոց, ուր մատուցողը մոտեցել և ասել է, որ իրենց սպասում են 2-րդ հարկում։ Մտնելով առանձնասենյակ՝ տեսել է Հայկարամ Ստեփանյանի ներկայացուցչին, ով տպավորիչ տեսք ուներ, կոստյումով և փողկապով էր։ Իրենց զրույցը տևել է շուրջ 10-15 րոպե, խմել են ջուր ու զովացուցիչ ըմպելիք։ Տվյալ պահին Արամը թղթի վրա գրել է գումարի չափը, որն իր նստած դիրքից չէր երևում, Արթուրն է կար¬դացել ու ասել, թե գումարը շատ է։ Մանրամասնեց, որ 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարը վերջնական ստանա¬լուց հետո Արթուրի հետ շուրջ մեկ ամիս ակտիվ հեռախոսազրույց են ունեցել, սակայն հետա¬գայում «Գյուղինստիտուտի» մոտ գործող սրճարանում հանդիպման չներկայանալուց հետո Արթուրն իր հեռախոսազան¬գերին այլևս չի պատասխանել։ Հաջորդ օրը նրա փեսա Ար¬մանն իրեն հայտնել է, թե Արթուրը գիշերը գնացել է Վրաստան՝ աներոջ տուն, այդ ընթացքում Արմանը և Աղասին հեռախոսազրույց են ունեցել և իրեն տեղեկացրել են, որ Արթուրը Վրաստանից կգա ու խնդիրը կկարգավորի, գումարը կվերա¬դարձնի, սակայն Արմանն ասել է, թե գումարը չի տալու։
Հստակեցրեց, որ Աղասին սկզբում ասել է, թե հորեղբոր տղայի փեսան է գործն անելու, որից հետո ասել է, թե քանի որ նա երիտասարդ է, նրան չեն վստահում, այդ հարցով զբաղվելու է հենց Արթուրը, այդ պահին դեռ գումարային հարցեր չկային։ Աղասին ասել է, որ մինչև գու¬մար չլինի, հարցը չի լուծվի, չնայած գումարի չափը չէր նշել։ Արմանին հանդիպել է մեկ անգամ՝ եղել են ինքը, իր փեսա Գենադին և Արմենը, բացի այդ, հեռախոսազրույց է ունեցել նրա հետ։ Պաշտոնի նշանակման համար նախապես կոնկրետ գումար չէր նախատեսել, գումարի չափն ասել է Արթուրը։ Այդ շրջանում բնակվում էր իր քրոջ տանը, այդ պատճառով 25.000 ԱՄՆ դո¬լարն այդ տանն էր, քանի որ և ապահով էր, և այդ գործի համար կարող էր պետք գալ։ Արթու¬րին վստահել է, քանի որ Աղասիի միջոցով էր նրան ճանաչում, Արթուրին գումարը տալուց հե¬տո ինքը հայտնել է, որ որևէ մեկին չի վստահել, ճանաչում է Աղասիին և Արթուրին։ «Մարիոթ» հյուրանոցում հնարավոր է անգամ, որ թղթի վրա գումար իրականում գրված չի եղել, ինքը չի սակարկել, քանի որ Արթուրը կարդալով թուղթը՝ դիմել է Արամի Ստեփանիչին, թե՝ թանկ ես գրել, որից հետո ասել է, թե մի բան կանենք։ Արթուրը կոնկրետ թիվ հյուրանոցում չի հնչեցրել, դուրս գալուց հետո է իրեն ասել 30.000 ԱՄՆ դոլարի մասին, նշել, որ դրանից պակաս չի լինի։ Նախաքննա¬կան հակասական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո հստակեցրեց, որ հյուրա¬նոցում կայացած իրենց զրույցի ընթացքում Արթուր Հակոբյանն Արամ Ստեփանիչին առա¬ջարկել է գումարը տալ գործն անելուց, այսինքն՝ իր նշանակումից հետո, որին վերջինս չի հա¬մաձայնել։ Հյուրանոցից դուրս գալուց հետո Արթուրը զանգահարել է Արամ Ստեփանիչին, նախ՝ ճշտել, արդյոք Արամ Ստեփանիչն է, թե՝ ոչ, սկզբում ցույց է տվել, թե չի ճանաչում նրան, իսկ հետո նրանց խոսակցությունը դարձել է մտերմիկ։ Արթուրը ճանապարհին էլ հանգստացրել է իրեն, նշել, թե Ստեփանիչին լավ գիտի, նա հաստատ գործը կանի, դրանից էլ հասկացել է, որ նրանք ծանոթ են։ Պնդեց, որ Արթուրը կաշառքի գումարի չափն իրեն հայտնել է Ստեփանիչի հետ հեռախոսազրույց ունենալուց հետո։ Հյուրանոցում հանդիպման պահին Արամը մի պահ առանձ¬¬նացել է, Արթուրն ասել է, թե նա Հայկարամ Ստեփանյանի հետ է հեռախոսազրույց ունենում։
Մանրամասնեց, որ Արթուրը «25կգ ձկան» ծածկագրով հեռախոսազրույցը Արամ Ստե¬փա¬նիչի հետ ունեցել է «Մարիոթ» հյուրանոցից դուրս գալուց հետո, երբ գնում էին գումարի հետևից, Ար¬թուրը զանգել է նրա հեռախոսից, կեսօրին մոտ էր։ Տեղյակ չէ, թե իր տված 30.000 ԱՄՆ դոլարն ի վերջո իրականում ում է հասել, Արթուրն է հեռախոսով հավաստիացրել, թե գու¬մարը տեղ է հասել, միայն վերջինիս խոսքերից գիտի, որ գումարը հասել է Արամ Ստեփանիչին։ Արթուրն իրեն տվել է Արամ Ստեփանիչի հեռախոսահամարը, պարբերաբար զանգա¬հարել է այդ համարին, սակայն այդ զանգերին չեն պատասխանել։ Արթուրին ասել է, որ այդ հեռախո¬սա¬համարը չի պատասխանում, որից հետո իր հեռախոսին փակ հեռախոսահամարից զանգ է եկել, զանգահարողը ներկայացել են որպես Արամ Ստեփանիչ։ Վերջինս հայտնել է, թե ամեն ինչ նորմալ է, իր կարծիքով՝ զանգահարողը փողկապով այն նույն անձն էր, ում հանդիպել էին Արթուրի հետ հյուրանոցում։ Փակ համարից նման զանգ էլի եղել է. Արթուրի՝ Վրաստան մեկ¬նելուց հետո, դարձ¬յալ այդպիսի զանգ է ստացել, նույն Արամ Ստեփանիչը տեղեկացրել է, թե «գործը չի լինելու, գումարը ում տվել ես, նրանից էլ վերցրու»։ Ըստ էության, Արթուրին վստահել է Աղասիի պատճառով և եթե Աղասիին չճանաչեր, Արթուր Հակոբյանին գումարը չէր տա։ Իրավապահ մարմին¬ներին դի¬մելիս գիտակցել է հնարավոր իրավական հետևանքները, սա¬կայն ցանկացել է Արթուրի խար¬դախության դեմն առնել ու գումարը հետ ստանալ։ Աղասի Ալո¬յանից է տեղյակ, որ Հայկարամ Ստե¬փան¬յանը Արթուր Հակոբյանի փեսա Արմանի մոր ընկերն է։ Արամ Ստեփանիչին հանդի¬պել է երկու անգամ։ Պնդեց, որ 30.000 ԱՄՆ դոլարի չափի մասին խոսակցությունն եղել է հյու¬րա¬նոցից դուրս գա¬լուց հետո, Արամ Ստեփանիչի ներկա¬յությամբ այդ թիվը չի հնչեցվել։
Նշեց, որ 30.000 ԱՄՆ դոլարն իրեն չի վերադարձվել կամ փոխհատուցվել, ներկայացրեց քաղաքացիական հայց` խնդրելով վերոնշյալ գումարը բռնագանձել ամբաստանյալ Ա.Հակոբ¬յանից հօգուտ իրեն։ Խնդրեց ամբաստան¬յալի նկատմամբ նշանակել ամենախիստ պա¬տի¬ժը` պատճառաբանելով, որ զրկվել է ոչ միայն գումարից, այլև ՀՀ ոստիկանության համակարգում այլևս ծա¬ռայելու հնարավորությունից։
Հայտնեց նաև, որ երբ իրեն ու Աղասի Ալոյանին հրավիրել են Հայկարամ Ստեփանյանի աշխատասենյակ, այնտեղ Աղասի Ալոյանը պատմել է, որ որպես կաշառք Արթուր Հակոբյանին տվել են համապատասխանաբար` 30.000 և 10.000 ԱՄՆ դոլար գումարներ, որ նա Հայկա¬րամ Ստե¬փանյանի միջոցով իրենց նշանակի համապատասխան պաշտոնների։ Չնայած դրան՝ հետա¬գայում Աղասին հրաժարվել և հայտնել է, թե իբր այդ 10.000 ԱՄՆ դոլարը ոչ թե կաշառք էր, այլ պարտք եղած գումարի վե¬րա¬դարձ։
Վկա Աղասի Յաշայի Ալոյանը Դատարանում ըստ էության տվեց նախաքննականին նույնաբովանդակ ցուցմունքները։ Հարցերին պատասխանելիս մանրամասնեց, որ Արթուր Ղա¬լումյանը թեև իրեն տեղեկացրել էր, որ Արթուր Հակոբյանին 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար է տվել, սակայն իրականում չգիտի, արդյոք դա այդպես է, թե` ոչ։ Անձամբ զանգահարել է Արթուր Հակոբյանին, ով ասել է, որ հարցերը շուտով կկարգավորի, սակայն նա չի ընդունել գումար ստա¬նալու հանգա¬մանքը։ Արթուր Հակոբյանի և Արթուր Ղալումյանի միջև կայացած խո¬սակցութ¬յուններին որևիցե առնչություն չի ունեցել, իրեն պաշտոնի նշանակման հարցով որևէ գումարային խո¬սակցություն չի եղել։ Հայկարամ Ստեփանյանն աշխատում էր ոստիկա¬նութ¬յու¬նում, նա Արթուր Հակոբյանի փեսայի բարեկամն է։ Սույն դեպքի հետ կապված ինքը և Արթուր Ղալումյանը, իրոք, եղել են Հայկարամ Ստեփանյանի մոտ, ով զարմացել է, թե այդ ինչ խո¬սակցություն¬ներ են իր անվան շուրջ պտտվում։
Ինքը մինչև Արթուր Հակոբյանի հայտնվելը և վերջինիս կողմից հարցերը կարգավորելն առաջարկել էր Արթուր Ղալումյանին 30.000 ԱՄՆ դոլարի դիմաց տալ իր ավտոմեքենան, սակայն Ա.Ղալումյանն ավտոմեքենայի շուկայական արժեքը գնահատել է 20.000 ԱՄՆ դոլար՝ պահանջելով ևս 10.000 ԱՄՆ դոլար, որին չի համաձայնել, քանի որ ինքն այդ մեքենան գնել էր 40.000 ԱՄՆ դոլարով։ Ավելին՝ Ղալումյանը պահանջել է նաև իր բնակարանը գրանցել նրա անվամբ։ Նման առաջարկին համաձայնել է այն բանից հետո, երբ Ղալումյանն ասել է, թե կբո¬ղոքի և իրեն աշխատանքից հանել կտա։ Ինքը երբևէ Արթուր Ղալումյանի մոտ չի երաշխա¬վորել, թե Արթուր Հակոբյանը գումարով կարող է նրա պաշտոնի վերականգման հար¬ցերը լուծել, չի ասել նաև, թե 30.000 ԱՄՆ դոլարի դիմաց Արթուր Հակոբյանը բոլոր հարցերը կլուծի։ Նշեց նաև, որ Ղալումյանն իրեն նախապես չէր հայտնել, թե պաշտոնի նշանակ¬վելու համար որևէ անձի կաշառք պետք է տա, նա իրեն 30.000 ԱՄՆ դոլարի մասին հայտնել է այն ժամանակ, երբ զանգա¬հարել և փնտրում էր Արթուր Հակոբյանին։ Արթուր Ղալումյանն իրեն հայտնել է, որ հանդիպել է ինչ-որ բարձրաստիճան պաշտոնյայի օգնականի հետ, ով նրա հար¬ցերը պետք է լուծի, իր հար¬ցին, թե ինչ պաշտոն է ուզում, Ղալումյանը պատասխանել է, թե թող դա էլ անակնկալ լինի, սա¬կայն գումարի մասին որևէ խոսք չի գնացել։ Միայն «փոխոս¬տիկա¬նապետի» (ըստ էության Հայկարամ Ստեփանյանի) աշխատասեն¬յակում է իրեն հայտնի դար¬ձել, որ վաշտի հրամանատարի պաշտոն է ցանկացել, քանի որ մինչ այդ հրաժարվել էր ցածր պաշտոնների նշանակվելու առաջարկից։ Արթուր Ղալումյանը չի հայտ¬նել, թե գումարը տալիս ում է վստահել։ Չհամա¬ձայնեց տուժող Արթուր Ղալումյանի այն հայ¬տարարությանը, թե իբր վերջինս իրեն վստահելով ու իր երաշխավորությամբ է Արթուրին գու¬մար տվել, նշեց, որ Արթուր Հակոբյանին ու Արթուր Ղալումյանին ընդամենը ծանոթացրել է։ Իր համար ևս Արթուրը պաշ¬տոն էր առաջարկել, ասել էր, թե «գնանք Հայկարամ Ստեփանյանի մոտ», սակայն ինքը հրաժարվել էր, իրենց միջև ֆինանսական որևէ հարցեր չեն քննարկվել։ Ընդունեց, որ Արթուր Հակոբյանի հեռախո¬սահա¬մարն Արթուր Ղալումյանին ինքն է տրամադրել։ Հայկարամ Ստե¬փանյանի հնարավոր առնչութ¬յան վերաբերյալ Արմանի հետ որևէ հեռախոսազրույց չի ունեցել, Ար¬թուր Ղալումյանն է Հայաստանից Հ.Ստեփանյանի բացակայության վերաբերյալ իրեն հայտ¬նել, թեև մինչ այդ նա էր միշտ իրեն հարցնում, թե Հայկարամ Ստեփանյանը եկել է, թե՝ ոչ։ Արամ Ստեփանիչի մասին լսել է Արթուր Ղալում¬յանից։
Իր մեքենան Արթուր Ղալումյանին հանձնել է ոչ թե ի սեփականություն, այլ ի պահ մինչև Արթուրի գալը և հարցերը պարզաբանելը։ Գնի հարցն Արթուր Ղալումյանն է բացել։ Եթե անգամ իր մեքենան 30.000 գնահատվեր, միևնույն է, չէր համաձայնի այն որպես փոխհա¬տուցում Ղալումյանին հանձնել։ Պնդեց, որ աշխատանքի վերականգնվելու կամ առաջ¬խա¬ղաց¬ման համար Արթու¬ր Հակոբյանին գումար չի տվել, նրան պարտք էր 10.000 ԱՄՆ դոլար, որը վերցրել էր բնակարանը վերանորոգելու համար։
Դատարանում հրապարկվեցին և հետազոտվեցին վկա Ա.Ալոյանի հակասական նա¬խաքննական ցուցմունքները, համաձայն որոնց՝ Ա.Ղալումյանի հետ գնացել է Հայկարամ Ստե¬փանյանի աշխատասենյակ, որտեղ վերջինս հայտնել է, որ կատարվածի մասին որևէ տեղե¬կություն չունի։ Ինքը Հայկարամ Ստեփանյանի միջոցով աշխատանքի վերականգնվելու հա¬մար Ա.Հակոբյանին 10.000 ԱՄՆ դոլար որպես կաշառք չի տվել, այլ վերադարձրել է նրան պարտք եղած գումարը, սակայն վատ ինքնազգացողության և լար¬վածության արդյունքում ՀՀ ոստիկանության ներքին անվտանգության վարչությունում, այնուհետև՝ ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում, բացատրություն և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ինքն ու Ա.Ղալում¬յանը Արթուր Հակոբյանին որպես կաշառք տվել են համապատասխանաբար` 10.000 և 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարներ, որ վերջինս ՀՀ ոստիկանության պետի գլխավոր խորհրդական Հայկ¬արամ Ստեփանյանի միջոցով իրենց տեղավորի համապատասխան աշխատանքի։
Նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո ընդունեց, որ երբ Ղալումյանը դիմել է իրեն և հայտնել, որ Արթուր Հակոբյանին է փնտրում, բայց չի գտնում, զանգահարել է Արթուրի փեսա Արմանին և հետաքրքրվել Հայկարամ Ստեփանյանի վերադառնալու ժամկե¬տով։ Արթուր Հակոբյանն իրեն զանգահարել և ասել է, որ Հայկարամը Արմանին չի վստահում, ուստի ան¬ձամբ պետք է հանդիպի Հայկարամին։ Ղալումյանն իրեն Արամ Ստեփանիչի մասին պատմել է մինչ միասին «փոխոս¬տիկանապետի» աշխատասենյակ մտնելը։ Ղալումյանին հանգստաց¬¬րել է, նշել, որ Արթուր Հակոբյանը նրան խաբած չի լինի, որ անձամբ իրեն էլ բազ¬մաթիվ հարցերով օգնել է, վերջինս կգա և հարցերը կհարթի։ Նշեց նաև, որ «Համալիրի» մոտ Արթուր Հակոբյանին հանդիպել է, սակայն 10.000 ԱՄՆ դոլար պարտքն է վերադարձրել։ Մի օր Ար¬թուր Ղալում¬յանն իրեն զանգահարել և հրավիրել է Սևան քաղաք՝ զրուցելու և հաց ուտելու, հանդիպել են, Արթուր Հակոբյանն էլ էր այնտեղ, սակայն նրանց խոսակցությանը ներկա չի գտնվել, հաց են կերել և բաժանվել։ Նշեց նաև, որ Արթուր Ղալումյանը Արթուր Հա¬կոբ¬յանին ճանաչել է նաև մինչ քննվող դեպքը, Հակոբ¬յանն իրենց համար ավտոպա¬հեստա¬մա¬սեր է հայ¬թայթել, չի կարող ասել, որ եթե իրեն վստա¬հելու գործոնը չլիներ, արդյոք Արթուր Ղալում¬յանն Արթուր Հակոբյանին գու¬մար կտար, թե՝ ոչ։
Վկա Մելսիդա Թոռնիկի Վարդումյանը Դատարանում տվեց նախաքննականին ըստ էութ¬յան նույնաբովան¬դակ ցուցմունքներ, մասնավորապես՝ հայտնեց, որ Արթուր Ղալումյանն իր ամուսինն է, ով երկար տարիներ աշխատել է «Ճանապարհային ոստիկա¬նություն» ծառա¬յութ¬յունում, սակայն 2011թ. դեկտեմբերին ազատվել է զբաղեցրած պաշտոնից։
Հարցերին պատասխանելիս մանրամասնեց, որ 25.000 ԱՄՆ դոլար գումարը Դիլիջանի իրենց տնից Երևանում գտնվող ամուսնու քրոջ տուն էր բերել այն նույն օրը, երբ ամուսինը փո¬խանցել է Արթուր Հակոբյանին, դա կատարվել է իր տալի բնակարանում, թեև այն ժամանակ այդ գումարը Երևան բերելու նպատակն իրեն հայտնի չէր։ Ինքն ու դուստրը պետք է Երևան գային իր դստեր ավարտական երեկոյին մասնակցելու համար, իսկ ամուսինը նախապես ինչ-որ հանդիպ¬ման էր գնացել և ասել էր, որ Երևան գալիս գումարը հետը բերի։ Նշեց, որ եթե ամու¬սինը չասեր, այդ գումարը Երևան չէր բերի։ Ինքը գումարը տալի տանը տվել է ամուսնուն, իսկ վերջինս այն փոխանցել է Արթուրին։ Թեև անմիջապես գումարը հանձնելու պահը չի տեսել, սակայն դար¬պասներից դուրս գալիս Արթուր Հակոբյանի ձեռքին տեսել է «Վիվա Սելլ» գրառ¬մամբ նույն տոպրակը, որի մեջ նախապես դրել այդ գումարը։ Արթուրը ներս չի մտել, շքա¬մուտքում էր կանգնել։ Համոզված է, որ Արթուրը դատական նիստերի դահլիճում գտնվող ամ¬բաստանյալն է, քանի որ իր հարցին ամուսինը պատասխանել է, որ նա Աղասի Ալոյանի բարե¬կամն է և միա¬ժա¬մանակ Գագիկ Բեգլարյանի մորաքրոջ տղան։ Նշեց նաև, որ ամուսնու խո¬սակցություն¬ներից գիտի, որ այդ գու¬մարը չի վերադարձվել։ Լսել է, որ ամուսնուն զանգա¬հարել է Արամ Ստեփանիչ անունով անձը, ով «այդ գործի մեջ կար» և վերջինս է ասել ամուս¬նուն, որ Արթուրը պետք է գումարը վերա¬դարձնի, ինքը միայն Աղասի Ալոյանին է ճանաչում, պարբե¬րաբար վերջինիս ու իր ամուսնու հեռախոսային խոսակցութ¬յուններն է լսել։
Դատարանում հրապարակվեցին և հետազոտվեցին վկաներ Գենադի Ազատի Դավիդ¬յանի, Հայկարամ Հարությունի Ստեփանյանի և Հրայր Հրաչիկի Նազարյանի նախաքննական ցուցմունքները, լու¬սանկա¬րով անձանց ճանաչման ներկայաց¬նելու արձանագրությունները, որ¬պես ապացույց ճանաչված և գործին կցված՝ «Ղ-Տելեկոմ», «ԱրմենՏել» և «Օրանժ Արմենիա» ՓԲ ընկերութ¬յուն¬ներից ստացված էլեկտրոնային կրիչ¬ները և դրանք զննելու մասին արձա¬նագրութ¬յունը, որպես ապացույց ճանաչված և գործին կցված փաստաթղթերը՝ «Արդշինին¬վեստ» բանկի Դիլիջանի մասնաճյուղի վարկավորման և ոսկյա զարդերի գրավի թիվ 7G պայ¬մա¬նագրով և ոսկյա իրերի գրավի ու հանձնման-ընդունման թիվ 7G/01083584 ակտը և «Մա¬րիոթ» հյուրանոցի սրճարանում 2012թ. հուլիսի 02-ին Ա.Ղալումյանի կողմից կատարված 11.500 ՀՀ դրամ վճարելու մասին թիվ 40933080 ՀԴՄ կտրոնը, Արթուր Ղալումյանի նկատմամբ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչա¬կան շրջանների ընդ¬հանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. փետրվարի 08-ի դա¬տավճի¬ռը, ՀՀ ոստիկանության պետի 2012թ. հուլիսի 31-ի թիվ 3103-Ա հրամանը, որոնց բովան¬դա¬կութ¬յունը, ըստ մեղադրող կողմի՝ նաև ապացուցողական արժեքը, սույն դատական ակտում արդեն իսկ ներկայացվել են (վերստին չեն ներկայացվում` անհարկի կրկնությունից խուսափելու նապատակով։
Դատա¬րանը փաստում է, որ սույն դատական ակտի հիմքում չի կարող դրվել մե¬ղադ¬րա¬կան եզրակացությունում որպես ապացույց վկայակոչված՝ ՀԴՄ կտրոնը, քանի որ քրեական գործին թելակարված դրա պատճենն անընթեռնելի էր։
Վերոնշյալ դատավճռի առնչությամբ Դատարանը փաստում է, որ այն իրավական հետևանքներ կարող էր առաջացնել և առաջացրել է (մինչև փորձաշրջանի ավարտը, այդ կերպ՝ դատվածության մարումը) բացառապես Արթուր Ղալումյանի և նրա վերաբերյալ վերոնշյալ վերջնական դա¬տա¬կան ակտը կիրառող պետական մարմինների և պաշտոնատար անձանց համար։ Դատարանը փաստում է, որ վերոնշյալ դատավճիռը, դատաքննությամբ հաստատված Ա.Ղալումյանի գործողությունների տեսանկյունով, էական նշանակություն ունի սույն գործով վերջինիս ներկայացրած քաղաքացիական հայցը լուծելիս։
Վերոնշյալ հետևութ¬յան Դատարանը հանգում է` ղեկավարվելով «Իրավական ակտերի մասին» ՀՀ օրենքով, որի 2-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն` անհատական ակտը (…) չի պարունակում իրավական նորմ և սահմանում է վար¬քագծի կանոններ միայն դրանում ուղղակի անհատապես նշված (նախատեսված) ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձանց կամ պետա¬կան և տե¬ղական ինքնակառավարման մարմին¬ների (….) համար։ Նույն օրենքի 22-րդ հոդվածի համա¬ձայն` ՀՀ առաջին ատյանի, վերաքննիչ և վճռաբեկ դատարանները կայացնում են որոշումներ, վճիռներ, դատավճիռներ և արձակում կարգադրություններ միայն ՀՀ Սահմա¬նադրության և ՀՀ օրենքներով նախատեսված դեպքերում և սահմաններում։
Ինչ վերաբերում է վկա Արման Հակոբի Հարությունյանի՝ մեղադրական եզրակա¬ցութ¬յու¬նում վկայակոչված նախաքննական ցուցմունքներին, ապա հրապարակվեց և հետազոտվեց նաև գործով ամբաս¬տան¬յալ Ա.Հա¬կոբյանի հետ առերես հարցաքննության ընթացքում վկա Ա.Հա¬¬րութ¬յունյանի տված, տրա¬մագծորեն հակառակ ցուցմունքը, որի բովանդակությունը, առանց դրա նվազ նշանակությունը փաստելու, մեղադրա¬կան եզրակացությու¬նում ներկա¬յաց¬ված չէր։ Համաձայն վերջինիս՝ 2012թ. գարնանը կամ ամռանն իր աներոջ՝ Արթուր Հակոբյանի խնդրան¬քով նրա վարորդ Արմեն Սահակյանի հետ գնացել է հանդիպման մինչ այդ իրեն անծա¬նոթ Արթուր Ղալումյանի հետ, ում օգնելու հարցով դիմել էին իր աներոջը։ Ղա¬լումյանի հետ հան¬դիպման է գնացել, քանի որ իր աները լավ չէր զգում, սակայն անհրաժեշտ էր ինչ-որ հար¬ցեր Ղալումյանից ճշտել։ Հանդիպման ժամանակ իմացել է, որ Ղալումյանը նախ¬կինում ծառայել է Ճանապարհային ոստիկանությունում, նրան ազատել են աշխատանքից, սակայն վերջինս ցանկանում է վերականգնվել պաշտոնին։ Խոսակցության ժամանակ Ղալում¬յանն առաջարկել է 20.000 ԱՄՆ դոլարի չափով «մաղարիչ» անել այդ խնդիրը լուծելու համար, սա¬կայն ինքն այդ թեման չի կոնկրետացրել և քննարկել։ Դրանից հետո խոսակցութ¬յան բովան¬դակությունը պատմել է աներոջը, ով հայտնել է, որ նրա ծանոթներից ինչ-որ մեկը, որի անունը ներկայումս չի հիշում, կօգնի Ղալումյանին այդ հարցով։ Եվս մեկ անգամ հանդիպել է Ղա¬լումյանին, որի ժամանակ արդեն գումարային խոսակցություն որևէ մեկը չի վարել, Ղալում¬յանին հայտնել է միայն, որ հարցի լուծումը ձգձգվում է։ Ոչ գումար է պահանջել և ոչ էլ անուն¬ներ է տվել, ում միջոցով պետք է նրա պաշտոնի վերականգման հարցը լուծվեր։ Ղալում¬յանն է տվել ինչ-որ մարդկանց անուններ, ում միջոցով, ըստ նրա, կարելի էր լուծել այդ խնդի¬րը։ Այդ խոսակցութ¬յան արդյունքները և փոխանցել է աներոջը, որի հետո այլևս Ղալումյանին չի հանդիպել։ Մոտ 1-2 ամիս անց, երբ աները բուժման նպատակով մեկնել և գտնվում էր Մոսկ¬վայում, ինչ-որ անձ իրեն զանգել և հայտնել է, որ աներոջն են տվել 30.000 ԱՄՆ դոլար գու¬մար, որը պահանջել է վերադարձնել, միաժամանակ աներոջը տեղեկացնել նրանց հետ կապ¬վելու անհրաժեշտության մասին։ Նույն արձանագրության համաձայն՝ նախկինում տված հակասա¬կան և իրարամերժ ցուցմունք¬ների վերաբերյալ հարցադրմանն ի պատասխան՝ վկա Ա.Հարութ¬յունյանը հայտնել է նաև, որ նախքան քննիչի մոտ սկզբնական ցուցմունք տալը հետևել է ոստի¬կանության ինչ-որ աշխա¬տա¬¬կից¬ների հորդորներին, ովքեր նշել են, որ եթե խարդա¬խություն կատարած աներոջ դեմ մեղադրող բնույթի ցուցմունքներ չտա, վերջինիս փախուստի մեջ գտնվե¬լու և կատարվածի պատասխա¬նատ¬վությունն իր վրա բարդելու պարագայում ինքն է խարդախության համար պատասխա¬նատվության ենթարկվելու։ Նրանք նաև նշել են, որ նրանց հայտնի է իրականութ¬յունը, որը հայտնել են իրեն, որը և ինքը հետագայում հայտնել է քննիչին՝ իր ցուցմունքները հարմարեցնելով ոստիկան¬ներից լսածին։ Հակասական և իրարա¬մերժ ցուցմունքներից վկա Ա.Հարությունյանն ի վերջո պնդել է առերեսման ժամա¬նակ տվածը` նշելով, որ դա է համապատաս¬խանում իրականությանը։ Նշել է նաև, որ Ղալումյանի մոտ չի ներկա¬յացել որպես Հ.Ստե¬փանյանի բարեկամ, այդ անունն առաջին անգամ լսել է Ղալում¬յանից, ով հայտնել է, որ նրա խնդիրը կարող է լուծել այդ պաշտոն¬յան։
Դատարանը, անդրադառնալով վկա Ա.Հարությունյանի հրապարակված և հետազոտ¬ված ցուցմունքների՝ որպես ապացույցի թույլատրելիութ¬յան ու օգտագործման հնարավո¬րութ¬յան հարցին, փաստելով, որ այն ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանին մեղադրանքի հիմքում դրված միակ և վճռորոշ ապացույցը չէ, այնուամենայնիվ, սկզբնական ցուցմունքները (բացառութ¬յամբ գործով ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանի հետ առերես ցուցմունքի) սույն դա¬տական ակտի հիմ¬քում չի դնում` հաշվի առնելով, որ դրանք նախորդում են առերեսման ժամանակ տված ցուց¬մունքին, բացի այդ, չի ապահովել տվյալ վկային իրարամերժ ցուցմունքների շուրջ Դատա¬րանում հակընդդեմ հարցում իրա¬կա¬նացնելու (կոնֆրոնտացիայի) պաշտ¬պանական կողմի իրա¬վունքը (ՄԻ եվրոպական դատա¬րանի «Մամիկոնյանն ընդդեմ Հայաս¬տանի» գան¬գատի քննարկման շրջա¬նակ¬ներում 2010թ. փետրվա¬¬րի 23-ին կայացրած վճիռ, «Գաբրիել¬յանն ընդ¬դեմ Հայաստանի» գան¬գատի շրջա¬նակներում 2012թ. ապրիլի 10-ի վճռում, Արտակ Գաբրիել¬յանի վե¬րա¬բերյալ ՎԲ-04/13 գոր¬ծով ՀՀ վճռաբեկ դա¬տարանի 2013թ. սեպտեմ¬բերի 13-ի որոշմամբ արտա¬հայտված իրա¬վական դիրքորոշումներ)։
Թեև վկա Հայկարամ Հարությունի Ստեփանյանի նախաքննական ցուցմունքի հրա¬պա¬րակմամբ և հետազոտմամբ պարզվեց, որ վերջինս չի ճանաչում Արթուր Հակոբյանին, Արամ Ստեփանի Մկրտչյանին, ինչպես նաև Արման Հարությունյանին (վերջինիս մորը ճանաչելու և նրա ընկերը հանդիսանալու վերաբերյալ հարցադրումներ Հ.Ստեփանյանին չեն կատարվել), սակայն դատաքննութ¬յամբ վերջինիս մոր ընկերը, ըստ որոշ ցուցմունքների` բարեկամը հանդի¬սանալու վերաբերյալ փաստական տվյալներ ստաց¬¬վեցին ինչպես տուժող Ա.Ղալում¬յանից, այնպես էլ ամբաստանյալ Արթուր Հակոբյանից և վկա Աղասի Ալոյանից։ Դեռ ավելին, վկա Արման Հարությունյանը 2012թ. սեպտեմբերի 4-ին հարցաքննվելիս նշել էր, որ հնարավոր է, որ մոտ 1 տարի առաջ հանդիպել է Հայկարամ Ստեփանյանին, երբ Ռազմական ոստիկանության աշ¬խատակից Արթուր Արիստակեսյանից գնում էր «Ռենջ Ռովեր» մակնիշի ավտոմեքենան, սա¬կայն այդ հանդիպման մանրամասները չի հիշում։ Նույն ցուցմունքում Ա.Հարությունյանը նաև նշել է, որ Արթուր Արիստակեսյանը և Հայկարամ Ստեփանյանը քավոր-սանիկ են։
Նման իրավիճակում, հաշվի առնելով նաև վկա Ա.Հարությունյանին հարցաքննելու անհ¬նարինությունը, Դատարանը և կողմերը զրկվեցին վերոնշյալ հանգամանքի շուրջ Հ.Ստե¬փան¬յանին հարցաքննելու հնարավո¬րությունից՝ այդ հանգա¬ման¬քը, այդ կերպ նաև Ա.Հա¬¬րություն¬յանին նրա մոր միջոցով ճանաչելու վերաբերյալ վարկածը չեզոք ապացույցների ամբող¬¬¬ջութ¬յամբ հերք¬ված չլինելու պայման¬ներում (Դատարանի համոզմամբ Հ.Ստե¬փան¬յանի և Ա.Հա¬¬րություն¬յանի մոտ առկա էր վերոնշյալ կապը նախաքննական մարմնից թաքցնե¬լու համընկնող շարժառիթ)։
«ԲՄՎ Իքս 5» մակնիշի ավտոմեքենայի դրվագով Դատարանում հետազոտվեցին հետևյալ ապացույց¬ները.
Տուժող Արմեն Ռուբենի Գաբրիելյանը Դատարանում տվեց նախաքննականին ըստ էութ¬յան նույնա¬բովան¬դակ ցուցմունքներ։ Հարցերին պատասխանելիս նշեց, որ ավտոմեքենայի գոր¬¬ծարքից մոտ 3 տարի անց է հանդիպել Արթուր Հակոբյանի եղբորը, վերջինս պնդել է, թե եղբայրն իրեն խաբելու նպատակ չի հետապնդել, ուղղակի առողջական խնդիրներ ունենալու պատճառով բուժ¬ման նպատակով մեկնել է Հայաստանից։ Արթուրն ըստ էության իր հեռախո¬սահամարը կարդացել է ավտոշուկայում վաճառելու նպատակով կայանված իր ավտոմե¬քե¬նային փակցված գրառումից և զանգահարել է։ Իրենց պայմանավորվա¬ծությունից հետո կապ չեն պահպանել, միայն պայմանավորված ժամկետը լրանալուց, սակայն ավտոմեքենայի մնա¬ցած արժեքը չվճարելու օրվանից 20 օր անց է Արթուրին զանգա¬հարել, սակայն նրա հեռախոսն անհասանելի էր։ Միայն 4 ամիս անց է դիմել իրավապահ մարմինների աջակցությանը։
Նշեց, որ ներկայումս իրեն տուժող չի համարում, քանի որ հետագայում պարզել է, որ Արթուրն իրա¬կանում իր գումարի մնացած մասը ժամանակին չի վճարել առողջական խնդիր¬ներ ունենալու պատճառով, բացի այդ, ներկա դրությամբ իր գումարն ամբողջությամբ վերա¬դարձվել է։ Հայտնեց, որ գրանցման-քննական բաժանմունքում պայմա¬նագիր կնքելիս ավտո¬մե¬քենայի գինը նշել են սիմվոլիկ՝ 1.000.000 ՀՀ դրամ, սակայն չի հիշում, թե դա ում նախաձեռ¬նությունն էր։ Նշեց, որ եթե Արթուրն իրեն խաբելու դիտավորություն ունենար, պայմանագրում ավելի քիչ գումար նշված լինելու պայմաններում մեքենայի ողջ արժեքն այլևս իրեն չէր վճարի։ Նշեց, որ իրավապահ մարմիններին դիմել է, քանի որ Արթուրի վերաբերյալ նրա բջջային հեռա¬խոսահամարից բացի այլ տվյալներ չի ունեցել, չէր կարողանում նրա հետ կապ հաստա¬տել։ Մեքենան Արթուրի առաջարկով են այլ անձի անվամբ գրանցել, քանի որ ըստ նրա գու¬մարի մնացած մասը պետք է տար նույն ավտոմեքենան բանկում գրավադնելու և վարկ ստանալու միջոցով, սակայն բանկում վատ վարկային պատմություն ուներ, ավտո¬մեքենան իր անվամբ գրանցելու դեպքում նրան վարկ չէին տա։
Արթուրի եղբորից իր մեքենան չի պահանջել, քանի որ քննչական բաժնում տեղեկացել էր, որ այն արդեն այլ անձի է վաճառվել։ Նշեց, որ չի ցանկանում, որ Արթուրը քրեական պա¬տաս¬խանատ¬վության ենթարկվի, քանի որ նա գումարի մնացորդը չի տվել առողջական խնդիր¬ներ ունենալու պատճառով։
Վկա Աշոտ Ռոմայի Ղարագյոզյանը Դատարանում տվեց նախաքննականին ըստ էութ¬յան նույնաբովանդակ ցուցմունքները։ Հարցերին պատասխանելիս նաև մանրամասնեց, որ իր գնած «ԲՄՎ Իքս 5» մակնիշի մեքենան թեև ի պահ է հանձնվել իրեն, սակայն գտնվում է կա¬լանքի տակ։ Նշեց, որ մեքենայի գնի շուրջ իր անունից Արթուր Հակոբյանի հետ սակարկել և բանակցել է իր կնոջ քրոջ ամուսին Դավիթ Գրիգորյանը։ Երբ մեքենան տարել են մասնագետի մոտ՝ ստուգման, պարզվել է, որ Դավիթն ու Արթուր Հակոբյանը հեռու բարեկամներ են, հենց այդ ժամանակ Արթուրը խոստովանել է, որ մեքենան որոշակի խնդիր ունի, գնի մեջ 1.000 ԱՄՆ դոլար իջել է, ինչից հասկացել է, որ փաստացի վաճառողը նա է։ Գրանցման-քննական բաժան¬մունքում ավտոմեքենայի առուծախի պայմանագիրն ինքն էր ստորագրել, այնտեղ որպես գին նշված էր 1.000.000 ՀՀ դրամ, աշխա¬տակցից է տեղեկացել, որ կարող են ընդամենը սիմվոլիկ գին նշել։ Այդ սիմվոլիկ գինն իրեն հետաքրքիր չէր, կարևորն այն էր, որ Դավիթն այն հավանել էր և ըստ վերջինիս խոսքերի՝ այն արժեր գնել։ Նշեց նաև, որ Արմեն Գաբրիելյանին երբևէ չի տեսել, Հայկը, առանց որևէ բառ փոխանակելու, ստո¬րագրել է պայմանագիրը և հեռա¬ցել։ Չի կարող ասել, թե մեքենայի գինը մատչելի էր, թե` ոչ, քա¬նի որ այդ հարցերով զբաղվել է Դա¬վի¬թը։ Հետագայում հետաքրքրվել և պարզել է, որ մեքենան, տեխնի¬կական թերություններով հան¬¬դերձ, հազիվ այդ գինն արժենար։ Նշեց, որ մինչ մեքենան վարպետների մոտ տանելն Ար¬թուրը եղել է երկու ընկերների հետ, որոնց անունները չգիտի։
Նշեց, որ տեսել է, թե ինչպես է Դավիթը գումարը տվել Արթուրին։ Գումարն առանց ծրարի էր, մոտ 10.000 ԱՄՆ դոլարի չափով։ Ինքն Արթուրի վերաբերյալ ոչ մի տվյալ չի ունեցել, անհրաժեշտության դեպքում Դավիթն էր նրա հետ կապվում։ Ինքը միայն ՀՔԾ-ում է իմացել, որ մինչ մեքենան իրեն վաճառելը Արթուրն այն գնել էր 15.000 ԱՄՆ դոլարով, նախորդ տիրոջը 5.000 կանխավճար էր տվել, իսկ մնացած 10.000-ը պարտավորվել էր վճարել նույն տարվա մայիսին։ Մեքենան ունեցել է թերություններ, որոնք ի հայտ են եկել մոտ 3 ամիս անց։ Գնելուց հետո մեքենայի անսարքությունների վերացման վրա մոտ 3.000 ԱՄՆ դոլար է ծախսվել։ Մեքենա գնելու հրատապություն չկար, Դա¬վիթն է այդ առաջարկով իրեն դիմել։ Գումար չու¬ներ, սակայն ուզում էր մեքենան գներ, որ այն վարձով տա, Դավիթն է իրեն տեղեկացրել, ինքն էլ գնել է, իսկ այդ մեքենայի շահագործումից առաջացած եկամուտը և հնարավոր ծախսերը Դավիթի հետ համա¬մաս¬նորեն կիսել են։ Չի հետաքրքրվել, թե այդ ժամանակ նման մեքենան որքան արժեր։ Երբեք չի փորձել Արթուրի հետ անձամբ կապի դուրս գալ, անհրա¬ժեշտության դեպքում Դավիթն է նրան զանգահարել, սակայն եղել են դեպքեր, որ այդ զանգերին Արթուրը չի պատասխանել։
Վկա Դավիթ Ռուբիկի Գրիգորյանը Դատարանում տվեց ըստ էության նախաքննակա¬նին նույնաբովանդակ ցուց¬մունքներ. Հարցերին պատասխանելիս հայտնեց, որ «ԲՎՄ Իքս 5» մակնիշի մեքենան խնդիրներ ուներ, ինչի պատճառով շուկայականից 20 տոկոս էժան էր և իրենց առաջարկվել է մատչելի գնով։ Չի հիշում՝ արդյոք գրանցման-քննչական բաժանմունքում գործարքը կնքելու ժամանակ վաճառողը պայմանագրում նշված ավտոմեքենայի գնի վերաբեր¬յալ առարկել է, թե՝ ոչ, թեև մեքենաներ գնելուց միշտ էլ իրական արժեքից քիչ է նշվում։ Չի հի¬շում՝ իրականում ում անվամբ էր մեքենան հաշվառված։ Չի կարող ասել, թե Արթուր Հակոբ¬յանն ինչ առնչություն ուներ մեքենայի հետ։ Նշեց նաև, որ մեքե¬նան գնել էր իր կնոջ քրոջ ամուսին Աշոտ Ղարագյոզյանը իր ավտովարձույթի գրասենյակում այն շահագործման հանձ¬նելու և շահույթ ստանալու նպա¬տակով։
Դատարանում հրապարակվեց և հետազոտվեց վկա Հայկ Աշիկի Կիրակոսյանի նա¬խաքննա¬¬կան ցուցմունքը, որը սույն դատական ակտում արդեն իսկ շարադրվել է, հետևաբար՝ վերստին չի ներկայացվում` անհարկի կրկնությունից խուսափելու նպատակով։

Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում դատաքննությամբ հետա¬զոտ¬ված ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով Դատարանը փաստում է, որ մեղադրող կող¬մը բավարար ապացուցողական զանգվածով հիմնավորել է 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարը տու¬ժող Ա.Ղալումյանի տիրապետությունից անհատույց դուրս գալու փաստը, սակայն նույն ապացուցողական զանգ¬վա¬ծով չի պարզել և հիմնա¬վորել այդ գումարը ստացած գործով ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանի իրական շարժառիթը և նպա¬տակը, այլ անձի հետ հափշտա¬կություն կատարելու նպատակով խմբի մեջ միա¬վորվելու հան¬գամանքը, քանզի միայն շահա¬դիտական շարժառիթի և նպատակի առկայության, խմբի կազ¬մում հանդես գալու պայման¬ներում Ա.Հակոբյանի արարքը կարող էր որակվել որպես խար¬¬դախություն։ Դա¬տա¬¬րանը փաստում է, որ տվյալ դրվագով ամբաս¬տան¬յալ Արթուր Հակոբյանի արար¬քը ճիշտ քրեաիրա¬վա¬կան գնահատականի չի արժանացել, իրակա¬նում նա կատարել է կա¬շառքի միջնորդության փորձ, ինչը կատարել է մեղավորությամբ և այն հա¬մա¬պա¬տաս¬խա¬նում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-313-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատես¬ված հանցա¬գործութ¬յան հատ¬կա¬նիշ¬¬ներին, հետևաբար` նա քրեա¬կան պա¬տաս¬¬խա¬նատ¬վության և պատժի ենթա¬կա է նշված հոդ¬ված¬ի համապատասխան մա¬սով։
Ինչ վերաբերում է «ԲՄՎ Իքս 5» մակնիշի ավտոմեքենայի դրվագով գործով ամբաս¬տան¬յալ Ա.Հակոբյանին վերագրված խարդախությանը, ապա վերջինիս արարքում բացակա¬յում են խարդա¬խության հանցակազմի հատկա¬նիշները, կողմերի` որպես տուժող ճա¬նաչված Ա.Գաբ¬րիելյանի և գործով ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանի միջև ի սկզբանե առկա էին քաղաքա¬ցիա¬իրավա¬կան բնույթի հարաբերություններ, որոնց վերաբերյալ հնարավոր վեճն ենթակա էր լուծ¬ման բա¬ցա¬ռապես մասնավոր տիրույթում՝ քաղաքացիաիրավական և քաղաքա¬ցիադա¬տավա¬րական ընթացակարգով։
Նշված հետևությունների Դատարանը հանգում է հետևյալ իրավական վերլուծութ¬յուն¬ների և դատողությունների արդյունքներով.
Օրենքի և դատարանի առջև հավասարության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դա¬տա¬վա¬րա¬կան օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն՝ որոշակի փաստական հանգա¬մանք¬ներ ունե¬ցող գոր¬ծով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կամ Մարդու իրավունքների եվրո¬պա¬կան դատա¬րա¬նի դատական ակ¬տի հիմ¬նա¬վորումները, այդ թվում՝ օրենքի մեկնաբա¬նութ¬յունները, պարտադիր են դատարան¬ների հա¬մար նույ¬նան¬ման փաստական հանգա¬մանք¬ներով այլ գործի քննության ժամանակ։
Արարատ Ավագյանի վերաբերյալ ԵԿԴ/0252/01/13 քրեական գործով ՀՀ վճռաբեկ դա¬տա¬րանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշմամբ սահմանվել է հանցանք կատարելու մեջ անձի մե¬ղա¬¬վորությունը հաստատելիս ապացույցների բավարարության չափանիշները։
Այսպես, ՀՀ քրեա¬կան դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(…) 3. Հան¬ցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել են¬թադ¬րութ¬յուն¬¬ների վրա, այն պետք է հաս¬տատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ա¬պա¬ցույց¬ների բա¬վարար ամ¬բողջությամբ։ Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մե¬ղադրանքն ապա¬ցուցված լի¬նելու վերաբեր¬յալ բոլոր կաս¬կած¬ները, որոնք չեն կարող փա¬րատ¬վել սույն օրենսգրքի դրույթներին հա¬մապատասխան պատշաճ իրա¬վական ընթացա¬կարգի շրջանակներում, մեկնա¬բանվում են հօ¬գուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Դա¬տա¬վորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահա¬տում են իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` «Միայն ապա¬ցույց¬ների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստաց¬նող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատա¬վա¬րութ¬յանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախա¬տեսված չէ օրեն¬քով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրե¬լիութ¬յան, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավա¬րա¬րության տես¬անկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկա¬վարվելով օրեն¬քով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակող¬մա¬նի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզ¬մամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Մե¬ղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում« երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապա¬ցուց¬ված է դատա¬կան քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղա¬¬վորութ¬յունը կա¬րող է հա¬մարվել ապացուցված« եթե դատարանը« ղեկավարվելով անմե¬ղության կանխա¬վար¬կա¬ծով« հիմն¬վե¬լով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթաց¬քում գործի հան¬գամանքների հետազոտման արդյունքների վրա« դատաքննության ժամանակ հետա¬զոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա« ամբաս¬տանյալի մեղավորության մասին չփարատ¬վող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով« սույն օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Դատավճռի նկարագրական - պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում (...) 3) այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև այս կամ այն ապացույցն անարժանա¬հավատ համարելու փաստարկները»։
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարա¬րութ¬յունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատա¬րանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակ¬ներում։
Վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլու¬ծության են¬թար¬կելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացութ¬յուն¬նե¬րը, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յու¬րաքանչյուր քրեա¬կան գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապա¬ցուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգա¬մանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության։ Որոշելով ապացույցների բավա¬րարությունը` վարույթն իրականաց¬նող մարմինները լու¬ծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունե¬ցող հանգամանք¬ների հետազոտման խո¬րության աստիճանի հետ կապ¬ված հարցերը, մասնա¬վորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրա¬քանչ¬յուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրա¬ժեշտ այդ հան¬գա¬մանք¬ները հա¬վաս¬տի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավա¬րա¬կան որոշումը կա¬յացնելու համար։
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուց¬ման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապա¬հովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանա¬կա¬կան կողմից` այդ հան¬գամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարա¬կան որոշումների հիմ¬նա¬վոր¬վածությունն ու պատճառաբանվածությունը։
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկա¬ցության բո¬վան¬դակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրեն¬քում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետա¬զոտվեն ապա¬ցույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամ¬բողջությամբ կամ նրա տար¬րերն առանձին վերցրած։ Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ա¬պա¬ցուցման առարկան բացա¬հայտված հա¬¬մա¬¬րելու հիմքերը։
Վերոնշյալ որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ «ապացույցների բավա¬րա¬րությունը» որոշելու չափանիշներն են.
1) անմեղության կանխավարկածը,
2) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3) դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը։
Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` Վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախա¬դեպային իրա¬վունքով հաս¬տատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համար¬վում է հաս¬տատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը։ Մարդու անմե¬ղությունը քրեական դա¬¬¬տա¬¬վարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամ¬րագրված է ինչպես ՀՀ Սահ¬մա¬նադրութ¬յամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այն¬պես էլ Մարդու իրավունքների եվրո¬պա¬կան դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախա¬դեպային իրա¬վունքով։ Հան¬ցանք կատա¬րելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համա¬րելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխա¬վար¬կա¬ծի հաղթա¬հարում։ Միևնույն ժամանակ, անձին դատապար¬տելու համար համարժեք ապա¬ցույց¬ների բավարար համակցության բացա¬կա¬յությունը նշանա¬կում է, որ անձի անմեղության կան¬խա¬վարկածը հաղթա¬հար¬ված չէ։ Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավո¬րութ¬յունը հավա¬սա¬¬րազոր է ապացուցված անմեղության։
Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(…) ապացույցների կա¬մա¬յական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դա¬տա¬¬վա¬րութ¬յան օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգա¬մանք¬ների, այդ թվում՝ կոնկ¬րետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղա¬վո¬րության վերա¬բերյալ իր հետևութ¬յունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հա¬վաս¬տի ապա¬ցույց¬ներով և ոչ թե ենթադրութ¬յուններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ա¬պա¬¬ցուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կա¬պակ¬ցությամբ դա¬տարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատո¬ղությունների, կան¬խատե¬սում¬ների կամ կարծիք¬ների, այլ կոնկրետ գոր¬ծով օրենքով սահման¬ված կարգով ձեռք բեր¬ված փաս¬տական տվյալների վրա։ Այս կապակ¬ցութ¬յամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագոր¬ծության և դրա հատ¬կանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկ¬նաբանվեն հօգուտ մեղադրյա¬լի։ Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կող¬մը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապա¬ցույցներ ներկայացնելու պարտակա¬նութ¬¬յունը (…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013թ. մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը)։ Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրա¬դար¬ձել և իրավական դիր¬քորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թուման¬յանի գործով որոշման մեջ։
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնա¬սիրութ¬յունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշ¬խավորված ան¬մե¬ղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրան¬քի կողմի պար¬տա¬կա¬նութ¬յունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ (Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկ¬տեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ)։
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքն ենթադրում է ապացույցների այն¬պիսի ամ¬բող¬ջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմ¬նավոր) կաս¬կածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անե¬լու համար։
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին՝ ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշ¬ման մեջ և դիր¬¬քորոշում ձևավորել այն մասին, որ «(…) ներքին համոզմունքը, որպես ապա¬ցույցների գնահատ¬ման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կող¬մից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար հա¬մակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապա¬ցույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պա¬հանջների պահպանմամբ։
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներ¬քին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշում¬ներում։ Թե¬պետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական։ Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգա¬մանք¬ների լրիվ, օբյեկտիվ և բազ¬¬մա¬կողմանի քննությունը։ (…)» (տե՛ս Մակար Հովհան¬նիսյանի և Աշոտ Մար¬տիրոսյանի վերա¬բեր¬¬յալ Վճռաբեկ դատարանի 2010թ. փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
Այսպիսով, «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է։ Այն ապա¬ցույց¬¬¬ների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածութ¬յունն է իր իսկ կող¬մից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ)։ Այդպիսի համոզվա¬ծութ¬յու¬նը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննութ¬¬¬յան արդ¬յունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և ար¬ժա¬նահավատ ապացույցների բա¬վա¬¬¬րար համակ¬ցութ¬յամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ող¬ջամտո¬¬րեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկ¬տիվ բնույթ)։
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր՝ անհրա¬ժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունք¬ներից։ Ի տար¬բերություն դրանց` ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել ան¬թույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա։ Այլ խոսքով, ներքին համոզ¬¬մունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրութ¬յունների, երևակա¬յութ¬յան, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա։
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեա¬կան գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար հա¬մակցությունն է։
Վերոնշյալ իրավական վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ գոր¬¬ծի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխ¬կա¬պակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց։ Գործի լուծման հա¬մար բավա¬րար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և ար¬ժա¬նա¬հավատ ապա¬ցույց¬ների համակ¬ցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխա¬վար¬կածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմ¬նա¬վոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավո¬րության վերաբերյալ, ինչ¬պես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազ¬մող մյուս հանգա¬մանքները և հնարա¬վո¬րություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճա¬ռա¬բանված որոշում։
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է. «Ապա¬ցույց¬ների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…)։ Ակնհայտ է, որ ապա¬ցույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքն անհրաժեշտ խորությամբ և լրի¬վությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում» (տե՛ս Սիրակ Սաքան¬յանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը)։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծե¬լիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապա¬ցու¬ցողական չափանիշը։ Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չա¬փա¬¬նիշ ասե¬լով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի հա¬մակցութ¬¬յուն, որը բացա¬ռում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերոգրյալը չի նշա¬¬¬նա¬կում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առա¬ջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կաս¬կածի հավանականության դեպքում դրա աստի¬ճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մե¬ղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմ¬նավորվի ապացույցների այն¬պիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերա¬բեր¬յալ ցանկացած ողջամիտ կաս¬կած։
Սույն դատական ակտում շարադրված ապացույցների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք ինչ¬պես առանձին, այնպես էլ համակցությամբ չեն հաստատում ամ¬բաս¬¬տանյալ Ա.Հակոբյանին երկու դրվագներով վերագրված արարքներում խարդա¬խութ¬¬յան հանցա¬կազ¬մի առկա¬յությունը։
Դատաքննությամբ հետազոտված վերաբերելի, թույլատրելի և ար¬ժա¬¬նահավատ ապա¬ցույց¬ների համակցությունը բավարար չէ սույն գործով ամբաստանվող Ա.Հակոբյանին ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքի 178-րդ հոդվածով վերագրված արարքներում նրա անմե¬ղության կանխա¬վարկածը հաղթա¬հարելու, անաչառ դիտորդի մոտ ձևավորելու հիմնավոր կաս¬կա¬ծից վեր ապա¬ցու¬ցողական չափանիշին հա¬մա¬պատասխան համոզվածություն առ այն, որ ամբաս¬տան¬յալ Ա.Հակոբյանը գործել է շահադիտական շարժառիթով և նպատակով, Արթուր Ղալումյանի դրվա¬գով՝ խմբի կազմում հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, գործում եղած ապա¬ցույցները, այդ թվում՝ տուժող Արթուր Ղալումյանի և Արմեն Գաբրիելյանի ցուցմունք¬ները թույլ չեն տալիս վերոնշյալ հանգամանքը պար¬զել անհրա¬ժեշտ խո¬րությամբ և լրիվութ¬յամբ, այդ հան¬գամանքների ապա¬ցուց¬վածությունը ող¬ջամտորեն կաս¬կած է հարուցում։
Վերոնշյալ իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո, նախաքննությամբ ձեռք բերված և դա¬տաքննությամբ հետազոտված ապացույցների հա¬մադրման և գնահատման արդյունքներով Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Որպես տուժող ճա¬նաչ¬ված Ա.Գաբրիելյանի և գործով ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանի միջև ավտոմեքենայի առու¬ծախի գոր¬ծարքով պայմանավորված գույքային բնույթի վեճն ենթակա էր քննության և լուծման բացա¬ռապես մասնավոր տիրույթում, թեև սույն դատական ակտի կա¬յացման պահին նույնիսկ այդ վեճը վերացել էր։
Լիա Ավետիսյանի գործով 2011 թվականի փետրվարի 24-ին կայացված թիվ ԵԿԴ/0176/01/09 որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ եթե քաղա¬քացիաիրավական հարաբերության հենքը վերաբերում է կարգավո¬րիչ գոր¬ծա¬ռույթ իրակա¬նաց¬¬նող իրա¬¬վունքի ճյուղին, ապա քրեական իրավունքը և դատավա¬րությունը, մարմնավորելով իրա¬վունքի պահ¬¬պանիչ գործառույթը, իրենց բնույթով ածանցյալ են իրավունքի տվյալ ճյուղերից, մասնա¬վո¬րա¬պես` քաղաքացիական իրավունքից և դատավարութ¬յունից։ Այլ կերպ` ներգործության քրեա¬իրա¬վա¬կան և քրեադատավարական մի¬ջոց¬ները չպետք է այնպիսին լինեն, որ խաթարեն քաղաքա¬ցիաիրա¬վական ու քաղաքա¬ցիադա¬տավարական հարաբերութ¬յուն¬ների ներքին տրամաբա¬նությունը, անորո¬շություն ու անկանխա¬տեսելիություն ստեղծեն քաղա¬քացիաիրավական շրջանա¬ռութ¬յան մեջ։
Վճռաբեկ դատարանը նաև փաստել է, որ պետությունը պարտավոր չէ գործող քաղա¬քացիական օրենսդրության պահանջների անտեսմամբ գործարքներ կնքած քաղա¬քացիների գույքային և այլ իրավունքների վերականգնումը դիտել հանրային շահի տիրույթում և հան¬րային միջոցներ ծախսելով` իրականացնել նշված մասնավոր շահերի քրեաիրավական պաշտ¬պա¬նութ¬յուն և այդ մասնավոր շա¬հերի պաշտպանությունը, որպես ընդհանուր կանոն, պետք է կատարվի մասնավոր իրավունքի տի¬րույթում` քաղաքացիաիրավական և քաղաքացիադա¬տավա¬¬րական միջոցներով։
Տվյալ դեպքում «ԲՄՎ Իքս 5» մակնիշի ավտոմեքենան իրացվել է ՀՀ ոստիկանության «Ճա¬նապարհային ոստիկանություն» ծառայության հա¬մա¬պատաս¬խան գրանցման-քննական բա¬ժանմունքում առուվաճառքի գրավոր պայմանագրի կնքմամբ։ Գործով տուժող ճանաչ¬ված Ա.Գաբրիել¬յանն անձամբ կամ միջնորդավորված եղանակով տվյալ գործարքի կնքմանը մաս¬նակցելիս, ավ¬տո¬մեքենայի արժեքը մասամբ ստանալու և գումարի մնացած մասը չստանալու ռիսկը լիովին գիտակցելու պայման¬ներում, ավտո¬¬մեքենան վաճառել է գնորդին՝ գործով ամբաս¬տանյալ Ա.Հակոբյանին, թեև մեքենան հաշվառվել է վերջինիս ներկայացրած անձի անվամբ։ Նման պայմաններում պայմանագրում չար¬տա¬ցոլված հանգամանքը՝ վաճառողի կողմից գումարը ոչ ամբողջությամբ ստանալը, մեքենայի արժեքի մնացորդի վճարումն ուշացնելը, նույնիսկ այն առհասարակ չվճարելը, ինքնին կամ համակ¬ցութ¬յամբ վերոնշյալ գույքային վեճը հանրային տիրույթում քննելու և լուծելու բավարար և հիմնավոր փաստարկ չէ։ Ա.Գաբրիել¬յանը կարող էր խախտված այդ գույքային իրավունքների պաշտ¬պա¬նությունը փնտրել մասնավոր տիրույթում՝ քա¬ղաքացիադա¬տա¬վարա¬կան ընթացակարգի շրջա¬նակ¬ներում՝ վերոնշյալ գործարքն անվավեր ճա¬նաչելու կամ ավտոմեքե¬նայի մնացած արժեքը պահանջելու հայցադիմումներ ներկայացնելու եղա¬նակ¬նե¬րով։
Սամսոն Ղազարյանի վերաբերյալ ԵԿԴ/0120/01/12 և Ռուդիկ Բալասանյանի վերա¬բերյալ ԵԿԴ/0199/01/13 որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշմամբ ՀՀ Վճռա¬բեկ դա¬տա¬րանը փաստել է, որ քրեա¬կան գործերի քննության շրջա¬նակներում դատարանն իրավասու չէ քրեա¬կան դատավարության կար¬գով քննություն իրակա¬նացնել քաղաքա¬ցիական բնույթի իրա¬վա¬¬հարա¬բե¬րութ¬յունները (վեճը) պար¬զելու ուղղությամբ և հաստատել այդպիսի վեճի առարկան կազմող իրավա¬բանական փաստեր, տվյալ դեպքում՝ ավտոմեքենայի արժեքը ոչ ամբողջությամբ վճարվելու փաստը, չվճարված գումարի չափը և այլն։ Վճռաբեկ դատա¬րանն այդ դիրքորոշումը պայմա¬նա¬վորել է համապա¬տաս¬խան փաստերը հաս¬տատելու քաղա¬քա¬ցիադատավարական կանոն¬նե¬րի` քրեա¬դա¬տավարական կա¬նոններից սկզբուն¬քային տար¬բերությամբ և դրանք մեկը մյուսով փոխա¬րինելու անթույլատրե¬լիութ¬յամբ։ Այդ պարագայում քրեական վարույթ իրականացնող դատա¬րանը դուրս կգա իր իրավա¬սութ¬յան սահմաններից, արդ¬յունքում կխաթարվի քաղաքա¬ցիա¬իրավական ու քաղաքա¬ցիա¬դա¬տա¬¬վա¬րա¬կան հարաբե¬րութ¬յուն¬ների ներքին տրամաբա¬նութ¬յունը։ Այս առումով Վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ իր իրավա¬սությունների սահմանա¬զանցում թույլ տված դատարանը Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մա¬սի իմաստով չի կարող հանդիսանալ «օրենքի հիման վրա ստեղծված դատարան» վի¬ճարկվող դատավարության առնչությամբ։ Արդյունքում կխախտվի անձի արդար դա¬տաքննութ¬յան իրա¬վունքը։ Ավելին, կարող է առաջանալ իրավիճակ« երբ նույն փաս¬տի վերաբերյալ առկա լինեն քաղաքացիա¬կան դատավա¬րութ¬յան կարգով և քրեական դատավա¬րութ¬յան կարգով կա¬յաց¬ված օրինա¬կան ուժի մեջ մտած իրար հակա¬սող դատական ակտեր։ Վերջին իրա¬վի¬ճակն անթույ¬լատրելի է իրա¬վա¬կան որոշակիության սկզբուն¬քի տես¬անկյու¬նից, ինչը, հանդիսա¬նա¬լով իրա¬վունքի գերա¬կայութ¬յան հիմնարար տարրերից մեկը, պահանջում է, ի թիվս այլնի, որ եթե դա¬տարանները վերջնականապես որոշել են որևէ հարց, նրանց որոշումը չպետք է կաս¬կածի տակ դրվի։
Ավելին, վերոնշյալ գույքային վեճը բացառապես մասնավոր տիրույթում քննության ենթակա լինելու վերաբերյալ հետևության կարելի էր հանգել նաև Ա.Հակոբյանին որպես մե¬ղադրյալ ներգրավելու որոշման բովանդակային վերլուծության արդյունքներով.
Այսպես, ըստ Արթուր Հակոբյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու որոշման, ինչպես նաև մե¬ղադրական եզրակացության եզրափակիչ մասի՝ նրան տվյալ դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա « տեղե¬կանալով, որ Արմեն Գաբրիելյանը վաճառում է իրեն պատկանող «BMW X5» մակնիշի 31 ՍՍ 667 պետ¬համարանիշի ավտոմեքենան, խաբեության և վստահությունը չա¬րա¬շահելու եղա¬նակով ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերի հափշտակություն կատա¬րելու դիտա¬վորությամբ, 2012 թվականի ապրիլի 17-ին ծանոթացել է Արմեն Գաբրիելյանի հետ և պայմա¬նավորվել 6.197.500 ՀՀ դրամին համարժեք 17.000 ԱՄՆ դոլարով գնել ավտոմեքենան՝ խոս¬տանալով որպես կան¬խավճար տալ 5.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ մնացած գումարը տալ մեկ ամսվա ընթացքում։ Պայմա¬նավորվածություն ձեռք բերելուց հետո ձեռք բերած վստահությունն ամրապնդելու նպա¬տակով Արմեն Գաբրիելյանին տվել է 5.000 ԱՄՆ դոլար, որից հետո Արմեն Գաբրիելյանի և նրա ընկե¬րոջ՝ Հայկ Կիրակոսյանի հետ, ում անունով, որ գրանցված է եղել ավ¬տոմեքենան, գնացել է ՀՀ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայութ¬յան Երևանի հաշվառման-քննական բաժին և տրանսպորտային միջոցի առուվաճառքի պայմա¬նագրով ավտոմեքենան վաճառել է իր ծանոթ Աշոտ Ղարագյոզ¬յանին և նրանից ստացել 10.000 ԱՄՆ դոլար, սակայն Արմեն Գաբրիելյանի 4.704.000 դրամին համարժեք 12.000 ԱՄՆ դոլարը չի տվել և խաբեությամբ հափշտակել է»։
Մեղադրանքի վերոնշյալ ձևակերպումից հետևում է, որ տվյալ դեպքում ենթադրյալ հափշտակության առարկան հանդիսացել է տուժող Արմեն Գաբրիելյանի 12.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, որը սահմանված ժամկետում վերջինիս չի տրվել և խաբեությամբ հափշտակվել է։ Մինչ¬դեռ մինչդա¬տական վարույթի ընթացքում ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետա¬զոտ¬ված ապացույցների համադրությամբ և գնահատմամբ հաստատվեց, որ որպես տուժող ճա¬նաչ¬ված Ա.Գաբրիելյանից գործով ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանն անձամբ կամ միջնորդա¬վորված որևէ գումար չէր վերցրել, հետևաբար՝ այն վստահությունը չարաշահելու կամ խա¬բեության եղանակ¬¬ներով չէր կարող ստացվել, առավել ևս՝ հափշտակել։ Տվյալ դեպքում ենթադրյալ խարդա¬խության առարկա կարող էր հանդիսանալ միայն «ԲՄՎ Իքս 5» մակնիշի ավտո¬մե¬քե¬նան, այն էլ միայն այն դեպքում, եթե հիմնա¬վոր կասկածից վեր ապացուցողական զանգվածով հաստատվեր գործով ամբաստանյալ Ա.Հակոբ¬յանի մոտ խարդախությամբ այն հափշտակելու նախնական հանցա¬վոր դիտավո¬րութ¬յան առկայութ¬յունը, որը, համաձայն ՀՀ վճռաբեկ դատա¬րանի իրավական դիրքորոշ¬ման, պետք է առկա լիներ մինչև վերոնշյալ ավտո¬մեքենան կամ դրա նկատ¬մամբ իրավունք ձեռք բերելը։ Դատաքննությամբ նաև հաստատվեց, որ բանավոր պայմանավորվածությամբ որոշված ժամկետի ուշաց¬մամբ, սակայն ավտոմե¬քենայի գումարի մնացորդը՝ 12.000 ԱՄՆ դոլարը, որ¬պես տուժող ճանաչ¬ված Ա.Գաբրիելյանին, այնուա¬մե¬նայնիվ, վերադարձվել է։
Դատարանը նաև փաստում է, որ 17.000 ԱՄՆ դոլար գնահատված վերոնշյալ ավ¬տոմե¬քենան տարաժամկետ վճարելու պայմանով, 5.000 ԱՄՆ դոլար կանխավճարով գնելը և գրե¬թե անմի¬ջապես էականորեն ցածր գնով՝ 10.000 ԱՄՆ դոլարով, սակայն կանխիկ կերպով և ողջ գումարի ստացմամբ վաճառելն ինքնին այդ ավտոմեքենային կամ չվճարված 12.000 ԱՄՆ դոլա¬րին խարդախությամբ տիրանալու հանգամանքը հիմնավորող բավարար և հիմնավոր փաս¬տարկ չէ։ Գործով ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանին նման մեղադրանք առաջադրելուց առաջ մե¬ղադրող կողմը պարտավոր էր ստուգել և հերքել գույքն էականորեն ցածր գնով վաճառելու վե¬րաբերյալ ամբաս¬տանյալի պատ¬ճառաբա¬նությունները, որոնք տվյալ դեպքում նույնիսկ դա¬տաքննության արդյունքներով չեն հերքվել։
Խարդախությամբ 30.000 ԱՄՆ դոլարի հափշտակության դրվագով ամբաստանյալ Ա.Հա¬կոբ¬յանին առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպումից հետևում է, որ տվյալ դեպքում գործով ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանը և նրա ենթադրյալ հանցակիցը՝ հետախուզման մեջ գտնվող Արամ Մկրտչյանը, գործել են խաբեությամբ ուրիշի գույքի առանձ¬նապես խոշոր չափերի հափշտա¬կություն կատարելու դիտավորությամբ, նախապես ձեռք բերված համաձայ¬նության շրջանակ¬ներում, որի արդյունքներով մոլորության մեջ են գցել որպես տուժող ճանաչված Ար¬թուր Ղալում¬յանին, հավաստիացրել, թե ՀՀ ոստիկանապետի գլխավոր խորհրդական Հայկա¬րամ Ստեփան¬յանին կաշառք տալու միջոցով կարող են նպաստել «Ճանապարհային ոստիկա¬նություն» ծառա¬յությունում նրան պաշտոնի նշանակելու հարցում։ Ընդ որում, ըստ վերոնշյալ որոշ¬ման՝ ենթադրյալ հան¬ցակիցների միջև եղել է դերաբաշխում, մասնավորապես՝ 2012 թվականի հունիսի 28-ին Երևանի «Մարիոթ» հյուրանոցի սրճարանում հանդիպելով Արթուր Ղա¬լումյանին, նախապես կատարած դերաբաշխման համաձայն՝ Արամ Մկրտչյանը ներկա¬յացել է որպես Հայկարամ Ստեփանյանի կողմից այդ հանդիպմանն ուղարկված վստահելի անձ¬նա¬վորություն, խոսել են պաշտոնի նշանակման հարցի վերաբերյալ և խաբեությամբ չարա¬շահելով վերջինիս վստա¬հութ¬յունը՝ հավաստիացրել, թե ճանապարհային ոստիկանութ¬յան 2-րդ սպայական գումարտակում վաշտի հրամանատարի պաշտոնում նշանակելու համար անհրա¬ժեշտ է 30.000 ԱՄՆ դոլար։ Երբ Ղալումյանը համաձայնել է պահանջվող գումարը տալ, Արամ Մկրտչյանը խոստացել է երկու աշխա¬տանքային շաբաթվա ընթացքում լուծել պաշտոնի նշանակման հարցը, իսկ Արթուր Հա¬կոբ¬յանը նույն օրը Արթուր Ղալումյանից անձամբ ստացել է 25.000, իսկ հաջորդ օրը՝ 5.000 ԱՄՆ դոլար ու խաբեությամբ տիրացել են առանձնապես խոշոր չափերի՝ 12.558.900 դրամին համար¬ժեք 30.000 ԱՄՆ դոլարին։
Գևորգ Ճաղարյանի և մյուսների վերաբերյալ ԵՇԴ/0002/01/11 քրեական գործով 2012 թվականի օգոստոսի 24-ի որոշման մեջ վերլուծելով մեղադրանքի ձևակերպմանը ներկայացվող պահանջները` Վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ դրանում, բացի հանցավորի մասին տվյալ¬ներից, հանցագործության տեղից, ժամանակից և եղանակից, մանրամասնորեն և հստակ պետք է նշվեն արարքի քրեաիրավական որակման հիմքում ընկած փաստերը` հանցագոր¬ծության դեպքի և դրա հետ կապված հանգամանքների մանրակրկիտ նկարագրությունը։ Ար¬դար դատաքննության հիմնարար իրավունքի իրացման առումով անըն¬դունելի է, երբ իրա¬վասու պաշտոնատար անձը համապատասխան դատավարական փաս¬տաթղթերում մեղադրան¬քը ձևակերպելիս սահմանափակվի միայն քրեական օրենքով արգելված արարքի ընդհանրական նկարագրությամբ։ Նույն կերպ անընդունելի է, երբ հանցանքը մի խումբ ան¬ձանց կողմից կատարված լինելու դեպքում հանցակիցներին ներկայացվում է միևնույն մեղադրան¬քը` առանց հստակեցնելու նրանցից յուրաքանչյուրի կոնկրետ գործողությունները, հանցագործությանը նրանցից յուրաքանչյուրի մասնակցության բնույթն ու աստիճանը։
Վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ նշված պահանջների պահպանմամբ մեղադրանքը ձևակերպելու դեպքում միայն առաջադրված մեղադրանքը հնարավորություն կտա մեղադրյա¬լին պատշաճ կերպով իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը, ինչպես նաև կապա¬հովվի կողմերի դատավարական իրավահավասարությունը` սեփական դիրքորոշումը հիմնա¬վորելու և մյուս կողմի փաստարկները հերքելու համար։ Նշված սկզբունքներից ցանկացած շեղում կհանգեցնի արդար դատաքննության հիմնարար արժեքի առարկայազրկման։
Տվյալ իրավական դիրքորոշման լույսի ներքո ամբաս¬տանյալ Ա.Հակոբյանի մեղադրանքի որոշումը վերլուծելով` Դատարանն արձանագրում է, որ նրան խարդախության տվյալ դրվա¬գով օբյեկտիվ կողմից մեղ¬սագրվել են հետևյալ գործողությունները՝
ա. նախնական համաձայնության շրջանակներում խմբի կազմում ստանձնած դերա¬բաշխմա¬նը համապատասխան՝ տուժող ճանաչված Արթուր Ղալումյանին մոլորության մեջ գցելը և խաբելը, հավաստիացնելը, թե իբր ՀՀ ոստիկանա¬պետի գլխավոր խորհրդական Հայկ¬ա¬րամ Ստեփանյանին կաշառք տալու միջոցով կարող են նպաստել «Ճանա¬պարհային ոստի¬կա¬նություն» ծառայությունում նրա պաշտոնի նշանակման հարցում,
բ. Արթուր Ղալումյանից 2012թ. հունիսի 28-ին 25.000, իսկ հաջորդ օրը՝ ևս 5.000 ԱՄՆ դոլար գումարներ ստա¬նալը, որոնք ըստ մեղադրող կողմի վարկածի՝ հափշտակվել են խմբի վերոնշյալ անդամների կողմից։
Մեղադրանքի որոշման մեջ բացակայում են քննվող գործով անցնող այլ անձանց` Արման Հարությունյանի և Աղասի Ալոյանի միջոցով տուժող Արթուր Ղալումյանին խաբելու և/կամ մոլության մեջ գցելու վերաբերյալ ձևակերպումները, որից կարելի է եզրակացնել, որ տուժող Ղալումյանից խարդախությամբ գումարներ հափշտակած անձինք, տվյալ դեպքում` ամբաս¬տանյալ Ա.Հակոբյանը, ըստ մեղադրող կողմի վարկածի` նաև Ա.Մկրտչյանը, տուժողին խաբել և մոլորության մեջ են գցել անմիջա¬կանորեն ( ՀՀ քրեական օրենսգքրի 38-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված միջնորդավորված կատարողներ չեն), այդ նպա¬տակին հասնելու հա¬մար չեն օգտվել բարեխիղճ մոլորության ազդեցությամբ գործող Ա.Հարությունյանի, Ա.Ալոյա¬նի և այլոց ջան¬քերից, թեև տուժող Ա.Ղալումյանը նույնիսկ Դատարանում նրանց ևս մե¬ղադրում է խարդախութ¬յանը մաս¬նակցելու կամ հանցակցելու մեջ։
Մեղադրանքի ձևակեր¬պումից անուղղակիորեն հասկացվում է, որ խարդախությունը Ա.Հա¬կոբյանը և Ա.Մկրտչյանը կատարել են խմբի կազմում, նախնական համաձայնության շրջանակներում, այսինքն՝ անդամներ Ա.Հակոբյանի և Ա.Մկրտչյանի կազմով ստեղծված և գոր¬ծող խումբն ենթադրա¬¬բար պետք է առնվազն ձևավորվեր 30.000 ԱՄՆ դոլարի խարդա¬խութ¬յունը կատարելուց առաջ։ Մեղադրանքի որոշումից անհասկանալի է սակայն, թե վերոնշյալ անձանց մոտ կոնկրետ որ պահին է այդպիսի դիտավորություն ծագել և այն իրակա¬նացնելու համար հանցավոր խումբը ձևավորվել, մասնավորապես` Ղալումյանի պաշտոնի նշանակման հարցով ի սկզբանե զբաղվող Արման Հարությունյանին «հեռացնելուց» առաջ, թե դրանից հետո։ Մեղադրանքի ձևակերպումից չի հասկացվում, իսկ դատաքննությամբ չպարզվեց, թե տուժող Ա.Ղա¬լում¬յանին պաշտոնի նշանակելու խոստում տալու պահին ամբաս¬տանյալ Ա.Հա¬կոբյանն արդյոք ստացել էր արդյոք Արամ Ստեփանի Մկրտչյանի նույնաբովանդակ երաշ¬խավորութ¬յունը, թե գործում էր միայնակ։
Դատարանը փաստում է, որ Աղասի Ալոյանի խնդրանքով գործով որպես տուժող ճա¬նաչված Ա.Ղալումյանին Արամ Մկրտչյանի հետ ծանոթացնելը՝ կաշառքի միջոցով Ա.Ղալում¬յանին պաշտոնի նշանակելուն նպաս¬¬¬տելու դիտավորությամբ, ինչպես նաև այդ նպատակով անձամբ գումարները Ա.Ղա¬լում¬յանից ստանալը, առանց տուժողին խաբելու և/կամ մոլո¬րեց¬նելու փաստը նախապես գիտակցելու, վե¬րագրված խարդախությանը գործով ամբաստան¬յալ Ա.Հակոբ¬յանի հանցակցությունը հիմնավորող բա¬վարար և հիմնավոր փաս¬տարկ չէ. ամբաս¬տանյալ Ա.Հակոբյանի արարքին նման իրա¬վա¬կան գնահատական (իրավաբանական որա¬կում) տալու համար մեղադրող կողմը պետք է բավարար ապացուցողական զանգ¬¬վածով հերքեր Արամ Մկրտչյանի գործողությունների հետևանքով նաև Ա.Հակոբյանի` բարեխիղճ մոլո¬¬րութ¬յան մեջ հայտնվե¬լու վարկածը, ինչը մինչդատական վարույթի արդյունքներով չի կա¬տարվել, իսկ վերոնշյալ բացը չի լրացվել նաև դատական քննութ¬յան արդ¬յունքներով։
Հանցակցության հատկանիշների վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքո¬րոշում է արտահայտել Ա.Մաթևոսյանի և Ռ.Հարությունյանի գործով որոշման մեջ, ըստ որի` «(…) հանցակցությանը բնորոշ են 3 հատկանիշ`
1. հանցագործության կատարումը երկու կամ ավելի անձանց կողմից,
2. գործողությունների համատեղությունը,
3. հանցակցության դիտավորյալ բնույթը։
Հանցակցության առաջին օբյեկտիվ հատկանիշը՝ հանցագործության կատարումը երկու կամ ավելի անձանց կողմից, արտահայտվում է այն բանում, որ հանցագործությունը պետք է կա¬տա¬րեն հանցագործության սուբյեկտ հանդիսացող երկու կամ մի քանի անձ։
Հանցակցության մյուս օբյեկտիվ հատկանիշը՝ հանցակիցների գործունեության համա¬տեղությունը, նշանակում է, որ հանցագործության մասնակիցներից յուրաքանչյուրի գործո¬ղութ¬¬յուն¬ները փոխադարձ լրացնում են միմյանց և ուղղված են կոնկրետ հանցանքի կատար¬մանը։ Հանցակիցները, միացնելով իրենց համատեղ ջանքերը, ձգտում են միասնական արդյունքի, և դրա համար յուրաքանչյուրն իր ներդրումն է ունենում ընդհանուր գործում։
Հանցակցության վերջին հատկանիշը գործունեության դիտավորյալ բնույթն է։ ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքի 37-րդ հոդվածը, որը տալիս է հանցակցության հասկացությունը, կոնկրետ մատնանշում է անձանց դիտավորյալ մասնակցությունը դիտավորյալ հանցագործության կա¬տար¬մանը։ Հան¬ցակցութ¬յան նման բնորոշումը հստակ ընդգծում է, որ անձինք գործում են միայն դիտավորյալ մեղքով և միայն դիտավորյալ հանցագործություններում»։
Ա.Մաթևոսյանի և Ռ.Հարությունյանի գործով որոշման մեջ ձևավորված իրավական դիրքո¬րոշման վերլուծությունից հետևում է, որ հանցակցի քրեական պատասխանատվության հիմքում ընկած է ոչ միայն նրա և կատարողի արարքի միջև պատճառական կապի առկա¬յությունը, այլ նաև նրա կողմից կատարողի արարքի և դրա հետևանքների նկատմամբ որոշակի գիտակցական-կամային վերաբերմունք դրսևորելը։
Այսպես` հանցակցության սուբյեկտիվ կողմը նախատեսում է մեղքի բացառապես դիտա¬վորյալ ձև, ընդ որում, որոշակի հանցանքի կատարմանն այլ անձանց հետ համատեղ մաս¬նակցելու դիտավորությունն արտահայտվում է միայն ուղղակի ձևով, իսկ հանցագոր¬ծության վտանգավոր հետևանքների նկատմամբ դրսևորվող դիտավորյալ մեղքի տեսակը կա¬րող է լինել և՛ ուղղակի, և՛ անուղղակի։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ հանցակցության սուբյեկտիվ կողմին բնորոշ է այն, որ յուրաքանչյուր հանցակից պետք է`
1) գիտակցի, որ համատեղ գործում է կատարողի կամ այլ հանցակցի հետ.
2) գիտակցի, որ իր արարքն անհրաժեշտ պայման է մյուս հանցակցի կողմից արարք կատարելու համար և ցանկանա համատեղ մասնակցել հանցագործությանը.
3) նյութական հանցակազմի դեպքում նախատեսի հանրորեն վտանգավոր հետևանքը և ցանկանա կամ գիտակցաբար թույլ տա դրա առաջացումը։
Տվյալ իրավական դիրքորոշումները սույն գործի դատաքննությամբ հաստատված հան¬գա¬մանք¬¬ների վրա տարածելով` Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
Այսպես, վերագրված խարդախության ենթադրյալ մյուս մասնակիցը՝ Արամ Մկրտչյանը ողջ նախաքննության ընթացքում, ընդհուպ մինչև սույն դատական ակտի կայացման օրը, գտնվել է հետախուզման մեջ, գործով երբևէ չի հարցաքննվել։
Գործով ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում պնդել է, որ ընդհանուր 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարը հափշտակելու նպատակ չի ունեցել, տուժող Ա.Ղալումյանին պաշտոնի նշանակման հարցով փորձել է օգնել իր բարեկամ և միա¬ժամանակ վերջինիս աշխատանքային ընկեր Աղասի Ալոյանի խնդրանքով, վերոնշյալ գումարը ստացել է գործով որպես տուժող ճանաչված Ա.Ղալումյանից և երկու դրվագ¬¬ներով ամբող¬ջությամբ հանձնել է պաշտոնի նշանակման հարցն հանձն առած, իր կարծիքով նման հնարա¬վորություն ունեցող Արամ Ստեփանի Մկրտչյանին։
Նման պայմաններում նախնական համաձայնության շրջանակներում խարդախությամբ գումար հափշտակելու հանգամանքը, ենթադրյալ այդ խմբի կազմում գործով ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանի ընդգրկված լինելը և խմբի շահադիտական նպատակի իրականացմանը միտ¬ված, փոխադարձաբար լրացնող որոշակի գործողություններ կատարելը մեղադրող կողմը փաս¬տել է գլխավորապես գործի ելքով շա¬հագրգռված անձի՝ որպես տուժող ճանաչված Ա.Ղա¬լում¬յանի ցուցմունքների հիման վրա։ Ընդ որում, վերոնշյալ ցուցմունքներն ինքնին հերքում կամ առնվազն կասկածի տակ են դնում հանցավոր խմբի առկայության և 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարը խմբի կազմում նախնա¬կան համաձայնությամբ հափշտակելու վերաբերյալ մեղադրող կողմի վարկածը, հակառակը, հաստատում են ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-313-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախա¬տես¬ված արարքի առկա¬յությունը։
Այսպես, նախաքննա¬կան հակասական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո Դատարա¬նում Ա.Ղալումյանը ընդունեց, որ «Մարիոտ» հյուրա¬նոցում կայացած իրենց զրույցի ընթաց¬քում Արթուր Հակոբյանն Արամ Ստեփանիչին առա¬ջարկել է գումարը նրան տալ գործն անելուց, այսինքն՝ իրեն պաշտոնի նշանակելուց հետո, որին Ստեփանիչը չի հա¬մաձայնել։ Այն, որ դա կարող էր ենթադրյալ հանցակիցների միջև նախապես ծրագրավորված «բեմադրություն» էր, ուղղակի ենթադրությունների ոլորտից է, որևէ ապացույցով չի հաստատվել։ Բացի այդ, տուժողը Դատարանում հայտնեց, որ երբ իրեն պաշտոնի նշա¬¬նակելու վերաբերյալ խոստումը խոստացված ժամկետում չի կատարվել, իսկ Արթուր Հակոբյանն արդեն գտնվում էր Վրաս¬տա¬նում, իր բջջային հեռախոսահամարի վրա փակ համարից զանգահարել է նույն Արամ Ստե¬փանիչը և տեղեկացրել, թե «գործը չի լինելու, գումարը ում տվել ես, նրանից էլ վերցրու»։
Տուժողի վերոնշյալ ցուցմունքների վերլուծությունից կարելի է եզրակացնել, որ նախ՝
- գումար¬ները տուժող Ղալումյանից ի սկզբանե վերցվել են «գործը» անելու, այսինքն՝ նրան ակնկալած պաշտոնին նշանակելու համար, որի չլինելու մասին տուժող Ա.Ղալումյանը նաև տեղե¬կացվել է,
- խարդախություն կատարելու դիտա¬վորութ¬յան առկայության և գործելու պարագայում Ա.Հակոբ¬յանը, Ղալումյանին պաշ¬տոնի նշանակման անհնարինությունը քաջ գի¬տակցելով, կա¬շառքի առար¬կան միայն պաշտոնի նշանակումից հետո Արամ Ստեփա¬նիչին հանձնելու առա¬ջարկ անել չէր կա¬րող։
Ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանին տվյալ դրվագով առաջադրված մեղադրանքի հիմնա¬վոր¬¬վածության և նրան վերագրված արարքի ճիշտ քրեաիրավական որակման հարցը պարզե¬լու նպատակով Դա¬տա¬րանը հարկ է համարում անդրադառնալ խարդախության և կաշառքի միջնոր¬դության հանցակազմերի վեր¬լուծությանը։
Խարդախությունը հափշտակության տարատեսակ է, հետևաբար՝ դրան բնորոշ են հափշտա¬կության հանցակազմի ընդհանուր հատկանիշները։ Հափշ¬տա¬կութ¬յա¬ն սուբ¬յեկ¬տիվ կող¬մը բնու¬թագր¬վում է ուղ¬ղա¬կի դի¬տա¬վո¬րութ¬յամբ. հան¬ցա¬վո¬րը գի¬տակ¬ցում է, որ ա¬պօ¬րի¬նա¬բար, շա¬հա¬դի¬տա¬կան նպա¬տա¬կով վերց¬նում է ու¬րի¬շի գույ¬քը կամ այդ գույ¬քը դարձ¬նում է ի¬րե¬նը կամ այլ ան¬ձի¬նը, դրա դի¬մաց որևէ ձ¬ևով չի հա¬տու¬ցում, ի¬րա¬կան վնաս է հասց¬նում գույ¬քի սե¬փա¬կա¬նա¬տի¬րո¬ջը կամ գույ¬քը տի¬րա¬պե¬տո¬ղին, նա¬խա¬տե¬սում ու ցան¬կա¬նում է դա։ Հափշ¬տա¬կութ¬յան սուբ¬յեկ¬տիվ կող¬մի պար¬տա¬դիր հատ¬կա¬նիշ են նաև շար¬ժա¬ռի¬թը և նպա¬տա¬կը։ Շա¬հա¬դի¬տա¬կան նպա¬տակ ա¬սե¬լով՝ հաս¬կա¬ցվում է հան¬ցա¬վո¬րի ձգտու¬մը՝ հարս¬տա¬նալ հափշ¬տակ¬ված գույ¬քի հաշ¬վին՝ այն վերց¬նե¬լով, ի¬րե¬նը դարձ¬նե¬լով կամ իր «հաշ¬վին» այլ ան¬ձանց հանձ¬նե¬լով։ Այսպիսով, հան¬ցա¬վո¬րը հարս¬տա¬նում է սե¬փա¬կա¬նա¬տի¬րոջ կամ գույ¬քը տի¬րա¬պե¬տո¬ղի հաշ¬վին՝ նրանց նյու¬թա¬կան վնաս հասց¬նե¬լով։
Ե¬թե շա¬հա¬դի¬տա¬կան նպա¬տա¬կը բա¬ցա¬կա¬յում է, և ան¬ձը ա¬պօ¬րի¬նի, ան¬հա¬տույց տի¬րա¬նում է ու¬րի¬շի գույ¬քին այլ շար¬ժա¬ռի¬թով և նպա¬տա¬կով, հափշ¬տա¬կութ¬յան հան¬ցա¬կազ¬մը բա¬ցա¬կա¬յում է։ Օ¬րի¬նակ՝ ան¬ձն ու¬րի¬շի գույ¬քը վերց¬նում է վրեժ լու¬ծե¬լու, հա¬սա¬րա¬կութ¬յան ու¬շադ¬րութ¬յու¬նը իր՝ որ¬պես բա¬րե¬գոր¬ծի վրա դարձ¬նե¬լու և այլն նպա¬տակ¬նե¬րով։ Ա¬ռանց շա¬հա¬դի¬տա¬կան նպա¬տա¬կի նման ա¬րարք¬նե¬րը կա¬րող են պա¬րու¬նա¬կել այլ հան¬ցա¬կազ¬մեր՝ ինք¬նի¬րավ¬չութ¬յուն, գույ¬քի դի¬տա¬վոր¬յալ ոչն¬չա¬ցում կամ վնա¬սում, կաշառքի միջնորդություն, բայց ոչ հափշ¬տա¬կութ¬յուն։
Տվյալ դրվագով գործով ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանին վերագրված արարքը ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի համապատասխան մասով և կետով որակելու համար մե¬ղադրող կողմը պարտավոր էր ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հիմնավորեր մինչև վերագրված արարքի օբյեկտիվ կողմը կազմող գործողություններ կատարելը Ա.Հակոբյանի մոտ շահադի¬տական շարժառիթի և նպա¬տակի առկայությունը և/կամ խարդախությամբ գույ¬քին տիրանալու նպատակով այլ անձի հետ նախնական համաձայնություն ձեռք բերելը և այդ խմբի կազմում խարդախության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը կազմող գործողությունները կամ դրանց մի մասը կատարելը (հնարավոր դերաբաշխման դեպքում)` նախապես հերքելով անձնական, նույնիսկ՝ նյու¬թական շարժառիթով կաշառքի միջնոր¬դութ¬յամբ զբաղվելու վերա¬բեր¬յալ դեռևս մինչդա¬տական վարույթից ամբաս¬տանյալի առաջ քաշած վարկածը և դրա հիմքում դրված պատճա¬ռաբանությունները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-րդ և 312-րդ հոդվածների բո¬վան¬դա¬կութ¬յու¬նից հետևում է, որ կա¬շառք տալն ու ստա¬նա¬լը կա¬րող են կա¬տար¬վել ինչ¬պես ան¬ձամբ, այն¬պես էլ միջ¬նոր¬դի մի¬ջո¬ցով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 313-րդ հոդվածի հա¬մա¬ձայն՝ կա¬շառ¬քի միջ¬նոր¬դութ¬յու¬նը կա¬շառք տվո¬ղի և կա¬շառք ստա¬ցո¬ղի միջև կա¬շառ¬քի շուրջ հա¬մա¬ձայ¬նութ¬յան գա¬լուն կամ ար¬դեն կա¬յա¬ցած հա¬մա¬ձայ¬նութ¬յան ի¬րա¬կա¬նաց¬մա¬նը նպաս¬տելն է, այսինքն` կա¬շառ¬քի միջ¬նոր¬դութ¬յու¬նը կա¬շա¬ռա¬կե¬րութ¬յա¬նը օ¬ժան¬դա¬կե¬լու յու¬րա¬հա¬տուկ դրս¬ևո¬րում է, որն արտահայտվում է ինչ¬պես կա¬շառք տա¬լուն, այն¬պես էլ կա¬շառք ստա¬նա¬լուն օ¬ժան¬դա¬կելու մեջ։
Կա¬շառ¬քի միջ¬նոր¬դութ¬յան օբ¬յեկ¬տիվ կող¬մը դրս¬ևոր¬վում է նրա¬նում, որ հան¬ցա¬վո¬րը կա¬շառք տվո¬ղի կամ կա¬շառք ստա¬ցո¬ղի նա¬խա¬ձեռ¬նութ¬յամբ կա¬շառ¬քի ա¬ռար¬կան կա¬շառք տվո¬ղից վերց¬նում ու փո¬խան¬ցում է կա¬շառք ստա¬ցո¬ղին, կամ էլ նպաս¬տում է նրանց միջև կա¬շառ¬քի շուրջ հա¬մա¬ձայ¬նութ¬յան գա¬լուն։ Կա¬շառ¬քի միջ¬նոր¬դը կա¬պող օ¬ղա¬կի դեր է կա¬տա¬րում կա¬շառք տվո¬ղի և կա¬շառք ստա¬ցո¬ղի միջև։ Կա¬շառ¬քի միջ¬նոր¬դը եր¬բեք չի հան¬դի¬սա¬նում կա¬շառք ստա¬նա¬լու կամ տա¬լու նա¬խա¬ձեռ¬նող, նա շա¬հագրգռ¬ված չէ կա¬շառք ստա¬ցո¬ղի այն գոր¬ծո¬ղութ¬յուն¬նե¬րով (ան¬գոր¬ծութ¬յամբ), ո¬րոնք վեր¬ջինս պետք է կա¬տա¬րի կա¬շառ¬քի դի¬մաց։ Բա¬ցի այդ, կա¬շառ¬քի միջ¬նոր¬դին չի պատ¬կա¬նում կա¬շառ¬քի ա¬ռար¬կան։ Կա¬շառ¬քի միջ¬նորդն ուղ¬ղա¬կի նպաս¬տում է կա¬շառք տվո¬ղի և ստա¬ցո¬ղի միջև կա¬պե¬րի հաս¬տատ¬մա¬նը, կա¬շառ¬քի ա¬ռար¬կա¬յի բնույ¬թի և չա¬փի մեջ հա¬մա¬ձայ¬նութ¬յան գա¬լուն։ Կա¬շառ¬քի միջ¬նոր¬դը, ըստ էության, հան¬դես է գա¬լիս ոչ թե իր, այլ այդ ան¬ձի ա¬նու¬նից, ներ¬կա¬յաց¬նում այդ ան¬ձի շա¬հե¬րը։
Կա¬շառ¬քի միջ¬նոր¬դը տար¬բեր¬վում է կա¬շառք տվո¬ղից նրա¬նով, որ շա¬հագրգռ¬ված չէ կա¬շառք ստա¬ցո¬ղի այն գոր¬ծո¬ղութ¬յուն¬նե¬րով (ան¬գոր¬ծութ¬յամբ), ո¬րոնք վեր¬ջինս պետք է կա¬տա¬րի կա¬շառ¬քի դի¬մաց։ Կա¬շառք ստա¬ցո¬ղից կա¬շառ¬քի միջ¬նոր¬դը տար¬բեր¬վում է նրա¬նով, որ կա¬շառ¬քի ա¬ռար¬կան կա¬շառք տվո¬ղից վերց¬նում է ոչ թե իր հա¬մար, այլ կա¬շառք ստա¬ցո¬ղին հանձ¬նե¬լու նպա¬տա¬կով։ Ընդ ո¬րում, ա¬րար¬քի ո¬րակ¬ման հա¬մար որևէ նշա¬նա¬կութ¬յուն չու¬նի այն հան¬գա¬ման¬քը, թե արդ¬յոք կա¬շառ¬քի միջ¬նոր¬դն իր կա¬տա¬րա¬ծի դիմաց վար¬ձատ¬րութ¬յուն ստա¬նում է, ստա¬նալու է, թե՝ ոչ։
Գործով ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանին տվյալ դրվագով առաջադրված մեղադրանքի անհիմն լինելու, նրան վերագրված գործողությունների (արարքի) քրեաիրավական սխալ որակման վերաբերյալ հետևության հանգելիս Դատարանը հաշվի է առնում դատաքննությամբ պարզված հետևյալ հանգամանքները։ Մինչ դրանց թվարկումը Դատարանը արձանագրում է, որ հետախուզման մեջ գտնվող Արամ Մկրտչյանի գործո¬ղությունների նկարագրությունը սույն դատական ակտում կատարում է բացառապես գործով ամբաստանյալ Ա.Հա¬կոբյանի արարքի քրեաիրավական ճիշտ որակման հարցը պարզելու նպատակով, միտված չէ քննվող դեպքին նրա առնչությունը ստուգելուն և հաստատելուն, այն ապացուցման ենթակա է նրա վերաբերյալ ըստ էության քննվող քրեական գործի շրջա¬նակ¬ներում (անմեղության կանխավարկածի սկզբուն¬¬քի գործողության ուժով)։
1. Գործով որպես տուժող ճանաչված Արթուր Ղալումյանը սույն գործի մեղադրանքի հետ առնչվող մեկ այլ քրեական գործով Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռով ճանաչվել է մեղավոր միջ¬նորդի միջոցով առանձնապես խոշոր չափի կաշառք տալու փորձի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդ¬վածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքի համար։ Ակնկալված պաշ¬տոնին Ա.Ղալում¬յանը չի նշանակվել, իր հանցավոր գործողությունների հետևանքով կրել է ոչ միայն հսկայական գույքային վնաս, այլև դատապարտվել և հեռացվել է ՀՀ ոստիկանության համա¬կարգից, որպիսի իրավական հետևանքներն անթաքույց կապում է գործով ամբաս¬տանյալ Ա.Հակոբյանի, ինչպես նաև Աղասի Ալոյանի և Արամ Մկրտչյանի հետ, այսինքն՝ գործի ելքով ակնհայտորեն շահագրգռված անձ է։
2. Աղասի Ալոյանի և Արման Հարությունյանի նկատմամբ վերոնշյալ, ինչպես նաև սույն քրեական գործերով խարդախության, կաշառք տալու կամ կաշառքի միջնորդության փորձի կամ դրանց հանցակցելու համար քրեական հետապնդում չի հարուցվել կամ իրականացվել, իսկ հարուցվելու դեպքում՝ արդարացնող հիմքով դադարեցվել է (առկա է 10.000 ԱՄՆ դոլարի դրվագով Ա.Ալոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հա¬րուցված քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին 2012թ. հոկտեմբերի 29-ին կայացված և չվերացված որոշում), թեև տուժող Ա.Ղալումյանի ցուցմունքներով նրանց ևս վերագրվում են որո¬շակի գործողություններ՝ իրեն վստա¬հեց¬նելու, բայց և այդ վստահությունը չարաշահելու, խաբելու վերաբերյալ, որոնք ենթադրաբար կատարվել էին այդ անձանց կողմից, սակայն Ա.Հակոբյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու որոշման մեջ ընդհանրացվել և վերագրվել են բացառապես ամբաս¬տանյալ Ա.Հակոբյանին և հետախուզման մեջ գտնվող նրա ենթադրյալ հանցակցին։
3. Գործով ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանի ենթադրյալ հանցակիցը՝ խմբի կազմում նախ¬նական համաձայնությամբ առանձնապես խոշոր չափի գումար խարդախությամբ հափշտա¬կելու հա¬մար որպես մեղադրյալ ներգրաված Արամ Ստեփանի Մկրտչյանը, գտնվում է հետա¬խուզման մեջ, մինչդատական վարույթում և Դատարանում չի հարցաքննվել։
4. Ուշադրության են արժանի գործով ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանի (ով նախկինում դատա¬պարտված կամ այլ կերպ արատավորված չէ), ինչպես նաև նրա ենթադրյալ հան¬ցակցի` Արամ Ստեփանի Մկրտչյանի անձերը, ըստ որի՝ վերջինս մինչև սույն դեպքը Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրա¬վա¬սության դատարանի (դա¬տավոր Գ.Ավետիս¬յան) 2010թ. հունիսի 11-ի դատավճռով համա¬սեռ արարք կատարելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ և 3-րդ կետերով, 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կե¬տով նույն օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազա¬տազրկման 5 տարի ժամկետով։ Պատժի կրման սկիզբը հաշվարկվել է 2009թ. մայիսի 6-ից։ 2011թ. հունիսի 22-ին համաներման ակտի կիրառմամբ պատժի չկրած մասը կրճատվել է, թողնվել է կրելու 4 տարի 3 ամիս 5 օր ազա¬տազրկումը։ 2011թ. հուլիսի 28-ին դատապարտյալ Արամ Մկրտչյանը Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրա¬վա¬սության դատարանի որոշ¬մամբ պայմա¬նական վաղաժամկետ ազատվել է 2 տարի 13 օր ժամ¬կետով ազատազրկման կրումից։
5. Տվյալ դրվագով հարցաքննված անձանց` վկաներ Աղասի Ալոյանի, Արման Հարութ¬յուն¬յանի, Գենադի Դավիդյանի, Հայկարամ Ստեփանյանի և Մելսիդա Վարդումյանի ցուց¬մունք¬¬ները, դրանցում առկա փաստական տվյալները թույլ չեն տալիս անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ հերքել 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարի ենթադրյալ հափշտակութ¬յանն առնչություն, նման դիտավորություն չունենալու, բացառապես կաշառքի միջնոր¬դությամբ զբաղվելու վերա¬բերյալ ամբաս¬տան¬յալ Ա.Հակոբ¬յանի պատճառաբանությունները, դրանք չեն հերքվում նաև վերոնշյալ ապա¬ցույցների և որպես տուժող ճանաչված Արթուր Ղալումյանի դատաքննական ցուցմունքների համադրության և գնահատման արդյունք¬ներով։
6. Ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանն ըստ էության կապող օղակ է հանդիսացել կաշառքի առար¬կային հետ առնչված միաժամանակ երկու կողմերի՝ կաշառք տված Արթուր Ղա¬լումյանի (ըստ վերջինիս դիտավորության ուղղվածության) և որ¬պես կաշառք ստացողի ներ¬կա¬յացուցիչ (օգնական) հանդես եկած (ըստ Ա.Ղալումյանի և Ա.Հակոբյանի ցուց¬մունքների) անձի ( ըստ մեղադրող կողմի` Արամ Ստեփանի Մկրտչյանի) միջև, կազմա¬կերպել է այդ անձանց հանդի¬պումը և մաս¬նակցել պաշ¬տոնի նշա¬¬նակման վե¬րա¬¬բերյալ նրանց միջև կայացած բանակցութ¬յանը, նույնիսկ` կա¬շառքի չափի վերաբերյալ սա¬կարկությանը, որպես կաշառք ստացողի ներկա¬յացուցիչ հանդես եկած անձի առաջարկով կաշառք տվողից երկու դրվագով ստացել և կաշառք ստացողի ներկա¬յացուցչին դարձյալ երկու դրվագով փոխանցել է կաշառքի առարկան, Ա.Ղալումյանին տրամադրել է պաշ¬տոնի նշա¬նակ¬ման ընթացիկ հար¬ցերով ստացվող ընթացիկ տեղեկատ¬վություն։
7. 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարները գործով որպես տուժող ճանաչված Ա.Ղալումյանը երկու դրվագով փաստացի տրամադրել է գործով ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանին, սակայն պաշտո¬¬նատար անձ հանդիսացող Հայկարամ Ստեփանյանին անձամբ կամ որևէ ներկա¬յացուցչի, այդ թվում՝ Արամ Մկրտչյանի միջոցով այդ գումարները չեն հասել, Հայկարամ Ստեփանյանն ի պաշ¬տոնե նման նշանակում կատարել չէր կարող, սակայն որպես ՀՀ ոս¬տիկա¬նությունում պաշտոն զբաղեցնող անձ՝ ՀՀ ոստիկանապետի գլխավոր խորհրդական, կա¬րող էր նպաստել այդ նշանակման իրականացմանը, այսինքն՝ կա¬շառք ստանալու սուբյեկտ էր։
8. Տուժող Ա.Ղալումյանի դատաքննական ցուցմունքներն ինքնին կամ դատաքննութ¬յամբ հե¬տազոտված այլ ապացույցների հետ համադրությամբ չեն հաստատում այն, որ ամ¬բաս¬¬տան¬յալ Ա.Հակոբյանն ի սկզբանե նպատակ է ունեցել միայնակ կամ այլ անձի հետ ձեռք բերած նախ¬նական համաձայնությամբ շրջանակներում խարդախությամբ հափշտա¬կել վե¬րոնշյալ գու¬մար¬ները, այսինքն՝ այն, որ ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանը մինչև գումարներ վերց¬նելը գիտակցել է Ա.Ղալումյանին պաշտոնի վերանշանակելու անհնարինութ¬յունը և/կամ կա¬շառք ստացողի ներկայացուցչի կամ նրա առերևույթ հովանավոր Հայկարամ Ստե¬փանյանի՝ նման նշանակմանը նպաստելու անկա¬րողությունը։ Չի հաստատվել նաև այն, որ գործով ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանը կաշառք ստացողի ներկայացուցչին ամբող¬ջությամբ կամ մա¬սամբ չի փո¬խան¬¬ցել Ա.Ղալում¬յա¬նից այդ նպատա¬կով ստացած 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար¬նե¬րը, այն դեպքում, երբ տուժող Ա.Ղալումյանի դատաքննական ցուցմունքներն անուղ¬ղակիորեն վկայում են այն մասին, որ վերջինիս պաշտոնի չնշանակվելը Ա.Մկրտչյա¬նը նրա հետ կայա¬ցած հեռախո¬սային զրույց¬ների ընթաց¬քում երբևէ չի կապել գումարները Ա.Հակոբյանի կողմից նրան չփոխանցվելու կամ լրիվ չփոխանցվելու հանգամանքով։ Ինչ վերաբերում է Ա.Մկրտչյա¬նի հետ կայացած վերջին հեռա¬խո¬սազրույցին, որով վերջինս Ա.Ղալումյանին տեղեկացնելով, որ գործը չի լինում՝ առաջարկել է գումար¬ները ստանալ այն անձից, ում տվել է, այսինքն՝ Արթուր Հակոբյանից, որից կարելի է նաև են¬թադրել, որ այդ գումարն ի վերջո վերադարձվել են Ա.Հակոբ¬յանին՝ Ղալումյանին փոխանցելու նպա¬¬տակով, ապա գործի ելքով շահագրգռված տուժողի վերոնշյալ ցուցմունքը չի հաստատվել որևէ այլ չեզոք ապա¬ցույցով, այսինքն՝ նաև ապա¬ցույց¬ների բավարար համակցությամբ։ Այդ ցուցմունքը կուրո¬րեն ընդունելու պարագայում անգամ ակնհայտ է, որ գործով ամբաստանյալ Ա.Հա¬կոբյանը իրականում կատարել է կաշառքի չհաջողված միջնոր¬դութ¬¬յուն և ոչ ավելին, իսկ դրան հաջոր¬դած նրա արարքը՝ կաշառքի առար¬կա հանդիսացած 30.000 ԱՄՆ դոլարը Ա.Մկրտչյանից վերցնելը, սակայն կա¬շառք տված անձին՝ Ա.Ղալումյանին չվերադարձնելը չէր կարող որակվել որպես խարդա¬խութ¬յուն, քանի որ, նախ` չկա նման մեղադրանք և այդ մեղադրանքով ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանի մեղավորութ¬յունը փաստելու դեպքում պաշտպանական կողմը կզրկվի այդ մեղադրանքից պաշտպանվելու իրավական հնարավորությունից, բացի այդ` այդ դրվագով հանցակազմի առկայությունը փաս¬տելու համար ևս անհրաժեշտ էր բավարար ապա¬ցուցողական զանգվածով հիմնավորել, որ այդ գումարին խար¬դախությամբ տիրանալու դիտավորությունն ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանի մոտ ծագել էր նախ¬քան այդ գումարը Արամ Մկրտչյա¬¬¬նից ստանալը։
Վերոնշյալ դատողությունների արդյունքներով Դատարանը փաստում է, որ ամբաս¬տանյալ Ա.Հակոբյանի դի¬տավո¬րությունը և կատարած գործողութ¬յուններն իրականում ուղղված են եղել կաշառք տվողի և կաշառք ստացողի ներկայացուցչի միջև կա¬շառքի շուրջ համա¬ձայնություն գալուն և կայա¬ցած համաձայնության իրականացմանը նպաս¬տելուն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 313-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հան¬ցավոր արարք է։ Նման հետևության հանգելիս Դատարանը նաև հաշվի է առնում այն, որ դատաքննության արդյունք¬նե¬րով` հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական զանգվածով չհաստատվեց (չապացուց¬վեց) այն, որ գործով ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանը տուժող Ա.Ղալումյանից կաշառքի առական երկու դրվագներով ստանալուց և գրեթե անմիջապես Արամ Ստեփանի Մկրտչյանին փո¬խանցելուց առաջ գի¬տակցել է վերջինիս առերևույթ հովանավոր ՀՀ ոստիկանապետի գլխավոր խորհրդական Հայկ¬արամ Ստեփանյանի միջոցով Ղալումյանին պաշտոնի նշանակմանը նպաս¬¬տելու անհ¬նարի¬նությունը։ Դատարանը նաև փաստում է, որ տվյալ դեպքում գործով ամբաս¬տանյալ Ա.Հակոբյանի արար¬քում առկա է կաշառքի միջնորդության չավարտված տեսակը՝ հանցա¬փորձը, քա¬նի որ այդ միջնորդությունը մինչև վերջ չի հասցվել ամբաստանյալ Ա.Հակոբ¬յանի կամքից անկախ հան¬գա¬մանքով. վերջինս չի գիտակցել, որ իր և տուժող Ա.Ղա¬լումյանի մոտ որպես պաշտո¬նա¬տար անձի ներկայացուցիչ (օգնական) հանդես եկած անձի (ըստ մեղադրող կողմի` Արամ Մկրտչյանի) ղեկավարը՝ ՀՀ ոստիկանապետի գլխավոր խորհրդական Հայկա¬րամ Ստե¬փան¬յանն ի պաշ¬տոնե այդ նշա¬նակմանը նպաս¬տելու իր լիազո¬րությունից օգտվելու համաձայ¬նություն որևէ անձի, այդ թվում՝ Ա.Մկրտչյանին չի տվել, վերջինս պաշտոնի նշանակման հար¬ցով զբաղվելու մտադրություն ի սկզբանե չուներ։
Դատարանն արձանագրում է, որ 30.000 ԱՄՆ դո¬լա¬րի խարդա¬խության դրվագով ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում Ա.Հա¬կոբ¬յանի մե¬ղա¬վորության փաստումը կհան¬գեցնի վերջինիս անմեղության կանխավար¬կածի, ապա¬ցույ¬ց¬ները գնա¬հա¬¬¬տելու վերա¬բերյալ ՀՀ քրեական դատավարութ¬յան օրենսգրքի 18-րդ, 25-րդ, 127-րդ, 365-րդ հոդ¬ված¬¬ների պահանջների խախտման, միաժամանակ փաստում, որ ամբաս¬տանյալ Ա.Հակոբ¬յանին վերագրված արարքը տվյալ դրվագով համապա¬տասխանում է ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքի 34-313-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախա¬տեսված հան¬ցագործության հատ¬կանիշ¬ներին։
Այսպիսով, ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանի մեղադրանքի հիմքում դրված և դատաքննութ¬յամբ հետազոտված ապացույց¬ները բավարար չեն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, երկու դրվագներով առա¬ջադրված մեղադրանքում նրա անմե¬ղության կան¬խա¬վարկածը հաղ¬թա¬¬հարելու համար, տուժողների ցուցմունքները փոխ¬կա¬¬պակցված չեն դա¬տաքննությամբ հետազոտված հա¬վաստի և վերաբերելի ապա¬ցույցների հետ, իսկ մե¬ղադրանքների վերաբերյալ ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանի պատճառաբա¬նութ¬¬յունները չեն հերքվել բավարար ապա¬ցու¬ցո¬ղա¬կան զանգվածով։
Ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքում նման փոփոխություն կատարելիս Դա¬¬տարանը հաշ¬վի է առնում ՀՀ քրեադատավարական օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պա¬հանջը, այն, որ դրա¬նով նրա իրավական վիճակը չի վատթարանում և պաշտպանության իրա¬վունքը չի խախտ¬վում։

Դատարանի եզրահանգումը.
Պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում համադրելով և գնահատելով դատաքննութ¬յամբ հե¬տազոտված վերոնշյալ ապացույցները` Դատա¬¬րա¬նը հաստատված համա¬րեց այն, որ ամբաստանյալ Արթուր Հակոբյանը կատարել է կաշառքի միջնորդություն, որն ավարտին չի հասցվել նրա կամքից անկախ հանգամանքով.
Այսպես, կաշառքով ՀՀ ոստիկանապետի գլխավոր խորհրդական Հայկարամ Ստե¬փան¬¬յանի միջոցով ՀՀ ոստիկանության կադրերի ռեզերվում գրանցված, ոստիկանության մայոր Արթուր Ղալումյանին «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայությունում ղեկավար պաշ¬տոնի նշանակելու համար Արթուր Հակոբյանը 2012թ. հունիսի 28-ին Երևանի «Մարիոթ» հյուրա¬նոցի սրճարանում Ա.Ղալումյանին ծանոթացրել է Հ.Ստեփանյանի անունից որպես նրա ներկայացուցիչ (օգնական) հանդես եկած անձի (ըստ մեղադրող կողմի՝ Արամ Ստեփանի Մկրտչյանի) հետ, ում նախապես ճանաչում էր և ով իրեն, ավելի ուշ նաև Ա.Ղալումյանին համոզել և վստահեցրել էր Հ.Ստեփան¬յանի միջոցով այդ խնդիրը գլուխ բերելու հարցում։ Հանդիպման արդ¬յունքներով Հ.Ստեփան¬յանի անունից որպես նրա օգնական, միաժամանակ ոստիկանության ծառայող հանդես եկած վերոնշյալ անձը «Ճանա¬պար¬հային ոստիկանութ¬յուն» ծառայության 2-րդ սպայական գումար¬տակում վաշտի հրամա¬նատարի պաշ¬տոնում Ա.Ղալումյանի նշանակմանը Հ.Ստե¬փան¬յանի կողմից նպաս¬տելու և այդ գործը գլուխ բերելու պատրվակով, իրականում առանց վերջինիս գիտության և համաձայ¬նության, որպես կաշառք պահանջել է 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար՝ խոստանալով այդ գումարը նախապես ստանալու և Հ.Ստեփանյանին փոխանցելու պարագայում երկու աշխա¬տան¬քային շաբաթվա ընթացքում լուծել ակնկալած պաշտոնին Ա.Ղալումյանի նշանակման հարցը։ Արթուր Ղալումյանը համա¬ձայնել և որպես օգնական ներկայացած վերոնշյալ անձի առաջար¬կությամբ նույն օրը Արթուր Հակոբյանի միջոցով նրան է փոխանցել այդ նպա¬տակով կնոջ` Մելսիդա Վարդումյանի կողմից Դիլի¬ջանից բերված 25.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ հաջորդ օրը՝ ևս 5.000 ԱՄՆ դոլար գումարները, այսինքն՝ ընդհանուր առմամբ առանձնապես խոշոր չափի՝ 12.558.900 ՀՀ դրամին համարժեք 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն Ա.Հակոբյանի միջնորդական գոր¬ծունությունը նրա կամ¬քից ան¬կախ հանգամանքով չի ավարտ¬վել, վերոնշյալ պաշ¬տոնին Ա.Ղալում¬յանն ի սկզբանե չէր կարող նշանակվել՝ պաշտոնատար անձ հանդի¬սացող Հայկա¬րամ Ստե¬փանյանի կող¬մից անձամբ կամ որևէ ներկայացուցչի մի¬ջոցով այդ «գոր¬ծարքի» վերաբերյալ նույնիսկ տեղե¬կացված չլինելու պատ¬ճառով։
Այսպիսով, Արթուր Հակոբյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-313-րդ հոդվածի 1-ին մասով։

Նշանակվող պատժի և դատավճռով լուծման ենթակա այլ հարցեր.
Ամբաստանյալի նկատ¬մամբ պատիժ նշանակելիս և այն անհատականացնելիս Դա¬տա¬¬րանը հաշվի է առնում հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատժի նպատակն է վերա¬կանգ¬¬նել սոցիալական արդարությունը« ուղղել պատժի ենթարկված անձին« ինչպես նաև կանխել հան¬ցա¬¬¬գոր¬¬ծությունները։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` հան¬ցանք կատա¬րած անձի նկատ¬մամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներ¬գոր¬ծութ¬յան այլ միջոց¬ները պետք է լինեն ար¬դարացի« համապա¬տասխանեն հանցանքի ծան¬րությանը« այն կա¬տա¬րելու հան¬գա¬մանք¬ներին« հան¬¬ցավորի անձնա¬¬վորությանը« անհրա¬ժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցա¬գոր¬ծութ¬յուն¬ները կան¬խելու համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասն սահմանում է« որ հանցա¬գոր¬ծութ¬յան համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ« իսկ նույն հոդ¬վածի 2-րդ մասի համաձայն՝ պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցա¬գործության՝ հան¬րության համար վտան¬¬գա¬վո¬րության աստիճանով և բնույթով« հանցավորի անձը բնու¬թագրող տվյալներով« այդ թվում՝ պատաս¬խա¬նատ¬վությունը և պատիժը մեղմաց¬նող և/կամ ծանրացնող հան¬գա¬մանքներով։ ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համա¬ձայն` հան¬ցագործության համար նախա¬տեսված պատիժներից առավել խիստը նշա¬նակ¬վում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապա¬հովել պատժի նպատակ¬ները։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը« Ա.Պապիկյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դա¬տարանի 2007թ. հոկ¬տեմ¬բերի 26-ի ՎԲ-149/07 գործով մեկնաբանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մա¬սով նախատեսված նորմը« նշել է« որ այն Դատարանին օժտել է անձի պատասխա¬նատ¬վությունը մեղ¬մաց¬նող հանգամանքների կիրառման լայն հայեցողությամբ« քանի որ պա¬տիժ նշանակելիս Դա¬տա¬րանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այնպիսի հանգա¬մանք¬ներ« որոնք նույն հոդվածի առա¬ջին մասում նշված չեն։
Դատարանը, որպես ամբաստանյալ Արթուր Հակոբյանի անձը բնութագրող տվյալներ է գնա¬հատում` նախկինում դատապարտված չլինելը, (ըստ ՀՀ ինֆորմացիոն կենտրոն նաև 2017թ. հունվարի 25-ի դրությամբ կատարված հարցման արդյունքների), Միլենա Շահինյանի հետ ամուս¬նացած լինելը ( ըստ ԱԲ սերիայի 023888 համարի ամուսնության վկայականի), իսկ որպես պատաս¬խանատ¬վութ¬յունն ու պատիժը մեղ¬մացնող հան¬գա¬մանքներ` խնամքին մինչև 14 տարե¬կան որդու` 2010թ. նոյեմբերի 2-ին ծնված Ալեքս Արթուրի Հակոբյանի առկայությունը (ըստ ԱԲ սերիայի 0221564 անձնագրի և «Ծաղկունք» համատիրության նախագահ Ա.Հարութ¬յուն¬յանի` 2015թ. նոյեմբերի 2-ին հաստատած թիվ 301 տեղեկանքի), բնա¬կության վայրում դրականորեն բնութագրվելը (ըստ նույն համատիրության նախագահի` 2015թ. նոյեմբերի 9-ին հաստատած բնու¬թագրի)։
Դատարանը ամբաստանյալ Արթուր Հակոբյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առնում նաև նրա` ֆիզիկապես վատառողջ և 2-րդ կարգի հաշմանդամ լինելը (ըստ ակնա¬բուժական մասնագիտացված բժշկասոցիալական փորձաքննության 2016թ. սեպ¬տեմ¬բե¬րի 19-ի թիվ 1241981 որոշման` 2-րդ խմբի հաշմանդամ է, ըստ ՌԴ «ՌԺԴ» ԲԲԸ թիվ 6 կլինի¬կական հիվանդանոցի վարչակազմի 2015թ. սեպտեմբերի 9-ին տրամադրած տեղեկանքի` ենթարկվել է բարիատրիկ վիրահատության, խոր¬հուրդ է տրվել գտնվել վիրա¬բույ¬ժի հսկողութ¬յան տակ /ավելորդ քաշից ազատում, «Արմենիա» բժշկական կենտրոնի 2015թ. սեպտեմբերի 9-ի թիվ 7171/4035 էպիկրիզի համաձայն` ախտորոշվել է Ս.Ի.Հ. լարվա¬ծության կայուն ստենո¬կարդիա 3ՖԶ, զարկերակային հիպերտենզիա, բարձր ռիսկ, ձախ փորոքի սրտամկանի գե¬րան. .... 2-րդ աստիճան, ստորին վերջույթների հետտրոմբոֆլեբոտիկ հի¬վանդություն, սրունք¬ների արտահայտված տրոֆիկ փոփոխություններ, ստ/վ, լիմֆոստազ, ճարպամաշկային գոգ¬նոց, սննդի էվակուացիայի դժվարացում, ցուցվել է վիրահատական բուժում, հիպոթալամիկ ճարպակալում 2-րդ աստիճան, շաքարային դիաբետ 2-րդ տիպ, թեթև աս¬տիճան, խորհուրդ է տրվել շարունակել բուժումը կարդիոլոգի և անոթային վիրաբույժի հսկո¬ղության տակ, ըստ նույն բժշկական կենտրոնի մեկ այլ, թիվ 3669 էպիկրիզի` ախտորոշվել է «հիպերտոնիկ կրիզ, բարդացած սուր կոնորոր համախտանիշ, Ֆրեբոտրոմբոտիկ հիվան¬դություն, այտուցային ձև։ Հիպոֆիզա-հիպոտալամիկ ճարպակալում 3-4 աստիճան, մի¬ջին ծանրության 2-րդ տեսակի շաքարային դիաբետի կապակցությամբ։ Սիմպտոմատիկ հիպեր¬տոնիա», «Արմենիա» բժշկա¬կան կենտրոնի 2015թ. դեկտեմբերի 28-ի թիվ 5929/1835 ամբուլա¬տոր քարտի քաղվածքի հա¬մա¬ձայն` ախտորոշվել է «Ստորին վերջույթների հետտրոմ¬բոտիկ հիվանդություն, քրոնիկական երակային անբավարարություն։ Հժըհ 5-6,5», նույն բժշկական կենտրոնի 2015թ. դեկտեմբերի 2-ի գրությամբ հայտնվել է, որ Արթուր Հակոբյանի մոտ ախ¬տորոշվել է «Սրտի իշեմիկ հիվան¬դություն, լարվածության ստաբիլ ստենոկարդիա, ՖԴ-3, զար¬կերակային հիպերտենզիա 2-րդ աստիճանի, բարձր ռիսկ», ՀՀ ԱՆ «Նուբարա¬շեն» ՔԿ հիմնարկի` 2015թ. նոյեմբերի 17-ի թիվ Ե-40/18-8-8064 գրության համաձայն` Արթուր Հակոբ¬յանի մոտ ախտորոշվել է «Սրտի իշե¬միկ հիվանդություն, զարկերակային հիպերտեն¬զիա, խրոնիկական հեպատիտ», «Ս.Վ.Մալա¬յանի անվան ակնաբուժական կենտրոն» ՓԲ ընկե¬¬րության տնօրեն Ա.Մալայանի` 2016թ. հուլիսի 29-ի և 2016թ. սեպտեմբերի 19-ի թիվ եզրա¬կացությունների համաձայն` ախտորոշվել է բարձր աստիճանի բարդացված կարճատե¬սութ¬յուն, ապակենման մարմնի շերտազատում»)։
Դատարանը ամբաստանյալ Արթուր Հակոբյանի պատասխանատվությունը և պա¬տիժը ծան¬րաց¬նող հանգամանքներ չարձանագրեց։
Ամբաստանյալ Արթուր Հակոբյանի անձը բնու¬թագրող վերոնշյալ տվյալները, պատաս¬խանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հան¬գամանքները հաս¬տատվել են գործով ձեռք բերված և դա¬տաքննութ¬յամբ հետա¬զոտված, թույլատ¬րե¬¬լիութ¬յան ու վերաբերելիության չափա¬նիշ¬ներին համապա¬տաս¬խանող ապա¬¬¬¬ցույց¬¬ներով, ող¬ջամտո¬րեն նվազեցնում են նրա հանրային վտան¬գավո¬րությունը։
Պատժի նպատակներն ապահովելու տեսանկյու¬նով անդրադառնալով ամբաս¬տանյալ Արթուր Հակոբյանի նկատ¬¬մամբ պատժի նշանակման խնդրին` Դատա¬րանը փաս¬¬տում է, որ ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքի 34-313-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված է պատիժ տուգանքի, կալանքի կամ որոշակի ժամկետով ազատազրկում ձևով, հետևաբար` սույն գործով քննարկ¬¬ման ենթա¬կա են՝ նշանակվող պատժի տեսակի և չափի, տվյալ հոդվածով նա¬խա¬տես¬ված պատժից ավելի մեղմ պատիժ նշա¬նակելու (ՀՀ քրեա¬կան օրենսգրքի 64-րդ հոդ¬վածի կի¬րա¬ռման), հասարակությունից մեկուսացմամբ պայմանավորված պատժատեսակ նշանակելու դեպքում՝ նշա¬նակվող այդ պա¬տիժը կրե¬լու կամ չկրելու (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդ¬վա¬ծի կի¬րա¬ռման) հար¬ցերը։
Դատարանը, հաշվի առ¬նե¬լով ամբաստանյալ Արթուր Հակոբյանի կա¬տարած արարքի բնույթն ու վտանգա¬վորության աստի¬ճանը (միջին ծանրության դիտավորյալ հանցագոր¬ծութ¬յուն է), տուժող Արթուր Ղալումյանի դիրքորո¬շումը՝ հնարա¬վորինս խիստ պատիժ նշա¬նակելու առումով, պատաս¬խանատ¬վութ¬յունն ու պա¬տիժը ծան¬րաց¬նող հանգա¬մանք¬ների բա¬ցա¬կա¬յութ¬յունը, հանգում է համոզման, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-313-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված պատժատեսակներից նվազ խիստը` տուգանքը պատժի նպա¬տակները չի ապահովվի, ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշա¬նակվի ազա¬տազրկման ձևով։ Դատարանը նաև փաստում է, որ կալանքն ամբաստանյալի նկատ¬մամբ չի կարող նշանակվել (մինչդատական վարույթի ընթացքում ամբաստանյալ Ա.Հա¬կոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել նաև կալանք)։
Ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվող պատժի չափը որոշելիս Դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջը, հա¬մաձայն որի՝ հանցափորձի համար ազատազրկման ձևով նշանակվող պատժի ժամկետը չի կարող գե¬րա¬զանցել Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախա¬տեսված պատժի առավելագույն ժամկետի երեք քառորդը։
Անդրադառնալով Արթուր Հակոբյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվող պատիժը ռեալ կրելու կամ չկրելու (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման) խնդրին` Դատարանը հաշվի է առնում հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` եթե դատարանը կա¬լանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշա¬նակելիս հան¬գում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելն հնարավոր է առանց պա¬տիժը կրելու, ապա կա¬րող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին։ Նույն հոդվածի 2-րդ մասի հա¬մաձայն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատա¬րանը հաշվի է առնում հանցա¬վո¬րի անձը բնու¬թագրող տվյալները, պատաս¬խա¬նատվութ¬յունը և պա¬տիժը մեղմացնող և ծան¬րացնող հանգա¬մանքները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի վերոնշյալ դրույթների մեկնաբանությունից ակնհայտ է, որ պա¬տիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ինչպես հանցագործությունների տեսակ¬նե¬րի, քա¬նակի, հանցա¬վոր արարքի վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, այնպես էլ անձանց շրջա¬նա¬կի հետ կապ¬ված որևէ հատուկ սահմանափակում օրենսդիրը չի նախատեսել, այսինքն` պատի¬ժը պայ¬մանա¬կա¬նո¬րեն չկիրառելու հիմք է համարվում դատարանի համոզ¬վածությունն առ այն, որ ամբաս¬տանյալի ուղղվելն հնարավոր է առանց որոշակի պատժա¬տե¬սակները ռեալ կրե¬լու (Հասմիկ Պետ¬¬րոսյանի վերա¬բերյալ թիվ ԱՐԱԴ/0050/01/08 քրեական գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատա¬րանի 2009թ. հունիսի 29-ի որոշում)։
Դատարանի այդ համոզվածությունը կարող է կայանալ պատասխանատվությունը և պա¬տի¬ժը մեղմացնող, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածով նախատեսված (ինչպես նաև չնա¬խա¬տես¬¬¬ված, բայց Դատարանի համոզմամբ այդ¬պիսին դիտարկվող) և 63-րդ հոդվածում սպառիչ թվարկ¬¬ված, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների գնա¬¬¬հատման արդ¬¬¬¬¬¬¬յունք¬¬¬¬ներով։ Միևնույն ժամանակ, դա¬տարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատես¬ված պա¬տիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, տվյալ հարցը քննարկելիս և լու¬ծե¬լիս պարտավոր է հաշվի առնել նաև հանցագոր¬ծության՝ հան¬րության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ինչը նշանակվող պատժի արդա¬րա¬ցիութ¬յան գրավականն է։
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար կարևոր նշանակություն ունեն հան¬ցա¬գոր¬ծության կատարման հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, մեղքի ձևը, հան¬ցավորի կողմից այդ հանցագործության հանրորեն վտանգավոր հետևանքները նախա¬տեսելու բնույթն ու աս¬տի¬ճանը» (տե՛ս, Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի դեկ¬տեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09 որոշման 11-12-րդ կետերը)։
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի վերաբերյալ դիրքորոշում Վճռա¬բեկ դատարանն ար¬տա¬հայտել է Գարուշ Մադաթյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվա¬կանի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 գործով որոշման մեջ, որի համաձայն` «Արարքի հան¬րային վտան¬գավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղ¬քի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեա¬կան օրենսդրութ¬յամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կա¬տար¬ման պա¬հին ունեցած սո¬ցիա¬լա¬կան նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ։
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հան¬ցա¬գործության կա¬տարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հան¬¬ցակցության դեպ¬քում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակ¬ցության աստիճանը»։
Զարգացնելով վերոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանը Վ.Բեգյա¬¬նի գործով որոշման մեջ արձանագրել է, որ «(…) պատիժը պայմանականորեն չկիրա¬ռելու հարցի լուծ¬ման ժամանակ դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների, պետք է հաշվի առնի՝
ա) կատարված հանցագործության նպատակն ու շարժառիթը,
բ) քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կա¬տարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակությունը,
գ) կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը,
դ) հանցագործության կատարման եղանակը,
ե) հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը,
զ) հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հան¬ցա¬գոր¬ծությանը նրա մաս¬¬նակցության աստիճանը (…)» (Վանյա Ռաֆիկի Բեգյանի գործով Վճռա¬բեկ դատա¬րանի 2013 թվա¬կանի հոկտեմբերի 18-ի թիվ ՏԴ/0018/01/13 որոշման 14-րդ կետը)։
Հաշվի առնելով մի կողմից ամբաստանյալ Արթուր Հակոբյանին վերագրված հանցա¬գոր¬ծության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը (միջին ծանրության դիտա¬վորյալ հան¬ցագործություն է), նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 313-րդ հոդվածի տեսանկյունով դեռևս մինչդատական վարույթից խոստո¬վանական ցուցմունքներ տալն ու անկեղծորեն զղջալը, խնամքին մինչև տասնչորս տա¬րե¬կան երեխայի առկա¬յությունը, բնակության վայրում դրականորեն բնութագրվելը, ամբաս¬տանյալի անձը դրականորեն բնու¬թագրող տվյալ¬¬ների առկայությունը՝ նախ¬կի¬նում դա¬տա¬պարտ¬¬ված կամ այլ կերպ արա¬տա¬վորված չլինե¬լը, հոդվածի սանկցիայում ազատությունից զրկելու հետ չկապված պատժի առկայության պայմաններում նրան ազատազրկման դատա¬պարտելը, բայց և նշանակվող այդ պատժի գրեթե կեսն ըստ էության կրելը, ամուս¬նացած և 2-րդ խմբի հաշ¬մանդամ լինելը, ինչպես նաև պատասխա¬նատ¬վությունն ու պա¬¬տիժը ծանրացնող հանգա¬¬մանքների բացա¬կա¬յութ¬յունը` Դատարանը հանգում է այն համոզվա¬ծության, որ ամ¬բաս¬տան¬յալ Ա.Հակոբյանի ուղղվե¬լը, նրա կողմից հնարավոր նոր հանցա¬գործության կատա¬րումը կանխելը և սոցիալական արդարութ¬յան վերա¬կանգնելը հնա¬րավոր է առանց հասարա¬կությունից նրան մեկու¬սացնելու, այն է՝ նրա նկատմամբ ազա¬տազրկման ձևով նշանակվող պա¬տիժը պայմա¬նա¬կանորեն չկիրա¬ռելու և միա¬ժամանակ ողջա¬միտ, տվյալ դեպքում՝ մեկ տարի ժամ¬կետով փոր¬ձաշրջան սահմա¬նելու պայման¬ներում։
Քննարկելով ամբաստանյալ Արթուր Հակոբյանի նկատ¬մամբ որպես կալանավորման այլ¬¬ընտ¬րան¬¬քային տարատեսակ ընտրված գրավի հարցը` Դատարանը գտնում է, որ այն անհրա¬ժեշտ է վե¬րաց¬նել, իսկ գրավի գումարը` 1.000.000 (մեկ միլիոն) ՀՀ դրամը, որը 2015թ. նոյեմբերի 19-ի թիվ 316 անդոր¬րագրով մուտ¬քագրվել է Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վար¬չական շրջանների ընդհանուր իրավա¬սութ¬յան դատա¬րանի դեպոզի¬տային թիվ 900023294011 հաշվին` վերադարձնել գումարը վճարած անձին՝ քաղ. Գևորգ Հրանդի Հակոբյանին` սույն դա¬տավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո։
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Ա.Հակոբյանի նկատմամբ ազա¬տազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ հետևութ¬յան հանգելու պարագայում, ղեկա¬վարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի պա¬հանջ¬ներով, նախապես անհրաժեշտ է պատ¬ժի ժամկետին հաշվակցել նախաքննության ընթաց¬քում 2015թ. մարտի 12-ից մինչև 2015թ. նոյեմբերի 19-ը ներառյալ նրան անազատության մեջ պահելու ողջ, այդ թվում՝ ՌԴ-ում նրան ձերբակալելու, պահելու և ՀՀ էտապավորելու ժամանակա¬հատվածը՝ 8 ամիս 8 օրը։
ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դա¬տավճիռ կայացնելիս Դատարանը պարտավոր է անդրադառնալ նաև իրեղեն ապացույց¬ների« դատական ծախ¬սե¬րի« գույքի նկատմամբ կիրառված (կիրառվելիք) արգելանքի« քաղա¬¬քա¬ցիական հայցի հար¬ցե¬րին։
Քննարկելով իրեղեն ապացույցի տնօրինման հարցը՝ Դատարանը փաստում է, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված և վկա Աշոտ Ռոմայի Ղարագյոզյանին ի պահ հանձնված «BMW X5» մակնիշի 32ՍՕ371 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան անհրաժեշտ է թողնել վերջինիս տնօրինությանը, իսկ դրա նկատմամբ ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Էրեբու¬նու քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Պողոսյանի 2012թ. հոկտեմբերի 1-ի որոշմամբ կիրառված կալանքը վերացնել՝ սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո։
Անդրադառնալով գործով որպես տուժող ճանաչված Ա.Ղալումյանին պատճառված գույքային վնասի փոխհատուցման հար¬ցին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ որպես տուժող (քաղաքացիական հայցվոր) ճանաչված Արթուր Ղալումյանի ներկա¬յացրած 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարի քաղաքացիական հայցն ենթակա է մերժման՝ վերոնշյալ գու¬մարը սույն գործով քա¬ղաքացիական պատասխանող ճանաչված Արթուր Հակոբյանին որպես կա¬շառքի առարկա տրամադրվելու պատճառա¬բա¬նությամբ։ Նշված հետևության հանգելիս Դատարանը նաև հաշվի է առնում այն, որ սույն դատական ակտով ամբաստանյալի արարքը խարդախությունից կաշառքի միջնորդության փորձի վերաորակելու և այդ հոդվածով նրա մեղավորությունը փաս¬տելու պայմաններում այլևս բացակայում են սույն գործով Ա.Ղալումյանին տուժող ճա¬նաչելու փաստական և իրավական հիմքերը։ Ավելին՝ ըստ Ա.Ղալումյանի դիտավորության ուղղվա¬ծության՝ զարտուղի և միաժամանակ հանցավոր ճանապարհով պաշտոնի վերանշանակման նպատակով կաշառքի առարկա հանդի¬սացած վերոնշյալ 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարը գործով ամբաստանյալ Արթուր Հակոբ¬յանի և այլոց միջոցով պաշտոնատար անձ հանդիսացող Հայկարամ Ստեփանյանին փոխան¬ցելիս Ա.Ղալումյանը գործել է իր կամքով և համաձայ¬նութ¬յամբ, նրա նկատմամբ կաշառքի շոր¬թում տեղի չի ունեցել (ըստ Ա.Ղալումյանի նկատմամբ Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատա¬րանի դատավոր Գ.Պողոսյանի 2013թ. փետրվարի 8-ին կայացրած և օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռի)։
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-169-րդ հոդվածներով, փաստում է, որ որպես դատական ծախս՝ ամբաստանյալ Արթուր Հակոբ¬յանից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի (ՀՀ ֆինանսների նախարարության) ենթակա է բռնա¬գանձման Արթուր Հակոբյանին հանձնման նպատակով Ռուսաստանի Դաշնությունից Հա¬յաստանի Հանրապետություն տեղափոխելիս կատարված 3.032.369 (երեք միլիոն երե¬սուներ¬կու հազար երեք հարյուր վաթսունինը) ՀՀ դրամ գումարը, որի վերաբերյալ գործում առկա են համապա¬տասխան ապացույցներ (նախաքննական մարմնին ուղղված ՀՀ ոստիկանության ֆինան¬սաբյուջետային վարչության պետ Ա.Ասլիկյանի 2015թ. հոկտեմբերի 19-ի թիվ 2267 նամակը և դրան կցված փաստաթղթերը)։
Քննարկելով դեռևս նախաքննության ընթացքում ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ ավագ քննիչ Վ.Հարությունյանի 2012թ. օգոստոսի 15-ի որոշմամբ Արթուր Հակոբյանի գույքի վրա կիրառված արգելանքը պահպանելու հարցը՝ Դատարանը փաստում է, որ այդ որո¬շումը և դրանով ամբաստանյալ Արթուր Հակոբյանի գույքի վրա կիրառված հնարավոր արգե¬լանքներն անհրաժեշտ է թողնել անփոփոխ՝ մինչև վերոնշյալ դատական ծախսն ամբողջությամբ փոխհատուցվելը։
Գնահատելով և ամփոփելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, ղեկա¬վար¬վե¬լով ՀՀ քրեական դատավարա¬կան օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով, 119-րդ, 357-360-րդ, 364-365-րդ, 367-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով, Դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց՝

Ճանաչել և հռչակել Արթուր Հրանտի (Հրանդի) Հակոբյանի անմեղությունը՝ «ԲՎՄ իքս 5» մակնիշի ավտոմեքենայի դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նրան վերագրված արարքում՝ հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ։
Որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված և վկա Աշոտ Ռոմայի Ղարագյոզյանին ի պահ հանձնված , ԲՄՎ Իքս 5, 4.4 Այ» մակնիշի 32 ՍՕ 371 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան թողնել վերջինիս տնօրինությանը, դրա նկատմամբ ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Էրեբունու քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Պողոսյանի 2012թ. հոկտեմբերի 1-ի որոշմամբ կիրառված կալանքը վերացնել՝ սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո։
Արթուր Հրանտի (Հրանդի) Հակոբյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-313-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ (30.000 ԱՄՆ դոլարի դրվագ), նրա նկատմամբ նշանակել պատիժ` ազատազրկում 1 (մեկ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով։
Պատժի նշված ժամկետին հաշվակցելով նախաքննության ընթացքում 2015թ. մարտի 12-ից մինչև 2015թ. նոյեմբերի 19-ն անազատության մեջ գտնվելու ժամանակահատվածը՝ Արթուր Հակոբյանի նկատմամբ նշանակված և չկրած պատիժը՝ 9 (ինը) ամիս 22 (քսաներկու) օր ազատազրկումը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն պայմանականորեն չկիրառել՝ սահմանելով փորձաշրջան 1 (մեկ) տարի ժամկետով։
Արթուր Հակոբյանի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողությունը հանձնարարել ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի պետական ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման աշխատակիցներին։
Արթուր Հակոբյանի նկատ¬մամբ որպես կալանավորման այլընտրանքային տարատեսակ ընտրված գրավը վերացնել, գրավի գումարը` 1.000.000 (մեկ միլիոն) ՀՀ դրամը, որը 2015թ. նոյեմբերի 19-ի թիվ 316 անդոր¬րագրով մուտքագրվել է Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ 900023294011 դեպոզիտային հաշվին, վերադարձնել քաղ. Գևորգ Հրանդի Հակոբյանին` սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո։
Որպես տուժող (քաղաքացիական հայցվոր) ճանաչված Արթուր Ղալումյանի ներկայացրած 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարի քաղաքացիական հայցը մերժել՝ վերոնշյալ գումարը քաղաքացիական պատասխանող ճանաչված Արթուր Հակոբյանին կամովին և որպես կաշառքի առարկա տրամադրելու, այդ հիմքով փոխհատուցման ենթակա չլինելու պատճառաբանությամբ։
Որպես դատական ծախս՝ Արթուր Հրանտի (Հրանդի) Հակոբյանից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի բռնագանձել Ռուսաստանի Դաշնությունից հանձնման նպատակով Հայաստանի Հանրապետություն տեղափոխելիս կատարված 3.032.369 (երեք միլիոն երեսուներկու հազար երեք հարյուր վաթսունինը) ՀՀ դրամ գումարը։
Սույն գործով դեռևս մինչդատական վարույթի ընթացքում ՀՀ հատուկ քննչական ծա¬ռայության ՀԿԳ ավագ քննիչ Վ.Հարությունյանի 2012թ. օգոստոսի 15-ի որոշմամբ Արթուր Հակոբյանի գույքի վրա կիրառված արգելանքը թողնել անփոփոխ՝ մինչև վերոնշյալ դատական ծախսն ամբողջությամբ փոխհատուցվելը։
Դատավճիռը ստացման օրվանից մե¬կամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան։


ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ՎԱՐԴԱՆՅԱՆ