Գործ
ԵԿԴ/0128/01/16

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ


ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԿԵՆՏՐՈՆ ԵՎ ՆՈՐՔ-ՄԱՐԱՇ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


,,17,, հունվարի 2017թ. ք.Երևան


Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
այսուհետև` դատարան/

Նախագահությամբ դատավոր Մ. Մակյանի

Քարտուղարությամբ Թ. Խաչատրյանի

Մասնակցությամբ՝

Մեղադրող Ռ. Գևորգյանի

Հանրային պաշտպան Է. Բեգլարյանի


դռնբաց դատական նիստերում, Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`

Վարդան Արայիկի Մանուկյանի` ծնված 21.11.1991թ.-ին Արմավիրի մարզի Դաշտ գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ութամյա կրթությամբ, չամուսնացած, նախկինում դատված՝

- 22.01.2013թ.-ին՝ ՌԴ Եգորովսկ քաղաքի Մոսկովյան շրջանային դատարանի կողմից՝ ՌԴ քրեական օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի «գ» կետով՝ ազատազրկման՝ 3 ամիս ժամկետով,

- 23.08.2014թ.-ին՝ ՀՀ Արագածոտնի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին դատարանի կողմից՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կոտով, 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով՝ ազատազրկման՝ 2 տարի 8 ամիս ժամկետով։
2015թ.-ի դեկտեմբերի 14-ին նույն դատարանի որոշմամբ ազատվել է պատժի կրումից՝ պայմանական վաղաժամկետ, պատժի չկրած մասը կազմել է՝ 9 /ինը/ ամիս 9 /ինը/ օր, սույն գործով հանցանքը կատարելիս գտնվել է պատժից պայմանական վաղաժամկետ ազատման ժամանակահատվածում, դատվածությունը մարված չէ։

Չի աշխատում, հաշվառված է՝ Արմավիրի մարզի Դաշտ գյուղի Ծաղկի փողոց 2-րդ տանը, բնակվել է՝ ՀՀ Արագածոտնի մարզ ք.Թալին Մ.Քոթանյան 11-րդ շենք 22-րդ բնակարանում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը։

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը

Ըստ Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների դատախազության կողմից դատարան ուղարկված քրեական գործի նյութերի՝

«Վարդան Արայիկի Մանուկյանը մեղադրվում է այն արարքի համար, որ նա, 2015թ.-ի դեկտեմբերի 22-ին ժամը 23։30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցում ներկայանալով որպես Արտյոմ, ծանոթացել է տուժող Վարուժան Սարգսի Գուսիկյանի հետ և արդեն 2015թ.-ի դեկտեմբերի 23-ին, ժամը 00։00-ից մինչև 02։00-ն ընկած ժամանակահատվածում, Վարուժան Սարգսի Գուսիկյանի հրավերով գտնվելով վերջինիս կողմից վարձակալած՝ Երևան քաղաքի Կողբացու փողոցի 1-ին շենքի թիվ 7 բնակարանում, ավազակային հարձակմամբ, ուրիշի գույք հափշտակելու դիտավորությամբ, որպես զենք օգտագործվող կոնյակի շշով անսպասելի հարձակվել՝ հարվածել է Վարուժան Սարգսի Գուսիկյանի գլխին, և շարունակելով նրա առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրել` ձեռքերով, ինչպես նաև որպես զենք օգտագործվող՝ քննությամբ չպարզված առարկայով, հարվածներ է հասցրել Վ. Գուսիկյանի դեմքին և ձախ ձեռքին՝ վերջինիս առողջությանը պատճառելով թեթև վնաս, առողջության կարճատև քայքայումով՝ պարանոցի շրջանի արյունազեղումների, ձախ քունքային, քթի, ձախ այտային և ստորին ծնոտի շրջանների սալջարդ վերքերի, ձախ դաստակի շրջանի կտրած վերքերի ձևով, ապա ավազակությամբ հափշտակել է Վարուժան Գուսիկյանի՝ 20.952 ՀՀ դրամին համարժեք 40 եվրոն, «Սալբուտամոլ», «Վալիդոլ» տեսակների դեղորայքն ու թվով երեք բանալիների պարունակությամբ՝ 5.300 ՀՀ դրամ արժողությամբ պայուսակը ու դիմել փախուստի»։

Դեպքի առթիվ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից 2015 թվականի դեկտեմբերի 23-ին հարուցվել է թիվ 5811815 քրեական գործը։

2015 թվականի դեկտեմբերի 28-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի կողմից կայացվել է որոշում` Վարդան Արայիկի Մանուկյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով։

28.12.2015թ.-ին Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացվել է որոշում` Վարդան Արայիկի Մանուկյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու մասին։

Քրեական գործը Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի աշխատակազմի գրասենյակ է ստացվել և մուտքագրվել 23.05.2016թ.-ին։

2. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում

Դատարանում ամբաստանյալ Վ.Մանուկյանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2015թ.-ի դեկտեմբերի 25-ին ընկերոջ՝ Կարեն Կարապետյանի, հետ գտնվել են Երևան քաղաքի Հանրապետության հրապարակում, երբ հանդիպել են գործով տուժող Վարուժան Գուսիկյանին։ Վերջինս, մոտեցել է իրեն, և խնդրել հեռախոսով լուսանկարել նրան, սակայն ինքը մերժել է, պատասխանելով, որ հեռախոսի մեջ լիցքավորում չունի։ Առաջարկել են նրան Հանրապետության հրապարակում շրջիկ լուսանկարահանողներին վճարել 1000 դրամ և լուսանկարվել, սակայն Վ.Գուսիկյանը չի համաձայնվել, պատճառաբանելով, որ գումար չունի և լուսանկարվելու համար այն պետք է վերցնի տանից։ Դրանից հետո, Վ. Գուսիկյանը հեռացել է։ Այդ ժամանակ Վ.Գուսիկյանի ձեռքին եղել է կաշվե պայուսակ։ Այնուհետև, երբ տվյալ տարածքում շարունակել են զբոսնել ընկերոջ հետ, արդեն Ամիրյան փողոցում կրկին հանդիպել են Վ.Գուսիկյանին և մոտեցել նրան։ Ինքը հարցրել է, արդյոք իրեն չի հիշում, ապա զրուցել է Վ.Գուսիկյանի հետ, որի ընթացքում վերջինս պատմել է իր կյանքից։ Բացի այդ, առաջարկել է ճանապարհել ընկերոջը և միասին գնալ իր տուն, ժամանակ անցկացնել, խմել, որի ընթացքում էլ կարող է լիցքավորել բջջային հեռախոսը։ Ճանապարհելով ընկերոջը, Գուսիկյանի հետ գնացել նրա տուն։ Մինչ բնակարան մտնելը, Գուսիկյանը հարցրել է, անհրաժեշտ է արդյոք ինչ-որ բան գնել, սակայն ինքը պատասխանել է, որ գնում կատարելու անհրաժեշտություն չկա։ Գտնվելով Վ.Գուսիկյանի բնակարանում, ընթրել են միասին, խմիչք օգտագործել և զրուցել։ Այդ ժամանակ Վ.Գուսիկյանն առաջարկել է ջազ երգել իր համար, որից հետո հանելով շապիկը, սկսել պարել, նույնիսկ առաջարկել է մնալ նրա բնակարանում՝ «իր հետ»։ Այդ ժամանակ, լինելով խմիչքի ազդեցության տակ, ինչպես նաև վիրավորվելով Գուսիկյանի նման պահվածքից ու առաջարկությունից, ձեռքերով մի քանի անգամ հարվածել է նրա ձեռքերին, ապա նաև շշով հարվածել է նրա գլխին։ Շշով Գուսիկյանի մարմնի այլ հատվածների չի հարվածել։ Դրանց հետո իրենց միջև ծագել է վիճաբանություն, քաշքշուկ, որի ընթացքում Վ.Գուսիկյանը բացել է բնակարանի դուռը, դուրս եկել շքամուտք և սկսել է բղավել «փոլիս-փոլիս», իսկ ինքը հեռացել է բնակարանից։ Մի փոքր ուշ վերադարձել է Վ.Գուսիկյանի բնակարան, վերցրել սեղանի վրա դրված ծխախոտը և բջջային հեռախոսը, որից հետո կրկին հեռացել է։
Հերքելով իրեն առաջադրված մեղադրանքը, ամբստանյալը հայտնել է, որ տեղյակ է եղել, որ Վ.Գուսիկյանը պայուսակում գումար չունի, քանի որ նրան՝ լուսանկարչի կողմից լուսանկարվելու խորհուրդ տալուց հետո, վերջինս ասել է, որ չունի գումար, հետևաբար իրենց խնդրել է հեռախոսով լուսանկարել իրեն։ Բացի այդ, Վարուժան Գուսիկյանն ասել է, որ գումարը պետք է վերցնի տանից։ Նման պայմաններում տուժողից գումար հափշտակելն առնվազն անտրամաբանական է և անիմաստ։
Ամբաստանյալը դատարանին հավաստիացրել է, որ Վ.Գուսիկյանի տանից պայուսակ չի հափշտակել, պարզապես վերջինիս հարվածել է նրա պահվածքի համար։ Ավելին, հետագայում նախաքննական մարմնից է տեղեկացել, որ մեղադրվում է պայուսակ հափշտակելու մեջ։
Դատարանում պնդել է, որ չի զղջում՝ Գուսիկյանին շշով հարվածելու համար, քանի որ, գտնում է, որ վերջինս «բնությանը պիտանի մարդ չէ»։ Գտնում է, որ եթե չլիներ ալկոհոլի ազդեցության տակ, չէր հարվածի նրան, այլ պարզապես կհեռանար նրա բնակարանից։
Կապված Գուսիկյանի մարմնի վրա առկա այլ մարմնական վնասվածքների հետ, հայտնել է, որ դրանք առաջացել են հարվածելու և քաշքշելու պահին իր ձեռքում առկա մատանու հետևանքով, որը ներկայումս նվիրել է այլ անձի։ Ընկերոջը ճանապարհելու և Վ.Գուսիկյանի տուն գնալու ընթացքում կարծել է, որ Գուսիկյանը «նորմալ» մարդ է, այսինքն, մտքով չի անցել, որ նա կարող է լինել համասեռամոլ։
Ինչ վերաբերում է Վ.Գուսիկյանի տուն գնալու նպատակին, հայտնել է, որ նրա հետ հանդիպման ժամանակ նոր էր ազատվել պատժի կրումից, Երևան քաղաքում ծանոթներ չուներ, իսկ հանդիպելով նրան, մտածել է, որ կարող է գնալ նրա տուն, լիցքավորել հեռախոսը և մի քիչ խմելու ժամանակ անցկացնել։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վարդան Արայիկի Մանուկյանի կողմից տրված դատաքննական ցուցմունքներն անարժանահավատ են և մտացածին, դրանով նա հետապնդում քրեական պատասխանատվությունից և ակնկալվող խիստ պատժից խուսափելու նպատակ և արձանագրում, որ նրան մեղսագրված հանրորեն վտանգավոր արարքի կատարումը հիմնավորվեց իրավական պատշաճ ընթացակարգի պահպանմամբ դատարանում հետազոտված՝ ներքոշարադրյալ ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։

Գործի քննության ողջ ընթացքում, դատարանը ձեռնարկել է օրենքով սահմանված բոլոր միջոցները տուժողին դատարան հրավիրելու և հարցաքննելու համար, սակայն ձեռնակված գործողություններն արդյունք չեն տվել, քանի որ դրանցով պարզվել է, որ դեռևս 22.02.2016թ-ին ժամը 02։37-ին թիվ 642 չվերթով տուժող Գուսիկյանը լքել է Հայաստանի Հանրապետությունը և նրա գտնվելու վայրը պարզել հնարավոր չի եղել։

Նշված հիմքով, ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածով դատարանը որոշում է կայացրել հրապարակել տուժողի նախաքննական ցուցմունքները, ըստ որի՝

23.12.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես տուժող հարցաքննվելիս Վ.Գուսիկյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝

«1980թ-ին մշտական բնակության համար տեղափոխվել է Էստոնիա և 1982թ.-ին ստացել է Էստոնիայի գրանցում։ Հետագայում, Սովետական միության փլուզումից հետո, ստացել է Էստոնիայի քաղաքացիություն և սկսել է բնակվել Ֆինլանդիայի Հելսինկի քաղաքում։ Մասնագիտությամբ նկարիչ է, ներկա պահին՝ թոշակառու, ժամանակ առ ժամանակ զբաղվում է նկարչությամբ։
19.12.2015թ.-ին միայնակ այցելել է Հայաստանի Հանրապետություն։ Հայաստանում անշարժ գույքի գործակալ Կ.Մկրտչյանի հետ կնքել է վարձակալության պայմանագիր և 2 ամիս 9 օր ժամանակով՝ 950 եվրոյին համարժեք ՀՀ դրամի դիմաց վարձակալել է Երևան քաղաքի Կողբացի փողոցի 1-ին շենքի թիվ 7 բնակարանը։ 19.12.2015թ.-ից մինչև 22.12.2015թ.-նն ընկած ժամանակահատվածում զբոսնել է Երևան քաղաքի Հանրապետության հրապարակում կամ գտնվել տանը։
22.12.2015թ.-ին ժամը 22։00-ից մինչև 22։30-նն ընկած ժամանակահատվածում գտնվել է Երևան քաղաքի Հանրապետության հրապարակում, որտեղ զբոսնել է և նայել տոնածառին։ Ժամը 22։30-ի սահմաններում գտնվել է Երևան քաղաքի Հանրապետության հրապարակում գործող «Մարիոթ» հյուրանոցի և «Հայ Փոստ»-ի միջնամասում գտնվող այգու դիմաց, որտեղ իրենից մի քանի մետր հեռավորության վրա կանգնած են եղել մոտ 23-25 տարեկան երկու երիտասարդներ։ Մոտեցել է նրանց և խնդրել է նրանց հեռախոսով նկարել իրեն՝ տոնածառի ֆոնի վրա, քանի որ իր բջջային հեռախոսը նկարահանելու հնարավորություն չի ունեցել։ Եթե վերջիններս համաձայնվեին նկարել իրեն, պետք է խնդրեր հետագայում փոխանցել իր լուսանկարը և ինքը պատրաստ է եղել վճարել լուսանկարելու համար։ Տվյալ երիտասարդներն իր խնդրանքը չեն կատարել, ասելով, որ բջջային հեռախոսում լիցքավորում չունեն, որից հետո նրանք գնացել են, իսկ ինքը, շրջվելով Ամիրյան փողոցով, ցանկացել է գնալ տուն։ Հասնելով Ամիրյան և Զաքյան փողոցների խաչմերուկ, իրեն է մոտեցել նշված երիտասարդներից մեկը և հարցրել, արդյոք մոռացել է նրան, նկատի ունենալով, որ անցել է նրա կողքով և չի նկատել։ Քանի որ տառապում է «գլաուկոմա» աչքերի հիվանդությամբ, լավ չի տեսնում և միայն տվյալ երիտասարդին մոտիկից նայելով, ճանաչել է վերջինիս։ Տվյալ երիտասարդը հարցրել է իրեն, թե ինքը որտեղից է, պատասխանել է, որ բնակվում է Ֆինլանդիայում, բացի այդ ասել է, որ նկատի ունենալով, որ եվրոմիության անդամ պետության քաղաքացի է, իրավունք ունի բնակվելու թվով 28 եվրոպական պետություններում։ Վերջինս իրեն ասել է, որ նրա ծնողները և նա հիմնականում բնակվում են Մոսկվայում, իսկ ՀՀ-ում բնակվում են նրա տատիկը և պապիկը, ինքը նոր տարվա կապակցությամբ գալիս է ՀՀ՝ տատիկի և պապիկի հետ նշելու նպատակով։ Քանի որ ինքը Հայաստանում բնակվում է միայնակ, ինչի կապակցությամբ շատ տխուր է, պատրաստ է ցանկացած ծանոթության, այդ պատճառով տվյալ երիտասարդին հրավիրել է իր տուն՝ մի փոքր միասին շփվելու համար։ Երիտասարդը համաձայնվել է, հարցրել, արդյոք ինքը նրան խմիչք կհյուրասիրի, պատասխանել է, որ տանը կոնյակ ունի և մեծ ուրախությամբ կհյուրասիրի։ Զրույցի ընթացքում տվյալ երիտասարդը ներկայացել է որպես Արտյոմ անունով անձ, իրեն փոխանցել իր՝ 093-94-51-40 հեռախոսահամարը, որի հետո Ամիրյան փողոցով քայլելով հասել են Կողբացի փողոցի խաչմերուկ և գնացել իր բնակարան։ Բնակարանում նստել են հյուրասենյակում գտնվող բազմոցին, ինքը Արտյոմին ուտելիք և խմիչք է հյուրասիրել։ Զրույցի ընթացքում միասին խմել են մեկ կամ երկու բաժակ կոնյակ։ Քանի որ ինքն արվեստագետ է, զրուցել են երաժշտությունից, Արտյոմն ասել է, որ սիրում է ջազ երաժշտություն, որից հետո նրա համար երգել է իր հեղինակած երգերից մեկը, որը նրան շատ է դուր եկել։ Խոսակցության ընթացքում Արտյոմը խնդրել է նրան տրամադրել բջջային հեռախոսի լարը, ինքը տրամադրել է, սակայն Արտյոմն ասել է, որ դա չի համապատասխանում իր հեռախոսին։ Երգելուց հետո դուրս է եկել հյուրասենյակից՝ խոհանոցից հյութ բերելու նպատակով, սական միջանցքում Արտյոմը ծանր առարկայով՝ կարծում է՝ կոնյակի շշով, հարվածել է ծոծրակին, ինչի պատճառով ընկել է գետնին, որից հետո ոտքի է կանգնել և նա սկսել է ինչ-որ առարկայով հարվածել իր դեմքին, ձեռքերին, բացի այդ, բռնելով պարանոցի հատվածից, կծել է քիթը։ Առաջին հարվածից հետո հայհոյել է իրեն, հարցրել, թե որտեղ է պահում գումարը, պահանջել է, որպեսզի իր մոտ եղած գումարը տա նրան։ Ծեծի ենթարկելու ընթացքը տևել է շատ կարճ, մոտ 2-3 րոպե, որից հետո մոտեցել է բնակարանի մուտքի դռանը, բացել դուռը և դուրս եկել շքամուտք։ Կարողացել է բացել բնակարանի դուռը, քանի որ փականի բանալին գտնվել է փականի մեջ։ Դուրս գալով շքամուտք, բղավել է «փոլիս», «փոլիս»։ Երբ դուրս է եկել բնակարանից, Արտյոմը մնացել է բնակարանում, որից հետո նա դուրս է եկել տանից և առանց իրեն ինչ-որ բան ասելու կամ հարվածելու, աստիճաններով վազելով իջել է ներքև։ Այդ պահին նրա ձեռքին ոչինիչ չի տեսել, սակայն մտնելով տուն, անմիջապես փակել է տան դուռը և դեղահաբ խմելու համար փնտրել պայուսակը, որը դրված է եղել հյուրասենյակի բազմոցին, որտեղ իրենք նստած են եղել։ Տեսնելով, որ պայուսակը այնտեղ չէ, հասկացել է, որ բնակարանից հեռանալիս Արտյոմը տարել է նրա պայուսակը։ Այնուհետև, տեսել է, որ Արտյոմը բնակարանի նախամուտքի դարակի վրա թողել է նրա գլխարկը, որը նա կրել է այն ժամանակ, երբ միասին եկել են իր տուն։ Արտյոմի հետ միասին իր բնակարան են եկել ժամը 23։00-ի սահմաններում, հյուրասենյակում գտնվել են շուրջ 30 րոպե, որից հետո նա սկսել է ծեծել իրեն և վերցնելով պայուսակը, հեռացել է։ Մտնելով տուն, լվացարանում լվացվել է, այնուհետև պառկել է ննջասենյակում, փորձել հանգստանալ։ Լսել է, թե ինչպես է ինչ-որ մեկը տան մուտքի դռան դրսի կողմից բանալի մտցնում փականի մեջ և փորձում բացել դուռը, սակայն փականի ներսի կողմից իր բանալին դրված է եղել փականի մեջ։ Նայել է դռան դիտանցքից, տեսել, որ Արտյոմը փորձում է ինչ-որ բանալիով բացել դուռը։ Այդ ժամանակ մտաբերել է, որ պայուսկի մեջ եղել է նաև Էստոնիայում գտնվող իր բնակարանի և նկարչասենյակի մուտքի դռան բանալիները, ուստի կարծում է, որ Արտյոմը մտածել է, որ դրանք իր՝ ՀՀ-ում գտնվող բնակարանի բանալիներն են։ Այդ ժամանակ բղավել է, որ ինքը զանգահարելու է «փոլիս» և անմիջապես զանգահարել է անշարժ գույքի գործակալ Կարենին, որպեսզի ճշտի, թե ինչ համարով պետք է զանգահարի ոստիկանություն։ Զանգահարել է Կարենին, ասել, որ իրեն ծեծի են ենթարկել, վերջինս տվել է ոստիկանության՝ 1-02 հեռախոսահամարը, զանգել է այդ հեռախոսահամարին և պատմել դեպքի մասին։ Քիչ անց ժամանել են ոստիկանության աշխատակիցները և շտապօգնության մեքենայով իրեն տեղափոխել թիվ 1 համալսարանական հիվանդանոց, որտեղ իրեն ցուցաբերել են առաջին բուժօգնությունը, սակայն ինքը հրաժարվել է առաջարկած բուժումից։
Պայուսակը եղել է սև գույնի, պարունակել է 3 դարակ, փակվող մասը բացվել և փակվել է դեպի վերև և ներքև։ Պայուսակի մոդելը չի մտաբերում։ Պայուսակը եղել է մոտ 20x30 սմ չափերի, որը նախատեսված է եղել ուսից կախելու համար՝ մոտ 160 սմ երկարությամբ կախիչ ռեմենով, որը նմանեցում է փոստատարի պայուսակին։ Պայուսակի մեջ եղել է 40 եվրո, «սալբուտամոլ» և «վալիդոլ» տեսակի դեղեր, թվով 3 բանալիներ, որոնցից մեկը եղել է մեծ՝ երկաթյա պահարանի բանալուն նմանվող, մյուսը եղել է ավելի փոքր՝ սովորական միջուկի բանալու նման, իսկ երրորդը՝ մագնիսով։ Արտյոմի հետ գտնվող երիտասարդին չի մտաբերում, չի կարող նկարագրել նրան, քանի որ տեսողության հետ կապված նրա դեմքը լավ չի տեսել։ Արտյոմին տեսել է մոտիկից, նա եղել է 23-25 տարեկան, նիհարավուն կազմվածով, սև մազերով, սև հոնքերով, թուխ մաշկով, նուրբ դիմագծերով, մազերը կարճ և դեպի առաջ սանրված։ Այդ օրը Արտյոմ ներկայացած անձը կրել է սև գույնի վերնազգեստ և տաբատ։ Վերջինս եղել է կոկիկ հագնված, սովորական հագուստով, ոչ թե՝ կլասիկ կամ մոդայիկ։ Վերջինս եղել է իրենից բարձրահասակ՝ մոտ 7-8սմ-ով ավելի։ Գտնում է, որ Արտյոմն իր գլխին հարվածել է կոնյակի շշով, քանի որ նրա հեռանալուց հետո այդ շիշը տեսել է հատակին՝ հյուրասենյակի պատի տակ։ Չի տեսել, թե նա ինչով է հարվածել իր ձեռքին և դեմքին, սակայն վստահ է, որ նրա ձեռքում եղել է ինչ-որ առարկա, որի միջոցով իրեն պատճառել է կտրող վնասվածքներ։ Քթի վնասվածքը պատճառել է կծելու միջոցով»։

24.12.2015թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես տուժող հարցաքննվելիս լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝

«Չի մտաբերում, թե ինչպես է իր բջջային հեռախոսի մեջ գրանցել Արտյոմի հեռախոսահամարը։ Չի մտաբերում, արդյոք ինքն է գրանցել այն, թե Արտյոմն է գրանցել իր հեռախոսի մեջ։ Մտաբերում է, որ ինքը Արտյոմին ասել է, որ չի հիշում իր հեռախոսահամարը, չի բացառում, որ նա իրեն հայտնել է հեռախոսահամարը, իսկ ինքը զանգ է թողել նրա համարին։ Պայուսակը եղել է կտորանման, սև գույնի, այլ մանրամասներ չի հիշում։ Կարող է նկարել պայուսակը և կցել ցուցմունքին՝ որպես պայուսակի նկարագկիր և ձև։ Պայուսակի միջնամասում եղել է նաև գրառում, սակայն չի մտաբերում, թե ինչ է գրառում է եղել։ Կինը պայուսակի բացվող մասում՝ ներսի երկու կողմերից, սև գույնի թելերով ամրացրել է կնոպկա, որով փակել է բացվող մասը։ Նկարագրելով բնակարանում իր և Արտյոմ անունով ներկայացած անձի նստելու դիրքը հայտնել է, որ եթե ինքը թիկունքով կանգնի դեպի հյուրասենյակի՝ բազմոցի կողմի պատը, ապա ինքը նստած է եղել բազմոցի աջ կողմում, իսկ Արտյոմը՝ ձախ կողմում և յուրաքանչյուրը խմել են իրենց դիմաց դրված բաժակներից, այսինքն, Արտյոմը ձախ կողմից բաժակից, ինքը՝ աջ»։

12.01.2016թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես տուժող հարցաքննվելիս լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝

«Իր բնակարանից հափշտակված՝ իրեն պատկանող պայուսակն արժեցել է 10 եվրո, ցուցմունք տալու օրվա դրության փոխարժեքով՝ 5.300 ՀՀ դրամ։ Տառապում է «Աստմա» հիվանդությամբ, հետևաբար, չի ծխում, ծխախոտի ծխուկները թողել է Արտյոմ անունով ներկայացած անձը, ով հարձակվել է իր վրա և հափշտակել իր պայուսակը։ Բնակարանում գտնվելու ժամանակ վերջինս իրենից խնդրել է մոխրաման և հյուրասենյակում նստած՝ ծխել է։ Արտյոմ անունով ներկայացած անձը իր վրա հարձակվել է թիկունքից՝ միջանցքում, այն ժամանակ, երբ ինքը գնում էր դեպի խոհանոց։ Կարծում է, որ առաջին հարվածը վերջինս իրեն հասցրել է կոնյակի շշով, իսկ դրանից հետո հարվածներ է հասցրել ձեռքերով, ոտքերով և ինչ-որ առարկայով, պահանջելով ասել գումարի տեղը։ Հստակ չի կարող ասել, նա քանի հարված է հասցրել իրեն, սակայն բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել մարմնի տարբեր մասերին, ինչպես նաև կծել է քիթը։
Նկարագրելով Արտյոմին, նշել է, որ նա եղել է 23-25 տարեկան, նիհարավուն կազմվածքով, սև մազերով, սև հոնքերով, թուխ մաշկով, նուրբ դիմագծերով, սուր դեմքով, մազերը կարճ և դեպի առաջ սանրված, դեմքի այլ մանրամասներ դժվարանում է նկարագրել, սակայն վստահ է, որ նրան տեսնելու դեպքում կճանաչի։ Դեպքի օրն Արտյոմ ներկայացած անձը կրել է սև գույնի վերնազգեստ և տաբատ։ Նրա հասակը եղել է մոտ 170-173 սմ, կրել է մուգ գույնի բաճկոն։ Ինքը տվյալ օրը կրել է սև գույնի երկարաթև վերնաշապիկ, որն առգրավվել է վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից։ Կրել է նաև սև գույնի տաբատ, որը բազմիցս լվացել է և այն կրում է նաև ցուցմունքը գրելու պահին, այդ տաբատի վրա որևէ հետքեր չեն եղել»։

09.02.2016թ-ին տուժող Վ.Գուսիկյանի և մեղադրյալ Վ.Մանուկյանի առերես հարցաքննության ժամանակ տուժողը հայտնել է, որ՝

«Ճանաչում է իր հետ առերեսվող Վարդան Արայիկի Մանուկյանին, ում առաջին անգամ հանդիպել է Երևան քաղաքի Հանրապետության հրապարակում գտնվող «Մարիոթ» հյուրանոցի և «Հայփոստ»-ի ծառայության միջնամասում»՝ 22.12.2015թ.-ին ժամը 21։30-ից մինչև 22։00-ն ընկած հատվածում։ Մոտեցել է Վ.Մանուկյանին և նրա հետ գտնվող երիտասադին, խնդրել է, որպեսզի նրանք լուսանկարահանեն իրեն նրանց հեռախոսով, սակայն Վ.Մանուկյանն իրեն պատասխանել է, որ լիցքավորում չունի և ներկայացել է որպես Արտյոմ անունով անձ։ Քիչ անց Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցում մոտեցել է իրեն, հարցրել, արդյոք չի հիշում նրան, այնուհետև հրավիրել է վերջինիս իր տուն, որտեղ նա հարձակվել է իր վրա և պահանջել է հայտնել գումարի տեղը։ Դրանից հետո նրան այլևս չի տեսել։
1982-ին ՀՀ-ից տեղափոխվել է մշտական բնակության Էստոնիա և 1982թ.-ին ստացել է Էստոնիայի գրանցում, իսկ հետագայում սովետական միության փլուզումից հետո ստացել է Էստոնիայի քաղաքացիություն և հիմնականում բնակվել է Ֆինլանդիայի Հելսինկի քաղաքում։ 19.12.2015թ.-ին միայնակ ժամանել է ՀՀ։ Արդեն ՀՀ-ում անշարժ գույքի գործակալ Կարեն Մկրտչյանի հետ կնքել է վարձակալության պայմանագիր՝ և 2 ամիս 9 օր ժամանակով՝ 950 եվրոյին համարժեք ՀՀ դրամի դիմաց վարձակալել է Երևան քաղաքի Կողբացի փողոցի 1-ին շենքի թիվ 7 բնակարանը։ 22.12.2015թ.-ին ժամը 21։30-ից մինչև 22։00-նն ընկած ժամանակահատվածում գտնվել է Երևան քաղաքի Հանրապետության հրապարակում, որտեղ զբոսնել է և նայել տոնածառին։ Ժամը 21։30-ից 22։30-ն ընկած ժամանակահատվածում գտնվել է Երևան քաղաքի Հանրապետության հրապարակում գործող «Մարիոթ» հյուրանոցի և «Հայ Փոստ»-ի միջնամասում գտնվող այգու դիմաց, որտեղ իրենից մի քանի մետր հեռավորության վրա կանգնած են եղել մոտ 23-25 տարեկան երկու երիտասարդներ։ Մոտեցել է վերջիններիս և խնդրել է նրանց հեռախոսով նկարել իրեն՝ տոնածառի ֆոնի վրա, քանի որ իր բջջային հեռախոսը նկարահանելու հնարավորություն չի ունեցել։ Եթե վերջիններս համաձայնվեին նկարել իրեն, պետք է խնդրեր հետագայում փոխանցել իր լուսանկարը, ինքը պատրաստ է եղել վճարել լուսանկարելու համար։ Տվյալ երիտասարդներն իր խնդրանքը չեն կատարել, ասելով, որ բջջային հեռախոսում լիցքավորում չունեն, որից հետո նրանք գնացել են, իսկ ինքը, շրջվելով Ամիրյան փողոցի կողմ, ցանկացել է գնալ տուն։ Հասնելով Ամիրյան և Զաքյան փողոցների խաչմերուկ, իրեն է մոտեցել նշված երիտասարդներից մեկը և հարցրել, արդյոք մոռացել է նրան, նկատի ունենալով, որ ինքը անցել է նրա կողքով և չի նկատել։ Քանի որ տառապում է «գլաուկոմա» աչքերի հիվանդությամբ, լավ չի տեսնում և միայն տվյալ երիտասարդին մոտիկից նայելով, ճանաչել է վերջինիս։ Տվյալ երիտասարդը հարցրել է իրեն, թե ինքը որտեղից է, հայտնել է, որ բնակվում է Էստոնիայում, բացի այդ ասել է, որ նկատի ունենալով, որ եվրոմիության անդամ պետության քաղաքացի է, իրավունք ունի բնակվելու թվով 28 եվրոպական պետություններում։ Վերջինս իրեն ասել է, որ նրա ծնողները և նա հիմնականում բնակվում են Մոսկվայում, իսկ ՀՀ-ում բնակվում են նրա տատիկը և պապիկը, ինքը նոր տարվա կապակցությամբ գալիս է ՀՀ՝ այդ տոնը տատիկի և պապիկի հետ նշելու նպատակով։ Քանի որ ինքը Հայաստանում բնակվում է միայնակ, ինչի կապակցությամբ շատ տխուր է, պատրաստ է ցանկացած ծանոթության։ Նկատի ունենալով, որ այդ երիտասարդը բջջային հեռախոսում չուներ լիցքավորում, նրան հրավիրել է իր տուն՝ լիցքավորման լար տալու համար։ Վերջինս համաձայնվել է, հարցրել, արդյոք ինքը նրան խմիչք կհյուրասիրի, պատասխանել է, որ տանը կոնյակ ունի և մեծ ուրախությամբ կհյուրասիրի։ Զրույցի ընթացքում տվյալ երիտասարդը ներկայացել է որպես Արտյոմ անունով անձ և իրեն փոխանցել իր՝ 093-94-51-40 հեռախոսահամարը, որից հետո Ամիրյան փողոցով քայլելով հասել են Կողբացի փողոցի խաչմերուկ, թեքվել Կողբացի փողոցով և գնացել իր բնակարան։
Արդեն բնակարանում նստել են հյուրասենյակում գտնվող բազմոցին, ինքը Արտյոմին ուտելիք և խմիչք է հյուրասիրել։ Զրույցի ընթացքում միասին խմել են մեկ կամ երկու բաժակ կոնյակ։ Քանի որ ինքն արվեստագետ է, զրուցել են երաժշտությունից, Արտյոմն ասել է, որ սիրում է ջազ երաժշտություն, որից հետո նրա համար երգել է իր հեղինակած երգերից մեկը, որը նրան շատ է դուր է եկել։ Խոսակցության ընթացքում Արտյոմը խնդրել է նրան տրամադրել բջջային հեռախոսի լիցքավորման լարը, տրամադրել է, սակայն Արտյոմն ասել է, որ դա չի համապատասխանում նրա հեռախոսին։ Երգելուց հետո դուրս է եկել հյուրասենյակից՝ խոհանոցից հյութ բերելու նպատակով, սակայն միջանցքում Արտյոմը ինչ-որ ծանր առարկայով՝ կածում է՝ կոնյակի շշով, հարվածել է ծոծրակին, ինչի պատճառով ընկել է գետնին, որից հետո ոտքի է կանգնել և նա սկսել է ինչ-որ առարկայով հարվածել իր դեմքին, ձեռքերին, բացի այդ, բռնելով պարանոցի հատվածից, կծել է քիթը։ Առաջին հարվածից հետո նա հայհոյել է իրեն, հարցրել, թե որտեղ է պահում գումարը, պահանջել է, որպեսզի իր մոտ եղած գումարը տա նրան։ Ծեծի ենթարկելու ընթացքը տևել է մոտ 2-3 րոպե, որից հետո մոտեցել է բնակարանի մուտքի դռանը, բացել դուռը և դուրս եկել շքամուտք։ Կարողացել է բացել բնակարանի դուռը, քանի որ փականի բանալին գտնվել է փականի մեջ։ Դուրս գալով շքամուտք, բղավել է «փոլիս», «փոլիս»։ Երբ դուրս է եկել բնակարանից, Արտյոմը մնացել է բնակարանում, որից հետո նա դուրս է եկել տանից և առանց իրեն ինչ-որ բան ասելու կամ հարվածելու, աստիճաններով վազելով իջել է ներքև։ Այդ պահին նրա ձեռքին տեսել է պայուսակը, որը դրված է եղել հյուրասենյակի բազմոցի վրա։ Վ.Մանուկյանը վազելով դուրս գալով բնակարանից, գլխարկը մոռացել է միջանցքի պահարանի վրա։ Մտնելով տուն, փակել է տան դուռը։
Ինքը և Վ.Մանուկյանն իր բնակարան են եկել ժամը 22։00-ի սահմաններում, հյուրասենյակում գտնվել են շուրջ 20 րոպե, որից հետո նա սկսել է ծեծել իրեն և վերցնելով պայուսակը, հեռացել է։ Տեսնելով, որ Արտյոմ ներկայացած Վ.Մանուկյանը գողացել է իր պայուսակը, մտել է լվացարան, լվացվել է, այնուհետև պառկել է ննջասենյակում, փորձել հանգստանալ։ Վ.Մանուկյանի գնալուց մոտ 10 րոպե անց լսել է, որ ինչ-որ մեկը տան մուտքի դռան դրսի կողմից բանալի է մտցրել փականի մեջ և փորձում է բացել դուռը, սակայն փականի ներսի կողմից իր բանալին դրված է եղել փականի մեջ։ Նայել է դռան դիտանցքից, տեսել, որ Վ.Մանուկյանն է փորձում է ինչ-որ բանալիով բացել տան դուռը։ Այդ ժամանակ մտաբերել է, որ պայուսկաի մեջ եղել է նաև Էստոնիայում գտնվող իր բնակարանի և նկարչասենյակի մուտքի դռանն բանալիները, կարծում է, որ վերջինս մտածել է, որ դրանք իր՝ ՀՀ-ում գտնվող բնակարանի բանալիներն են և փորձել է այդ բանալիներով բացել դուռը։ Այդ ժամանակ բղավել է, որ ինքը զանգահարելու է «փոլիս» և անմիջապես զանգահարել է անշարժ գույքի գործակալ Կարենին, որպեսզի ճշտի, թե ինչ համարով պետք է զանգահարի ոստիկանություն։ Զանգահարել է Կարենին, ասել, որ իրեն ծեծի են ենթարկել, վերջինս տվել է ոստիկանության՝ 1-02 հեռախոսահամարը, զանգել է այդ հեռախոսահամարին և պատմել դեպքի մասին։ Քիչ անց ժամանել են ոստիկանության աշխատակիցները և շտապօգնության մեքենայով իրեն տեղափոխել թիվ 1 համալսարանական հիվանդանոց, որտեղ իրեն ցուցաբերել են առաջին բուժօգնությունը, սակայն ինքը հրաժարվել է առաջարկված բուժումից։ Այնուհետև, ներկայացել է քննչական բաժին և տվել համապատասխան բացատրություններ։ 23.12.2015թ.-ին առավոտյան շտապօգնության ավտոմեքենայով գնացել է նշված հիվանդանոց և իրեն ցույց են տվել բուժօգնություն՝ կարելով ձեռքը և քիթը»։

18.02.2016թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես տուժող հարցաքննվելիս լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ՝

«Վ.Մանուկյանի հետ առերես հարցաքննությունից հետո գնացել է տուն և մտածել նրա ասածների շուրջ, ներկա պահին ցանկանում է լրացուցիչ ցուցմունք տալ և հստակեցնել նախկինում տված ցուցմունքները։ Դեռևս Էստոնիայում, կնոջ հետ պայմանավորվել էր այն մասին, որ, եթե ինքը զանգահարում է նրան, իսկ նա անջատում է հեռախոսազանգը և անմիջապես ետ է զանգում իրեն, իսկ ինքը անջատում է զանգը, ուրեմն իրենց մոտ ամեն ինչ նորմալ է։ Այդպես են պայմանավորվել, որպեսզի հեռախոսազանգերի վրա ավելորդ գումար չծախսեն և այդ կերպ տեղեկանան միմյանցից, որ իրենք լավ են։ ՀՀ ժամանելուց հետո բազմիցս անգամներ զանգ է թողել կնոջ՝ +37255655716 հեռախոսահամարին և նա անջատել է հեռախոսազանգը, սակայն ետ չի զանգահարել և իր մոտ կասկած է առաջացել, թե ինչու նա չի զանգահարում, քանի որ նա ասել է, որ զանգահարում է իրեն, սակայն զանգ չի գնում։ Մտաբերում է, որ 19.12.2015թ.-ից մինչև 25.12.2015թ.-նն ընկած ժամանակահատվածում մտել է Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցում գործող «Վիվա Սել»-ի սպասարկման կետ, որպեսզի պարզի, թե ինչու չի ստանում կնոջ հետադարձ զանգերը, բացի այդ, լիցքավորի հեռախոսը։ Չի բացառում, որ «Վիվա Սել»-ի սպասարկման կետ մտել է դեպքի օրը՝ 22.12.2015թ.-ին։ Չի բացառում, որ Վ.Մանուկյանը հայտնում է ճշմարտությունը, ասելով, որ Ամիրյան փողոցում հանդիպել է իրեն «Վիվա Սել»-ի սպասարկման կետից դուրս գալու պահին, սակայն տվյալ հանգամանքը չի կարող հստակ հայտնել, քանի որ չի մտաբերում, թե 19.12.2015թ.-ից մինչև 25.12.2015-նն ընկած ժամանակահատվածում որ օրն է մտել «Վիվա Սել»-ի սպասարկման կետ։ Մտաբերում, որ մտել է «Վիվա Սել»-ի սպասարկման կետ, որտեղ աշխատակիցներից մեկն իրեն ցույց է տվել, թե ինչպես խորհուրդ տա կնոջը զանգահարել իրեն, որպեսզի ստանա զանգերը։ Աշխատակիցներն իրեն ասել են, որ կինն իր կողմից զանգ ստանալուց հետո, պետք է նորից հավաքի իր հեռախոսահամարը և կոդը, նոր միայն զանգահարի, այլ ոչ թե միանգամից հետ զանգահարի գրանցված համարին։ Քանի որ հստակ չի մտաբերում, թե երբ է մտել «Վիվա Սել»-ի սպասարկման կետ, հնարավոր է, որ Վ.Մանուկյանը ճիշտ է ասել, ոի իրեն 22.12.2015թ.-ին տեսել է «Վիվա Սել»-ի սպասարկման կետից դուրս գալու ժամանակ։ Հստակ չի մտաբերում, թե ինչի համար է մտել «Վիվա Սել»-ի սպասարկման կետ, սակայն մտաբերում է, որ այդ օրերին մի քանի անգամ մտել է «Վիվա Սել»-ի սպասարկման կետ՝ պարզաբանումներ ստանալու և հեռախոսը լիցքավորելու համար։ Հիշողության հետ կապված խնդիրենր ունի, քանի որ ժամանակ առ ժամանակ մոռանում է որոշակի հանգամանքեր, որոնք հետո մտաբերում է, սակայն պատահում են դեպքեր, որ ընդհանրապես չի հիշում։ Նորմալ տղամարդ է, ունի նորմալ սեռական պատկանելիություն, երբևէ տղամարդկանց հետ սեռական հարաբերություն չի ունեցել, ավելին, նման ցանկություն իր մոտ երբևէ չի առաջացել։ 091-50-19-68, 091-51-22-99, 094-83-42-81, 077-45-81-45, ինչպես նաև՝ 096-055-524, 79150991955, 79152455314, 043-28-39-24 և 094-27-67-67 հեռախոսահամարներից որևէ մեկը չի մտաբերում, թե դրանք ում են պատկանում, քանի որ բարի է և փողոցում ծանոթացել է շատ մարդկանց հետ, նրանցից վերցրել հեռախոսահամարներ, խոսել նրանց հետ, հրավիրել Էստոնիայում գտնվող իր տուն, սակայն հետագայում որևէ հանդիպում չի ունեցել։ Վ.Մանուկյանի դեպքից հետո փողոցում հանդիպել է մարդկանց, որոնց հետ ծանոթացել է և նրանցից մոտ 2-3 հոգու հրավիրել է իր տուն, նրանց հետ նորմալ նստել են, զրուցել, որից հետո հրաժեշտ են տվել միմյանց և որևէ միջադեպ տեղի չի ունեցել։ Եթե առաջին հանդիպումից հետո շարունակել են զանգահարել իրեն, ինքը պատասխանել է նրանց զանգերին, իսկ եթե չեն զանգահարել, ինքը նույնպես չի զանգահարել նրանց և հեռացրել է նրանց հեռախոսահամարները։ Իր մոտ պահպանվել է միայն Խորենի հեռախոսահամարը, ում հետ կրկին ծանոթացել է փողոցում և նրան հրավիրել է իր տուն։ Խորենի հեռախոսահամարն է՝ 077-64-76-78, վերջինիս հետ հանդիպել է մեկ անգամ՝ իր տանը, որից հետո այլևս նրան չի տեսել։ Չի մտաբերում, արդյոք մինչ Վ.Մանուկյանին իր կողմից վարձակալած բնակարան հրավիրելը, այլ անձանց հրավիրել է, թե ոչ, սակայն, նշել է, որ այդ դեպքից հետո երկու կամ երեք հոգի հյուր են եկել իր տուն, որոնց տվյալները չգիտի, իսկ անունները չի հիշում։ Միայն Խորենի անունը և հեռախոսահամարն է իր մոտ պահպանվել։ Ոստիկաններին հայտնել է, որ վախենում է, որ Վ.Մանուկյանը կամ նրա ընկերները կարող են վերադառնալ և վնասել իրեն, այդ պատճառով պատահական անձանց հրավիրել է իր տուն, որպեսզի միայնակ չլինի։ Չի կարծում, որ այդ անձինք կհարձակեին իր վրա, քանի որ Արտյոմի նման մարդիկ շատ քիչ են ՀՀ-ում։ Պատահական անձանց հրավիրելով իր տուն, չի կարծել, որ նրանք կարող էին լինել Վ.Մանուկյանի ընկերները կամ բարեկամները, որոնք կարող էին վնասել իրեն։ Վ.Մանուկյանին ներել է, նրա դեմ բողոք կամ պահանջ չունի, չի ցանկանում, որպեսզի նա վերադարձնի իր պայուսակը, դրա պարունակությունը և բուժման համար վճարած 120 եվրոյին համարժեք գումարը։ Ցանկանում է, որ նա ազատվի արգելանքից՝ այլև նման արարք չկատարելու պայմանով, և հասկանա, թե ինչ բան է ներելը։ Պնդում է, որ Վ.Մանուկյանն իր հրավերով է գտնվել իր տանը, հանկարծակի հարձակվել իր վրա, կոնյակի շշով հարվածել ծոծրակին, որից հետո ինչ-որ առարկայով շարունակել է հարվածներ հասցնել իրեն, հյուրասենյակի բազմոցից վերցրել է իր պայուսակը դիմել փախուստի՝ իր տանը թողնելով նրա գլխարկը։ Հստակ մտաբերում է, որ շքամուտքում իր պայուսակը տեսել է Վ.Մանուկյանի ձեռքում, երբ նա աստիճաններով վազելով իջել է ներքև։ Պնդել է, որ երբևէ սխալ բաներ չի հիշում, պարզապես շատ հաճախ մոռանում է մանրուքներ, սակայն կարևոր դեպքերը հիշում է։
Պնդել է, որ տեսել է պայուսակը Վ.Մանուկյանի ձեռքում, երբ նա փախչելիս է եղել, մտնելով տուն, փնտրել է դեղերը և այդ պահին հիշել, դեղերը գտնվել են պայուսակի մեջ»։


/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Բացի տուժող Վարուժան Գուսիկյանի կողմից տրված և դատարանում հրապարակված ցուցմունքներից, ամբաստանյալ Մանուկյանին մեղսագրված հանցանքը հիմնավորվել է նաև ստորև ներկայացված՝ դատարանում հետազոտված ապացույցներով։

Վկա Ժենյա Սարոյանի դատարանում տրված ցուցմունքով այն մասին, որ դեպքի օրը գտնվել է տանը, երբ հարևան բնակարանից լսել է աղմուկի և գոռգոռոցի ձայներ։ Բացի այդ, տվյալ բնակարանից լսել է, թե ինչպես է տարիքով մի տղամարդ բղավում «փոլիս-փոլիս»։ Գոռգոռոցները տևել են 5-6 րոպե։ Հասկանալով, որ բնակարանում տեղի է ունենում վիճաբանություն, անմիջապես դուրս է եկել միջանցք և մի քանի անգամ ուժեղ հարվածել հարևան բնակարանի դռանը։ Դրանից հետո աղմուկի ձայները դադարել են։ Այնուհետև, մոտ 5 րոպե անց, կրկին լսել է, թե ինչպես են միջանցքում բղավում «փոլիս-փոլիս»։ Դրանից հետո այլևս աղմուկ չի լսել։ 2 ժամ անց ժամանել են ոստիկանության աշխատակիցները և իրեն հրավիրել դեպքի վայրի զննությանը։ Այդ ժամանակ բնակարանի միջանցքում պատերին տեսել է արյան հետքեր, բացի այդ, արյան հետքեր տեսել է նաև սենյակում։ Սենյակում սեղանի վրա դրված է եղել 2 բաժակ, ուտելիքներ, իսկ հատակին ընկած եղել է կոնյակի շիշ։ Այդ ընթացքում իրավապահ մարմինները կատարել են համապատասխան գործողություններ, որի ժամանակ հայտարարել են, որ կորել է պայուսակ։ Քննչական գործողության ավարտից հետո ինքը գնացել է տուն։ Դեպքից 10 օր հետո տեսել է Վ.Գուսիկյանին, ով եկել էր իր տուն և հարցրել, թե արդյոք իր բնակարանում գազ կա, թե ոչ։
Ամբաստանյալ Վ.Մանուկյանին նախկինում չի ճանաչել, իսկ Գուսիկյանին տեսել էր դեպքից 10 օր առաջ։ Պնդել է, որ ինքն անձամբ չի տեսել, թե ովքեր են դեպքի օրը վիճաբանել իր հարևան բնակարանում։ Տեղեկացված է, որ Վ.Գուսիկյանը տվյալ բնակարանում բնակվել է վարձակալական հիմունքներով։ Մինչ օրս չգիտի, թե տվյալ օրն ինչ է տեղի ունեցել բնակարանում։ Հետագայում անշարժ գույքի գործակալ Կարենից տեղեկացել է, որ Գուսիկյանը մեկնել է ՀՀ-ից։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Խորեն Դեմիրջյանի դատարանում տրված ցուցմունքով այն մասին, որ նախկինում ճանաչել է Վարուժան Գուսիկյանին, մասնավորապես, վերջինիս տեսել է 2 անգամ։ Առաջին անգամ տեսել է Երևան քաղաքի Էրեբունի թանգարանի մոտ, երբ ժամը 22։00-ի սահմաններում գտնվել է կանգառում և սպասել է երթուղային տրանսպորտի։ Վերջինս մոտեցել է իրեն և հարցրել, արդյոք 37 համարի երթուղային տրանսպորտը գնում է Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոց, թե ոչ, ինչին տվել է դրական պատասխան։ Այնուհետև, մի փոքր զրուցել են, փոխանակվել հեռախոսահամարներով և Վ.Գուսիկյանը խնդրել է ցույց տալ նրան Երևանը։ Դրանից հետո ինքը զանգահարել է Վ.Գուսիկյանին, առաջարկել է ցույց տալ Երևանը, ինչին Վ.Գուսիկյանը համաձայնվել է։ Հանդիպելով միմյանց, Վ.Գուսիկյանն առաջարկել է իրեն գնալ նրա տուն՝ միասին հաց ուտելու նպատակով։ Նախապես չի համաձայնվել, սակայն Վ.Գուսիկյանի՝ երկար համոզելուց հետո, համաձայնել է։ Գնացել է Վ.Գուսիկյանի տուն, վերջինս ուտելիք և խմիչք հյուրասիրել իրեն, սակայն, քանի որ ծոմ է պահել, չի օգտվել նրա հյուրասիրությունից։
Պնդել է, որ Գուսիկյանն իրեն հեռախոսազանգի միջոցով տեղեկացրել է, որ նրա հետ ինչ-որ դեպք է պատահաել, սակայն չի ասել, թե ինչ դեպք։ Միայն հավելել է, որ դա հեռախոսային խոսակցություն չէ։ Վ.Գուսիկյանի վարքագծի, ժեստերի մեջ որևէ տարօրինակություն չի նկատել, ավելին, իրեն որևէ անբարո առաջարկություն չի արել։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Կիմ Գևորգյանի դատարանում տրված ցուցմունքով այն մասին, որ ամբաստանյալ Վ.Մանուկյանը հանդիսանում է իր ծանոթը։
Վ.Մանուկյանն իրեն չի ասել, թե ինչով է զբաղվում։ Վերջինիս մոտ հանդիպման ժամանակ որևէ առարկա չի տեսել։

Դատարանն արձանագրելով, որ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա են էական հակասություններ, որոշում է կայացրել հրապարակել նրա՝ որպես վկա տրված նախաքննական ցուցմունքը, համաձայն որի`

«/…/ 2016թ.-ի մարտ ամսից մասնավոր կարգով աշխատում է որպես շինարարության արհեստավոր, իսկ 2015թ.-ի նոյեմբերից մինչև 2016թ.-ի մարտ ամիսը վարել է տաքսի ավտոմեքենա։ 2013թ.-ին դատապարտվել է առանձնապես խոշոր չափերով խարդախություն կատարելու համար և 2 տարի 8 ամիս պատիժ է կրել ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն», ապա՝ «Սևան» ՔԿՀ-ներում։ Մոտ չորս ամիս է, ինչ շահագործում է 094-19-45-19 հեռախոսահամարը, իսկ մինչ այդ շահագործել է 093-63-43-07 հեռախոսահամարը։ Բացի այդ, ժամանակ առ ժամանակ օգտագործել է քրոջ՝ Նարինե Գևորգյանի, անվամբ հաշվառված՝ 093-86-03-51 հեռախոսահամարը։ ՀՀ ԱՆ «Նուբարաշեն» ՔԿՀ-ում պատիժ կրելու ժամանակ ծանոթացել է մեկ այլ կալանավոր՝ Վարդան Արայիկի Մանուկյանի հետ, ով դատապարտված է եղել գողության համար։ 2015թ.-ի սեպտեմբեր կամ հոկտեմբեր ամիսներին ինքը պատժի կրումից ազատվել է պայմանական վաղաժամկետ, որից հետո նույն թվականի դեկտեմբեր ամսի վերջին ազատվել է նաև Վարդան Մանուկյանը։ Ազատվելուց հետո վերջինս պարբերաբար տարբեր հեռախոսահամարներից, այդ թվում՝ 093-94-51-40 հեռախոսահամրից, զանգահարել է իրեն, իրենք 4-5 անգամ հանդիպել են և զրուցել ընդհանուր հարցերի շուրջ։ Այդ ժամանակ ինքը վարել է տաքսի ավտոմեքենա և նրան մի քանի անգամ տարել է քաղաք Էջմիածին և քաղաք Աշտարակ, սակայն նա իրեն գումար չի վճարել՝ ասելով, որ ընդհանուր 7000 ՀՀ դրամ պարտքը կվճարի հետո։ Այդ գումարը վճարելու համար պարբերաբար իր՝ 093-63-43-07 և քրոջ՝ 093-86-03-51, հեռախոսահամարներով խոսել է վերջինիս հետ։ Վարդանի հետ հանդիպումների ժամանակ նա ասել է, որ չի աշխատում և ոչնչով չի զբաղվում, սակայն ասել է, որ պատրաստվում է մեկնել ՌԴ՝ աշխատելու նպատակով։ Նա իրենից պարբերաբար օգնություն է խնդրել՝ գումարի տեսքով, կամ խնդրել է, որպեսզի նրան տարբեր վայրեր տանի։ Վ.Մանուկյանի հետ առաջին հանդիպման ժամանակ, որը եղել է 2015թ.-ի դեկտեմբերի վերջին օրերին, նրա ձեռքին տեսել է սև գույնի տղամարդու պայուսակ, որը նա կախել էր վզի հատվածից։ Տվյալ պայուսակը նրա մոտ տեսել է միայն առաջին հանդիպման ժամանակ և այլևս չի տեսել։ 2016թ-ի հունվար-փետրվար ամիսներին հեռուստացույցով տեսել է, որ Վարդանը կատարել է ավազակային հարձակում և բռնվել է, սակայն այդ դեպքի մասին որևէ տեղեկություն չունի։ Տվյալ պայուսակը եղել է սև գույնի կաշվից, ուսին կախելու պարանով, որի այլ հատկանիշներ չի մտաբերում։
Նախաքննական մարմնի կողմից իրեն է ներկայացվել տղամարդու պայուսակի նկար, որի վերաբերյալ հայտնել է, որ Վ.Մանուկյանի մոտի պայուսակը տարբերվում է նկարում պատկերված պայուսակից նրանով, որ ուսից կախելու պարանը միացած է եղել անմիջապես պայուսակի կողքից, իսկ նկարում պատկերված պայուսակի պարանը միանում է դիմացի մասում, եռանկյունաձև բարձրանալով վերև։ Գտնում է, որ Վ.Մանուկյանի կրած պայուսակը նման չէ նկարում պատկերված պայուսակին։
Նախաքննական մարմնի կողմից իրեն է ներկայացվել Վ.Մանուկյանի բնակության վայրից առգրավված պայուսակը, որի վերաբերյալ հայտնել է, որ այն ավելի նման է Վարդանի ձեռքին եղած պայուսակին, սակայն իր մտաբերմամբ, Վարդանի ձեռքի պայուսակը եղել է ավելի մեծ չափերի, թեև տեսքով ավելի նման է, քան նկարում պատկերված պայուսակը։ Հանդիպումների ժամանակ Վ.Մանուկյանն իրեն չի հայտնել, որ պատրաստվում է ինչ-որ անօրինական արարք կատարել, իրեն նման արարք կատարելու առաջարկ չի արել, քանի որ տեղեկացված է եղել, որ ինքը նոր է ազատվել պատժի կրումից։ Վարդանը շփման ժամանակ միայն փորձել է իր միջոցով գումար ետ գցել, քանի որ ինքը նրան անվճար տեղափոխել է այն վայրերը, որտեղ նա ցանկացել է /…/»։

Նախաքննական ցուցմունքի հրապարակումից հետո վկան պնդել է, որ մտաբերում է, որ Վ.Մանուկյանի մոտ տեսել է սև գույնի կաշվե պայուսակ՝ բարսետկա։ Վերջինս չի ասել, թե որտեղից այն իրեն։ Տվյալ պայուսակը տեսել է միայն առաջին հանդիպման ժամանակ դեկտեմբերի 5-ին կամ 6-ին, դրանից հետո այլևս այն չի տեսել։ Չգիտի, թե այդ պայուսակն ինչ է պարունակել։
Պնդել է նախաքննության ժամանակ տրված ցուցմունքը, հայտնելով, որ այն համապատասխանում է իրականությանը։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Վկա Կարեն Մկրտչյանի դատարանում տրված ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է անշարժ գույքի գործակալ։ Ճանաչում է տուժող Վ.Գուսիկյանին, վերջինիս վարձակալական հիմունքներով տրամադրել է բնակարան։
Հայտնել է, որ Գուսիկյանը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ նրան վնասել են, ուստի խնդրել է գալ իր մոտ։ Անմիջապես գնացել է վերջինիս բնակարան, որտեղ գտնվել է նաև Վ.Գուսիկյանը, սակայն այդ ժամանակ նրան չեն թույլատրել մտնել բնակարան։ Երբ Գուսիկյանին դուրս են հանել բնակարանից, մտել է ներս, ոստիկանության աշխատակիցները կատարել են քննչական գործողություններ, որի ժամանակ ստորագրել է վերջիններիս կողմից կազմված արձանագրությունը։ Բնակարանում գտնվելու ժամանակ տեսել է արյան հետքեր, սեղանի վրա դրված բաժակներ, ուտելիք։ Երբ Գուսիկյանն առաջին անգամ եկել է տվյալ բնակարան, ձեռքին ունեցել է ճամպրուկներ, մեծ և փոքր պայուսակներ։ Գուսիկյանի` ՀՀ-ից մեկնելու ժամանակ նրա ձեռքում կրկին եղել են պայուսակներ։
Պնդել է, որ Գուսիկյանի դեմքի հատվածին տեսել է վնասվածք, վերջինս ասել է, որ մի տղայի հրավիրել է իր բնակարան, սակայն վերջինս վնասել է նրան, ասելով` «որտեղ է գումարը»։ Այդ ժամանակ ինքը փորձել է փախնել` բղավելով «փոլիս», «փոլիս»։ Վերջինս հայտնել է նաև, որ նրան վնասած տղան հափշտակել է արտասահմանում գտնվող բանալիները։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը

Դատամատնադրոշմային փորձաքննության 24.12.2015թ.-ի թիվ 3675-15 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ «թիվ 15811815 քրեական գործով փորձաքննությանը ներկայացված թիվ 1՝ 54x38մմ, թիվ 2՝ 41x40մմ, թիվ 4՝ 40x20մմ, թիվ 5՝ 35x22մմ, թիվ 7՝ 28x25մմ, թիվ 9՝ 39x38մմ կողային չափերով թափանցիկ դակտոժապավենների կպչուն մակերեսների վրա արտատպված մեկական մատնահետքերը պիտանի են անձի նույնացման համար։ Թիվ 1՝ 54x38մմ, թիվ 2՝ 41x40մմ, թիվ 4՝ 40x20մմ, թիվ 5՝ 35x22մմ, թիվ 7՝ 28x25մմ, թիվ 9՝ 39x38մմ կողային չափերով թափանցիկ դակտոժապավենի կպչուն մակերեսի վրա արտատպված մեկական մատնահետքերը հաշվառվել են ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ մատնադրոշմային քարտադարանում հաշվառված մատնահետքերի, ինչպես նաև քարտադարանում հաշվառված անձանց մատնադրոշմների հետ։ Համեմատության արդյունքում պարզվել է, որ թիվ 1՝ 54x38մմ, թիվ 2՝ 41x40մմ կողային չափերով թափանցիկ դակտոժապավենների կպչուն մակերեսների վրա արտատպված մատնահետքերը թողնված են ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ մատնադրոշմային քարտադարանում հաշվառված՝ 21.11.1991թ.-ին ծնված Վարդան Արայիկի Մանուկյանի կողմից՝ ձախ ձեռքի բութ մատով։ Թիվ 4՝ 40x20մմ կողային չափերով թափանցիկ դակտոժապավենի կպչուն մակերեսի վրա արտատպված մատնահետքը թողնված է ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ մատնադրոշմային քարտադարանում հաշվառված 21.11.1991թ.-ին ծնված Վարդան Արայիկի Մանուկյանի կողմից՝ ձախ ձեռքի միջնամատով։ Թիվ 5՝ 35x22մմ կողային չափերով թափանցիկ դակտոժապավենի կպչուն մակերեսի վրա արտատպված մատնահետքը թողնված է ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ մատնադրոշմային քարտադարանում հաշվառված՝ 21.11.1991թ.-ին ծնված Վարդան Արայիկի Մանուկյանի կողմից՝ ձախ ձեռքի ճկույթ մատով։ Թիվ 7՝ 28x25մմ, թիվ 9՝ 39x38մմ կողային չափերով թափանցիկ դակտոժապավենների կպչուն մակերեսների վրա արտատպված մատնահետքերը թողնված են ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ մատնադրոշմային քարտադարանում հաշվառված՝ 21.11.1991թ.-ին ծնված Վարդան Արայիկի Մանուկյանի կողմից՝ աջ ձեռքի բութ մատով։ Թիվ 3՝ 60x43մմ, թիվ 6՝ 46x39մմ, թիվ 8՝ 43x37մմ կողային չափերով թափանցիկ դակտոժապավենների կպչուն մակերեսների վրա արտատպված ձեռքի հետքերը պիտանի չեն անձի նույնացման համար»։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 98-102, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատակենսաբանական փորձաքննության 02.02.2016թ.-ի թիվ 6 եզրակացությամբ, համաձայն որի` «փորձաքննության ներկայացված Վ. Գուսիկյանի արյան նմուշը ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի պատկանում է ուղեկցող H հակածնով արյան A խմբին։ Փորձաքննության ներկայացված սրբիչի /օբ.1-2/, երկարաթև մայկայի /օբ.3-5/, 2 անձեռոցիկի /օբ.10, օբ.14/ վրա տեղակայված, մառլյայե խծուներով վերցված /օբ.6-9, 11-13, 15-17/ կասկածելի հետքերում հաստատվեց արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու և առաջացել է ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի արյան A խումբ ունեցող անձից կամ անձանցից, այդ թվում նաև կարող էր առաջանալ Վ. Գուսիկյանից։ Փորձաքննության ներկայացված թվով 5 ծխուկների վրա հաստատվեց մարդկային ծագման թքի առկայություն, որն առաջացել է արտադրություններում A և H հակածին պարունակող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում նաև կարող էր առաջանալ Վ. Գուսիկյանից։ Փորձաքննության ներկայացված Վ. Մանուկյանի բաճկոնի /օբ. 23-25/, մեկ զույգ կոշիկների /օբ. 26-27/, գլխարկի /օբ. 28-33/ վրա հաստատվեց քրտինքի առկայություն, որի տեսակային պատկանելությունը հնարավոր չեղավ որոշել՝ հավանաբար քրտինքի հետքերում սպիտակուցի խտության 1։1000-ից նոսր լինելու պատճառով, որի հետևանքով էլ խմբային պատկանելությունը չի որոշվել։ Փորձաննության ներկայացված թվով 5 ծխուկների վրա քրտինք չհայտնաբերվեց։ Փորձաքննության ներկայացված գլխարկի վրայից հայտնաբերված թվով 7 մազանման թելիկները իրենցից ներկայացնում են մարդու մազեր, ընկած են, կարող էին առաջանալ նույն մարդու գլխի մազերի հաշվին /տե՛ս մազերի համեմատական հետազոտությունը/։ Մազերի խմբային պատկանելությունը չի որոշվել՝ դրանց կարճ լինելու պատճառով»։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 183-183, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատաբժշկական փորձաքննության 22.01.2016թ.-ի թիվ 3701 եզրակացությամբ և եզրակացության լրացումով, համաձայն որի՝ «Վարուժան Սարգսի Գուսիկյանի մարմնական վնասվածքներն, ըստ բժշկական փաստաթղթերի և օբյեկտիվ ուսումնասիրության տվյալների՝ պարանոցի շրջանի արյունազեղումների, ձախ քունքային, քթի, ձախ այտային և ստորին ծնոտի շրջանների սալջարդ վերքերի, ձախ դաստակի շրջանի կտրած վերքերի ձևով, պատճառվել են՝ ձախ դաստակի շրջանի կտրած վերքերը սուր կտրող գործիքով /ներով/ կամ առարկայով /ներով/, պարանոցի շրջանի արյունազեղումները, ձախ քունքային, քթի, ձախ այտային և ստորին ծնոտի շրջանների սալջարդ վերքերը՝ բութ առարկաներով, հնարավոր է՝ որոշմամբ նշված ժամկետում, որոնք իրենց համակցությամբ առողջությանը պատճառել են՝ թեթև վնաս, առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը՝ ոչ պակաս 6 օրից, սակայն ոչ ավելի, քան՝ 21 օրը, որոնցից, պարանոցի շրջանի արյունազեղումները՝ առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում, իսկ մնացած բոլոր վնասվածքները ինչպես առանձին առանձին այնպես էլ իրենց համակցությամբ առողջությանը պատճառել են՝ թեթև վնաս, առողջության կարճատև քայքայումով»։

/տես` հատոր 1, գ.թ. 180-182, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատաբժշկական փորձաքննության 18.03.2016թ.-ի թիվ 0465/հ եզրակացությամբ և եզրակացության լրացումով, համաձայն որի՝ «Վ. Մանուկյանի մոտ, փորձաքննության պահին, վաղեմությամբ՝ դեպքին համապատասխանող մարմնական վնասվածքների օբյեկտիվ հատկանիշներ չեն հայտնաբերվել։ Ներկայումս որոշել՝ այդպիսիք եղել են, թե ոչ, հնարավոր չէ՝ փորձաքննությանն ուշ ներկայանալու և բժշկական փաստաթղթերի բացակայության հետևանքով, քանի որ, հնարավոր է, որ այդպիսիք եղած լինեին, սակայն փորձաքննությամբ չհայտնաբերվեին՝ անցած ժամանակահատվածի ընթացքում ապաքինված լինելու հետևանքով։ Վ. Մանուկյանի մոտ քթի ոսկրերի կոտրվածք ևս չի հայտնաբերվել»։

/տես` հատոր 2 գ.թ. 79-80, 102 դատական նիստի արձանագրությունը/

Դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ և կից լուսանկարչական հավելվածով, համաձայն որի` «Երևան քաղաքի Կողբացի 1-ին շենքի 1-ին մուտքի 5-րդ հարկի շքամուտքում և թիվ 7 բնակարանում կատարված զննության ընթացքում հայտնաբերվել են արյան հետքեր, իսկ թիվ 7 բնակարանի հյուրասենյակում սեղանի վրա դրված են եղել սննդի մնացորդներ և խմիչքի բաժակներ, իսկ կոնյակի շիշը ընկած է եղել հյուրասենյակի հատակին։ Դեպքի վայրի զննության ընթացքում հիշյալ բնակարանից հայտնաբերվել և բնտյա խծուծների վրա վերցվել են ընդհանուր թվով 12 արյան հետքերի նմուշներ, ծխախոտի 5 ծխուկ, լոգարանի սրբիչ, մեղադրյալ Վ. Մանուկյանին պատկանող տղամարդու սև գույնի գլխարկը, հարձակման առարկա հանդիսացող կոնյակի շիշը, թվով երեք հյութի բաժակներ, թվով երկու փոքր /ալկոհոլային խմչքի/ բաժակներ»։

/տես` հատոր 1 գ.թ. 1-19, դատական նիստի արձանագրությունը/

Մեղադրյալ Վարդան Արայիկի Մանուկյանի բնակության վայրում կատարված խուզարկության մասին կազմված արձանագրությամբ ու ամրակնքված փաթեթը բացելու և հեռախոսաքարտը զննելու մասին արձանագրությամբ, համաձայն որի` «Թալին քաղաքի Մ. Քոթանյան 11 շենքի թիվ 22 բնակարանում հայտնաբերվել և առգրավվել են Վ. Մանուկյանի մեկ զույգ կոշիկները, բաճկոնը, «H.T-1983-8-» ֆիրմայի սև գույնի տղամարդու պայուսակը, ինչպես նաև Վ. Մանուկյանի կողմից դեպքի ժամանակահատվածում շահագործված 093-94-51-40 համարի հեռախոսաքարտը»։

/տես` հատոր 1 գ.թ. 72-74, հատոր 2, գ.թ. 50-52, դատական նիստի արձանագրությունը/

Տուժող Վարուժան Սարգսի Գուսիկյանից առգրավում կատարելու մասին կազմված արձանագրությամբ, ըստ որի՝ «25.12.2015թ.-ին Վ. Գուսիկյանից առգրավվել է սև գույնի, երկարաթև, «XXL» չափի, «BODY GUARD» ֆիրմայի, «BGD93X», «EXPEDITION TEAM», «TAKE ROADS UNKNOWN» լատինատառ գրառումներով վերնաշապիկը, որի աջ ձեռքի և առջևի հատվածում առկա են արյան հետքեր»։

/տես` հատոր 1 գ.թ. 105-107 դատական նիստի արձանագրությունը/

Լազերային սկավառակը զննելու մասին արձանագրությամբ, առ այն, որ՝ ««Արմենիա միջազգային օդանավակայաններ» ՓԲԸ-ին պատկանող տեսախցիկների տեսագրությունների համաձայն՝ տուժող Վարուժան Սարգսի Գուսիկյանը, 22.02.2016թ.-ին ժամը 02։34։22 վարկյանին մուտք է գործում օդանավակայանի անձնագրային ստուգման բաժին և այդ պահին նրա ձեռքին առկա են պոլիէթիլենային տոպրակներին նմանվող թվով 2-3 տոպրակներ, ինչպես նաև առկա է բաց գույնի ուսապարկին նմանվող սպորտային պայուսակ, իսկ հափշտակված պայուսակին նմանվող պայուսակներ վերջինս տեսագրության մեջ չի կրում»։

/տես` հատոր 2 գ.թ. 26-28, 53-55 դատական նիստի արձանագրությունը/

12.05.2016թ.-ին որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲ ընկերության 30.12.2015թ.-ի թիվ ՏՍ/8223/301215/8255 գրությամբ տրամադրված վերծանումներով և վերծանումների զննության մասին կազմված արձանագրությամբ, համաձայն որի` «22.12.2015թ.-ին ժամը 00։00-ից մինչև ժամը 22։00-ն ընկած ժամանակահատվածում Վարդան Արայիկի Մանուկյանի կողմից շահագործված 093-94-51-40 հեռախոսահամարից կատարված ելքային հեռախոսազանգերը սպասարկվել են Երևան քաղաքում տեղակայված տարբեր ալեհավաքների կողմից, իսկ ժամը 22։30-ից մինչև ժամը 00։52-ն ընկած ժամանակահատվածում սպասարկվել են Երևան քաղաքի Կողբացի 3ա հասցեում տեղակայված ալեհավաքի կողմից։ 093-94-51-40 հեռախոսահամարից 23.12.2015թ.-ին ժամը 00։54-ին և ժամը 00։58-ին կատարված ելքային հեռախոսազանգերը սպասարկվել են համապատասխանաբար Երևան քաղաքի Խորենացի 13ա և Երևան քաղաքի Պարոնյան 4 հասցեներում տեղակայված ալեհավաքների կողմից, իսկ նույն օրը ժամը 01։05-ից մինչև ժամը 01։39-ն ընկած ժամանակահատվածում կրկին սպասարկվել են Երևան քաղաքի Կողբացի 3ա հասցեում տեղակայված ալեհավաքի կողմից։ 23.12.2015թ.-ին ժամը 01։42-ին 093-94-51-40 հեռախոսահամարից կատարված ելքային հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևան քաղաքի Պարոնյան 4 հասցեում տեղակայված ալեհավաքների կողմից, նույն օրը ժամը 01։57-ին կատարված ելքային հեռախոսազանգը՝ Երևան քաղաքի Կողբացի 3ա, ժամը 02։29-ից մինչև ժամը 03։03-ը՝ Երևան քաղաքի Թումանյան 54, ժամը 03։19-ին՝ Երևան քաղաքի Նալբանդյան 48/1, ժամը 03։21-ին՝ Երևան քաղաքի Արամի 1, ժամը 04։10-ին՝ Երևան քաղաքի Կողբացի 3ա, ժամը 04։13-ին Երևան քաղաքի Պարոնյան 4, ժամը 04։16-ին և 04։18-ին՝ Երևան քաղաքի Կողբացի 3ա և ժամը 06։06-ին ք. Թալին Շահումյան 1 հասցեներում տեղակայված ալեհավաքների կողմից։
093-94-51-40 հեռախոսահամարին 22.12.2015թ.-ից ժամը 23։29-ից մինչև 23.12.2015թ.-ը ժամը 01։36-ն ընկած ժամանակահատվածում ստացված մուտքային հեռախոսազանգերը սպասարկվել են Երևան քաղաքի Կողբացի 3ա հասցեում տեղակայված ալեհավաքի կողմից, իսկ 23.12.2015թ.-ին ժամը 13։41-ին ստացված մուտքային հեռախոսազանգը սպասարկվել է ք. Թալին Շահումյան 1 հասցեում տեղակայված ալեհավաքի կողմից։
Վարուժան Սարգսի Գուսիկյանի կողմից շահագործված 094-93-90-49 հեռախոսահամարից 22.12.2015թ.-ին ժամը 20։10-ից մինչև 20։22-ն ընկած ժամանակահատվածում կատարված ելքային հեռախոսազանգերը սպասարկվել են Երևան քաղաքի Պարոնյան 4 հասցեում տեղակայված ալեհավաքի կողմից։ Նույն օրը ժամը 22։51-ին և ժամը 22։53-ին կատարված ելքային հեռախոսազանգերը սպասարկվել են Երևան քաղաքի Կողբացի 3ա հասցեում տեղակայված ալեհավաքի կողմից, իսկ ժամը 23.06-ին կատարված ելքային հեռախոսազանգը սպասարկվել է Երևան քաղաքի Արամի 1 հասցեում տեղակայված ալեհավաքի կողմից։
Վարուժան Սարգսի Գուսիկյանի կողմից շահագործված 094-93-90-49 հեռախոսահամարից 23.12.2015թ.-ին ժամը 02։18-ին, ժամը 02։19-ին և ժամը 02։20-ին Կարեն Մկրտչյանի 091-100-247 հեռախոսահամարին կատարված թվով 3 և ժամը 02։21-ին ՀՀ ոստիկանության 102 հեռախոսահամարին կատարված թվով 1 ելքային հեռախոսազանգերը սպասարկվել են Երևան քաղաքի Կողբացի 3ա հասցեում տեղակայված ալեհավաքի կողմից։
Վերծանումների զննությամբ 093-94-51-40 և 094-93-90-49 հեռախոսահամարների միջև կայացած մուտքային և ելքային փոխադարձ հեռախոսազանգեր չեն հայտնաբերվել»։

/տես` հատոր 1 գ.թ. 167-164, հատոր 2 գ.թ. 75-77, 107-108
դատական նիստի արձանագրությունը/

Պաշտպանական կողմի միջնորդությամբ դատարան հրավիրված վկա Կարեն Կարապետյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Վ.Մանուկյանի հետ գտնվում են ընկերական, մտերիմ հարաբերությունների մեջ։
Դեպքի օրը Վ.Մանուկյանի հետ գտնվել են Երևան քաղաքի Հանրապետության հրապարակում, երբ իրենց է մոտեցել տարիքով մի տղամարդ և խնդրել է բջջային հեռախոսով նկարել իրեն։ Քանի որ իրենց մոտ գտնվող հեռախոսի մարտկոցը եղել է լիցքաթափված, առաջարկել են վճարել տվյալ տարածքում նկարող անձանց 1000 դրամ և այդպես նկարվել։ Տվյալ անձը չի համաձայնվել, ասելով, որ գումար չունի և հեռացել է։ Այդ ընթացքում ինքը և Վ.Մանուկյանը շրջել են տարածքում, մինչև կգար այն ավտոմեքենան, որով պետք է գնար քաղաք Գյումրի։ Այնուհետև, Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցում գտնվող «Վիվա Սել»-ի մոտ պատահական հանդիպել են հիշյալ անձնավորությանը։ Վ.Մանուկյանը մոտեցել է նրան և հարցրել, հիշում է արդյոք իրենց, թե ոչ։ Տվյալ անձը Վ.Մանուկյանին առաջարկել է մի պահ առանձին զրուցել։ Այդ ժամանակ վերջինս Վ.Մանուկյանին հրավիրել է նրա տուն, իսկ ինքը, նստելով ավտոմեքենա, գնացել է Գյումրի։ Մի քանի օր անց Վ.Մանուկյանը եկել է Գյումրի, պատմել, որ գնացել է այդ անձնավորության տուն, վերջինիս կոնյակ է հյուրասիրել, որից հետո հանել է հագուստը և հարձակվել իր վրա։ Բացի այդ, ասել է, որ շշով 1-2 անգամ հարվածել է նրա գլխի հատվածին և հեռացել։
Հանդիպման ժամանակ այդ անձն ասել է, որ Երևան է ժամանել որպես հյուր։ Ձեռքի հետ կապված ունի առողջական խնդիրներ, որոնք առաջացել են սխալ վիրահատության արդյունքում։
Հավաստիացրել է, որ մինչև դատարան ներկայանալը, ինչպես ամբաստանյալը, այնպես էլ նրա հարազատները չեն դիմել իրեն՝ Վ.Մանուկյանի համար բարենպաստ ցուցմունք տալու առումով։
Ի պատասխան մեղադրողի կողմից իրեն տրված հարցի, հայտնել է, որն նախկինում ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներով։ Տվյալ գործի շրջանակներում որպես վկա հարցաքննվել է նաև սույն գործով ամբաստանյալ Վ.Մանուկյանը, ով հաստատել է իր՝ դեպքի պահին եղած այլուրեքությունը, ինչի հետևանքով նաև իր նկատմամբ տվյալ մեղադրանքով հարուցված քրեական հետապնդումը դադարեցվել է։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանում հետազոտվել են նաև՝ դեպքի վայրից վերցված և իրեղեն ապացույց ճանաչված` բամբակյա խծուծները, ծխախոտի ծխուկները, լոգարանի սրբիչը, կոնյակի շիշը, թվով 5 տարբեր բաժակները, տուժող Վ.Գուսիկյանի՝ արնանման հետքերով վերնաշապիկը, վերջինիս արյան նմուշը, ամբաստանյալ Մանուկյանի գլխարկը, նրա բնակության վայրի խուզարկությամբ հայտնաբերված բաճկոնը, տղամարդու սև գույնի պայուսակը, ամբաստանյալ Մանուկյանի սև գույնի գլխարկից վերցված մազերը, ամբաստանյալ Մանուկյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերրված խորհրդային նմուշի թղթադրամները, թվով երկու բանալիները և տարբեր հեռախոսահամարների գրառմամբ թղթի կտորը» «FITRON» մակնիշի ժամացույցը։

Դատարանում հետազոտվել է նաև ամբաստանյալ Վարդան Մանուկյանի վերաբերյալ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի կողմից տրված պահանջագիրը, ՀՀ Արագածոտնի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից կայացված որոշումը՝ Վ.Մանուկյանին պատժից պայմանական վաղաժամկետ ազատելու վերաբերյալ, հաղորդում ընդունելու մասին արձանագրությունը այլ փաստաթղթեր։

/տես` հատոր 1 գ.թ. 109-110, 29
դատական նիստի արձանագրությունը/

Այսպիսով, քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների վերը նշված զանգվածը, բացառությամբ վկա Կարեն Կարապետյանի ցուցմունքի, դատարանին բերում են այն համոզման` եզրահանգման, որ ամբաստանյալը կատարել է իրեն մեղսագրված արարքը։

Այս առումով դատարանը ստորև ցանկանում է վերլուծել, իսկ դրա արդյունքում գնահատել տուժող Վ.Գուսիկյանի նախաքննական ցուցմունքները, որոնք կազմում են ապացույց հանդիսացող փաստական տվյալների հիմնական, սակայն ոչ միակ ու վճռորոծ մասը, ուստի դրանց ամբողջական վերլուծությունն ու համադրումը հետազոտված ու հրապարակված մյուս ապացույցների հետ ունի կարևոր ապացուցողական նշանակություն` գործի արդարացի լուծման համար։

Այսպես.

Տուժող Վարուժան Գուսիկյանը նախաքննության ընթացքում հարցաքննվել մի քանի անգամ՝ տարբեր ժամանակահատվածներում։

Մասնավորապես, հարցաքննությունների ժամանակ տուժողը, մանրամասն ներկայացնելով դեպքի օրը Երևան քաղաքի Հանրապետության հրապարակում, իսկ հետագայում նաև՝ Երևան քաղաքի Կողբացի փողոցի 1-ին շենքի թիվ 7 բնակարանում տեղի ունացած իրադարձությունները, հանգամանորեն նշել է այդ իրադարձությունների հաջորդականությունն ու զարգացումը։

Հատկանշականն այն է, որ յուրաքանչյուր ցուցմունքը տալու ժամանակ՝ այդ թվում նաև ամբաստանյալին առերես տրված, տուժողը նախ ներկայացրել է Երևան քաղաքի Հանրապետության հրապարակում իր և Վ.Մանուկյանի հանդիպման ու ծանոթանալու հանգամանքները, որից հետո շարադրել է դեպքի հետ կապված փաստերը, որոնք տեղի են ունեցել արդեն Երևան քաղաքի Կողբացի փողոցի 1-ին շենքի թիվ 7 բնակարանում։ Այս առումով դատարանն ընդգծում է, որ տուժող Գուսիկյանը նախաքննական մարմնին ներկայացնելով դեպքի օրը տեղի ունեցած իրադարձությունները, հայտնել է, որ բնակարանում տեղի ունեցած դեպքի անմիջական մասնակիցներ են հանդիսացել ինքը և «Արտյոմ» անունով ներկայացած անձը։ Ընդ որում, վերջինս առաջին անգամ նախաքննական մարմնի մոտ հարցաքննվելիս պնդել է, որ՝

« (...) Արտյոմը Երևան քաղաքի Կողբացի փողոցի 1-ին շենքի թիվ 7 բնակարանում գտնվելու ընթացքում կոնյակի շշով հարվածել է ծոծրակին, ինչի պատճառով ընկել է գետնին, որից հետո ոտքի է կանգնել և նա սկսել է ինչ-որ առարկայով հարվածել իր դեմքին, ձեռքերին, բացի այդ, բռնելով պարանոցի հատվածից, կծել է քիթը։ Նշել է նաև, որ Արտյոմ անունով ներկայացած անձը հափշտակել է իր պայուսակը (...)»։

Հետագա՝ 12.01.2016թ.-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում որպես տուժող հարցաքննվելիս կրկին պնդել է, որ

«(...) Բնակարանում գտնվելու ժամանակ Արտյոմն իրենից խնդրել է մոխրաման և հյուրասենյակում նստած՝ ծխել է։ Արտյոմ անունով ներկայացած անձը իր վրա հարձակվել է թիկունքից՝ միջանցքում, այն ժամանակ, երբ ինքը գնում էր դեպի խոհանոց։ Կարծում է, որ առաջին հարվածը վերջինս իրեն հասցրել է կոնյակի շշով, իսկ դրանից հետո հարվածներ է հասցրել ձեռքերով, ոտքերով և ինչ-որ առարկայով, պահանջելով ասել գումարի տեղը։ Հստակ չի կարող ասել, նա քանի հարված է հասցրել իրեն, սակայն բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել մարմնի տարբեր մասերին, ինչպես նաև կծել է քիթը (...) »։

Այլ խոսքով, դատարանը փաստում է, որ տուժող Գուսիկյանը մինչդատական վարույթում քննիչի մոտ տարբեր ժամանակներում հարցաքննվելիս նկարագրել է հանգամանքներ, որոնք հետագայում էապես չեն տարբերվել մյուս ցուցմունքներում ներկայացվածներից և դրանք վերաբերել ու առնչվել են անմիջապես իրեն. դեպքի մասնակիցներն են եղել ինքը և ամբաստանյալ Վ.Մանուկյանը։

Բացի այդ, դատարանն անդրադառնալով Գուսիկյանի և Մանուկյանի առերես հարցաքննության վերլուծությանը, փաստում է հետևյալը, մինչ նախաքննական մարմնի կողմից Գուսիկյանի և Մանուկյանի միջև առերես հարցաքննություն կատարելը, Գուսիկյանն իմացել է, որ 22.12.2015թ.-ին Երևան քաղաքի հանրապետության հրապարակում իրեն հանդիպած, իսկ հետագայում նաև՝ իր բնակարան այցելած անձի անունը «Արտյոմ» է, քանի որ, Վ.Մանուկյանը վերջինից թաքցրել էր իր իրական անունը և ներկայացել որպես «Արտյոմ»։ Այդուամենայնիվ, դատարանն ընդգծում է, որ Գուսիկյանը առերես հարցաքննության ժամանակ ճանաչել է ամբաստանյալ Վարդան Մանուկյանին և պնդել, որ նա հանդիսանում է այն անձը ում դեպքի օրն առաջին անգամ է հանդիպել Երևան քաղաքի Հանրապետության հրապարակում, այնուհետև հրավիրել իր տուն, որտեղ որոշակի ժամանակ մնալուց հետո, նա հարձակվել է իր վրա, ծեծի ենթարկել իրեն ու պահանջել հայտնել գումարի տեղը։
Ավելին, Վ.Մանուկյանին առերես պնդել է, որ նա է հենց կոնյակի շշով, հարվածել է ծոծրակին, ինչի պատճառով ընկել է գետնին, որից հետո ոտքի է կանգնել։ Դրանից հետո Մանուկյանը սկսել է ինչ-որ առարկայով հարվածել իր դեմքին, ձեռքերին, բացի այդ, բռնելով պարանոցի հատվածից, կծել է քիթը։ Առաջին հարվածից հետո նա հայհոյել է իրեն, հարցրել, թե որտեղ է պահում գումարը, պահանջել է, որպեսզի իր մոտ եղած գումարը տա նրան։ Միևնույն ժամանակ, առերես հարցաքննության ժամանակ պնդել է, որ Վ.Մանուկյանը հափշտակել է իր պայուսակը, որի մեջ եղել է 40 եվրո գումար, դեղահաբեր ու բանալիներ։

Նման պարագայում, դատարանն արձանագրում է, որ տուժող Գուսիկյանի նախաքննական ցուցմունքներն ավելի քան արժանահավատ են, քանի որ դրանցում հստակ կերպով ներկայացվել են այնպիսի փաստեր, որոնք համադրելով գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների՝ վկաներ Կարեն Մկրտչյանի, Կիմ Գևորգյանի, Խորեն Դեմիրճյանի և Ժենյա Սարոյանի դատաքննական ցուցմունքների, ինչպես նաև գործով ձեռք բերված և դատարանում հրապարակված ու ամբաստանյալի մեղադրանքի հիմքում դրված մյուս ապացույցների՝ դատաբժշկական, դատամատնադրոշմային փորձաքննությունների եզրակացությունների, լազերային սկավառակը զննելու մասին և դեպքի վայրի զննության արձանագրությունների հետ, դատարանին բերում են այն համոզման, որ ամբաստանյալի կողմից տրված՝ իր մեղքը հերքող ցուցմունքներն ոչ այլ ինչ են քան քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու միտում։

Նման եզրահանգման գալիս դատարանը կարևորում է նաև գործով ձեռք բերված այն փաստական հանգամանքները, ըստ որոնց՝ ամբաստանյալը տուժողին չի ներկայացել իր իրական անունով, նշելով, որ իր անունն է Արտյոմ։ Նման պարագայում առավել քան ընդգծվում է ամբաստանյալի՝ ի սկզբանե ու ունեցած դիտավորությունն ու նպատակը տուժողի նկատմամբ հանցավոր ոտնձգություն իրականացնելու տեսանկյունից, քանի որ հակառակ պայմաններում որևէ հիմնավոր պատճառ չի եղել այլ անունով ներկայանալու համար։ Ավելին, ամբաստանյալի կողմից տուժողի նկատմամբ ավազակային հարձակում կատարելու մասին ի սկզբանե ունեցած դիտավորության մասին է վկայում նաև ոչ պակաս կարևոր այն փաստը, որ այդ երեկո, Հանրապետության հարապարակում լուսանկարվելու շուրջ որոշակի զրույց ունենալուց հետո, երբ ամբաստանյալն ու գործով վկա Կ.Կարապետյանը բաժանվել են Վ.Գուսիկյանից, իսկ քիչ անց հանդիպել արդեն Ամիրյան փողոցում, ամբաստանյալը դարձյալ մոտեցել է տուժողին և նրան հարցրել՝ «... արդյոք իրեն չի հիշում...» ու զրույցի բռնվել տուժողի հետ, իսկ հետագայում գնացել նրա բնակարան։ Այսինքն, ամբաստանյալն ամեն կերպ փորձել է կոնտակտի մեջ մտնել Գուսիկյանի հետ՝ իր հետագա նպատակներն իրականացնելու համար, հակառակ պայմաններում, արդեն իսկ բաժանված՝ հեռացած լինելով նրանից, կրկին չէր փորձի զրույցի բռնվել ու շարունակել շփումը՝ այն էլ տուժողի բնակարան գնալով։

Ամբաստանյալի կողմից տրված ցուցմունքների անարժանահավատության մասին են վկայում նաև նրա կողմից հայտնած այն տվյալները, որ իբր, արդեն բնակարանում գտնվելու ժամանակ Վարուժան Գուսիկյանն իրեն անբարո առաջարկություն անելով սկսել է մերկանալ, հանելով վերնազգեստը, որից հետո էլ ինքը նրան հարվածներ է հասցրել կամ մտել նրա հետ քաշքշուկի մեջ։
Նման պայմաններում, դատարանում իրեն առաջադրված հարցերին ի պատասխան, ամբաստանյալը չկարողացավ պարզաբանել, թե այդ դեպքում ինչպես են տուժողից առգրավված երկարաթև սև գույնի վերնաշապիկի վրա հայտնաբերվել արյան հետքեր, այն դեպքում, երբ նա, իբր արդեն հանել էր նշված վերնաշապիկը։

Դատարանն անտրամաբանական և անհիմն է համարում նաև ամբաստանյալ Մանուկյանի այն պնդումները, թե իբր տուժող Վարուժան Գուսիկյանի պայուսակը հափշտակելու իմաստ չի եղել, քանի որ դեռևս Հանրապետության հարապարակում արդեն տեղեկացել է, որ դրանում գումար չկա։ Ընդ որում, ամբաստանյալը հայտնել է, որ տվյալ համոզմունքը կապված է եղել այն փաստի հետ, որ Գուսիկյանը հրաժարվել է շրջիկ լուսանկարիչներին վճարել 1000 դրամ, ասելով, որ մոտը գումար չկա։ Նման պարագայում, դատարանը փաստում է, որ Գուսիկյանը Մանուկյանին չի ասել, որ մոտն ընդհանրապես որևէ գումար չկա և չի բացառվում, որ խոսքը գնացել է այդ պահին տուժողի մոտ հայկական դրամի բացակայության մասին, ինչը հիմնավորվում է նաև նրանով, որ բնակարանում եղած ժամանակ տուժողի պայուսակն ավազակությամբ հափշտակելուց հետո, տուժողը իրավապահ մարմիններին հայտնել է, որ դրանում եղել է 40 եվրո և այլ առարկաներ, հետևաբար, սրանով հաստատավում է նաև, որ նա Հանրապետության հարապարակում լուսանկարիչներին վճարելու միջոց՝ կոնկրետ 1000 ՀՀ դրամ, չի ունեցել։ Այլ խոսքով, այդ պահին տուժողի մոտ 1000 ՀՀ դրամ չլինելու հանգամանքը չի բացառում պայուսակում այլ արժույթ չլինելու փաստը։

Անդրադառնալով պաշտպանական կողմի միջնորդությամբ դատարան հրավիրված վկա Կ.Կարապետյանի դատաքննական ցուցմունքներին, որոնք ուղղված են եղել ամբաստանյալին արդարացնելուն, դատարանը փաստում է, որ վերջինիս՝ դատարանում հայտնած ցուցմունքներն անարժանահավատ են և մտացածին՝ հետևյալ պատճառաբանությամբ.

Ինչպես հաստատվեց գործի դատական քննությամբ, Կ.Կարապետյանը և Վ.Մանուկյանը հանդիսանում են ընկերներ և վերջիններս դեպքի օրը Երևան քաղաքի Հանրապետության հրապարակում գտնվել են միասին։ Մասնավորապես, երբ միասին զբոսնել են Երևան քաղաքի Հանրապետության հրապարակով, իրենց է մոտեցել է Վ.Գուսիկյանը և խնդրել է լուսանկարել իրեն։ Մերժելով Գուսիկյանի խնդրանքը, նրանք շարունակել են կրկին զբոսնել մինչ այն պահը, երբ արդեն Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցում կրկին հանդիպել են նրան, որտեղ մի փոքր զրուցելուց հետո Կարեն Կարապետյանը հեռացել է։ Այլ խոսքով, Կարապետյանը հայտնել է հանգամանքներ, որոնք տեղի են ունեցել Երևան քաղաքի Հանրապետության հրապարակում և Ամիրյան փողոցում։
Դատական քննության ընթացքում Կարապետյանը դատարանին հայտնել է, որ դեպքից որոշակի ժամանակ անց, Մանուկյանն իրեն ասել է, թե իբր Գուսիկյանը եղել է համասեռամոլ, ինչի կապակցությամբ իրենց միջև վեճ է առաջացել, որի ժամանակ նա հարվածել է նրան։ Այլ կերպ, վկան դատարանին ներկայացրել է գրեթե նույնաբովանդակ փաստեր, ինչպիսիք ներկայացրել է ամբաստանյալ Մանուկյանը։

Դատարանն արձանագրում է, որ վկա Կարապետյանը, հանդիսանալով Մանուկյանի ընկերը, դատարանում տվել է վերջինիս համար բարենպաստ, նաև՝ ամբաստանյալի ցուցմունքին հարմարեցված ցուցմունք, նպատակ ունենալով ինչ-որ կերպ օգնել ընկերոջը՝ քրեական պատասխանատվությունից ազատվելու համար։
Դատարանի նման համոզվածությունը բխում է նախ՝ նրանից, որ Կարեն Կարապեյանին նախկինում մեկ այլ քրեական գործով՝ ՀՀ Շիրակի մարզային քննչական վարչությունում մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներով։ Տվյալ գործի շրջանակներում որպես վկա հարցաքննվել է նաև սույն գործով ամբաստանյալ Վ.Մանուկյանը, ով հաստատել է կարապետյանի այլուրեքությունը, պնդելով, որ նշված դեպքի ժամանակ նա գտնվել է Երևանի հյուրանոցներից մեկում։ Կարեն Կարապեյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերի հատկանիշներով հարուցված քրեական տեապնդումը դադարեցվել է՝ նրա արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով։
Ճիշտ է, Մանուկյանի՝ այդ մասին տրված ցուցմունքը տվյալ գործով միակը չի եղել, սակայն դատարանի մոտ կա համոզմունք, որ վկա Կարապետյանը ցանկանում է «վարձահատույց» լինել Մանուկյանին նախկինում նրան օգնելու համար։

Դատարանը գտնում է, որ այնպիսի տվյալներ, որոնք կարող էին բացառել ամբաստանյալ Մանուկյանի կողմից տուժող Գուսիկյանի վրա իրականացված ավազակային հարձակման փաստը, վկա Կարպետյանի կողմից չներկայացվեցին։
Ինչ վերաբերվում է մեղադրանքի հիմքում դրված և Լազերային սկավառակը զննելու մասին արձանագրությամբ ի հայտ եկած այն հանգամանքին որ՝ ««Արմենիա միջազգային օդանավակայաններ» ՓԲԸ-ին պատկանող տեսախցիկների տեսագրությունների համաձայն՝ տուժող Վարուժան Սարգսի Գուսիկյանը, 22.02.2016թ.-ին ժամը 02։34։22 վարկյանին մուտք է գործում օդանավակայանի անձնագրային ստուգման բաժին և այդ պահին նրա ձեռքին առկա են պոլիէթիլենային տոպրակներին նմանվող թվով 2-3 տոպրակներ, ինչպես նաև առկա է բաց գույնի ուսապարկին նմանվող սպորտային պայուսակ, իսկ հափշտակված պայուսակին նմանվող պայուսակներ վերջինս տեսագրության մեջ չի կրում»», ապա դատարանը գտնում է, որ եթե մի պահ ընդունենք, որ այդ ապացույցով չի հաստատվում, որ ամբաստանյալի կողմից հափշտակված պայուսակը չի գտնվում Վարուժան Գուսիկյանի մոտ, ապա նաև չի հերքվում այդ փաստը։ Իսկ հիշյալ ապացույցը մեկտեղելով գործի մյուս՝ հիշատակված մեղադրանքի ապացուցների հետ, ևս հաստատվում է ամբաստանյալին մեղսագրված հանցավոր արարքի կատարումը։

3. Դատարանի իրավական վերլուծությունները

Այսպիսով, դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ`

Վարդան Արայիկի Մանուկյանը 2015թ.-ի դեկտեմբերի 22-ին ժամը 23։30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցում ներկայանալով որպես Արտյոմ, ծանոթացել է տուժող Վարուժան Սարգսի Գուսիկյանի հետ և արդեն 2015թ.-ի դեկտեմբերի 23-ին ժամը 00։00-ից մինչև 02։00-ն ընկած ժամանակահատվածում Վարուժան Սարգսի Գուսիկյանի հրավերով գտնվելով վերջինիս կողմից վարձակալած՝ Երևան քաղաքի Կողբացու փողոցի 1-ին շենքի թիվ 7 բնակարանում, ավազակային հարձակմամբ ուրիշի գույք հափշտակելու դիտավորությամբ, որպես զենք օգտագործվող կոնյակի շշով անսպասելի հարձակվել՝ հարվածել է Վարուժան Սարգսի Գուսիկյանի գլխին, և շարունակելով նրա առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրել` ձեռքերով, ինչպես նաև որպես զենք օգտագործվող՝ քննությամբ չպարզված առարկայով, հարվածներ է հասցրել Վ.Գուսիկյանի դեմքին և ձախ ձեռքին՝ վերջինիս առողջությանը պատճառելով թեթև վնաս, առողջության կարճատև քայքայումով՝ պարանոցի շրջանի արյունազեղումների, ձախ քունքային, քթի, ձախ այտային և ստորին ծնոտի շրջանների սալջարդ վերքերի, ձախ դաստակի շրջանի կտրած վերքերի ձևով, ապա ավազակությամբ հափշտակել է Վարուժան Գուսիկյանի՝ 20.952 ՀՀ դրամին համարժեք 40 եվրո գումարը, «Սալբուտամոլ» և «Վալիդոլ» տեսակների դեղորայք ու թվով երեք բանալիների պարունակությամբ՝ 5.300 ՀՀ դրամ արժողությամբ պայուսակն ու դիմել փախուստի։

Այսինքն, դատարանն արձանագրում է, որ Վ.Մանուկյանը կատարել է հանցավոր արարք` նախատեսված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով։

Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարված հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։

Որպես Վարդան Մանուկյանի անձը բացասականորեն բնութագրող հանգամանք, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ՀՀ Ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի հաշվառումներով անցնում է որպես նախկինում դատապարտված և դատվածությունները չմարած անձ։
/տես` դատավճիռը, դատական նիստի արձանագրությունը/

Դատարանը, գտում է, որ ամբաստանյալ Վարդան Մանուկյանի արարքում քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները բացակայում են։

/տես` դատական նիստի արձանագրությունը/

Միևնույն ժամանակ, հաշվի առնելով այն, որ սույն գործով քննվող հանրորեն վտանգավոր արարքը կատարելիս ամբաստանյալը համարվել է դատվածություն ունեցող անձ, և նախկինում կատարել է միջին ծանրության հանցագործություններ, որոնց դատվածությունները մարված չեն, դատարանը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 17-րդ, 22-րդ և 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն` որպես ամբաստանյալ Վ.Մանուկյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք է դիտում հանցանքը կատարելու վտանգավոր ռեցիդիվը։

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 499.8-րդ հոդվածի համաձայն`

« (…) Օտարերկրյա պետության դատարանի դատավճռի ճանաչման վերաբերյալ սույն հոդվածի երրորդ մասով իրավասու Հայաստանի Հանրապետության դատարանը որոշում է կայացնում։

Հայաստանի Հանրապետությունում ճանաչված օտարերկրյա պետության դատարանի դատավճիռը կատարվում է Հայաստանի Հանրապետության քրեակատարողական օրենսդրությանը, իսկ վնասի հատուցմանը և գույքային այլ բռնագանձումներին վերաբերող մասով՝ Հայաստանի Հանրապետության դատական ակտերի հարկադիր կատարման մասին օրենսդրությանը համապատասխան՝ միջազգային պայմանագրերով նախատեսված բացառություններով /.../ »։

ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի ԵԱՔԴ/0161/01/13 նախադեպային որոշման համաձայն`

«15. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 499.8-րդ հոդվածի համաձայն՝

«1. Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրերով նախատեսված դեպքերում օտարերկրյա պետությունների դատարանների դատավճիռները ենթակա են ճանաչման Հայաստանի Հանրապետությունում։

2. Օտարերկրյա պետությունների դատարանների դատավճիռների՝ Հայաստանի Հանրապետությունում ճանաչելու հիմքերը, ճանաչման ենթակա դատավճիռների (որոշումների) տեսակները սահմանվում են տվյալ պետության հետ կնքված կամ նրա մասնակցությամբ գործող Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրով։

(…)։

Մեջբերված քրեադատավարական նորմը սահմանում է Հայաստանի Հանրապետությունում օտարերկրյա պետությունների դատարանների դատավճիռների (որոշումների) ճանաչման իրավական ընթացակարգը։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 499.8-րդ հոդվածը, մասնավորապես, նախատեսում է, որ Հայաստանի Հանրապետությունում օտարերկրյա պետությունների դատարանների դատավճիռները ենթակա են ճանաչման միջազգային պայմանագրերով նախատեսված դեպքերում։ Օտարերկրյա պետության հետ կնքված կամ նրա մասնակցությամբ գործող Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրով են նախատեսվում դատավճիռների ճանաչման հիմքերը, ճանաչման ենթակա դատական ակտերի տեսակները։

16. Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Հայաստանի Հանրապետության և Ռուսաստանի Դաշնության միջև, ի թիվս այլնի, դատական ակտերի ճանաչման և կատարման վերաբերյալ երկկողմ իրավահարաբերությունները կարգավորվում են 1993 թվականի հունվարի 22-ին Մինսկում կնքված «Քաղաքացիական, ընտանեկան և քրեական գործերով իրավական օգնության և իրավական հարաբերությունների մասին» կոնվենցիայով (այսուհետ՝ Մինսկի կոնվենցիա)։

Մինսկի կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Պայմանավորվող կողմերը միմյանց իրավական օգնություն են ցույց տալիս դատավարական և այլ գործողություններ կատարելու միջոցով, որոնք նախատեսված են Պայմանավորվող կողմի օրենսդրությամբ, այդ թվում՝ (…) քաղաքացիական գործերով դատական որոշումների և դատավճիռների քաղաքացիական հայցի մասի, կատարողական մակագրությունների ճանաչման և կատարման (…) միջոցով»։

Մինսկի կոնվենցիայի 761-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Անձին առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվիստ ճանաչելու, հանցագործության կրկնակի կատարման և պայմանական դատապարտման, դատավճռի կատարման հետաձգման կամ պայմանական վաղակետ ազատման հետ կապված պարտականությունների խախտման փաստերը պարզելու մասին հարցերը լուծելիս՝ Պայմանավորվող կողմերի արդարադատության մարմինները կարող են ճանաչել և հաշվի առնել այն դատավճիռները, որոնք կայացրել են (…) Պայմանավորվող կողմերի դատարանները»։

Մեջբերված կոնվենցիոն դրույթների վերլուծությունից ակնհայտ է, որ Մինսկի կոնվենցիան նախատեսում է բացառապես դատական ակտերի քաղաքացիական հայցի մասը ճանաչելու և կատարելու, ինչպես նաև առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի, հանցագործության կրկնակի կատարման և պայմանական դատապարտման, դատավճռի կատարման հետաձգման կամ պայմանական վաղակետ ազատման հետ կապված պարտականությունների խախտման փաստերը պարզելու մասին հարցերը լուծելու նպատակով դատավճիռների ճանաչման հնարավորություն։

(…) Իր հերթին ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրությունը նախատեսում է, որ օտարերկրյա պետությունների դատարանների դատավճիռների՝ Հայաստանի Հանրապետությունում ճանաչելու հիմքերը սահմանվում են տվյալ պետության հետ կնքված միջազգային պայմանագրով։

21. Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 17-րդ հոդվածը նախատեսում է, որ «1. Օտարերկրյա պետության դատարանի դատավճիռը կարող է հաշվի առնվել, եթե Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացին, օտարերկրյա քաղաքացին կամ քաղաքացիություն չունեցող անձը դատապարտվել է Հայաստանի Հանրապետության տարածքից դուրս կատարած հանցանքի համար և կրկին հանցանք է կատարել Հայաստանի Հանրապետության տարածքում։

2. Սույն հոդվածի առաջին մասին համապատասխան հանցագործությունների ռեցիդիվը, չկրած պատիժը կամ օտարերկրյա պետության դատարանի դատավճռի այլ իրավական հետևանքները հաշվի են առնվում նոր հանցանքը որակելիս, պատիժ նշանակելիս, քրեական պատասխանատվությունից կամ պատժից ազատելիս»։

Ինչ վերաբերում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 2-րդ մասի կարգավորմանը՝ այն վերաբերում է նույն հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված դեպքերին, որոնցում ներառված չէ մինչև օտարերկրյա պետությունում դատապարտվելը Հայաստանի Հանրապետությունում կատարած հանցանքի համար անձին դատապարտելու դեպքը»»։

Դատարանը, օտարերկրյա պետությունների դատարանների դատավճիռների ճանաչման կարգը սահմանող նորմի՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 499.8-րդ հոդվածի պահանջների և նախադեպային որոշման լուսի ներքո արձանագրում է, որ օտարերկրյա պետության` Ռուսաստանի Դաշնության կողմից կայացված համապատասխան դատավճիռը Հայաստանի Հանրապետությունում ճանաչելու հիմքերը սահմանվում են տվյալ պետության հետ կնքված միջազգային պայմանագրով։

Այսպիսով, դատարանն արձանագրում է, որ բացակայում է որևէ օրենսդրական կամ կոնվենցիոն պահանջ, որը սույն գործով պարտավորություն է առաջացնում դատարանի մոտ նախ՝ ճանաչելու օտարեկրյա պետության դատավճիռը, ապա դրանից հետո միայն այն հաշվի առնելով գնահատել Վարդան Մանուկյանի արարքում վտանգավոր ռեցիդիվը որպես ծանրացուցիչ հանգամանք և նշանակել համապատասխան պատիժ։

Ելնելով գործի հանգամանքներից, հիմք ընդունելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին կետի դրույթը, համաձայն որի` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատաuխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար», ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ կետի դրույթը, համաձայն որի` «Պատժի նպատակն է վերականգնել uոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպեu նաև կանխել հանցագործությունները» և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասը` համաձայն որի` «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով», դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վարդան Արայիկի Մանուկյանի կողմից կատարված արարքի համար նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի ազատազրկման ձևով՝ առանց գույքի բռնագրավման, որպիսի պատիժը նա պետք է կրի։

Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատժաչափի ընտրության հարցին, դատարանն արձանագրում է հետևյալը.

ինչպես նշվեց վերևում, դատարանն անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներով` հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական, այնպես էլ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված նախադեպային մի շարք մոտեցումներ։

Մասնավորապես, իր ՎԲ-142/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումներում քննարկվող հարցի առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է ներքոհիշյալ իրավական դիրքորոշումները.

«ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։

Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։

Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին)։ Այսինքն՝ պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում։

Այլ կերպ` դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա (հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն)։

Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես ամբաստանյալի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։

ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի համաձայն՝

« 1. Ավազակությունը՝ ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակումը, որը կատարվել է կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով՝
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից վեց տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա։

2. Ավազակությունը, որը կատարվել է՝
1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
2) խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով,
3) բնակարան, պահեստարան կամ շինություն ապօրինի մուտք գործելով,
4) զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների գործադրմամբ`
5) (կետն ուժը կորցրել է 23.05.11 ՀՕ-143-Ն)

պատժվում է ազատազրկմամբ՝ վեցից տասը տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա։»։

Ինչպես նշվեց սույն դատավճռում, ամբաստանյալ Վարդան Մանուկյանի արարքում որպես նրա պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանք է հանցանքը կատարելու վտանգավոր ռեցիդիվը և վերջինիս նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը պետք է ըստ էության ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածով, համաձայն որի`

«Հանցագործությունների վտանգավոր ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի երկու երրորդից»։

Այս առումով, նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Վ.Մանուկյանի արարքում որպես ծանրացուցիչ հանգամանք առկա է հանցանքների կատարման վտանգավոր ռեցիդիվը, ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի կիրառմամբ դատարանը նրա նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակի ոչ պակաս քան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկման առավելագույն ժամկետի երկու երրորդը։

Բացի այդ, դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Վ.Մանուկյանի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կանոններով, այն է`

«Եթե դատավճիռ կայացնելուց հետո, բայց մինչև պատժի լրիվ կրելը դատապարտյալը նոր հանցանք է կատարել, ապա դատարանը նոր դատավճռով նշանակված պատժին լրիվ կամ մասնակիորեն գումարում է նախորդ դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը»։

Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն`

« (…) 4. Դատավճիռների համակցությամբ վերջնական պատիժը պետք է ավելի մեծ լինի ինչպես նոր հանցագործության համար նշանակված պատժից, այնպես էլ նախորդ դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասից (…)»։

Մինչև սույն քրեական գործով հանցանքը կատարելը Վարդան Արայիկի Մանուկյանը ՀՀ Արագածոտնի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 23.08.2014թ.-ի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ մասի 3-րդ կետով և 34-177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ մասի 3-րդ կետով և դատապարտվել ազատազրկման 2 տարի 8 ամիս ժամկետով։

Նույն դատարանի 14.12.2015թ-ի որոշմամբ վերջինս պատժից ազատվել է պայմանական վաղաժամկետ և տվյալ պահին պատժի չկրած մասը կազմել է 9 /ինը/ ամիս 9 /ինը/ օր։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 76-րդ հոդվածի համաձայն՝

«1. Ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ կրող անձն կարող է պայմանական վաղաժամկետ ազատվել, եթե դատարանը գտնի, որ նա ուղղվելու համար նշանակված պատժի մնացած մասը կրելու կարիք չունի։ Ընդ որում, անձը կարող է լրիվ կամ մասնակիորեն ազատվել լրացուցիչ պատժից։ Պատիժը կրելուց պայմանական վաղաժամկետ ազատում կիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև դատապարտվածի կողմից տուժողին պատճառված վնասը հարթելու հանգամանքը։
(…)

6. Եթե պատժի չկրած մասի ընթացքում դատապարտյալը՝

(…)

3) կատարում է դիտավորյալ հանցանք, ապա դատարանը նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակում սույն օրենսգրքի 67-րդ հոդվածով նախատեսված կանոններով։ Նույն կանոններով պատիժ է նշանակվում, եթե կատարվել է անզգույշ հանցանք, և դատարանը վերացնում է պայմանական վաղաժամկետ ազատումը (…) »։

Այլ խոսքով, ամբաստանյալի նկատմամբ սույն դատավճռով նշանակված պատժին պետք է լրիվ կամ մասնակիորեն գումարվի ՀՀ Արագածոտնի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 23.08.2014թ.-ի դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը՝ 9 /ինը/ ամիս 9 /ինը/ օրը։

Նման պայմաններում, անդրադառնալով Վարդան Մանուկյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցի՝ կալանավորման, հարցին, դատարանը գտնում է, որ այն պետք է թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, իսկ նշանակված պատժի կրման սկիզբ պետք է հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից՝ 2016թ.-ի փետրվարի 07-ից։

Միաժամանակ, լուծելով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցը և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածով` դատարանը գտնում է, որ քրեական գործով իրեղեն ապացույց ժանաչված՝ բամբակյա խծուծները, ծխախոտի ծխուկները, լոգարանի սրբիչը, կոնյակի շիշը, թվով 5 տարբեր բաժակները, տուժող Վ.Գուսիկյանի՝ արնանման հետքերով վերնաշապիկը, վերջինիս արյան նմուշը, ամբաստանյալ Մանուկյանի գլխարկը, նրա բնակության վայրի խուզարկությամբ հայտնաբերված բաճկոնը, տղամարդու սև գույնի պայուսակը, ամբաստանյալ Մանուկյանի սև գույնի գլխարկից վերցված մազերը, ինչպես նաև՝ քրեական գործի հետ դատարան ուղարկված ամբաստանյալ Մանուկյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերրված խորհրդային նմուշի թղթադրամները, թվով երկու բանալիները և տարբեր հեռախոսահամարների գրառմամբ թղթի կտորը պետք է ոչնչացել, իսկ «FITRON» մակնիշի ժամացույցը պետք է վերադարձնել վերջինիս։

4. Եզրափակիչ մաս

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարաության օրենսգրքի 357-359, 360, 365, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը



Վ Ճ Ռ Ե Ց

Վարդան Արայիկի Մանուկյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 7 /յոթ/ տարի ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կարգով, դատավճիռների համակցությամբ, նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել՝ ՀՀ Արագածոտնի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 23.08.2014թ.-ի դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասից` 9 /ինը/ ամիս 9 /ինը/ օրից` 6 /վեց/ ամիսը և Վարդան Արայիկի Մանուկյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 7 /յոթ/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման։

Վարդան Արայիկի Մանուկյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը, նշանակված պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2016թ. փետրվարի 07-ից։

Քրեական գործով իրեղեն ապացույցներ ճանաչված՝ բամբակյա խծուծները, ծխախոտի ծխուկները, լոգարանի սրբիչը, կոնյանկի շիշը, թվով հինգ տարբեր բաժակները, տուժող Վ.Գուսիկյանի՝ արնանման հետքերով վերնաշապիկը, վերջինիս արյան նմուշը, ամբաստանյալ Մանուկյանի գլխարկը, նրա բնակության վայրի խուզարկությամբ հայտնաբերված բաճկոնը, տղամարդու սև գույնի պայուսակը, ամբաստանյալ Մանուկյանի սև գույնի գլխարկից վերցված մազերը, ինչպես նաև քրեական գործի հետ դատարան ուղարկված՝ ամբաստանյալ Մանուկյանի անձական խուզարկությամբ հայտնաբերված խորհրդային նմուշի թղթադրամները, թվով երկու բանալիները և տարբեր հեռախոսահամարների գրառմամբ թղթի կտորը ոչնչացնել, իսկ «FITRON» մակնիշի ժամացույցը վերադարձնել վերջինիս։

Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։




Դ Ա Տ Ա Վ Ո Ր Մ.Մ Ա Կ Յ Ա Ն