ԵԿԴ/0164/01/16


Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
18 հունիսի 2018թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության
դատարանը`

նախագահությամբ`
դատավոր Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
քարտուղարությամբ` Ն.ԹՈՒՄԱՆՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող Տ.ԵՆՈՔՅԱՆԻ
ամբաստանյալ Ա.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ
պաշտպան Լ.ՍԻՄՈՆՅԱՆԻ

դատարանում` դռնբաց դատական նիստում, քննեց գործն ըստ մեղադրանքի Արմեն Գագիկի Գրիգորյանի` ծնված 19.04.1977թ. Արարատի մարզի Գոռավան գյուղում, ազգութ-յամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուսնացած, խնամքին 8 անձ, ութամյա կրթությամբ, առողջ, իր հայտարարությամբ՝ աշխատել է որպես հողագործ, թիվ ԵԿԴ/0179/01/16 քրեական գործով Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 03.03.2017թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման 6 (վեց) տարի ժամկե-տով` առանց գույքի բռնագրավման, նույն օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն` որպես վերջնական պատիժ, նշա¬նա¬¬կվել է ազատազրկում 5 տարի 11 ամիս 27 օր ժամ¬կետով` ա-ռանց գույքի բռնագրավման, բնակվել է` Արարատի մարզ, գյուղ Գոռավան, Վ.Սարգսյան փողոց, տուն հ. 17, թիվ ԵԿԴ/0179/01/16 քրեական գործով արգելանքի տակ է գտնվում 2016թ. մայիսի 26-ից, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով։

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

ՀՀ քննչական կոմիտեի ՀԿԳ քննության գլխավոր վարչության ՀԿԳ քննիչ Գ.Մնոյանը 23.03.2016թ. որոշմամբ թիվ 20806114 քրեական գործի նյութերով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցել է թիվ 69102916 քրեա-կան գործն ու այն առանձնացրել է առանձին վարույթում և ընդունել է իր վարույթ։
Քննիչի 23.03.2016թ. որոշմամբ Ա.Գրիգորյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով։
24.03.2016թ. ձերբակալվել է Արտակ Մարգարյանը։
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր ի-րավասության առաջին ատյանի դատարանի 25.03.2016թ. որոշմամբ Ա.Գրիգորյանի նկատ-մամբ կալանավորումը` երկու ամիս ժամանակով, որպես խափանման միջոց կիրառելու մա-սին քննիչի միջնորդությունը մերժվել է։
Քննիչի 25.03.2016թ. որոշմամբ որպես խափանման միջոց` Ա.Գրիգորյանի նկատ-մամբ ընտրվել է ստորագրություն՝ չհեռանալու մասին։
Քննիչի 25.03.2016թ. որոշմամբ Ա.Մարգարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։
Քննիչի 25.03.2016թ. որոշմամբ Ա.Մարգարյանն ազատվել է արգելանքից, իսկ նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ որպես խափանման միջոց` նրա նկատմամբ ընտրվել է ստորագրու-թյուն՝ չհեռանալու մասին։
Քննիչի 06.06.2016թ. որոշմամբ Ա.Մարգարյանին նախկինում առաջադրված մեղադը-րանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով։
Քննիչի 06.06.2016թ. որոշմամբ Ա.Գրիգորյանին նախկինում առաջադրված մեղադը-րանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով։
2016թ. հունիսի 13-ին թիվ 69102916 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար։
Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրա-վասության առաջին ատյանի դատարանի (դատավոր Գ.Պողոսյան) 2016թ. հունիսի 17-ի ո-րոշմամբ Արմեն Գագիկի Գրիգորյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդ-վածի 2-րդ մասով և Արտակ Զավենի Մարգարյանի վերաբերյալ 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2016թ. հուլիսի 1-ի որոշմամբ նշանակվել է դատաքննության։
Ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա. «կատարել է խոշոր չափերով կաշառք տալու փորձ, որպիսի գործողություններն արտահայտվել են հետևյալում.
2014թ. դեկտեմբերի 22-ին` ժամը 22-ի սահմաններում, Նոր Հաճն քաղաքում Գագիկ Վարուժանի Մուրադյանի առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու դեպքի առթիվ հարուց-ված քրեական գործով վերջինս քրեական հետապնդման մարմնի կողմից հրավիրվել է ոստի-կանություն։
Արտակ Զավենի Մարգարյանը մտերիմ հարաբերությունների մեջ գտնվելով տուժող Գագիկ Մուրադյանի ընկերոջ` Արմեն Գրիգորյանի հետ և վերջինիցս տեղյակ լինելով հա-րուցված քրեական գործի և տուժող Գագիկ Մուրադյանին ոստիկանություն հրավիրելու խըն-դրի մասին, խարդախությամբ գումար հափշտակելու դիտավորությամբ Արմեն Գրիգորյանին վստահեցրել է, որ ունի մտերիմ պաշտանատար անձ, ով 1000 ԱՄՆ դոլար գումարի դիմաց, իր պաշտոնական դիրքն օգտագործելով կարող է նպաստել տուժող Գագիկ Մուրադյանին հիշյալ քրեական գործով ոստիկանության աշխատակիցների կողմից քիչ անհանգստացնելու գործընթացին։ Արմեն Գրիգորյանը վստահելով Արտակ Մարգարյանին, 2015թ հունվարի կե-սերին` Երևան քաղաքի «Հանրապետության hրապարակ» մետրոկայարանի մոտակայքում, որպես կաշառք նրան է տվել խոշոր չափերի հասնող 475874 ՀՀ դրամին համարժեք 1000 ԱՄՆ դոլար գումար` նրա միջոցով պաշտանատար անձին գումարը փոխանցելու և վերջինիս կողմից իր պաշտոնական դիրքն օգտագործելով ընկերոջը` տուժող Գագիկ Մուրադյանին մարմնական վնասվածքներ պատճառելու քրեական գործով ոստիկանության աշխատակից-ների կողմից քիչ անհանգստացնելու գործընթացին նպաստելու և ծառայության գծով հովա-նավորչություն դրսևորելու նպատակով, սակայն Արտակ Մարգարյանը ստանալով գումարը, խաբեությամբ հափշտակել է այն, որի արդյունքում Արմեն Գրիգորյանի կողմից կաշառք տալու հանցավոր արարքն իր կամքից անկախ հանգամանքներում ավարտին չի հասցվել»։
Ամբաստանյալ Ա.Մարգարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մա-սով և 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի հա-մար, որ նա. «խարդախությամբ կատարել է ուրիշի գույքի զգալի չափերի հափշտակություն, ինչպես նաև խարդախությամբ ուրիշի գույքի խոշոր չափերի հափշտակության փորձել է կա-տարել, որպիսի գործաղություններն արտահայտվել են հետևյալում.
2014թ. դեկտեմբերի 22-ին` ժամը 22-ի սահմաններում, Նոր Հաճն քաղաքում Գագիկ Վարուժանի Մուրադյանի առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու դեպքի առթիվ հարուց-ված քրեական գործով վերջինս քրեական հետապնդման մարմնի կողմից հրավիրվել է ոստի-կանություն։
Արտակ Զավենի Մարգարյանը մտերիմ հարաբերությունների մեջ գտնվելով տուժող Գագիկ Մուրադյանի ընկերոջ` Արմեն Գրիգորյանի հետ և վերջինիցս տեղյակ լինելով հա-րուցված քրեական գործի և տուժող Գագիկ Մուրադյանին ոստիկանություն հրավիրելու խըն-դրի մասին, խարդախությամբ գումար հափշտակելու դիտավորությամբ Արմեն Գրիգորյանին վստահեցրել է, որ ունի մտերիմ պաշտանատար անձ, ով 1000 ԱՄՆ դոլար գումարի դիմաց, իր պաշտոնական դիրքն օգտագործելով կարող է նպաստել տուժող Գագիկ Մուրադյանին հիշյալ քրեական գործով ոստիկանության աշխատակիցների կողմից քիչ անհանգստացնելու գործընթացին։ Արմեն Գրիգորյանը վստահելով Արտակ Մարգարյանին, 2015թ. հունվարի կե- սերին` Երևան քաղաքի «Հանրապետության hրապարակ» մետրոկայարանի մոտակայ-քում, որպես կաշառք նրան է տվել խոշոր չափերի հասնող 475874 ՀՀ դրամին համարժեք 1000 ԱՄՆ դոլար` նրա միջոցով պաշտանատար անձին գումարը փոխանցելու և վերջինիս կողմից իր պաշտոնական դիրքն օգտագործելով ընկերոջը` տուժող Գագիկ Մուրադյանին մարմնա-կան վնասվածքներ պատճառելու քրեական գործով ոստիկանության աշխատակիցների կող-մից քիչ անհանգստացնելու գործընթացին նպաստելու և ծառայության գծով հովանավոր-չություն դրսևորելու նպատակով, սակայն Արտակ Մարգարյանը ստանալով գումարը, խա-բեությամբ հափշտակել է այն։
Բացի այդ, Արտակ Զավենի Մարգարյանը խարդախությամբ կրկին գումար հափըշ-տակելու դիտավորությամբ, օգտվելով Գագիկ Մուրադյանի և Արմեն Գրիգորյանի հետ ունե-ցած մտերիմ հարաբերություններից, 2015թ. ապրիլ ամիսին վերջիններիս բազմիցս հավա-տացրել է, որ իրեն տրված և պաշտոնատար անձին իր կողմից անձամբ փոխանցված 1000 ԱՄՆ դոլարից բացի ևս 1500 ԱՄՆ դոլար գումար է անհրաժեշտ իր մտերիմ պաշտոնատար անձին տալու և նրա կողմից իր պաշտոնական դիրքն օգտագործելով Գագիկ Մուրադյանին մարմնական վնասվածքներ պատճառելու քրեական գործով ոստիկանության աշխատակից-ների կողմից վերջնականապես Գագիկ Մուրադյանին չանհանգստացնելու գործընթացին նը-պաստելու և ծառայության գծով հովանավորչություն դրսևորելու նպատակով, սակայն Ար-տակ Զավենի Մարգարյանին չի հաջողվել Արմեն Գրիգորյանից և Գագիկ Մուրադյանից խաբեությամբ հափշտակել խոշոր չափերի հասնող 711111 ՀՀ դրամին համարժեք 1500 ԱՄՆ դոլար գումարը, քանի որ վերջիններս կռահելով Արտակ Մարգարյանի մտադրությունները` հրաժարվել են նրան տալ առաջարկված 1500 ԱՄՆ դոլար գումարը»։
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 18.06. 2018թ. որոշմամբ Արտակ Զավենի Մարգարյանի նկատմամբ դադարեցվել է ՀՀ քրեական օ-րենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով ու 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով քրեա-կան հետապնդումը` նրա մահվան հիմքով։

Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները.

Դատաքննությամբ պարզվեց, որ ամբաստանյալ Արմեն Գրիգորյանի ընկեր Գագիկ Մուրադյանին կրծքավանդակի ձախ կեսի չթափանցող, որովայնի ձախ կողմնային պատի ծակած-կտրած թափանցող վերքերի, քթի սալջարդ վերքի և կոտրվածքի ձևով մարմնական վնասվածքներ պատճառելու դեպքի առթիվ հարուցված քրեական գործի քննության ընթաց-քում Գագիկ Մուրադյանը ճանաչվել է տուժող և մի քանի անգամ հրավիրվել է ոստիկա-նություն։ Ամբաստանյալ Արմեն Գրիգորյանը, տեղեկանալով նշված քրեական գործի և Գ. Մուրադյանին ժամանակ առ ժամանակ ոստիկանություն հրավիրելու մասին, այդ հանգա-մանքի շուրջ 2014թ. դեկտեմբերի վերջերին հանդիպել և զրուցել է իր մտերիմ Արտակ Մար-գարյանի հետ, ով վստահեցրել է, որ մանկության ընկերը՝ վկա Գևորգ Հովհաննիսյանը, պաշ-տոնատար անձ է և կարող է նպաստել Գ.Մուրադյանին ոստիկանություն քիչ հրավիրելու և քիչ «անհանգստացնելու» գործին։ Ունենալով դրամական խնդիրներ՝ Ա.Գրիգորյանից գու-մար հափշտակելու դիտավությամբ, վերջինիս մոտ վստահություն ձեռք բերելու նպատակով Ա.Մարգարյանը 2015թ. հունվարին ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի հետ գնացել է վկա Գ.Հով-հաննիսյանի տուն, որտեղ վերջինիս հայտնել են, որ իրենց ընկերը` Գ.Մուրադյանը, դա-նակահարվել է և գործով տուժող է, սակայն դեպքից ոչինչ չի հիշում։ Նաև բացատրել են, որ ոստիկաններն անհանգստացնում են Գ.Մուրադյանին՝ ժամանակ առ ժամանակ ոստիկանու-թյուն հրավիրելով, ու խնդրել են նպաստել նրան ոստիկանություն քիչ հրավիրելու և անհան-գստացնելու հարցում։ Վկա Գ.Հովհաննիսյանը, հասկանալով գործի լրջությունը, առերևույթ չի մերժել նրանց խնդրանքը, սակայն հետագայում որևէ գործուն միջոց չի ձեռնարկել այդ ուղղությամբ։
2015թ. հունվար ամսին Ա.Մարգարյանը, ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանը և Գ.Մուրադ-յանը կրկին գնացել են վկա Գ.Հովհաննիսյանի տուն և նրան հայտնել, որ ոստիկանները շա-րունակում են Գ.Մուրադյանին անհանգստացել` հրավիրելով ոստիկանություն։ Այս անգամ նույնպես չմերժելով նրանց խնդրանքը, Գ.Հովհաննիսյանը հայտնել է, որ հնարավություննե-րի սահմաններում կփորձի օգնել այդ հարցում, սակայն կրկին որևէ մեկին նշված հարցով չի դիմել։
Ա.Մարգարյանը, օգտվելով ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի վստահությունից, նրան հավատացրել է, որ իր մտերիմ պաշտոնատար անձը 1000 ԱՄՆ դոլար գումարի դիմաց, կա-րող է նպաստել տուժող Գ.Մուրադյանին քրեական գործով ոստիկանության աշխատակից-ների կողմից քիչ անհանգստացնելու հարցում։ Ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանը, վստահելով Ա.Մարգարյանին, 2015թ. հունվարի կեսերին` Երևան քաղաքի մետրոպոլիտենի «Հանրապե-տության hրապարակ» կայարանի մոտակայքում, որպես կաշառք Ա.Մարգարյանին է տվել խոշոր չափով, 475874 ՀՀ դրամին համարժեք 1000 ԱՄՆ դոլար` նրա միջոցով գումարը վկա Գ.Հովհաննիսյանին փոխանցելու և վերջինիս կողմից Գ.Մուրադյանին քրեական գործով ոս-տիկանության աշխատակիցների կողմից քիչ անհանգստացնելու գործընթացին նպաստելու համար։ Սակայն ստանալով գումարը՝ Ա.Մարգարյանն այն ծախսել է անձնական կարիք-ների համար։ Գումարն Ա.Մարգարյանին տալուց հետո, ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանը, այ-նուհետև Ա.Մարգարյանը մեկնել են Ռուսատանի Դաշնություն, որից հետո Գ.Մուրադյանը մի քանի անգամ կրկին հրավիրվել է ոստիկանություն, ինչի հետ կապված նա հեռախոսա-զրույցներ է ունեցել Ռուսաստանի Դաշնությունում գտնվող ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի հետ, իր դժգոհությունն է հայտնել, որ 1000 ԱՄՆ դոլարն Ա.Մարգարյանին տալուց հետո որևէ փոփոխություն չի նկատել, դեռ ավելին, իրեն ոստիկանություն ավելի հաճախ են հրավիրում և «անհանգստություն» պատճառում։ Ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանն իր հերթին նշված խնդի-րը ներկայացրել է Ա.Մարգարյանին, ով հեռախոսազրույցներ ունենալով Գ.Մուրադյանի և ամբաստանյալ Ա.Գրիգորյանի հետ, հավատացրել է, թե իբր վերջնիս կողմից իրեն տրված 1000 ԱՄՆ դոլարը փոխանցել է իր մտերիմ պաշտոնատար անձին, ով զբաղվել է Գ.Մու-րադյանի խնդրով և այդ ուղղությամբ նրա «կատարած աշխատանքը» ներկայացրել է բարե-նպաստ լույսի ներքո։

Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրան-քում ամբաստանյալ Արմեն Գրիգորյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց և դատաքննությամբ հրա-ժարվեց ցուցմունք տալ։
Ամբաստանյալ Արմեն Գրիգորյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննա-կան ցուցմունքների համաձայն` Արտակ Մարգարյանի հետ ինքը ծանոթացել է 2014թ. վեր-ջերին՝ Ռուսաստանի Դաշնությունում, ընկերոջ` Գարուշ Հակոբյանի միջոցով։
Տեղյակ լինելով իր ընկերոջը` Գագիկ Մուրադյանին, դանակահարելու և նրա կողմից «Աբովյան ԲԿ»-ում բուժում ստանալու մասին, 2014թ. դեկտեմբերի վերջերին Գարուշ Հա-կոբյանի հետ գնացել են նրան տեսության, որի ընթացքում Գ.Մուրադյանը դժգոհել է, որ ոս-տիկաններն իրեն շատ են անհանգստացնում, մինչդեռ ինքը դեպքից ոչինչ չի հիշում։ Աբով-յան քաղաքից Երևան վերադառնալուց հետո Գ.Հակոբյանն ասել է, որ Արտակ Մարգարյանը ծանոթներ ունի, ովքեր կարող են նպաստել, որպեսզի ոստիկանությունը Գ.Մուրադյանին քիչ անհանգստացնի։ Նույն օրն էլ Գ.Հակոբյանի հետ հանդիպել են Ա.Մարգարյանին և ներկա-յացրել Գ.Մուրադյանին ոստիկանների կողմից անհանգստացնելու խնդիրը։ Ա.Մարգարյանն ասել է, որ այդ հարցով կարող են դիմել իր ընկերոջը` Գևորգ Հովհաննիսյանին, ով կարող է օգնել այդ հարցում։ 2015թ. հունվարի սկզբներին՝ պայմանավորվածության համաձայն, Ա. Մարգարյանի հետ գնացել են Գ.Հովհաննիսյանի տուն և վերը նշված հարցով խնդրել են օգ-նել Գ.Մուրադյանին։ Գ.Հովհաննիսյանը կոնկրետ պատասխան չտալով՝ ընդամենն ասել է, որ կաշխատի օգնել։ Դրանից հետո Ա.Մարգարյանի հետ մի քանի անգամ նույն խնդրով գնացել են Գ.Հովհաննիսյանի տուն, ով կրկին որևէ հստակ պատասխան չի տվել։
Դրանից հետո՝ 2015թ. փետրվարի սկզբներին, անձնական գործերով մեկնել է Ռու-սաստանի Դաշնություն, որտեղ գտնվելու ժամանակ հեռախոսազրույց է ունեցել Գ.Հակոբ-յանի հետ, ով հայտնել է, որ Գ.Մուրադյանին գումար պարտք լինելով ինքն է 1000 ԱՄՆ դո-լարով կարգավորել նրա խնդիրը. նշված գումարը տվել է Ա.Մարգարյանին` ոստիկանների կողմից Գ.Մուրադյանին չանհանգստացնելու հարցը լուծելու համար։ Հեռախոսազրույցի ըն-թացում Գ.Հակոբյանն ասել է նաև, որ Արտակին այդ գումարը տալու ժամանակ նրան ասել է, որ դա Արմենի գումարն է։ Նա նաև իրեն է խնդրել այդպես ասել Գ.Մուրադյանին և դա է պատճառը, որ հեռախոսազրույցների ընթացքում Գ.Մուրադյանին ասել է, որ ինքն է այդ գու-մարը տվել Ա.Մարգարյանին, քանի որ չի ցանկացել մանրամասնել, թե իրականում ով է տվել գումարը։ Նաև այդպես է ասել, որ Գ.Մուրադյանն իրեն ավելի հանգիստ զգա։
Գ.Հակոբյանն իրականում Գ.Մուրադյանին պարտք եղել է, թե՝ ոչ և այդ գումարն Ա. Մարգարյանին տվել է, թե՝ ոչ, չգիտի։
Արտակ Մարգարյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուցմունք-ների համաձայն՝ 2014թ. դեկտեմբերի վերջերին իր ընկեր Գարուշ Հակոբյանը և մտերիմ Ար-մեն Գրիգորյանը հանդիպել են իրեն ու վերջինս հայտնել է« որ ընկերոջ՝ Գագիկ Մուրադյա-նին, դանակահարել են, նա քրեական գործով տուժող է« սակայն ոստիկաններն անհանգըս-տություն են պատճառում նրան՝ հաճախ հրավիրելով ոստիկանություն։ Ունենալով դրամա-կան խնդիրեն« որոշել է նշված հանգամանքն օգտագործելով 1000 ԱՄՆ դոլար գումար «վաս-տակել»։ Այդ նպատակով Արմեն Գրիգորյանին հայտնել է« որ իր մանկության ընկերը՝ դա-տախազության աշխատակից Գևորգ Հովհաննիսյանը, կարող է նպաստել, որպեսզի ոստի-կանները չանհանգստացնեն Գ.Մուրադյանին։ Այդ նպատակով 2015թ. հունվարին ինքն ու Ա.Գրիգորյանը գնացել են Գ.Հովհաննիսյանի տուն և ներկայացրել խնդիրը։ Վերջինս չի մեր-ժել նրանց խնդրանքը և ասել է« որ կփորձի օգնել այդ հարցում։ Ա.Գրիգորյանի մոտ վստա-հությունն առավել ամրապնդելու նպատակով 2015թ. հունվարին նրա և այս անգամ նաև Գ. Մուրադյանի հետ նույն խնդրանքով կրկին գնացել են Գ.Հովհաննիսյանի տուն« ով կրկին չի մերժել իրենց խնդրանքը։ Հույս ունենալով« որ Գ.Հովհաննիսյանը նախկին կապերի միջոցով« անշահախնդիր« իր խնդրանքը չմերժելով, կարող է նպաստել Գ.Մուրադյանին ոստիկանու-թյան կողմից քիչ անհանգսատցնելու գործում« վստահեցրել է« իբր, Գ.Հովհաննիսյանը 1000 ԱՄՆ դոլար գումարի դիմաց կարող է նպաստել այդ հարցի լուծմանը։ Այդպես, հավատալով իրեն« 2015թ. հունվարի վերջերին Երևան քաղաքի մետրոպոլիտենի «Հանրապետության հրապարակ» կայարանի մոտակայքում իրեն տվել են 1000 ԱՄՆ դոլար« որը հետագայում ծախսել է իր անձնական կարիքների համար։ 2015թ. ապրիլի 3-ին մեկնել է Ռուսաստանի Դաշնույթյուն« որտեղ գտնվելու ընթացում ինչպես Գ.Մուրադյանը« այնպես էլ Ա.Գրիգորյանը բազմիցս զանգահարելով իրեն, դժգոհել են« որ Գ.Մուրադյանին շարունակում եմ հրավիրել ոստիկանություն և անհանգստություն պատճել։ Նշված հանգամանքը կրկին օգտագործելով՝ Գ.Մուրադյանին և Ա.Գրիգորյանին հավատացրել է« որ անհրաժեշտ է ևս 1500 ԱՄՆ դոլար« որպեսզի վերջնականապես լուծվի Գ.Մուրադյանին ոստիկանություն չկանչելու և նրան այլևս չանհանգստացնելու հարցը։ Կրկին հույս ունենալով« որ Գ.Հովհաննիսյանը անշահախնդիր կարող է նպաստել, որպեսզի Գ.Մուրադյանին քիչ անհանգստացնեն« մի քանի անգամ զան-գահարել է նրան և խնդրել է օգնել Գ.Մուրադյանին, սակայն Գ.Հովհաննիսյանը տալով ան-որոշ պատասխան՝ նշված հարցով որևէ մեկին այդպես էլ չի դիմել։
Վկա Գևորգ Հովհաննիսյանի դատաքննությամբ հետազոտված նախաքննական ցուց-մունքի համաձայն՝ 2015թ. հունվարի սկզբներին իր մանկության ընկեր Արտակ Մարգարյանն Արմեն Գրիգորյանի հետ գալով իր տուն« ասել են, որ իրենց ընկեր Գագիկ Մուրադյանը քրեական գործով տուժող է և նրան շատ են կանչում ոստիկանություն։ Խնդրել են« որ իր հին կապերի միջոցով փորձի օգնել Գագիկին, որպեսզի ոստիկանները նրան քիչ անհանգստաց-նեն։ Նրանց պատասխանել է, որ մի բան կանի« սակայն այդ հարցով որևէ մեկին չի դիմել։ Դրանից հետո նույն խնդրանքով իր տուն են եկել Արմեն Գրիգորյանը« Արտակ Մարգարյանը և Գագիկ Մուրադյանը։ Վերջինս ասել է« որ իրեն դանակահարել են« տուժող է« սակայն դեպ-քից ոչինչ չի հիշում և այդ պատճառով իրեն հաճախակի կանչում են ոստիկանություն։ Այս անգամ նույնպես նրանց խնդրանքը կտրուկ չի մերժել« այլ ասել է« որ կփորձի ինչ-որ բանով օգնել« սակայն որևէ կերպ չի միջամտել այդ գործին։ Դրանից մոտ մեկ ամիս անց իր տանը Գ.Մուրադյանն ու Ա.Մարգարյանը կրկին խնդրել են նույն հարցում օգնել Գագիկին և այդ անգամ ևս նրանց խնդրանքը կտրուկ չի մերժել, ասել է« որ կփորձի օգնել« բայց որևէ մեկին այդ հարցով չի դիմել։ Հետագայում Ռուսաստանի Դաշնությունից մի քանի անգամ« տարբեր օրերի նույն խնդրանքով իրեն է զանգահարել Ա.Մարգարյանը« ում նույն կերպ պատասխա-նել է« որ կփորձի օգնել Գագիկին« սակայն երբևէ այդ գործում միջամտություն չի դրսևորել։
Ա.Մարգարյանի« Ա.Գրիգորյանի և Գ.Մուրադյանի հետ հանդիպումների« ինչպես նաև Ա.Մարգարյանի հետ հեռախոսազրույցների ժամանակ նրանցից որևէ մեկը Գ.Մուրադյանին օգնելու համար գումար չի առաջարկել կամ ակնարկել« ինքը՝ նույնպես։
Գարուշ Հակոբյան տվյալներով անձի չի ճանաչում« նման անձի հետ երբևէ շփում« առնչություն չի ունեցել։
Դատաքննությամբ Գ.Հովհաննիսյանը պնդեց իր նախաքննական ցուցմունքը։
Վկա Ռոբերտ Մարտիրոսյանի ցուցմունքի համաձայն՝ Գարուշ Հակոբյանը, երբ գտնվել է Ռուսասատանի Դաշնությունում, խնդրել է իրեն ոսկյա զարդ ուղարկել՝ խոստա-նալով վճարել դրա համար։ Նրա խնդրանքը կատարելու նպատակով դիմել է Գագիկ Մու-րադյանին, ով 500 ԱՄՆ դոլար արժողությամբ ոսկյա շղթա է ուղարկել նրան։
2015թ. դեկտեմբերին Գարուշ Հակոբյանը մահացել է։
Տեղյակ է, որ Արտակ Մարգարյանն ու Գարուշ Հակոբյանը եղել են ընկերներ։
«Այլ փաստաթղթերն ապացույց ճանաչելու մասին» 03.06.2016թ. որոշման համաձայն`
Գագիկ Մուրադյանի 077-77-27-27 հեռախոսահամարից կայացած հեռախոսազան-գերի գաղտնալսումների 33, 39, 40, 46, 47, 48, 49, 213, 290, 291, 297, 298, 302, 303, 304, 305, 313, 320, 323, 328, 331, 361, 362, 363, 364, 366, 367, 368, 381, 383, 384, 395, 398, 401, 406, 407, 408, 409, 410, 494, 500, 503, 504, 505, 506, 509, 510, 519, 520, 530, 611, 613, 634, 635 համարների ամփոփագրերն ու դրանց ձայնագրառումներով լազերային սկավառակը,
«Ղ-Տելեկոմ» ՓԲԸ-ից 11.08.2015թ. թիվ Ref.No SU/4706/070815/4696« 15.04.2016թ. թիվ Ref.No SU/490/130416/ գրություններով ստացված Գևորգ Հովհաննիսյանի 093350503« Գա-գիկ Մուրադյանի 077772727« Գարուշ Հակոբյանի 093323600« Արմեն Գրիգորյանի 093934790« Արտակ Մարգարյանի ՌԴ-ի 79099339744« Էդգար Մարգարյանի ՌԴ-ի 79647747478« Արմեն Գրիգորյանի ՌԴ-ի 89637505054 և 79175102502 հեռախոսահամարների մուտքային և ելքա-յին հեռախոսազանգերի վերծանումների«
«ԱրմենՏել» ՓԲԸ-ից 18.04.2016թ. գրությամբ ստացված լազերային սկավառակների վրա ամրագրված Արտակ Մարգարյանի 091457130« բջջային« Արտակ Մարգարյանի ՌԴ-ի 79099339744« Էդգար Մարգարյանի ՌԴ-ի 79647747478« Արմեն Գրիգորյանի ՌԴ-ի 89637505054 և 79175102502 հեռախոսահամարների մուտքային և ելքային հեռախոսազան-գերի վերծանումների,
«Յուքոմ» ՍՊԸ-ից թիվ 2245-16/Ո գրությամբ ստացված լազերային սկավառակների վրա ամրագրված Արմեն Գրիգորյանի 041904790 բջջային« Արտակ Մարգարյանի ՌԴ-ի 79099339744, Էդգար Մարգարյանի ՌԴ-ի 79647747478« Արմեն Գրիգորյանի ՌԴ-ի 79175102502 հեռախոսահամարների մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանում-ների լազերային սկավառակները ճանաչվել են ապացույցներ։
«Զննություն կատարելու մասին» 21.05.2015թ., 25.05.2015թ., 03.06.2015թ. և 23.03. 2016թ. արձանագրությունների համաձայն` զննության են ենթարկվել Գագիկ Մուրադյանի 077-77-27-27 հեռախոսահամարից կայացած հեռախոսազանգերի գաղտնալսումների 33, 39, 40, 46, 47, 48, 49, 213, 290, 291, 297, 298, 302, 303, 304, 305, 313, 320, 323, 328, 331, 361, 362, 363, 364, 366, 367, 368, 381, 383, 384, 395, 398, 401, 406, 407, 408, 409, 410, 494, 500, 503, 504, 505, 506, 509, 510, 519, 520, 530, 611, 613, 634, 635 համարների ամփոփագրերն ու 077-77-27-27 հեռախոսահամարի գաղտնալսումների ձայնագրառումները։
Զննությամբ պարզվել է.
Թիվ 05312/39 ամփոփագրի համաձայն` 79175102502 համարից Արմեն Գրիգորյանը զանգահարել է Գագիկ Մուրադյանի 077-77-27-27 համարին և հեռախոսազրույցն ընթացել է Արմեն Գրիգորյանի կողմից 1500 դոլար Գագիկ Մուրադյանին ուղարկելու մասին, որից հետո Ա.Գրիգրյանն ասել է. «դու երբ պիտի են մեր ախպորը հանդիպես», Գ.Մուրադյանը պատաս-խանել է. «Իրիկվա յան ստից հելնելուց պիտի էթամ, Եղվարդի պետն ա կանչել», Ա.Գրիգոր-յանը պատասխանել է. «ախպեր բա մենք էդ փողը տվինք, որ քեզ էլ էդքան չտանեն բերեն, հազար հազար դոլարները դրեցին կերան», Գ.Մուրադյանը պատասխանել է. «կերան էլի», Ա.Գրիգորյանն ասել է. «որ սաղ օրը դյորգատ են անում էլ ձեզ էտ փողը ինչի էինք հավայի տալիս, հեսա կասեմ դրան», որից հետո Գագիկ Մուրադյանից ճշտել է Արտակի 091-45-71-30 բջջային հեռախոսահամարը։
Թիվ 05312/46 ամփոփագրի համաձայն` 7909339744 համարից Արտակ Մարգարյանը զանգահարել է Գագիկ Մուրադյանի 077-77-27-27 համարին և հեռախոսազրույցի ընթացքում Գ.Մուրադյանին հարցրել է, թե նա ինչ խնդիրներ ունի, որին վերջինս պատասխանել է, որ կանչում են նորից, ասում են մեղր կեր, հիշի, իսկ Ա.Մարգարյանն ասել է, թե ինչու այսքան ժամանակ իրեն այդ մասին տեղյակ չի պահել։ Գ.Մուրադյանը պատասխանել է, որ մի քանի անգամ զանգահարել է, սակայն նրա հեռախոսահամարը անհասանելի է եղել, իսկ Ա.Մար-գարյանը հավաստիացրել է, որ իր ասածի տերն է և բոլոր հարցերով դիմի իրեն։
Թիվ 05312/47 ամփոփագրի համաձայն` 79175102502 համարից Արմեն Գրիգորյանը զանգահարել է Գագիկ Մուրադյանի 077-77-27-27 համարին և հեռախոսազրույցի ընթացքում Գ.Մուրադյանն ասել է, որ Արտակն էր զանգել, իսկ Ա.Գրիգորյանը պատասխանել է, որ ինքն է «տրիվոգ արել տենց»։ Մեջբերելով իր և Ա.Մարգարյանի խոսակցությունը Գ.Մուրադյանին ասել է, որ «տվել ենք սաղ օրը դյորգատ դյորգատ են անում, հարցը փողը չի, պետք ա քեզ էլի տանք, էդ տղուն դյորգատ չանեն»։
Թիվ 05312/48 ամփոփագրի համաձայն` 7909339744 համարից Արտակ Մարգար-յանը զանգահարել է Գագիկ Մուրադյանի 077-77-27-27 համարին և հախոսազրույցի ընթաց-քում ասել է. «Գագո ջան միսս կերավ, որտեղ նստում ասումա Գագոյի գործերը վատա, Գե-վորը քեզ սպասումա, համարը մոտդ գրի, լրիվ ասա, թե ովա քեզ անհանգստացնում, մնա-ցած խաբարը կլսես դու արդեն, գրի մոտդ 093-35-05-03, հիմա էլ զանգի պայմանավորվի հե-տը երբա իրան հարմար, որ հանդիպես, մնացածը ինձ տեղյակ պահի, Գևորը քեզա սպա-սում, որ ես ասենք լրիվ ոնց խոսք եմ տվել մինչև վերջ տանեմ, պրծնեմ, ի տավո ասենք բան չի փոխվել, պրոբլեմ չկա, Գևորն ա ինձ ասում էլի ու էտի հաստատա, դե զանգի պայմանա-վորվի ու ինձ տեղյակ պահի, որ էթալու ես ու հանդիպես»։
Թիվ 05312/49 ամփոփագրի համաձայն` 79175102502 համարից Արմեն Գրիգորյանը զանգահարել է Գագիկ Մուրադյանի 077-77-27-27 համարին և հեռախոսազրույցի ընթացքում Ա.Գրիգորյանն ասել է. «Արտակին եմ հանել տռաս, դե էն մի հոգուն մեծ պաշտոն են տվել էդ բանում, էդ դատախազությունա ինչա, պրոբլեմ չկա, ասելա պետքա թող Գագոն գա մոտս տենանք ովա դյորգատ անում, ինչա անում», Գ.Մուրադյանն ասել է. «զանգեց էդ Գևորի հա-մարը տվեց», Արմենն ասել է. «Գևորը վռոդի գնացելա ավելի լավ գործի իրա էդ բանում, էդի լավ տղայա երեվում, ուզում ես դրան մի հատ բրոն արա, Աստված չանի պետք կգա»։
Թիվ 05312/213 ամփոփագրի համաձայն` 094-32-36-00 համարից Գարուշ Հակոբյանը զանգահարել է Գագիկ Մուրադյանի 077-77-27-27 համարին և հեռախոսազրույցի ընթացքում նրանից խնդրել է իրեն փոխանցել Արմեն Գրիգորյանի` Հանսի հեռախոսահամարը, իսկ Գա-գիկ Մուրադյանը նրան թելադրել է 07796375052 հեռախոսահամարը։
Թիվ 05312/305 ամփոփագրի համաձայն` Գագիկ Մուրադյանը 077-77-27-27 համա-րից զանգահարել է Արտակ Մարգարյանի 7909339744 համարին և հեռախոսազրույցի ըն-թացքում Ա.Մարգարյանն ասել է, որ ամեն հարց փակվելու է, սակայն 1500-ից 2000 դոլար պետք է Գ.Մուրադյանը տա, Հանսը 1000 տվել է, ինքը դա առձեռն տարել տվել է և հիմա դարձյալ պետք է Գ.Մուրադյանը տա, որ նրան չկանչեն, իսկ Գ.Մուրադյանը պնդել է, որ երբ կկանչեն կասեն վերջ այլևս չեն կանչելու` գումարը կտա, սակայն Ա.Մարգարյանը պնդել է, որ շուտ պետք է տա ու առաջարկել է, որ եթե չի ցանկանում կարող են Հանսի տվածը հետ վերադարձնել, սակայն Գ.Մուրադյանը պնդել է, որ գործը կանեն նոր կտա ու ասել է նաև, որ փորձի 1000-ի մեջ տեղավորվել։ Արտակն ասել է, որ կփորձի մինիմալի մեջ տեղավորվել, սա-կայն 2000-ի կարգի է լինելու։
Թիվ 05312/362 ամփոփագրի համաձայն` Գագիկ Մուրադյանը 077-77-27-27 համա-րից զանգահարել է Արմեն Գրիգորյանի 79637505054 համարին և հեռախոսազրույցի ընթաց-քում Ա.Գրիգորյանն ասել է, որ փողի ալիք էր վառում, Գ.Մուրադյանն ասել, որ ասում էր պետք է նորից գումար տալ, Ա.Գրիգորյանն էլ ասել է, որ իրեն է ասել, որ պետքա 1500 տա, սակայն ոչինչ չեն տալու մինչև չտեսնեն, որ գործը փակվել է։ Գ.Մուրադյանն ասել, որ Ար-տակին խաբար անի, որ նրա ասածով չեն իրեն ոստիկանությունից թողել, եթե գործը կփա-կեն կտանի 1000 դոլար կտա ու վերջ։ Խոսակցության մեջ Ա.Գրիգորյանն ասել է, որ «հիմա դրան էլ թազա գործ են տվել», Գ.Մուրադյանն ասել է «դրա հորը», իսկ Ա.Գրիգորյանն էլ ա-սել է «էդ բանում դատախազականա ինչա կարողա բարձր պաշտոն են տվել բան չեմ ուզում պրինցիպ ընկնեն, հասկանում ես», Գ.Մուրադյանն ասել է, որ հավեսով ասի, թող փակվի պրծնի կճարի կտանի կտա։
Թիվ 05312/328 ամփոփագրի համաձայն` 79637505054 համարից Արմեն Գրիգորյանը զանգահարել է Գագիկ Մուրադյանի 077-77-27-27 համարին և հեռախոսազրույցի ընթացքում Ա.Գրիգորյանը խոսել է այնմասին, որ «լրիվ կապիկ են, ասել են, որ նրա ասելով են թողել ու այսօր վաղը պիտի տա, Արմենն ասել է, որ «դյորգատ չանելու համար ինչա պեըք, ասել են 1000 ասել եմ առ տար տուր, հիմա էլ ասում են 1500, վաղն էլ կարողա ասես 10000»։
«Զննություն կատարելու մասին» 04.09.2015թ. և 07.05.2016թ. արձանագրությունների համաձայն` զննության են ենթարկվել
«Ղ-Տելեկոմ» ՓԲԸ-ից 11.08.2015թ. թիվ Ref.No SU/4706/070815/4696« 15.04.2016թ. թիվ Ref.No SU/490/130416/ գրություններով ստացված Գևորգ Հովհաննիսյանի 093350503« Գա-գիկ Մուրադյանի 077772727« Գարուշ Հակոբյանի 093323600« Արմեն Գրիգորյանի 093934790« Արտակ Մարգարյանի ՌԴ-ի 79099339744« Էդգար Մարգարյանի ՌԴ-ի 79647747478« Արմեն Գրիգորյանի ՌԴ-ի 89637505054 և 79175102502 հեռախոսահամարների մուտքային և ելքա-յին հեռախոսազանգերի վերծանումները«
«ԱրմենՏել» ՓԲԸ-ից 18.04.2016թ. գրությամբ ստացված լազերային սկավառակների վրա ամրագրված Արտակ Մարգարյանի 091457130« բջջային« Արտակ Մարգարյանի ՌԴ-ի 79099339744« Էդգար Մարգարյանի ՌԴ-ի 79647747478« Արմեն Գրիգորյանի ՌԴ-ի 89637505054 և 79175102502 հեռախոսահամարների մուտքային և ելքային հեռախոսազան-գերի վերծանումները,
«Յուքոմ» ՍՊԸ-ից թիվ 2245-16/Ո գրությամբ ստացված լազերային սկավառակների վրա ամրագրված Արմեն Գրիգորյանի 041904790 բջջային« Արտակ Մարգարյանի ՌԴ-ի 79099339744« Էդգար Մարգարյանի ՌԴ-ի 79647747478« Արմեն Գրիգորյանի ՌԴ-ի 79175102502 հեռախոսահամարների մուտքային և ելքային հեռախոսազանգերի վերծանում-ները և զննությամբ պարզվել է, որ.
Արտակ Մարգարյանի 091457130 բջջային հեռախոսահամարը 2014թ. դեկտեմբերի 28-ին« 29-ին« 30-ին« 2015թ. հունվարի 5-ին« 7-ին« 9-ին« 10-ին« 11-ին« 15-ին« 18-ին« 19-ին« 20-ին« 23-ին, 30-ին տարբեր ժամերի« մուտքային և ելքային հեռախոսակապի մեջ է գտնվել Արմեն Գրիգորյանի 041904790 բջջային հեռախոսահամարի հետ (ՍԵԿՏ համակարգի համաձայն Արմեն Գրիգորյանը ՀՀ-ից ՌԴ մեկնել է 2015թ. փետրվարի 3-ին և ՀՀ վերադարձել 2015թ. մա-յիսի 10-ին)։ Զննությամբ պարզվել է« որ 2015թ. փետրվարի 3-ին ՌԴ մեկնելուց հետո Արմեն Գրիգորյանն իր 79175102502 և 89637505054 բջջային հեռախոսահամարներով Արտակ Մարգարյանի 091457130 բջջային հեռախոսահամարի հետ հեռախոսակապի մեջ չի գտնվել և հեռախոսակապի մեջ է գտնվել Գագիկ Մուրադյանի 077772727 բջջային հեռախոսահա-մարի հետ (ՍԵԿՏ համակարգի համաձայն Արտակ Մարգարյանը 2015թ. ապրիլի 3-ին ՀՀ-ից մեկնել է ՌԴ)։ Զննությամբ պարզվել է« որ Արմեն Գրիգորյանի 041904790 բջջային հեռախո-սահամարը և Արտակ Մարգարյանի 091457130 բջջային հեռախոսահամարները փոխադարձ հեռախոսակապի մեջ գտնվելով« Երևան քաղաքի ալեհավաքների կողմից սպասարկվել են 2014թ. դեկտեմբերի 29-ին« 2015թ. հունվարի 9-ին և հունվարի 11-ին։ Զննությամբ պարզվել է« նաև որ 2014թ. դեկտեմբերի 29-ին և 2015թ. հունվարի 11-ին« Արմեն Գրիգորյանի 041904790 բջջային համարը հեռախոսակապի մեջ է գտնվել նաև Գևորգ Հովհաննիսյանի 093350503 բջջային հեռախոսահամարի հետ և 041904790 բջջային համարը սպասարկվել է Երևանի Ալեհավաքների կողմից։
Զննությամբ պարզվել է նաև« որ Արտակ Մարգարյանի 091457130 բջջային հեռախո-սահամարը 2015թ. փետրվարի 3-ին՝ ժամը 16։39-ին« փետրվարի 4-ին՝ ժամը 11։54-ին և 16։14-ին« փետրվարի 5-ին՝ ժամը 13։42-ին« փետրվարի 8-ին՝ ժամը 14։12-ին և փետրվարի 11-ին՝ ժամը 13։10-ին հեռախոսակապի մեջ է գտնվել Գագիկ Մուրադյանի 077772727 բջջային հե-ռախոսահամարի հետ և նշված բոլոր օրերին Արտակ Մարգարյանի 091457130 բջջային հե-ռախոսահամարը նշված ժամերից առաջ և հետո հեռախոսակապի մեջ է գտնվել նաև Գևորգ Հովհաննիսյանի 093350503 բջջային հեռախոսահամարի հետ։
Պարզվել է նաև« որ Արտակ Մարգարյանի ՌԴ 79099339744 հեռախոսահամարը Գա-գիկ Մուրադյանի 077772727 բջջային հեռախոսահամարի հետ հեռախոսակապի մեջ է գըտ-նվել 2015թ. ապրիլի 4-ին« 20-ին« 21-ին« 22-ին։ Նշված բոլոր օրին 79099339744 հեռախոսա-համարը Գագիկ Մուրադյանի հեռախոսահամարի հետ հեռախոսակապի մեջ գտնվելուց ա-ռաջ և հետո հեռախոսակապի մեջ է գտնվել նաև Գևորգ Հովհաննիսյանի 093350503 բջջային հեռախոսահամարի հետ« մասնավորապես՝ ապրիլի 20-ին (Համաձայն գաղտնալսումների ամփոփագրերի և դրանց ձայնագրառումների 2015թ. ապրիլի 20-ին Գագիկ Մուրադյանին հրավիրել են ոստիկանություն)։
Ինչպես նաև պարզվել է« որ Գագիկ Մուրադյանի 077-77-27-27 բջջային հեռախոսա-համարի հեռախոսային խոսակցությունների գաղտնալսումների ամփոփագրերի և դրանց ձայնագրառումների ժամանակահատվածները համապատասխանում են Գագիկ Մուրադ-յանի 077-77-27-27 բջջային հեռախոսահամարի մուտքային և ելքային զանգերի վերծանում-ների ժամանակահատվածներին։
¬¬¬¬
Դատարանի վերլուծություն.

ՀՀ Սահմանադրության 61-րդ հոդվածն ամրագրում է« որ յուրաքանչյուր ոք ունի իր իրավունքների և ազատությունների արդյունավետ դատական պաշտպանության իրավունք։
ՀՀ Սահմանադրության 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ և անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդա-րացի« հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք»։
ՀՀ Սահմանադրության 71-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է։
2. Օրենքով սահմանված պատիժը« ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարված արարքին»։
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝
«Յուրաքանչյուր ոք« երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պար-տականությունները կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչու-թյամբ« ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջա-միտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…) »։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է« որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել են-թադրությունների վրա« այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հա-վաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
Շարադրված դրույթների վերլուծությունից երևում է« որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա« այն ենթա-կա է հիմնավորման գործին վերաբերող փոխկապակցված« հավաստի ապացույցների բավա-րար ամբողջությամբ։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Դատավորը« ինչպես նաև հետաքննության մարմինը« քննիչը« դատախազը ապա-ցույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` «Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը« տեղը« եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները« որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դա-տավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները« եթե այլ բան նա-խատեսված չէ օրենքով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության« թույլա-տրելիության« իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը« քննիչը« դատախազը« դատավորը« ղեկա-վարվելով օրենքով« ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի« լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզ-մամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համա-ձայն՝ «Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կա-յացվում է միայն այն դեպքում« երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորու-թյունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամ-բաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված« եթե դատարանը« ղեկա-վարվելով անմեղության կանխավարկածով« հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա« դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա« ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով« սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում (...) 3) այն ապացույցները« որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները« ինչպես նաև այս կամ այն ապա-ցույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները»։
Մեջբերված քրեադատավարական դրույթները Վճռաբեկ դատարանը համակարգա-յին վերլուծության է ենթարկել Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի գործով որոշման մեջ« որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին« որ «(…) քրեադատավարական օրեն-քով ապացույցներին և ապացուցման գործընթացին ներկայացվող պահանջները հետևյալն են.
ա) ապացույցները պետք է պարունակեն ոչ թե գնահատողական դատողություններ« կարծիքներ« այլ կոնկրետ փաստական տվյալներ որոշակի գործողությունների« իրադարձութ-յունների վերաբերյալ« (…)։
(…) Ապացույցների գնահատումը« որպես ապացուցման գործընթացի տարր« իրենից ներկայացնում է մտավոր« տրամաբանական գործունեություն« որի արդյունքում եզրահան-գում է արվում ապացույցներից յուրաքանչյուրի թույլատրելիության« վերաբերելիության« հա-վաստիության և ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքների բացահայտման հա-մար ապացույցների համակցության բավարարության մասին։
Ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա։ Ներքին համոզմունքը« որպես ապացույցների գնահատման արդյունք« բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն« մի կողմից« պետք է բխի հետազոտվող ապա-ցույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա« իսկ մյուս կողմից« անկողմնա-կալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը« որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։
Ապացույցները« որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան« կազ-մում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը« որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում։ Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հի-ման վրա« այն չի կարող լինել կամայական։ Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ« օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը։ (…)» (տե՛ս Մակար Ռազ-միկի Հովհաննիսյանի և Աշոտ Վաղարշակի Մարտիրոսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 13-14-րդ կետերը)։
ՀՀ Սահմանադրության 66-րդ հոդվածի համաձայն՝
«Հանցագործության համար մեղադրվողը համարվում է անմեղ« քանի դեռ նրա մեղքն ապացուցված չէ օրենքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա« այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկա-պակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները« որոնք չեն կա-րող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ըն-թացակարգի շրջանակներում« մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։ (…)»։
Մեջբերված սահմանադրական և քրեադատավարական դրույթները մեկնաբանելով Մ. Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի գործով որոշմամբ ձևավորված իրավական դիրքորոշ-ման համատեքստում՝ Վճռաբեկ դատարանը թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 գործով 2013 թվականի մայիսի 8-ին կայացված որոշմամբ արձանագրել է« որ «ապացույցների կամայական գնա-հատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների« այդ թը-վում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վե-րաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի« փոխկապակցված« հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կա-պակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դա-տողությունների« կանխատեսումների կամ կարծիքների« այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահ-մանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռա-բեկ դատարանն արձանագրում է նաև« որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկա-նիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը« իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է« որ մեղադրանքի կողմը կը-րում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտա-կանությունը։ Այս հանգամանքը բազմիցս շեշտադրվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից։ Մասնավորապես« Եվրոպական դատարանը կարևորել է կոնկրետ գոր-ծով արդար դատական քննություն կատարված լինելու վերաբերյալ իր համոզմունքի ձևավո-րումը և նշել է« որ քրեական վարույթի իմաստով արդար դատական քննությունը ներառում է նաև անմեղության կանխավարկածի պահպանումը« ինչը նշանակում է« որ դատավորը չպետք է ելնի այն կանխավարկածից« թե անձը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցանքը« հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցելու պարտականությունը կը-րում է դատախազությունը և կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի (տե՛ս Թելֆներն ընդդեմ Ավստրիայի (TELFNER v. AUSTRIA) գործով Մարդու իրավունքների եվ-րոպական դատարանի 2001 թվականի մարտի 20-ի վճիռը« գանգատ թիվ 33501/96« կետ 15« ինչպես նաև Նատունենն ընդդեմ Ֆինլանդիայի (NATUNEN v. FINLAND) գործով 2009 թվա-կանի մարտի 31-ի վճիռը« գանգատ թիվ 21022/04« կետ 53)։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համա-ձայն՝ «Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կա-յացվում է միայն այն դեպքում« երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորու-թյունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամ-բաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված« եթե դատարանը« ղեկա-վարվելով անմեղության կանխավարկածով« հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա« դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա« ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով« սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում (...) 3) այն ապացույցները« որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները« ինչպես նաև այս կամ այն ապա-ցույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները»։
Վճռաբեկ դատարանը թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 քրեական գործով 31.10.2014թ-ին կայաց-րած որոշմամբ արձանագրել է, որ. ««Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էութ-յունը« ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները« դրանցից յուրա-քանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերա-բերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում։
Մասնավորապես« վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը« համեմատա-կան վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարու-թյուն» հասկացությունները« նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս« թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով« ապա ապացույցների բավարարութ-յունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ« որը վերաբերում է ապացուցման առար-կային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության։ Որո-շելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը« մասնավորապես այն« թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը« և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրա-ժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատա-վարական որոշումը կայացնելու համար։
Այսպիսով« ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապա-ցուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը« որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը« իսկ քանա-կական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատա-վարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը։
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի« ապացույցների բավարարություն հաս-կացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտ-ված չէ« այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին« թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները« որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման ա-ռարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած։ Բացի այդ« օրենքում սահ-մանված չէ միասնական չափանիշ առ այն« թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեա-կան գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը։
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հե-տևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք«
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն«
3) անմեղության կանխավարկած» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 14-15-րդ կետերը« իսկ վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքի« դատավարա-կան որոշումների հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության« անմեղության կանխա-վարկածի մասին մանրամասն տե՛ս նույն որոշման 16-19-րդ կետերը)։
Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարել նշել« որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նա-խադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է« որի համաձայն՝ որոշակի հանգա-մանք համարվում է հաստատված« քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը։ Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխա-վարկածներից է« որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ« միջազգային պայ-մանագրերով և օրենքներով« այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով։ Հանցանք կատարելու մեջ անձի մե-ղա-վորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է« քան անմեղության կանխավարկածի հաղ-թահարում։ Միևնույն ժամանակ« անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է« որ անձի անմեղության կանխա-վարկածը հաղթահարված չէ։ Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապա-ցուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության։
Հարկ է նշել նաև« որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը« ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը« այլև՝ դրա հաղթահարման« նույնն է« թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դա-տավարական չափորոշիչները։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյա-նի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների« այդ թվում՝ կոնկրետ հան-ցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հե-տևությունները հիմնավորել վերաբերելի« փոխկապակցված« հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով։ Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վե-րաբերյալ՝ ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատա-րանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների« կան-խատեսումների կամ կարծիքների« այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձա-նագրում է նաև« որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը« իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօ-գուտ մեղադրյալի։ Դրանից հետևում է« որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաս-տատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը)։ Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրա-դարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թու-մանյանի գործով որոշման մեջ (տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով Վըճ-ռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044 /01/11 որոշման 14-րդ կետը)։
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսում-նասիրությունը ևս ցույց է տալիս« որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը« ի թիվս այլոց« ենթադրում է մե-ղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բա-վարար ապացույցներ (տե՛ս« ի թիվս այլոց« Barbera Messegue and Jabardo v. Spain« գանգատ թիվ 10590/83« 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ« 77-րդ կետ« Janosevic v. Sweden« գան-գատ թիվ 34619/97« 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ« 97-րդ կետ)։
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն« որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու« այլ ոչ թե անձի մեղավորության մա-սին ենթադրություններ անելու համար։
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին՝ ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին« որ «(…) Ներքին համոզմունքը« որպես ապացույցների գնահատման արդյունք« բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոն-ների անխզելի կապով. այն« մի կողմից« պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա« իսկ մյուս կողմից« անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը« որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ։
Ապացույցները« որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան« կազ-մում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը« որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում։ Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա« այն չի կարող լինել կամայական։ Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ« օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը։ (…)» (տե՛ս Մակար Հով-հաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ /0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
Այսպիսով« «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է։ Այն ապա-ցույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածութ-յունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ)։ Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ« օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի« վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա« որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբ-յեկտիվ բնույթ)։
Ելնելով այն հանգամանքից« որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր« անհրա-ժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից« ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգաց-մունքներից։ Ի տարբերություն դրանց« ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբ-յեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի« ոչ վերաբերելի« անարժանահավատ ապացույցների վրա։ Այլ խոսքով« ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի« գիտելիքի վրա« այլ ոչ թե ենթադրությունների« երևակայության« համակրանքի« հակակրանքի կամ կանխակալ կար-ծիքի վրա։
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմ-քը քրեական գործով ձեռք բերված« բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույց-ների բավարար համակցությունն է։ Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության« վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները« որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման։
Ապացույցների թույլատրելիության հատկանիշը վերաբերում է դրանց ձևական կող-մին։ Դրա էությունը կազմում է ապացույցները ձեռք բերելիս օրենքով նախատեսված դա-տավարական պահանջների պահպանվածությունը և ենթադրում է.
- աղբյուրի օրինականություն՝ ապացույցը պետք է ձեռք բերվի միայն օրենքով սահ-մանված աղբյուրներից (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մաս)«
- ձեռքբերման միջոցների օրինականություն՝ պետք է պահպանված լինեն ապացույց-ների ձեռքբերմանն ուղղված գործողություններ կատարելուն օրենքով առաջադրված պա-հանջները«
- դատավարական ձևակերպում՝ ապացույցը« դրա ձեռքբերման գործընթացը պետք է օրենքով սահմանված կարգով ենթարկվեն դատավարական ձևակերպման«
- լիազորված սուբյեկտ՝ այն պետք է ստացված լինի ապացույց ձեռք բերելու լիազո-րությամբ օժտված սուբյեկտի կողմից։
Ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու հիմքերը հստակ սահմանված են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով։
Վերաբերելիությունն ապացույցի կարողությունն է իր բովանդակությամբ ծառայելու ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքները« գործի քննության և լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ տվյալները բացահայտելուն և հաստատելուն։ Այլ խոսքով՝ ապացույցի վերաբերելիության հատկանիշն արտացոլում է ապացույցի և գործի քննության ու լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների միջև կապը։ Ապացույցը կհա-մարվի վերաբերելի« եթե տեղեկություններ պարունակի գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաստի մասին։
Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույ-ցի բովանդակային գնահատմանը։ Արժանահավատ է այն ապացույցը« որի ճշմարտացիու-թյունը կասկած չի հարուցում։ Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահա-տելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը« ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը« որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլո-գիական հատկանիշները« վիճակը« ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ« որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու« մտապահելու« վերարտադրելու գործընթացի վրա)«
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հան-գամանքն ընկալելու պայմանները« պաշտպանի« ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն)«
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը«
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը«
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից։
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատ-վի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաս-տական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը։ Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում։ Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկութ-յունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը« համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ« պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը« հակասության դեպքում` դրա պատ-ճառները։
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա։
Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրա-վական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանի-շի միջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դա-տարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը)։ Ապա-ցույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վեր-լուծության ենթարկելու պարտականություն։
Վերջին դիրքորոշումը բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդ-վածի 4-րդ մասի պահանջից« որի համաձայն՝ «Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատ-ճառաբանված։ Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարա-դըրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները»։
Դատական ակտի պատճառաբանվածության հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրա-դարձել է Ֆ.Գալստյանի գործով որոշման մեջ« որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին« որ «(…) Դատական ակտի պատճառաբանվածությունը կոչված է պարզաբա-նելու« թե ինչու է դատարանը եկել այս կամ այն հետևության« որ իրավանորմերով է ղեկա-վարվել նման որոշում կայացնելիս և միևնույն ժամանակ հնարավորություն է ստեղծում վե-րադաս դատարանի կողմից դատական ակտի օրինականության և հիմնավորվածության ստուգման համար։
(…) Պատճառաբանված որոշման բացակայությունն արդեն իսկ օբյեկտիվորեն սահ-մանափակում է վերադաս դատական ատյանի հնարավորությունը` լիարժեք դատական ստուգման ենթարկելու բողոքարկվող դատական ակտի օրինականությունն ու հիմնավորվա-ծությունը և կայացնելու արդարացի որոշում« հետևաբար դատական ակտի չպատճառա-բանված լինելը հանգեցնում է քրեական դատավարության կարևորագույն սկզբունքներից մեկի` ՀՀ Սահմանադրությամբ և քրեադատավարական օրենքով երաշխավորված արդար դատական քննության իրավունքի խախտման։
(…) Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն իր մի շարք որոշումներում՝ ներ-պետական դատարանների կողմից կայացված որոշումների չպատճառաբանվածությունը կամ ոչ բավարար պատճառաբանվածությունը դիտել [է] «Մարդու իրավունքների և հիմնա-րար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մասով երաշխավորված` անձի արդար դատական քննության իրավունքի խախտում (տե՛ս Սալովն ընդդեմ Ուկրաինայի (Salov v. Սkraine) 06.09.2005 թվականի որոշումը« գան-գատ թիվ 65518/01« Բոլդեան ընդդեմ Ռումինիայի (Boldea v. Romania) 15.02.2007 թվականի որոշումը« գանգատ թիվ 19997/02« Գրադինարն ընդդեմ Մոլդովայի (Gradinar v. Moldova) 08.04.2008 թվականի որոշումը« գանգատ թիվ 7170/02)» (տե՛ս Ֆրունզիկ Գալստյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվա-կանի մարտի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09 որոշման 18-20-րդ կետերը)։
Վերահաստատելով Ֆ.Գալստյանի գործով որոշմամբ ձևավորած իրավական դիրքո-րոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է« որ դատարանը պարտավոր է իր դատական ակտում ամրագրել և թույլատրելիության« վերաբերելիության ու արժանահավատության տե-սանկյունից գնահատման ենթարկել այն ապացույցները« որոնց վրա հիմնված են դատա-րանի հետևությունները« ինչպես նաև նշել այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ հա-մարելու փաստարկները (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի 3-րդ կետ)։ Հակառակ դեպքում ապացույցների գնահատումը« դրա արդյունքում դատարանի հա-մապատասխան ներքին համոզմունքի ձևավորումը կկրեն սուբյեկտիվ բնույթ« կհանգեցնեն կամայականության և անձի արդար դատաքննության իրավունքի խախտման՝ սահմանա-փակելով նաև դատական ակտի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը ստուգելու վե-րադաս դատարանի հնարավորությունը։
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է. «Ա-պացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…) ։ Ակըն-հայտ է« որ ապացույցները բավարար չեն« եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակու-թյուն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար«
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորութ-յամբ և լրիվությամբ«
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում։» (տե՛ս Սիրակ Սա-քանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը)»։
Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է« որ. «Քրեական դատավարությունում մեղ-քի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում« «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով« պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապա-ցույցների) այնպիսի համակցություն« որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականու-թյունը։ Վերոգրյալը չի նշանակում« որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդ-հանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած« սակայն այդպիսի կասկածի հավանակա-նության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մեղա-դըրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույց-ների այնպիսի ծավալով« որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»։
Դատարանը, հաշվի առնելով Վճռաբեկ դատարանի վերոգրյալ իրավական դիրքորո-շումները, վերլուծելով ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքն ու համակցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման վրա ձևավորված համոզմամբ հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալի կատարած արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնա-հատական, քրեական գործի ապացույցները, ձեռք են բերվել քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ, և սույն քրեական գործին վերաբերվող փոխկապակցված հա-վաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հաստատվում է, որ ամբաստանյալը կա-տարել է հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, որով և պետք է մեղավոր ճանաչվի ու պատասխանատվության ենթարկվի։
Դատարանը, անդրադառնալով իրեն մեղսագրված արարքն իր կողմից կատարված չլինելու վերաբերյալ ամբաստանյալի նախաքննական ցուցմունքներում նշված պատճառա-բանություններին, գտնում է, որ դրանք անհիմն են և կատարած հանցանքի համար պատաս-խանատվությունից ու պատժից խուսափելու նպատակ են հետապնդում։
Ամբաստանյալի պատճառաբանությունները հերքվում են դատաքննությամբ հետա-զոտված ապացույցների համակցությամբ, մասնավորապես՝ Գ.Մուրադյանի 077-77-27-27 հե-ռախոսահամարից կայացած հեռախոսազանգերի գաղտնալսումների ամփոփագրերով, վկա Ռ.Մարտիրոսյանի ցուցմունքով՝ համաձայն որի Գարուշ Հակոբյանի պարտքը Գագիկ Մու-րադյանին չի կազմել 1000 ԱՄՆ դոլար։
Դատարանը, նաև անդրադառնալով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալին արդարացնելու վերաբերյալ պաշտպանի միջնորդությանն ու դրա հիմնավորումներին ու պատճառաբանություններին (պաշտպանի գրավոր ճառը կցված է գործին), գտնում է, որ ինչպես դրանք, այնպես էլ ամբաստանյալի պատճառաբանություններն անհիմն են, նկատի ունենալով, որ նախաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցներն անթույլատրելի համարելու հիմքեր դատաքնությամբ ձեռք չեն բերվել՝ քրեական գործը հարուցվել է ոչ միայն ՀՀ քրեա-կան օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, այլև՝ 34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և նախա-քննության ընթացքում ամբաստանյալ Ա.Մարգարյանին մեղադրանք է առաջադրվել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, իսկ հեռախոսազանգերի գաղտնալսումների ամփոփագրերը՝ որպես այլ փաստաթուղթ, քննիչի որոշմամբ ճանաչվել են ապացույց։
Դատարանն արձանագրում է, որ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների համաձայն՝ Ա.Մարգարյանի կողմից վկա Գ.Հովհաննիսյանը ամբաստանյալին մշտապես ներկայացվել է որպես պաշտոնատար անձ, հետևաբար՝ անհիմն է պաշտպանի այն պատ-ճառաբանությունը, որ գործի փաստական տվյալներից հետևում է, որ Գ.Հովհաննիսյանը որևէ պաշտոն չի զբաղեցրել, ուստի՝ ամբաստանյալի գործողությունները չէին կարող որակ-վել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով։
Այսպիսով, համադրելով և համակցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ ձեռք բերված թույլատրելի և վերաբերելի ապացույցներն ու գործի փաստական տվյալները, զերծ մնալով ինտուիցիայից« ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից, հաշվի առնելով վերը նշված հիմնավորումներն ու վերլուծությունը, գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ« օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմամբ դատարանը հանգում է, եզրակացության, որ ամբաստանայալը փորձել է խոշոր չափով կա-շառք տալ պաշտոնատար անձի։
Այսինքն, դատարանն ապացույցների բավարար համակցությամբ և հիմնավոր կաս-կածից վեր ապացուցողական չափանիշներով հաստատված է համարում ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը։ Այլ խոսքով՝ ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը կազմող փաստական հանգամանքները հիմնավորվում են ապացույցների այնպիսի ծավա-լով« որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած։
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի տեսակն ու չափը որո-շելիս, դատարանը հաշվի է առնում ինչպես նրա կատարած հանցագործության բնույթը, հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և հետևանքները, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները։
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգա-մանքներ՝ դատարանը հաշվի է առնում, որ նրա խնամքին են գտնվում խնամքին 8 անձ։
Որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալ՝ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա բնութագրվում է դրական։
Դատաքննությամբ ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրաց-նող հանգամանքներ չարձանագրվեցին։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը« դա կատարելու հանգամանքներին« հանցավորի անձնավորությանը« անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը« ուղղել պատժի ենթարկված անձին« ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ« որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդ-վածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վը-տանգավորության աստիճանով և բնույթով« հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով« այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքնե-րով։
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակ-վում է« եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
Մեջբերված իրավական նորմերը Վճռաբեկ դատարանը վերլուծել և դրանց վերաբեր-յալ իրավական դիրքորոշումներ է հայտնել թիվ ՎԲ-50/07« ՎԲ-142/07« ՎԲ-192/07« ՎԲ-201/07« ԵՇԴ/0029/01/08« ԵԿԴ/0042/01/11« ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված որոշումնե-րում։ Նշված որոշումներում Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրա-վունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրա-վական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ։ Պատիժն ար-դարացի է« եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը« ինչպես նաև բավարար պատ-ժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահան-ջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Քը-րեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի« իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևա-վորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի« հան-ցավորի անձի« պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեա-կան օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահո-վելու անհրաժեշտությունից։
Դատարանը, հաշվի առնելով ամբաստանյալի անձը, նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքը, դրանք ծանրացնող հանգամանքների բացակայու-թյունը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, ելնելով գործի փաստական տվյալների և հանգամանքների վերլուծության հիման վրա դատարանի մոտ ձևավորված նրա բարոյահոգեբանական ու քրեաիրավական բնութագրերից և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ ու 61-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարության, պատասխանա-տվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից, հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր չէ առանց նրա նկատմամբ նշանակ-վելիք վերջնական պատիժը կրելու, և գտնում է, որ կատարած հանցանքի համար նա պետք է դատապարտվի ազատազրկման ու կրի պատիժը, ինչն անհրաժեշտ ու բավարար է նաև սո-ցիալական արդարությունը վերականգնելու և նրա կողմից նոր հանցագործությունների կա-տարումը կանխելու համար։
Դատարանը, անդրադառնալով խափանման միջոցի հարցին, գտնում է, որ ամբաս-տանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությու-նը, պետք է վերացվի, նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալը մեկ այլ քրեական գործով պա-տիժ է կրում։
Վերոգրյալների հիման վրա ու ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս-գըրքի 357-360-րդ, 365-րդ, 367-րդ և 369-372-րդ հոդվածներով` դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Արմեն Գագիկի Գրիգորյանին ճանաչել մեղավոր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և դատապարտել ազատազրկման 2 (երկու) տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն՝ նոր ու Երևան քաղա-քի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 03.03.2017թ. դատավճռով նշանակված պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով և վերջնական պատժի ժամկետին հաշվակցելով Երևան քաղաքի Կենտ-րոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 03.03.2017թ. դատավճռով նշանակված պատժի կրած մասը, որպես վերջնական պատիժ՝ նշանակել ազատազրկում 7 (յոթ) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, պատժի կրման սկիզբը ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում հաշ-վելով 2016թ. մայիսի 26-ից։
Ա.Գրիգորյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստո-րագրությունը, վերացնել։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապա-րակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։

ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ.ՊՈՂՈՍՅԱՆ